Aussichtsturm in Mescherin

Jezioro Wełtyńskie (Woltinsee)
Jezioro Wełtyńskie, auch Wełtyń genannt, ist der größte See in der Gemeinde Gryfino. Seine Fläche beträgt 310,1ha und max. Tiefe - 11,6m. See hat eine abwechslungsreiche Küstenlinie mit der Länge 14km, mit den zahlreichen Buchten. See ist ellipsenförmig. Die Landschaft ist dank der Moränenhügel mit der Höhe von 20m ü. NHN rundum malerisch. Es gibt auch drei zauberhafte, große Inseln: Koźla, Dzicza und Ptasia, mit der Gesamtfläche 32ha. Durch Jezioro Wełtyńskie fließt Fluss Struga Wełtyńska. An der nördlichen und westlichen Seeküsten wachsen Schilfrohren und Sträucher. Der See wurde von den Wäldern umgeben. In der Nähe der nordöstlichen Seeküste befinden sich Wiesen mit den Knabenkräutern, Herbstzeitlosen und Erd-Seggen. Es ist auch empfehlenswert, Vögel zu beobachten. Es gibt hier viele Vögelarten, z.B. Haubentaucher, Schwan, Blässhuhn, Rothalstaucher, Schwarzhalstaucher, Zwergdommel und Schwarzstorch.
Wełtyń wurde schon im Mittelalter von vielen Fischen bekannt. Jetzt angelt man vor allem Fische wie Brassen, Hecht, Schlei und Karpfen. See ist auch von den Touristen, vor allem aus Gryfino und Szczecin, beliebt. In der Nähe der südlichen und westlichen Seeküste gibt es viele Erholungszentern, Zeltplätze und agrotouristische Bauernhöfe. In den Bootsverleihen kann man Tretboote, Paddelboote und Booten für ein paar Personen verleihen. Es sind Boote mit den Verbrennungsmotoren und Wasserscooter verboten. In der Nähe gibt es zwei Wanderwege mit den Wegweisern – schwarzer Szlak Czepiński und blauer Szlak Równiny Wełtyńskiej i Pojezierza Myśliborskiego.

Rzeka Tywa

Strand am Dłużec-See
Der Strand am Dłużec-See im Dorf Banie ist ein komfortabler Rastplatz für Radfahrer, die die Blue Velo-Route auf der Strecke Gryfino – Trzcińsko–Zdrój befahren. Der Strand ist mit mobilen Toiletten ausgestattet und mit Bänken versehen. In unmittelbarer Nähe befinden sich Gastronomiebetriebe.

Wiatrak holenderski
Obecnie Otoki są administracyjną częścią Lubanowa, od centrum wsi oddalone są 800 metrów na wschód. W 2013 roku na terenie Otoków mieszkało 5 osób.
W Otokach jedynym zabytkiem jest XIX-wieczny wiatrak holenderski. Budowla została wzniesiona w latach 70, obiekt został wybudowany najprawdopodobniej pomiędzy 1871 roku, a 1888 rokiem – w 1871 roku nie pojawiają się jeszcze żadne wzmianki dotyczące wiatraka, zaś na mapach z 1888 roku już odnajdziemy ten budynek. Według ustnych przekazów wiatrak działał tylko do przełomu XIX i XX wieku, wówczas na potrzeby wsi wystarczająca była praca istniejących młynów – dolnego i górnego, wybudowanego w 1895 roku. Po 1945 roku wiatrak został ponownie uruchomiony przez polskiego młynarza i działał do 1960 roku. Przez kolejne 30 lat obiekt był nieużywany i popadał w ruinę. Dopiero w 1990 roku budynek został wykupiony przez prywatnego inwestora.
Wiatrak holenderski w Otokach został wybudowany na planie okręgu o średnicy 815 cm. Obiekt ma charakterystyczną dla tego typu wiatraków bryłę w formie ściętego stożka. Jeszcze w latach 80. XX wieku całość była nakryta dwunaczółkowym dachem. Pierwotnie obiekt (łącznie z dachem) miał 1100 cm wysokości. Budowla została wzniesiona z czerwonej cegły. Wewnątrz budynek był podzielony drewnianymi stropami belkowymi na trzy kondygnacja. Na samej górze znajdowały się mechanizmy obrotowe czapy i część urządzeń transmisyjnych. Dziś z wyposażenia wiatraka zachowało się niewiele: drewniany wał sztorcowy na posadzce, metalowe koło trybowe na belkach stropowych, fragmenty odsiewacza cylindrycznego i dwa kamienie mlewnika o średnicy 145 cm.