Centrum Słowian i Wikingów
Położony na wyspie Ostrów skansen, w którym można zobaczyć rekonstrukcje budynków z okresu wczesnego średniowiecza.
Na terenie Centrum Słowian i Wikingów został utworzony skansen, w którym można zobaczyć rekonstrukcję kilkunastu zabudowań mieszkalnych i rzemieślniczych z okresu wczesnego średniowiecza – od IX do XI wieku. Odwiedzający mogą w nich zobaczyć repliki mebli, narzędzi i przedmiotów codziennego użytku. Ponadto można wziąć udział w warsztatach lepienia z gliny, produkcji filcu, pisania gęsimi piórami, musztry wczesnośredniowiecznej, strzelania z łuku, a także skosztować poczęstunku wikinga. Wszystkie te atrakcje mają na celu poznanie, w sposób inny niż muzealny, jak żyli ludzie 1000 lat temu.
Co roku na przełomie lipca i sierpnia odbywa się tutaj Festiwal Słowian i Wikingów. Ściągają tu wtedy rzesze wojów na jedną z największych i najbardziej międzynarodowych imprez wczesnośredniowiecznych na świecie. Uczestnicy prezentują: dawne rzemiosła, muzykę historyczną, inscenizacje wydarzeń historycznych, regaty i rejsy replikami łodzi historycznych. Ponadto odbywają się liczne gry i zabawy oraz prelekcje historyczne.
W Skansenie odbywają się również inne imprezy: Majówka Archeologiczna, Święto Młodej Brzozy, Noc Świętojańska, Miodobranie, Warsztaty Archeologii Eksperymentalnej, Słowiańskie Święto Plonów, Warsztaty wrześniowe, Dziady.
Zaproszenia na imprezy kierowane są do: turystów indywidualnych, grup oraz do szkół na ciekawy program edukacyjny i wyjątkowe spotkanie z historią.

Betonowiec
Wrak zbombardowanego w 1945 r. tankowca znajduje się na jeziorze Dąbie, w pobliżu Inoujścia. Powszechnie przyjęta nazwa betonowiec pochodzi od konstrukcji statku – jego kadłub został zbudowany z betonu.

Białodrzew Kopicki
Białodrzew Kopicki to obszar 10 ha, z czego prawie 9 ha to wody Zalewu Szczecińskiego.
Rezerwat został utworzony w celu ochrony strefy przybrzeżnej z rzadko spotykaną roślinnością wodną i szuwarową oraz fragmentu lasu łęgowego. Ponadto chroniona jest również terasa zalewowa oraz litoral Kopickiej Mielizny.
Ze względu na chronioną roślinność oraz fakt, że większość rezerwatu to obszar wodny, rezerwat opisywany jest zarówno jako wodny, jak i florystyczny.

Bielaczek
Wędrowny ptak z rodziny kaczkowatych. Pojawia się na północy naszego kraju zimą oraz podczas wiosennych i jesiennych przelotów. Żywi się głównie rybami i niewielkimi skorupiakami. W Polsce objęty jest ścisłą ochroną gatunkową.

Bielik
Bielik jest ptakiem drapieżnym. Rozpiętość jego skrzydeł sięga nawet 240 cm. Ptaki te zazwyczaj budują gniazda w pobliżu zbiorników wodnych, prowadzą osiadły tryb życia. Bielik znajduje się w logo Wolińskiego Parku Narodowego.

Bóbr
Bobra uważa się za największego europejskiego gryzonia. Jego waga dochodzi do 30 kg, a długość ciała razem ogonem przekracza niekiedy 1 m. Są to zwierzęta roślinożerne, żyjące w dolinach rzek, na których budują tamy i żeremia.

Brama Królewska
Brama była dawniej częścią pruskich fortyfikacji, jej budowę zakończono w 1728 r. Niegdyś działała w niej galeria sztuki, obecnie mieści się tu kawiarnia.
Brama Królewska jest jedną z dwóch bram miejskich, które przetrwały do naszych czasów z obszernej linii obwarowań Szczecina. Obiekt został wzniesiony w latach 1725-1728 według projektu holenderskiego architekta Gerharda van Wallrawe. Brama Królewska – zwana wcześniej „Anklamer Tor” - została wzniesiona na miejscu dawnej Bramy Młyńskiej. Nazwa ta obowiązywała do 1840 roku, od 1841 roku brama nosi nazwę Królewskiej na cześć jej fundatora, czyli króla Fryderyka Wilhelma I.
Tak jak w przypadku Bramy Portowej ściany budowli zdobione są rzeźbami autorstwa Bartholome Damarata. Na bramie odnajdziemy m.in. Marsa z mieczem i tarczą oraz Herkulesa z maczugą i skórą lwa. Nad przejazdem znajduje się panoplium z tarczą i pruskim orłem, całość otoczona jest łańcuchem Orderu Czarnego Orła, zaś na szczycie znajduje się korona. Brama Królewska ozdobiona jest rzeźbionymi elementami oręża, zbrojami, tarczami i sztandarami.
Podczas drugiej wojny światowej w obawie przed zniszczeniami zdemontowano zdobienia, ukryte je w lesie, a budowlę obsadzono bluszczem. Dzięki temu obiekt nie uległ zniszczeniu. Zdobienia ukryte w Lesie Arkońskim odnaleziono w 1957 roku i ponownie zamontowana na bramie.
W 1994 roku została przeprowadzona modernizacja obiektu, w latach 90. XX wieku w budowli mieściła się galeria sztuki, od 2000 roku w bramie działa kawiarnia „Brama Jazz Cafe”.
Obiekt został wpisany na wojewódzką listę zabytków w czerwcu 1954 roku.

Centrum Dialogu Przełomy - Oddział Muzeum Narodowego w Szczecinie
Jeden z pawilonów wystawowych Muzeum Narodowego w Szczecinie. Ekspozycja została poświęcona istotnym momentom pomorskiej historii, zaczynając od 1945 r. i włączenia Szczecina do Polski.
Centrum Dialogu „Przełomy” umiejscowione jest w bezpośrednim sąsiedztwie Starego Miasta, w eksponowanym miejscu, obok ważnych zabytków – gotyckiego kościoła Świętych Piotra i Pawła – jednej z najstarszych świątyń Szczecina, Bramy Królewskiej – barokowej pozostałości pruskich fortyfikacji, wzniesionej jako jeden z czterech wjazdów do miasta przez Gerharda Corneliusa van Walrave w latach 1734–1738 – i ceglanej siedziby policji – okazałego gmachu urzędu powstałego w początku XX w., według planów berlińskiego architekta Oskara Launera.
Kwartał przylegający do prestiżowego placu Królewskiego (obecnie plac Żołnierza Polskiego), mieszczącego reprezentacyjny gmach Teatru Miejskiego, klasycystyczne dzieło Carla Ferdinanda Langhansa z lat 1845–1849, wytyczony został w latach 80. XIX stulecia, po likwidacji przebiegających tędy wałów fortyfikacji. Po decyzji o likwidacji twierdzy (1873 r.) układ wysadzanego drzewami pasażu Bramy Królewskiej określił plan sporządzony w latach 1876–1877 przez Konrada Kruhla, który wyznaczył szerokość ulicy Matejki (wzdłuż dawnej drogi prowadzącej od Bramy Królewskiej) oraz przebieg ulicy Małopolskiej.
W latach 1883–1884 powstała tu okazała neobarokowa filharmonia. Pierwszy budynek, kształtujący narożnik ulic Matejki i Małopolskiej. W obrębie regularnego, prostokątnego placu Solidarności przewidziano zwarty zespół czterokondygnacyjnych kamienic, częściowo z usługami w parterach. Zabudowę rozpoczęto od strony Bramy Królewskiej, gdzie wzniesiono dwie okazałe kamienice z oficynami. Ich elewacje frontowe ozdobione bogatym, eklektycznym detalem: boniowaniem, gzymsami, płycinami, pilastrami, naczółkami i wspornikami – także w formie kariatyd – uzyskały wyrazisty wertykalny podział wykuszami, które na ściętych narożach kwartału zostały wyeksponowane wieżyczkami dominującymi nad niską połacią ceramicznego dachu. Podobny charakter nadano fasadom budynków wzniesionych w centrum kwartału od strony placu Żołnierza Polskiego i ulicy Małopolskiej w latach 90. XX w., a także kamienic zbudowanych przed pierwszą wojną światową od strony ulicy Świętych Piotra i Pawła. Te ostatnie jednak, w myśl ówczesnych tendencji architektonicznych, pozbawione są rozdrobnionego detalu i horyzontalnych podziałów, lecz działają światłocieniowym rozczłonowaniem bryły wykuszami, balkonami, loggiami i szczytami wysuniętymi ponad połać dachu. Wysokie partery z wyeksponowanymi portalami wejść, mieściły siedziby prestiżowych firm, a od strony szerokiego, najbardziej atrakcyjnego komunikacyjnie pasażu, także sklepy i lokale gastronomiczne, które latem zapraszały do ogródków urządzanych na części chodnika.
Podczas drugiej wojny światowej, w wyniku nalotów bombowych cały kwartał został zniszczony. Po likwidacji gruzów utworzono tu plac, sukcesywnie wypełniany zielenią. Z trzech stron plac otaczają szpalery lip, a wnętrze wypełniają trawniki ozdobione skromną roślinnością, wśród której wyróżnia się stary okaz robinii. W latach 60. XX w. urządzono tu plac zabaw z piaskownicą i łodzią rybacką, która „przeszła do historii” po wydarzeniach grudnia 1970 r., gdy zgromadzeni tu robotnicy strajkujący przeciwko podwyżkom cen, próbowali jej użyć dla staranowania bramy pobliskiej siedziby milicji.
Jako miejsce symbolizujące solidarnościowy opór wobec władz komunistycznych, plac stał się terenem manifestacji opozycyjnych. W grudniu 2005 r. odsłonięto ustawiony od strony kościoła pomnik ofiar Grudnia ’70 – z żeliwną rzeźbą Anioła Wolności Czesława Dźwigaja. 30 sierpnia 2013 r. w 33. rocznicę podpisania Porozumień Sierpniowych, podczas oficjalnej uroczystości dokonano wmurowania aktu erekcyjnego pod budowę Centrum Dialogu „Przełomy”. Obiekt robi wrażenie. To betonowa, pofałdowana płyta na placu Solidarności, która z jednej strony schodzi do poziomu jezdni, z drugiej sięga ponad drugie piętro budynku policji. W zamierzeniu dach Muzeum ma być miejscem spotkań szczecinian.
Obecnie Centrum Dialogu „Przełomy” to multimedialne muzeum historyczne wojennego i powojennego Szczecina i Pomorza Zachodniego, dział Muzeum Narodowego w Szczecinie. Będący jednocześnie budynkiem i placem obiekt jest też syntezą historii miejsca.
Do pawilonu „Przełomów” można dostać się z dwóch stron. Wejście od ulicy znajduje się w jedynym narożniku - najwyższej części budynku. Drugie wejście - od strony wznoszącego się placu - dachu pawilonu, zaznaczone jest prostym wcięciem w płynnie ukształtowanej bryle. Powstałe w wyniku wypiętrzenia powierzchni placu, a następnie wycięcia w nim drogi do wejścia, różnice poziomów zabezpieczone są wypełnionymi szkłem barierkami o konstrukcji stalowej. Obrotowe fragmenty ścian od strony narożnika w razie potrzeby „na gładko” zamykają bryłę budynku, czyniąc ją przy okazji nieprzeniknioną i jednorodną całością, lub monolitem. Poza zrealizowanymi generalnymi założeniami w oczy rzuca się precyzyjna koordynacja i zgranie podziałów okładzin nawierzchni placu-budynku z otaczającym go chodnikiem oraz podziałami kompozytowych płyt elewacyjnych. Ta dyscyplina ciągłości linii łączenia okładzin ma kontynuować się w podłogach, ścianach, podziałach stolarki oraz sufitach wewnątrz pawilonu.
Celem ekspozycji jest pokazanie przełomowych momentów historii pomorskiej, począwszy od włączenia Szczecina w granice państwa polskiego w wyniku porozumień poczdamskich w 1945 roku, ze szczególnym uwzględnieniem momentów buntu społecznego (1970, 1981, 1989), które doprowadziły do odzyskania przez Polskę suwerenności w 1989 roku. Nie będzie to opowieść tylko o tym, co było wielkie – prawdziwa historia to również opowieść o ludzkich wyborach, dobrych i gorszych. Będzie to przestrzeń debaty ludzi o różnych poglądach, i różnej pamięci, niekonwencjonalnych projektów edukacyjnych, a także wykorzystanie najnowszych środków przekazu i technik multimedialnych przy tworzeniu wystawy.
Obecnie w Centrum oprócz imprez związanych z otwarciami ekspozycji wystawienniczych odbywają się debaty historyczne, lekcje muzealne i historyczne, wykłady i konferencje, widowiska historyczne, konkursy dla dzieci, warsztaty oraz celebrowane są rocznice i akcje promocyjne.

Centrum Informacji Turystycznej w Goleniowie
Centrum informacyjne zlokalizowane w zabytkowym budynku Bramy Wolińskiej.
W Centrum Informacji Turystycznej można pozyskać szczegółowe informacje dotyczące Goleniowa i regionu odnośnie atrakcji turystycznych, organizowanych imprez kulturalnych i sportowych, możliwości noclegowych, gastronomicznych itp. Dostępne są w sprzedaży różnorodne wydawnictwa związane z regionem, mapy, gadżety.
Informacje udzielane są w języku polskim, angielskim oraz niemieckim.

Centrum informacyjne parku przyrody Wyspa Uznam
Na terenie dawnego dworca kolejowego Uznam przy wykorzystaniu nowoczesnych technologii zwiedzający mogą uzyskać informacje o środowisku naturalnym wyspy Uznam. Przez całą wystawę przewija się główny temat „wody” jako elementu charakterystycznego wyspy Uznam. Tematy obejmują: Plaża i wydmy jako siedlisko, życie w trzcinach, użytkowanie torfowisk na przykładzie Thurbruch i dynamika wybrzeża na przykładzie Schlitzlsbergu. Ponadto wyjaśniono temat „ochrony przyrody na wyspie Uznam”, reprezentowanej przez takie okazy, jak bieliki, wydry i bobry.
Uzupełnieniem wystawy w Parku Przyrody Wyspy Uznam jest 23-minutowy pokaz slajdów audio na temat Parku Przyrody Wyspy Uznam, który można obejrzeć w holu Domu Klausa Bahlsena na Uznam.

Centrum Żeglarskie
Centrum umożliwia cumowanie łodzi oraz prowadzi zajęcia dla dzieci i młodzieży. Na miejscu można również wypożyczyć kajak, a także zorganizować imprezę okolicznościową – ośrodek dysponuje salą konferencyjną oraz zapleczem cateringowym.
Całoroczna przystań żeglarska pełniąca dwie funkcje: mariny i ośrodka szkoleniowego dla dzieci i młodzieży. Jest to przystań miejska, malowniczo położona wśród starodrzewia w obszarze Natura 2000 nad jeziorem Dąbie. Miejsca do cumowania znajdują się przy pomostach pływających i stałych. Na kei dostępna jest woda i prąd w systemie przedpłatowym. Żeglarze mogą skorzystać z nowych sanitariatów, rozbić namiot lub zaparkować kamper. Teren jest ogrodzony, do dyspozycji jest miejsce na ognisko. Na miejscu można wypożyczyć kajak. Przystań dysponuje slipem, na którym można zwodować jednostkę ważącą do 800 kg. Cięższe jachty obsługiwane są suwnicą, która może udźwignąć 6,4 tony.
Centrum Żeglarskie oferuje całodobową obsługę. To doskonałe miejsce do wypoczynku z rodziną. Znajduje się tu ciekawa ścieżka edukacyjna, atrakcyjna szczególnie dla dzieci. Wielkie koło wiedzy czy łamigłówka na pewno zainteresują najmłodszych. Na przystani znajduje się duża sala konferencyjna na blisko sto osób, z możliwością podziału na dwie mniejsze, wyposażona w nagłośnienie i sprzęt multimedialny, a także stołówka cateringowa oraz duży namiot, w którym można organizować imprezy plenerowe. Przystań pełni funkcję publicznej placówki oświatowej. Zajęcia żeglarskie odbywają się tutaj przez cały rok. Biorą w nich udział dzieci i młodzież od 7. roku życia. Do dyspozycji mają optymisty, małe jachty zatokowe, kajaki, deski windsurfingowe oraz kilka jachtów pełnomorskich. Przystań oferuje także profesjonalne szkolenia żeglarskie, organizuje szereg atrakcyjnych imprez i spotkań z ciekawymi ludźmi. Centrum Żeglarskie jest doskonale skomunikowane z najbliższą dzielnicą – Dąbiem. Do sklepów, ośrodka zdrowia, apteki czy na dworzec kolejowy są 2–3 kilometry. Można tam dotrzeć autobusem komunikacji miejskiej lub rowerem – wzdłuż ulicy, przy której znajduje się przystań, biegnie bezpieczna ścieżka rowerowa.

Cieśnina Świna
Cieśnina Świna łączy ze sobą Zalew Szczeciński i Zatokę Pomorską. Jej długość to 16 km, a szerokość waha się od 100 do 1000 m. Uznana jest wg prawa polskiego i morskiego, za morskie wody wewnętrzne.
Świna rozdziela wyspy Uznam i Karsibór od Wolina. Od strony zalewu tworzy deltę wsteczną porośniętą trawami z licznymi wyspami, z czego największa z nich to Wielki Krzek.
Jest to najkrótsza z cieśnin łączących Zalew Szczeciński z Morzem Bałtyckim. Ruch wody w niej uwarunkowany jest wiatrem - zatem odbywa się w obu kierunkach. Miesza się także w niej woda słodka ze słoną, co sprawia, że występują tu wyjątkowe warunki naturalne.
Świna leży na terenie dwóch obszarów objętych ochroną: obszar ochrony siedlisk Wolin i Uznam oraz obszar ochrony ptaków Delta Świny. Obrazuje to dobrze jak wartościowy jest to teren pod względem unikatowości okazów flory i fauny.
Na Świnie utworzony jest port z terminalem promowym. W bliskim sąsiedztwie pozostają jeszcze porty Przytór i Karsibór. Most Piastowski jest jedynym mostem nad Świną.

Cmentarz rodu von Ramin
Cmentarz rodu von Ramin jest niewielką rodzinną nekropolią, na której znajduje się pięć pomników nagrobnych. Cztery z nich to głazy, piąty zaś pomnik wykonany jest ze sztucznego kamienia i jest w kształcie tablicy. Nagrobki ustawiono w rzędzie. Dwa z tych grobów są pojedyncze, trzy zaś są podwójne - małżeńskie. Na pomnikach widnieją imiona i nazwiska wraz z datą narodzin i śmierci. Tylko na jednym z głazów z nazwiskiem Paul v. Ramin wyryty jest duży krzyż, na pozostałych nie widać symboli chrześcijańskich. Kamienie upamiętniają członków rodziny von Ramin, z których najstarszy - Wilhelm von Ramin pogrzebany został w roku 1844, najmłodszy zaś Barnim Ramin w roku 1945. Na dwóch nagrobkach dopisane zostały nazwiska kobiet, zmarłych już po II wojnie światowej. Nie spoczęły one w tym miejscu, ale pamięć o nich została zachowana. Pośród stojących tutaj grobów znajduje duży drewniany krzyż z daszkiem ogrodzony z trzech stron niskim płotkiem. Miejsce jest zagospodarowane i zadbane.

Dąb Latarników
Dąb szypułkowy to pospolity gatunek spotykany na terenie całego kraju. Ten rodzaj dębu odznacza się pokaźnymi rozmiarami dochodzącymi do 40 metrów wysokości.
Okaz znajdujący się przy Szkole Podstawowej nr 2 w Świnoujściu mierzy 34 m wysokości przy obwodzie pnia wynoszącym 6,7 m. Specjaliści szacują wiek drzewa na około 500 lat.
Potocznie nazywany Dębem Latarników nawiązuje do legendy mówiącej o występowaniu w przeszłości wielu dębów o imponujących rozmiarach. Służyły one latarnikom jako drewno do tzw. "ogni wulkanów", czyli olbrzymich ognisk pełniących funkcję latarni morskich. Do czasów współczesnych pozostał jedynie Dąb Latarników.
Status pomnika przyrody drzewo uzyskało w 2005 roku.

Dawna fabryka cementu
Do dziś na wyspie Wolin zachowały się ruiny cementowni, która była niegdyś jedną z największych na terenie Niemiec. Nad ul. Główną można zobaczyć betonową konstrukcję, pozostałość dawnej przemysłowej kolejki.

Dawna kopalnia kredy
Dawne wyrobisko podobnie jak pobliskie jezioro Turkusowe związane jest z historią wydobywania kredy na tym obszarze. W pobliskim Lubiniu działała fabryka cementu portlandzkiego założona przez Johannesa Quistorpa w 1829 roku. Wykorzystywano lokalny surowiec, masowo go eksploatując. Prace były prowadzone również po wojnie, ale w 1954 roku definitywnie zakończono działalność wydobywczą. Wtedy to wody podskórne i opadowe zaczęły znów wypełniać nieckę wyrobiska. Ok. 1960 roku poziom wody zrównał się z poziomem Zalewu Szczecińskiego.

Deptak Bogusława
Deptak Bogusława jest jednym z głównych punktów miasta, bardzo chętnie odwiedzanym przez szczecinian i przyjezdnych. Jest to jedno z głównych miejsc, w którym odbywają się wydarzenia kulturalne, również plenerowe. Utworzony został w roku 2000 jako pierwsza strefa piesza w centrum miasta i w niedługim czasie stał się jednym z głównych punktów na mapie Szczecina. Na 200-metrowym odcinku ul. Bogusława X odrestaurowane zostały piękne przedwojenne kamienice, nadające miejscu wyjątkowy charakter. Wzdłuż deptaku otwarto liczne lokale – restauracje, puby oraz kluby nocne. Znajduje się tu także filia Teatru Współczesnego - Teatr Mały.

Domek Tropikalny Bansin - mini zoo
W mini-zoo mieszka około 400 zwierząt ze 150 gatunków, w tym kajmany, egzotyczne ptaki, kozy, małpy, węże i szopy. Szczególnie warte zobaczenia są siedmiometrowy pyton siatkowany, pyton tygrysi albinos i gadająca makia żółtobrewa. Do tego dochodzi kompleks z 36 mieszkaniami wakacyjnymi, restauracja Snake's Nest i sala zabaw dla dzieci.

Dwa platany klonolistne
Platan klonolistny to rozłożyste drzewo o charakterystycznej, odpadającej płatami korze i dużych dłoniasto klapowanych liściach. Osiąga do 35 m wysokości. Oba platany rosnące w Świnoujściu nazywane powszechnie "Latarnik" i "Latarnica" mierzą ok. 20 m wysokości przy obwodzie pni 3,5 m oraz 4,33 m. Można je podziwiać odwiedzając latarnię morską i Muzeum Obrony Wieży.
Status pomnika przyrody uzyskały w 2005 roku.

Falochron Zachodni
Budowa falochronu została ukończona w 1823 r. Jego zadaniem była ochrona wybrzeża przed dużą ilością piasku nanoszonego przez morze, który utrudniał żeglugę. Falochron ma 250 m długości i ok. 7 m szerokości.
Falochron Zachodni został wybudowany w latach 1818-1823 na polecenie króla pruskiego Fryderyka Wilhelma III. Jego powstanie miało przeciwdziałać nanoszeniu od strony morza dużych mas piasku, które zamulały ujście Świny i utrudniały żeglugę. Wykonany z kamienia falochron ma około 250 metrów długości, około 7 metrów szerokości i wystaje ponad lustro wody na około 1,5 metra. Falochron jest dostępny, można po nim spacerować. Na końcu falochronu znajduje się charakterystyczny symbol Świnoujścia – nawigacyjna stawa „Młyny”. Obiekt nie jest dostosowany do potrzeb osób niepełnosprawnych.

Filharmonia im. Mieczysława Karłowicza
Nowoczesny budynek filharmonii zbudowano w 2014 r. Jego imponująca biała bryła przyciąga wzrok. Na uwagę zasługują również przestronne wnętrza z dwiema salami koncertowymi, w których łącznie może się pomieścić ponad 1100 osób.
Filharmonia jest pięciokondygnacyjnym budynkiem z dwupoziomowym parkingiem podziemnym. Jej łączna powierzchnia to 12 734 m2. Obiekt posiada 2 sale koncertowe, z czego jedna może pomieścić ok. 900 osób, a druga ok. 200 osób. Zbudowana jest z białych spiczastych elementów, które do oświetlenia zewnętrznego potrzebują 25 000 świateł. Łączna suma inwestycji wyniosła ponad 100 mln zł. Część kwoty została sfinansowana z Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Zachodniopomorskiego. Autorem jej projektu była firma z Barcelony. Wygrała ona konkurs do którego nadesłano 44 projekty. Wykonawcą budowlanym została polska firma Warbud. Filmarmonia została otwarta we wrześniu 2014 r. Podczas ceremonii otwarcia przemawiał m in. prezydent Polski Bronisław Komorowski, nazywając filharmonię symbolem polskiej wolności. Filharmonia umożliwia organizacje koncertów na wielkim europejskim poziomie, więc przyjeżdżają tu mimo krótkiej historii istnienia, liczne wybitne zespoły z naszego kontynentu. Powstanie filharmonii zdecydowanie podniosło jakość życia kulturalnego w regionie. Budynek jest nowoczesny a zarazem majestatyczny, a jego powstanie nie odbiło się bez echa w całej Polsce. W filharmonii imponują przede wszystkim wnętrza.
Szczecińska filharmonia otrzymała nagrodę Młodych Talentów Architektury, przyznaną przez Krajową Radę Włoskich Architektów, Planistów i Architektów Krajobrazu. Podczas szczecińskiego Westivalu Architektury 2014 „Obiekt 25-lecia – Symbol Przemian” budynek zwyciężył w trzech kategoriach: Nagroda Główna, Nagroda dla Najlepszego Budynku Użyteczności Publicznej, Nagroda Prezydenta Miasta Szczecina. Filharmonia odniosła również sukces podczas Eurobuild Awards 2014 a także otrzymała Nagrodę im. Miesa van der Rohe 2015.

Fontanna na promenadzie
Konstrukcja wykonana została z betonowych płyt, z których wydobywają się strumienie wody. Fontanna jest popularnym obiektem zarówno wśród mieszkańców, jak i turystów. Szczególnie efektownie wygląda wieczorami, gdy jest kolorowo podświetlana.

Fort Anioła
Zbudowany w latach 50. XIX w., pierwotnie pełnił rolę punktu artyleryjsko-obserwacyjnego Twierdzy Świnoujście. Wyglądem przypomina rzymski Zamek Świętego Anioła, do którego nawiązuje nazwą. Obecnie w jego wnętrzu mieści się ekspozycja muzealna. Odbywają się w nim również wydarzenia kulturalne.
Fort Anioła zbudowany został w latach 1854-1858, za czasów panowania pruskiego króla Frederyka Wilhelma IV, jako punkt artyleryjsko-obserwacyjny Twierdzy Świnoujście. Wówczas parter obsadzała piechota z bronią ręczną, a dwa piętra wykorzystywane były dla lekkiej artylerii polowej. Armaty i amunicję transportowano do góry za pomocą lin przez owalne otwory w stropach. W czasach II wojny światowej fort został przebudowany i wyposażony we wszystkie dostępne zdobycze techniki (elektryczność, centralne ogrzewanie, radiostacje, telegraf) i pełnił rolę posterunku obserwacji powietrznej dla sił niemieckich. Po wojnie został przejęty przez Rosjan. Obecnie obiekt jest remontowany i spełnia rolę nie tylko muzealną ale i kulturalną miasta Świnoujście. W forcie odbywają się koncerty muzyczne i poetyckie, ale i obejrzeć można pokazy tradycyjnych walk rycerstwa średniowiecznego. Ponadto można zmierzyć własne siły strzelając z łuku, procy, czy karabinu pneumatycznego, podczas zajęć na strzelnicy. W Forcie znajduje się także nietypowa muzealna Sala Wikingów, w której wszystkie eksponaty można przymierzać, podnosić i pozować z nimi do zdjęć. Fort kształtem (wybudowany na planie regularnego pięcioboku) przypomina Zamek Świętego Anioła w Rzymie, stąd jego nazwa.
Ekspozycje stałe:
- wystawa sprzętu nawigacyjnego,
- wystawa porcelany,
- wystawa biżuterii z bursztynu,
- wystawa szkła artystycznego,
- wystawy malarstwa i rzeźby różnych autorów.

Fort Zachodni w Świnoujściu
Jeden z czterech fortów należących do Twierdzy Świnoujście, zbudowany w połowie XIX w., położony na wyspie Uznam. Obecnie znajduje się w nim Muzeum Historii Twierdzy Świnoujście.
Fort Zachodni to jeden z czterech fortów Twierdzy Świnoujście. Został wybudowany w latach 1856-1861. Jego zadaniem była obrona portu przed okrętami nieprzyjaciela. Była to jednokondygnacyjna reduta zbudowana na planie kwadratu. Kilka lat później wzmocniono ją murowanymi skrzydłami i otoczono wałem ziemnym oraz fosą wodną. Po 1878 roku została ufortyfikowana bateria nabrzeżna z tarasem artyleryjskim i kazamatami. Później reduta artyleryjska przekształciła się w fort redutowy, zaprojektowano kolejne stanowiska dla armat. Kolejnym etapem rozwoju fortu było pojawienie się karabinów maszynowych i lekkich moździerzy.
Po I wojnie światowej fort rozbrojono. Ponownie fort został uzbrojony w dwudziestoleciu międzywojennym, wówczas zainstalowano baterię czterech dział nabrzeżnych kalibru 150 mm. W 1941 roku na zachodnim skrzydle fortu wzniesiono betonowy bunkier dowodzenia. Po 1945 roku Rosjanie zbudowali jeszcze trzy bunkry - w centrum fortu i na obu jego krańcach. Po wojnie fort wykorzystywała sowiecka marynarka. W 1962 roku został przekazany miastu, jednak sowieckie jednostki stacjonowały w Świnoujściu do 1992 roku.
Ciekawostką jest fakt, że to właśnie z Fortu Zachodniego wyruszył pancernik Schleswig Holnstein, który 1 września 1939 roku ostrzelał Westerplatte rozpoczynając II wojnę światową.
W 2001 roku grupa pasjonatów ze Stowarzyszenia "Reduta" wydzierżawiła teren fortu. Po przeprowadzonej rewitalizacji w 2004 roku w forcie otworzono Muzeum Historii Twierdzy Świnoujście.
Ekspozycja składa się z części muzealnej i części plenerowej. Część muzealna podzielona jest na cztery działy tematyczne. Pierwszy prezentuje czasy pruskie XIX i XX wieku. Drugi dział to okres międzywojenny i czas II wojny światowej. W trzecim dziale przedstawione są czasy "zimnej wojny". W czwartym można zobaczyć historię portu wojennego i eksponaty wraków. Na ekspozycji plenerowej wystawione zostały działa, miny morskie, torpedy, wyrzutnie rakiet i bomb głębinowych. Cały obiekt otoczony jest fosą wodną i zajmuje powierzchnię ok. 2 ha.
Trasa zwiedzania obejmuje salę muzealną oraz przejście wytyczonym szlakiem dookoła całego fortu. Dla zwiedzających udostępniona jest wartownia, wieża kierowania ogniem, podziemia oraz stanowiska artyleryjskie. Grupy zorganizowane oprowadza przewodnik. Czas zwiedzania całego obiektu to ok. 1 h. Turyści odwiedzający fort latem muszą pamiętać o ciepłej odzieży ze względu na niską temperaturę panującą w obiekcie.
Na miłośników militariów i historii czeka w Świnoujściu więcej podobnych atrakcji, bo do dnia dzisiejszego zachowały się trzy z czterech wybudowanych w XIX wieku fortów i wszystkie udostępnione są do zwiedzania.

Gabinet sztuki w Usedom
Gabinet Sztuki znajduje się obok wiejskiego kościoła, który Lyonel Feininger (1871-1956) wielokrotnie projektował. Kunst-Kabinett Uznam jest jedynym miejscem na wyspie, gdzie na stałe wystawione są unikatowe prace słynnego artysty Bauhausu oraz rower marki Cleveland Ohio z 1897 r. Na rowerze tej marki Lyonel Feininger przejechał swoje motywy na Uznamie. Nie dziwi więc fakt, że przy kościele rozpoczyna się Uznamski Szlak Rowerowy Feiningera. W galerii prezentowane są również rotacyjnie obrazy i rzeźby współczesnych artystów.

Góra Piaskowa
Piaskowa Góra to punkt widokowy o stromo opadających piaszczysto-kredowych zboczach, znajdujący się na południowym krańcu Jeziora Turkusowego. Współczesne ukształtowanie terenu powstało w wyniku eksploatacji znajdujących się tu pokładów kredy. Rozciąga się stąd widok na piękne krajobrazy Wolińskiego Parku Narodowego. Podziwiać można stąd przede wszystkim turkusowe wody jeziora oraz zabudowania Wapnicy. Dalej zobaczymy malowniczą Dolinę Trzciągowską, rozszerzającą się ku Zalewowi Szczecińskiemu. Na północ znajduje się pasmo wzgórz morenowych, nieco na zachód wodoczne jest Jezioro Wicko Małe.

Góra Słowiańska / Świdny Las (Świdny Święty Gaj) w Świnoujściu

Informacja turystyczna Anklam
Anklam-Information prezentuje się w przyjaźnie urządzonym pomieszczeniu w ratuszu hanzeatyckiego miasta Anklam. Głównym zadaniem Anklam-Information jest świadczenie usług dla turystów i gości. Oprócz marketingu Anklam i regionu, celem jest spełnienie wszystkich zapytań i życzeń gości.
Oferta Anklam-Information:
- Zamawianie noclegów bezpośrednio na miejscu i w internecie
- Organizowanie wycieczek po mieście z przewodnikiem
- Informacja o zwiedzaniu muzeów, kościoła św. Mikołaja itp.
- Informacja o atrakcjach turystycznych w Anklam i okolicach
- Wcześniejsza rezerwacja biletów do teatru i na inne imprezy kulturalne
- Sprzedaż artykułów turystycznych (mapy rowerowe, pamiątki itp.) na miejscu i w sklepie internetowym.
Pracownicy Anklam-Information cieszą się na prośby i życzenia turystów i gości i serdecznie Państwa witają.

Jasne Błonia im. Jana Pawła II
Rozległy teren zielony powstał w latach 20. XX w. Po dwóch stronach placu ciągną się aleje platanów klonolistnych. Łącznie rośnie tu 213 drzew, które stanowią największe w Polsce skupisko tego gatunku.
Zielony plac został założony w latach 1925 – 1927 na terenach, które należały do rodu Quistorpów. Na środku ciągnie się szeroki pas trawnika z kompozycjami kwiatowymi w centralnej części, po obu stronach zaprojektowano alejki, które obsadzone zostały rzędami platanów klonolistnych. Dalej Jasne Błonia płynnie przechodzą w Park Kasprowicza, a następnie w Las Arkoński.
W 1979 roku nieopodal ul. Piotra Skargi wybudowano Pomnik Czynu Polaków, który stał się dominantą układu placu. Obiekt przedstawia trzy podrywające się do lotu orły i został zaprojektowany przez Gustawa Zemłę. Pomnik miał przedstawiać trzy pokolenia mieszkańców Szczecina – Polonii, mieszkającej na tych ziemiach przed II wojną światową, pionierom powojennego miasta i pokoleniu, które rozbudowało Szczecin. Budowla miała wyrażać wdzięczność społeczeństwu miasta za jego odbudowanie. Należy pamiętać, że obiekt został wykonany na zlecenie partii.
Prawie dziesięć lat później, bo w czerwcu 1987 roku papież Jan Paweł II na Jasnych Błoniach odprawił mszę – wydarzenie to zostało upamiętnione w 1995 roku pomnikiem papieża. Zmieniono także nazwę placu na Jasne Błonia im. Jana Pawła II.
Obiekt został wpisany na wojewódzką listę zabytków w grudniu 2004 roku.

Jezioro Bartoszewo (Bartoszewskie)
Jezioro Bartoszewskie jest niewielkim, nieprzepływowym akwenem, którego średnia głębokość wynosi ok. 1,5 m, zatem jest ono dość płytkie. Wzdłuż jednego z brzegów jeziora rozciągają się działki wraz z zabudowaniami. Dojazd do jeziora nie sprawia trudności, bowiem wokół niego znajduje się ubita piaszczysta droga usprawniająca ruch dla pieszych, rowerzystów, ale także samochodów. Znajdują się tam trzy małe drewniane pomosty, a  brzegi porośnięte są trzciną i sitowiem. Jest to doskonałe miejsce do relaksu na łonie natury. Najczęściej spotkać można tutaj wędkarzy oraz turystów grillujących i wypoczywających w cieniu drzew, których nad brzegiem jeziora jest bardzo dużo.  Złowić można tutaj liny i karasie, ale także szczupaki, jednak w małych ilościach. Nie w każdym miejscu znajdziemy bezpośredni dostęp do jeziora, dlatego najlepiej korzystać z kładek znajdujących się w wokół niego. Dno jeziora jest dość mocno zamulone. Kąpiel w jeziorze nie jest zakazana, ale nie jest to kąpielisko strzeżone. W pobliżu zlokalizowanych jest kilka lokali gastronomicznych, które odwiedzane są tłumnie w weekendy i w sezonie letnim. Po znakomitym posiłku można udać się na spacer wokół jeziora lub wypocząć nad jego brzegiem.

Jezioro Dąbie
Jezioro o powierzchni 54,08 km2, jest największe pod tym względem w całym województwie zachodniopomorskim i czwarte w kraju. Średnia głębokość jeziora wynosi 2,61 m, a najgłębsza – 10 m. Jezioro w typie deltowym ma długość 15 km, a szerokość 7,5 km. Akwen można podzielić na dwie części: Dąbie Wielkie na północy i Dąbie Małe na południu. Jezioro zajmuje prawie 18% powierzchni Szczecina, będąc przez miasto znacznie wykorzystywane. Akwen znajduje się w wykazie śródlądowych dróg wodnych, przez jezioro przebiega tor wodny o długości 14,5 km, szerokości 150 m i głębokości 10 m, łączący port Schwedt/Oder z Zatoką Pomorską. Dzięki swoim parametrom, Dąbie jest jedynym jeziorem w Polsce, po którym mogą pływać statki pełnomorskie.
Jezioro sąsiaduje z osiedlem szczecińskim Dąbie, od którego czerpie nazwę oraz miejscowościami z powiatu goleniowskiego: Lubczyna i Bystra (na północnym wschodzie). Bliskość miasta pozwoliła na stworzenie dobrze rozwiniętej infrastruktury turystycznej, stąd nad jeziorem znajduje wiele wodnych ośrodków turystycznych, marin i przystani jachtowych. Bez problemu można znaleźć nocleg w lokalnych hotelach, pensjonatach, kwaterach agroturystycznych czy polach namiotowych.
Z racji wykorzystania jeziora do celów transportowych na wielką skalę, Dąbie nie ma wyznaczonego obwodu wędkarskiego. Dodatkowo, jezioro w całości znajduje się w obszarze specjalnej ochrony ptaków „Dolina Dolnej Odry”. Wędkarze jednak znajdują dla siebie miejsce na tym akwenie, wykupując zgodę na wędkowanie w Szczecińskim Urzędzie Morskim. W wodach Dąbia pływają takie ryby, jak okonie, węgorze, płocie, liny czy leszcze. Nie jest to jednak jezioro łatwo dostępne z brzegu. Koniecznie trzeba mieć dostęp do łodzi, która pozwoli dostać się w trzcinowiska, kanały i zakamarki, w których chowają się przed wygłodniałymi kormoranami ryby. Wody jeziora nie należą do najczystszych (4 klasa czystości), nie stanowi to jednak problemu dla spragnionych wypoczynku nad wodami Dąbia lub na jego powierzchni.
Jako ciekawostkę można wspomnieć o swoistej betonowej wyspie, choć naturalnych wysp na Dąbiu nie brakuje. W północnej części jeziora leży potężny wrak – kadłub betonowca „Ulrich Finsterwalde”. Statek został zatopiony przez Niemców w 1945 r. i blokował tor wodny. Wrak jest długi na 90 m i ma 15 m szerokości, a znaczna jego część wystaje ponad taflę wody, będąc siedliskiem mieszkającego na nim ptactwa wodnego i swoistą atrakcją dla żeglarzy.

Jezioro Karpino
Jezioro Karpino usytuowane w samym sercu Puszczy Wkrzańskiej jest zbiornikiem wodnym, który coraz bardziej zarasta roślinnością. Brzegi są dość trudno dostępne i bagniste, co nie przeszkadza wędkarzom w połowie ryb. Można bowiem złapać tutaj szczupaka czy okonia. Niektórzy wypływają na jezioro pontonem w celu połowu ryb. Maksymalna głębokość dochodzi do 2 m, a powierzchnia to ok. 60 ha. Jezioro jest doskonałym miejscem dla miłośników ptactwa. Znajdują tu swoje schronienie mewy i rybitwy, a także perkoz zausznik. Te ciekawe okazy można usłyszeć i zobaczyć przebywając w okolicy jeziora.

Jezioro Nowowarpieńskie
Jezioro Nowowarpieńskie jest częścią Zatoki Nowowarpieńskiej. Od strony południowo-wschodniej jest ono otoczone lasami Puszczy Wkrzańskiej. Część jeziora przynależy do Niemiec i znajduje się na terenie Meklemburgii – Pomorza Przedniego, w powiecie Vorpommern-Greifswald. Do Polski zaś przynależy około 890 ha tego zbiornika wodnego. Jezioro Nowowarpieńskie położone jest na terenie Obszaru Specjalnej Ochrony Ptaków Natura 2000 Zalew Szczeciński. Na jeziorze usytuowane są dwie wyspy: Riether Werder po stronie niemieckiej oraz Łysa Wyspa o powierzchni ok. 0,5 km2 położona w całości po stronie polskiej. Jezioro Nowowarpieńskie połączone jest od północy z Zalewem Szczecińskim, od którego oddzielają go dwie wąskie cieśniny między Półwyspem Grodzkim i Łysą Wyspą, a Starym Warpnem (Altwarp) na terenie Niemiec. W południowej części w jezioro wcina się Półwysep Nowowarpieński, na północy zaś, tuż przy Zatoce Nowowarpieńskiej – półwysep, na którym leży miejscowość Podgrodzie. Od południa do jeziora wpadają liczne cieki wodne ze strony niemieckiej, z obszaru Polski zaś wpływa do niego rzeka Myśliborka biegnąca wzdłuż granicy. Jego średnia głębokość wynosi ok. 2 metry, natomiast głębokość maksymalna dochodzi do 9 metrów. Jezioro Nowowarpieńskie i jego okolice to bardzo atrakcyjne miejsce dla turystów, amatorów sportów wodnych i wędkarzy. Są tutaj świetne warunki do uprawiania kajakarstwa, windsurfingu czy też kitesurfingu. Po jeziorze można także pływać łódkami. Wody jeziora pełne są różnych gatunków ryb, takich jak: leszcz, szczupak, miętus, płoć, sandacz, okoń, a nawet węgorz. W Karsznie, położonym na wschodnim brzegu Jeziora Nowowarpieńskiego, w starym parku zlokalizowany jest neorenesansowy pałacyk z końca XIX w. Brzegi akwenu w tych okolicach pokryte są roślinnością bagienną i torfową. W Nowym Warpnie zaś nad brzegiem jeziora znajduje się piaszczysta plaża z pomostem. Znajduje się tutaj zjazd dla osób poruszających się na wózkach. Woda jest czysta, płytka, kąpielisko jest oznaczone. Na półwyspie została ustawiona wieża widokowa, z której można podziwiać okolice. Biegnie tutaj także promenada rozciągająca się od północnej części półwyspu przy przystani do okolic plaży. Nad Jeziorem oprócz wspomnianego już Nowego Warpna położone są takie miejscowości jak Podgrodzie i Karszno.

Jezioro Rusałka
Jezioro Rusałka to sztuczny zbiornik wodny o wydłużonym kształcie, powstały jeszcze w średniowieczu w wyniku spiętrzenia wód przepływającej tędy rzeki Osówki. Było to spowodowane budową dwóch młynów wodnych, które w wyniku prac znalazły się nad jeziorem - umiejscowionego przy zachodnim brzegu Młyna Lübschego (dziś już nieistniejący) oraz Młyna Słodowego (we wschodniej części jeziora). W roku 1900 tereny otaczające jezioro przemieniono w park (dzisiejszy Park Kasprowicza), zaś Młyn Słodowy został w 1915 r. zaadaptowany na restaurację Haus am Westendsee (od niemieckiej nazwy jeziora Westendsee). Nad jeziorem przerzucono także malowniczy most z dobudówkami w stylu Japońskim. Latem jezioro zapełniało się łódkami, które można było tu wypożyczyć zaś zimą zmieniało się w popularne lodowisko. Po drugiej wojnie światowej nienaruszone w wyniku działań wojennych obiekty zaczęły popadać w stopniową ruinę. W latach 60. młyn oraz wieżyczki na brzegach pomostu zostały rozebrane. W latach 1974 – 76 na skarpie opadającej do Rusałki wybudowano amfiteatr (Teatr Letni im. Heleny Majdaniec). Obecnie brzegi Jeziora Rusałka są wciąż popularnym miejscem spacerów szczecinian.

Jezioro Turkusowe
Jezioro znajdujące się na wyspie Wolin powstało po wojnie w miejscu dawnego wyrobiska kopalni kredy. Jego nazwa odnosi się do turkusowego koloru wody, który jest szczególnie wyrazisty podczas słonecznej pogody.
Jezioro Turkusowe powstało na terenie dawnego wyrobiska kredy. W pobliskim Lubiniu działała fabryka cementu portlandzkiego założona przez Johannesa Quistorpa w 1829 roku. Wykorzystywano lokalny surowiec, masowo go eksploatując. Po II wojnie światowej Rosjanie rozebrali urządzenia wydobywcze, a wyrobisko powoli zaczęło się napełniać wodą. W 1948 roku wznowiono pracę kopalni. Ze względu na trudności z pozyskiwaniem kredy w 1954 roku definitywnie zakończono działalność wydobywczą. Wtedy to wody podskórne i opadowe zaczęły znów wypełniać nieckę wyrobiska. Ok. 1960 roku poziom wody zrównał się z poziomem Zalewu Szczecińskiego.
Jezioro obejmuje powierzchnię 6,7 ha i jest największe na terenie Wolińskiego Parku Narodowego. Osiąga głębokość maksymalną 21,2 m. Występuje tu zjawisko kryptodepresji. Dno zbiornika leży bowiem poniżej poziomu morza (18,6 m). Wody tego akwenu przybierają specyficzny turkusowy kolor, któremu jezioro zawdzięcza nazwę. Barwa ta powstaje poprzez odbicie promieni słonecznych od wody zawierającej związki węglanu wapnia oraz białego wapiennego dna zbiornika.
Akwen otoczony jest Pagórkami Wapnicko-Lubińskimi, porośniętymi głównie buczynami. Warto zrobić sobie spacer wokół jeziora i zacząć od punktu widokowego przy parkingu. Za drewnianą bramą znajduje się duży taras ogrodzony balustradą, z którego rozciąga się panorama turkusowych wód jeziora otoczonych stromymi brzegami dawnego wyrobiska. W czasie deszczu można schować się pod wiatą. W pobliżu tarasu i parkingu głodny turysta znajdzie zaś miejsce, gdzie można się najeść. Poza tym warto wejść na punkt widokowy Piaskowa Góra. Rozciąga się stąd widok na zbiornik, malowniczo położoną Wapnicę, Dolinę Trzciągowską, pasmo wzniesień Wyżnicy, Jezioro Wicko Małe oraz fragment delty wstecznej Świny.
Zbiornik można jedynie podziwiać spacerując wokół niego. Zabronione są wszelkie inne formy aktywności, co oznacza, że nie można tu ani pływać, ani wędkować, ani nurkować. Mimo to warto zobaczyć niesamowite barwy Jeziora Turkusowego i zatrzymać się na chwilę w tym niesamowitym miejscu.

Jezioro Wicko Małe
Jezioro Wicko Małe obejmuje powierzchnię ok. 100 ha. Ma wydłużony kształt o kierunku południkowym. Osiąga długość 2,3 km i największą szerokość 0,5 km. Jest to płytki zbiornik o średniej głębokości 2 m. Oddzielony jest od Jeziora Wicko Wielkie mieliznami i cieśninami delty wstecznej Świny. Posiada status wewnętrznych wód morskich Polski. Akwen przyjmuje wody ze strugi Stary Zdrój. Wpada ona od północnej strony, na wysokości miejscowości Zalesie. Zachodnie brzegi stanowią podmokłe trzcinowiska z kępami olszy, przechodzące w bagna z roślinnością wynurzoną. Ten fragment jeziora objęty jest ochroną w ramach Wolińskiego Parku Narodowego. Północno-wschodni brzeg porośnięty jest lasem, zaś południowo-wschodni ma charakter podobny do brzegu zachodniego.
W Zalesiu znajduje się przystań "białej floty", czyli małych statków pasażerskich. Obecnie nie wpływają tu tego typu jednostki. Jest za to zacumowany statek-hotel, który oferuje noclegi i wyżywienie. Na jezioro można wpływać także kajakami i mniejszymi żaglówkami. Z tej perspektywy łatwo jest obserwować ptaki, które znalazły tu ostoję, między innymi wodniczkę, czaplę białą, kanię rudą, bielika, błotniaka łąkowego, krwawodzioba, cyrankę, krakwę i płaskonosa. Występuje tu także wiele gatunków ryb takich jak płoć, leszcz, wzdręga, sandacz i szczupak. Woliński Park Narodowy wprowadził jednak zakaz wędkowania na tym akwenie. Warto odwiedzić miejscowość Zalesie. Znajduje się tam Bunkier-Muzeum z ekspozycją tajnej broni niemieckiej V-3, z okresu II wojny światowej.

Jezioro Wicko Wielkie
Jezioro Wicko Wielkie zajmuje powierzchnię 1200 ha, z czego 95% objęte jest ochroną w ramach Wolińskiego Parku Narodowego. Jedynie wschodnia część jest wyłączona z parku. Ogranicza ją linia prosta, od połączenia z jeziorem Wicko Małe na północy, do połączenia z Zalewem Wielkim koło Lubina na południu. Zbiornik ten łączy się z Zalewem Szczecińskim bezpośrednio poprzez Zalew Wielki i pośrednio poprzez Starą Świnę oraz dopływy: Wielką Strugę, Liśnicę, Byczy Rów i Starą Głębię. Wody jeziora są poddawane wpływom cofki słonych wód z Zatoki Pomorskiej, a także wód napływających z Zalewu Wielkiego i wód płynących z Międzyzdrojów poprzez Jezioro Wicko Małe. W południowej części Jeziora Wicko Wielkie znajdują się Trzcinice, czyli zespół 5 wysp, zwykle zalanych.
Wicko Wielkie jest to dawna zatoka, której linia brzegowa jest bardzo urozmaicona. Występuje tu wiele małych zatok i łach, porośniętych roślinnością wynurzoną, między innymi trzciną, pałką wąskolistną i oczeretem jeziornym oraz płatami roślinności o liściach pływających i zanurzonych. W miejscowości Lubin, na południowo-wschodnim brzegu akwenu znajdują się najwyższe klify nad całym Zalewem Szczecińskim. Zbiornik ten jest płytki, o głębokości 1-3 m. W zachodniej części jeziora dno stanowią muł piaszczysty i zamulone piaski. W środkowej i wschodniej części pokryte jest osadami mulistymi i szczątkami roślinnymi.
Jezioro stanowi ostoję dla wielu gatunków ptaków. Spotkać tu można między innymi wodniczkę, bielika, krakwę, bataliona, derkacza, nurogęś, gęgawę i bielaczka. Wody jeziora są zaś siedliskiem dla wielu ryb, między innymi płoci, leszcza, krasnopióry, wzdręgi, szczupaka i sandacza. Większa część akwenu leży w obrębie Wolińskiego Parku Narodowego, ale tylko północna i zachodnia część jest wyłączona z połowów. Na pozostałej części jeziora połów jest dozwolony.
Jezioro Wicko Wielkie jest udostępnione dla żeglugi. W Lubinie i Wapnicy znajdują się małe porty morskie. W Łunowie, będącym częścią miasta Świnoujście, znajduje się przystań żeglarska Młodzieżowego Domu Kultury. Warto też wybrać na spływ kajakowy Szlakiem 44 Wysp, pozwalający poznać piękno przyrody delty wstecznej Świny oraz Jeziora Wicko Wielkie. Piesi turyści mogą skorzystać z czerwonego Szlaku Nadmorskiego, znajdującego się na północnych brzegach akwenu. Dla rowerzystów przygotowany jest zaś niebieski Szlak Dookoła Zalewu Szczecińskiego.

Kąpielisko Arkonka
Położone w Parku Leśnym Arkońskim najnowocześniejsze kąpielisko Szczecina. Łączna powierzchnia basenów wynosi ponad 8 tys. m2. Przy kompleksie znajduje się parking dla ok. 200 samochodów.
Kąpielisko w miejscu dzisiejszej Arkonki utworzono na początku XX w. Dawniej znajdowało się w tym miejscu jezioro nad którego brzegiem stał młyn wodny. Kompleks basenów został gruntownie przebudowany w ostatnich latach, jego ponowne otwarcie nastąpiło w 2014 r. Od tej chwili jest to najnowocześniejsze, spośród szczecińskich kąpielisk. W tej chwili w skład obiektu wchodzą cztery niecki basenowe o głębokości od 40 do 180 cm. Znajdują się tu także 3 zjeżdżalnie, punkty masażu stóp, gejzery, zabawki strzelające wodą, fontanna wyrzucająca wodę na wysokość do 15 m. oraz sztuczna rzeka o długości 59 m. Wokół basenów usytuowane są korty do tenisa i badmintona, boiska do siatkówki i sztuczna plaża. Jest też funkcjonujący w okresie od wiosny do jesieni skatepark, w którego miejscu w miesiącach zimowych znajduje się lodowisko. Całość znajduje się na ogrodzonym terenie o powierzchni 7 ha, łączna powierzchnia basenów wynosi 8012 m2. Przy kasach znajduje się 100 stojaków na rowery.

Kąpielisko Dąbie
Kąpielisko z plażą o długości 130 m położone na południowym brzegu jeziora Dąbie. W sezonie jest strzeżone. Zapewnia dostęp do toalet, natrysków, gastronomii oraz placów zabaw dla dzieci.
Kąpielisko w Dąbiu, pomimo swych stosunkowo niewielkich rozmiarów, uchodzi za bardzo urokliwe miejsce i jest chętnie odwiedzane przez mieszkańców. Szacuje się, że w sezonie letnim odwiedza je nawet do 2 tys. osób dziennie. Wzdłuż brzegu jeziora ciągnie się szeroka piaszczysta plaża o długości 130 m. Nad bezpieczeństwem osób kąpiących się czuwają wykwalifikowani ratownicy, samo kąpielisko posiada natomiast bogatą infrastrukturę. Jest tu wydzielony plac zabaw dla dzieci wraz z drabinkami i huśtawkami, boisko do siatkówki plażowej, 10 przebieralni, 4 prysznice, sanitariaty oraz punkt sanitarny. Można korzystać również z punktu gastronomicznego, a także wydzielonych miejsc na grill czy ognisko, znajdujących się na terenie kąpieliska. Obiekt jest ogrodzony, wewnątrz jest również dostęp do punktu czerpania wody.

Kąpielisko Głębokie
Kąpielisko zlokalizowane w południowej części jeziora Głębokie. Plaża o długości 200 m cieszy się dużą popularnością wśród mieszkańców Szczecina. Są tu dostępne miejsca na grilla i ognisko oraz toalety.
Kąpielisko Głębokie jest jednym z najpopularniejszych miejsc wypoczynkowych wśród mieszkańców Szczecina. Szacuje się, że w sezonie letnim odwiedza je kilkadziesiąt tysięcy osób. Długość plaży kąpieliska liczona wzdłuż wybrzeża wynosi 200 m. Obiekt jest ogrodzony i wyposażony w bogatą infrastrukturę. Znajdują się tu specjalne miejsca na grill czy ognisko, kosze na śmieci, toalety, przebieralnie, punkt medyczny, a także wydzielone miejsce dla dzieci z piaskownicą i placem zabaw. Kąpielisko wyposażone jest również w pomost oraz dostęp do punktu czerpania wody z odprowadzeniem do ścieków. Oprócz tego na terenie kąpieliska znajduje się restauracja i park linowy. Opiekę nad bezpieczeństwem osób wypoczywających w tym miejscu sprawują wykwalifikowani ratownicy. Na teren kąpieliska obowiązuje zakaz wprowadzania zwierząt domowych.

Kino Pionier 1907
Kino jest jednym z najstarszych tego typu obiektów na świecie, powstało w 1907 r. Znalazło się również na liście 20 najlepszych kin świata według magazynu Total Film. Sala kinowa ma 82 miejsca. Przy kinie działa niewielka kawiarnia.
Jedno z najstarszych kin na świecie, działające nieprzerwanie od 1907 r. Kino zostało wpisane do Księgi Rekordów Guinessa w 2005 r. Niestety kilka lat później udowodniono, że na świecie istnieje jeszcze starsze kino we Francji. Po zaszczytnym tytule pozostał więc lekki niedosyt. Jego pierwszym właścicielem był Otto Blauert, który niedługo potem odsprzedał je Albertowi Pitzke. Nowy właściciel dopóki żył wykupywał większość kin w mieście, nie pozwalając nikomu innemu przebić się z biznesem kinowym na terytorium Szczecina. Według magazynu Total Film, kino jest nie tylko jednym z najstarszych w Europie, ale i najlepszym. Magazyn umieścił go w pierwszej 20-tce najlepszych kin na świecie obok znamienitych kin z Bangkoku, Londynu, czy Paryża. Seanse odbywające się w budynku przy ul. Wojska Polskiego 2, są ze starannością wybierane dla widza i nie każdy nowy film komercyjny jest tam wyświetlany. Obecny właściciel kina jest zwolennikiem i propagatorem kina ambitnego, pozostawiającego wiele do myślenia i budzącego refleksje. Klimat miejsca idealnie oddaje wiersz Konstantego Idelfonsa Gałczyńskiego "Najlepsze są małe kina". W kinie podczas seansu można napić się kawy, herbaty, bądź wina. W sali projekcyjnej, gdzie mieszczą się 82 wygodne fotele, znajduje się też ponadczasowe pianino z 1896 r. na którym podczas niektórych seansów, dogrywana jest na żywo muzyka.

Kokos bar

Kolejowa wieża wodna
Kolejowa wieża wodna powstała w 1912 roku. Jej zadaniem było zaopatrywanie parowozów w wodę. Konstrukcja składa się z trzonu z czerwonej cegły oraz głowicy szachulcowej, nawiązując do stylistyki późnośredniowiecznej. Na początku lat 70. runęła wschodnia ściana osłonowa zbiornika- stan techniczny wieży był zły. Dopiero w 1991 r. budynek poddano gruntownemu remontowi, w wyniku którego wymieniono blaszany dach, pobielono ściany elewacji i zaimpregnowano na czarno drewniane elementy konstrukcji.
Wieża ze względu na konstrukcję i udane połączenie funkcji technicznej z estetyczną jest jednym z ciekawszych historycznych obiektów Goleniowa. W dalszym ciągu zaopatruje budynki dworca w wodę.

Konik polski
Polska rasa niewielkiego konia o krępej budowie ciała. Jego dzikimi, wymarłymi już przodkami, były tarpany. Populacja konika polskiego zarówno w Polsce, jak i w Europie systematycznie wzrasta. Zwierzęta te żyją dziko lub na terenie rezerwatów.

Kościół filialny pw. Matki Boskiej Częstochowskiej
Kościół zbudowany z cegły w latach 1997-2005 wg projektu mgr inż. Walentego Zaborowskiego.
Poświęcony 19 X 2003 r. Należy do Parafii pw. św. Mikołaja Biskupa w Wolinie.

Kościół filialny pw. Matki Boskiej Licheńskiej
Budynek adaptowany po dawnej szkole, użytkowany od 1986 r. Poświęcony 4 X 1997 r. Należy do Parafii pw. św. Mikołaja Biskupa w Wolinie.

Kościół parafialny pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa
Neogotycki ceglany kościół zbudowano na początku XX w. jako świątynię protestancką. Przetrwał niezniszczony podczas dwóch wojen światowych. Po II wojnie światowej został przekazany katolikom i uroczyście poświęcony w 1946 r.
Kościół z 1895 r., ceglany, neogotycki. Poświęcony 19 V 1946 r.

Kościół pw. św. Mikołaja w Anklam
Kościół pw. św. Mikołaja stoi w centrum hanzeatyckiego miasta Anklam, blisko rzeki Piany. Jest jednym z nielicznych świadków gotyku ceglanego z okresu lokacji Anklamu 750 lat temu. „Wappenfenster der Hanse” („Okna herbów Hanzy”) to wyjątkowa w skali Europy galeria witraży, powstała w tym kościele.
Kościół św. Mikołaja został zbudowany na cześć św. Mikołaja, patrona żeglarzy, rybaków i kupców, w architekturze gotycko-hanzeatyckiej i ukończony w drugiej połowie XV wieku. Kościół był przez wieki wizytówką miasta i symbolem wolności i dobrobytu obywateli hanzeatyckich. Ówczesna wieża kościelna o wysokości 103 m - niegdyś znak pilotów - witała żeglarzy z daleka na Zalewie Odrzańskim.
Bombardowania Anklam pod koniec II wojny światowej całkowicie zniszczyły kościół z wyjątkiem otaczających go murów. Aby zapobiec grożącemu mu rozpadowi, w 1994 roku założono stowarzyszenie Förderkreis Nikolaikirche Anklam e. V. Od 1995 roku kościół jest stopniowo odbudowywany. W 1999 roku budynek został ponownie udostępniony do zwiedzania. Dziś były kościół chrzcielny Lilienthala jest miejscem wystaw i imprez. Zmieniające się wystawy poświęcone są "marzeniu o lataniu" i Otto Lilienthalowi, synowi hanzeatyckiego miasta Anklam. Wieża kościoła jest teraz ponownie dostępna i prowadzi na najwyższy punkt widokowy w mieście. Stąd można podziwiać dolinę Peene w całym jej pięknie. W przyszłości w kościele ma zostać zrealizowany projekt "Ikareum" - centrum imprez i zwiedzania połączone z Muzeum Otto Lilienthala.
Kościół Nikolaikirche Anklam jest otwarty od maja do października. Muzeum Otto Lilienthala oferuje również zwiedzanie kościoła z przewodnikiem.

Kościół w Mellenthin
Wieża została dobudowana później. Ambona pochodzi z 1650 roku, ołtarz z 1755 roku.
Wnętrze kościoła jest proste, ale bogato malowane.

Krępa
Rzeka Krępa znajduje się w całości na terenie Puszczy Goleniowskiej, zaś na środkowym odcinku należy również do Uroczysk w Lasach Stepnickich - oba te obszary chronione są programem Natura 2000.
Ponadto wzdłuż jej północnego brzegu rozciąga się rezerwat Olszanka.
Krępa ma długość ok. 15 km. Płynie głównie wśród malowniczych łąk, jak również wśród chronionych torfowisk i lasów olsowych. Jej nurt jest powolny, a koryto niezbyt głębokie, aczkolwiek trudno dostępne, ze względu na gęsto zarośnięte brzegi.
Jest to ciek zdecydowanie mniej popularny wśród wędkarzy, ale na pewno godny polecenia. Brzegi są trudno dostępne, dlatego zalecane jest wędkowanie ze sprzętu pływającego np. z pontonu. Rzeka jest regularnie zarybiana. Najbardziej popularnymi gatunkami ryb w jej wodach są okonie, płocie, krąpy, leszcze i szczupaki, ale złowić można również lina, jazia czy miętusa.
Wody rzeki Krępy nadają się zarówno do wędkowania spinningowego, jak i spławikowego.

Latarnia miłosna Ueckermünde
Pary na całym świecie wieszają małe kłódki ze swoimi imionami na mostach, wieżach i balustradach jako symbol swojej miłości. Zamki miłosne to zwyczaj, który jest obecnie zadomowiony na całym świecie. Ponieważ stało się ono powszechne w niektórych miastach, w niektórych społecznościach jest nawet zakazane. Nie w Ueckermünde! Wszystkie zakochane pary mają możliwość legalnego przypięcia kłódki ze swoim imieniem do latarni miłosnej w porcie miejskim. Zgodnie z międzynarodową tradycją klucz zostaje następnie wrzucony do wody – aby miłość trwała wiecznie!

Lawendowe Zacisze
Lawendowe Zacisze to plantacja pełna fioletowych kwiatów, z których produkowane są aromatyczne olejki. Właściciele udostępniają pole do spacerów i sesji zdjęciowych.

Licznik rowerowy Czarnocin

Licznik rowerowy Dąbie
Licznik znajduje się na trasie Wokół Zalewu Szczecińskiego oraz Blue Velo. Położony jest na samodzielnej szutrowej drodze rowerowej prowadzącej brzegiem jeziora Dąbie. Licznik znajduje się na pomiędzy Szecinem Dąbie a Czarną Łąką.

Licznik rowerowy Nowe Warpno
Licznik znajduje się na trasie Wokół Zalewu Szczecińskiego. Położony jest na samodzielnej asfaltowej drodze rowerowej prowadzącej do granicy polsko-niemieckiej. Licznik znajduje się na terenie leśnym pomiędzy miejscowościami Karszno (PL) a Rieth (DE).

Licznik rowerowy Pilchowo
Licznik znajduje się na trasie Wokół Zalewu Szczecińskiego. Położony jest pomiędzy miejscowościami Pilchowo i Tanowo, przy drodze wojewódzkiej nr 115

Licznik rowerowy Świnoujście
Licznik znajduje się na międzynarodowej trasie EuroVelo 10 i 13. Licznik został umiejscowiony na odcinku asfaltowej drogi rowerowej prowadzącej ze Świnoujścia do granicy polsko-niemieckiej i dalej do niemieckich kurortów wypoczynkowych. Nie jest to jedyne przejście graniczne w rejonie Świnoujścia, ale jest zdecydowanie najbardziej popularne - łączy ze sobą najwięcej celów i źródeł podróży, jest położone najbliżej morza oraz nie ma na nim ruchu samochodowego. Licznik znajduje się na ciągu pieszo-rowerowym, część rowerowa jest wyodrębniona nawierzchnią. Rowerzyści poruszający się po części pieszej nie są zliczani. Z uwagi na położenie przy dużym mieście, w dużym stopniu zliczany jest również ruch komunikacyjny.

Luźne płyty drogowe na moście przez Inę
Podczas przejazdu przez most na rzece Ina proszę zachować ostrożność. Betonowe płyty drogowe tworzące nawierzchnię mostu posiadają szczeliny oraz mogą być luźne.

Marina Sułomino

Miejsce odpoczynku
Miejsce odpoczynku z wiatą i ławkami

Miejsce odpoczynku
Zadaszony stół piknikowy na rozstaju dróg leśnych. Dobre miejsce na krótki postój.

Miejsce odpoczynku
Przydrożny plac parkingowy i kilka stołów piknikowych. Dobre miejsce na krótki postój.

Miejsce odpoczynku - Lubiewo

Miejsce odpoczynku - Wolin

Miejsce odpoczynku - Zalesie

Miejsce odpoczynku - Zatoka Boleń

Minóg rzeczny
Występuje w zlewisku Bałtyku i Morza Północnego, w Polsce na północy, w dolnym biegu Wisły i Odry. Jego ciało ma wężowaty kształt i osiąga do 50 cm długości. Do 2014 r. minóg był w naszym kraju objęty ochroną całkowitą, obecnie znajduje się pod ochroną częściową.

Molo w Heringsdorfie
Główny budynek stoi na ziemi i jest ułożony jak wielkomiejski pasaż z kawiarnią, barem, sklepami i galeriami. Wczasowicze mogą wynająć znajdujące się nad nim mieszkania wakacyjne. Jest to jedyne molo w kraju, które zostało wybudowane bez wykorzystania dotacji. Przy przyczółku znajduje się pomost dla kąpiących się statków.

Morskie Centrum Nauki im. prof. Jerzego Stelmacha (MCN)
Morskie Centrum Nauki im. prof. Jerzego Stelmacha (MCN) mieści się na Łasztowni w Szczecinie.
MCN jest nowoczesną instytucją edukacyjną umożliwiającą dzieciom i dorosłym odkrywanie sekretów nauki i techniki.
Motywem przewodnim centrum jest morze – temat pozwalający na atrakcyjną prezentację zagadnień z zakresu m.in. fizyki, matematyki, astronomii, geografii, medycyny, techniki, ekologii, socjologii, historii czy kultury. Pokazywanie różnorodnych zjawisk na przykładach związanych z żeglugą, falami, wiatrem, rybołówstwem czy życiem portu sprawia, że jest to placówka unikatowa nie tylko w Europie, ale i na świecie.
W Morskim Centrum Nauki znajdują się wystawa stała, składająca się z ponad 200 eksponatów interaktywnych, planetarium, pomieszczenia pracowni naukowo-edukacyjnych oraz na najwyższy poziom budynku – taras, skąd podziwiać można nocną panoramę Szczecina, Wały Chrobrego, marinę i port.
Więcej >>> https://centrumnauki.eu/

Muzeum Historii Szczecina – oddział Muzeum Narodowego w Szczecinie
Muzeum Historii Szczecina znajduje się w datowanym na XIII w. Ratuszu Staromiejskim. Ekspozycje prezentują historię i kulturę miasta od czasów najdawniejszych aż do końca XX w.
W efektownych wnętrzach ratusza można oglądać wystawy poświęcone historii i kulturze Szczecina od czasów najdawniejszych – ilustrowanych zabytkami archeologicznymi – poprzez czasy książęce, okres szwedzki, pruski i niemiecki, aż po polski okres powojenny z bliskimi nam latami końca XX wieku.
Przed wejściem do muzeum umieszczono nowoczesną rzeźbę Wielki łuk (1991), urodzonego w Szczecinie Bernharda Heiligera (1915–1995), jednego z czołowych niemieckich rzeźbiarzy okresu powojennego (depozyt Fundacji Bernharda Heiligera z Berlina).

Muzeum im. Otto Lilienthala
Wielokrotnie nagradzane muzeum znajduje się w rodzinnym mieście światowej sławy pioniera lotnictwa Otto Lilienthala. Wbrew oczekiwaniom nie jest to muzeum lotnictwa lecz zostało poświęcone odwiecznemu marzeniu człowieka, w tym Ikarusa, kowala Wielanda z nordyckich sag oraz wielu innych. Opowiada o tym, jak człowiek „uzyskał skrzydła”, przedstawiając rozwój techniki lotniczej na tle historii kultury.
Muzeum historii biograficznej i technologicznej skupia uwagę projektanta samolotów Otto Lilienthala. Na stanie znajduje się osiem maszyn latających Lilienthal (repliki), inne konstrukcje w modelach oraz m.in. Niektóre z nich to funkcjonalne repliki obiektów do testów aerodynamicznych Lilienthala. Sekcja „Sen o lataniu” przedstawia pomysłowe sny o lataniu i konstrukcje, które wciąż nie nadają się do użytku. W muzeum znajduje się również przestrzeń eksperymentalna, archiwum, biblioteka i sklep muzealny.

Muzeum w Bramie Kamiennej (Steintor)
Placówka ma ponad 90-letnią historię i jest najstarszym muzeum poświęconym historii miasta między Greifswaldem a Szczecinem. Brama Kamienna, jedyna ocalała brama miejska w obwarowaniach miasta Anklam, to najwyższa brama miejska gotyku ceglanego na Pomorzu. Zalicza się ją także do najładniejszych w północnej części Niemiec.

Nowe Warpno
Widok na port w Zatoce Nowowarpieńskiej w Nowym Warpnie. W tle kościół pw. Wniebowzięcia NMP, współczesne zdjęcie wykonane z pirsu przy pomniku rybaka.

Ogród Różanka
Ogród został założony w 1928 r. Zajmuje powierzchnię ok. 2 ha. W 2006 r. przeszedł rewitalizację, na jego terenie posadzono wówczas ponad 9 tys. róż. Jedną z atrakcji ogrodu jest fontanna z rzeźbami czterech gęsi.
Ogród Różany w Szczecinie został założony na powierzchni 2 hektarów w 1928 roku z okazji zjazdu ogrodników. Jeszcze przed wybuchem II wojny światowej, w 1935 roku w ogrodzie umieszczono tzw. „Ptasią Studnię” - fontannę z rzeźbami autorstwa Kurta Schwerdtfegera.
Podczas trwania drugiej wojny światowej obiekt nie poniósł szczególnych strat. Nienaruszony, po 1945 roku był jednym z ulubionych miejsc wypoczynku mieszkańców Szczecina. Taki stan utrzymał się aż do lat 70. XX wieku. Później nastąpiły nieco gorsze czasy – z powodu braku pieniędzy na pielęgnację ogrodu obiekt zaczął stopniowo popadać w ruinę. Od 1983 do 2005 roku teren Różanki należał do Archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej, w 2005 roku ponownie trafił w ręce miasta.
Rok później rozpoczęła się modernizacja i odbudowa ogrodu w stylu z lat 30. XX wieku. 20 kwietnia 2007 roku obiekt został oddany do użytku. Na terenie ogrodu zasadzono ponad dziewięć tysięcy róż w 99 odmianach. Na terenie Różanki odnajdziemy m.in. grab amerykański, świerk serbski, który występuje jedynie w górach Bośni i Hercegowiny, klon, kasztanowiec gładki, korkowiec amurski i drzewka owocowe. W ramach przeprowadzonej modernizacji wykonano schody, alejki i plac zabaw, odtworzono także „Ptasią Studnię”, której głównym elementem są cztery betonowe gęsi – trzy z nich są oryginalne.
Ogród Różany w Szczecinie został wpisany na wojewódzką listę zabytków w kwietniu 2004 roku.

Ohar
Inaczej podgorzelec lub kaczka norowa. Gatunek spotykany w Polsce bardzo rzadko, nielicznie gniazduje na wybrzeżu. Jego najstarsze lęgowiska znajdują się na Helu. W naszym kraju objęty jest ścisłą ochroną gatunkową.

Park im. Jana Kasprowicza w Szczecinie
Park zajmuje powierzchnię ok. 50 ha, na jego terenie rośnie ponad 200 gatunków drzew i krzewów. Został założony w 1900 r., obecnie jest częścią kompleksu sąsiadującego z Puszczą Wkrzańską.
Założenie znajduje się na zboczu Doliny Niemierzyńskiej i jest fragmentem kompleksu zieleni połączonego z leżącą nieopodal Puszczą Wkrzańską. Park mieści się pomiędzy ulicami Słowackiego, Skargi, Zaleskiego i Wyspiańskiego i zajmuje powierzchnię ok. 50 ha.
Obecny Park im. Jana Kasprowicza został założony w 1900 roku jako „Quistorp Park” na cześć Johannesa Quistorpa, szczecińskiego filantropa i przedsiębiorcy, który przekazał miastu sąsiadujące tereny – plac Jasne Błonia i Las Arkoński.
Quistorp był właścicielem fabryki cementu portlandzkiego i spółki budowlanej „Westend”, to on zainicjował powstanie nowej dzielnicy tzw. Neu-West-End. Przedsiębiorca ten pod koniec XIX wieku opracował założenie urbanistyczne, w którym uwzględnił istnienie dużego kompleksu zieleni, który będzie wkomponowany w dzielnicę willową. Quistorp konsekwentnie realizował swój plan tworząc jedyne w swoim rodzaju pasmo zieleni, które znalazło się w centrum dużego miasta i którym swobodnie można przejść do mieszczącej się niedaleko puszczy.
Oficjalnie park został przekazany miastu w 1908 roku. Wcześniej, w 1885 roku dzięki spiętrzeniu rzeczki Osówki utworzono jezioro Rusałka – wiosną i latem można było po niej pływać łódkami, zimą jezioro zamieniało się w lodowisko. Ponadto w parku powstały restauracje, wybudowano most nad Rusałką, ustawiono fontanny, rzeźby.
Założono także tor saneczkowy, plac koncertowy, pijalnię piwa i mleka oraz plac zabaw dla dzieci. W 1915 roku tuż nad brzegiem jeziora w dawnym młynie słodowym utworzono restaurację, która cieszyła się dużym zainteresowaniem.
Do II wojny światowej kompleks utworzony przez Quistorpa był niezwykle atrakcyjny dla turystów i mieszkańców Szczecina. Atrakcyjność ta była podnoszona przez ściągnięte z różnych stron świata egzotyczne gatunki drzew i krzewów – część z nich dotrwała do obecnych czasów.
Na terenie założenia odnajdziemy ponad 200 gatunków drzew i krzewów. Oprócz drzew dobrze znanych w Polsce, takich jak kasztanowce, buki, wierzby czy dęby odnajdziemy m.in. sosnę górską, sosnę żółtą, sosnę Jeffreya, świerk serbski, grab amerykański, klon tatarski, parocję perską, świerk Brewera, jesion mannowy i lipę holenderską. Ponadto w Parku im. Jana Kasprowicza odnajdziemy jedyny w Europie Ogród Północnoamerykański. Park cieszy się także dużą popularnością wśród rowerzystów – to w końcu tutaj znajdziemy fragment najstarszej ścieżki rowerowej w całej Środkowej Europie.
Po II wojnie światowej założenie, które od 1945 roku nosi nazwę „park im. Jana Kasprowicza” nieco zaniedbano. Konieczna była rozbiórka młyna słodowego, w którym mieściła się restauracja, zlikwidowano także tzw. japoński mostek.
W drugiej połowie lat 70. XX wieku podjęto decyzję o budowie amfiteatru na ok. 4,5 tys. widzów. Obiekt nosi nazwę Teatr Letni im. Heleny Majdaniec. Nieopodal teatru znajduje się rzeźba „ogniste ptaki”, która została wykonana przez Władysława Hasiora. W 1979 roku na terenie parku zaprezentowano pomnik Czynu Polaków, autorstwa Gustawa Zemły. W najdalszym krańcu parku znajduje się tzw. Różanka – ogród, który został odnowiony w 2007 roku. Ponadto w ostatnich latach w parku odnowiono oświetlenie, na jego terenie powstało kilka punktów małej gastronomii. W planach jest utworzenie restauracji.
Park im. Jana Kasprowicza został wpisany na wojewódzką listę zabytków w grudniu 1994 roku.

Park Miejski (XXX-lecia) w Goleniowie
Park XXX-lecia to największy park miejski w Goleniowie położony na lewym brzegu rzeki Iny.
W parku zachowany jest oryginalny, przedwojenny układ alejek, które wcześniej były częścią niemieckiego i żydowskiego cmentarza. Niestety w czasie II wojny światowej, dokładniej w 1945 roku wszystkie nagrobki zostały doszczętnie zniszczone. Podobny los spotkał znajdujący się w sąsiedztwie cmentarz protestancki.
Obecnie w miejscu w którym kiedyś znajdowała się kaplica stoi pomnik ku czci ofiar II wojny światowej - ma on formę ogromnego kamienia, na którym znajdują się tablice z tekstem: "Pamięci wszystkich, którzy na zawsze spoczęli w Ziemi Goleniowskiej" przetłumaczonym na 5 języków: polski, czeski, niemiecki, rosyjski oraz hebrajski.
Poza pomnikiem pamięci na terenie parku znajduje się również plac zabaw oraz liczne drewniane rzeźby lokalnych artystów.

Park Natury Zalewu Szczecińskiego
Park został otwarty stosunkowo niedawno, bo 7 października 2005 r. z inicjatywy Stowarzyszenia na Rzecz Wybrzeża. Głównym celem powstania parku jest połączenie efektywnego sposobu zarządzania terenami z dobrymi praktykami rolniczymi, edukacją przyrodniczą oraz użytecznością socjologiczną i rekreacyjną. Warto dodać, że park jest pierwszą w Polsce tego typu inicjatywą, która ma za zadanie wdrażać aktywną ochronę przyrody. Zarządzany jest przez Stowarzyszenie na Rzecz Wybrzeża, przy współpracy Urzędu Morskiego w Szczecinie, Nadleśnictwa Goleniów oraz gmin Wolin i Stepnica. Warto wspomnieć, że park nie jest terenem chronionym, tak jak park narodowy, krajobrazowy czy chociażby rezerwat przyrody, ponieważ jego celem jest udostępnienie walorów tych terenów do pełnego z nich korzystania przez człowieka, w atmosferze rekreacji, spokoju i współistnienia z naturą. Znajdują się jednak na terenie parku tereny chronione, np. Rezerwat Czarnocin, który jest niedostępny do zwiedzania z racji podmokłych terenów, chroniący dwa gatunki paproci (długosza królewskiego i wiciokrzewu pomorskiego) oraz woskownicę europejską.
Powierzchnia parku wynosi ponad 4000 ha terenów zielonych (lasów Puszczy Goleniowskiej, łąk i pastwisk) oraz wód Zalewu Szczecińskiego. Tereny te są włączone do wspomnianego obszaru NATURA 2000 jako ostoja ptasia. Dużą atrakcją parku dla turystów są koniki polskie i krowy rasy Scottish Highland. Zostały one sprowadzone na te tereny, aby pełnić rolę „żywych kosiarek”, które dzięki swojej działalności, pozwalają na zróżnicowanie roślinności i ułatwiają zarazem bytowanie innym gatunkom zwierząt, głównie ptakom (które dzięki mozaice terenów zielonych, mają idealne miejsca do żerowania). Z racji tytułu ostoi ptasiej, nie można nie zwrócić uwagi na ten rodzaj zwierząt. Ukształtowanie terenu i jego różnorodność pod kątem przyrodniczym, pozwala wielu gatunkom znaleźć na terenie parku swoje miejsce. Można zatem spotkać stada gęsi, które żerują pośród łąk, czajki, pliszki szare i żółte, a także żurawie, bekasy, skowronki i derkacze. Niekwestionowanym jednak królem ptasiej społeczności jest majestatyczny bielik, który cieszy oko swoją okazałą sylwetką, szybującą na tle nieba. Miejsca jego gniazdowania i chowania młodych są objęte ochroną strefową.
Miłośnicy botaniki znajdą na terenie parku unikatowy pod kątem przyrodniczym Półwysep Rów, gdzie rosną takie rośliny, jak świbka morska, muchotrzew solniskowy, mlecznik nadmorski, koniczyna rozdęta, centuria nadbrzeżna. Jest to o tyle cenne miejsce, że prawdopodobnie jedyne już w Polsce, gdzie rośliny te występują w naturalnym dla nich środowisku.
Park ma rozwiniętą infrastrukturę turystyczną, dzięki czemu zwiedzający mogą dokładnie poznać walory tego obszaru. Przy wejściu na teren parku został zainstalowany punkt informacyjny, skąd można przed wyruszeniem w dalszą drogę, zdobyć niezbędną wiedzę na temat otoczenia, a także zapoznać się z mapą terenu oraz zaznaczonymi na niej najważniejszymi miejscami i stanowiskami. Można też przysiąść i posilić się przed dalszą podróżą przy drewnianych ławach, nad którymi zbudowane zadaszenie uchroni przed opadami lub da wytchnienie cieniem w słoneczne dni. Przez teren parku przebiega droga, która została częściowo utwardzona i co ważne, nie jest oddzielona od pozostałej części obszaru, dzięki czemu zwierzęta mogą migrować dowolnie po całym terenie. W parku jest też zbudowana wieża obserwacyjna, która pozwoli spojrzeć na obszar z innej perspektywy. Przemieszczać się po parku można pieszo, na rowerze lub konno. Wjazd samochodem jest niemożliwy, ale przed wejściem jest parking, na którym można zostawić mechaniczne pojazdy. Park jest uznany za „raj dla ptaków” i cieszy się dużą popularnością, dzięki czemu odwiedza go wiele osób, których pasją jest podglądanie życia tych zwierząt.

Park Zdrojowy w Świnoujściu
Historia parku sięga końca XVIII w. Obecnie zajmuje on powierzchnię ponad 40 ha i graniczy z nadmorską promenadą.
Park Zdrojowy w Świnoujściu to zabytkowy park krajobrazowy o powierzchni od 40 do 58 ha - jak podają różne źródła. Został utworzony pod koniec XVIII wieku, a w XIX został powiększony i ściśle wiąże się z początkami istnienia miasta.
Teren parku to dawna mielizna, na której rosły pojedyncze sosny i inne drzewa. W XVIII wieku, podczas regulowania Świny, teren został częściowo osuszony i posadzono na nim różne rodzaje drzew m.in.: sosny, olchy czy jarzębiny, co można uznawać za początek budowy całego parku.
Pod koniec wieku wyznaczono już konkretny obszar stanowiący park. Był to kwadrat z dużym placem po środku, który skupiał w sobie wszystkie dotychczasowe alejki. Na początku wieku XIX teren ten powiększono przesuwając granice parku na północ i zachód. Następnie zaprzestano kolejnych działań modernizacyjnych i wznowiono je dopiero w 1823 roku. Stało się to za sprawą wybudowania i otwarcia domu zdrojowego, o utworzeniu którego zdecydowano za sprawą pierwszego sezonu nad kąpieliskiem morskim w Świnoujściu. Prowodyrem tych działań był sam nadprezydent Pomorza - Johan August von Sack. To dzięki niemu projektem całego parku zajął się sam Peter Joseph Lenne - jeden z najsłynniejszych architektów ogrodów w Prusach. W punkcie centralnym umieścił on dom zdrojowy, z którego odchodziły wszystkie alejki parku. Sam Lenne sprowadził z Niemiec ponad 1500 sadzonek drzew i krzewów, które kolejno zostały zasadzone wzdłuż krętych ścieżek.
Park zmieniał się za sprawą rozwoju miasta i budowy kolejnych dzielnic. Na miejscu domu zdrojowego, który został zniszczony i rozebrany podczas wojny, wybudowano tzw. dzielnicę nadmorską.
Jak przedstawiają plany miasta z 1912 roku, w parku mieściły się już nie tylko grupy pięknych drzew poprzecinane alejkami, lecz także mała infrastruktura - kioski, pisuary czy stawy z ławeczkami obok. W pobliżu była restauracja i pensjonaty, a kuracjusze mogli swobodnie korzystać z fontanny z wodą źródlaną.
Aktualnie na terenie parku dominuje starodrzew, którego wiek szacuje się na 150 lat. Roślinność parku to mozaika popularnych i rodzimych gatunków wraz z dość egzotycznymi drzewami i krzewami, zasadzonymi jeszcze podczas pierwszych prac budowniczych. Gatunków drzew i krzewów odnotowuje się ponad 60. Pospolitymi drzewami są tu dęby, buki, jesiony, kasztanowce i klony. Natomiast mniej popularne gatunki znajdujące się w parku to: buki płaczące, lipa krymska czy skrzydłorzech kaukaski. Podczas ostatniej inwentaryzacji parku odnotowano ponad 100 okazów drzew o wymiarach pomnikowych.
Na terenie parku usytuowany jest magazyn PSS Społem, co jest nietypowym obiektem w parku. Ponadto na całym terenie rozmieszczone między alejkami są kamienne rzeźby, m.in. słynny Telesfor oraz poidełka dla ptaków.
Przez teren całego parku poprowadzone są liczne i zadbane alejki o geometrycznym ułożeniu przy których ustawione są ławki. Teren urozmaicają różnej formy i wielkości rabatki. Wzdłuż parku ciągnie się słynna promenada nadmorska. Połączenie spaceru przez park i promenadę pozwoli dobrze zapoznać się z urokliwym miejscem.
Ponadto przez park przechodzą liczne szlaki turystyczne, np. czerwony Szlak Nadmorski czy Niebieski Szlak Rowerowy Wokół Bałtyku. Park także umożliwia turystom zapoznanie się z nim w pełnej krasie poprzez ścieżkę rekreacyjno-edukacyjną "Odkryj Park Zdrojowy jakiego jeszcze nie znałeś". Ścieżka prowadzi przez cały teren parku i dostosowana jest dla każdego (atrakcje dla dorosłych i dzieci, dostępna dla niepełnosprawnych). Swoją trasę zaczyna przy placu zabaw, a kończy przy falochronie zachodnim.
Park wyposażony jest także w atrakcje dla osób aktywnych sportowo. Przy skrzyżowaniu Chrobrego i Sienkiewicza udostępniona jest siłownia plenerowa, boiska do gry w piłkę nożną oraz do siatkówki, koszykówki i badmintona.
Należy wspomnieć, iż na terenie parku prowadzone są stale prace remontowo - konserwatorskie, gdyż Park Zdrojowy został uznany za zabytek województwa.

Plac Grunwaldzki
Plac Grunwaldzki jest największym placem Szczecina. Został zaprojektowany na planie koła z gwiaździście wychodzącymi alejami i ulicami. Plac powstał pod koniec lat 80-tych XIX wieku, w miejscu wyburzonego w 1884 roku Fortu Wilhelma. Autorem koncepcji placu był James Hobrecht. Powstała ona już w latach sześćdziesiątych XIX wieku i zakładała rozwój Szczecina w kierunku północno-zachodnim. Ze względu na to, że tereny projektowanej inwestycji należały do wojska, budowa została zakończona z opóźnieniem.
Nim do tego doszło nadburmistrz Burscher i radca Kruhl wprowadzili zmiany w projekcie. Czerpali oni pełnymi garściami z projektów przebudowy Paryża, autorstwa Georges'a Haussmanna. Podobieństwo do paryskich placów doprowadziło nawet do zbudowania przekonania jakoby Haussmann osobiście zaprojektował Plac Grunwaldzki.
Pierwotnie plac nazwano Kościelnym, później Cesarza Wilhelma. Obecna nazwa została nadana 15 lipca 1945 roku, w 535 rocznicę bitwy pod Grunwaldem. Zgodnie z projektem środek placu zajmował okrągły zieleniec, a ruch tramwajów i samochodów odbywał się po wybrukowanym okręgu. W latach dwudziestych XX wieku przeprojektowano organizację ruchu. Od tego czasu linia tramwajowa biegła przez środek placu. Po 1945 roku powrócono do pierwotnego układu, a od lat siedemdziesiątych tramwaje ponownie jeżdżą przez środek placu.
Z ośmiu stron do placu dochodzą aleja Papieża Jana Pawła II, aleja Józefa Piłsudzkiego, ulica Generała Ludomiła Rayskiego i ulica Śląska. Otoczenie placu stanowiły reprezentacyjne eklektyczne kamienice. W 1944 roku część z nich została zniszczona podczas alianckiego nalotu. Na ich miejscu w latach sześćdziesiątych zbudowano wielopiętrowe bloki. Pozostałe kamienice, które również ucierpiały w 1944 roku, zostały pieczołowicie odrestaurowane.
Plac jest obsadzony zachowanym starodrzewem, wśród którego rosną okazy budleja i krzewów cisowych. Zainstalowana w latach dziewięćdziesiątych infrastruktura, a szczególnie lampy, stara się nawiązywać wyglądem do tej z lat trzydziestych.

Plaża kąpielowa Bellin
Na sielankowo wśród trzcin położonej plaży można się zrelaksować. Jest dostępna za dzienną opłatę w wysokości 2 euro, z możliwością korzystania z toalet i natrysków.

Plaża kąpielowa w Rieth
Położona nad Jeziorem Nowowarpieńskim, jest dosyć ukryta, dlatego niewiele osób ją zna. Rozciąga się stąd wspaniały widok na małą wysepkę, jedyny w swoim rodzaju na wybrzeżu Zalewu Szczecińskiego. Niewielka, piękna, piaszczysta plaża zaprasza, by zorganizować na niej piknik, zatrzymać się na dłuższą chwilę i rozmarzyć. O komfort odwiedzających zadbano, oferując liczne parkingi, drewniane ławki, miejsca na ognisko i mobilną toaletę. Na piasku znajduje się konstrukcja do wspinania dla najmłodszych. Można tu delektować się godzinami spokoju w najbardziej nasłonecznionym obszarze Niemiec.

Plaża w Bystrej
Piaszczysta plaża położona w miejscowości Bystra, na wschodnim brzegu jeziora Dąbie.

Plaża w Czarnocinie
Urokliwa dzika plaża nad Zalewem Szczecińskim w Czarnocinie. Idealne miejsce odpoczynku dla rowerzystów przemierzających trasę Blue Velo.

Plaża w Lubczynie
Do dyspozycji plażowiczów wyznaczono strefę do rekreacji i sportu (siatkówka plażowa, korty, itd.). Ponadto znajdują się takie udogodnienia jak pomost, śmietniki, przebieralnie, natryski, darmowe toalety (otwarte w sezonie letnim).

Plaża w nadmorskim kurorcie Bansin
Bansin jest dzielnicą gminy Ostseebad Heringsdorf na wyspie Uznam. Wraz z Heringsdorf i Ahlbeck Bansin należy do Trzech Cesarskich Uzdrowisk.
Informacje o dojściach do plaży w kurorcie nadmorskim Bansin:
Schody 3I, 3F, 3E i 3D są bez barier. Na plażę można wejść po ułożonych płytach lub matach. Do leżaków plażowych nie ma dostępu przez wybrukowaną ścieżkę. Do leżaka bez barier można dojść po ułożonych płytach przy schodach 3F. Szczególne przeżycia na plaży! Wózek plażowy można wypożyczyć w sklepie z artykułami medycznymi w Ahlbeck. Wózek kąpielowy nie jest dostępny. Przy wymienionych wejściach na plażę nie ma przebieralni.
Wszystkie wymienione wejścia na plażę są strzeżone.
W promieniu ok. 500 m znajdują się miejsca parkingowe dla osób niepełnosprawnych.
w bezpośrednim sąsiedztwie wejść na plażę znajduje się toaleta dla osób niepełnosprawnych. Euro klucz nie jest konieczny.
Usługi plażowe dostępne są w tych punktach dostępu: 3I, 3F i 3E.

Pomnik Czynu Polaków
Pomnik Czynu Polaków jest jednym z najbardziej charakterystycznych pomników w Szczecinie. Został odsłonięty w 1979 r. Ufundowano go ze składek mieszkańców, a także Stoczni Szczecińskiej im A. Warskiego. Jego wykonawcą jest rzeźbiarz Gustaw Zemła, który współpracował przy jego tworzeniu z rzeźbiarzem E. Kozakiem. Pomnik nawiązuje do trzech pokoleń szczecinian, których pamięć poprzez postawienie monumentu miała zostać utrwalona. Pierwszym z nich jest pokolenie szczecińskiej Polonii z przełomu XIX i XX żyjącej za granicą do czasów wojny. Drugim pokoleniem są szczecinianie, którzy mieli swój udział w odbudowie miasta po wojnie. Trzeci orzeł jest symbolem ostatniego pokolenia, które zaangażowane było w rozwój przemysłu, służby zdrowia, kultury, komunikacji oraz współczesnego budownictwa. Cokół wykonany został przez J.W Piskorza-Nałęckiego. Jego łączna wysokość to 22.5 m. Orły przedstawione w pomniku ważą razem 60 ton, natomiast cała konstrukcja aż 150 ton. Pomnik jest atrakcją turystyczną występującą na licznych pocztówkach, a także ważnym miejscem w świadomości mieszkańców. Podczas wielu uroczystości  państwowych składane są pod nim kwiaty. Pomnik jest podświetlany nocą.

Pomnik poległych w I WŚ
Wielki głaz z wyrytymi inskrypcjami znajduje się przy drodze ukryty w roślinności.

Prom Kamp-Karnin
Prom z Kamp do Karnin jest przyjaznym dla środowiska promem pasażersko-rowerowym, który jest w pełni zasilany energią elektryczną. Prom zabiera rowery, wózki dziecięce, a także duże elektryczne wózki inwalidzkie i hulajnogi. Nie ma potrzeby zdejmowania sakw ale trzeba odpiąć przyczepkę rowerową. Miejsca dla 15 rowerzystów.
Prom wyrusza z Kamp o każdej pełnej godzinie od 10:00 do 17:00 a z Karnin co godzinę od 10:30 do 16:30. Rozkład jazdy obowiązuje od 01.05 do 04.10.2026 włącznie.
Opłaty:
Dorośli 7,00 €
Dzieci poniżej 14 lat 5,00 €
Przyczepka 6,00 €
Rower elektryczny 6,00 €
Pies 5,00 €
Zakup biletów w kasie na stoisku z przekąskami, a nie na pokładzie.
Aktualne informacje o przeprawie (w języku niemieckim):
https://reederei-peters.de/fahradfaehre-kamp-karnin/

Prom Nowe Warpno - Altwarp
Prom Nowe Warpno - Altwarp (Stare Warpno) kursuje od środy do niedzieli od 1 kwietnia do połowy października na trasie między miejscowościami przez wody zatoki nowowarpieńskiej, będącej częścią Zalewu Szczecińskiego. Kuter "Lutt Matten” obsługiwany jest przez niemieckiego przewoźnika/operatora. Istnieje możliwość zabrania rowerów na pokład.
Harmonogram i cennik (w języku niemieckim):
ütt-matten/
Aktualizacja 26.03.2026

Promenada
Promenada biegnie wzdłuż brzegu Półwyspu Nowowarpieńskiego. Ma prawie kilometr długości, jest oświetlona i monitorowana, wzdłuż niej ustawiono tablice edukacyjne. Promenada została dostosowana do potrzeb osób z niepełnosprawnościami.
Promenada w Nowym Warpnie powstawała na przestrzeni kilku lat. Pierwszy etap budowy zakończono w roku 2013 - oddano wówczas do użytku 330 metrów promenady wraz z wieżą widokową usytuowaną na krańcu cyplu, nad Zatoką Nowowarpieńską. Powstały wtedy również dwa obiekty, w których aktualnie mieszczą się punkty gastronomiczne a także sklep z pamiątkami i akcesoriami wędkarskimi oraz kwiaciarnia. W ciągach spacerowych zagospodarowano miejsce z przeznaczeniem na szachy plenerowe i gry planszowe oraz obrotową rzeźbę leszcza. Przy głównym wejściu na promenadę, od ulicy Kościuszki znajduje się bezpłatny parking dla samochodów osobowych, z tej strony również umiejscowiona została plaża nad brzegiem Jeziora Nowowarpieńskiego. Dalsza część promenady rozciąga się w kierunku wschodnim, po południowej stronie cyplu. Etap drugi oddany do użytku na początku roku 2015 to 500- metrowy odcinek, wzdłuż którego ustawiono tablice edukacyjne przedstawiające słynnych żeglarzy. Całość jest oświetlona, monitorowana, wyposażona w kosze na śmieci i ławeczki a także dostosowana do potrzeb osób niepełnosprawnych. Nieopodal znajdują się pozostałe atrakcje turystyczne Nowego Warpna a wśród nich m.in.: starówka wraz z zabytkowym Ratuszem, ryglowymi zabudowaniami i odnowionymi kamienicami, kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, aleja żeglarzy czy też wioska żeglarska.

Przeprawa promowa Warszów
Przeprawę obsługują promy pasażersko-samochodowe typu „Bielik”, przystosowane do potrzeb osób z niepełnosprawnością.
Zasadnicza część miasta Świnoujście znajduje się na wyspach Wolin i Uznam. Aby dostać się do części miasta położonej na wyspie Uznam, należy skorzystać z przeprawy promowej.
Przeprawa Warszów obsługiwana jest przez promy pasażersko-samochodowe typu „Bielik”. Promy te dostosowane są do potrzeb osób niepełnosprawnych.
Promy normalnie kursują co 30 minut, od 25.03 ze względu na awarię co ok. 1h, prosimy o sprawdzanie informacji na zalinkowanej stronie.
Harmonogram: Rozkład kursowania promów

Przylądek Czterech Szkieletów
Przylądek tworzy pięć przystani kajakowych, zwanych zakątkami, położonych nad Zatoką Szkieletów. W każdym z nich zbudowano pomosty i wiaty. Dwa są dostępne tylko od strony wody, z pozostałych mogą korzystać także rowerzyści.

Przystań Jacht Klubu Cztery Wiatry
Przystań położona na zachodnim brzegu Świny, w pobliżu Fortu Anioła i Portu Jachtowego OSiR. Mogą w niej cumować łodzie o maksymalnym zanurzeniu 1,5 m. Do dyspozycji żeglarzy są przyłącza wodne i energetyczne, slip oraz warsztat.
Jest basenem położonym najbliżej główek portowych. Kierując się do Czterech Wiatrów należy sterować bardzo uważnie, gdyż można wpłynąć na mieliznę. Basen jest prostokątny z drewnianą keją. Mogą w nim cumować jednostki o maksymalnym zanurzeniu do 1,5 metra. Miejscami w porcie jest jeszcze płycej – około 1 metra, szczególnie w północnej części mariny. Marina znajduje się wśród zieleni, jest osłonięta od północnych wiatrów i wysokich fal. Żeglarze mają do dyspozycji pomosty wyposażone w przyłącza wodne i energetyczne. Jest także slip i dźwig do podnoszenia jachtów z wody. Na miejscu znajduje się hangar, w którym można naprawiać i przechowywać jachty. Jest też warsztat mechaniczny.

Przystań Jachtowa Gąsierzyno
To jedna z najmniejszych przystani na Zachodniopomorskim Szlaku Żeglarskim, może w niej zacumować 10 jednostek. Udostępnia przyłącza energetyczne, są tu także miejsca do rekreacji i pole namiotowe.
Jedna z najmniejszych przystani na Zachodniopomorskim Szlaku Żeglarskim – publiczne miejsce postojowe. Może tu zacumować 10 jednostek. Na terenie przystani znajduje się energia elektryczna, woda, wiata z ławkami i miejsce na ognisko. Jest dużo zieleni, teren jest dobrze utrzymany, oświetlony i monitorowany. Przystań nie jest wyposażona w toalety. Przystań w Gąsierzynie to dobre miejsce na kilkugodzinny postój podczas podróży. Nie jest to typowa marina ze wszystkimi oczekiwanymi wygodami ale na pewno doskonałe miejsce na biwakowanie w otoczeniu pięknej przyrody. A co najważniejsze – postój w Gąsierzynie jest bezpłatny. Podejście do przystani jest dobrze oznakowane. Na przystani dostępne są: prąd, woda pitna, pole namiotowe.

Rowerowy Sprzedaż Serwis Części Sebastian Rosik

Rynek miejski w Usedom

Rzeka Płonia
Pod względem swoich walorów przyrodniczych oraz krajobrazowych, rzeka Płonia jest porównywana do Drawy, jednego z najpiękniejszych szlaków kajakowych w Europie i ma wiele z nią wspólnego, chociażby przelewanie się przez dużą ilość wielkich jezior (wystarczy wspomnieć, że jezioro Miedwie, przez które Płonia przepływa, jest zaliczane do największych jezior Polski).
Na rzece Płoni również przebiega szlak kajakowy o długości 65 km, rozpoczynający się od Niepołcka (most na drodze z Barlinka do jeziora Płoń). Szlak należy do łatwiejszych, choć trzeba się nastawić na momenty spływu, w których trzeba będzie przenieść kajak (zwłaszcza przy niższych stanach rzeki). Cała trasa przewidziana jest na 6 dni spływu, natomiast dla bardziej doświadczonych kajakarzy, pokonanie całego szlaku nie powinno zająć więcej niż 3 dni. Niestety, ale infrastruktura biwakowa dla uczestników spływów jest uboga, co znacznie ogranicza m.in. organizację większych spływów. Warto się zatrzymać w Kołbaczu, by zwiedzić budowle cystersów. Należy wspomnieć o roli zakonu w historii rzeki – cystersi sprowadzili się do Kołbacza w XII w. i na prawie 200 lat podpiętrzyli rzekę, co spowodowało powstanie żyznych ziem, nawożonych osadami rzecznymi. Później rzekę przekopano, powodując w dolnym odcinku obniżenie jej koryta.
Wiele osób ceni sobie spokój i ciszę, która nad rzeką jest przerywana tylko szelestem szuwarów i śpiewem okolicznego ptactwa. W wodach Płoni wędkarze znajdą wiele okazów ryb, zwłaszcza w jej dolnym biegu (poniżej jeziora Miedwie). Wśród takich gatunków, jak węgorz, kleń, szczupak, jaź, białoryb, pstrąg potokowy, można spotkać również suma oraz objętą całkowitą ochroną gatunkową kozę.
Płonia jest rzeką o wysokiej klasie czystości, ze spokojnym nurtem i  praktycznie przezroczystą taflą wody, która umożliwia podziwianie wielu okazów ryb i roślinności. Dno o charakterze piaszczysto-mulistym, porośnięte łagodnie falującymi wodnymi trawami, zbocza brzegów stosunkowo wysokie (90cm), porośnięte lasami. Wyjątkowości tej rzece i jej łagodności nadaje fakt ilości jezior, na jakie rzeka natrafia w swojej wędrówce. Dzięki nim rzeka nie wzbiera na wiosnę ani nie ma ogromnych spadów latem, zachowując swoją w miarę stałą linię brzegową.

Samoobsługowa stacja naprawy rowerów

Samoobsługowa stacja naprawy rowerów
Stacja znajduje się przy wejściu do supermarketu budowlanego.

Samoobsługowa stacja naprawy rowerów
Stacja zlokalizowana jest przy wjeździe z ulicy na parking wielopoziomowy centrum handlowego.

Spacer po szczytach drzew Uznam
Ekscytująca ścieżka przygód prowadzi przez różne poziomy lasu na wysokości do 23 metrów. Na trasie o długości ok. 1.350 metrów liczne stacje edukacyjne dostarczają interesujących informacji na temat edukacji ekologicznej, Parku Przyrody Uznam oraz żyjącej tam flory i fauny. Stacje przygód z ekscytującymi elementami balansującymi na zawrotnych wysokościach zapraszają do wspólnej zabawy. Spacer na szczyt drzew oferuje wyjątkowe perspektywy, które pozwalają poczuć smak widoku z 33-metrowej, kwadratowej wieży widokowej, wzorowanej na "starej wieży Bismarcka". Stąd, na wysokości 75 metrów nad poziomem morza, rozciąga się niepowtarzalny widok na cesarskie uzdrowiska, Świnoujście i zaplecze wyspy. Nowy obiekt doświadczeń przyrodniczych znajduje się w nadbałtyckim kurorcie Heringsdorf, w bezpośrednim sąsiedztwie dworca kolejowego Heringsdorf. Oznacza to, że goście mogą najlepiej podróżować transportem publicznym, a z bezpośredniego sąsiedztwa mogą łatwo dotrzeć na ścieżkę pieszo lub rowerem. Ścieżka jest dostępna dla osób na wózkach inwalidzkich i gości z wózkami dziecięcymi poprzez windę w wieży wspinaczkowej, a dzięki niewielkiemu nachyleniu można ją bez problemu zwiedzać. Hala wejściowa ze sklepem, restauracją i ogródkiem piwnym dopełnia całościową ofertę ścieżki treetopowej.

Stacja Goleniów
Dworzec kolejowy położony w pobliżu dworca PKS oraz galerii handlowej. Zatrzymują się tu pociągi jadące do Szczecina, Kamienia Pomorskiego, Świnoujścia i Kołobrzegu.
Dworzec kolejowy Goleniów znajduje się przy placu Józefa Piłsudskiego, na samym końcu głównej ulicy - ul. Konstytucji 3 Maja. W pobliżu dworca znajduje się Galeria Handlowa Mini Park, postój taksówek, Dworzec PKS oraz przystanek busów.
Na stacji kolejowej w Goleniowie zatrzymują się pociągi osobowe kursujące na trasach Szczecin Główny - Świnoujście, Szczecin Główny - Kamień Pomorski, Szczecin Główny - Kołobrzeg/Koszalin.
Dworzec PKP Goleniów - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stacja kolejowa Świnoujście
Stacja położona w dzielnicy Warszów na wyspie Wolin, w prawobrzeżnej, przemysłowej części miasta, w pobliżu przeprawy promowej do centrum oraz dworca autobusowego.
Dworzec PKP Świnoujście - odjazdy, przyjazdy, informacje >> KOLEO

Stacja Międzyzdroje
Dworzec PKP Międzyzdroje - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stacja naprawy rowerów Szczecin ul. Niepodległości

Stacja naprawy rowerów Wolin

Stacja Świnoujście Centrum
Jednoperonowa stacja na wyspie Uznam. Odjeżdżają z niej pociągi kolei niemieckich. Stacja leży w lewobrzeżnej części miasta i nie ma połączenia z polską siecią kolejową.
Stacja kolejowa Świnoujście Centrum znajduje się po polskiej stronie wyspy Uznam, przy Osiedlu Posejdon.
Na stacji kolejowej Świnoujście Centrum znajduje się jeden peron. Stanowi on przedłużenie linii kolejowej od przystanku Ahlbeck Grenze.
Widok ogólny na dworzec kolejowy wraz z otoczeniem zielonym.

Stacja Szczecin Dąbie
Dworzec Szczecin Dąbie powstał zaledwie trzy lata po dworcu głównym – w 1846 r. Jest największą stacją w prawobrzeżnej części miasta.
Dworzec kolejowy Szczecin Dąbie zlokalizowany jest w prawobrzeżnej dzielnicy Szczecina, Dąbie, przy ul. Stacyjnej.
Dworzec kolejowy Szczecin Dąbie jest największą stacją w prawobrzeżnej części Szczecina. Powstał w 1846 roku, podczas budowy linii kolejowej Szczecin Główny - Stargard Szczeciński. W budynku dworca znajdują się kasy biletowe, w których można płacić kartą, kiosk, barek oraz toalety. Istnieją tu trzy perony, z których odjeżdżają pociągi pasażerskie. Nad torami wybudowano kładkę. Na stacji zatrzymują się wszystkie pociągi, które przez nią przejeżdżają, z wyjątkiem pociągów pośpiesznych zmierzających w stronę Świnoujścia.
Dworzec PKP Szczecin Dąbie - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stacja Szczecin Port Centralny
Dworzec PKP Szczecin Port Centralny - odjazdy, przyjazdy, informacje

Staw Wędkarski
Staw Wędkarski to sztuczny zbiornik wodny, utworzony w latach 70. XX w. Na późniejszych planach miasta bywał niekiedy błędnie określany jako Staw Uroczysko, co jest niezgodne ze stanem faktycznym, gdyż staw o tej nazwie znajduje się nieco dalej na północ, w Dolinie Siedmiu Młynów. Staw powstał przy okazji przepuszczenia kanałem podziemnym części wód przepływającej nieopodal rzeki Osówka do jeziora Głębokiego na co wpływ miało stale postępujące zanieczyszczenie jeziora, a co za tym idzie konieczność doprowadzenia do niego czystych wód. W późniejszym czasie staw zarybiono wskutek czego stał się on popularnym miejscem wśród wędkarzy, co wyjaśnia genezę jego nazwy. W bezpośrednim pobliżu stawu znajduje się urokliwa restauracja zaś wzdłuż jego brzegów ustawione są ławki, kosze na śmieci i tablice informacyjne. Przebiegają tędy cztery szlaki turystyczne (szlak niebieski, szlak czerwony, szlak Pokoju oraz szlak Puszczy Wkrzańskiej).

Stawa Młyny
Stawa o wysokości 10 m została zbudowana w 1874 r. Jest elementem nabieżnika, który wskazuje wejście do portu w Świnoujściu. Stawa Młyny znajduje się także w logo Świnoujścia.
Stawa jest znakiem nawigacyjnym, naprowadzającym na szlak wodny wiodący korytem rzeki Świny. Stawa powstała w latach 1873-1874 w ramach modernizacji toru wodnego. Projektantem stawy był radca budowlany Severin, który nadał jej charakterystyczny kształt wiatraka. Budynek ma wysokość 10 metrów i jest pomalowany na biało. Stawa jest cały czas użytkowana. Od strony morza na jej szczycie od zmroku pulsuje światło, które wskazuje żeglarzom właściwą drogę do portu. Dzięki niegasnącej popularności stawa stała się częścią oficjalnego logo Świnoujścia, w związku z czym można ją zobaczyć na pocztówkach czy okładkach przewodników i folderów.
Ze stawą związana jest legenda. W dawnych czasach świnoujscy marynarze wracali z dalekich rejsów wyczerpani i postarzali. Żona jednego z nich, Alicja zrozpaczona wyglądem swojego ukochanego Krzysztofa poszła w nocy nad brzeg morza gdzie zaniosła się szlochem. Usłyszała wtedy głos, który nakazał jej udać się do pobliskiego wiatraka. Mieszkał w nim stary młynarz, który zalecił jej przyjść nazajutrz z mężem. Następnego dnia młynarz obłożył Krzysztofa błotem, polecił zażywać kąpieli w morzu i chodzić na spacery. Po tygodniu zabrał go do wiatraka. Mąż Alicji wyszedł z wnętrza odmłodzony. Wiatrak szybko zaczęli odwiedzać inni marynarze. Po śmierci młynarza, okazało się, że nikt nie zna sekretów jego zabiegów, a mechanizm wiatraka stanął. Mimo to spragnieni odmłodzenia ludzie przybywają do Świnoujścia, by okładać się błotem, pływać i spacerować.

Strefa zamknięta przy terminalu LNG
Na wniosek Straży Granicznej oraz Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Wojewoda Zachodniopomorski wprowadził od 13 kwietnia 2023 roku czasowy zakaz przebywania w odległości do 200 m wokół terminalu LNG w Świnoujściu.
Zamknięcie dotyczy tras Velo Baltica, Blue Velo i Wokół Zalewu Szczecińskiego, które w tym miejscu biegną wspólnie ulicą Ku Morzu.

Świat Traktorów Usedom
Entuzjaści rolnictwa i technicznego postępu znajdą tu coś dla siebie. W hali oraz na ekspozycji plenerowej prezentowanych jest wiele typów traktorów i ciągników różnych producentów.

Syrenie Stawy
Uznawane za jedno z najpiękniejszych w Szczecinie założenie parkowe z różnorodnym drzewostanem oraz zapleczem gastronomicznym i usługowym, zostało wyodrębnione pod koniec XIX w. pod nazwą Park Fundacji Arndta. Nazwa parku wzięła się od założonego w tym miejscu przez Johannesa Quistorpa sanatorium dla fundacji im. E. M. Arndta. Jego centralny punkt stanowiły Syrenie Stawy, wraz ze znajdującą się u jego brzegu restauracją Lipowy Dwór. Po przeciwnej stronie dzisiejszej ul. Wincentego Pola usytuowany był niewielki cmentarz. Przy ulicy Międzyparkowej znajduje się jedyny ocalały po wojnie budynek w parku – domek myśliwski, będący dawniej domkiem dla pracowników leśnych. Pozostałe zabudowania należące do sanatorium uległy zniszczeniu podczas drugiej wojny światowej i dziś pozostały po nich jedynie fundamenty. Po wojnie park nazwano Parkiem Słowackiego. Nazwa ta nie przyjęła się jednak wśród mieszkańców, z biegiem czasu znikając także z planów miasta, wskutek czego dziś jest ona niemalże nieużywana, a tereny parku uznaje się za południowe rubieże Parku Leśnego Arkońskiego. Na początku XXI w. powstał projekt utworzenia w tym miejscu ogrodu botanicznego wraz z fontannami, oranżerią, czy zieloną szkołą. Pierwszym etapem projektu było oczyszczenie Syrenich Stawów w 2012 r.
Syrenie Stawy to kilka połączonych ze sobą zbiorników wodnych, które powstały w zagłębieniach po wydobywanym dawniej w tym miejscu torfie. Są one zasilane wodami przepływającej tędy rzeki Osówki. Teren, na którym znajdują się stawy jest silnie zabagniony, wobec czego dostęp bezpośrednio do brzegów jest znacznie utrudniony. Na terenie Syrenich Stawów utworzono alejki spacerowe i wiaty piknikowe. Jest to idealne miejsce na spacer i relaks.

Szczecin Dąbie
Zdjęcie współczesne przedstawia plac w centrum osiedla Dąbie, przy ul. Emilii Gierczak z pomnikiem poświęconym „Poległym w Walce o Wyzwolenie Dąbia”. Przed 1945 r. w tym miejscu znajdował się miejski rynek z ratuszem i pomnikiem poświęconym poległym w I wojnie światowej żołnierzom niemieckim.

Teatr Letni im. Heleny Majdaniec
Teatr znajduje się w Parku Kasprowicza. Jest jednym z największych amfiteatrów w Polsce. Oprócz spektakli odbywają się tu również koncerty, festiwale i kabaretony.
Teatr Letni im. Heleny Majdaniec to jeden z największych amfiteatrów w Polsce. Zlokalizowany w Parku Kasprowicza, przy jeziorze o wdzięcznej nazwie Rusałka. Naturalna skarpa zapewnia wspaniałą akustykę, a otoczenie zieleni gwarantuje przyjemną atmosferę.
Współczesny Teatr Letni powstał na miejscu poniemieckiej sceny estradowej. Pierwotnie otoczony był kaskadami fontann, w których obecnie na miejscu wody zobaczyć można kwiaty. W najbliższej okolicy znajdują się dzieła artystyczne, mające dopełniać amfiteatr. Jest tu uwielbiana przez dzieci konstrukcja „Ogniste ptaki” Władysława Hasiora, „Tańcząca para” Ryszarda Chachulskiego, czy mozaika Piotra Wieczorka.
Szczeciński amfiteatr to miejsce, które warto odwiedzić spacerując alejkami Parku Kasprowicza. Można tu przysiąść, odpocząć, nacieszyć się pięknem przyrody. Przede wszystkim jest to jednak jedna z największych i najpopularniejszych scen w Szczecinie. Odbywają się tu różnego rodzaju imprezy. Można się tu pośmiać przy kabaretach, wzruszyć podczas spektakli operowych. Amfiteatr gości też gwiazdy muzyki zarówno polskiej, jak i zagranicznej. Grali tu: Kult, Budka Suflera, Drupi, Omega i wielu, wielu innych.
Teatr Letni jest więc obowiązkowym miejscem na trasie zwiedzania Szczecina, jako miejsce rozrywki, wypoczynku i dobrej zabawy. Jest to również doskonały punkt startowy do wycieczki po Parku Kasprowicza i pobliskich lasach.

Teren rekreacyjny w Borzysławcu
Wiata gdzie można się schronić przed deszczem.

Teren rekreacyjny w Krępsku
Miejsce odpoczynku, ławostoły, wiata

Teren rekreacyjny w Modrzewiach
Jest tu plac zabaw i wiata gdzie można się schronić przed deszczem.

Teren rekreacyjny w Łaniewie
Jest tu plac zabaw i wiata gdzie można się schronić przed deszczem.

Teren Starego Miasta
Dzisiejszy obraz Starego Miasta zdecydowanie różni się od układu, który miał miejsce przed II wojną światową. Szczecin przede wszystkim został „odsunięty” od rzeki, nie odbudowano także wielu cennych obiektów. W dużej mierze obecny stan jest zasługą pierwszego polskiego prezydenta miasta, Piotra Zaremby, który był przeciwnikiem odbudowy Starówki. To za jego zarządzania zdecydowano się porzucić plany odbudowy Teatru Miejskiego czy budowę arterii odcinającej zabudowę miejską od bulwarów.
Do dziś pozostał jedynie zarys dawnego rozkładu ulic. W niektórych częściach starego miasta postawiono budynki mieszkalne z tzw. wielkiej płyty. Najwięcej zabytkowych budynków, które wchodzą w skład starówki zachowało się w okolicy placu Orła Białego, ul. Tkackiej, Grodzkiej i Staromłyńskiej.
Dziś osiedle Stare Miasto mieści się pomiędzy ul. Kapitańską, Malczewskiego, Matejki, pl. hołdu Pruskiego, pl. Żołnierza, al. Niepodległości i ul. Dworcową. Na jego terenie – wbrew zaburzenia układu po II wojnie światowej – odnajdziemy wiele ciekawych i ważnych zabytków. m.in. Gmach poczty nr 2, kościół św. Jana Ewangelisty, który jest najstarszym kościołem w Szczecinie, Ratusz Staromiejski na dawnym pl. Siennym, Zamek Książąt Pomorskich, który został odbudowany po 1945 roku, Basztę Panieńską – jedną, która pozostała z licznych baszt i warowni otaczających niegdyś miasto, Bramę Królewską – jedną z dwóch zachowanych bram miejskich, pałac pod Globusem, który jest związany z carycą Katarzyną II i Bazylikę archikatedralną św. Jakuba.
Stare Miasto w Szczecinie zostało wpisane na wojewódzką listę zabytków w listopadzie 1952 roku.

Terminal Promowy Świnoujście
Terminal zlokalizowany w pobliżu dworca PKP jest jednym z najnowocześniejszych na Bałtyku. Odpływają z niego promy m.in. do szwedzkich portów w Ystad i Trelleborgu.
Terminal promowy w Świnoujściu jest jednym z najnowocześniejszych tego typu obiektów na Bałtyku. Oferuje połączenia promowe na trasie Świnoujście - Ystad, Świnoujście - Trelleborg, przewoźników EuroAfrica, Polferries, TT-Lines, Unity Line. Terminal oferuje połączenia promowe pasażerskie i samochodowe.

Ujście Odry i Zalew Szczeciński
Specjalny Obszar Ochrony Siedlisk Ujście Odry i Zalew Szczeciński funkcjonuje w ramach sieci Obszarów Natura 2000. Leży na styku środowisk słodko- i słonowodnych i posiada istotne znaczenie dla ryb żyjących w akwenie w tychże środowiskach. Obejmuje on dolny odcinek Odry, Zalew Szczeciński, Zalew Kamieński oraz Wyspę Chrząszczewską. Wschodnie wybrzeże Zalewu jest równiną nadzalewową, a wybrzeże północne posiada charakter klifowy. Ok. 85% powierzchni Ostoi stanowią obszary morskie. Akwen Zalewu Szczecińskiego w całej swej okazałości, wraz z ciekawą i zróżnicowaną strefą przybrzeżną jest obszarem, na którym występuje wiele rzadkich gatunków roślin naczyniowych, mchów brunatnych i torfowców, zwłaszcza w Basenie Czarnocińskim. Zalew jest ostoją wielu unikatowych ptaków. Zimą żerują tutaj bieliki, napotkać można tu także żurawie, zimorodki, rybitwy, kanie czarne i rude, a także czaple i wiele innych. Ciekawym zjawiskiem występującym po wschodniej stronie akwenu są przybrzeżne płycizny o głębokości 1 do 1,5 m, gdzie występują liczne hydrofity. Innym zjawiskiem jest "cofka" występująca w akwenie, mogąca podnosić poziom wód o 1 metr. Oprócz znaczących walorów przyrodniczych obszar ten charakteryzuje się wieloma atrakcjami turystycznymi. W regionie znajdują się liczne zabytki architektury, ośrodki sportów wodnych, przystanie żeglarskie, plaże, a także ośrodki wczasowe i wypoczynkowe czy też muzea. Obszar Zalewu Szczecińskiego podziwiać można z wielu punktów widokowych, takich jak np. wieża widokowa w Nowym Warpnie czy wieża po byłym kościele protestanckim – obecnie najwyższy punkt widokowy w Świnoujściu.

Uroczyska w Lasach Stepnickich
Uroczyska w Lasach Stępnickich  to rozległy obszar należący do programu Natura 2000 swoim zasięgiem obejmujący dwa istniejące już wcześniej rezerwaty przyrody: Olszanka i Uroczysko Święta im. prof. M. Jasnowskiego oraz położone między nimi tereny leśne.
Głównym celem stworzenia tego obszaru była ochrona torfowisk wysokich, lasów łęgowych i borów bagiennych.
Ponadto występuje tu wiele chronionych i rzadkich gatunków roślin m.in. jedno z największych skupisk długosza królewskiego, który objęty jest całkowitą ochroną gatunkową. Na terenie tej ostoi znajdziemy również: widłaka jałowcowatego, wiciokrzew pomorski oraz rosiczkę okrągłolistną.
Jeśli zaś chodzi o okoliczną faunę, to w tym obszarze Natura 2000 spotkać można ściśle chronione ptactwo takie jak kropiatki, kanie czarne i rude czy też dzięcioły zielone.
Ponadto występują tu również dwa częściowo chronione gatunki ssaków: wydry i bobry europejskie.

Urząd Miasta Szczecin
Urząd sąsiadujący z rozległym parkiem Jasne Błonia mieści się w zabytkowym gmachu z początku XX w. Budynki główne otaczają sporej wielkości dziedziniec wewnętrzny.
Decyzję o budowie obecnego gmachu Urzędu Miasta podjęto już w 1921 roku. Budynek miał być przeznaczony na siedzibę głównego urzędu administracyjnego Prowincji Pomorskiej. W 1924 roku wzniesiono centralną część, rok później dobudowano skrzydło wschodnie, a w 1927 roku pozostałe obiekty. Całość została zaprojektowana przez dr. inż. Georga Steinmetza, plany zakładały wkomponowanie obiektu w ciąg parku założonego przez Quistorpa. Główne budynki urzędu okalają czworoboczny dziedziniec, we wschodniej części znajduje się dodatkowy dziedziniec wewnętrzny.
W obiekcie mieściły się gabinety generalnego gubernatora, syndyka prowincji, dyrektora urzędu, głównego kanclerza i kierowników działów techniczny. W latach 1933 -1945 kompleks był siedzibą NSDAP.
W głównym budynku w centralnej części znajduje się reprezentacyjna klatka schodowa, a na parterze centrala telefoniczna. W lewym skrzydle znajdują się wielkie sale, które przed wojną były przeznaczone do uroczystości i posiedzeń urzędowych. Obecnie w lewym skrzydle odbywają się sesje Rady Miasta, zaś najbardziej okazała sala do 2014 była przeznaczona dla filharmonii. W prawym skrzydle znajdowały się pomieszczenia biurowe i kasowe – do dziś prawe skrzydło jest przeznaczone do obsługi interesantów. Pod budynkiem znajduje się schron o powierzchni 700 m kw, w którym może znaleźć schronienie 500 osób.
Gmach urzędu został wzniesiony w neobarokowym stylu. Pod centralnym budynkiem utworzono dwa przejazdy, które prowadzą do części parkowej. Początkowo elewacja obiektu była w kolorze zielonym, a mieszkańcy potocznie nazywali go „szpinakowym pałacem”, albo „szpinakowym domem”. W latach 60. XX wieku w wyniku pokrycia ścian zaprawą cementową budynek przybrał szarą barwę. Dopiero w 2011 roku podjęto decyzję o przywróceniu oryginalnej barwy. Od 2013 roku możemy podziwiać zieleń urzędu.
Gmach Urzędu Miasta został wpisany na wojewódzką listę zabytków w październiku 1995 roku.

Velo Baltica - kilometr zero
Transgraniczna promenada między Świnoujściem a Gminą Heringsdorf
Początki współpracy mającej na celu stworzenie tej promenady sięgają 2007 roku, kiedy to Miasto Świnoujście i Gmina Heringsdorf rozpoczęły przygotowania do wspólnego projektu. 29 października 2010 roku odbyło się uroczyste rozpoczęcie prac przy transgranicznej promenadzie.
Realizacja projektu połączyła promenady Świnoujścia i Ahlbecku, tworząc wspólną, polsko-niemiecką trasę o długości blisko 12 km, rozciągającą się od Bansinu do świnoujskiego "wiatraka" czyli punktu nawigacyjnego "Stawa Młyny" na falochronie zachodnim. Na przejściu granicznym znajduje się symboliczna brama, która łączy oba narody.
Promenada stanowi również początek polskiej części tras EuroVelo 10 i 13 (Velo Baltica), dawniej znanych jako R-10.

Wiata rowerowa

Wiatrak holenderski
Zbudowany na planie koła wiatrak powstał w 1850 r. Jest to charakterystyczny punkt na mapie Wolina, obecnie jednak niedostępny do zwiedzania.
Wiatrak holenderski został wybudowany w 1850 roku. Budowla posiada trzy kondygnacje, jest zbudowana na planie koła. Obiekt oraz jego otoczenie zostały wpisane do rejestru zabytków województwa zachodniopomorskiego.
Wiatrak holenderski to punkt, którego nie można pominąć zwiedzając Wolin. Jest to budowla charakterystyczna dla Wolina, znana z widokówek. Wiatrak i jego malownicze otoczenie tworzą kompozycję wartą uwiecznienia.
Okazałą budowlę można podziwiać z zewnątrz. Wnętrza obiektu z założenia są niedostępne, jednak czasami, dzięki uprzejmości sympatycznego gospodarza, można je zobaczyć. Podobny obiekt można znaleźć w oddalonej o ok. 4 km na północny-wschód miejscowości Sułomino. Woliński wiatrak to jeden z punktów geocachingu.

wiatrak Pudagla
Wiatrak został zbudowany w 1752 roku i do 1996 roku był własnością prywatną. Następnie stał się własnością gminy Pudagla. Po gruntownej renowacji, w 1997 roku odbyła się uroczystość ponownego poświęcenia wiatraka. Jest on otwarty dla zwiedzających od maja do września. Mielenie piany umożliwia wgląd w rzemiosło młynarza.

Wieża Goeben
Wieża dowodzenia zwana Dzwonem pełniła rolę bunkra centrali altyleryjskiej i była głównym obiektem kompleksu bunkrów baterii "Goeben". Budowę zrealizowano w latach 1936-1938. Nazwa baterii pochodzi od nazwiska gen. Augusta von Goebena, dowódcy korpusu, a później armii, zasłużonego w wojnie francusko-pruskiej 1870-1871.

Wieża obserwacyjna w Menzlinie

Wieża widokowa i park miejski w Wolinie
Wieża widokowa w Wolinie
Wysoka na 32 metry, stanowi doskonały punkt obserwacyjny dla miłośników fotografii krajobrazowej.
Widok rozciąga się na Zalew Szczeciński, deltę Cieśniny Dziwny oraz rozległe tereny przyrodnicze wokół Wolina.
Wieża ma charakter marynistyczny, nawiązujący do historii miasta.
Wstęp na wieżę widokową jest bezpłatny, czynna jest ona przez cały rok. Od października do kwietnia: codziennie w godz. od 09:00 do 18:00, od maja do września do godz. 20:00. Wejście na wieżę widokową może być ograniczone lub całkowicie zamknięte w przypadku deszczu, silnego wiatru, oblodzenia, śnieżycy, ograniczonej widoczności i innych niekorzystnych warunków pogodowych.
Obiekt dostosowany do potrzeb osób niepełnosprawnych.
Zamiast schodów na górę wchodzi się po równi pochyłej z poręczami. Daje to możliwość wejścia na górę osobom niepełnospranym, starszym, rodzicom z dziećmi w wózkach.
Park Miejski w Wolinie to teren zielony o powierzchni ok. 10 ha, leżący na często uczęszczanym przez mieszkańców i turystów szlaku.
Pomiędzy drewnianą, trzydziestodwumetrową wieżą a Wzgórzem Wisielców znajduje się Polana Malta. Położenie wśród drzew, odpowiednia odległość do pobliskich atrakcji oraz ławki, wiaty i inne elementy wyposażenia gwarantują miły odpoczynek niezależnie od pogody.
Na wschodnim obrzeżu parku mieści się amfiteatr. Jest to szczególny obiekt dla tego miejsca, gdyż na jego terenie organizowane są imprezy kulturalne, takie jak dożynki, Święto Plonów, pokazy plenerowe filmów i wiele innych. Wokół sceny rozciąga się duża polana z zadbaną trawą i nielicznymi drzewami, która jest idealnym miejscem do organizowania pikników czy wystaw.
Ciekawym obiektem znajdującym się w parku jest posąg Trzygłowa (Trygław) – bóstwa Słowian połabskich i Pomorzan. Przedstawiany był on jako postać z trzema głowami, na czarnym koniu. Jego atrybutem był święty dąb. Według historyków powstał po zjednoczeniu się trzech plemion z połączenia równoważnych sobie trzech bóstw w jakie wierzyli.
W bliskiej okolicy znajdują się Wzgórze Wisielców i cmentarzysko kurhanowe. Związane są one blisko z historią tych terenów i są bardzo popularne wśród turystów. Jest to teren rezerwatu archeologicznego znajdującego się na górze Gołogóra. Jest najstarszym wczesnośredniowiecznym cmentarzem Pomorza. Do dziś zachowały się 34 groby.
Park miejski w Wolinie jest miejscem szczególnym. Warto go odwiedzić przy okazji zwiedzania Wzgórza Wisielców lub w drodze na miejską plażę. Doskonałą okazją do zobaczenia parku będzie uczestnictwo w imprezach miejskich organizowanych w tamtejszym amfiteatrze.

Wieża widokowa nad Jeziorem Nowowarpieńskim
Przemierzając Szlak Rowerowy Odra–Nysa z miejscowości Rieth do Ueckermünde, przejeżdża się wzdłuż Jeziora Nowowarpieńskiego. Z wielkiej wieży widokowej roztacza się wspaniały widok na akwen i wyspę Riether Werder, które stanowią część Parku Krajobrazowego „Nad Zalewem Szczecińskim”.
W sąsiedztwie wieży znajduje się wiata, w której można schonić się w przypadku złej pogody.

Wieża widokowa w Bugewitz

Wieża widokowa w Nowym Warpnie
Punkt widokowy nad Zatoką i Jeziorem Nowowarpieńskim stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych obiektów w mieście po „metamorfozie”, którą przeszło Nowe Warpno w ostatnich latach. Wieża została uroczyście otwarta i oddana do użytku wraz z pierwszym etapem promenady w czerwcu 2013 roku. Podziwiać z niej można wody Zalewu Szczecińskiego, Zatokę, Jezioro oraz znajdującą po drugiej stronie zbiornika wodnego małą niemiecką miejscowość Altwarp. Ta charakterystyczna i ciekawa po względem architektonicznym konstrukcja wyposażona jest w lunetę, dzięki której dojrzeć można odległe zakątki oraz obserwować piękną okoliczną przyrodę. Druga luneta zainstalowana jest tuż przy wejściu na wieżę, na poziomie promenady i również skierowana jest w stronę Zalewu i Altwarp. Z wieży dostrzec można wspaniałe widoki, których nie dostrzeżemy z poziomu promenady.

Woda pitna

Woda pitna
Zadanie zrealizowano w ramach jednego z projektów Szczecińskiego Budżetu Obywatelskiego, a zakłada on zapewnienie w okresie wiosenno - jesiennym a szczególnie w okresie letnim - dostępu do wody pitnej dla osób, które w sposób aktywny korzystają z trasy biegowej i ścieżki rowerowej wokół Arkonki: zarówno biegaczy, rowerzystów, rolkarzy, osób uprawiających nordic wallking i innych, poprzez umieszczenie przy trasie zdrojów wody pitnej - tzw. poidełek.

Wolin
Widok na Wolin i kościół pw. św. Mikołaja Biskupa istniejący do dziś. Współczesne zdjęcie wykonane z brzegu Dziwnej przy Centrum Słowian i Wikingów.

Wolin i Uznam
Specjalny obszar ochrony siedlisk Wolin i Uznam leży na wzniesieniach morenowych. Przylegają do nich wydmy zarośnięte lasem.
Teren ten jest bogaty w niezwykłą florę, gdyż wyliczyć tu można aż 1135 gatunków roślin naczyniowatych, w tym liczne są ściśle chronione. Jak ważny i bogaty jest to teren podkreślić może liczba siedlisk przyrodniczych, które można odnaleźć na wyspach a jest ich 27. Dodatkowo wyróżniono aż 60 zbiorowisk roślinnych o charakterze naturalnym.
Wyspy te to naturalne środowisko dla ptaków bagiennych i wodnych, lecz liczne są też ptaki gniazdujące na terenach suchych. Na wyspach rozciąga się obszar specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 Delta Świny, która sama w sonie reguluje ochronę ptaków tu bytujących.
Obok unikatowych roślin i chronionych ptaków, Wolin i Uznam to istny raj dla licznych zwierząt z rodziny bezkręgowców.
Teren jest łatwo dostępny dla turystów, łatwo do niego dotrzeć samochodem czy transportem miejskim. Głównymi miejscowościami tu położonymi są Międzyzdroje, Świnoujście i Wolin. Każde z nich dysponuje zapleczem hotelowo-gastronomicznym na najwyższym poziomie. Turystom udostępniają mnóstwo atrakcji. Jednakże, najlepszych sposobem poznania terenu i obcowania z jego naturą jest skorzystanie z możliwości przejścia się pieszo, przejechania rowerem czy przepłynięcia kajakiem wzdłuż choćby jednej z wielu tras turystycznych na tym terenie. Są one zróżnicowane jedynie pod względem sposobu ich przebycia, lecz także długością trasy, trudnością przebycia oraz walorami jakie ukazuje.
Obszar ochrony siedlisk pokrywa się z innymi formami ochrony przyrody, które posiadają oddzielne plany ochronne i z innymi atrakcjami wychodzą do turysty, dlatego warto zapoznać się z ich ofertą przed wycieczką. Są to m.in.: Woliński Park Narodowy, Krasiborskie Paprocie czy Karsiborska Kępa.

Woliński Park Narodowy
Woliński Park Narodowy został ustanowiony decyzją Rady Ministrów z dnia 3 marca 1960 roku. Utworzono go dzięki staraniom leśnika Mieczysława Tarchalskiego. Opracował on założenia powstania parku, sporządził dokumentację i przygotował projekt rozporządzenia. Początkowo park obejmował powierzchnię 4691 ha. W 1996 roku powiększono go o obszar 1 mili morskiej wód przybrzeżnych Bałtyku, deltę Świny wraz z archipelagiem wysp oraz część wód Zalewu Szczecińskiego. W ten sposób Woliński Park Narodowy stał się pierwszym w Polsce parkiem morskim. Całość zajmuje obecnie 10 937 ha powierzchni.
Lądowa część parku została ukształtowana w czasie ostatniego zlodowacenia ponad 10 tys. lat temu. Jednak nie jest to statyczny krajobraz. Wciąż działają tu siły, zmieniające wygląd parku, a ten składa się z trzech typów krajobrazów. Pierwszym z nich jest pasmo wzniesień moreny czołowej wzdłuż wybrzeży Bałtyku. Klify rozciągają się na przestrzeni 15 km, a najwyższy ich punkt sięga 93 m. Podlegają one ciągłej abrazji, czyli podmywaniu morskimi falami. Dodatkowo poddane są działaniu wiatru i wód spływających po zboczach. To sprawia, że linia brzegowa cofa się w głąb lądu nawet o 1 m rocznie. Wzgórza morenowe oddalone od brzegu zajmują większą część powierzchni parku. Najwyższym szczytem jest Grzywacz (115 m n.p.m.). Drugim typem krajobrazu jest delta Świny. Archipelag wysp i wysepek rozdzielony jest licznymi cieśninami. Każdego roku zmienia się układ dna, powstają nowe wysepki i płycizny. Ostatnim typem krajobrazu jest pojezierze z ozami i kemami w okolicach Warnowa. Znajdują się tu jeziora Warnowo Zachodnie, Warnowo Wschodnie, Czajcze, Domysłowskie, Zatorek i Wisełka.
42,5% powierzchni Wolińskiego Parku Narodowego zajmują lasy. W drzewostanie dominują sosny, buki i dęby. Są to przeważnie stare okazy, gdyż średnia wieku lasu wynosi aż 130 lat. Charakterystyczne dla tego obszaru są buczyny pomorskie i nadmorski bór bażynowy. Ochroną ścisłą objęto wiele cennych fragmentów parku, m.in. trawiastą buczynę pomorską z perłówką jednokwiatową, czy buczynę storczykową. Znaleźć można też niewielkie obszary z zespołem roślin wydmowych, solniskowych, muraw i zarośli kserotermicznych oraz rośliny wodne, szuwarowe i torfowiskowe.
Teren parku jest jednym z najciekawszych pod względem ornitologicznym. Leży bowiem na trasie wędrówek ptaków między Europą Północno-Wschodnią i Azją a Europą Zachodnią i Południową. Spotkać tu można m. in. ostrygojada, bataliona, różne gatunki biegusów, perkozów czy nurów. Zimują tu na przykład lodówki, szlachary, edredony i gągoły. Żeruje tu także największy polski ptak drapieżny, czyli bielik (drugi symbol Wolińskiego Parku Narodowego). Jego populacja nad Zalewem Szczecińskim jest najliczniejsza w Polsce. Poza tym istnieje tu bogaty świat owadów. Odnaleźć można największego polskiego chrząszcza jelonka rogacza, czy pachnicę dębową związaną z obumierającymi dębami. W wodach Zatoki Pomorskiej żyją między innymi łososie i trocie oraz foki szare i morświny.
Woliński Park Narodowy oferuje wiele ciekawych atrakcji dla odwiedzających. Ok. 1,5 km od centrum Międzyzdrojów usytuowana jest Zagroda Pokazowa Żubrów, gdzie mieszkają także wyleczone i wychowane przez człowieka dziki, jelenie i bieliki. Wzdłuż ogrodzenia zagrody znajdują się widokowe pomosty i tablice poglądowe o poszczególnych gatunkach. Warto odwiedzić Muzeum Przyrodnicze. Jest to nowoczesne Centrum Edukacyjno-Muzealne z 5 salami wystawowymi o łącznej powierzchni 900 m². W muzealnym ogrodzie znajdują się woliery z żywymi bielikami i puchaczami. Mieści się tu największa w Polsce muzealna kolekcja samców batalionów w szacie godowej (130 sztuk). Sieć pieszych szlaków turystycznych pozwala na terenowe poznanie tutejszych krajobrazów. Pomogą w tym także punkty widokowe. Kawcza Góra i Gosań, w pobliżu Międzyzdrojów, oferują widok na Zatokę Pomorską. Piaskowa Góra i Wzgórze Zielonka, położone w południowej części Parku, proponują zaś widok na Jezioro Turkusowe, deltę wsteczną Świny oraz Zalew Szczeciński. Kajakarze mogą skorzystać z wytyczonych szlaków w cieśninie Świny i Zalewie Szczecińskim. Żeglarze mają zaś do dyspozycji wody Zalewu Szczecińskiego oraz Morza Bałtyckiego.

Wrak statku Lubczyna

Wyspa Łasztownia w Szczecinie
Nazwa Łasztownia (łac. Lastadia) wywodzi się od łacińskich słów lastagium, lestagium, lastadium. Określały one ciężar ładunku. W XIV wieku łaszt (last) stał się powszechnie używaną miarą ładunku zabieranego przez statki. Za jej pomocą podawano również ilości towarów sypkich, głównie zboża.
Znając etymologię nazwy łatwo można się domyśleć jej przeznaczenia. Do celów portowych była jednak wykorzystywana od 1283 roku. Pierwotnie wyspa była zdecydowanie mniejsza. Można powiedzieć, że była kępą przybrzeżną naprzeciw obecnego Mostu Długiego.
Dzisiejsza Łasztownia leżała na trasie szlaku wiodącego do Szczecina z Dąbia. We wspomnianym 1283 roku Szczecin nabył prawa do wyspy. Zakup był podyktowany dynamicznie rozwijającym się portem handlowym i związanym z tym zwiększonym ruchem towarów. Miasto potrzebowało nowych terenów pod rozbudowę. Na wyspie zbudowano drewniane nadbrzeża i pomosty do załadunku i wyładunku towarów. Nie zabrakło również żurawia przeładunkowego, spichlerzy i składów innych towarów.
Dalszy dynamiczny rozwój portu spowodował zajęcie kolejnej wyspy. XIV-wieczne źródła mianem Łasztowni nazywają już wszystkie wyspy na północ od Parnicy. Poszczególne rejony Łasztowni dookreślano, do głównej dodając nazwę zakładu, np. zbudowana w 1500 roku Stocznia Łasztownia (schippbuwer lastadie).
W XVII wieku Łasztownię uznano za strategiczny punkt, wobec czego została otoczona ziemnymi wałami. Usypano je wzdłuż obecnego Bulwaru Gdańskiego i ulicy Władysława IV. W 1727 roku zostały zbudowane kamienne bramy: Parnicka i Kozia. W XIX wieku fortyfikacje zostały uznane za niepotrzebne, wobec czego zostały rozebrane.
Obecnie zachowany układ ulic pochodzi z I połowy XVIII wieku i wiążę się z uporządkowaniem terenu Łasztowni za czasów panowania króla pruskiego Fryderyka Wilhelma I. Na przełomie XIX i XX wieku XVIII-wieczna zabudowa w większości została zastąpiona nową, powstałą w stylu secesyjnym. Głód mieszkaniowy spowodował, że na dotychczas portowej wyspie zaczęto wznosić kamienice czynszowe dla robotników. Budowano również fabryki i zakłady produkcyjne, takie jak cukrownia (obecnie Przedsiębiorstwo Przemysłu Cukierniczego "Gryf" S.A.).
W latach drugiej wojny światowej Łasztownia została zbombardowana podczas regularnych nalotów alianckich (1942-1944). Po wojnie Łasztownia została dynamicznie zabudowana przez firmy związane z morzem. Mają tu swoje siedziby m. in. Polska Żegluga Morska, Żegluga Szczecińska czy Urząd Celny. Część powstałych w boomie budowlanym obiektów stoi obecnie pusta. Przyciągają one wydarzenia kulturalne, takie jak plenerowe spektakle czy festiwale muzyki.

Wzgórze Wisielców w Wolinie
Rezerwat Archeologiczny „Wzgórze Wisielców” Cmentarzysko Kurhanowe z IX-XI w.
Cmentarzysko kurhanowe na Wzgórzu Wisielców należy do grupy najstarszych wczesnośredniowiecznych nekropolii na Pomorzu Zachodnim. Jest unikalnym, po dziś zachowanym w sposób czytelny obiektem archeologicznym, który w wczesnym średniowieczu współtworzył rozległy zespół osadniczy Wolina. Nazwa „Wzgórze Wisielców” wiąże się z odbywającymi tu kaźniami piratów i przestępców. Pod koniec XIX w. naliczono na wzgórzu 93 kurhany, z których zachowały się 34 mogiły.

Zakątek Chełszcząca
Przystań położona w okolicy ujścia Chełszczącej do jeziora Dąbie, na terenie Sadlińskich Łęgów. Może w niej cumować osiem kajaków.

Zakątek Płońska Kępa
Przystań zlokalizowana przy cyplu Płońska Kępa, niedostępna od strony lądu. Na miejscu znajduje się pomost, wiata ze stołem i tablice informacyjne. Może w niej cumować osiem kajaków.

Zakątek Sadlińskie Łęgi
Przystań położona nad jeziorem Dąbie, w najdalej wysuniętej na północ części cypla Sadlińskie Łęgi. Znajduje się tu pomost rekreacyjny z miejscami do cumowania dla ośmiu kajaków, wiata oraz tablice informacyjne.

Zakątek wodny Jeziorna
Niewielkie miejsce odpoczynku umiejscowione na początku trasy po wałach powodziowych. W pobliżu przepływa rzeczka Chełszcząca i jest zlokalizowany parking.

Zalew Szczeciński
Obszar Ochrony Ptaków Natura 2000 Zalew Szczeciński zajmuje powierzchnię 472 km2. Obejmuje on polską część Zalewu Szczecińskiego – największego akwenu w naszym kraju (410 km2) wraz z terenami doń przyległymi - lasami, łąkami, pastwiskami i gruntami ornymi. Zalew Szczeciński jest zatoką Morza Bałtyckiego w jego południowej części. Zatoka ta jest odseparowana od Morza wyspami Uznam i Wolin. Do akwenu wpadają rzeki: Odra, Wkra i Piana. Ostoja rozciąga się na teren Roztoki Odrzańskiej i Ujścia Odry Zachodniej w okolicach Polic, gdzie obejmuje wyspy: Karw Wielki, Długi Ostrów i Radzin. Poza wodami Zalewu w skład Ostoi wchodzą: Jezioro Nowowarpieńskie, łąki w okolicach Nowego Warpna i Warnołęki, pas przybrzeżny Puszczy Wkrzańskiej, Struskie Bagna na południe od Trzebieży oraz przyujściowy odcinek Odry wraz z kilkoma wyspami w powiecie polickim. W okolicach Wolina natomiast do akwenu przylegają rozległe pola uprawne oraz półwysep Rów, stanowiący część wyspy Wolin. Położony na wschodnim brzegu Zalewu Szczecińskiego Basen Czarnociński jest jednym z  najbogatszych w torfowiska rejonów północno-zachodniej Polski. Teren ten położony jest na styku środowisk słodko- i słonowodnych i ma istotne znaczenie dla ryb występujących na tym obszarze. Leży on na szlaku wędrówek tarłowych wielu gatunków ryb. Ostoja Zalew Szczeciński jest jedną z najważniejszych w Polsce ostoi ptaków wodno-błotnych, a przede wszystkim stanowi schronienie dla tych migrujących i zimujących. Miejsce to należy do głównych krajowych ostoi lęgowych takich gatunków, jak: perkoz dwuczuby, ohar i gęgawa. Jest to także istotne miejsce żerowania i odpoczynku tego ptactwa. Spotkać można tutaj piękne, migrujące łabędzie krzykliwe, gęsi zbożowe czy mewy małe oraz zimujące kormorany czarne czy nurogęsi. Tereny przyległe do Zalewu znajdujące się w granicach obszaru Natura 2000 stanowią ważne żerowisko dla gęsi, łabędzi, ptaków siewkowych i szponiastych oraz lęgowisko m.in. dla bielika i derkacza. Poza tym to bardzo urokliwe tereny pozwalające na uprawianie sportów wodnych i ciekawe spędzanie czasu nad brzegami Zalewu Szczecińskiego, szczególnie w okresie letnim. Jest to akwen bogaty w atrakcje turystyczne z licznymi przystaniami jachtowymi, plażami i rozwiniętą turystyką wodną. Wokół Ostoi znajdują się miejsca prawem chronione, tak jak np. Woliński Park Narodowy, obszary Natura 2000 Ujście Odry i Zalew Szczeciński, Wolin i Uznam, rezerwaty przyrody: Czarnocin i Białodrzew Kopicki oraz użytek ekologiczny Łysa Wyspa.

Zamek Stolpe
Od 1945 roku zamek popadał w ruinę. Od 1996 roku jest stopniowo odrestaurowywany przez gminę Stolpe i Stowarzyszenie Wspierania Zamku Stolpe. Obiekt można wynająć na uroczystości.

Zatoka Szkieletów
Zatoka Szkieletów znajduje się w południowo-wschodniej części jeziora Dąbie, otaczają ją łąki zwane Sadlińskimi Łęgami. Żartobliwa nazwa została nadana temu miejscu przez szczecińskich żeglarzy.

Źródlisko Studnia na Zamku
Źródlisko Studnia na Zamku zostało zatwierdzone jako powierzchniowy pomnik przyrody. Obejmuje obszar 0,71 ha, na którym znajduje się siedlisko grądowe, czyli las bukowo-dębowo-grabowy. Woda ze źródełka jest wykorzystywana przez miejscową ludność do celów spożywczych. W czasie II wojny światowej wybudowano tu studnię. Pobierano z niej wodę dla punktu opatrunkowego żołnierzy niemieckich, zlokalizowanego w pobliskim zamku Apenburg, położonego w Mokrzycy, który został zniszczony w 1945 roku. Pozostałością po zamku jest studnia.

Żuraw
Ptak nieco większy od bociana, z charakterystycznym pióropuszem na ogonie. Osiedla się na terenach podmokłych, w ostatnich latach coraz bliżej siedzib ludzkich. Żywi się głównie roślinami lub niewielkimi zwierzętami. Wydaje charakterystyczny dźwięk, tzw. klangor.