Baszta więzienna
Do Kołbacza cystersi przybyli w 1173 roku, zostali tu sprowadzeni przez Warcisława Świętoborzyca z Danii. Zakonnicy specjalizowali się w rolnictwie, pobudzili gospodarczo wieś, przyczynili się do budowy najważniejszych obiektów. W latach 1210-1347 dzięki zakonnikom w Kołbaczu wzniesiono  klasztor, kościół, obiekty gospodarcze i fortyfikacje. Jedyną pozostałością po obwarowaniach, która przetrwała do naszych czasów jest baszta więzienna.
Wieża więzienna została wybudowana w 1349 roku, nieopodal mostu nad rzeką Płonią, naprzeciwko domu Opata.
Wybudowany w XIII wieku klasztor otoczono murami i basztami, by obronić go przed najeźdźcami. A ci atakowali niezwykle często. W 1242 roku, gdy książę szczeciński dowiedział się, że zakonnicy przyjęli niemiecką protekcję, najechał i doszczętnie splądrował majątek cystersów. W 1273 roku i 1478 roku zespół klasztor został zaatakowany przez armię brandenburskie, w 1433 roku w rolę najeźdźcy weszli Husyci. Z powodu często powtarzających się ataków zakonnicy podjęli decyzję o wybudowaniu murów obronnych i fosy. Z fortyfikacji zachowała się jedynie baszta więzienna, w której niegdyś znajdował się loch więzienny.
Obiekt został zbudowana z czerwonej cegły, jej szczyt zwieńczony jest dwuspadowym dachem. W murach baszty widoczne są niewielkie, prostokątne otwory okienne. W środku odnajdziemy puste miejsce po drzwiach, ale z zachowanymi w ścianie zawiasami. Baszta jest unikatem na skalę ogólnopolską, to jedyna w kraju pozostałość po obwarowaniach, które służyły do obrony majątku zakonników.
Do baszty przylega młodszy o kilkaset lat budynek mieszkalny, w którym znajduje się sklep przemysłowo-spożywczy „Pod Basztą.”.Z całego kompleksu średniowiecznych zabudowań klasztornych baszta więzienna jest jednym z niewielu budynków, który przetrwał w bardzo dobrym stanie. Mimo to obiekt nie był remontowany od lat. Wieża więzienna wraz z gotycką stodołą i refektarzem konwersów została wpisana na listę zabytków w kwietniu 1955 roku. Obiekt nie był remontowany, obecnie baszta nie jest udostępniona do zwiedzania.

Dąb Napoleona
Dąb Napoleona, będący okazem dębu szypułkowego, został wpisany do rejestru pomników przyrody Uchwałą Rady Gminy Stare Czarnowo z 25 października 2004 roku. Drzewo to ma obwód 362 cm, mierzony w odległości 1,3 m od gruntu. Ma 26 m wysokości. Jego nazwa związana jest z historią tego obszaru. Napoleon trafił na Pobrzeże Szczecińskie w czasie jego marszu na Rosję. Stacjonujące tu francuskie wojska przetrzebiły trochę lasy Puszczy Bukowej, jednak ten dąb o dość imponujących rozmiarach został zachowany. Rodacy nazwali go na cześć swego cesarza. Mimo iż później te tereny przejęły Prusy, a później znalazły się w granicach Polski, nazwa dębu pozostała do dziś.

Dawny klasztor cystersów
Do Kołbacza cystersi zostali ściągnięci pod koniec XII wieku z Danii przez kasztelana szczecińskiego, Warcisława Świętoborzyca. Zakonnicy specjalizowali się w rolnictwie, pobudzili gospodarczo wieś, przyczynili się do budowy najważniejszych obiektów. Zakon w Kołbaczu był pierwszy zakonem cystersów na Pomorzu.
Zakonnicy wznieśli w Kołbaczu klasztor, kościół, obiekty gospodarcze i w późniejszym okresie fortyfikacje. W centrum wsi został wybudowany okazały, romańsko-gotycki kościół (powstawał w latach 1210-1347). Świątynia jest jedną z pierwszych budowli z cegły na Pomorzu Zachodnim i jednym z ważniejszych zabytków sakralnych w całym kraju. Kościół powstał jako trzynawowa bazylika. Obiekt wraz z innymi zabudowaniami klasztornymi tworzył wielki czworobok z dużym dziedzińcem. Dziś z zabudowań, które wchodziły w skład czworoboku została tylko świątynia i dom konwersów.
Po przycięciu reformacji w 1534 roku w Kołbaczu dobiegł kres cystersów. We wsi utworzono letnią rezydencję książąt szczecińskich. Potem kościół popadł w ruinę. W 1662 roku w wieżę świątyni uderzył piorun, w wyniku tego spłonął jej dach. W XVII wieku obiekt został wyremontowany – rozebrano nawy boczne, a główną przerobiono na spichlerz. W połowie XIX wieku kościół został poddany restauracji. Obecnie do celów sakralnych wykorzystywane jest tylko prezbiterium i transept, pozostała część kościoła nadal pełni funkcję magazynu.
Na terenie dawnego zespołu klasztornego pozostał także dom konwersów. Konwersi byli świeckimi braćmi, których głównym zadaniem były ciężkie prace fizyczne. Dom konwersów został zbudowany w XIII wieku z czerwonej cegły. Obiekt był remontowany w XVII i XVIII wieku. W latach 70. XX wieku budynek został zmodernizowany i przeznaczony na dom kultury. Obecnie należy do Akademii Rolniczej w Krakowie, która dzierżawi go na cele restauracyjne.
Z licznych zabudowań gospodarczych, które zostały wzniesione przez zakonników, do naszych czasów przetrwała gotycka stodoła, która niegdyś była owczarnią. Wybudowana z cegły w XV wieku, była przebudowywana w XVIII i XIX wieku. Gotycka stodoła jest jedynym takim budynkiem na Pomorzu i fenomenem w skali całej Polski. Obiekt jest wykorzystywany do dziś. Obecnie pełni funkcję magazynu.
Na terenie dawnych zabudowań klasztornych odnajdziemy wyremontowany w latach 80. XX wieku dom Opata. XIII-wieczny budynek wzniesiony z czerwonej cegły wyposażony jest w gotyckie okna oraz ozdobiony blendami, na górze obiektu odnajdziemy ryglową nadbudowę z XVII-XIX wieku. Obecnie w budynku funkcjonują gminna biblioteka, kawiarenka internetowa i poczta polska.
Ostatnim zachowanym elementem, który niegdyś wchodził w skład klasztoru jest wieża więzienna z czerwonej cegły. Baszta umieszczona około 100 metrów od kościoła jest jedyną pozostałością po fortyfikacjach. Jest także unikatem na skalę ogólnopolską, ponieważ to jedyna pozostałość po murach obronnych klasztoru.
Budowa obwarowań była konieczna, ponieważ bogaci zakonnicy często byli atakowani przez najeźdźców, którzy próbowali zagrabić ich dobra, a także z powodu częstych konfliktów (m.in. z Brandenburczykami czy Barnimem I).

Dawny refektarz konwersów
Zakon cystersów został sprowadzony do Kołbacza pod koniec XII wieku. W latach 1210-1347 dzięki zakonnikom we wsi wzniesiono takie budynki jak klasztor, kościół, obiekty gospodarcze i fortyfikacje.
Do zachodniej strony kościoła przylega skrzydło, zwane także domem konwersów. Konwersami byli bracia zakonni, bez święceń, których głównym zadaniem nie były modlitwy, ale praca fizyczna. Konwersi często byli przeznaczeni do ciężkich prac, zazwyczaj także nie mieli prawa uczestniczyć w pełnym życiu zakonu.
Dom Konwersów został wybudowany w XIII wieku, a następnie przebudowany XVII i XVIII wieku. Budynek jest niski, w ścianach odnajdziemy niewielkie okna. W dolnej partii budowli utworzono kamienny mur, całość jest wzniesiona z czerwonej cegły.
Najprawdopodobniej w fundamentach domu mieściły się pomieszczenia, które służyły do przechowywania produktów spożywczych. W wyżej części domu mieścił się refektarz konwersów.
W latach 70. XX wieku dom został odrestaurowany. Miejscowy rolny Zakład Doświadczalny, który zajął się modernizacją obiektu dobudował piętro, przybudówkę i całość przeznaczył na restaurację. W obiekcie zachował się stary piec do wypieku chleba. Interesująca jest także "wiecznie wilgotna ściana" jednego z pomieszczeń. W Kołbaczu znana jest legenda, która wyjaśnia fenomen „płaczącej ściany”.
Według niej, niegdyś w oddalonym o kilka kilometrów Dąbiu mieszkał osierocony chłopiec, którego przygarnął młynarz. Dziecko było wykorzystywane do najcięższych prac przy młynie. Ale gdy chłopiec ze wzajemnością zakochał się w córce właściciela majątku, został przez niego pobity i wyrzucony z gospodarstwa. Nieszczęśliwie zakochany chłopak trafił do Kołbacza, do zakonu cystersów. Po kilku latach wraz z braćmi zakonnymi młodzieniec powrócił do Dąbia, ale jego spotkanie z ukochaną skończyło się jak za pierwszy razem. Chłopak został ponownie pobity. Po tym zdarzeniu, po powrocie do klasztoru mężczyzna zamknął się w swej celi, bez woli dalszego życia. Podobno został pochłonięty przez ścianę, która do dziś jest mokra od jego łez.
Obecnie budynek należy do Akademii Rolniczej w Krakowie, która dzierżawi go na cele restauracyjne. Obok budynku odnajdziemy głaz z tablicą upamiętniającą „40-lecie powrotu Pomorza Zachodniego do macierzy”. Dom konwersów został wpisany na listę zabytków wraz z gotycką stodołą i basztą więzienną w 1955 roku.

Dom Opata
Ślady osadnictwa na terenie dzisiejszego Kołbacza sięgają VII wieku, w średniowieczu istniał tutaj gród książęcy, a największy wpływ na wieś miał klasztor cystersów.
Zakonnicy przybyli w te rejony w 1173 roku,  zostali sprowadzeni z Danii przez Warcisława Świętoborzyca. Cystersi specjalizowali się w rolnictwie, pobudzili gospodarczo wieś, przyczynili się do budowy najważniejszych obiektów. W średniowieczu Kołbacz uchodził za stolicę „państwa zakonnego”.
W latach 1210-1347 dzięki zakonnikom w Kołbaczu wzniesiono takie budynki jak klasztor, kościół, obiekty gospodarcze i fortyfikacje. We wsi zachowały się liczne cenne zabytki – Kołbacz obok Kamienia Pomorskiego uchodzi za miejscowość z najstarszymi i najciekawszymi obiektami zabytkowymi w województwie zachodniopomorskim.
Z zespołu zabudowań klasztornych, które zostały wybudowane pod koniec XII wieku zachował się tzw. Dom Konwersów, baszta Więzienna, gotycka stodoła i Dom Opata.
Dom Opata został zbudowany przy południowo-wschodnim narożniku klasztoru w XIV wieku. Obiekt jest dwukondygnacyjny oraz podpiwniczony, z pozostałą częścią klasztoru łączył go kryty krużganek. Budynek był wielokrotnie przebudowany, w górnej części odnajdziemy ryglową nadbudowę z XVII-XIX wieku, obiekt jest zwieńczony dwuspadowym dachem. Najciekawszym elementem Domu Opata jest mieszczący się w zachodniej ścianie dwudzielny portal z profilowanymi ościeżami.
W pierwszej połowie XVI wieku po likwidacji zakonu cystersów Dom Opata został przeznaczony na letnią rezydencję książąt pomorskich. W 1721 roku budynek został zajęty przez dzierżawcę majątku. Dom był przebudowywany w XVIII i XIX wieku – modernizacji podległy: układ wnętrz, więźba dachowa oraz pokrycie dachu, zlikwidowano także niektóre elementy charakterystyczne dla gotyku. Na początku XX wieku budynek popadł w ruinę, jeszcze przed wojną obiekt został wyremontowany i przeznaczony na siedzibę sądu rejonowego i mieszkanie sędziego. W czasie drugiej wojny światowej w budynku mieszkali robotnicy najemni, a po jej zakończeniu obiekt został przekazany PGR-owi, a następnie Zootechnicznemu Zakładowi Doświadczalnemu.
W drugiej połowie lat 80. XX wieku dom Opata został wyremontowany. Dziś w budynku funkcjonują gminna biblioteka, kawiarenka internetowa i poczta polska. Obiekt jest dostępny w poniedziałek, środę i czwartek od 11 do 19, zaś we wtorek i piątek od 8 do 16, w weekend instytucje mieszczące się w domu Opata nie działają.

Galeria Cysterska w Kołbaczu
W nawie głównej kościoła cysterskiego (dawniej spichlerz) w Kołbaczu stowarzyszenie "Spichlerz Sztuki" organizuje wystawy, koncerty i spotkania.
Miejsce jest szczególne - kościół w Kołbaczu jest najstarszym ceglanym obiektem sakralnym na Pomorzu Zachodnim. Wchodzi w skład obiektów pozostałych z założonego tu w XII wieku klasztoru cystersów.
Poza samym kościołem z unikalną w skali kraju rozetą, jego nawą główną (kiedyś spichlerz, dziś Galeria Cysterska), z dawnego kompleksu klasztornego pozostały dom konwersów, dom opata, stodoła i baszta więzienna.

Jezioro Miedwie - Morzyczyn
Powierzchnia zwierciadła wody obejmuje 35 km²[3] (piąte co do wielkości w Polsce, drugie po jeziorze Dąbiew województwie zachodniopomorskim). Jezioro leży na wysokości 14 m n.p.m., a jego głębokość wynosi 43,8 m, co daje największą w Polsce kryptodepresję (29,8 m p.p.m.)[4]. Linia brzegowa ma długość ok. 39 km (maks. szerokość 3,2 km), brzegi są bezleśne, w południowej części bagniste. Przez Miedwie przepływa rzeka Płonia, z większych cieków uchodzą do niego Ostrowica, Miedwinka, Gowienica Miedwiańska, Rów Kunowski. W okolicach Żelewa znajduje się ujęcie wody pitnej dla mieszkańców Szczecina

Kościół parafialny pw. Najświętszej Rodziny
Kościół z II poł. XIX w., stojący na miejscu wcześniej średniowiecznej świątyni, o konstrukcji szkieletowej drewnianej z ceglanym wypełnieniem pól międzyryglowych. Wieża drewniana, odeskowana.
Cmentarz przykościelny przy obecnej ulicy Klonowej to najstarszy cmentarz ewangelicki w Płoni. Powstał prawdopodobnie na przełomie XIII i XIV wieku, w tym samym czasie, kiedy budowano tam kościół. W tamtych czasach powszechna była bowiem tradycja chowania zmarłych w pobliżu świątyni. Z początków istnienia nie zachowały się żadne pomniki, prawdopodobnie dla mieszkańców wsi nie były one stawiane w ogóle. Ważniejsze osoby spoczywały wewnątrz świątyni. W XIX wieku w Płoni powstało nowe miejsce pochówku, ale jeszcze przez jakiś czas użytkowano oba. Cmentarz przy Klonowej zamknięto dopiero w początkach XX wieku. Po II wojnie światowej teren uprzątnięto, posadzono drzewa, zasiano trawę. Zachowany został jednak pierwotny kamienny mur, który wskazuje granice dawnej nekropolii. W 1990 roku, cmentarz wraz z szachulcowym kościołem, zostały wpisane na listę szczecińskich zabytków.

Kościół parafialny pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa
Kościół znajduje w klasztorze pocysterskim, budowanym przez 130 lat, na przełomie XIII i XIV w. Transept składa się z pięciu przęseł, w miejscu jego połączenia z nawą główną wzniesiono drewnianą wieżę. Z pierwotnego wyposażenia kościoła zachowało się niewiele. W prezbiterium znajduje się kopia tryptyku, powstałego w XV w. i ambona z wieku XVI, głębiej – drewniane ławki. Natomiast w transepcie – empora chórowa z instrumentem organowym. Na szczególną uwagę zasługuje rozeta sporych rozmiarów, która zdobi szczyt dawnej nawy głównej.

Kościół parafialny pw. św. Antoniego z Padwy
W miejscu obecnej świątyni wznosił się kościół ryglowy z XVIII w., wybudowany na planie krzyża z wieżą powstałą w XVI w. W 1934 r. zniszczył go pożar, z którego ocalały jedynie nakrycie ołtarza i krzyż ze szczytu wieży. W jego miejsce wybudowano w 1936 r. nową świątynię. Piętnaście lat później erygowano tu parafię św. Antoniego z Padwy. Z zachodniej strony kalenicy wyłania się drewniana wieża z tarczami zegarowymi, zwieńczona strzelistym hełmem.

Kościół parafialny pw. św. Stanisława BM
Okoliczne tereny należały w wiekach średnich do Jakuba von Staffldes, co czyniło wioskę siedzibą rycerską. W 1274 r. dotychczasowy właściciel sprzedał swój majątek wraz ze wsią cystersom z Kołbacza. Powiększając swoje uposażenie zakonnicy zadecydowali o wybudowaniu świątyni dla wiernych. Budowla postawiona została w stylu gotyckim przy użyciu kamienia. O stylu stanowiły takie elementy, jak sklepienia gwiaździste oraz witrażowe okna ostrołukowe z maswerkami. Po sekularyzacji zakonu w XVI w. tereny weszły pod jurysdykcję książąt zachodniopomorskich. Na fali popularności reformacji kościół przechodzi w ręce protestantów, którzy korzystają z jej podwojów aż do czasu II wojny światowej. Pod koniec XVII w. do kościoła dobudowano wieżę, natomiast w latach 30. XX w. przeprowadzono renowację sklepień i fresków, zwłaszcza tych renesansowych. W 1945 r. kościół został poważnie zniszczony. Do czasów obecnych zachowały się jedynie gotyckie fragmenty okien i murów. Nowa świątynia została poświęcona dnia 25 stycznia 1979 r.

Kościół pw. św. Anny
Neogotycki kościół wzniesiony w XV w. i gruntownie przebudowany w XIX w. Od wschodu dostawiono wieżę zwieńczoną strzelistym hełmem. W kościele drewniane ławki, empora chórowa podparta filarami oraz ołtarz z wizerunkiem św. Anny. Świątynię otacza kamienny mur z XV w.
Należy do Parafii pw. św. Antoniego w Kobylance.

Lapidarium Kobylanka
Lapidarium sepulkralne w Kobylance stanowi dawną nekropolię ewangelicką. W roku cmentarza zgromadzone krzyże żeliwne wśród których, jeden upamiętnia Polkę, Władysławę Kurdasińską, zmarłą w 1915 r. z inskrypcją w języku polskim: „wieczny odpoczynek racz jej dać Panie”. Lapidarium wraz z innymi podobnymi obiektami tworzy nieoznakowany szlak "Szlakiem lapidariów gminy Kobylanka".

Lipa szerokolistna św. Ottona Szczecin Płonia
To rozłożyste drzewo należy do gatunku lip szerokolistnych. W obwodzie liczy 885 cm, a czubek drzewa sięga wysokości około 30 metrów. Jest to jedna z najgrubszych i najbardziej znanych lip, które rosną na terenie Polski. Znajduje się na terenie dawnego cmentarza przykościelnego obok kościoła pw. Najświętszej Rodziny.
Według podania lipę posadził św. Otton z Bambergu, w trakcie swojej wyprawy misyjnej na Pomorzu w 1124 roku. Drzewo do dziś nosi jego imię. W kolejnym podaniu można znaleźć informację, że drzewo posadzono już po wybudowaniu kościoła w 1274 roku. W 1954 roku lipa św. Ottona otrzymała status pomnika przyrody.

Miejsce odpoczynku

Rezerwat przyrody Osetno
Rezerwat przyrody Osetno został utworzony 14 listopada 2008 r. i obejmuje powierzchnię 111,59 ha. Osetno jest rezerwatem leśnym, ale jednocześnie jednym z pierwszych w Polsce rezerwatów mikologicznych, czyli chroniących rzadkie i zagrożone wyginięciem gatunki grzybów. Występuje tu co najmniej 240 gatunków grzybów, z czego 7 jest prawnie chronionych, a 53 gatunki należą do rzadkich i zagrożonych wyginięciem. Najważniejszym celem ochrony jest zachowanie grzybów kapeluszowych, występujących w lasach i borach z dużym udziałem rozkładającego się drewna. Sprzyja ono bardzo rozwojowi różnorodnej mikroflory. Znajdują się tu stanowiska bardzo rzadkich grzybów żylaka kolczatego i gąski czarnołuskowej.
W rezerwacie Osetno spotkać można różne formacje leśne, buczyny, łęgi, olsy źródliskowe, a także torfowiska i oczka wodne. Rzeźba terenu jest bardzo urozmaicona, dzięki czemu krajobraz jest bardzo malowniczy. Poza tym znajduje się tutaj ostoja rzadkich gatunków ptaków. Spotkać można między innymi bielika, kanię rudą czy muchołówkę małą.
Na grzybobranie nie można się tu wybrać, ale dla amatorów pieszych wędrówek udostępniony jest niebieski Szlak im. Bolesława Czwójdzińskiego. Prowadzi ze Szczecina Klęskowa przez Arboretum w Glinnej, Dobropole Gryfińskie do Kępy Bukowej pod Cisewem.

Samoobsługowa stacja naprawy rowerów
Stacja znajduje się przy boisku sportowym

Samoobsługowa stacja naprawy rowerów
Przed wejściem do centrum handlowego.

Samoobsługowa stacja naprawy rowerów

Stacja Szczecin Dąbie
Dworzec Szczecin Dąbie powstał zaledwie trzy lata po dworcu głównym – w 1846 r. Jest największą stacją w prawobrzeżnej części miasta.
Dworzec kolejowy Szczecin Dąbie zlokalizowany jest w prawobrzeżnej dzielnicy Szczecina, Dąbie, przy ul. Stacyjnej.
Dworzec kolejowy Szczecin Dąbie jest największą stacją w prawobrzeżnej części Szczecina. Powstał w 1846 roku, podczas budowy linii kolejowej Szczecin Główny - Stargard Szczeciński. W budynku dworca znajdują się kasy biletowe, w których można płacić kartą, kiosk, barek oraz toalety. Istnieją tu trzy perony, z których odjeżdżają pociągi pasażerskie. Nad torami wybudowano kładkę. Na stacji zatrzymują się wszystkie pociągi, które przez nią przejeżdżają, z wyjątkiem pociągów pośpiesznych zmierzających w stronę Świnoujścia.
Dworzec PKP Szczecin Dąbie - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stacja Szczecin Zdroje
Dworzec PKP Szczecin Zdroje - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stacja Szczecin Zdunowo
Dworzec PKP Szczecin Zdunowo - odjazdy, przyjazdy, informacje

Staw Cysterski
Staw Cysterski (niem. Ober Teich) to sztucznie utworzony zbiornik wodny, którego początki sięgają czasów średniowiecza. Wtedy to przepływającą obecnie rzekę Płonia spiętrzono w tym miejscu na potrzeby wybudowanego tu młyna wodnego. Tereny stawu wraz z młynem (dziś już nie istniejącym) były wówczas własnością klasztoru cystersów w Kołbaczu. Obecnie staw ze względu na występującą tu faunę rybną jest popularnym miejscem wśród okolicznych wędkarzy. Znajduje się tu także wypożyczalnia sprzętu wodnego „Przystań Cysterska”. Nad brzegiem usytuowana jest niewielka plaża. Ponadto na infrastrukturę stawu składa się plac zabaw, drewniany pomost oraz dom z drewna przystosowany do organizacji przyjęć i imprez okolicznościowych. Staw Cysterski wchodzi w skład powołanego uchwałą Rady Miejskiej z 1994 r. zespołu przyrodniczo-krajobrazowego Jezierzyce.

Staw Klasztorny
Staw Klasztorny (niem. Unter Teich) to sztucznie utworzony zbiornik wodny, którego początki sięgają czasów średniowiecza. Wtedy to przepływającą obecnie rzekę Płonia spiętrzono w tym miejscu na potrzeby wybudowanego tu młyna wodnego. Tereny stawu wraz z młynem (dziś już nie istniejącym) były wówczas własnością klasztoru cystersów w Kołbaczu. Obecnie Staw Klasztorny to rybny staw będący popularnym łowiskiem wśród wędkarzy. Wchodzi on w skład powołanego uchwałą rady miejskiej z 1994 r. zespołu przyrodniczo-krajobrazowego Jezierzyce. W drugiej połowie XVIII w. nieopodal stawu, przy dzisiejszej ul. Mostowej powstał młyn, który w XIX w. został przekształcony w restaurację noszącą nazwę Kellerbecker Mühle. Restauracja, w której znajdowały się również miejsca noclegowe stanowiła wówczas główne miejsce spotkań mieszkańców włączonej w 1939 r. do Szczecina wsi Jezierzyce. Po drugiej wojnie światowej budynek został rozebrany w celu pozyskania materiału budowlanego, do dziś zachowały się jedynie fundamenty młyna.

Teren rekreacyjny w centrum Rekowa

Wieniec Zgody
Kobylanka, niewielka wieś położona w połowie drogi pomiędzy Szczecinem a Stargardem, w 1460 roku była świadkiem niezwykłego wydarzenia. Burmistrzowie tych dwóch sąsiednich miast podpisali tu układ pokojowy kończący okres tzw. wojny pszennej, która podzieliła oba miasta na blisko 10 lat! Na wieczną pamiątkę
wydarzenia zasadzono lipę, której nadano nazwę Wieniec Zgody. Rośnie w Kobylance do dziś, ale towarzyszą jej inne, nieco młodsze okazy, równo ułożone wzdłuż drogi do Reptowa. Skąd się wzięły? Jaka była przyczyna tak ostrego konfliktu pomiędzy tymi miastami? Czy rozejm w Kobylance zakończył odwieczny zatarg? A wszystko poszło o pewien przywilej, który został nadany mieszkańcom Stargardu jeszcze w XIII wieku. Miasto bowiem posiadało prawo wolnej i bezcłowej żeglugi oraz handlu na rzekach aż do Bałtyku. Niestety prawo to pozostawało w wyraźnej sprzeczności z innym przywilejem, który książę Barnim I nadal Szczecinowi, dającym miastu prawo składu, co w praktyce oznaczało nakaz zawijania do szczecińskiego portu wszystkich jednostek wypływających z terytorium księstwa szczecińskiego. Sprzeczność praw wynikała z podziału administracyjnego, wedle którego Stargard należał do księstwa wołogoskiego, a Szczecin wraz z morskim portem Stargardu do księstwa szczecińskiego. Szczecinianie doskonale zdawali sobie sprawę z potęgi handlowej Stargardu, więc większość swoich działań skierowali na spowolnienie rozwoju handlowego miasta. Rozpoczęły się przepychanki, których głównym podmiotem stał się transport zboża na Odrze i Inie, a także prawo do cła w porcie w Świnoujściu. Wiosną 1454 roku szczeciński kupcy doszczętnie zniszczyli świnoujski port oraz zapalowali południowe ujście Iny. Na odwet Szczecin nie musiał długo czekać i już parę miesięcy później Stargard rozpoczął pobór cła od szczecińskich towarów przewożonych przez miasto w głąb Pomorza Tylnego i Wielkopolski. Oczywiście tego typu potyczek było podczas tego konfliktu znacznie więcej. Najtragiczniejszy był jednak rok 1460, kiedy to w lutym stargardzcy kupcy napadli zbrojnie na Szczecin. W wyniku ciężkich bojów, jakie mieszkańcy miast stoczyli przy Moście Celnym na Odrze, zginęło sześciu strażników, a kilkadziesiąt osób dostało się do niewoli. W czasie odwrotu zniszczono dodatkowo niewielką wieś należącą do Szczecina – Czarną Łąkę, dopuszczając się nawet spalenia kościoła. Tego było za wiele. Wszelkie próby załagodzenia konfliktu nie dawały żadnych rezultatów. Przeróżni mediatorzy, którzy czynnie włączali się do opanowania działań zbrojnych, a którymi byli m.in. książęta Anhaltu, biskupi kamieńscy, a nawet cesarz niemiecki Fryderyk III Habsburg, nie dali rady zażegnać wojny. Nieco uspokojenia przyniósł Sąd Polubowny Miast Hanzeatyckich, w skład którego wchodzili przedstawiciele Strzałowa (Stralsundu), Gryfii (Greifswaldu), Nakła (Anklam) i Dymina (Demmina). Do ostatecznego zakończenia sporu trzeba było czekać do wiosny 1464 roku, kiedy to w Nakle (Anklam) zebrał się sąd rozjemczy i rozpoczęła się mediacja miast należących do Hanzy. Po ponad sześciu miesiącach obrad, w listopadzie, przedstawiciele obu walczących miast podpisali układ pokojowy kończący wojnę pszenną. Nieco wcześniej, w 1460 roku, po tragicznej napaści stargardzian na Szczecin burmistrzowie obu miast spotkali się w połowie drogi, we wsi Kobylanka. Tu w obecności rajców znaczących miast nadbałtyckich zasadzono lipę, która wyrażała gest dobrej woli mający położyć kres walkom o dominację w handlu rzecznym i morskim. Lipa rośnie do dziś, a osiągnięte wówczas porozumienie (wprawdzie krótkotrwałe) odnawiano, spotykając się w Kobylance w kolejne setne rocznice tego wydarzenia. Dzięki tej tradycji obok Wieńca Zgody rośnie jeszcze kilka okazałych lip sadzonych podczas obchodów rocznicowych. Co ciekawe, lipa z XX wieku (zasadzona w 1960 roku) uschła. Czyżby w wyniku niezadowolenia dumnych stargardzian z oficjalnie obowiązującego członu w nazwie miasta – Stargard Szczeciński?

Woda pitna

Zbiór głazów narzutowych w Kołbaczu
Głazy narzutowe, znajdujące się w Kołbaczu, zostały zebrane z okolicznych pól. Związane było to głównie z działalnością Zakładu Doświadczalnego Instytutu Zootechniki Państwowego Instytutu Badawczego, powołanego do prowadzenia badań naukowych oraz chowu i hodowli bydła, trzody chlewnej i owiec. Wieloletni dyrektor tej instytucji, Władysław Mazurkiewicz, był również pasjonatem miejscowości Kołbacz. To z jego inicjatywy przetransportowano tu z Dębiny nad Jeziorem Miedwie największy głaz w zbiorze, czyli Miedwieński Kamień, zwany Czarcim Głazem. Eratyki są swego rodzaju pomnikami. Na kilku z nich umieszczone są pamiątkowe tablice. Dotyczą one ważnych wydarzeń z życia miejscowości i całego regionu.
Wspomniany Miedwieński Kamień w 1973 roku uświetnił obchody 800-lecia przybycia cystersów do Kołbacza. Jest to okazały czerwono-brunatny granit rapakiwi, pochodzący z Wysp Alandzkich na Morzu Bałtyckim. Ma obwód 9 m i wysokość 2,2 m. Waży ok. 40 ton. Został objęty ochroną jako pomnik przyrody. Inny eratyk, mający równie imponujące rozmiary (obwód 10,4 m, wysokość 1,55 m), uwiecznia powrót Pomorza Zachodniego do Macierzy. Tablicę umieszczono w 1985 roku, w 40. rocznicę tego wydarzenia. Jeden z mniejszych głazów ma zaś przytwierdzoną płytę z logo Zakładu Doświadczalnego Instytutu Zootechniki. Została ona wykonana w 1987 roku, upamiętniając 20-lecie istnienia tej instytucji.
Będąc w Kołbaczu warto odszukać wszystkie głazy narzutowe. Większość znajduje się w pobliżu zabudowań opactwa cystersów oraz pałacu. Jest to więc okazja do poznania także ciekawych zabytków tej miejscowości.