Centrum dla odwiedzających CHECK-IN (2020)
Centrum Informacyjne Lotniska Tempelhof
W centrum dla odwiedzających znajduje się wystawa poświęcona historii lotniska i jest ono punktem wyjścia wycieczek z przewodnikiem po budynku. Odbywają się tu również wieczory informacyjne oraz konferencje z udziałem renomowanych ekspertów.

DVOR-radiolatarnia obrotowa (koniec lat 50.)
Niewidzialna latarnia morska dla samolotów
Obracająca się radiolatarnia nadaje sygnał główny, który jest równomiernie rozsyłany we wszystkich kierunkach. Jednocześnie wysyła sygnał obracający się wokół stacji. Porównując oba sygnały, piloci mogą bezpiecznie i precyzyjnie wyznaczyć kierunek podejścia do lądowania.

Dziedziniec pocztowy i towarowy nr 2 (1936)
Oddzielne poziomy funkcjonalne
Dwa symetrycznie rozmieszczone dziedzińce towarowe znajdują się na trzecim poziomie podziemnym, czyli w najniższym punkcie lotniska. To właśnie tutaj można najlepiej zobaczyć, w jaki sposób budynek został wkomponowany w naturalne ukształtowanie terenu. Tylko z tego miejsca widoczne są wszystkie łącznie 11 kondygnacji obiektu.
Rozdzielenie ruchu pasażerów, bagażu, towarów i poczty na odrębne poziomy komunikacyjne było w swoim czasie rozwiązaniem nowatorskim i wyznaczyło kierunek rozwoju architektury lotnisk na całym świecie.

Hala balonowa (1965)
Wzlot w służbie nauki
W latach 1965-1993 Instytut Meteorologii Wolnego Uniwersytetu Berlińskiego oraz Niemiecka Służba Meteorologiczna przygotowywały tutaj balony meteorologiczne. Służyły one jako nośniki niewielkich urządzeń pomiarowych, które na różnych wysokościach rejestrowały temperaturę powietrza, wilgotność, ciśnienie atmosferyczne oraz prędkość i kierunek wiatru.
To właśnie w tym miejscu osiągnięto światowy rekord wysokości lotu balonu meteorologicznego na poziomie około 52 km. Było to znaczące osiągnięcie dla badań nad stratosferą.

Hangary z zadaszonym przedpolem (1936)
Ambitna konstrukcja dachu i tajemnicze napisy na betonie
Połączenie monumentalizmu i nowoczesności jest cechą charakterystyczną architektury lotniska. Wszystkie elewacje zwrócone w stronę miasta pokryto kamieniem naturalnym, natomiast od strony lotniska wyraźnie widoczna jest nowoczesna stalowa konstrukcja łukowa budynku.
Centralna część kompleksu oraz hangary po obu jej stronach są osłonięte dachem o wysięgu 40 metrów, pozbawionym podpór. Było to pionierskie osiągnięcie inżynieryjne swoich czasów. Na dachu planowano trybuny dla 80 000 widzów, którzy mieli oglądać pokazy lotnicze nazistowskich sił powietrznych. Jednak klatki schodowe w wielu z 13 wież budynku nigdy nie zostały ukończone.
Obecnie w hangarach nr 1-3 mieszczą się miejsca zakwaterowania dla uchodźców. W pozostałych hangarach oraz na płycie lotniska odbywają się różnego rodzaju wydarzenia, między innymi festiwal rowerowy VELOBerlin.
Na betonowej płycie lotniska można zobaczyć liczne objęte ochroną konserwatorską oznaczenia. Pochodzą one z różnych okresów funkcjonowania lotniska i służyły między innymi do kierowania ruchem samolotów, śmigłowców, pojazdów naziemnych oraz pieszych.

Honorowy Dziedziniec z rzeźbą głowy orła (1936)
Autoportret nazistowskiego reżimu
Dziedziniec honorowy otaczają budynki administracyjne, które tworzą monumentalną oprawę dla reprezentacyjnej hali wejściowej. W okresie nazistowskim na dachu budynku znajdowała się sześciometrowa rzeźba orła siedzącego na globie ziemskim i wspierającego się na ogromnej swastyce.
Po zakończeniu II wojny światowej amerykańskie władze okupacyjne początkowo usunęły jedynie swastykę. Dopiero w 1962 roku żołnierze amerykańscy zdemontowali całą rzeźbę, która następnie została zezłomowana.
Z pierwotnego pomnika zachowała się jedynie głowa orła. Od 1985 roku jest ona eksponowana na placu przed budynkiem.

KZ Columbia (1935–1936) i pomnik (2024)
Jedyny obóz koncentracyjny SS w Berlinie i pamięć o miejscu nazistowskiego terroru
Od 1933 roku Tajna Policja Państwowa (Gestapo) wykorzystywała wojskowy areszt znajdujący się w pruskim kompleksie koszarowym przy Columbiadamm jako więzienie. Osadzano tu przeciwników politycznych. W 1935 roku SS włączyło ten obiekt do systemu obozów koncentracyjnych.
Do momentu jego zamknięcia w 156 celach przetrzymywano około 8 000 więźniów, często tylko przez kilka dni, w nieludzkich warunkach. Dochodziło tu do tortur i morderstw.
W 1936 roku Ministerstwo Lotnictwa Rzeszy nakazało likwidację obozu, aby zrobić miejsce pod budowę nowego lotniska. Więźniowie zostali przewiezieni do obozu koncentracyjnego Sachsenhausen.
Od 2024 roku napis upamiętniający nie jest już widoczny i wyznacza miejsce pamięci po dawnym obozie koncentracyjnym. Stanowi ono uzupełnienie pomnika znajdującego się po przeciwnej stronie, odsłoniętego w 1994 roku, który symbolizuje budynek więzienny.

Lotnisko Centralne (Zentralflughafen, 1951-1962) i Terminal Lotnictwa Ogólnego GAT (1994-2008)
Wreszcie cywilny ruch lotniczy
Po zakończeniu mostu powietrznego w 1949 roku cywilny ruch lotniczy zaczął stopniowo wracać na lotnisko Tempelhof. Amerykańskie władze okupacyjne przekazały część lotniska Senatowi Berlina. Oficjalnie lotnictwo cywilne rozpoczęło działalność w 1951 roku i było obsługiwane wyłącznie przez linie lotnicze państw alianckich: Pan American, Air France oraz British European Airways.
Siły Powietrzne USA nie udostępniły jeszcze monumentalnej hali głównej, dlatego w zachodnim skrzydle budynku urządzono tymczasowe Lotnisko Centralne Berlina, obejmujące strefy odlotów i przylotów. To prowizoryczne wejście oznaczono napisem „Central Airport”.
Główna hala została oddana do użytku w 1962 roku. Napis przeniesiono wówczas nad główne wejście na Dziedzińcu Honorowym, gdzie znajduje się do dziś.
W 1994 roku uruchomiono GAT (General Aviation Terminal), czyli terminal przeznaczony dla pasażerów korzystających z prywatnych odrzutowców i lotnictwa ogólnego.

Oświetlenie podejścia do lądowania (1962)
Orientacja dla bezpiecznego lądowania
Określenie „światła nawigacyjne” wywodzi się z żeglugi morskiej, gdzie wejścia do portów oznaczano za pomocą latarni i sygnałów świetlnych. Lotnisko Tempelhof posiadało elektryczny system oświetlenia już od czasu mostu powietrznego w latach 1948-1949.
W 1962 roku został on zastąpiony nowocześniejszą instalacją. Od tego czasu system wskazywał pilotom drogę do pasa startowego już na długo przed osiągnięciem granic lotniska.

Pomnik Mostu Powietrznego w Berlinie (Luftbrückendenkmal)
Od wrogów do przyjaciół
Trudno znaleźć wydarzenie historyczne tak silnie związane z lotniskiem Tempelhof jak Most Powietrzny do Berlina z lat 1948-1949. W czerwcu 1948 roku wojska radzieckie zablokowały lądowe drogi dojazdowe do Berlina Zachodniego. Z inicjatywy armii amerykańskiej niemal natychmiast rozpoczęto zaopatrywanie miasta drogą lotniczą.
Samoloty transportowe lądowały niemal co dwie minuty, dostarczając żywność, leki i paliwo. Amerykańskie maszyny, których piloci zrzucali również słodycze dla dzieci, przeszły do historii pod nazwą „rodzynkowców” (Rosinenbomber).
Pomnik ten, nazywany także „Grabiami Głodu” (Hungerharke), upamiętnia ofiary mostu powietrznego. Jego trzy charakterystyczne żebra symbolizują trzy korytarze powietrzne łączące Berlin Zachodni z Niemcami Zachodnimi.

Południowy pas startowy (po 1945 roku)
Pasy startowe dla „rodzynkowców” i lotnictwa cywilnego
W latach 30. XX wieku trawiaste nawierzchnie uważano za idealne miejsca do startów i lądowań samolotów. Samoloty śmigłowe przemieszczały się z hangarów na szeroką drogę okalającą lotnisko, a następnie kierowały się na jedno z trzech pierwotnych półkolistych betonowych stanowisk postojowych.
Tam uruchamiano i rozgrzewano silniki, po czym maszyny rozpędzały się pod wiatr po trawiastym polu i startowały. Dopiero po przejęciu lotniska przez siły zbrojne Stanów Zjednoczonych wybudowano utwardzone pasy startowe.
To z nich korzystały później zarówno samoloty uczestniczące w moście powietrznym do Berlina, zwane „rodzynkowcami” (Rosinenbomber), jak i regularny ruch lotnictwa cywilnego.

Samolot szkoleniowy straży pożarnej (1988)
Przygotowanie do sytuacji awaryjnych
Berlińska linia lotnicza Tempelhof Airways wykorzystywała w latach 1985-1991 samoloty Nord 262 francuskiego producenta Nord Aviation. Jeden z tych krótkodystansowych samolotów regionalnych uległ w 1987 roku awaryjnemu lądowaniu.
Uszkodzenia nie były poważne, jednak maszyna nadal sprawiała problemy techniczne i w 1988 roku została wycofana z eksploatacji. Od tego czasu samolot był wykorzystywany przez straż pożarną jako obiekt szkoleniowy, służący do ćwiczeń związanych z szybką ewakuacją pasażerów w sytuacjach awaryjnych.

Stacja meteorologiczna (1939–1984) i Dom Obywatelski (2017)
Od służby meteorologicznej lotnictwa do domu aktywności obywatelskiej
Do dziś szczegółowa wiedza o warunkach pogodowych ma kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa lotów. Po 1945 roku Siły Powietrzne Stanów Zjednoczonych rozbudowały wzniesiony w 1939 roku budynek, przekształcając go w stację meteorologiczną dla lotnictwa.
Od 2017 roku obiekt jest udostępniony na potrzeby działalności społecznej i obywatelskiej. Stowarzyszenie Haus 104 Tempelhofer Feld koordynuje znajdujące się tutaj inicjatywy i przedsięwzięcia służące dobru publicznemu.

Stare „Lotnisko Berlin” (1923)
Europejski węzeł lotniczy
Lotnisko otwarte w 1923 roku na polu Tempelhof (Tempelhofer Feld) szybko stało się portem lotniczym o największym ruchu pasażerskim w Europie. Budynek odpraw przy Columbiadamm był kilkakrotnie rozbudowywany, aby sprostać rosnącemu znaczeniu lotniska.
Na początku lat 30. XX wieku rozpoczęto planowanie nowego terminala położonego bardziej na zachód, przy Tempelhofer Damm. W latach 1939-1945 stary budynek lotniska, znajdujący się już pośrodku pasa startowego nowego portu lotniczego, był wykorzystywany głównie do celów wojskowych.
Podczas wojny obiekt został poważnie uszkodzony, a po jej zakończeniu został rozebrany.

THF TOWER z tarasem na dachu (2023)
Miejsce z imponującym widokiem
Dawna wieża kontroli lotów jest od 2023 roku dostępna dla zwiedzających pod nazwą THF Tower. Obiekt został odnowiony zgodnie z wymogami ochrony zabytków oraz w pełni dostosowany do potrzeb osób z ograniczoną mobilnością. Skrót THF był kodem lotniska Tempelhof.
Znajdująca się wewnątrz wystawa prezentuje burzliwą historię lotniska. Na tarasie dachowym organizowane są różnorodne wydarzenia, koncerty oraz zajęcia jogi.

Tunel kolejowy i drogowy (1936)
Połączenie z transportem miejskim | Praca przymusowa
Tunel został zbudowany w 1936 roku jako pierwszy etap inwestycji. Tory kolejowe, poprowadzone poniżej poziomu gruntu, łączą Columbiadamm ze stacją obwodową Hermannstraße. Tą trasą transportowano materiały wykorzystywane przy budowie lotniska.
Od 1944 roku podziemne tunele wraz z hangarami zostały przystosowane do produkcji zbrojeniowej. W bardzo ciężkich warunkach pracownicy przymusowi montowali między innymi samoloty nurkujące Ju 87 „Stuka”. Byli oni zakwaterowani w kilku obozach barakowych utworzonych wokół lotniska.

Widok na wieżę radarową U.S. Army (1982)
Monitorowanie przestrzeni powietrznej
Ażurowa konstrukcja wieży radarowej, wybudowanej w 1982 roku, stanowi celowy kontrast wobec monumentalnej architektury lotniska. Adolf Behrens zaprojektował tę wieżę na zlecenie armii Stanów Zjednoczonych.
Głowica wieży spoczywa na czterech filarach niczym misa. Podczas silnych wiatrów filary uginają się i poruszają, jednak głowica wieży wraz z platformą pierścieniową i kopułą pozostaje całkowicie nieruchoma. W kopule znajduje się bardzo czułe urządzenie radarowe.
W okresie zimnej wojny siły powietrzne Stanów Zjednoczonych kontrolowały stąd przestrzeń powietrzną państw tzw. bloku wschodniego. Od 1993 roku system radarowy jest wykorzystywany przez niemieckie siły powietrzne do monitorowania przestrzeni powietrznej Niemiec.
Dzięki swojej wyjątkowej konstrukcji radar zachowuje pełną sprawność i niezawodność działania do dziś.