Checkpoint Bravo – dawne przejście graniczne Drewitz-Dreilinden
Przejście graniczne
Bezpłatną wystawę poświęconą skomplikowanej historii przejść granicznych między Berlinem Zachodnim a NRD prowadzi stowarzyszenie Checkpoint Bravo e.V. Od 1948 roku NRD tworzyła wokół Berlina Zachodniego przejścia graniczne obsługiwane przez wojsko. Wieża dowódcy jest ostatnim zachowanym śladem przejścia granicznego Drewitz.
Po przeciwnej stronie, w Dreilinden, zachodni alianci od 1969 roku odprawiali transporty wojskowe w punkcie kontrolnym Checkpoint Bravo. Charakterystyczny kompleks składa się z budynku odpraw celnych na moście, stacji paliw oraz miejsca odpoczynku. Dwadzieścia lat wcześniej Checkpoint Bravo znajdował się w berlińskiej dzielnicy Zehlendorf, gdzie autostrada Rzeszy (Reichsautobahn) przecina Kanał Teltow.
Po zbudowaniu Muru Berlińskiego punkt kontrolny znalazł się na zachodnioberlińskim półwyspie otoczonym przez terytorium NRD. Po kontroli granicznej pojazdy ponownie przejeżdżały przez teren NRD, zanim docierały do granic miasta. Aby temu zapobiec, NRD przesunęła autostradę bardziej na wschód oraz przeniosła Checkpoint Bravo do Dreilinden.

Elektrownia Steglitz (1911–1994)
Wysokie napięcie dla Berlina i Hollywood
Kanał Teltow stwarza techniczne warunki dla elektrowni zaprojektowanej przez Hansa Heinricha Müllera: węgiel kamienny dostarczany jest barkami, a woda chłodząca pochodzi z kanału. W latach 30. XX wieku po raz pierwszy w Niemczech produkowano tutaj energię elektryczną i ciepło sieciowe przy wykorzystaniu wydajnej kogeneracji. W okresie zimnej wojny obiekt musiał pozostać innowacyjny, aby zaopatrywać odciętą od wszystkich sieci energetycznych wyspę energetyczną Berlina Zachodniego. Po pierwszej miejskiej turbinie gazowej w 1986 roku uruchomiono tutaj największy wówczas na świecie akumulatorowy magazyn energii. Nikt nie przypuszczał, że produkcja energii zakończy się tu wraz ze zjednoczeniem Niemiec w 1994 roku. Obecnie Stromnetz Berlin nadal eksploatuje na tym terenie stację elektroenergetyczną. Puste hale są często wykorzystywane jako plany filmowe, między innymi do realizacji części sagi „Matrix”. Od 2001 roku Muzeum Energii opowiada historię zaopatrzenia Berlina w energię w dawnym akumulatorowym magazynie energii.

Kolej Goerza (1905–2018) / AG Märkische Kleinbahn e.V. (od 1981 roku)
Z prędkością 45 km/h do strefy przemysłowej Schönow
Wraz z założeniem spółki Zehlendorfer Eisenbahn und Hafen AG inwestor chciał zagospodarować swoje tereny przemysłowe. W 1905 roku między ślepym kanałem Zehlendorfer Stichkanal a stacją Lichterfelde West ruszyły pierwsze pociągi, początkowo ciągnięte przez konie. Lokomotywy parowe zaczęto wykorzystywać dopiero od 1915 roku. W 1918 roku linię przejęła firma Goerz. Od tego momentu Goerzbahn transportowała nie tylko surowce i materiały budowlane, ale także własnych pracowników. Jeszcze do 2018 roku przewożono tędy elementy z tworzyw sztucznych dla zakładów Forda w Kolonii. Po tym czasie trasa przestała być eksploatowana. Kursy kolei muzealnej prowadzone przez stowarzyszenie AG Märkische Kleinbahn e.V. zostały zawieszone, ponieważ nie wyjaśniono kwestii własności trasy.

Miejsce pamięci obozu pracy przymusowej Bosch (1941–1945/2006)
Pamięć o zbrodniach wojennych
Od 1941 roku znajdował się tutaj obóz barakowy dla robotników przymusowych zatrudnionych przez Dreilinden Maschinenbau GmbH, spółkę zależną Grupy Bosch. Mieszkali tu cywilni robotnicy przymusowi oraz jeńcy wojenni pochodzący z różnych okupowanych krajów. Po Powstaniu Warszawskim w 1944 roku dołączono do nich ponad 700 Polek z obozu koncentracyjnego Ravensbrück. Stłoczone w jednej z piwnic fabrycznych kobiety te nie miały kontaktu z innymi robotnikami przymusowymi mieszkającymi w obozie barakowym. Łącznie 2 600 robotników przymusowych z całej Europy było zmuszonych do produkcji części lotniczych dla niemieckich sił powietrznych.
Po zakończeniu wojny materialne ślady obozu zniknęły. W latach 90. XX wieku zaangażowani lokalni historycy oraz Berlińska Pracownia Historyczna podjęli działania na rzecz rozliczenia i upamiętnienia tej historii. Od 2006 roku miejsce to upamiętnia istniejący tu niegdyś obóz. Pasy wykonane ze stali kortenowskiej wyznaczają zarys dwóch obozowych baraków.

Muzeum Przemysłu w Teltow
Od maszyny parowej do cyfryzacji
Muzeum Przemysłu Regionu Teltow od 2005 roku opowiada historię gospodarczego rozkwitu, który rozpoczął się wraz z budową Kanału Teltow. Muzeum mieści się w pomieszczeniach dawnego przedsiębiorstwa VEB Zähler- und Apparatebau Teltow. Produkowano tutaj między innymi liczniki prądu przemiennego. Najnowsza część ekspozycji poświęcona jest cyfryzacji i współczesnym wyzwaniom stojącym przed społeczeństwem przemysłowym. Jako centrum informacji dotyczące wyboru zawodu i kierunku studiów muzeum co roku łączy młodych ludzi z 200 regionalnymi przedsiębiorstwami przemysłowymi.

Port Steglitz
Kapitanowie rekreacyjni w porcie przemysłowym
Dzięki swoim portom i urządzeniom przeładunkowym Kanał Teltow, zgodnie z oczekiwaniami, napędza rozwój regionu. Od 1901 roku powstaje łącznie 15 obiektów portowych, w tym cztery większe porty odgałęźne w Britz-Ost, Tempelhof, Lichterfelde oraz tutaj, w Steglitz, w 1906 roku. Wraz z budową elektrowni w Steglitz port staje się miejscem rozładunku węgla kamiennego, a później ciężkiego oleju opałowego. Aż do lat 70. krajobraz portu zdominowany jest przez zbiorniki na olej. Po wyłączeniu elektrowni z eksploatacji w 1994 roku port zostaje przekształcony w miejsce przeznaczone do uprawiania sportów wodnych i rekreacji.

Prześladowani pionierzy radia
Bracia David i Siegmund Loewe początkowo nazwali swoją firmę Radiofrequenz GmbH w 1923 roku. W 1924 roku produkcja została przeniesiona tutaj, do Steglitz. Opracowana przez nich przełomowa lampa elektronowa sprawiła, że odbiornik radiowy Loewe OE 333 szybko stał się jednym z najlepiej sprzedających się radioodbiorników w Rzeszy Niemieckiej. Bezpośrednio po przejęciu władzy przez nazistów żydowsko-chrześcijańska rodzina stała się celem kampanii oszczerstw. W 1938 roku przedsiębiorstwo, działające już pod nazwą Loewe, zostało wywłaszczone, a później przemianowane na Loewe-Opta. Produkcja radioodbiorników w Steglitz zakończyła się w 1979 roku. Tradycyjny producent jest dziś globalną firmą z siedzibą i zakładami produkcyjnymi w Kronach.

Stowarzyszenie Muzeum Energii (od 2001 roku)
Historycznie naładowane
Po politycznym zjednoczeniu Niemiec w latach 90. nastąpiło również połączenie sieci elektroenergetycznych. Elektrownia w Steglitz została wyłączona z eksploatacji, a wraz z nią magazyn energii akumulatorowej, który ukończono dopiero w 1986 roku i który był wówczas największym na świecie. Od 2001 roku w dawnym magazynie energii akumulatorowej mieści się Berlińskie Muzeum Energii. Dotykanie eksponatów, samodzielne eksperymentowanie i nauka są tutaj wyraźnie zachęcane. Jedną z atrakcji jest model elektrowni gazowo-parowej, który zwiedzający mogą samodzielnie uruchamiać. Osoby mające pytania dotyczące pomp ciepła, ogniw paliwowych lub energii wiatrowej znajdą tu odpowiedzi. Nie wiadomo jednak, jak długo to jeszcze potrwa: budynek, w którym znajduje się muzeum, ma zostać zburzony, aby zrobić miejsce dla nowego węzła sieciowego.

Słup Więźniów – Miejsce Pamięci Podobozu KL Lichterfelde
Kolumna Więźniów
Budowa podobozu koncentracyjnego KL Lichterfelde odbywała się od 1941 roku na oczach mieszkańców. Więźniowie byli zmuszani do budowy baraków, budynków administracji obozowej oraz placu budowlanego SS. Obóz przy Wismarer Straße, na rogu Kanału Teltow, był jednym z około 80 podobozów obozu koncentracyjnego Sachsenhausen. Od 1 000 do 1 500 więźniów pochodzących z niemal wszystkich okupowanych krajów Europy przemieszczało się przez Lichterfelde pieszo, a także koleją miejską S-Bahn i tramwajami do miejsc pracy rozmieszczonych w całym Berlinie. W nieludzkich warunkach wykonywali pracę przymusową na rzecz ministerstw, jednostek SS i policji. Byli również wykorzystywani przez prywatne przedsiębiorstwa, takie jak Telefunken w Lichterfelde. Od 2000 roku Kolumna Więźniów przypomina o ich losie.

Willa Siemensa
Dwóch przemysłowców, jedna rezydencja
Friedrich Correns dorobił się majątku jako dyrektor handlowy spółki Accumulatorenfabrik AG. Dzięki produkowanym przez firmę akumulatorom marki VARTA przyczynił się do pierwszego boomu elektromobilności na początku XX wieku. Dzięki dobrym kontaktom na dworze cesarskim Correns miał dostęp do najwyższej jakości materiałów budowlanych dla swojej reprezentacyjnej rezydencji, mimo trwającej I wojny światowej.
W 1925 roku posiadłość zakupił Werner Friedrich von Siemens. Duża część oryginalnego wyposażenia wnętrz zachowała się do dziś.
Od 2012 roku budynek jest siedzibą dwóch prywatnych uczelni wyższych.

Zakłady Dreilinden Maschinenbau GmbH (1935–1945)
Tajny przemysł zbrojeniowy
Bez alternatorów, rozruszników i pomp wtryskowych firmy Bosch praktycznie żaden samolot niemieckich sił powietrznych nie mógłby latać podczas II wojny światowej. Te istotne dla działań wojennych części silnikowe produkowano w dobrze zamaskowanej fabryce noszącej mylącą nazwę Dreilinden-Maschinenbau GmbH. Tajna produkcja na obrzeżach miasta rozpoczęła się już w 1935 roku. Pod koniec wojny robotnicy przymusowi stanowili ponad połowę z 5 000 pracowników. W ciągu dziesięciu lat przedsiębiorstwo zwiększyło swoje obroty czterdziestosiedmiokrotnie. Zakład znajdujący się tutaj był tylko jednym z dwunastu takich zakamuflowanych zakładów produkcyjnych wokół ówczesnej stolicy Rzeszy, Berlina.
Po 1945 roku radzieccy okupanci wysadzili hale produkcyjne. W 1952 roku do zachowanego budynku wejściowego wprowadził się Centralny Instytut Biologiczny NRD. Po zjednoczeniu Niemiec obiekt przejął Federalny Instytut Biologiczny Rolnictwa i Leśnictwa, obecnie Instytut Juliusa Kühna. Od 2003 roku tablica pamiątkowa upamiętnia pracę przymusową w Dreilinden-Maschinenbau GmbH.

Zakłady Goerza (1917)
Precyzyjna optyka dla ciężkich dział
Firma Goerz, założona w 1890 roku i będąca jednym z największych producentów aparatów fotograficznych, wyrobów optycznych oraz mechaniki precyzyjnej w Cesarstwie Niemieckim, wytwarzała również technikę celowniczą dla wojska. Ten kompleks fabryczny, obejmujący połączenie kolejowe, port oraz osiedle robotnicze, został zbudowany w samym środku I wojny światowej. Traktat wersalski wymusił zmianę profilu działalności przedsiębiorstwa. Po połączeniu z zakładami Zeiss w Jenie w 1926 roku firma produkowała aparaty fotograficzne, sprzęt studyjny oraz systemy zamknięć. Jej następca prawny, szwedzka grupa Assa Abloy, do dziś produkuje technologię zamknięć na sąsiedniej posesji. Od 2015 roku dawna fabryka Goerza przekształcana jest w centrum gospodarcze dla start-upów, producentów i inicjatyw kulturalnych.

Zakłady Telefunken w Zehlendorfie (1937–1940/2000)
Nazistowska fabryka zbrojeniowa staje się kompleksem mieszkaniowym
Od 1903 roku konkurujące ze sobą firmy AEG i Siemens rozwijały innowacyjne technologie radiowe i telekomunikacyjne w ramach wspólnego przedsiębiorstwa Telefunken Gesellschaft für drahtlose Telegrafie, również na potrzeby wojska. W 1940 roku Wehrmacht sfinansował połączenie rozproszonych zakładów produkcyjnych w jednym kompleksie fabrycznym. Funkcjonalny, nowoczesny zespół budynków przeznaczony dla 6 000 pracowników został zaprojektowany przez architekta Hansa Hertleina. Skrzydło administracyjne wyróżnia wieża zegarowa. Ogromna asfaltowa powierzchnia przed nim stanowi część miejskiej obwodnicy planowanej przez Alberta Speera dla światowej stolicy Germania.
Po 1945 roku armia amerykańska uczyniła ten kompleks jedną ze swoich baz. Amerykańscy żołnierze maszerowali teraz po miejskiej obwodnicy zaprojektowanej przez Speera. Od 2000 roku w dawnych koszarach powstawały mieszkania, a długie bloki budynków nadbudowano o jedną kondygnację. Do 2025 roku połowa dawnego placu apelowego ma zostać przekształcona w biologicznie czynną przestrzeń kompensacji klimatycznej.