"Hopferówka"
„Hopferówka” to obiekt położony w Połczyńskim Parku Zdrojowym w miejscowości Uzdrowiskowej Połczyn-Zdrój. Oferuje nocleg w komfortowych pokojach o podwyższonym standardzie. Restauracja serwuje dania kuchni polskiej, codziennie od godziny 12:00 do 22:00. Jest to idealne miejsce dla osób szukających odpoczynku w ciszy i spokoju. Zapraszamy do odkrywania uroków Szwajcarii Połczyńskiej.

Agroturystyka "Dom nad Rozlewiskiem"

Agroturystyka Piotrogródek

Amfiteatr w Złocieńcu
Amfiteatr w Złocieńcu to nowy obiekt, który został wybudowany kilka lat temu w trakcie zagospodarowywania terenu położonego nad rzeką Wąsawą pomiędzy ulicami Mickiewicza i 5 Marca. Cały zagospodarowany teren, którego częścią jest amfiteatr otrzymał oficjalną nazwę „Teren rekreacyjno-sportowy im. Włókniarzy”, wśród mieszkańców przyjęła się nazwa potoczna „teren między mostami”. Na amfiteatr składa się niezadaszona scena wykonana z kostki brukowej oraz widownia z drewnianymi ławkami. Widownia została wkomponowana w naturalne zbocze, łagodnie wznoszące się od rzeki w kierunku ul. Pustej. Przy scenie wykonane są przyłącza elektryczne wykorzystywane przy podłączaniu oświetlenia i nagłośnienia. Podczas organizacji imprez i koncertów nad sceną rozkładane jest przenośne zadaszenie chroniące przed ewentualnym deszczem. Złocieniecki amfiteatr jest miejscem, gdzie często są organizowane imprezy kulturalne i rozrywkowe, takie jak: Dni Złocieńca, Festyn rodzinny, Ogólnopolskie Dni Tkaczy czy koncerty zespołów i solistów. Dużym atutem amfiteatru jest jego położenie w ładnym miejscu i praktycznie w centrum miasta. W pobliżu amfiteatru znajdują się korty tenisowe, boisko do koszykówki i plac zabaw dla dzieci.

Berlinka - niedokończona autostrada
Berlinka to potoczna nazwa autostrady budowanej przez Niemców na początku lat 40.XX wieku. Miała połączyć niemiecką stolicę z pozostającym na rubieżach III Rzeszy Królewcem. Obecnie kilka fragmentów wciąż służy polskim kierowcom. W okolicach Cieszyna pozostały betonowe fundamenty i potężny filar. Miał tu powstać węzeł kolejowo-autostradowy, gdyż przez miejscowość prowadziła dawniej linia kolejowa Połczyn-Zdrój - Złocieniec. Gdy linia nie była już potrzebna, rozebrano torowisko i ułożono asfaltową nawierzchnię, tworząc szlak rowerowy. Jadąc tą trasą można zobaczyć właśnie pozostałości Berlinki. Podobne miejsce można dostrzec przy drodze z Cieszyna do Głęboczka.

Brama Kamienna
Brama miejska, zwana Kamienną pochodzi z XIV w. Jest pozostałością obwarowań miejskich, broniła dostępu do miasta. Oddzielała starą część miast od nowej. Brama kamienna była jedną z trzech gotyckich bram w murach obronnych okalających miasto. Mury obronne, które chroniły osadę przed najazdami w XVIII w. prawie całkowicie zostały rozebrane. Zachował się do dziś jedynie ich fragment, znajdujący się przy ulicy nad Regą, w odległości kilkuset metrów od bramy. Jeszcze jakiś czas po wojnie brama posiadała potężne drewniane wrota, które przetrwały wojnę i stanowiły ozdobę tego zabytkowego miejsca. Niestety w latach 90-tych XX w. wrota te zostały skradzione podczas remontu bramy. Na czas prac wrota przeniesiono do miejskich magazynów, skąd już nigdy nie wróciły. Sprawcy kradzieży nie odnaleziono. Brama jest obecnie w bardzo dobrym stanie. Na przełomie wieków była kilka razy przebudowywana. Zbudowano ją na planie czworokąta. Brama ma dwie kondygnacje i poddasze. Zbudowana jest z dużej cegły gotyckiej przemurowanej kamieniami polnymi. Dach bramy jest dwuspadowy, stromy, oparty na konstrukcji drewnianej. Od strony wschodniej do bramy dobudowano blendy (ściany przyporowe). Przejazd pod bramą zakończony jest ostrym łukiem. Zdobi go para nowych dębowych wrót, nawiązujących stylem do architektury gotyckiej. Wejście do bramy dawniej mieszczące się u jej podnóża, zostało zamurowane. Dzisiaj można do niej wejść przez przyległą kapliczkę. Niestety Bramę można podziwiać jedynie z zewnątrz.

Centrum Informacji Turystycznej w Połczynie-Zdroju
W Centrum można uzyskać informacje na temat atrakcji w samym Połczynie oraz w jego okolicach. Dla zainteresowanych dostępne są mapy, plany, foldery i informatory. Udzielane są tu również informacje o aktualnym kalendarzu imprez oraz prezentowana baza noclegowa i gastronomiczna okolicy.
Informacje udzielane są w języku polskim, angielskim oraz niemieckim.
Informacja Turystyczna mieści się w Centrum Kultury.

Centrum Informacji Turystycznej w Świdwinie
Centrum Informacji Turystycznej działa w ramach Świdwińskiego Ośrodka Kultury, zlokalizowane jest w zamku.
Można w nim uzyskać informacje o atrakcjach turystycznych Świdwina i okolic, szlakach pieszych i ścieżkach rowerowych, aktualny kalendarz imprez miejskich oraz informacje na temat bazy noclegowej i gastronomicznej. W Centrum dostępne są foldery, mapy, broszury i informatory. W sprzedaży są też lokalne pamiątki, w tym rękodzieło. CIT swoją działalnością obejmuje teren powiatu świdwińskiego.
Informacje udzielane są w języku polskim, angielskim oraz niemieckim.
To tutaj można kupić bilety umożliwiające zwiedzanie zamku z przewodnikiem lub wejście na zamkową basztę.
CIT czynne jest codziennie, od poniedziałku do niedzieli.
Zwiedzanie rozpoczyna się o pełnych godzinach.
Sprzedaż biletów w Centrum Informacji Turystycznej.
Aktualne ceny wejściówek i godziny otwarcia na stronie: https://zamek.swidwin.pl/zwiedzanie-zamku/

Centrum Informacji Turystycznej w Złocieńcu
Centrum Informacji Turystycznej jest prowadzone przez Referat Strategii, Rozwoju Gospodarczego i Promocji Gminy Urzędu Miejskiego w Złocieńcu. Obsługuje turystów krajowych i zagranicznych oraz  udziela informacji o ofercie turystycznej i promocyjnej  miasta i gminy wszystkim zainteresowanym. CIT prowadzi także sprzedaż materiałów promocyjnych  i pamiątek ze Złocieńca, takich jak:  koszulki, pocztówki, długopisy, maskotki, kalendarze, kubki, itp. Pracownicy Informacji Turystycznej w Złocieńcu udzielą pomocy w zakresie informacji dotyczącej: bazy turystycznej i wypoczynkowej, bazy gastronomicznej, infrastruktury turystycznej, wypożyczalni rowerów, wypożyczalni sprzętu wodnego, ciekawych miejsc na terenie miasta i gminy, imprez turystycznych, sportowych i kulturalnych. W biurze informacji turystycznej można kupić mapy regionu, przewodniki turystyczne oraz książki związane z historią Złocieńca. Można tam także otrzymać materiały nieodpłatne, m.in. plan miasta, wykaz bazy noclegowej, ulotki i foldery usługodawców branży turystycznej i gastronomicznej.
Informacje udzielane są w języku polskim oraz angielskim.

Dobino - miejsce odpoczynku

Ekomural przy Bramie Kamiennej
Ekomural wykonany w 2022 roku z wykorzystaniem farb fotokatalitycznych. Dzięki temu rodzajowi farby pomalowane budynki mogą pochłaniać dwutlenek siarki, tlenki azotu czy opary rozpuszczalników.

Gawroniec - miejsce postojowe
Miejsce postojowe w Gawrońcu.

Licznik rowerowy Toporzyk

Miejsce odpoczynku

Miejsce odpoczynku z siłownią i boiskiem Zajączkowo
Świetne miejsce na przerwę w podróży rowerowej!
Przy tutejszych wiatach stanął zupełnie nowy budynek świetlicy! Dzięki wyrównaniu terenu powstał również duży, wygodny parking dla samochodów, z którego bez problemu można wyruszyć na eksplorację Starego Kolejowego Szlaku.
Na miejscu czeka mnóstwo udogodnień:
Aktywny wypoczynek: Nowy kosz do koszykówki oraz ogólnodostępne piłki do różnych dyscyplin (nie musisz przywozić własnych!).
Pełna infrastruktura: Komfortowe wiaty i idealne miejsce do odpoczynku.
Historyczna ciekawostka: Tutejsza toaleta została wybudowana z wykorzystaniem dawnej infrastruktury przedwojennego dworca w Zajączkowie!

Młyn wodny
Młyn wodny w Połczynie-Zdroju powstał w XIX w. Koło młyńskie miało aż 13 m średnicy i 1 m szerokości. Dzięki tym rozmiarom przez ponad 100 lat młyn był dumą miasta. Najprawdopodobniej należał do dwóch największych młynów w ówczesnej Europie. Młyn działał do lat 70-tych XX w. W latach 90-tych XX w. stał się własnością prywatną. Właściciel nie podjął się jednak działań renowacyjnych. Obecnie młyn jest w stanie ruiny, natomiast koło jest mocno zmurszałe. Obiekt znajduje się na terenie prywatnym, widoczny jest z odległości kilkudziesięciu metrów.

Parasolki w Połczynie-Zdroju

Park dworski
Park dworski w Dobinie założono w II połowie XIX w., prawdopodobnie został przebudowany w latach 30-tych XX w. Park przestawia styl naturalistyczny. Powierzchnia parku wynosi 1,5 ha. Park stanowił otoczenie dla dworu i zabudowań folwarcznych, których dziś już nie ma. W konstrukcji parku wyróżnia się polana znajdująca się przy istniejącym kiedyś dworze, na obrzeżach której nasadzono drzewa ozdobne, w tym jesion zwisający, lipy, brzozy, świerki oraz śnieguliczki i rdest. W zachodniej części parku znajdował się sad osłonięty szpalerami świerkowymi. Dziś jest on użytkowany jako pastwisko. Park jest nieużytkowany. Nie jest czytelny układ parku. Zatarły się aleje spacerowe. Drzewostan parku tworzą drzewa iglaste, w tym świerk pospolity, oraz drzewa liściaste, w tym: brzoza brodawkowata, buk pospolity, dąb szypułkowy, grab pospolity, jarząb pospolity, jesion wyniosły, jabłoń, kasztanowiec biały, klon jawor, klon pospolity i lipa drobnolistna. Występują tu także krzewy takie jak: bez czarny, bluszcz pospolity, leszczyna, lilak, malina, porzeczka, rdest, jaśminowiec i głóg. Łącznie w parku znajduje się ponad 130 drzew. Najstarsze z nich liczą 80-90 lat. Na szczególną uwagę zasługuje jesion odmiany zwisającej o obwodzie 210 cm. Park jest ogólnodostępny, można po nim spacerować.

Park miejski w Świdwinie
Park miejski w Świdwinie jest największym terenem zielonym w mieście, pięknie położonym przy zboczu doliny rzeki Regi. Pochodzi on z XIX w. Powierzchnia parku wynosi 12 ha. Park jest usytuowany na bardzo ciekawym pagórkowatym terenie. Ma charakter naturalistyczny. W parku zachował się układ przestrzenny z nieregularnymi alejkami parkowymi i starodrzewem, który został przekształcony z części lasów miejskich. W 1911 r. w najwyższym punkcie parku zbudowano wieżę Bismarcka, do której prowadzą kamienne schody ujęte lipową aleją. Wśród drzew parkowych dominują: świerki, buki, lipy, dęby, graby oraz wiązy. Niegdyś w parku utworzono tzw. karpi staw, obok którego dobudowano strzelnicę i dom strzelecki, który po wojnie przystosowano na mieszkania. W parku można podziwiać także uroczy odrestaurowany pałacyk. Jest on pięknie położony u podnóża parkowych wzniesień, nad płynącą tu małą rzeczką Galbeną. Pałacyk był kiedyś domem niemieckiego architekta wnętrz, budowniczego i rzeźbiarza, rodowitego Świdwinianina - Alberta Altenburga. Ten miejscowy architekt, oprócz zaprojektowania willi, w której mieszkał, zaprojektował i wykonał wnętrza sal posiedzeń rad powiatów: świdwińskiego i białogardzkiego. Wzdłuż alejek parkowych znajdują się ławki, na których można spocząć i pooddychać świeżym powietrzem. Jest to obecnie ulubione miejsce wypoczynku mieszkańców miasta.

Park Zdrojowy w Połczynie-Zdroju
XIX- wieczny Park Zdrojowy w Połczynie-Zdroju dzieli się na dwie części: ,,francuską’’, czyli regularną założoną w latach 1836-1839 oraz ,,angielską’’- nieregularną od 1903 r. Obszar obejmuje przeszło 80 ha. W części ,,francuskiej’’ parku znajdują się sanatoria i szpitale uzdrowiskowe, amfiteatr, szachownica na wolnym powietrzu, korty tenisowe, dywany kwiatowe. W części ,,angielskiej’’ są dwa stawy ,,Północny’’ i ,,Południowy’’ z groblą spacerową oddzielająca rzekę Wogrę.

Park Żubra
Park miejski obecnie nazywany Parkiem Żubra powstał na początku XVIII wieku u podnóża złocienieckiego zamku i do 1945 r. nazywany był ogrodem zamkowym. Pierwotnie był prywatną własnością rodziny von Griesheim i był niedostępny dla mieszkańców Złocieńca. Nie brakowało tam wspaniałej i różnorodnej roślinności. Oprócz rodzimych gatunków drzew i krzewów dużo było w nim roślin egzotycznych. Wzdłuż alejek i ścieżek stały wielkie donice z zachwycającymi okazami roślin. Na okres zimowy donice były przenoszone do zamkowej oranżerii. Obecna nazwa parku pochodzi od jego pierwszego powojennego opiekuna, którym był Jan Żuber. Nowa nazwa "Park Żubra" na tyle mocno przyjęła się wśród mieszkańców miasta, że stała się oficjalną nazwą. Głównym i najciekawszym elementem parku jest, biegnąca po jego wschodniej stronie, Aleja Grabowa. Tworzą ją fantastycznie ukształtowane ręką ogrodników 83 graby, których korony splatają się ze sobą dając wrażenie zielonego tunelu. W centralnej części występuje wiele cennych drzew, w tym kilkusetletnie pomniki przyrody, m.in. graby, buki, dęby, lipy, cisy i kasztanowce. W 2009 roku park przeszedł renowację. Usunięto samosiejki, dokonano nowych nasadzeń, wyremontowano alejki i ustawiono tablice informacyjne. Rok później wytyczono ścieżkę przyrodniczo - dydaktyczną. Obecnie park jest ulubionym miejscem odpoczynku mieszkańców Złocieńca. Zagląda tu także wielu turystów, a dla uczniów miejscowych szkół w parku prowadzone są zajęcia edukacyjne z przyrody i ekologii.

Pałac i park dworski w Cieszynie
Park w stylu angielskim został założony w sąsiedztwie eklektycznego pałacu w drugiej połowie XIX wieku. Obecnie zachowany ogród liczy około 5,5 hektara. Miłośnicy przyrody odnajdą w nim okazy złotokapu, oliwnika srebrzystego, daglezji zielonej, cyprysików Lawsona, jodeł i świerków. W pałacu znajduje się ośrodek wypoczynkowy.

Restauracja Palupe

Rezerwat Torfowisko Toporzyk
Rezerwat Torfowisko Toporzyk.

Samoobsługowa stacja naprawy rowerów

Stacja rowerowa Chlebowo
Stacja rowerowa.

Stacja Świdwin
Dworzec PKP Świdwin - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stacja Złocieniec
Dworzec PKP Złocieniec - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stare miasto w Świdwinie
Stare miasto w Świdwinie stanowi uliczka 1 Maja. Jest to urocze miejsce, jedno z najładniejszych i najbardziej reprezentacyjnych w mieście. Ulica zabudowana jest po obu stronach kamienicami pochodzącymi z przełomu XIX i XX w. Są to wysokie kamienice, wielokrotnie modernizowane, jednak nie straciły przy tym swego zabytkowego charakteru. Budynki znajdujące się w tym miejscu w większości zbudowane są w konstrukcji ryglowej i posiadają czterospadowy dach. Ulica 1 Maja jest wybrukowana co tylko podkreśla urok tego miejsca. Najokazalszą budowlą starego miasta i ulicy 1 Maja jest Brama Kamienna, wybudowana w XIV w. W czasie II wojny światowej rynek bardzo ucierpiał, został prawie całkowicie zniszczony. Jedyną budowlą, która ocalała był hotel "Monopol", stanowiący wówczas szpital wojskowy. Po wojnie budynek stanowił siedzibę Prezydium Powiatowej Rady Narodowej. Następnie przez lata był nieużywany i popadał w ruinę. Władze miasta decydowały się jednak na wyremontowanie budynku i urządzono w nim siedzibę władz powiatu świdwińskiego.

Toporzyk, miejsce postoju i obsługi rowerzystów
Miejsce postoju i obsługi rowerzystów, plac zabaw dla dzieci przy polanie wypoczynkowej, wiata i miejsce na ognisko.

Wieża Bismarcka
Wieża Bismarcka w Świdwinie jest wieżą widokową. Budowla powstała z inicjatywy miejscowego Związku Upiększenia. Położona jest na wzgórzu, na skraju parku miejskiego. Źródła wskazują, że na budowę wieży w Świdwinie przeznaczono kwotę 300 marek. Budowa rozpoczęła się 1 kwietnia 1911 r. wkopaniem kamienia węgielnego. Wieżę zbudowano z granitu (mur z kamienia łamanego) i cegły (wiązanie krzyżowe), natomiast ślepe pułapy i elementy kręconych schodów i balkonów z betonu. Wykonał ją miejscowy mistrz murarski i architekt Franz Brewing. Budowle oddano do użytku 17 września 1911 r. Wieża ma wysokość 22 metrów, przy czym sam cokół ma 3.30 m. Cokół umieszczony został na podwalinie. We wszystkich ścianach cokołu znajdują się wejścia na wieżę. Trzon wieży zwężą się ku górze. W środkowej jego części występuje wysoki otwór, zakończony półkolistym łukiem pełnym. Otwór zabezpieczony jest balustradą. Nad otworem znajduje się okno wyposażone w dwie podpory. Powyżej okna umieszczono balkon. Wewnątrz wieży znajdują się schody, którymi można wejść na każdy z balkonów oraz na poddasze. Szczyt wieży zwieńczony jest nadbudówką, w którym znajdują się cztery małe okienka. Na czubku wieży zamontowano na systemie wentylacyjnym metalowy stelaż, w którym zamontowano kocioł ogniowy. Wieża używana była jako punkt widokowy do lat 20-tych XX w. Ze względu na zły stan techniczny wieży zabroniono wchodzenia na nią. Wymieniono wówczas kocioł ogniowy z żelaznego na miedziany. Dzisiaj kotła na wieży już nie ma, zachował się jedynie stelaż. Podjęto próby wyremontowania wieży, jednak w 1992 r. zamurowano wszystkie cztery wejścia umieszczone na parterze budowli. W chwili obecnej wieża jest w złym stanie. Większość nadproży okiennych wymaga wymiany, dach również. Wewnątrz brakuje części schodów, na balkonach nie ma balustrad. Wieża Bismarcka w Świdwinie jest jedną z czterech zachowanych Wież Bismarcka na Pomorzu, kilkunastu zachowany w Polsce i kilkudziesięciu wybudowanych na terenie naszego kraju. Wieże te powstawały w latach 1869-1934. Były to budowle w kształcie wieży lub kolumny postawione na część kanclerza Niemiec Ottona von Bismarcka. Wieże budowane były z miejscami, gdzie można było odpalić ogień, co kilkakrotnie w ciągu roku aby uhonorować dokonania Bismarcka. W związku z odnowieniem pomnika Bismarcka w Nakomiadach, Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa wyraziła swój sprzeciw wobec upamiętniania Bismarcka. Stanowisko Rady spowodowane było faktem, że Otto von Bismarck był ogromnym zwolennikiem germanizacji ziem polskich, Przejawem germanizacji były tzw. rugi pruskie, masowe wysiedlenia Polaków i Żydów z Prus. Odbywały się one w sposób niehumanitarny i na zasadzie dyskryminacji etnicznej. Do dziś są kojarzone w Polsce jako przejaw antypolskiej polityki kanclerza Bismarcka.

Wilcze Jary
Wilcze Jary i średniowieczne grodzisko.

Woda pitna

Zamek w Połczynie-Zdroju
Zamek w Połczynie-Zdroju pochodzi z przełomu XIII/XIV w. Zamek wybudowano w niedalekiej odległości od rynku, na niewielkim wzniesieniu, na zlecenie księcia Bogusława IV. W ocenie założycieli zamek miał zabezpieczać południową granicę państwa Gryfitów przed postępującą z południowego zachodu ekspansją Brandenburczyków. Następnie zamkiem władali von Wedlowie. W roku 1374 zamek przeszedł w posiadanie rodu von Manteufflów. Pierwotny wygląd zamku nie jest znany, wiadomo jednak, że był on kilkakrotnie przebudowywany. Pierwsza odbudowa miała miejsce po pożarze w 1500 r. Dokonał jej Kurt von Manteuffel. Prawdopodobnie wówczas oprócz budynków na planie czworoboku wzniesiona została również murowana wieża obronna. W roku 1654 zamek przejął ród von Krockow. Wówczas miała miejsce kolejna przebudowa zamku. W latach 1770-72 Antoni von Krockow zrezygnował z funkcji obronnych i przekształcił budynek w barokowy pałac, którego bryła miała wygląd zbliżony do dzisiejszego. W połowie XIX w. pałac został wykupiony przez władze miejskie. W budynku zamku urządzono pocztę. Następnie w I połowie XIX w. zamek stanowił siedzibę sióstr zakonnych, które prowadziły w nim dom dziecka. Po II wojnie światowej w zamku powstały mieszkania prywatne użytkowane aż do lat 60-tych XX wieku. Zamek na przestrzeni wieków zatracił cechy warowni obronnej,  pozostał jedynie mur oporowy okalający podstawę budowli od strony zachodniej, Łukowa brama wjazdowa oraz brukowany dziedziniec. Długi okres użytkowania przez osoby prywatne i brak remontów sprawił, że budowla zaczęła popadać w ruinę. Wówczas zdecydowano się przeprowadzić prace renowacyjne. W roku 2012, dzięki pozyskaniu przez samorząd funduszy Unii Europejskiej, zamek przeszedł gruntowny remont. Wówczas przebudowano schody do głównego wejścia. Celem zmiany było nawiązanie do wyglądu tej części budynku, jaki zachował się na zdjęciach z przełomu XIX i XX w. Obecnie zamek pełni funkcję instytucji kulturalnej. Budynek składa się z dwóch skrzydeł założonych na rzucie zbliżony do litery „L”. W zamku urządzono Bibliotekę Publiczną im. Juliana Tuwima. Ponadto na parterze znajduje się Zamkowa Galeria Różności. W galerii można nabyć produkty regionalne, wyroby rękodzielnicze i artystyczne wykonane przez miejscowych twórców. Jednak najbardziej reprezentacyjnym miejscem zamku jest sala kominkowa, gdzie organizowane są różnego rodzaju wystawy. Przed wejściem do sali kominkowej znajduje się stała ekspozycja z pamiątkami związanymi z historią Połczyna-Zdroju. W bibliotece istnieje możliwość bezpłatnego korzystania z Internetu.

Zespół pałacowo-parkowy Słowianki
Zespół pałacowo-parkowy z XIX w. położony w kompleksie leśnym Drawskiego Parku Krajobrazowego nad brzegami jeziora Siecino. Obecnie całość w rękach prywatnych, dlatego też obiekt jedynie do obejrzenia na zewnątrz.