Most Europejski Siekierki – Neurüdnitz
Mosty składają się z przeprawy pieszo – rowerowej oraz punktu widokowego. Całość liczy około 700 metrów. Miejsce to jest bardzo ciekawą pamiątką historyczną, a teraz też świetną atrakcją turystyczną regionu łączącą Polskę i Niemcy. Obiekt jest wspaniałym punktem otwierającym imponujący widok na rozlewiska Odry oraz początkiem rowerowej Trasy Pojezierzy Zachodnich. Budowla powstała w XIX wieku jako most kolejowy, a podczas II wojny światowej została wysadzona. Później most odbudowano, ale przez dziesiątki lat nie był eksploatowany. W 2021 r. zakończono jego przebudowę na odcinku po polskiej stronie. Natomiast 25 czerwca 2022 r. otwarta została niemiecka częśc mostu. Tym samym przejazd rowerem przez Odrę i granicę jest już w możliwy. Na moście powstała ścieżka pieszo-rowerowa, miejsce odpoczynku dla turystów i zadaszona platforma widokowa, a wszystko znajduje się w malowniczej scenerii zachodniopomorskiej przyrody. Most w Siekierkach zlokalizowany jest bowiem na terenie parku krajobrazowego.

Aleja Gwiazd Plejstocenu
Aleja Gwiazd Plejstocenu w Moryniu to plenerowa ścieżka edukacyjna nad jeziorem Morzycko, która tworzy część ścieżki dydaktycznej „Promenada Wielkiego Raka”. Projekt stanowi polski fragment transgranicznego Geoparku „Kraina Lodowca nad Odrą”, skupiającego się na edukacji przyrodniczej i geologii. Ustawiono tam naturalnej wielkości modele zwierząt z epoki lodowcowej (m.in. mamuty, nosorożca włochatego, tygrysa szablozębnego, niedźwiedzia jaskiniowego). Figurki są pokryte futrem, można je dotknąć, a przy nich znajdują się tablice informacyjne i odlewy tropów. Aleja jest częścią Geoparku „Kraina Lodowca nad Odrą”, pełni funkcję edukacyjną i rekreacyjną, a zwiedzanie jest bezpłatne.

Brama Myśliborska
Brama wieżowa, dwustopniowa, na rzucie prostokąta o wymiarach 8 x 8,5 m i wysokości 20,25 m. Powstała na początku XIV wieku i stanowiła najważniejszą budowlę obronną miasta. Wybudowana z kamienia i nadbudowana z cegły na początku i pod koniec XV wieku. W XV wieku była rozbudowana o przedbramie, które zostało rozebrane w 1919 roku. Nazwa bramy związana jest z wyjazdem w kierunku Myśliborza.

Jezioro Narost
Jezioro Narost jest pochodzenia polodowcowego. Kształtem przypomina literę L. Zajmuje powierzchnię 108 ha. Maksymalna długość wynosi 2525 m, zaś szerokość 625 m. Jest to zbiornik stosunkowo głęboki (do 13 m) o urozmaiconym dnie. Linia brzegowa ma 6600 m i jest otoczona zadrzewieniami. Od strony zachodniej i południowej graniczy z dużym kompleksem leśnym, Puszczą Piaskową. Wschodnie brzegi ciągną się wzdłuż łąk i pól. Poza tym wody jeziora otoczone są pasem trzcin o szerokości od 3 do 10 m.
Narost jest akwenem o II klasie czystości wód. Występuje tu wiele gatunków ryb, jak choćby szczupaki, okonie, sielawy, czy sieje. Wędkować można zarówno z łódek i pontonów, jak i wielu pomostów usytuowanych na brzegach jeziora. Poza wędkarzami również nurkowie znajdą coś dla siebie. Jezioro jest dość głębokie i ma czyste wody, co sprzyja podwodnym obserwacjom. Narost jest również dobrym miejscem dla kajakarzy. Przez jezioro przepływa rzeka Słubia, dlatego można wybrać się na dłuższy spływ, jedynie z wizytą na tym akwenie. Narost ma także dobre warunki do żeglowania.Na południowym i zachodnim brzegu, który jest suchy i łatwo dostępny można biwakować. Będąc zaś w tej okolicy warto wybrać się na spacer po okolicznych lasach.

Kościół filialny pw. Matki Boskiej Szkaplerznej
Kościół wczesnogotycki z XIII w. Wybudowany z kostki granitowej na planie prostokąta. Przebudowany w 1859 r. po pożarze. W trakcie przebudowy dobudowano wieżę i absydę. Wewnątrz kościoła zachowane dwa brązowe lichtarze z XVII w. oraz dzwon z 1860 r.

Kościół filialny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny
Wieś została założona na planie owalnicy, w centralnej części znajdował się zbudowany z ciosów granitowych w drugiej połowie XIII wieku kościół na planie prostokąta, salowy, z wieżą. Świątynię rozebrano i ponownie odbudowano w latach 1892 – 1902. Z pierwotnej budowli zachował się tylko granitowy portal wewnętrzny południowej kruchty trzykrotnie schodkowy oraz z ościeżami profilowanymi motywem półwałka i wklęski ozdobionej guzkami. W kościele do 1945 r. znajdował się piękny późnogotycki ołtarz wykonany w latach 1520–1530 (obecnie w katedrze św. Jakuba w Szczecinie).
Na terenie przykościelnym znajduje się założony w połowie XIV wieku dawny cmentarz ewangelicki. Nekropolia zajmuje przestrzeń 0,22 ha. Na terenie cmentarza nie zachował się żaden historyczny nagrobek. Z zabytkowych elementów warto wymienić mur ogrodzeniowy o długości 200 metrów, który został wybudowany przed XVII wiekiem i jedną bramę z tego samego okresu.
Na terenie nekropolii ze starodrzewia zachowały się tylko dwie lipy, kasztanowiec, dwa jesiony i modrzew. Drzewa obsadzone są wzdłuż muru. Cmentarz w Nowym Objezierzu został wpisany na wojewódzką listę zabytków w czerwcu 2014 roku.

Kościół parafialny pw. Przemienienia Pańskiego
Zbudowany z ciosów granitowych w II poł. XIII w., rozbudowany w XIV i XV w. przy użyciu cegły. W 1782 r. spłonęła wieża odbudowana w formach późnobarokowych. Przebudowany w XIX i XX w. Kościół został poświęcony 6 VIII 1945 r.

Kuźnia z powozownią
Kuźnia została wybudowana około 1890 roku w zespole budynków folwarcznych. Fundatorem gospodarstwa był generał Herman von Treskow, który kupił majątek w Chełmie Dolnym w 1883 roku. Założenie zostało wzniesione najprawdopodobniej w miejscu poprzedniego folwarku. Po wschodniej stronie dworu zbudowano dom administratora, stodoły i chlewnie, po zachodniej stronie zlokalizowano drugi zespół budynków, w skład których wchodziły dwie stajnie i omawiana kuźnia wraz z powozownią.
Budynek został zaprojektowany na rzucie prostokąta o wymiarach 20,19 na 8,73 metrów. Wnętrze obiektu zostało podzielone na trzy pomieszczenia. Obiekt jest masywną jednokondygnacyjną budowlą z czterospadowym dachem. W pierwszym pomieszczeniu mieściła się kuźnia, w drugim powozownia, dziś południowej części mieści się kuchnia, dwa pokoju, łazienka i korytarz. Do naszych czasów nie zachowało się oryginalne wyposażenie, pozostały jedynie wmurowane w ścianie kołki służące niegdyś do uwiązywania koni. Obiekt zbudowany jest w stylu neobarokowym.
Majątek był własnością rodu von Treskow aż do zakończenia drugiej wojny światowej. W 1945 roku obiekt został częściowo zniszczony. Kuźnia przetrwała działania wojenne, ale do 1981 roku obiekt stał nieużywany. Na początku lat 80. XX wieku budynek został wykupiony i dziś należy do prywatnego właściciela.
Kuźnia wraz z powozownią została wpisana na wojewódzką listę zabytków w czerwcu 1980 roku.

Lawendowy Zakątek
Przyjazne miejsce noclegowe w Gminie Moryń, na trasie rowerowej Trzcińsko Zdrój- Siekierki. W Wiosce Kwiatowej Mirowo. Łatwo do nas trafić, bo atrakcje Mirowa zapowiada ustawiona na szlaku „Ławeczka” zaprojektowana i wykonana przez mieszkańców. Lawendowy Zakątek znajduje się na wjeździe do Mirowa od strony trasy rowerowej. Oferujemy miejsca noclegowe dla 4 osób, łazienkę i kuchnię. Do dyspozycji gości jest ogród warzywny (w sezonie), miejsca zielone do wypoczynku i rekreacji oraz sprzęt sportowy. Na terenie posesji jest oddzielny, zamykany garaż na rowery. Istnieje także możliwość wypożyczenia 2 rowerów. Dla koneserów rękodzielnictwa mamy kram z oryginalnymi wyrobami, wykonanymi różnymi technikami. Na gości czekają także smakołyki wykonane według babcinych receptur. Strudzonym gościom zaproponować możemy także masaże. Lawendowy Zakątek może być bazą wypadową dla wielu jednodniowych rajdów, jak również miejscem na jeden nocleg.

Licznik pieszo-rowerowy Most Siekierki
Licznik pieszo-rowerowy zlokalizowany na Moście Europejskim Siekierki – Neurüdnitz.

Licznik rowerowy Nowe Objezierze

Mała plaża nad jeziorem Morzycko
Plaża nad jeziorem Morzycko. Na plaży znajdują się wiaty ze stołami i ławkami.

Miejsce odpoczynku

Miejsce odpoczynku w Młynarach
Miejsce odpoczynku dla rowerzystów z możliwością ładowania urządzeń elektronicznych.

Miejsce odpoczynku w Przyjezierzu

Miejsce odpoczynku ze stacją naprawy w Przyjezierzu
Miejsce odpoczynku dla rowerzystów z możliwością ładowania urządzeń elektronicznych oraz z samoobsługową stacją naprawy rowerów.

MoryńApartments
Nowiutkie 4-osobowe apartamenty z możliwością dostawki, z ogródkiem, przyjazne rowerzystom, blisko R20, 14 km od Mostu w Siekierkach, w urokliwym miasteczku Moryń położonym nad jeziorem Morzycko.
Dodatkowo nowy 10-osobowy APARTAMENT R20, który składa się z:
-dużego przestronnego salonu z 4 metrowym stołem do biesiadowania,
-części wypoczynkowej z wygodną sofą, fotelami , TV, radiem, oraz gramofonem z płytami winylowymi,
-3 klimatycznych pokoi o intrygujących nazwach Havana & Velo & Kapsuła,
-stylowej kuchni w pełni wyposażonej w nowe meble oraz sprzęty AEG i pralkę,
-4 łazienek 2xprysznic 2xWC 4x umywalka,
Możliwość wynajmu Apartamentu na wyłączność, jak i samego pokoju z dostępem do wspólnej kuchni, salonu oraz łazienek.

Muzeum Pamiątek 1 Armii Wojska Polskiego oraz Dziejów Ziemi Mieszkowickiej w Mieszkowicach - Oddział w Gozdowicach
Historia Muzeum
16 kwietnia 1965r., w 20-tą rocznicę forsowania Odry zostało otwarte Muzeum Pamiątek Wojsk Inżynieryjnych 1.Armii Wojska Polskiego w Gozdowicach. Powstanie placówki to duża zasługa i inicjatywa saperów, którzy pracowali pod kierownictwem mjr. Konstantego Majchajskiego z Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Inżynieryjnych we Wrocławiu. W budynku znajdowało się sztabowe stanowisko dowodzenia szefa wojsk inżynieryjnych 1. Armii Wojska Polskiego gen. Jerzego Bordziłowskiego oraz dowódcy 6. batalionu pontonowo-mostowego mjr. Aleksandra Kofanowa.
W historii muzeum w Gozdowicach niepoślednią rolę pełnił st. szer. Andrzej Kraska. To dzięki jego umiejętnościom kreślarza i geodety zbudowano modele mostów, plansz i makiety terenu, które miały odzwierciedlać odcinek frontu forsowania rzeki Odry od Gozdowic do Siekierek z 14 -20 kwietnia 1945r. Dalsze losy st. szer. Andrzeja Kraski były jeszcze bardziej związane z muzeum w Gozdowicach, a to za sprawą decyzji mjr. Machajskiego, który po uroczystym otwarciu muzeum 31.05.1965 r. powierzył funkcję pierwszego opiekuna muzeum i oprowadzającego zwiedzających właśnie Andrzejowi Krasce.
W budynku obecnego muzeum w czasie forsowania Odry (14.04-20.04.1945 r.) znajdował się punkt dowodzenia szefa wojsk inżynieryjnych 1. Armii Wojska Polskiego i dowódcy 6. Batalionu Pontonowo-Mostowego. W wyremontowanej w 2013 roku zwiedzający mogą zobaczyć na pierwszym piętrze zrekonstruowany punkt dowodzenia oraz eksponaty związane z wyposażeniem żołnierza niemieckiego, radzieckiego oraz rzeczy znalezione przez stowarzyszenia eksploracyjne na terenie Pomorza Zachodniego.
Na parterze w jednej z sal zwiedzający zobaczą m.in. dokumenty, odznaczenia, broń strzelecką oraz mapy sztabowe z 1945 roku. W kolejnym pomieszczeniu znajdują się makiety przepraw mostowych, pontonowych, umundurowanie i wyposażenie wojsk inżynieryjnych oraz fragment wraku łodzi z lekkiego parku przeprawowego NLP wydobytego z 2016 roku z dna Odry. W trzeciej sali, w szklanej gablocie, zobaczyć można rozmaite miny, granaty i bomby z okresu pierwszej i drugiej wojny światowej. W witrynie muzealnej znajduje na przykład niemiecka mina podlodowa Flascheneismine 42, tego typu mina przeciwpiechotna stosowana była w potencjalnych miejscach przepraw nieprzyjacielskich wojsk. Kolejnym ciekawym okazem jest ćwiczebna niemiecka mina przeciwpancerna typu Topfmine 4531 B wykonana z mieszanki trocin i żywicy. W minie zastosowano szklany zapalnik typu SF1. Korpus zamykano wykonaną ze szkła zakrętką.
Kolejnym ciekawym eksponatem jest odrestaurowany niemiecki motocykl NSU TS 601 z wózkiem bocznym. Eksponat ten został użyczony w 2019 roku. Maszyny tego typu pojawiają się w niemieckich katalogach po raz pierwszy w 1937 roku, niemniej jeździli nim początkowo jedynie kierowcy fabryczni.
Prom w Gozdowicach.
Historia przepraw promowych w Gozdowicach sięga XVIII wieku, wówczas mieszkańcy mogli za sprawą wozów konnych mogli przewozić na drugi brzeg produkty rolne oraz swoje zwierzęta na wypas. W kolejnych latach za sprawą budowy licznych restauracji, ośrodków wypoczynkowych oraz plaży, coraz liczniej zaczynali przybywać turyści z Berlina.
Wraz z zakończeniem działań drugowojennych przestaje funkcjonować swobodna możliwość przepłynięcia na drugi brzeg rzeki. Dopiero w 2007 roku prom bocznokołowiec „Bez Granic” zabiera turystów, rowerzystów w okresie od kwietnia do października na drugą stronę Odry.

Obwarowania miejskie Trzcińska Zdrój
Mimo burzliwej przeszłości, wielu pożarów oraz wojen, które przetoczyły się przez Trzcińsko-Zdrój w mieście zachowała się całkiem okazała linia murów. Obwarowania zostały wzniesione w XIV – XV wieku z kamienia polnego i cegły. Dawniej mury miały 30 wieżyczek strzelniczych, otoczone były fosą i wałem ziemnym – te zabezpieczenia zostały zlikwidowane w XIX wieku.
Do naszych czasów w linii fortyfikacji zachowało się 5 baszt łupinowych, 20 prostokątnych, dwie baszty – Prochowa i Bociana i dwie bramy – Myśliborska i Chojeńska (istniały trzy, nie przetrwała brama Strzeszowska).
Brama Myśliborska została wzniesiona w XIV wieku na wysokość ponad 20 metrów i była najważniejszy element obronny miasta. Obiekt został wybudowany w dolnej części z ciosów granitowych, w górnej z cegły. Jest to wieżowa brama utworzona na rzucie prostokąta. Zabytek wyposażony jest w żelazną kratę, która zastąpiła wcześniejszą, drewnianą. W XVI wieku do bramy dobudowano ośmioboczne nadbudowy, które służyły do obserwacji. W bramie widoczne są także otwory strzelnicze. Nazwa bramy pochodzi od umiejscowienia w murze – skierowana jest w stronę Myśliborza.
Brama Chojeńska została wybudowana w XIV wieku na wysokość 18 metrów. W XV wieku do obiektu dobudowano przedbramie, które zostało zburzone w XIX wieku. Tak jak w przypadku Bramy Myśliborskiej, Chojeńska w dolnej kondygnacji została wybudowana z kamienia polnego, zaś w górnej z cegły. Również ta brama posiada żelazną kratę, która niegdyś była zasuwana na noc. W XVI wieku do bramy dobudowano ośmioboczne nadbudowy, które umożliwiały obserwację. Do przemieszczania się między kondygnacjami bramy służył drabiny. Brama posiadała stałą załogę, uzbrojenie i zapasy żywności. I w tym przypadku nazwa jest związana z kierunkiem, w którym została wybudowana.
Baszta Prochowa powstałą w XV wieku poprzez zamknięcie półkolistej czatowni. Baszta na rzucie koła najprawdopodobniej służyła do przechowywania prochu. Dolna część budowli została wzniesiona z kamieni, górna zaś z cegły. W baszcie widoczne są otwory strzelnicze, obiekt jest wyposażony w ganek obronny, wykończony murem bez blankowania.
Nazwa Baszty Bocianiej powstała w XIX wieku i pochodzi od gniazda bocianiego, które istnieje na budowli do dziś. Sam obiekt został wybudowany w XV wieku poprzez zamknięcie XIV-wiecznej prostokątnej czatowni. Do ceglanej baszty w XIX wieku dobudowano budynek mieszkalny. W murach baszty odnajdziemy trzy okna strzelnicze.
Fortyfikacje miejskie Trzcińska-Zdroju zostały wpisane na listę zabytków w listopadzie 1963 roku.

Osada Narost 37
Osada Narost 37 położona jest u zbiegu trasy rowerowej Pojezierzy Zachodnich - Brwice, Jelenin. Kierunek Mostu w Siekierkach. Aktywny rowerowy wypoczynek zapewniamy poprzez dostęp do sprzetu rowerowego, serwisu. Jeziora Narost oraz Jelenin zapewniają atrakcje wodne. Lokalizacja nadaje miejscu specyficzny urok, a wypoczywając u nas Goście znajdują się w punkcie centralnym, z którego wszędzie jest blisko. Rowery, sprzęt wodny, jazda konna, loty awionetką oraz tor motocrossowy, rowerowa jazda nocna trasami leśnymi, domki całoroczne oraz wioska sferyczna są do Państwa dyspozycji. Ogniska i spotkania eventowe cykliczne według zapotrzebowania klientów. Do państwa dyspozycji oddajemy: Duży regionalny ceglano - drewniany dom (max 20 osób). Wszystkie pokoje posiadają łazienki, TV, ręczniki. Ogólnodostępny aneks kuchenny. Docelowo łaźnia SPA. Naszymi specjalnościami są produkty ekologiczne z gospodarstwa w postaci chleba orkiszowego oraz serów. Wyżywienie i posiłki smaczne i świeże każdego dnia.

Plaża we wsi Jelenin
Plaża nad jeziorem Jeleńskim znajduje się we wsi Jelenin. Stanowi wygodne miejsce odpoczynku dla rowerzystów przemierzających trasę pojezierzy zachodnich na odcinku Siekierki Trzcińsko - Zdrój. Na plaży znajduje się pomost, wiaty wraz z ławkami i stołami oraz toalety. Tuż obok znajduje się ponadto pole namiotowe.

Pole Namiotowe "Marigold"
Pole Namiotowe Marigold powstało z myślą o tych, którzy cenią sobie wypoczynek na łonie natury z dala od wielkomiejskiego zgiełku. To takie miejsce pośrodku niczego. Otwarte jest dla wszystkich: dla turystów pieszych, rowerzystów, dla rodzin z dziećmi, ze zwierzętami lub bez, gości na pobyt krótkoterminowy lub długoterminowy. Miejsce znajdzie się dla każdego. Dla gości dostępne są dwie jurty oraz namiot wiking, pamiętajcie tylko żeby zabrać ze sobą wszystkie potrzebne rzeczy do spania w takich namiotach :) A na rano można zamówić pożywne śniadanie. Na miejscu dostępne są umywalnia, prysznic outdoorowy, miejsca ogniskowe, wiata, hamaki, miejsce do przygotowywania posiłków, lodówka, pralka, podstawowy sprzęt do naprawy rowerów. Położone jest w malowniczej wsi Mirowo, w gminie Moryń. Usytuowane pomiędzy trzema jeziorami – Mętno, Morzycko, Jeleńskie. Bliskie sąsiedztwo Karpat Moryńskich sprzyja wyprawom w nieznane. Miłośnicy ptaków odnajdą w Ostoi Cedyńskiej interesujące gatunki. Przebiegająca w odległości 2,5 kilometra rowerowa Trasa Pojezierzy Zachodnich sprzyja organizacji wycieczek rowerowych. Nocować można w swoich namiotach, kamperach, kampervanach, hamakach ale można też skorzystać z przygotowanej infrastruktury.

Pomnik upamiętniający saperów
Pomnik upamiętniający saperów postawiono w miejscu, w którym od 14 do 20 kwietnia 1945 roku miała miejsce przeprawa przez Odrę organizowana przez: 1. Batalion Saperów 1. Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki oraz 8. Batalion Saperów 1. Brygady Saperów podczas marszu na Berlin.
Monument składa się z dwóch interesujących abstrakcyjnych kształtów, symbolizujących wybuchy pocisków w wodzie.

Prom Bez Granic w Gozdowicach
Prom kursuje od 1 maja 2026 do końca sierpnia.
Aktualne informacje dotyczące kursowania promu proszę sprawdzać na stronie Gminy Mieszkowice
Przeprawa nawiązuje do czasów przedwojennych, gdy Gozdowice były jeszcze cenionym kurortem. Promowe przejście graniczne Gozdowice - Güstebieser Loose to pierwsze promowe przejście graniczne na Odrze w Polsce. Przed laty wieś została podzielona między Polskę i Niemcy, zlikwidowano wówczas połączenie promowe. Dopiero w 2007 r. obie części wsi udało się symbolicznie połączyć i zintegrować.
Prom Bez Granic w Gozdowicach to nowoczesny prom, przewożący nie tylko ludzi, lecz także samochody, rowery i motocykle. Rejsy promem mogą być doskonałą rozrywką dla rodzin z dziećmi.
Gmina Mieszkowice zaprasza do korzystania z promowego przejścia granicznego Gozdowice - Güstebieser Loose. Prom zabiera na pokład 6 samochodów osobowych o masie do 2,25 ton oraz 20 pasażerów.
Cennik:
rowerzysta 3 PLN /0,75 EUR
pieszy 3 PLN /0,75 EUR
motocykl 8 PLN /2 EUR
samochód 10 PLN /2,50 EUR
Aktualizacja: 4.05.2026

Punkt widokowy na przeprawę promową w Gozdowicach

Punkt widokowy z bunkrem
Punkt widokowy, nazywany umownie bunkrem, to historyczne miejsce, które służyło m.in. Wojsku Polskiemu za punkt obserwacyjny wojsk nieprzyjacielskich w 1945 roku. Znajduje się on na szczycie skarpy nad rzeką Odrą i rozciąga się z niego szeroki widok na niemiecką stronę. Mieści się tu budynek postawiony z drewnianych bali, który jednak z bunkrem nie ma nic wspólnego. Można do niego wejść.

Ruiny młyna wodnego

Stacja Godków
Dworzec PKP Godków - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stacja Klępicz
Stacja Klępicz od początku powstania ścieżki gości rowerzystów, którzy mogą tu odpocząć i zostawić ślad po sobie. Twórczynią tego miejsca jest Pani Jolanta Kurpiel i jej rodzina.
To piękne miejsce zostało stworzone od serca. Pani Jolanta wraz z rodziną przygotowała miejsce odpoczynku własnymi siłami i środkami. Jest tu kolorowo dzięki licznym kwiatom i ozdobom. Drzewa rzucają cień w którym zmęczeni podróżą rowerzyści mogą usiąść i odpocząć. Są przygotowane stoły. Jest butla z gazem, czajnik, woda i szafka w której znaleźć można herbatę, kawę i cukier.

Stacja Mieszkowice
Dworzec PKP Mieszkowice - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stare Miasto
Moryń jest jednym z najmniejszych miast w województwie zachodniopomorskim, liczy zaledwie ok. 1600 mieszkańców. Początków Morynia należy szukać w X wieku – wtedy założony został gród obronny, a obok niego osada rybacko-rolnicza. Prawa miejskie zostały nadane Moryniowi jeszcze przed 1306 rokiem. W XIV wieku wybudowano obwarowania miejskie. Już w 1320 roku miasto dołączyło do Nowej Marchii. W XV wieku miastem władali Krzyżacy – wtedy też (1433 rok) znaczących zniszczeń dokonali husyci. W XVIII wieku miasto przetrwało 3 poważne pożary. W czasie rządów hitlerowskich w mieście utworzono tzw. Szkołę Ojczyźnianą, której celem było germanizowanie polskich dzieci (jedna z dwóch na Pomorzu).
Miasto leży poza głównymi szlakami komunikacyjnymi, podczas II wojny światowej nie poniosło większych strat (zniszczono ok. 15%). Dzięki temu zachowało się większość cennych zabytków. Stare miasto niemal w całości otoczone jest wysokim na 4,5 metra średniowiecznym murem obronnym (jego średnica wynosi ok. 300 metrów) i jako całość w 1956 roku zostało wpisane na wojewódzką listę zabytków.
W murach starego miasta odnajdziemy kościół pod wezwaniem Świętego Ducha, który został wybudowany w drugiej połowie XIII wieku w stylu późnoromańskim. Trójnawowy obiekt wzniesiony z ciosów granitowych został powiększony w XIV wieku. Wewnątrz odnajdziemy XII- wieczny romański ołtarz z kostki granitowej starszy od kościoła o ok. 100 lat), barokową ambonę i fragmenty średniowiecznych polichromii.
We wschodniej części rynku, przy pl. Wolności 1 odnajdziemy ratusz – XIX – wieczny gmach z klasycystycznym portalem. Obiekt został odbudowany po pożarze w 1961 roku. Przed budynkiem znajduje się fontanna z rzeźbą raka. Posąg nawiązuje do lokalnej legendy, wg której niegdyś w mieście żył chłopak o imieniu Rak. Podczas ataku brandenburskiego przedarł się przez wojska najeźdźcy i sprowadził armię książęcą, która włączyła się do walk. Młodzieniec zginął jednak podczas starcia. Według legendy w księżycowe noce jego dusza wychodzi z jeziora Morzycko pod postacią raka i strzeże Morynia.
Przy ul. Rynkowej 27 odnajdziemy neogotycki budynek z 1874 roku – niegdyś mieścił się tutaj dawny zakład dla sierot, ufundowany przez Christiana Ferdinanda Kocha. W 1903 roku przed budynkiem postawiono pomnik założyciela. Obecnie mieści się tutaj Dom Pomocy Społecznej dla upośledzonych dzieci, prowadzony przez siostry zakonne benedyktynki-samarytanki Krzyża Chrystusowego.
W skład zabytkowego starego miasta wchodzą także budynki mieszkalne z XVIII i XIX wieku wraz z układem ulic. Część obiektów ma tak zwane przedproża. Stare miasto w Moryniu zostało wpisane na listę zabytków w lutym 1956 roku.

Stare miasto
Zgodnie z legendą Mieszkowice zostały założone w XI -XII wieku przez Mieszka I. Na miejsce średniowiecznej osady wybrano tereny nad prawym dopływem Odry, Rurzycą i jeziorem Mieszkowickim. Miejscowość znajdowała się na szlaku handlowym pomiędzy Pomorzem, a ziemią lubuską. Pod koniec XIII wieku Mieszkowice otrzymały prawa miejskie, a około 1300 roku otoczono je murem obronnym z kamienia.
Na przestrzeni wieków miasto było często niszczone, w 1433 rokiem, gdy Mieszkowicami zarządzali Krzyżacy spalili je husyci. Miasto także ucierpiało podczas trzech pożarów oraz podczas wojny trzydziestoletniej. W 1945 roku zniszczeniu uległo zaledwie 30% zabudowy miasta.
Mimo wielu wojen, które przetoczyły się przez miasto do dziś przetrwały średniowieczne zabudowania. W znacznych odcinkach zachowały się wysokie miejscami na 5 -7 metrów obwarowania (łącznie zachowało się 1,5 km fortyfikacji). Mury miejskie wybudowano z głazów narzutowych w dolnej części, zaś w górnej z cegły. Do dziś przetrwało 14 czatowni łupinowych i 12 prostokątnych, w tym baszta Prochowa z XV wieku. Spora część obwarowań została zdewastowana. Wzdłuż murów miejskich utworzono promenadę.
Na terenie starego miasta odnajdziemy wczesnogotycki kościół Przemienienia Pańskiego, który został wybudowany z granitowych ciosów pochodzi z końca XIII wieku. Kościół w XIV wieku został przebudowany. W kościele zachował się granitowy portal wejściowy, w wieży dzwon herbowy z 1756 roku, a wewnątrz kościoła średniowieczną chrzcielnicę.
Przy rynku odnajdziemy przebudowany w pierwszej połowie XIX wieku ratusz. Obiekt znajduje się przy obecnej ul. Fryderyka Chopina 1. Dziś w obiekcie funkcjonuje urząd miejski.
W centralnej części starego miasta odnajdziemy postawiony w 1957 roku, zaprojektowany przez Sławomira Lewańskiego pomnik Mieszka I. Rzeźba została umieszczona na XVIII-wiecznym cokole z wielobarwnego piaskowca. Pomnik został stworzony z okazji 1000-lecia miasta.
W skład starego miasta wchodzą także domy ryglowe z XVIII i XIX wieku. Miasto znajduje się na trasie dwóch szlaków turystycznych – niebieskiego Szlaku Wzgórz Morenowych oraz czerwonego Szlaku Nadodrzańskiego.

Viadrus - Bóg Odry
Viadrus to imię rzecznego boga Odry. Symbolizuje go czerwona figura z blachy stalowej stojąca naprzeciwko przystani promowej w Gozdowicach. Linia wzroku boga Odry Viadrusa skierowana jest na północ, w dół rzeki.

Wieża kolejowa
Kolejową wieżę w Trzcińsku-Zdroju zbudowano na stacji linii kolejowej Kostrzyn – Pyrzyce w 1930 roku. Przez kilkadziesiąt lat wieża dostarczała niezbędną dla parowozów wodę, która była czerpana pompą głębinową. W latach 60. XX wieku wraz z wprowadzeniem na trasę pociągów spalinowych i elektrycznych wieża przestała pełnić niezbędne dla ruchu funkcje. Od tamtego czasu obiekt stoi nieużywany.
Wieża została zaprojektowana na planie kwadratu o boku 4,15 m, obiekt jest czterokondygnacyjny, niepodpiwniczony. Na trzonie nawieszony jest wykusz, który stanowi podstawę głowicy. Obiekt został wzniesiony z cegły, w budynku regularnie rozmieszczone są okna. Całość utrzymana jest w konwencji pseudoobronnej.
Wieża przetrwała w pierwotnym układzie, wewnątrz zachowały się oryginalne elementy, ale od końca lat 60. XX wieku, czyli od momentu wyłączenia wieży z obsługi kolejowej obiekt jest nieremontowany. Wieża wodna w Trzcińsku-Zdroju została wpisana na wojewódzką listę zabytków w marcu 2013 roku. Wcześniej PKP kilkakrotnie zamierzał wyburzyć nieużywany obiekt.

Zagroda "Przysłowiowa Sielanka"
Zagroda „Przysłowiowa Sielanka” w Gogolicach (Gm. Trzcińsko-Zdrój) leży bezpośrednio przy szlaku rowerowym „Blue Velo”.
Jadąc można zauważyć odpowiednie oznaczenia. Nasza Zagroda jest doskonałym miejscem na odpoczynek i przerwę w podróży dla każdego rowerzysty. Ofertę dostosowujemy do potrzeb naszych gości, określonego czasu, kondycji i wieku. Grupy mogą być zróżnicowane wiekowo. Nasi goście  mogą wybrać, jak chcą spędzać czas i w co się chcą bawić. Główną naszą atrakcją sportowo-relaksową  jest profesjonalne, pełnowymiarowe  pole do minigolfa typu „concrete”. Można na nim zagrać na 18 betonowych torach z różnymi  przeszkodami (dł. toru 12 m). Na tej trasie u nas możesz łapać bezpieczne „dołki”, w które wpada tylko piłka. Minigolf to doskonała rozrywka dla każdego –dużego i małego. Nie wymaga szczególnych umiejętności , ani niezwykłej sprawności fizycznej. Gra może spodobać się dorosłym i młodzieży - można rozegrać turniej. Do gry w minigolfa zapewniamy: kije golfowe typu „putter”, specjalne piłki do minigolfa, karty startowe, dyplomy i opiekę instruktora.  Młodszym dzieciom proponujemy minigolfa w formie zabawowej np. poszukiwanie słodkiego „skarbu”, gdzie dzieci zdobywają dołki , aby zdobyć kolejne literki wskazówki, gdzie go szukać. Pole do minigolfa znajduje si ę wśród kwiatów i zieleni. Oferujemy ceny, które mogą spodobać się gościom. Cenimy przysłowiowe mądrości, więc u nas możecie też przypomnieć sobie znane przysłowia i powiedzenia. Uczymy ich poprzez zabawę i  gry terenowe.
Co jeszcze proponujemy naszym gościom?
TEAM BUILDING”, którego celem jest budowanie i integrowanie grupy ludzi poprzez wspólne wyzwania, ustalanie strategii, aby osiągnąć wspólny cel oraz aktywne współdziałanie w ramach zespołu. Można wybrać różne dynamiczne aktywności terenowe np.: tor przeszkód z goglami animacyjnymi, wieloosobowe narty, „latające dywany”  „żywe czołgi”, przeciąganie liny czy też grę w tenisa stołowego. Zajęcia spokojniejsze i wymagające ruszenia „szarych komórek” to np. „Zagrodowe Koło Fortuny”, ustawianie na linach wieży  z drewnianych klocków, „Sielankowa Polka” z żywych klocków, tematyczne prezentacje multimedialne z zadaniami, quizy, krzyżówki – to dla starszych. Jeśli chcesz możesz sprawdzić, czy masz „dobre oko” w strzelaniu z wiatrówki (broń długa i krótka) lub w strzelaniu z łuku do tarczy.
Dla dzieci też może być gogolicka baśń o księżniczce Sielance i na jej podstawie Quiz z Uśmiechem oraz poszukiwanie złotego serca Sielanki  a  także zabawy z chustą klanzy na zagrodowych trawiastych wzgórzach, zagadki i „Koło Fortuny” dostosowane do wieku gości. Z naszych wzgórz można „rzucić okiem”  na rozległe i piękne widoki na okolicę.
Na pewno biesiadowanie przy zadaszonym częściowo ognisku znajdzie swoich wielu amatorów. Dla chętnych proponujemy obsługę ogniska i domowe posiłki, dostosowane do potrzeb gości.
W pobliżu jest duży namiot cateringowy i toaleta z pełnym węzłem sanitarnym.  Zainteresowanych naszą ofertą zapraszamy szczególnie do kontaktu telefonicznego, poprzez SMS-a lub e-maila, aby ustalić wizytę u nas w godzinach, które są odpowiednie dla naszych gości. W razie potrzeby możemy też wspomóc w różnych sytuacjach, które mogą zdarzyć się na trasie wycieczki.  Mamy wieloletnią  praktykę w organizowaniu imprez turystycznych dla dzieci, młodzieży  i dorosłych. Właścicielka Zagrody jest przewodnikiem Turystycznym i Nauczycielem Kraju Ojczystego. Jesteśmy kreatywni i naszym celem jest uśmiech naszych gości i zadowolenie ich z pobytu w naszej Zagrodzie, aby dobre wspomnienia jeszcze cieszyły po powrocie do domu. Sprawdź specjalne zniżki dla rowerzystów.
Jeśli chcesz dowiedzieć się, co jeszcze proponujemy to zajrzyj naszą stronę na fb –Zagroda „Przysłowiowa Sielanka” lub po prostu odwiedź nas w Gogolicach! Jeśli Państwo chcecie miło  i przyjemnie spędzić czas otoczeni pięknem natury, a przy okazji zapomnieć o rutynie dnia codziennego serdecznie zapraszamy do Zagrody!

Zespół zabudowań dworskich
Pierwsze wzmianki na temat wsi pojawiły się w XIV wieku, a dokładnie w 1337 roku, gdy była ona własnością książęcą. W XV wieku połowa wsi należała do rodu von Werbenów, zaś druga część z siedzibą rycerską była w rękach rodu von Ellingenów.
Pod koniec XV wieku wieś została przejęta przez rodzinę von Sydowów, w 1590 roku Kaspar von Sydow wybudował w Gogolicach rezydencję, która przetrwała do 1880 roku. Do dziś we wsi możemy podziwiać natomiast zabudowania, które powstały w XVIII wieku.
Dwór w Gogolicach został wybudowany w drugiej połowie XVIII wieku. W jego skład wchodzi dwukondygnacyjna rezydencja. Budynek został stworzony w stylu neoklasycystycznym. Główny obiekt ma dwa skrzydła. Zachodnie powstało na rzucie prostokąta, jego szczyt zdobi dach naczółkowy. Skrzydło wschodnie zostało zbudowane na rzucie zbliżonym do kwadratu, kończy je dach kopertowy. Obiekt był przebudowany w 1845 roku i ponownie w pierwszej połowie XX wieku.
Obecnie obiekt został pozbawiony zewnętrznych detali architektonicznych, wnętrze budynku zostało dostosowane do potrzeb mieszkańców. Dziś w dworze znajdują się prywatne mieszkania. Obok dworu zachowały się również XVIII-wieczne zabudowania folwarczne, w skład których wchodzi stajnia zbudowana z czerwonej cegły z wysoką wieżą w centralnej części budowli, obora i dziedziniec gospodarczy. Obok zabudowań znajduje się także częściowo zdewastowany park dworski z ciekawym drzewostanem, wśród którego odnajdziemy takie drzewa jak dęby i buki.
XVIII-wieczne zabudowania w Gogolicach zostały wpisane na listę zabytków w listopadzie 2011 roku. Obiekt jest dostępny tylko z zewnątrz.