Amfiteatr w Zieleniewie-Morzyczynie gm. Kobylanka
Centralnym punktem Promenady jest amfiteatr zbudowany według bardzo śmiałego projektu, który jest częściowo zatopiony w wodach jeziora. Przykrywający całą konstrukcję dach ma postać potężnego żagla wygiętego przez wiatr. Wzdłuż brzegu zbudowano oświetlone ścieżki spacerowe i rowerowe, plac zabaw i skatepark.

Kąpielisko Dąbie
Kąpielisko z plażą o długości 130 m położone na południowym brzegu jeziora Dąbie. W sezonie jest strzeżone. Zapewnia dostęp do toalet, natrysków, gastronomii oraz placów zabaw dla dzieci.
Kąpielisko w Dąbiu, pomimo swych stosunkowo niewielkich rozmiarów, uchodzi za bardzo urokliwe miejsce i jest chętnie odwiedzane przez mieszkańców. Szacuje się, że w sezonie letnim odwiedza je nawet do 2 tys. osób dziennie. Wzdłuż brzegu jeziora ciągnie się szeroka piaszczysta plaża o długości 130 m. Nad bezpieczeństwem osób kąpiących się czuwają wykwalifikowani ratownicy, samo kąpielisko posiada natomiast bogatą infrastrukturę. Jest tu wydzielony plac zabaw dla dzieci wraz z drabinkami i huśtawkami, boisko do siatkówki plażowej, 10 przebieralni, 4 prysznice, sanitariaty oraz punkt sanitarny. Można korzystać również z punktu gastronomicznego, a także wydzielonych miejsc na grill czy ognisko, znajdujących się na terenie kąpieliska. Obiekt jest ogrodzony, wewnątrz jest również dostęp do punktu czerpania wody.

Kąpielisko w Zieleniewie
Kąpielisko w Zieleniewie znajduje się w północnej części jeziora Miedwie.  Główną atrakcją jest duża, strzeżona plaża. Kąpielisko wyposażone jest sanitariaty, obiekty małej architektury, punkty gastronomiczne, wypożyczalnia sprzętu wodnego. Istnieje również rozwinięta baza noclegowa. W sezonie kąpielisko jest licznie odwiedzane zwłaszcza przez mieszkańców pobliskiego Stargardu.

Kaplica pw. Matki Boskiej Częstochowskiej
W 1954 r. część budynku mieszkalnego została zaadaptowana na kaplicę.
Plan nabożeństw: niedz. 10:30, wt., czw. 18:00. Odpust: 26 sierpnia.

Kościół filialny pw. św. Dominika Savio
Pierwotna świątynia z XIX w. została zniszczona podczas II wojny światowej. Nową budowlę wzniesiono w 1989 r. W ścianach umieszczono prostokątnie zakończony portal oraz podłużne otwory okienne zwieńczone piramidalnie. Z dachu wyłania się niewielka wieża zakończona hełmem.
Należy do Parafii pw. św. Antoniego w Kobylance.

Kościół parafialny pw. św. Stanisława BM
Okoliczne tereny należały w wiekach średnich do Jakuba von Staffldes, co czyniło wioskę siedzibą rycerską. W 1274 r. dotychczasowy właściciel sprzedał swój majątek wraz ze wsią cystersom z Kołbacza. Powiększając swoje uposażenie zakonnicy zadecydowali o wybudowaniu świątyni dla wiernych. Budowla postawiona została w stylu gotyckim przy użyciu kamienia. O stylu stanowiły takie elementy, jak sklepienia gwiaździste oraz witrażowe okna ostrołukowe z maswerkami. Po sekularyzacji zakonu w XVI w. tereny weszły pod jurysdykcję książąt zachodniopomorskich. Na fali popularności reformacji kościół przechodzi w ręce protestantów, którzy korzystają z jej podwojów aż do czasu II wojny światowej. Pod koniec XVII w. do kościoła dobudowano wieżę, natomiast w latach 30. XX w. przeprowadzono renowację sklepień i fresków, zwłaszcza tych renesansowych. W 1945 r. kościół został poważnie zniszczony. Do czasów obecnych zachowały się jedynie gotyckie fragmenty okien i murów. Nowa świątynia została poświęcona dnia 25 stycznia 1979 r.

Lapidarium Kobylanka
Lapidarium sepulkralne w Kobylance stanowi dawną nekropolię ewangelicką. W roku cmentarza zgromadzone krzyże żeliwne wśród których, jeden upamiętnia Polkę, Władysławę Kurdasińską, zmarłą w 1915 r. z inskrypcją w języku polskim: „wieczny odpoczynek racz jej dać Panie”. Lapidarium wraz z innymi podobnymi obiektami tworzy nieoznakowany szlak "Szlakiem lapidariów gminy Kobylanka".

Lapidarium Motaniec
Lapidarium w Motańcu usytuowane jest na niewielkim wzgórku na skraju wsi. Dawny cmentarz ewangelicki obecnie stanowi wąską alejkę, wokół której zgromadzono odnalezione nagrobki. Ścieżka prowadzi do niewielkiej kapliczki. Lapidarium wraz z innymi podobnymi obiektami tworzy nieoznakowany szlak "Szlakiem lapidariów gminy Kobylanka".

Lapidarium Reptowo
Lapidarium w Reptowie wraz z innymi podobnymi obiektami tworzy nieoznakowany szlak "Szlakiem lapidariów gminy Kobylanka".

Miejsce odpoczynku

Miejsce odpoczynku przy placu zabaw w Reptowie

Park pamięci Morzyczyn
Dawna nekropolia ewangelickich. Na części cmewntarza urzadzono lapidarium. Zachowany został układ kwater na którym zgromadzono fragmenty płyt cmentarnych oraz nagrobków. Lapidarium wraz z innymi podobnymi obiektami tworzy nieoznakowany szlak " Szlakiem lapidariów gminy Kobylanka".

Samoobsługowa stacja naprawy rowerów
Stacja znajduje się przy wejściu do supermarketu budowlanego.

Samoobsługowa stacja naprawy rowerów
Stacja znajduje się przy boisku sportowym

Samoobsługowa stacja naprawy rowerów
Przed wejściem do centrum handlowego.

Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej w Szczecinie
Sanktuarium jest jednym z punktów na trasie szlaku pielgrzymkowego Pomorskiej Drogi św. Jakuba. Pomorska Droga św. Jakuba funkcjonuje jako jedna z tras w obrębie Europejskiego Szlak Kulturowego Dróg św. Jakuba i stanowi jedną z jakubowych dróg wiodących przez Polskę

Stacja Szczecin Dąbie
Dworzec Szczecin Dąbie powstał zaledwie trzy lata po dworcu głównym – w 1846 r. Jest największą stacją w prawobrzeżnej części miasta.
Dworzec kolejowy Szczecin Dąbie zlokalizowany jest w prawobrzeżnej dzielnicy Szczecina, Dąbie, przy ul. Stacyjnej.
Dworzec kolejowy Szczecin Dąbie jest największą stacją w prawobrzeżnej części Szczecina. Powstał w 1846 roku, podczas budowy linii kolejowej Szczecin Główny - Stargard Szczeciński. W budynku dworca znajdują się kasy biletowe, w których można płacić kartą, kiosk, barek oraz toalety. Istnieją tu trzy perony, z których odjeżdżają pociągi pasażerskie. Nad torami wybudowano kładkę. Na stacji zatrzymują się wszystkie pociągi, które przez nią przejeżdżają, z wyjątkiem pociągów pośpiesznych zmierzających w stronę Świnoujścia.
Dworzec PKP Szczecin Dąbie - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stacja Szczecin Zdunowo
Dworzec PKP Szczecin Zdunowo - odjazdy, przyjazdy, informacje

Staw Cysterski
Staw Cysterski (niem. Ober Teich) to sztucznie utworzony zbiornik wodny, którego początki sięgają czasów średniowiecza. Wtedy to przepływającą obecnie rzekę Płonia spiętrzono w tym miejscu na potrzeby wybudowanego tu młyna wodnego. Tereny stawu wraz z młynem (dziś już nie istniejącym) były wówczas własnością klasztoru cystersów w Kołbaczu. Obecnie staw ze względu na występującą tu faunę rybną jest popularnym miejscem wśród okolicznych wędkarzy. Znajduje się tu także wypożyczalnia sprzętu wodnego „Przystań Cysterska”. Nad brzegiem usytuowana jest niewielka plaża. Ponadto na infrastrukturę stawu składa się plac zabaw, drewniany pomost oraz dom z drewna przystosowany do organizacji przyjęć i imprez okolicznościowych. Staw Cysterski wchodzi w skład powołanego uchwałą Rady Miejskiej z 1994 r. zespołu przyrodniczo-krajobrazowego Jezierzyce.

Staw Klasztorny
Staw Klasztorny (niem. Unter Teich) to sztucznie utworzony zbiornik wodny, którego początki sięgają czasów średniowiecza. Wtedy to przepływającą obecnie rzekę Płonia spiętrzono w tym miejscu na potrzeby wybudowanego tu młyna wodnego. Tereny stawu wraz z młynem (dziś już nie istniejącym) były wówczas własnością klasztoru cystersów w Kołbaczu. Obecnie Staw Klasztorny to rybny staw będący popularnym łowiskiem wśród wędkarzy. Wchodzi on w skład powołanego uchwałą rady miejskiej z 1994 r. zespołu przyrodniczo-krajobrazowego Jezierzyce. W drugiej połowie XVIII w. nieopodal stawu, przy dzisiejszej ul. Mostowej powstał młyn, który w XIX w. został przekształcony w restaurację noszącą nazwę Kellerbecker Mühle. Restauracja, w której znajdowały się również miejsca noclegowe stanowiła wówczas główne miejsce spotkań mieszkańców włączonej w 1939 r. do Szczecina wsi Jezierzyce. Po drugiej wojnie światowej budynek został rozebrany w celu pozyskania materiału budowlanego, do dziś zachowały się jedynie fundamenty młyna.

Woda pitna