Centrum Słowian i Wikingów
Położony na wyspie Ostrów skansen, w którym można zobaczyć rekonstrukcje budynków z okresu wczesnego średniowiecza.
Na terenie Centrum Słowian i Wikingów został utworzony skansen, w którym można zobaczyć rekonstrukcję kilkunastu zabudowań mieszkalnych i rzemieślniczych z okresu wczesnego średniowiecza – od IX do XI wieku. Odwiedzający mogą w nich zobaczyć repliki mebli, narzędzi i przedmiotów codziennego użytku. Ponadto można wziąć udział w warsztatach lepienia z gliny, produkcji filcu, pisania gęsimi piórami, musztry wczesnośredniowiecznej, strzelania z łuku, a także skosztować poczęstunku wikinga. Wszystkie te atrakcje mają na celu poznanie, w sposób inny niż muzealny, jak żyli ludzie 1000 lat temu.
Co roku na przełomie lipca i sierpnia odbywa się tutaj Festiwal Słowian i Wikingów. Ściągają tu wtedy rzesze wojów na jedną z największych i najbardziej międzynarodowych imprez wczesnośredniowiecznych na świecie. Uczestnicy prezentują: dawne rzemiosła, muzykę historyczną, inscenizacje wydarzeń historycznych, regaty i rejsy replikami łodzi historycznych. Ponadto odbywają się liczne gry i zabawy oraz prelekcje historyczne.
W Skansenie odbywają się również inne imprezy: Majówka Archeologiczna, Święto Młodej Brzozy, Noc Świętojańska, Miodobranie, Warsztaty Archeologii Eksperymentalnej, Słowiańskie Święto Plonów, Warsztaty wrześniowe, Dziady.
Zaproszenia na imprezy kierowane są do: turystów indywidualnych, grup oraz do szkół na ciekawy program edukacyjny i wyjątkowe spotkanie z historią.

Aleja Gwiazd Sportu w Dziwnowie
Aleja Gwiazd Sportu w Dziwnowie to słynna ulica upamiętniająca dokonania polskich sportowców. Ulica ta znajduje się przy nowoczesnej hali sportowej w Dziwnowie. Powstały tu marmurowe płyty z replikami medali mistrzów polskiego sportu, m.in.: Ireny Szewińskiej, Pawła Nastuli, Grzegorza Lato, Kazimierza Górskiego. Od 2002 r. corocznie, podczas Festiwalu Gwiazd Sportu, odsłaniane są kolejne postumenty z replikami medali znanych sportowców. Oprócz replik medali, dostępne dla zwiedzających są uwiecznione autografy gwiazd sportu. Patronatem pomysłu jest Polski Komitet Olimpijski.

Amfiteatr Kamieński
Amfiteatr położony nad Zalewem Kamieńskim stanowi przedłużenie Starego Rynku. Odbywają się w nim koncerty i inne imprezy kulturalne, w tym coroczny Festiwal Współczesnej Kultury Ludowej.
Położony w bezpośrednim sąsiedztwie Zalewu Kamieńskiego amfiteatr jest przedłużeniem kamieńskiego Starego Rynku. Odbywają się tu imprezy cykliczne takie jak Festiwal Współczesnej Kultury Ludowej im. Jana Iwaszczyszyna w Kamieniu Pomorskim czy Dni Kamienia Pomorskiego.

Bałtycki Park Dinozaurów
Bałtycki Park Dinozaurów we Wrzosowie to miejsce, w którym można aktywnie spędzić czas. Główną atrakcją parku jest wycieczka szlakiem dinozaurów, która dostarcza wrażeń nie tylko dzieciom, ale i dorosłym. Wzdłuż trasy można podziwiać rekonstrukcje dinozaurów w ich naturalnej wielkości. W parku znajdują się też inne atrakcje, jak: park linowy, kolejka torowa, quady, dmuchane zjeżdżalnie, plac zabaw, salon gier. Ciekawostkę stanowi plac zabaw z ukrytym szkieletem dinozaura. W parku znajduje się również Muzeum Minerałów z ciekawymi skamieniałościami. W obrębie Bałtyckiego Parku Dinozaurów od niedawna funkcjonuje też Park Safari Wrzosowo, na terenie którego zobaczyć można rzadkie gatunki zwierząt, jak: biały kangur Walabia Bennetta, strusie, owce kameruńskie, daniele.
W parku znajduje się: parking, restauracja, sklepik z pamiątkami, WC.

Bałtycki Park Miniatur i Świat Kolejek
Jeśli zastanawiasz się co warto zwiedzić w Międzyzdrojach, zapraszamy Cię do odbycia niezwykłej podróży w 45 minut dookoła Bałtyku. Podczas wizyty w Bałtyckim Parku Miniatur, spacerując wzdłuż miniaturowego wybrzeża Bałtyku, przemierzysz granice wszystkich państw leżących nad Bałtykiem. Jednak, aby Twoja podróż była jeszcze bardziej atrakcyjna przygotowaliśmy modele najciekawszych zabytków i latarni morskich w skali 1:25 pochodzących z Polski, Niemiec, Danii, Szwecji, Finlandii, Rosji, Litwy, Łotwy i Estonii, o historii których opowie Ci kadra naszych przewodników. Zadbaliśmy o zachowanie wszystkich detali, zlecając przygotowanie miniatur najlepszym pracowniom modelarskim. A na deser przygotowaliśmy makietę miniaturowych kolejek, które na powierzchni 500 m2 nie pozwolą oderwać od siebie wzroku Małych i Dużych.
Wybrana tematyka, umieszczenie modeli zgodnie z rzeczywistym miejscem ich lokalizacji oraz miniatura Morza Bałtyckiego czyni Bałtycki Park Miniatur jedynym i wielokulturowym. Nikt inny wcześniej nie podjął się takiego zadania, a kilkadziesiąt tysięcy zadowolonych gości w pierwszym (2015) roku działalności jest dla nas wystarczającym uznaniem i motywacją do dalszej rozbudowy parku.
Wyrażamy nadzieję, że Bałtycki Park Miniatur rozbudzi Twoje zainteresowania historyczno – geograficzne, zarazi Cię pasją do podróży i odwiedzenia poznanych tu miejsc w rzeczywistości. To dopiero początek Bałtyckiego Parku Miniatur, który nadal będzie rozbudowywany tak, aby stać się najpiękniejszym parkiem miniatur w Polsce. Już teraz eksperci zaliczają Bałtycki Park Miniatur do grona najlepszych atrakcji turystycznych Pomorza Zachodniego.

Budowa S3
Trasa przecina teren budowy drogi szybkiego ruchu S3. Możliwe miejscowe objazdy i utrudnienia.

Budynek poczty
Budynek poczty wzniesiony został około 1900 roku. Początkowo w gmachu znajdowała się Miejska Kasa Oszczędnościowa. Obiekt wybudowany został z cegły w stylu neobarokowym, na planie prostokąta. Pokryto go mansardowym dachem, na osi fasady umieszczono wystawkę. Wnętrza zostały gruntownie odnowione. Do budynku urząd pocztowy przeniesiono w 1945 r.

Bunkier V3 – minimuzeum broni
V3 była jednym z rodzajów niemieckiej broni powstałej w okresie II wojny światowej. W Wolinie znajdują się pozostałości podstaw do dział o długości 150 m. Wystrzelone z nich pociski mogły mieć zasięg 165 km.
Od maja 1943 roku do 12 lutego 1945 roku w  Zalesiu pod Międzyzdrojami  istniał tajny, niemiecki poligon doświadczalny V3. Nowa, cudowna broń nie miała być kolejnym pociskiem rakietowym jak V1 i V2. Była olbrzymim działem, w którym prędkość pociskowi nadawały eksplozje wywoływane kolejno w miarę poruszania się ładunku wewnątrz lufy .„Stonoga”, bo tak nazwano V3 (z iemieckiego: Vergeltungswaffe 3), była najdłuższym  działem drugiej wojny światowej. Jego lufa miała aż 130 m długości, ważyła 76 ton, a do obsługi giganta potrzeba było  157 żołnierzy. Zasięg V3 miał wynieść 165 km – dokładnie tyle, ile potrzeba było do ostrzelania Londynu z francuskiego wybrzeża. Na poligonie w Zalesiu Niemcy postawili trzy działa doświadczalne, każde inne, inne nachylenie i długość. Stanowisko pierwsze  miało 60m. , drugie 130m. , a trzecie 80 m. Cały poligon był obsługiwany przez 705 odział artylerii niemieckiej w sumie 557 osób. Pociski doświadczalne leciały za Kołobrzeg w morze…..
Dziś  na byłym poligonie  w Zalesiu ,3km. Od Międzyzdrojów, przewodnik z przejęciem oprowadza amatorów zagadek historycznych i militariów z całego świata po betonowych konstrukcjach, stanowiących podpory trzech dział typu V3. A w  muzeum, mieszczącym się w poniemieckim bunkrze z 1943 r. gdzie były składowane pociski do V-3, opowiada historię tej broni. Historię, która wciąż kryje wiele zagadek … .
Gdzie mieściły się koszary dla obsługi dział w Zalesiu liczącej ponad 500 osób? Gdzie były ich magazyny? Gdzie składowano amunicję do testów nad V3? „Niektóre niemieckie źródła, w tym relacje świadków, wskazują na to, że na poligonie w Zalesiu istniały podziemne pomieszczenia. Do dziś ich nie odnaleziono” . Jest to tajemnica Wolińskich bukowych lasów.
Dziś armia amerykańska dysponuje działami elektromagnetycznymi – jest to miniatura V-3, tylko zamiast prochu  w ładunkach bocznych jest elektromagnes…
Ta broń nadal inspiruje kręgi wojskowe.
Odwiedzając to pełne żywej historii miejsce pod Międzyzdrojami każdy przeżyje  pasjonującą podróż w czasy II wojny światowej biorąc  w rękę wykopaliska  z okresu wojny czy przymierzając hełm wojsk niemieckich.
Obecnie istnieją dwa muzea dotyczące tajnego projektu  V-3 w Międzyzdrojach ,w Zalesiu na Wyspie Wolin i we Francji w Mimoyecques.
Odwiedź Poligon Broni V-3 w Zalesiu , pod Międzyzdrojami i odkryj tajemnice” stonogi Hitlera”.
Po wizycie na poligonie  czeka na każdego  grochówka wojskowa.

Centrum Informacji Turystycznej w Dziwnowie
Punkt całoroczny, zlokalizowany w Miejskim Ośrodku Sportu i Kultury.
W Centrum Informacji Turystycznej można pozyskać szczegółowe informacje dotyczące atrakcji turystycznych, organizowanych imprez kulturalnych i sportowych, możliwości noclegowych, gastronomicznych itp. w Dziwnowie i okolicy . W sprzedaży dostępne są różnorodne wydawnictwa turystyczne, mapy, upominki.
Informacje udzielane są w języku polskim, angielskim i niemieckim.

Cis pospolity Bursztyn
Cis pospolity Bursztyn został objęty ochroną jako pomnik przyrody Uchwałą nr XV/144/03 Rady Miejskiej w Międzyzdrojach. Pień ma obwód w najgrubszym miejscu 137 cm, osiąga wysokość 11 m a średnica jego korony ma 6 m. Wiek tego okazu szacuje się na 70-90 lat. Nazwa drzewa została nadana dzięki konkursowi "Nazwij międzyzdrojskie pomniki przyrody". Wymyślił ją pan Dominik Wingert z Krakowa. Nawiązuje do jednego z najbardziej charakterystycznych skojarzeń z Bałtykiem, czyli bursztynu.

Cisy pospolite Bieliki
Cisy pospolite Bieliki zostały objęte ochroną jako pomnik przyrody Uchwałą nr XV/144/03 Rady Miejskiej w Międzyzdrojach. Jedno z drzew ma 117 cm obwodu i 12 m wysokości, zaś drugie osiąga wymiary 60 cm obwodu i 11 m wysokości. Średnice ich koron wynoszą ok. 4-5 m. Szacuje się, że cisy mają 60-70 lat. Nazwa drzew została nadana dzięki konkursowi "Nazwij międzyzdrojskie pomniki przyrody". Zostały nazwane na cześć ptaków, które są symbolem Wolińskiego Parku Narodowego.

Cisy pospolite Strażnicy
Cisy pospolite Strażnicy zostały objęte ochroną jako pomniki przyrody Uchwałą nr XV/144/03 Rady Miejskiej w Międzyzdrojach. Oba drzewa osiągają wysokość 8 m. Jedno z nich ma grubszy pień o obwodzie 180 cm, drugie zaś ma obwód 90 cm. Cisy mają ok. 60-70 lat. Nazwa Strażnicy nawiązuje do dawnych władców Pomorza Zachodniego. Strzegli oni drogi, prowadzącej do dużych ośrodków handlowych. Niegdyś znajdowały się one w Kamieniu Pomorskim oraz w mieście Wolin.

Dąb bezszypułkowy Apostoł
Dąb bezszypułkowy Apostoł został objęty ochroną jako pomnik przyrody Uchwałą nr XV/144/03 Rady Miejskiej w Międzyzdrojach. Pień drzewa ma 370 cm obwodu. Osiąga wysokość 19 m. Szacuje się, że dąb ten ma 180-200 lat. Jest on pozostałością po XIX-wiecznej alei drzew wzdłuż drogi, prowadzącej do pobliskiego kościoła pw. św. Piotra. Nazwa drzewa została nadana dzięki konkursowi "Nazwij międzyzdrojskie pomniki przyrody".

Dąb bezszypułkowy Barnim
Dąb bezszypułkowy Barnim został objęty ochroną jako pomnik przyrody Uchwałą nr XV/144/03 Rady Miejskiej w Międzyzdrojach. Pień drzewa ma 301 cm obwodu. Osiąga wysokość 19 m. Szacuje się, że dąb ten ma 180-200 lat. Nazwa drzewa została nadana dzięki konkursowi "Nazwij międzyzdrojskie pomniki przyrody". Wymyślił ją pan Dominik Wingert z Krakowa, student historii. Imię to upamiętnia Barnima IX Pobożnego, księcia pomorskiego z dynastii Gryfitów, który żył w latach 1501-1573. Był wielbicielem oraz mecenasem sztuki i kultury na Pomorzu Zachodnim.

Dąb bezszypułkowy Karczmarz
Dąb bezszypułkowy Karczmarz został objęty ochroną jako pomnik przyrody Uchwałą nr XV/144/03 Rady Miejskiej w Międzyzdrojach. Jest to potężne drzewo o wysokości 26 m i obwodzie 530 cm. Średnica korony wynosi 22 m. Ma około 350 lat. Niegdyś istniała tu aleja drzew, rosnących wzdłuż nadmorskiego szlaku z Wolina do Kołobrzegu. Ostał się tylko ten dąb a jego nazwa nawiązuje do karczmy, istniejącej tu w XVI wieku, pełniacej również rolę książęcej komory celnej. Legenda głosi, że drzewo to chroniło karczmę przed piaskiem, nawiewanym od morza.

Dąb bezszypułkowy Pan Tadeusz
Dąb bezszypułkowy Pan Tadeusz został objęty ochroną jako pomnik przyrody Uchwałą nr XV/144/03 Rady Miejskiej w Międzyzdrojach. Drzewo osiąga wysokość 22 m, jego pień ma w obwodzie 308 cm, a średnica korony ma 14 m. Wiek tego okazu szacuje się na 150 lat. Jest pozostałością lasów, rosnących na wydmach szarych, istniejących wzdłuż wybrzeża klifowego. Nazwa drzewa została nadana dzięki konkursowi "Nazwij międzyzdrojskie pomniki przyrody". Wymyślił ją pan Roman Woropaj z Międzyzdrojów, który prowadzi pobliski pensjonat. Nawiązał do epopei Adama Mickiewicza oraz do uzdrawiającej mocy poezji.

Dąb bezszypułkowy Storrada
Dąb bezszypułkowy Storrada został objęty ochroną jako pomnik przyrody Uchwałą nr XV/144/03 Rady Miejskiej w Międzyzdrojach. Pień ma obwód 380 cm. Drzewo osiąga wysokość 16 m. Średnica jego korony ma 20 m. Wiek tego okazu szacuje się na 150-200 lat. Nazwa dębu nawiązuje do polskiej księżniczki Świętosławy, córki Mieszka I i Dobrawy. Była królową szwedzką (żoną Eryka Zwycięskiego, króla Szwecji) i duńską (żoną Swena Widłobrodego, króla Danii). Jej szwedzkie imię brzmiało Storrada, co oznacza "dumna".

Dąb szypułkowy Bolko
Dąb szypułkowy Bolko został objęty ochroną jako pomnik przyrody Uchwałą nr XV/144/03 Rady Miejskiej w Międzyzdrojach. Pień ma obwód 330 cm, osiąga wysokość 17 m a średnica jego korony wynosi 18 m. Wiek tego okazu szacuje się na 150-200 lat. Dąb ten jest pozostałością dawnej puszczy, znajdującej się na wydmach szarych wzdłuż klifu. Nazwa drzewa upamiętnia Bolesława Chrobrego, pierwszego koronowanego króla Polski.

Dąb szypułkowy Telesfor
Dąb szypułkowy Telesfor został objęty ochroną jako pomnik przyrody Uchwałą nr XV/144/03 Rady Miejskiej w Międzyzdrojach. Jest to dość potężne drzewo o obwodzie 580 cm. Osiąga wysokość 19 m. Średnica korony ma 10 m.

Dąb Wisław
Dąb Wisław jest drzewem pomnikowym. Jest to potężne drzewo. Szacuje się, że ma już 350 lat. Rośnie w wirydarzu katedry kamieńskiej. Wirydarz w Kamieniu Pomorskim jest jedynym w Polsce założeniem przykatedralnym. Założono go na przełomie XIII i XIV wieku. Było to miejsce modlitwy, kontemplacji i nabożeństw. Sadzono tu rośliny egzotyczne i lecznicze. Do naszych czasów przetrwały, obok dębu, także żywotnik olbrzymi Ludgarda i stuletni ostrokrzew. Imię drzewu nadano na cześć jednego z biskupów z końca XIII wieku.

Dawna kanonia
Pierwotnie domy kanoników były drewniane. Murowana kanonia została zbudowana dopiero w XIX wieku. Było to miejsce zamieszkania księży kanoników należących do kapituły. Domy te były lokowane zawsze w pobliżu katedry. Wraz z katedrą, pałacem biskupim, domem zakrystiana, plebanią, kurią dziekana i szkołą wchodziła w skład dawnego osiedla katedralnego.
Jest to dwukondygnacyjny dom mieszkalny, z użytkowym poddaszem, zaprojektowany na planie prostokąta. Budynek został nakryty dachem naczółkowym. Dom można zobaczyć jedynie z zewnątrz.

Dawna kuria dziekana
Kuria została zbudowana w XIV wieku, jednak liczne pożary doprowadziły do zniszczenia pierwotnego wyglądu, w obecnym kształcie budynek powstał w pod koniec XVIII wieku.
W 1772 roku w domku zamieszkał Ewald Jürgen von Kleist, był on dziekanem i administratorem kościelnym, ale przede wszystkim miłośnikiem elektryczności. To właśnie tutaj miały miejsce pierwsze eksperymenty z kondensatorem elektrycznym tzw. "butelki Kleista". W 2000 roku przed budynkiem postawiono obelisk, który upamiętnia wynalazcę.
Kuria wraz z katedrą, pałacem biskupim, domem zakrystiana, plebanią, kanonią i szkołą wchodziła w skład dawnego osiedla katedralnego. Jest to jednokondygnacyjny ceglany dwór, zaprojektowany na planie prostokąta. Budynek został nakryty dachem kopertowym. Dom można zobaczyć jedynie z zewnątrz.

Dawna plebania katedralna
Plebania katedralna została zbudowana w latach 1760-70. Wraz z katedrą, pałacem biskupim, kanonią, domem zakrystiana, kurią dziekana i szkołą wchodziła w skład dawnego osiedla katedralnego. Jest to dwukondygnacyjny dom o konstrukcji ryglowej, zaprojektowany na planie prostokąta. Budynek został nakryty ceramicznym dachem kopertowym. Na przełomie XVIII i XIX wieku w tym samym stylu dostawiono budynek gospodarczy. W 1985 roku fasada plebani została wzbogacona tablicą, upamiętniającą historyka sztuki i muzykologa prof. Gwido-Chmarzyńskiego, wielokrotnie będącego gościem tego domu. Obecnie w domu mieści się zgromadzenie sióstr zakonnych, w związku z czym można zobaczyć go jedynie z zewnątrz.

Dawny dom zakrystiana
Dom zakrystiana został zbudowany w drugiej połowie XVIII wieku. Wraz z katedrą, pałacem biskupim, kanonią, plebanią, kurią dziekana i szkołą wchodziła w skład dawnego osiedla katedralnego. Przebudowany na przełomie XIX i XX wieku. Jest to jednokondygnacyjny dom, z użytkowym poddaszem, zaprojektowany na planie kwadratu. Budynek został nakryty dwuspadowym dachem, z centralnie umieszczonym przewodem  kominowym. Dom jest własnością prywatną, można go zobaczyć jedynie z zewnątrz.

Dom s.s. Boromeuszek "Stella Matutina"
Koniec XIX wieku to czas szybkiego rozwoju Międzyzdrojów, wraz z przypływem turystów i kuracjuszy wzrastała potrzeba rozwoju duszpasterstwa na tym terenie. Problem ten postanowił rozwiązać proboszcz ze Świnoujścia, ks. P. Volkel, któremu podlegały Międzyzdroje. Postanowił założyć w Międzyzdrojach dom kuracjusza, a którym byłyby odprawiane msze dla kuracjuszy. Zgodę na otwarcie swojej placówki w Międzyzdrojach otrzymały siostry Boromeuszki z Trzebnicy na Dolnym Śląsku. Siostry przybyły do kurortu w 1899 roku, a w 1901-1902 roku wybudowano tam hospicjum wraz z kaplicą. Fundusze pochodziły ze składek kuracjuszy. W późniejszym okresie dom przyjmował kuracjuszy i służył jako dom rekolekcyjny. Po II wojnie światowej siostry zostały pozbawione własności, dom udało się odzyskać w 1961 roku.
Dom „Stella Matutina” wzniesiony jest na skarpie wzmocnionej murem oporowym. Swoją architekturą nawiązuje do kurortowej zabudowy z przełomu XIX/XX wieku. Bogaty jest w detale architektoniczne, m.in. w charakterystyczną wieżyczkę. Z pierwotnych elementów wyposażenia i wystroju wnętrz zachowała się w większości stolarka okienna i drzwiowa, stolarka klatki schodowej, malarskie medaliony z wizerunkami świętych w kaplicy, secesyjne szafy wnękowe i oryginalny drewniany wieszak, piec kaflowy z dekoracją o motywach geometrycznych w pomieszczeniach mieszkalnych. Budynek w bardzo dobrym stanie.
Budynek połączony z domem „Stella Matutina”, dawniej „Villa Martha”, przy ul. Zdrojowej 5c, który siostry zakupiły w 1912 roku. Wtedy też został rozbudowany i połączony łącznikiem z domem głównym. Dawniej willa służyła osobom starszym i samotnym, obecnie mieszkają tam siostry zakonne.

Dwór
Dwór w Wolinie ma bardzo bogatą historię. W XII wieku w jego miejscu stał drewniany dwór słowiańskiego kasztelana. Na przełomie XIII i XIV wieku w tym samym miejscu postawiono zamek książąt pomorskich. W 1622 roku zamek został przebudowany, a kilka lat później, w 1628 roku, uległ zniszczeniu w wyniku pożaru miasta. Zamek książąt pomorskich był nazywany wdowim zamkiem. Stało się tak za sprawą lokatorek zamku - księżnej Anny Marii Brandenburskiej, która mieszkała tam 15 lat po śmierci męża oraz Zofii Saskiej, która mieszkała tam w latach 1623 -1636. W drugiej połowie XVII wieku Szwedzi, w ramach zacierania śladów po Księstwie Pomorskim, rozebrali zamek pozostawiając tylko piwnice. Po wielu latach, bo dopiero na przełomie XVIII i XIX wieku, pomorska rodzina Belov na miejscu zamku wybudowała swoją siedzibę.
Mury zamku nie pokrywają się dokładanie z fundamentami, co można zobaczyć na zewnątrz budynku. Zarys fundamentów został obmurowany gotycką cegłą. Po II wojnie światowej dwór pełnił rolę stolarni prowadzonej przez wolińskie przedsiębiorstwo gospodarki komunalnej. W 2009 roku rozpoczęła się rewitalizacja budynku. Remont finansowany przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego trwał cztery lata. W grudniu 2012 roku odrestaurowany obiekt został oddany do użytku. Obecnie mieści się tam Centrum Współpracy Międzynarodowej.
Barokowy dwór jest budynkiem parterowym. Został zbudowany na rzucie prostokąta. Budynek pokrywa dwuspadowy dach. Powierzchnia budynku wynosi 200 m2. Projektant dworku pozostaje nieznany. Przeprowadzony remont pozwolił budynkowi odzyskać dawny blask. Obecny stan dworku do złudzenia przypomina ten sprzed lat. Zabytkowy dworek powinien znaleźć się na szlaku każdego turysty odwiedzającego Wolin. W najbliższym otoczeniu dworku znajduje się zabytkowy budynek poczty, ratusz oraz Muzeum Regionalne w Wolinie.
Obecnie właścicielem jest Gmina Wolin.

Dwór
Od 1360 roku dawniejsze Milchow, czyli dzisiejsze Miłachowo było lennem rycerskim rodziny von Parlowów. W ich rękach było do połowy XVIII wieku. Następnie majątek przejęła rodzina von Mellin. Od 1804 roku wieś została sprzedana Friedrichowi Mengdehlowi i od tego czasu często zmieniała właścicieli.  Po II wojnie światowej w majątku stacjonowała Armia Czerwona, a następnie utworzono tu PGR, wchodzący w skład KPGR Wrzosowo.
W pierwszej połowie XIX wieku w majątku został wybudowany dwór na planie prostokąta  o powierzchni 560 m2. Był to wtedy parterowy budynek kryty mansardowym dachem. Pod koniec XIX wieku dwór został rozbudowany. W elewacji północnej pojawiły się widoczne do dzisiaj trzy ryzality w stylu neogotyckim. Obecnie budynek z każdej strony widoczny jest inaczej. Od wschodu kryty jest dachem naczółkowym, od południa mansardowym, a od północy płaskim. Od strony południowej do dworu dobudowano też ganek.
W 1965 roku przeprowadzono remont zabytku w czasie którego zdemontowano ozdobne stiuki i piece kaflowe.
Wokół pałacu rozciąga się niewielki park dworski z XIX wieku połączony z sadem.
Obecnie cały zespół pałacowo-parkowy wystawiony jest na sprzedaż. Obiekt można oglądać z zewnątrz.

Dziwna
Dziwna potocznie nazywana jest rzeką, gdyż wyraźnie zaznacza się jej nurt. Poza tym odprowadza wody Odry do Bałtyku, podobnie jak dwie większe cieśniny: Świna i Piana. Z geograficznego punktu widzenia jest to właśnie cieśnina. Dziwna oddziela wyspę Wolin od stałego lądu. Ma długość 32,4 km. Swoją "dziwną" nazwę zawdzięcza również zjawisku tzw. cofki. Kierunki pływów zmieniają się w różnych porach roku. Wiosną następuje odpływ wód. W pozostałych porach roku wiatry z północnego-zachodu mogą powodować wlewy wód z Zatoki Pomorskiej, czyli właśnie cofki. Bywa, że woda z Bałtyku trafia aż do oddalonej o ponad 100 km od morza miejscowości Widuchowa. To sprawia, że wędkarze mogą złowić tu zarówno rzeczne płocie czy okonie, jak i morskie flądry oraz dorsze. W wodach cieśniny występują zaś obok roślin słodkowodnych także rośliny słonolubne.
Dziwna przyjmuje wody z dopływów Szczuczyna, Kurawa, Lewieńska Struga, Skarchówka, Dusinka (Wołczenica), Świniec oraz z cieków z wyspy Wolin, uchodzących pod wsią Darzowice. Niestety stan wód cieśniny jest bardzo słaby. Lepiej prezentuje się Martwa Dziwna, czyli dawne naturalne ujście Dziwny do morza, obecnie ślepe jezioro. Występuje tu wiele gatunków chronionych, między innymi wiciokrzew pomorski i mikołajek nadmorski. Dla ptaków jest to jeden z punktów na szlaku przelotowym, a także odpowiednie miejsce lęgowe. Spotkać tu można nury, edredony, bernikle, kormorany, kanie rude, bieliki, sokoły wędrowne, mewy białe, puchacze czy rybitwy czubate.
Nad Dziwną znajdują się cztery porty morskie: w Wolinie, Sierosławiu, Kamieniu Pomorskim i Dziwnowie. Cieśnina jest dość płytka. Średnia głębokość to zaledwie 2-2,5 m. Dlatego pływać mogą po niej jedynie mniejsze jednostki, jachty motorowe, statki pasażerskie typu "river cruiser" oraz jachty żaglowe i inne statki o wysokości masztów do 12,5 m. Związane jest to z wysokością mostu drogowego i kolejowego w Wolinie. Dla kajakarzy jednak nie stanowi to żadnej przeszkody.

Ekspozycja stała bielików
Bielik jest symbolem Wolińskiego Parku Narodowego. Ptak ten zwany jest również orłem morskim, birkutem i łamignatem. Parę bielików można podziwiać w parku za Muzeum Przyrodniczym. Od początków istnienia Wolińskiego Parku Narodowego były wystawiane żywe okazy tego gatunku. Żyją one w dużej, przestronnej wolierze. Są niezdolne do życia w naturze i za zgodą Głównego Konserwatora Przyrody służą edukacji i badaniom naukowym. Obok znajdują się tablice dydaktyczne oraz drewniana wiata.

Elewator zbożowy
Potężny ceglany budynek powstał na początku XX w. To jeden z najbardziej charakterystycznych obiektów Wolina. Niegdyś służył do przeładunku zboża, dziś jest nieczynny i niedostępny do zwiedzania.
Zbudowany w początkach XX wieku nad rzeką Dziwną, stanowi jeden z najbardziej rozpoznawalnych obiektów architektonicznych Wolina. Potężny ceglany budynek, składający się z dwóch budynków z wieżowymi dachami, połączonych łącznikiem - służył niegdyś do przeładunku zboża. Obecnie wyłączony jest z eksploatacji. Wnętrza nie są udostępnione do zwiedzania.

Fragmenty fortyfikacji miejskich i katedralnych
Mury obronne wokół miasta zaczęto wznosić w I poł. XIV w. Zabudowania kapituły miały swoje własne fortyfikacje. Do dziś przetrwały ich nieliczne fragmenty. Materiał z rozbieranych murów wykorzystano m.in. do budowy domów.
System murów obronnych wokół Kamienia Pomorskiego zaczęto wznosić w I połowie XIV wieku, po napadzie Brandenburczyków, którzy spalili miasto. Wybudowano wówczas osiem wież obronnych - trzy z nich znajdowały się po stronie Zalewu Kamieńskiego. Od strony lądu miasto chronione było murem z pięcioma wieżami i od południa dwiema fosami. Katedra i zabudowania kapituły posiadały własne odrębne obwarowania - ich fragmenty przetrwały do współczesnych czasów. Widoczne są relikty Bramy Katedralnej oraz Bramy Kapitulnej.
Dobrze zachowane pozostałości po dawnych obwarowaniach miejskich znajdują się w pobliżu Zalewu - jest to Furta Maślana wraz z przejściem w murze oraz Brama Wolińska z Basztą. Pozostałe fragmenty murów obronnych zostały rozebrane w XIX i początkach XX wieku, zaś materiały z nich wykorzystano do budowy domów.

Grodzisko Lubin – Tarasy Widokowe

Jezioro Czajcze
Jezioro Czajcze uznaje się za najpiękniejsze spośród wszystkich wolińskich jezior. Malownicze położenie i oryginalny kształt podkowy sprawiają, że miejsce to przyciąga swoją magią. Akwen ma 77,64 ha powierzchni. Średnia głębokość wynosi około 3 m, zaś maksymalna 6 m. Występuje tu zjawisko kryptodepresji, gdyż dno jeziora położone jest poniżej poziomu morza (4,5 m p.p.m). Długość linii brzegowej wynosi 5550 m. Bogata roślinność wokół zbiornika to przede wszystkim las z potężnymi stuletnimi sosnami i dębami, porastający strome wydmy. Po wschodniej stronie widoczne są zbiorowiska roślinności nawodnej, głównie grążeli żółtych i grzybieni białych.
Jezioro Czajcze zawdzięcza swój oryginalny kształt półwyspowi, który jeszcze w XIX wieku był wyspą. Dopóki nie połączyła się ona z lądem, stanowiła miejsce obronne. Warownia założona przez Słowian, żyjących tu od IX do XII wieku, służyła mieszkańcom okolicznych grodów. Do dziś zachowały się ślady wałów obronnych. Przy brzegu półwyspu znajduje się również Wydrzy Głaz. Jest to potężny eratyk o obwodzie 8 metrów, który wystaje ponad wodę na metr. Jego nazwa podobno pochodzi od chętnie wygrzewających się tu wydr. Trudno jednak zweryfikować tę teorię. Łatwiej zaobserwować łabędzie nieme, czaple, brodźce, bąki, trzcianki, perkozy i wszędobylskie kaczki.
By lepiej poznać Jezioro Czajcze można się wybrać na spacer ścieżką dydaktyczną wokół zbiornika pokrywającą się w dużej mierze z zielonym szlakiem. Na trasie ustawiono trzy tablice. Opisują one półwysep, Wydrzy Głaz oraz roślinność jeziora.

Jezioro Koprowo
Jezioro Koprowo jest największe na Pojezierzu Wolińskim. Obejmuje powierzchnię 481,34 ha. Jest to jednak płytki zbiornik, maksymalna głębokość to 3,1 m. Dno jeziora znajduje się w kryptodepresji. Koprowo należy do zbiorników przybrzeżnych, co oznacza, że dawniej była to zatoka morska. Przez akwen przepływa Lewieńska Struga, łącząca jeziora Pojezierza Wolińskiego z Zalewem Kamieńskim.
Koprowo przypomina swym kształtem elipsę, rozciągniętą w kierunku południkowym. Dno jest muliste, zaś linia brzegowa jest dość wyrównana. Brzegi są trudno dostępne, co wynika z podmokłości i zarośnięcia trzciną oraz oczeretem, który rośnie także na podwodnych górkach zbiornika. Akwen powoli zarasta i zanika, już 12% powierzchni jeziora jest pokryte roślinnością. We wschodniej części była niegdyś zatoka, która przekształciła się w bagnisty ląd z trzcinowiskami. W czasie tzw. cofki, kiedy w wyniku północnych wiatrów wlewają się słone wody do Zalewu Kamieńskiego, również Koprowo otrzymuje zasób wód morskich. Wtedy też obszar w okolicy jeziora jest zalewany.
Mimo iż wody tego akwenu są pozaklasowe, wędkarze cenią sobie tutejsze łowiska. Występuje tu ponad 30 gatunków ryb. Wśród nich są okoń, płoć, leszcz, śledź, i flądra, a także węgorz, szczupak, sandacz, miętus, troć wędrowna i łosoś. Koprowo nawet przy swej niedostępności z brzegów kusi szlakiem kajakowym. Prowadzi on przez Pojezierze Wolińskie do Zalewu Kamieńskiego i Bałtyku. Dla amatorów aktywnego wypoczynku warto polecić też pole golfowe, znajdujące się w pobliskim Kołczewie.

Jezioro Turkusowe
Jezioro znajdujące się na wyspie Wolin powstało po wojnie w miejscu dawnego wyrobiska kopalni kredy. Jego nazwa odnosi się do turkusowego koloru wody, który jest szczególnie wyrazisty podczas słonecznej pogody.
Jezioro Turkusowe powstało na terenie dawnego wyrobiska kredy. W pobliskim Lubiniu działała fabryka cementu portlandzkiego założona przez Johannesa Quistorpa w 1829 roku. Wykorzystywano lokalny surowiec, masowo go eksploatując. Po II wojnie światowej Rosjanie rozebrali urządzenia wydobywcze, a wyrobisko powoli zaczęło się napełniać wodą. W 1948 roku wznowiono pracę kopalni. Ze względu na trudności z pozyskiwaniem kredy w 1954 roku definitywnie zakończono działalność wydobywczą. Wtedy to wody podskórne i opadowe zaczęły znów wypełniać nieckę wyrobiska. Ok. 1960 roku poziom wody zrównał się z poziomem Zalewu Szczecińskiego.
Jezioro obejmuje powierzchnię 6,7 ha i jest największe na terenie Wolińskiego Parku Narodowego. Osiąga głębokość maksymalną 21,2 m. Występuje tu zjawisko kryptodepresji. Dno zbiornika leży bowiem poniżej poziomu morza (18,6 m). Wody tego akwenu przybierają specyficzny turkusowy kolor, któremu jezioro zawdzięcza nazwę. Barwa ta powstaje poprzez odbicie promieni słonecznych od wody zawierającej związki węglanu wapnia oraz białego wapiennego dna zbiornika.
Akwen otoczony jest Pagórkami Wapnicko-Lubińskimi, porośniętymi głównie buczynami. Warto zrobić sobie spacer wokół jeziora i zacząć od punktu widokowego przy parkingu. Za drewnianą bramą znajduje się duży taras ogrodzony balustradą, z którego rozciąga się panorama turkusowych wód jeziora otoczonych stromymi brzegami dawnego wyrobiska. W czasie deszczu można schować się pod wiatą. W pobliżu tarasu i parkingu głodny turysta znajdzie zaś miejsce, gdzie można się najeść. Poza tym warto wejść na punkt widokowy Piaskowa Góra. Rozciąga się stąd widok na zbiornik, malowniczo położoną Wapnicę, Dolinę Trzciągowską, pasmo wzniesień Wyżnicy, Jezioro Wicko Małe oraz fragment delty wstecznej Świny.
Zbiornik można jedynie podziwiać spacerując wokół niego. Zabronione są wszelkie inne formy aktywności, co oznacza, że nie można tu ani pływać, ani wędkować, ani nurkować. Mimo to warto zobaczyć niesamowite barwy Jeziora Turkusowego i zatrzymać się na chwilę w tym niesamowitym miejscu.

Jezioro Wisełka
Jezioro Wisełka jest zbiornikiem rynnowym pochodzenia polodowcowego. Obejmuje powierzchnię ok. 20 ha. Jest to jedno z głębszych jezior na Pojezierzu Wolińskim. Maksymalna głębokość wynosi 8 m. Wokół północnych brzegów znajdują się zabudowania miejscowości. Południowe brzegi otoczone są zaś lasem. W północno-zachodniej części Wisełki znajduje się kąpielisko z trawiastym brzegiem oraz wypożyczalnią sprzętu wodnego. Jest to bardzo dobre miejsce do nauki windsurfingu. Tutaj, w przeciwieństwie do morza, wieje znacznie słabszy wiatr, a woda jest cieplejsza. Instruktorzy mogą udzielić fachowych lekcji tego sportu. W wodach Wisełki żyją między innymi węgorze, okonie, leszcze, liny i szczupaki. Wędkarze po wykupieniu pozwolenia mogą korzystać z tutejszych pomostów bądź wypłynąć na jezioro łódką.

Jezioro Zatorek
Jezioro Zatorek jest niedużym akwenem o powierzchni 9,23 ha. Średnia głębokość wynosi zaledwie 1,2-2 m. Prawie w całości położone jest w lesie, jedynie południowo-zachodnie brzegi graniczą z miejscowością Wisełka. W północnej części znajduje się wyspa. Zbiornik ten powstał ok. 50 lat temu w skutek braku udrażniania poniemieckich drenów melioracyjnych, w wyniku czego zalana została leśna dolina. Wciąż jeszcze z wody wystają konary zatopionych drzew, wokół których rosną grążele, lilie wodne, grzybienie białe i żabiścieki pływające. Miejsce to stanowi ostoję dla awifauny. Spotkać tu można łabędzia niemego, puszczyka, kaczkę krzyżówkę, łyskę, czy trzciniaka. Występuje tu także duże bogactwo ryb, między innymi szczupaki, liny, karasie, okonie, płocie, karpy, leszcze i wzdręgi.
To urokliwe jezioro zachęca do zrobienia sobie przerwy. Lasy Państwowe, których własnością jest ten teren, zadbały o otoczenie Zatorka. Przygotowane są miejsca odpoczynku, także do grillowania, ale i pomosty dla wędkarzy. Po wykupieniu pozwolenia, można korzystać ze wszystkich udogodnień do łowienia ryb. Warto także wybrać się na spacer ścieżką przyrodniczą "Zatorek". Prowadzi ona wschodnim brzegiem jeziora oraz przez pobliski las. Na trasie znajdują się tablice edukacyjne oraz jeden punkt widokowy. Trasa ma ok. 3 km, a spacer trwa ok. 1,5 godziny.

Kamień pamiątkowy poświęcony pamięci Greków
Blok obrobionego kamienia z umieszczoną na nim tablicą pamiątkową. Wyryte są na niej: herb Dziwnowa i flaga Grecji oraz dwujęzyczny napis po polsku i grecku, informujący o tym, że głaz stanowi upamiętnienie Greków, leczonych w Dziwnowie w 1949 roku w ówczesnym Szpitalu 250.
Istnienie tej placówki medycznej objęte było wówczas ścisłą tajemnicą. Był to pierwszy całkowicie tajny duży szpital wojskowy na terenie Polski, specjalizujący się w chirurgii wojennej i rehabilitacji. Przebywali w nim greccy uchodźcy - partyzanci, uczestnicy wojny domowej. Ranni i ciężko chorzy byli leczeni i przechodzili rekonwalescencję od lipca 1949 do listopada 1950 roku. Łącznie pomoc medyczną otrzymało tu 2500 Greków.
Głaz postawiony został w roku 2004, staraniem dawnych pacjentów Szpitala 205, Towarzystwa Greków w Polsce oraz mieszkańców Dziwnowa. Co roku w lipcu jest jednym z miejsc obchodów uroczystości Dnia Greckiego, na który przyjeżdżają z całej Polski dawni pacjenci szpitala oraz ich potomkowie wraz z rodzinami.

Kamień runiczny poświęcony Haraldowi Sinozębemu
Kamień runiczny poświęcony Haraldowi Sinozębemu został odsłonięty w sierpniu 2014 roku, podczas jubileuszowej, 20. edycji Festiwalu Słowian i Wikingów. Harald Sinozęby był duńskim królem, który został wygnany z Danii przez swojego syna Swena Widłobrodego i szukając bezpiecznego miejsca trafił do Wolina, gdzie zmarł w 987 roku. Pamiątkowy głaz to rzeźbiony, barwnie pomalowany kamień, który posiada motywy zaczerpnięte z oryginalnego kamienia z X wieku, znajdującego się w Jelling (Dania) i postawionego przez Haralda ku pamięci jego rodziców Gorma i Thyry.

Kamienica przy ul. Gryfitów 1
Kamienica przy ulicy Gryfitów 1 została zbudowana w pierwszej połowie XVIII wieku, w miejscu starszej zabudowy. Jest to dwukondygnacyjny dom mieszkalny o konstrukcji ryglowej, z użytkowym poddaszem, zaprojektowany na planie prostokąta. Budynek został nakryty mansardowym dachem. Obecnie w obiekcie mieści się hotel.

Kamienica przy ul. Gryfitów 11
Kamienica przy ulicy Gryfitów 11 została zbudowana w XIX wieku. Jest to dwukondygnacyjny dom mieszkalny, z użytkowym poddaszem, zaprojektowany na planie prostokąta. Budynek został nakryty dachem naczółkowym. Na szczególną uwagę zasługują płaskorzeźby umieszczone pod oknami pierwszej kondygnacji, obramowania okienne i dwie płaskorzeźby umieszczone u szczytu domu. Kamienica jest własnością prywatną, można ją zobaczyć jedynie z zewnątrz.

Kamienica przy ul. Gryfitów 13
Kamienica przy ulicy Gryfitów 13 została zbudowana w XVI wieku i jest najstarsza w tym ciągu domów. Przebudowano ją na przełomie XIX i XX wieku. Jest to dwukondygnacyjny dom mieszkalny, z użytkowym poddaszem, zaprojektowany na planie prostokąta. Budynek został nakryty dwuspadowym dachem. Uwagę przyciąga gzyms zwieńczający szczyt kamienicy. Dom jest własnością prywatną, można go zobaczyć jedynie z zewnątrz.

Kamienica przy ul. Gryfitów12
Kamienica przy ulicy Gryfitów 12 została zbudowana w XVIII wieku. Przebudowano ją na przełomie XIX i XX wieku. Jest to dwukondygnacyjny dom mieszkalny, z użytkowym poddaszem, zaprojektowany na planie prostokąta. Budynek został nakryty dachem naczółkowym. Architektonicznie nawiązuje do sąsiedniej XVI-wiecznej kamienicy z numerem 13. Umieszczenie gzymsu na tej samej wysokości, podobne obramowania okienne mogą sugerować nawet, że domy powstały w tym samym czasie i tworzą jedną całość. Zwraca uwagę brak wejścia od frontu. Zostało ono współcześnie przeniesione. Dom jest własnością prywatną, można go zobaczyć jedynie z zewnątrz.

Kasztan jadalny Maron
Kasztan jadalny Maron został objęty ochroną jako pomnik przyrody Uchwałą nr XV/144/03 Rady Miejskiej w Międzyzdrojach. Jest to dość młode drzewo, ma dopiero 40-50 lat. Osiąga wysokość ok. 14 m, obwód pnia wynosi 130 cm a średnica jego korony wynosi 5 m. Nazwa Maron oznacza owoc kasztana (drzewa), który można spożywać po upieczeniu, zaś po ugotowaniu lub zmielony na mąkę służy m.in. do wypieku chleba. W Polsce znaleźć można nieliczne okazy drzew tego gatunku. Rosną głównie w parkach i ogrodach botanicznych. Naturalnie występuje w basenie Morza Śródziemnego, w Azji Mniejszej i na Kaukazie.

Kolegiata pw. św. Mikołaja Biskupa w Wolinie
Pierwsze wzmianki o gotyckiej świątyni na Wolinie pochodzą z 1288 r. Wielokrotnie przebudowywana, w czasie II wojny światowej została niemal całkowicie zniszczona, udało się ją jednak odbudować.
Wolin był pierwszą siedzibą biskupią, która powstała w wyniku misji chrystianizacyjnej. Siedziba biskupia zatwierdzona została w 1124 r. W 1160 r. przeniesiono ją do Kamienia Pomorskiego. Średniowieczna świątynia, jako jedyna z trzech powstałych, pozostała w Wolinie do dnia dzisiejszego. Pierwsze wzmianki o niej pochodzą z 1288 r. Niestety nie można stwierdzić jak dokładnie, pierwotnie wyglądała świątynia. Po kolejnej przebudowie w XIV w. wiadomo tylko, że budowla była trójnawowa, powstała na rzucie kwadratu, z wieżą zachodnią. Wiadomo także, że w XV w. pseudobazylika, po katastrofie budowlanej, kolejny raz została przebudowana. W XIX w. kościół został przebudowany, przetrwał on wojny i pozostał w Wolinie do dnia dzisiejszego.
Jednakże w czasie wojny dwa zabytkowe kościoły pw. św. Jerzego i św. Mikołaja zostały bardzo zniszczone. Miasto bowiem zrujnowano w 70%. Komunistyczne władze rozebrały kościół pw. św. Jerzego, natomiast kościół pw. św. Mikołaja pozostawiono. Dopiero 31 maja 1988 r. świątynie przekazano władzom kościoła. Wtedy też rozpoczęły się plany i działania budowlane oraz konserwatorskie. Kościół do użytku oddany został w 1999 r. W prezbiterium znajduje się wysoki krucyfiks, figura Jezusa Zmartwychwstałego, tabernakulum otoczone kłosami i winną latoroślą. Na ścianach umieszczone zostały stacje Drogi Krzyżowej.

Konkatedra pw. św. Jana Chrzciciela
Budowa gotyckiej świątyni z cegły i granitu rozpoczęła się w 2. poł. XII w. i trwała aż do wieku XV. W 2. poł. XIX w. dobudowano wieżę.
Budowę rozpoczęto w II poł. XII w. i kontynuowano do wieku XV. Kościół powstał z cegły i kostki granitowej. Posiada cechy romanizmu i gotyku. Wieża zabudowana w II poł. XIX w., przebudowana w 1934 r.
Kościół poświęcony 16 IX 1945 r.
Plan nabożeństw: niedz. 7:00, 8:30, 10:00, 12:00, 19:00, dni powszednie 7:00, 17:00 (od czerwca do końca sierpnia 19:00). Odpust: 24 VI.

Kościół filialny pw. Chrystusa Króla
Kościół powstał z głazów narzutowych i cegły na przełomie XV i XVI wieku. Prezentuje styl późnogotycki. Jest to świątynia salowa, z wieżą, zbudowaną w 1749 roku, od strony zachodniej. Kościół został zniszczony w 1945 roku, odbudowano go w latach 1974-1978. We wnętrzu warto zwrócić uwagę na zabytkowe wyposażenie: barokowy ołtarz i ambona z 1752 roku oraz ograny z 1877 roku. Zabytkowy jest również dzwon znajdujący się w świątyni, wykonano go w 1521 roku.
Kościół poświęcony: 10 XII 1978 r. Należy do Parafii pw. Narodzenia NMP w Jarszewie.

Kościół filialny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Kościół filialny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny wzniesiono ok. 1755 r. w stylu barokowym. W XIX w. służył początkowo, jako magazyn, następnie pełnił funkcję szpitala. Po II wojnie światowej budynek świątyni był nieużytkowany. W latach 1973-1993 władze miasta postanowiły wykorzystać obiekt do celów kulturowych, znajdowała się tam sala estradowa domu kultury. W 1996 r. budynkowi przywrócono funkcję kościoła katolickiego.
Poświęcony: 8 IX 1996 r. Należy do Parafii pw. św. Ottona w Kamieniu Pomorskim.

Kościół parafialny pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny
Kościół wybudowany został najprawdopodobniej w 1534 r., natomiast w 1634 r. budowla spłonęła. Nowa świątynia powstała w 1645 r. Prace remontowe oraz konserwatorskie odbyły się w 1903 r. We wnętrzu świątyni zachowało się wiele zabytkowych elementów, ołtarz główny i ambona z XVII w., wykonane w 1681 r. malowidła na stallach i pseudosklepieniu, zdobione ławki dla wiernych, obrazy Joachima Sellina z XVII w. oraz empora kolatorska i muzyczna.
Poświęcony 14 X 1945 r.

Kościół parafialny pw. św. Piotra Apostoła
Neogotycka świątynia powstała na początku lat 60. XIX w. Pierwotnie należała do protestantów, po II wojnie światowej przejęli ją katolicy.
Kościół z wypalanej cegły w stylu neogotyckim. Projektował go wspólnie z architektem Fryderykiem Augustem Stueblerem król pruski Fryderyk Wilhelm IV, a społeczność protestancka poddała dzieło – budowane na Królewskim Wzniesieniu od 1859 do 1862 r. – pod patronat św. Piotra Apostoła. Jego też rzeźbę umieszczono na fasadzie świątyni (1863 r.). Kościół poświęcony został 28 VI 1946 r.

Lewieńska Struga
Lewieńska Struga, zwana również Lewińską Strugą, ma długość zaledwie 13 km. Przepływa przez 7 jezior, dlatego długość koryta rzecznego zajmuje niespełna 6 km. Jest to ciek prostolinijny o bardzo słabym rozwinięciu, czyli stosunku długości rzeki do odległości w linii prostej łączącej źródło z ujściem. Dno rzeki jest muliste z domieszką piasku. Wzdłuż koryta rzecznego dominują użytki zielone oraz pola. W dolnym biegu, między Jeziorem Kołczewo a Zalewem Kamieńskim, ciek jest uregulowany i pogłębiony. Pozostała część rzeki jest bardzo zarośnięta. Jest to miejsce tylko wytrawnych kajakarzy, którzy nie boją się utrudnień w postaci mostów, konarów i innych przeszkód terenowych. Piękno przyrody rekompensuje jednak wszystkie uciążliwości.

Licznik rowerowy Kołczewo

Lipa "Babki Proszalne"
Lipa drobnolistna "Babki Proszalne" została objęta ochroną jako pomnik przyrody Uchwałą nr XV/144/03 Rady Miejskiej w Międzyzdrojach. Drzewo to ma okazałe wymiary. Osiąga wysokość 20 m. Obwód lipy wynosi 780 cm. Średnica korony zaś ma aż 18 m. Niektóre gałęzie muszą być podtrzymywane podporami. Ponieważ rośnie przy kościele, drzewo to jest łatwo dostępne do obejrzenia.

Marina Kamień Pomorski
Jedna z największych marin w województwie zachodniopomorskim. Dysponuje 240 miejscami do cumowania. Malowniczo położona w otoczeniu starego miasta. Doskonałe położenie nad pięknym Zalewem Kamieńskim, z dostępem do Morza Bałtyckiego przez cieśninę Dziwnę. Jachty cumuje się tutaj przy pomostach pływających, które wyposażono w punkty poboru wody i prądu. Wstęp na pomosty jest ograniczony tylko dla żeglarzy. Marina wyposażona jest również w specjalne miejsce do odbioru nieczystości z jachtów. Do dyspozycji żeglarzy są także dwa budynki – jeden klubowy, a drugi sanitarny wyposażony między innymi w natryski oraz kuchnię do samodzielnego przygotowywania posiłków. Dostępne są także dwie sale konferencyjne. Mniejsza do 12 osób i większa do 50 osób. Miejsca do cumowania są osłonięte długim, blisko 300-metrowym falochronem. Wygodny duży slip ułatwia wodowanie mniejszych jednostek. Na przystani dostępne są: WC, prysznic, pralnia, internet, prąd, woda pitna, slip, parking, szkutnik, mechanik, czartery. Stacja benzynowa znajduje się w odległości ok. 1 km.
Więcej informacji >>> https://marinas.pl/marina/marina-kamien-pomorski/

Marina Sułomino

Miejsce odpoczynku
Miejsce odpoczynku z wiatą i ławostołami

Molo
Molo w Kamieniu Pomorskim jest przedłużeniem ul. Bałtyckiej. Rozciąga się z niego panorama Zalewu Kamieńskiego oraz widok na miasto. W pobliżu znajduje się także jedna z najpiękniejszych marin Zachodniopomorskiego Szlaku Żeglarskiego.
Z molo w Kamieniu Pomorskim rozciąga się piękny widok nie tylko na Zalew Kamieński, ale i na miasto. Po prawej stronie molo znajduje się największa i jedna z najpiękniejszych na Pomorzu Zachodnim marin Zachodniopomorskiego Szlaku Żeglarskiego. Spacery w pobliży zalewu są atrakcyjne zarówno dla mieszkańców jak i dla turystów.

Molo w Międzyzdrojach
Historia molo w Międzyzdrojach sięga roku 1885. Wówczas był to niewielki drewniany pomost. Rozbudowano je w roku 1906, drewniana konstrukcja miała długość 300 metrów (lub wg. innych źródeł 370). W okresie I wojny zostało wysadzone przez saperów, zaś w 1920 roku odbudowano je do długości 200 metrów.
Wielokrotnie niszczone przez sztormy i niekorzystne warunki pogodowe, w drugiej połowie lat 80. zostało zamknięte, zaś pomost rozebrany. W 1994 roku rozpoczęła się budowa nowego molo, odbywająca się w dwóch etapach i ostatecznie zakończona w roku 2004.
Obecnie molo w Międzyzdrojach ma 395 metrów długości i należy do najdłuższych w Europie. Jest konstrukcji żelbetowej, ma status przystani morskiej dla turystycznych statków, które odpływają stąd do Świnoujścia oraz niemieckich nadmorskich miejscowości: Ahlbecku i Heringsdorfu.

Most obrotowy
Zbudowany w 1958 r. most obrotowy jest jednym z pięciu tego typu obiektów w Polsce. Ma 135 m długości i łączy wyspę Wolin z Wolińską Kępą.
Most obrotowy wybudowany został w 1958 r. Jest jednym z pięciu tego typu w Polsce. Jego całkowita długość wynosi 135 m, szerokość 9,80 m, dopuszczalna masa poruszającego się pojazdu to 30 t. Łączy on dwie wyspy: Wolin i Wolińską Kępę. Obraca się dzięki silnikom elektrycznym, umiejscowionym w środkowym filarze. Otwarcie mostu powoduje zamknięcie ruchu drogowego.

Most zwodzony Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy
Most został oddany do użytku w 1994 r. Wcześniej na tym samym miejscu istniał most drewniany. Konstrukcja łączy brzegi kanału żeglugowego o szerokości 16 m. Przęsło mostu jest otwierane w godziny parzyste.
Most łączący Dziwnów z wyspą Wolin powstał w latach 50, na miejscu dawnej przeprawy promowej. Początkowo był to most drewniany, z podnoszonym jednym przęsłem. Obecny, o konstrukcji stalowej, został oddany w 1994 roku. Jego dwa przęsła unoszą się, by przepuszczać wypływające z portu jachty, kutry i statki wycieczkowe. Podniesienie przęsła otwiera kanał żeglugowy o szerokości 16 metrów.
Pierwszy most, z lat 50. stał się słynny dzięki pokazaniu go w filmie "Czterej pancerni i pies", jako miejsca jednej z brawurowych akcji. Obecny jest wielką atrakcją turystyczną, zarówno dla pasażerów przepływających pod nim statków jak i osób obserwujących z lądu proces podnoszenia mostu. Przęsła unoszone są elektrycznie, w godziny parzyste.

Muzeum Historii Ziemi Kamieńskiej
Muzeum mieści się w położonym na Starym Mieście zespole katedralnym. Można w nim obejrzeć stałe wystawy archeologiczne i sakralne oraz wystawy czasowe. Najnowszą atrakcją placówki jest interaktywna ekspozycja dotycząca Ewalda von Kleista – fizyka i wynalazcy, twórcy pierwszego kondensatora elektrycznego.
Muzeum Historii Ziemi Kamieńskiej zostało założone w 2006 roku z inicjatywy społecznej archeologa Grzegorza Kurki oraz Towarzystwa Miłośników Ziemi Kamieńskiej. Muzeum mieści się w pomieszczeniach kapitularza Katedry Kamieńskiej oraz Pałacu Biskupim. Pomysł powołania muzeum zrodził się w 2004 roku podczas inwentaryzacji zbiorów zgromadzonych na strychu katedralnego wirydarza, Wówczas znaleziono dużą ilość zabytków. Spora część nigdy nie była udostępniona, więc postanowiono je wyeksponować.
Wśród muzealnych eksponatów znajdują się m.in. 4 toporki neolityczne, 1 siekierka krzemienna, sierp krzemienny kultury pucharów lejkowatych, skrobacz krzemienny z VI-V wieku p.n.e., gliniany kubek kultury łużyckiej, urny popielcowe, naczynie typu Bombentopf z XIII wieku, średniowieczna kościana oprawa na sierp, fragmenty naczyń wczesnośredniowiecznych, fragmenty kamionkowej ceramiki importowanej, fragmenty dębowej łodzi - dłubanki z V-VI wieku n.e., witraże, skamieliny ryb z ery paleozoicznej i muszli amonitów z ery mezozoicznej, skały, minerały, kości zwierzęce, możdżeń tura z widocznymi nacięciami na powierzchni, skorupa żółwia, żuchwa hipopotama, miecz ryby piły, średniowieczna podkowa z rakami służącymi do jazdy konnej na mokradłach, żelazne kule armatnie, fragment miecza średniowiecznego, fragment kamiennego epitafium znalezionego w 1873 roku na terenie poklasztornym.
Oprócz wyżej wymienionych zabytków w muzeum umieszczono eksponaty wystawiane od wielu lat w Skarbcu Katedralnym. Są to renesansowe kafle piecowe m.in. szkliwiony kafel z portretem księcia Barnima XI i kafle fryderycjańskie z połowy XVIII wieku.
Zbiory muzeum prezentowane są również w Pałacu Biskupim. Można tam zobaczyć dwie wystawy fotograficzne: "Historia zapisana na szkiełkach - Adolf Bartelt, kamieński fotograf" i "Miasto zatrzymane w kadrze Kamień Pomorski w fotografii Stanisława Kolasińskiego".
Poza stałą wystawą zabytków sakralnych i archeologicznych muzeum co jakiś czas otwiera nową wystawę czasową. Wystawy czasowe poświęcone są historii Kamienia Pomorskiego i np. prezentują zdjęcia dostarczone przez mieszkańców albo też ważnym jubileuszom, np. jubileuszowi Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Organowej i Kameralnej w Kamieniu Pomorskim, czy też twórczości lokalnych artystów.
Twórcy muzeum mają nadzieję, że działalność Muzeum Historii Ziemi Kamieńskiej przyczyni się do reaktywacji Muzeum Regionalnego w Kamieniu Pomorskim.

Muzeum Kamieni
Muzeum Kamieni mieści się w XIV-wiecznej zabytkowej Baszcie i Bramie Wolińskiej, które są pozostałością murów obronnych miasta. Położone jest na Starym Mieście, na skrzyżowaniu ulic Basztowej i Słowackiego. Znajduje się w niedalekiej odległości od Zalewu. Można w nim obejrzeć szereg cennych minerałów i skamielin, a nawet meteoryt. Atrakcją jest ekspozycja poświęcona historii Kamienia Pomorskiego oraz taras z widokiem na okolicę.
Muzeum powstało w 2001 roku. Jest to prywatne muzeum będące przedsięwzięciem rodziny Sokołowskich, posiadającej podobne muzeum w Szklarskiej Porębie. W ekspozycji muzeum możemy obejrzeć: liczne minerały (w tym m.in. największą w Polsce szczotkę ametystową), bursztyny (trzykilogramowy okaz z okolic Rarwina) oraz sześciokilogramowy meteoryt z oryginalnym certyfikatem. Ponadto w swoich zbiorach muzeum posiada skamieliny dinozaurów, w tym szkielety deinonycha i ornitolesa oraz kości tyranozaura, allozaura, barionyksa, celofyza i strutiomima.
Dużą atrakcję stanowi skamieniałe gniazdo z 33 jajami dinozaura kaczodziobego. Ilustracją do tej ekspozycji jest wyświetlany w muzeum film przedstawiający życie dinozaurów. W muzeum można również obejrzeć ekspozycje historyczne: jedną poświęconą historii miasta oraz drugą prezentującą repliki dawnej broni i zbroi. Na ostatnim piętrze baszty mieści się izba pamięci nazwana "Kamień wczoraj i dziś". Dodatkową atrakcją jest taras widokowy, z którego można obejrzeć panoramę miasta oraz jego okolice, a w szczególności Zalew Kamieński, wyspę Chrząszczewską oraz Głaz Królewski. W Muzeum mieści się sklep z pamiątkami.

Muzeum Przyrodnicze Wolińskiego Parku Narodowego
Muzeum prezentuje bogactwo fauny i flory Wolińskiego Parku Narodowego. Plenerowa ekspozycja poświęcona ciekawym gatunkom ptaków jest jedną z głównych atrakcji Międzyzdrojów.
Muzeum Przyrodnicze Wolińskiego Parku Narodowego im. prof. dr. Adama Wodziczki powstało w 1962 r. Wówczas miało swoją siedzibę w zabytkowym białym pałacyku z XIX w. W 1995 roku zostało przeniesione do nowoczesnego budynku o powierzchni 900 m2. Muzeum prezentuje zbiory fauny i flory występującej na terenie Wolińskiego Parku Narodowego.
W 1960 roku Rada Naukowa Wolińskiego Parku Narodowego podjęła decyzję o konieczności założenia Muzeum Przyrodniczego. Rozpoczęto gromadzenie zbiorów do muzeum i w roku 1961 r. otworzono pierwszą wystawę przyrodniczą. Wystawa została bardzo dobrze odebrana, odwiedziło ją ponad 3500 osób. W 1962 roku wystawę przekształcono w Muzeum Przyrodnicze, w którym zaprezentowano kilka nowych wystaw, zanotowano wówczas 100% wzrost frekwencji. Muzeum uzupełniano nowymi okazami zwierząt i roślin, wciąż poszerzana kolekcja eksponatów cieszyła się dużą popularnością i w końcu lat 70-tych muzeum odwiedzało ok.100 tys. osób rocznie. W latach 90-tych muzeum obejmowało teren całego budynku o powierzchni 350 m2 i prezentowało swoje zbiory w 8 salach. W 1995 r. siedzibę muzeum przeniesiono do nowoczesnego budynku.
Ekspozycja muzeum obejmuje 5 sal wystawienniczych. Ekspozycje stałe prezentują piękno i niepowtarzalność przyrody Parku oraz bogactwo fauny i flory. Jest to między innymi ptactwo Wstecznej Delty Świny, reprezentatywne dla fauny Wolina ssaki leśne oraz zwierzęta wodnych ekosystemów Parku. W muzeum można zapoznać się z budową geologiczną wyspy, a także poznać historię bursztynu bałtyckiego. Na uwagę zasługują wielkie dioramy przedstawiające charakterystyczne dla parku krajobrazy takie jak wybrzeże Zalewu Szczecińskiego, nadmorskie klify w różnych porach roku i żubry. W dioramach można zobaczyć kilkadziesiąt gatunków ptaków wodnych m.in. kormorany, gągoły, łabędzie, zimorodki, perkozy. Do cenniejszych zbiorów zaliczane są: największa w Polsce kolekcja samców bojownika w szacie godowej, która liczy ok. 130 sztuk, okaz pingwina złotoczubego, diorama bielika z pisklętami, foki szare, okazy żubrów i ssaki leśne.
Charakterystycznym symbolem Wolińskiego Parku Narodowego są bieliki. Obok muzeum możemy zobaczyć parę tych okazałych ptaków drapieżnych. Oprócz bielików można także zobaczyć puchacza - największą polską sowę. Ta plenerowa ekspozycja to jedna z głównych atrakcji Międzyzdrojów.
Muzeum posiada dwie nowocześnie wyposażone sale konferencyjne, w których latem wyświetlane są filmy przyrodnicze dla mieszkańców i turystów.
W dawnym budynku muzeum mieści się Galeria Stare Muzeum powołana do życia w 2005 r. W galerii prezentowane są wystawy o różnorodnej tematyce głównie związanej z edukacją przyrodniczą, historyczną, a także twórczością artystyczną - fotografika, malarstwo, rysunek, rzeźba, muzyka.
Obiekt w całości przystosowany jest do potrzeb osób niepełnosprawnych.

Muzeum Regionalne im. Andrzeja Kaubego w Wolinie
Muzeum Regionalne im. Andrzeja Kaubego w Wolinie zostało założone w 1966 roku, z inicjatywy m.in. prof. Władysława Filipiaka, wielkiego badacza ziemi wolińskiej. To za sprawą jego pracy archeologicznej odkryto mury obronne, port, przedmieścia i cmentarzyska w Wolinie. Jego poszukiwania potwierdzały fakty z historii, które wcześniej były znane tylko z kronik. Wolińskie Muzeum prezentuje całą fascynującą historię Wolina, której ilustracją są liczne eksponaty znalezione właśnie na ziemiach wolińskich. Zbiory prezentowane są w kilku salach. W pierwszej sali znajduje się główna wystawa zatytułowana "Śladami wczesnośredniowiecznego Wolina - Winety - Jomsborga", przedstawia ona dzieje i kulturę materialną Wolina od założenia osady na przełomie VI - VII wieku po jej upadek w XII wieku. Przedstawiono tu model miasta z okresu jego największej świetności, pokazano pozostałości umocnień miejskich, system obronny, a także przedmioty kultu i sposoby pochówku. Wśród cennych eksponatów, które możemy zobaczyć na tej wystawie są: drewniana czterotwarzowa figurka Świętowita, kompas słoneczny - będący jedynym w całości znalezionym kompasem tego typu w Europie, model portu, fragment palisady czy grób skazańca. W drugiej sali możemy się zapoznać z gospodarką Wolinian. Liczne znaleziska potwierdziły, że podstawą bogactwa Wolinian był handel, a także szeroko rozwinięte rzemiosło, zarówno produkcja przedmiotów codziennego użytku jak i tych luksusowych przeznaczonych na eksport. Prezentowane rzemiosła to: hutnictwo i kowalstwo, obróbka metali kolorowych, szklarstwo, rozwinięta obróbka bursztynu oraz szewstwo. W trzeciej sali prezentowane są najstarsze ślady pobytu człowieka na ziemi wolińskiej. Tutaj możemy zobaczyć najstarszy eksponat w muzeum - grot harpuna z okresu schyłkowego paleolitu. Ponadto można zobaczyć narzędzia rolnicze pochodzące z neolitu czy z epoki brązu. Właśnie z epoki brązu pochodzi jeden z najcenniejszych eksponatów, tzw. skarb brązowy, czyli zbiór pięknych ozdób, które należały do członka społeczności kultury łużyckiej. Eksponat wykonany z brązu waży ponad 2,5 kg, tworzą go naszyjniki, bransolety, szpile, naramiennik, fragment zapinki płytowej oraz nóż. Został zakopany w ziemi ok. 950 lat  temu. Kolejna sala prezentuje najnowszą historię Wolina, ze szczególnym uwzględnieniem ostatnich miesięcy II wojny światowej, kiedy miasto zostało zniszczone. Sala piąta to sala wystaw czasowych, prezentowane są tutaj wyniki prowadzonych badań archeologicznych. W sali szóstej znajduje się wystawa "Johannes Bugenhagen - Wolinianin i obywatel Europy" przedstawia ona życie i dokonania urodzonego w 1485 historiografa Pomorza. W muzeum znajduje się także sala konferencyjna, w której możemy zobaczyć kolekcję map Pomorza, a wśród nich Wielką Mapę Księstwa Pomorskiego z 1618 roku.
Muzeum jest jednostką gminną. Muzeum jest administratorem dworku von Beloy, mieszcącego się tuż obok, w którym znajduje się Centrum Współpracy Międzynarodowej. Instytucja do kilku lat uczestniczy w nocy muzeów. Zwiedzający mogą skorzystać z przewodników magnetofonowych dostępnych w kilku językach. Czwartek jest dniem, kiedy wstęp jest bezpłatny.

Muzeum Rybołówstwa Morskiego
Muzeum prezentuje historię Dziwnowa, jednego z najważniejszych dawnych polskich portów rybackich.
Muzeum Rybołówstwa Morskiego w Dziwnowie poświęcone jest historii dziwnowskich rybaków. W muzeum znajduje się bogata kolekcja eksponatów związanych z rybołówstwem z czasów, kiedy Dziwnów był jednym z najważniejszych portów rybackich w Polsce.
Płatne (w sezonie letnim) miejsca parkingowe przy ulicy Wybrzeże Kościuszkowskie.

Nadmorski Park Miniatur i Kolejek
Nadmorski Park Miniatur i Kolejek to ciekawa atrakcja w Dziwnowie. W malowniczym parku ujrzeć można miniatury polskich latarni morskich w skali 1:10 oraz repliki lokomotyw, parowozów i wagonów kolejowych. Lokomotywy mkną po torach i puszczają kłęby dymu ku uciesze najmłodszych.
Bilety:
Bilet ulgowy przysługuje:
dzieciom, młodzieży, studentom (za okazaniem legitymacji uczniowskiej lub studenckiej)
seniorom, emerytom, rencistom
osobom niepełnosprawnym
* Bilet grupowy: powyżej 15 osób + 1 opiekun (wstęp wolny) . Wskazana wcześniejsza rezerwacja.
W przypadku złych warunków atmosferycznych, Park Miniatur może być wcześniej zamknięty.
Dla najmłodszych dzieci jest miejsce zabaw, w Parku znajduje się też kawiarnia.
Przeciętny czas pobytu w Parku wynosi około 1 godziny.
Po przeciwnej stronie ulicy znajduje się parking dla autokarów oraz aut osobowych.

Obelisk pamięci Ewalda Von Kleista
Obelisk ufundowany został przez mieszkańców Kamienia Pomorskiego w trzechsetną rocznicę urodzin Ewalda Jurgena Von Kleista - uczonego i wynalazcy, który w latach 1722-1747 był dziekanem kapituły kamieńskiej. 11 października 1745 roku, w Kamieniu Pomorskim, dokonał on jako pierwszy na świecie próby z kondensatorem elektrycznym (Butelką Kleista).
O tym epokowym wydarzeniu informuje umieszczona na obelisku tablica pamiątkowa. Obelisk znajduje się przed dworem znanym jako Kuria Dziekana, lub Dwór Von Kleista - w którym odkrywca mieszkał w trakcie swego pobytu w mieście.

Obwarowania miejskie w Kamieniu Pomorskim
XIV-wieczne mury miejskie można dziś oglądać jedynie w niewielkich fragmentach. W dobrym stanie zachowała się Brama Wolińska, Furta Maślana oraz Wieża Piastowska. Spacer śladami fortyfikacji zajmuje ok. dwóch godzin.
Mury obronne w Kamieniu Pomorskim zaczęto budować w pierwszej połowie XIV wieku, po tym jak w 1308 r. na Kamień napadli Brandenburczycy, spłonęło wówczas całe miasto. Wokół miasta wzniesiono osiem wież obronnych, w tym trzy od strony Zalewu (Rybacka, Miejska i Maślana). Od strony lądu miasto zabezpieczał mur z pięcioma wieżami i dwiema fosami. Umocnienia te nie obejmowały katedry i zabudowań kapitulnych, które były obwarowane osobnym murem. W wyniku wojny trzydziestoletniej (1618-1648) miasto i jego system obronny uległy zniszczeniu, do dziś zachowały się tylko niewielkie fragmenty murów oraz Wieża Piastowska i Brama Wolińska.
Zainteresowani poszukiwaniem śladów murów obronnych miasta mogą się udać na spacer, który zajmie ok. 2 godzin. Spacer można zacząć nad Zalewem, gdzie zachowały się fragmenty murów miejskich. Inną pozostałością dawnych murów obronnych, którą również możemy zobaczyć w okolicach Zalewu jest Furta Maślana, która jako jedna z trzech wież broniących miasta od strony akwenu przetrwała do czasów współczesnych. Spacerując śladem murów obronnych miasta nie można pominąć XIV-wiecznej Bramy Wolińskiej, reprezentującej styl gotycki. Obecnie znajduje się tutaj Muzeum Kamieni. Pozostałości murów obronnych posiadają trzech właścicieli: urząd gminy, miejscową parafię oraz skarb państwa. Nie wszyscy wykazują się jednakową dbałością o zabytek w rezultacie czego część z nich jest w kiepskim stanie.

Pałac Biskupi
Budynek pałacu został wzniesiony w stylu gotyckim w drugiej połowie XV wieku. Powstał w miejscu budowli z początku XIV wieku. W 1568 roku został przebudowany. Nadano mu wówczas cechy renesansowej rezydencji. Pałac uzyskał nowe wnętrza i elewacje, w tym od razu zwracający uwagę szczyt ozdobiony manswerkami. W zachodniej ścianie wymurowano wykusz, który jest uznawany za jedno z najpiękniejszych dzieł na Pomorzu. Na uwagę zasługuje również trójbiegowa klatka schodowa wewnątrz budynku. Wraz z katedrą, domem zakrystiana, kanonią, plebanią, kurią dziekana i szkołą wchodziła w skład dawnego osiedla katedralnego.
Po 1945 roku w pałacu miała swoją siedzibę biblioteka. Obecnie znajduję się w nim archiwum oraz sale wystawowe Muzeum Historii Ziemi Kamieńskiej.

Promenada Gwiazd (Aleja Gwiazd)
Aleja Gwiazd powstała w 1996 r., podczas pierwszego Wakacyjnego Festiwalu Gwiazd. Najważniejszą jej częścią są kamienne płyty, w których przedstawiciele polskiej kultury zostawiają odciski dłoni. Obecnie jest ich ponad 100.
Aleja Gwiazd powstała w 1996 roku, podczas pierwszego Wakacyjnego Festiwalu Gwiazd. Inspiracją do jej stworzenia były światowej sławy miejsca poświęcone gwiazdom kinematografii - hollywoodzki Bulwar i Aleja Gwiazd w Cannes.
Od tego czasu każdego roku w lipcu, podczas kolejnych edycji Festiwalu, najbardziej zasłużeni polscy aktorzy oraz słynni przedstawiciele świata kultury pozostawiają odciski swych dłoni na pamiątkowych płytach. Obecnie znajduje się ich już znacznie ponad 100.
Wyjątkowego klimatu temu miejscu nadają także pomniki poświęcone wybitnym postaciom polskiego kina, w tym nieżyjącym już gwiazdom. Wśród tych upamiętnień m.in. ławeczka Gustawa Holoubka, pomnik Juliusza Machulskiego, w roli kasiarza Kwinty, oraz pomnik Krzysztofa Kolbergera.
W pobliżu Promenady Gwiazd, przy ul. Bohaterów Warszawy, znajduje się jedyne w Polsce Muzeum Figur Woskowych, gdzie m.in. można zobaczyć postacie wybitnych polskich aktorów w ich najsłynniejszych kreacjach, np. Daniela Olbrychskiego w roli Kmicica, czy Bogusława Lindę jako Franza Maurera.

Ratusz w Kamieniu Pomorskim
Najstarsza część ratusza datowana jest na XIII w. Obiekt był wielokrotnie rozbudowywany. W 2011 r., podczas prac archeologicznych, w jego okolicy znaleziono ślady bytności wikingów pochodzące z X w. Obecnie w budynku mieści się Urząd Miasta.
Ratusz w Kamieniu Pomorskim powstawał w kilku fazach, najstarsza jest zachodnia część budynku. Do budowy ratusza przystąpiono na przełomie XIII i XIV wieku, jednak dopiero w połowie XIV uzyskał kształt bryły, którą możemy oglądać obecnie. Początkowo jego podstawą był kwadrat, później rozbudowano go do podstawy prostokąta. Zgodnie z obowiązującymi wówczas zasadami fasada budynku była zwrócona na wschód. W XV wieku, w okresie późnego gotyku, budynek został wzbogacony o zdobienia i detale architektoniczne. Około 1600 roku powstał zachodni szczyt budynku z maswerkową dekoracją wykonaną z profilowanej cegły.
W XVIII wieku zmieniono wejście do budynku przenosząc je ze strony wschodniej na południową, wówczas zmieniono też okna na prostokątne. W 1837 roku część pierwszego piętra podzielono na dwie kondygnacje, w celu pozyskania nowych pomieszczeń. 90 lat później dokonano regotycyzacji budynku odsłaniając filary i arkady podcienia. W 1945 roku, w wyniku działań wojennych, budynek został prawie całkowicie zniszczony, pozostały jedynie mury obwodowe ze środkowym szczytem. Odbudowa Ratusza nastąpiła dopiero w latach 1965-1968, wówczas odwzorowano stan z XV wieku. Forma stylowa należy do okresu przejściowego w sztuce Pomorza Zachodniego, między gotykiem a renesansem. Ratusz jest wymurowany z cegły i częściowo otynkowany. Starsza, zachodnia część bryły w wątku wedyjskim, a wschodnia w gotyckim. W piwnicach i na parterze zachowały się gotyckie sklepienia krzyżowo-żebrowe i kolebkowe. Ratusz jest najważniejszym budynkiem w dzielnicy staromiejskiej. Uwagę należy zwrócić na trójarkadowy podcień ze szczytem późnogotyckim od strony wschodniej, a także zachodni szczyt z maswerkową dekoracją, na zwieńczeniu którego umiejscowiono herb miasta. Na południowej ścianie zachowała się oryginalna kuna - dawne narzędzie kary, do którego przywiązywano skazańca z obrożą na szyi, zazwyczaj było to połączone z chłostą.
W 2011 roku, w wyniku prowadzonych prac archeologicznych, przed ratuszem odkryto fragmenty ceramiki i rękojeść noża wikingów z X wieku, które obecnie można oglądać w Muzeum Historii Ziemi Kamieńskiej. Miejsce odkrycia wyeksponowano, można je obejrzeć pod specjalną kratą wraz z fragmentem XVI-wiecznego muru. O cennym odkryciu informuje znajdująca się obok tablica. Obecnie ratusz jest siedzibą władz miasta.

Ratusz w Wolinie
Neogotycki ratusz z 1881 r. jest obecnie siedzibą Urzędu Miasta Wolin. Dawniej w tym miejscu istniał klasztor sióstr cysterek.
Ratusz w Wolinie wybudowany został w latach 1880-1881, w stylu neogotyckim. Wzniesiony został na miejscu zamku książęcego oraz późniejszego klasztoru cysterek. Obecnie znajduje się tutaj Urząd Miejski.

Restauracja Port
Jesteśmy całoroczną Restauracją znajdującą się 200m od od plaży w Międzywodziu :) Nie trudno nas znaleźć, ponieważ znajdujemy się dokładnie na wprost Kościoła, na skrzyżowaniu ulic Zwycięstwa i Bałtyckiej.
Port to wyjątkowe miejsce, gdzie stawiamy na smak, jakość oraz świeżość. Jesteśmy małą rodzinną knajpką z bardzo ciepłą i luźną atmosferą, u nas poczujesz się bardzo swobodnie. Serwujemy świeże ryby smażone oraz z pieca, pizze, sałatki, dania obiadowe, śniadania, kolacje.
Nasza restauracja jest dobrym miejscem dla całej rodziny, posiada przytulny taras nawet zimą. Jesteśmy otwarci całorocznie, codziennie. Napijesz się u nas najlepszej włoskiej kawy i zimnego piwa :) R
estauracja jest również przyjazna dla obcokrajowców, posiadamy przetłumaczone menu oraz rozmawiamy w jeż. polskim, angielskim oraz niemieckim.

Rzeźba przy promenadzie
Wolin to miasteczko pełne atrakcji turystycznych. Bez wątpienia należą do nich rzeźby, które możemy podziwiać w różnych częściach miasta. Do takich należą m.in.: rzeźba Światowida czy rzeźba woja na Rynku. Ciekawą jest również rzeźba znajdująca się przy promenadzie - dzieło z kamienia symbolizujące wznoszącego się ptaka.

Rzeźby na rynku w Wolinie
Wolin to legendarna stolica Wikingów, miasto bogate w atrakcje nawiązujące go historii Wikingów. Niedawno na wolińskim Rynku pojawiła się drewniana rzeźba przedstawiająca woja. Pokaźnych rozmiarów mężczyzna w zbroi, wsparty na mieczu, stoi na straży miasta, jednocześnie też budzi zaciekawienie. To swoiste zaproszenie do odwiedzin w Wiosce Wikingów.

Samoobsługowa stacja naprawy rowerów

Skarbiec katedralny
Obecne pomieszczenia skarbca zostały wybudowane w latach 1325-50, nad wschodnim skrzydłem krużganków. Budynek nakrywa dwuspadowy ceramiczny dach. Nie jest znane jego pierwotne przeznaczenie. Na skarbiec składają się cztery gotyckie sale o układzie amfiladowym. Łączą je ostrołukowe portale. Każda z sal została nakryta sklepieniem krzyżowo-żebrowym. Dzienne oświetlenie zapewniają ostrołukowe i okrągłe okna. W okno w północnej ścianie wprawiony został witraż z herbem biskupstwa. Prawdopodobnie wszystkie ściany skarbca pokryte były freskami. Zostały one jednak zamalowane. Część z nich odkryto i zabezpieczono podczas prac konserwatorskich. W jednej z sal zachowała się także posadzka wykonana z kwadratowych ceramicznych kafli.
Znane z zachowanych inwentarzy skarbca bogate wyposażenie nie dotrwało do dzisiejszych czasów. W 1945 roku zostało „ewakuowane” przez wycofujących się Niemców do Benic. W trakcie transportu skrzynie ze skarbem zaginęły.
Na obecnie prezentowanej w skarbcu wystawie można zobaczyć: dzbany, lichtarze, misy, starodruki, szaty liturgiczne, portrety, rzeźby, a także replikę relikwiarza św. Korduli, którego oryginał zaginął w 1945 roku.

Średniowieczne mury obronne
Pierwotne mury powstały w XIV i XV w. W wieku XVII zostały rozebrane, a później odbudowane na nowo. Ich fragmenty można zobaczyć w północno-wschodniej części Wolina.
Powstały w XIV i XV wieku system umocnień wokół miasta składał się z murów obronnych oraz wysuniętych przed nie pięciu bastionów. Rozbudowa fortyfikacji trwała do XVII wieku, następnie zostały one zlikwidowane i ponownie odbudowane w roku 1710.
Fragmenty najstarszych murów znajdują się w północno-wschodniej części miasta. Mają wysokość trzech metrów, długość około 50. Zbudowane są z kamienia, charakteryzują się niejednolitą konstrukcją.

Stacja Kamień Pomorski
Dworzec kolejowy ma dwa perony obsługujące podróżnych na trasie do Wysokiej Kamieńskiej i Szczecina. Budynek pochodzi z 1963 r., powstał na miejscu poprzedniego, który uległ zniszczeniu w czasie wojny.
Dworzec PKP Kamień Pomorski - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stacja Wolin
Stacja położona w północnej części Wolina. Zatrzymują się na nim pociągi z kierunku Szczecina oraz Świnoujścia.
Dworzec PKP Wolin - odjazdy, przyjazdy, informacje

Teren Starego Miasta i Osiedla Katedralnego
Nazwa miasta pochodzi od leżącego na brzegu Wyspy Chrząszczewskiej głazu zwanego królewskim. Według tradycji Bolesław Krzywousty miał z niego dokonać w 1121 roku przeglądu floty.
Osada ze względu na swoje położenie bardzo szybko zyskała na znaczeniu. Już w 1176 roku stała się siedzibą biskupów pomorskich. Stało się to po spustoszeniu pierwotnej stolicy biskupa w Wolinie. Wtedy też rozpoczęto wznoszenie kanonii, pałacu biskupiego i katedry, którą z powodu najazdu Duńczyków i Brandenburczyków ukończono dopiero w XIV wieku. Całość zespołu została otoczona murem obronnym. W późniejszych wiekach zespół wzbogaciły: dom dziekana, plebania, dom instytutu dla panien, dom zakrystiana, ceglana kanonia i szkoła. W początkowym okresie reformacji biskupstwo nie uległo kasacji. Dopiero po śmierci ostatniego biskupa katolickiego w 1544 roku Kamień Pomorski stał się siedzibą biskupów luterańskich. Był nią do 1648 roku. W latach 1648-1821 w Kamieniu rezydowała luterańska kapituła. Od 1812 do 1945 roku katedra była kościołem parafialnym. Pod zarząd kościoła rzymskokatolickiego kompleks powrócił po II wojnie światowej. W 1972 roku katedra została ponownie konsekrowana. W 2005 roku zespół katedralny uznany został za Pomnik Historii.
Równolegle do kompleksu katedralnego rozwinęło się miasto. Wykształciło się ono ze słowiańskiego grodu istniejącego co najmniej od X wieku. W 1124 roku Otton z Bambergu dokonał pierwszego chrztu mieszkańców Kamienia. W 1274 roku osada otrzymała prawa miejskie, co wydatnie przyczyniło się do jej rozwoju. Wytyczono wówczas siatkę ulic, z centralnie umieszczonym placem targowym - rynkiem. Rozpoczęto wznoszenie ratusza i murów obronnych. W XIV wieku Kamień przystąpił do związku hanzeatyckiego, poszerzając tym samym sieć kontaktów handlowo-politycznych. W XVII wieku miasto trzykrotnie zmieniło przynależność terytorialną. Najpierw dostało się pod panowanie królów Szwecji, później Brandenburgii, a na koniec Królestwa Prus. W 1892 do Kamienia dotarła kolej. W trakcie ostatniej fazy II wojny światowej miasto zostało w 40% zniszczone w trakcie bombardowania przez Armię Czerwoną. W takim stanie zostało przekazane Polsce. W latach 60. XX wieku wyburzono część ocalałej zabytkowej zabudowy, zastępując ją blokowiskiem.

Wiatrak holenderski
Zbudowany na planie koła wiatrak powstał w 1850 r. Jest to charakterystyczny punkt na mapie Wolina, obecnie jednak niedostępny do zwiedzania.
Wiatrak holenderski został wybudowany w 1850 roku. Budowla posiada trzy kondygnacje, jest zbudowana na planie koła. Obiekt oraz jego otoczenie zostały wpisane do rejestru zabytków województwa zachodniopomorskiego.
Wiatrak holenderski to punkt, którego nie można pominąć zwiedzając Wolin. Jest to budowla charakterystyczna dla Wolina, znana z widokówek. Wiatrak i jego malownicze otoczenie tworzą kompozycję wartą uwiecznienia.
Okazałą budowlę można podziwiać z zewnątrz. Wnętrza obiektu z założenia są niedostępne, jednak czasami, dzięki uprzejmości sympatycznego gospodarza, można je zobaczyć. Podobny obiekt można znaleźć w oddalonej o ok. 4 km na północny-wschód miejscowości Sułomino. Woliński wiatrak to jeden z punktów geocachingu.

Wieża Piastowska i Brama Wolińska
Obiekty powstały w XIV w. Dziś są najlepiej zachowanymi średniowiecznymi zabytkami miasta i są dostępne do zwiedzania: znajduje się w nich Muzeum Kamieni oraz taras widokowy.
Wieża Piastowska to pochodząca z XIV wieku baszta w stylu gotyckim, wraz z Bramą Wolińską należą do najlepiej zachowanych obiektów średniowiecznej zabudowy miejskiej Kamienia Pomorskiego i jego systemu obronnego. Obecnie w tych wyniosłych budowlach ma swą siedzibę Muzeum Kamieni. W swych bogatych zbiorach prezentuje ono niezwykłą kolekcję minerałów, skamieniałości, meteorytów. Dodatkową atrakcją dla odwiedzających je turystów jest taras widokowy, z wysokości którego można podziwiać rozległą panoramę miasta - z odznaczającym się jego dawnym kształtem. Doskonale widoczna jest również jego okolica wraz z rozlewiskami Dziwny, Zalewem Kamieńskim i Wyspą Chrząszczewską oraz Głazem Królewskim.

Willa przy ul. Parkowej 5
W Dziwnowie znajduje się prezentująca nadmorski typ zabudowy okazała willa. Jest to budynek o rozczłonkowanej bryle z bogatym detalem architektonicznym. Willa została wybudowana na początku XX wieku.
Miejscowość Dziwnów kiedyś składała się z trzech oddzielnych osad rybackich: Dolny, Górny, Dziwna, które w 1926 r. zostały połączone w Dziwnów. Willa położona przy ul. Parkowej 5 znajdowała się na terenie Dziwnowa Dolnego. Nie jest znany pierwszy właściciel willi, ani też jej projektant. Datę powstania ustalono na podstawie prezentowanego przez budynek stylu architektonicznego.
Budynek charakteryzuje się rozczłonkowanym, asymetrycznym rzutem typowym dla zabudowy willowej. Jest to budynek dwukondygnacyjny, podpiwniczony, z użytkowym poddaszem. Zasadniczy korpus budynku jest czworoboczny z ryzalitami pozornymi. W związku z roczłonkowaną bryłą budynku jest on przykryty kilkoma dachami, co tworzy ciekawą kompozycję, a jej dopełnienie tworzy ażurowa snycerka o motywie roślinnym tworząca wykończenie dachu. Dach pokryty ceramiczną dachówką. Przy zachodnim narożniku korpusu głównego znajduje się niewielkie skrzydło. Wejścia do budynku prowadzą przez ganek znajdujący się przy południowo-zachodniej ścianie korpusu oraz werandę umieszczoną na ścianie południowo-wschodniej. Na frontowej stronie znajdują się balkony. Elewacja willi jest opracowana w sposób charakterystyczny dla budownictwa willowego, wolnostojącego z początku XX wieku. Ściana północno-wschodna jest całkowicie pozbawiona okien, co miało zapewnić spokój i komfort letnikom. W obrębie ścianki kolankowej widoczne są ozdobnie profilowane końce belek stropowych oraz drewniana konstrukcja rygli. Całość zdobiona bogatą snycerką. Okna budynku podwójne, krosnowe, dzielone krzyżem, na poddaszu okna skrzynkowe, wieloskrzydłowe. Okna umieszczone w ozdobnych o motywach geometryczno-kostkowych opaskach wykonanych w tynku. Budynek zachowany w dobrym stanie.
Obecnie budynek pełni funkcje mieszkalne, zamieszkuje go kilka rodzin. Obiekt dostępny z zewnątrz.

Wolin
Widok na Wolin i kościół pw. św. Mikołaja Biskupa istniejący do dziś. Współczesne zdjęcie wykonane z brzegu Dziwnej przy Centrum Słowian i Wikingów.

Wydrzy Głaz
Wydrzy Głaz jest pomnikiem przyrody nieożywionej. Ten olbrzymi głaz narzutowy został przyniesiony przez lądolód w czasie ostatniego zlodowacenia ponad 10 000 lat temu. Ma aż 8 metrów w obwodzie i waży ok. 26 ton. Leży w wodzie przy samym brzegu jeziora i wystaje ponad metr nad taflę wody. Nazwa eratyku związana jest z wydrami, które w słoneczne dni wygrzewają się na tym głazie. Niektórzy ludzie dopatrują się w kształcie kamienia głowy wydry.

Zabytkowy budynek szkoły
Szkoła znajduje się w północnej części miasta, nieopodal katedry i pałacu biskupiego, na zbiegu ulic Żeromskiego i placu Katedralnego.
Szkoła powstała w latach 1908-1909. Została zaprojektowana w stylu neogotyckim, na planie litery L. Dwukondygnacyjny budynek posiada wysokie podpiwniczenie i poddasze. Nakryto go dwuspadowym dachem krytym dachówką. Uwagę zwracają ostrołukowe okna auli, wysunięty ganek wejściowy oraz obecnie puste kartusze herbowe. Obiekt jest dostępny z zewnątrz.
Obecnie w budynku mieści się Szkoła Podstawowa nr 1 im. Bolesława Chrobrego. W okresie wakacyjnym w szkole mieści się Szkolne Schronisko Młodzieżowe.

Zagroda Pokazowa Żubrów
Położona w Wolińskim Parku Narodowym Zagroda Pokazowa Żubrów zajmuje obszar 28 ha. W 1976 r. zamieszkały w niej cztery pierwsze osobniki. Od tamtej pory co roku na świat przychodzą średnio dwa kolejne, a w zagrodzie żyje od kilku do kilkunastu sztuk.
Zagroda Pokazowa Żubrów zajmuje 28 ha. Za ogrodzeniem ustawione są tarasy widokowe, a wejścia strzeże ozdobna brama. Do Zagrody przywieziono w 1976 r. cztery żubry z Borek i Białowieży: krowę "Pominę", byka "Podskakiewicza" oraz dwie jałówki "Pompeję" i "Podwyżkę". Obecnie większość żubrów żyjąca na terenie zagrody tu właśnie się urodziła. Co roku rodzą się 1-2 cielaki. W różnych okresach liczba żubrów wahała się od 5 do 12. Obecnie jest ich 5, są to: Poznaniak II, Polikosia, Posawa, Pozowa oraz Polanin II.
Chociaż sama zagroda została stworzona w myśl programu hodowli zachowawczej żubra, w zagrodzie przebywają również wyleczone, bądź wychowane przez człowieka zwierzęta, niezdolne do samodzielnego bytowania w środowisku naturalnym. Obecnie możemy spotkać tam: dziki, jelenie i bieliki.
Na terenie Zagrody Pokazowej Żubrów znajdują się dla wygody turystów: ławki, stoły, wiata (możliwość posilenia się, odpoczynku), pomosty widokowe, toalety. Obiekt przystosowany jest dla osób niepełnosprawnych.

Zalew Kamieński
Zalew Kamieński stanowi morskie wody wewnętrzne Polski. Znajdują się na nim dwie wyspy: Chrząszczewska i Gardzka Kępa. Średnia głębokość tego rozległego akwenu wynosi 3,5-4 m. Brzegi zalewu tworzą płycizny, w których żyje wiele gatunków roślin wodnych - hydrofitów. Spotkać też można zbiorowiska solniskowe, czyli rośliny związane z wodami słonymi. Wynika to z tzw. cofek, podczas których wiatr z północy i północnego-zachodu wpycha wody morskie do Dziwny i Zalewu Kamieńskiego. Jest to obszar lęgowy ptaków wodno-błotnych, między innymi perkoza dwuczubego, płaskonosa i błotniaka zbożowego, a także miejsce odpoczynku ptaków migrujących, na przykład kormorana, łabędzia niemego, gęsi białoczelnej, gęsi gęgawy, krzyżówki, świstuna, gągoła, nurogęsi i łyski.
Zalew Kamieński jest idealnym miejscem do uprawiania sportów wodnych. Wyznaczone są szlaki kajakowe. Przystań w Dziwnowie oferuje wycieczki po akwenie statkami spacerowymi. W Dziwnówku można zacząć przygodę z wind- i kitesurfingiem. W wielu miejscach są wypożyczalnie łódek i rowerów wodnych. Znajdują się tu trzy porty morskie: Sierosław na wschodnim brzegu cieśniny Dziwny na wysokości Wyspy Chrąszczewskiej; Kamień Pomorski oraz Dziwnów, u samego już ujścia wód Odry do Bałtyku. Na wodach zalewu odbywają się różnego rodzaju imprezy sportowe. Jedną z nich są międzynarodowe regaty żeglarskie Crewsaver Cup. Wędkarze znajdą tu dla siebie raj. Mogą łapać tu wiele gatunków ryb, między innymi łososia, okonia, leszcza, lina, węgorza bądź szczupaka.
Będąc nad Zalewem Kamieńskim warto też skorzystać z sieci szlaków rowerowych i pieszych. Nie można też ominąć zabytków Kamienia Pomorskiego oraz nie tylko sportowych atrakcji Dziwnowa.

Zalew Kamieński i Dziwna
Zatoka Pomorska i Dziwna to obszar specjalnej ochrony ptaków, obejmujący 12506,9 ha powierzchni. Brzegi Dziwny, zalewu oraz Jeziora Koprowo są zmeliorowane i porasta je szeroki pas szuwarów. Prowadzona jest tu ekstensywna gospodarka łąkarska, sprzyjająca zachowaniu i utrzymaniu siedlisk cennych gatunków ptaków. Nie występują tu większe kompleksy leśne, jedynie spotkać można niewielkie kępy drzew nad brzegami wód i wśród łąk.
Obszar ten stanowi ważną ostoję dla ptaków wodno-błotnych na polskim wybrzeżu. Stwierdzono co najmniej 26 gatunków ptaków z Załącznika I Dyrektywy Ptasiej i 8 gatunków z Polskiej Czerwonej Księgi Zwierząt. Jest to miejsce lęgowe ohara, krakwy, perkoza dwuczubego, płaskonosa, błotniaka zbożowego, kani rudej, jarzębatki i wodniczki. W okresie migracji ostoja stanowi miejsce odpoczynku dla łabędzia krzykliwego, gęsi zbożowej i białoczelnej. Latem pierzą się stada gęgaw (200-250 osobników). Zimą gromadzą się zaś stada bielaczka i nurogęsi.
Zatoka Pomorska i Dziwna to obszar idealny dla amatorów awifauny. Można obserwować wiele cennych gatunków ptaków o każdej porze roku. Można robić to stacjonarnie, ale warto też skorzystać ze szlaków rowerowych, między innymi z Kamienia Pomorskiego na Wyspę Chrząszczewską, pieszych oraz kajakowych.

Zespół katedralny w Kamieniu Pomorskim
Na zespół katedralny oprócz katedry składa się sporo zabytkowych budynków. Cały kompleks zajmuje prawie 3 ha powierzchni. Historia pierwszych obiektów sakralnych wzniesionych na tym terenie sięga XII w.
Zespół Katedralny w Kamieniu Pomorskim w 2005 roku został uznany za pomnik historii. Stanowi on wyodrębnioną całość w układzie miasta, pierwotnie otoczoną murem obronnym. Zespół katedralny tworzy kilka zabytkowych obiektów: katedra, wirydarz, pałac biskupi, plebania, kanonia, kuria dziekana, dom zakrystiana, szkoła, malowidła ścienne w skarbcu sakralnym oraz organy.
W XII wieku Kamień Pomorski był prężnie rozwijającym się ośrodkiem, co zdecydowało o przeniesieniu tutaj siedziby biskupstwa pomorskiego obejmującego swoim zasięgiem niemal połowę wybrzeża Bałtyku. Budowa pierwszej monumentalnej budowli we wschodniej części księstwa pomorskiego trwała od końca XII do połowy XIV wieku. W latach 1544 - 1572 w wyniku działań reformacyjnych osada katedralna stała się siedzibą biskupów luterańskich.
Zespół katedralny zajmuje obszar 2,80 ha, w jego centralnej części znajduje się katedra w stylu romańsko-gotyckim, wzniesiona z cegły i kamieni granitowych w formie trójnawowej bazyliki. Wyposażenie katedry słynęło kiedyś z bogactwa, cenne dzieła sztuki przechowywano w katedralnym skarbcu, niestety, po 1945 zbiory zaginęły bez śladu. Obecnie we wnętrzu katedry możemy oglądać średniowieczny późnogotycki ołtarz, dwa drewniane krucyfiksy, rzeźbę przedstawiającą Jana Ewangelistę, dwie kamienne chrzcielnice oraz 12 płyt nagrobnych biskupów i dostojników kościelnych, a także nowożytne elementy z okresu luterańskiego świątyni prezentujące elementy barokowe.
Spośród dziewięciu zachowanych budowli wchodzących w skład osady katedralnej sześć należy do kościoła, a trzy są własnością komunalną. Najstarszy w osadzie jest pałac biskupi z drugiej połowy XV wieku. Trzy kolejne budowle pochodzą z XVIII wieku - plebania, kanonia i dom dziekana, które prezentują formy typowe dla budownictwa dworskiego na Pomorzu. W domu dziekana przetrwały elementy gotyckie. Dom instytutu dla panien, dom zakrystiana i dom mieszkalny budowane były w tym samym czasie, jednak zostały gruntownie przebudowane w XIX i XX wieku. Dwa ostatnie obiekty, szkoła i dom proboszczów powstały w pierwszej połowie XX wieku. Dodatkowym elementem historycznego kompleksu jest barokowa brama będąca pozostałością z końca XVII wieku.
Warto wspomnieć o wirydarzu, który jest jedynym przykatedralnym wirydarzem w Polsce. Na uwagę zasługują też barokowe organy w katedrze kamieńskiej, mają one 13 m szerokości, 9 m wysokości, 3300 piszczałek i potrafią osiągnąć 47 głosów. Organy należą do jednych z najbardziej znanych barokowych dzieł sztuki, do czego przyczynił się organizowany od ponad pół wieku Międzynarodowy Festiwal Muzyki Organowej i Kameralnej. Dla zwiedzających udostępniona jest katedra, wirydarz, skarbiec oraz koncerty organowe.
Msze św. w Katedrze:
Pn. 7:00, 17:00 od czerwca do końca sierpnia 19.00
Wt. 7:00, 17:00 od czerwca do końca sierpnia 19.00
Śr. 7:00 , 17:00 od czerwca do końca sierpnia 19.00
Cz. 7:00, 17:00 od czerwca do końca sierpnia 19.00
So. 07:00 , 17:00 od czerwca do końca sierpnia 19.00

Żywotnik olbrzymi Ludgarda
Żywotnik olbrzymi Ludgarda jest drzewem pomnikowym, rosnącym w wirydarzu katedry kamieńskiej. Drzewo to ma obwód 230 cm. Wirydarz jest to ogród przyklasztorny. Ten w Kamieniu Pomorskim jest jedynym w Polsce założeniem przykatedralnym. Założono go na przełomie XIII i XIV wieku. Było to miejsce modlitw, kontemplacji i nabożeństw. Sadzono tu rośliny egzotyczne i lecznicze. Do naszych czasów przetrwały, obok żywotnika, także 350-letni dąb Wisław i stuletni ostrokrzew. Imię Ludgarda żywotnik zawdzięcza księżniczce pomorskiej, żonie księcia pomorskiego i króla Polski, Przemysła II.