Zamek Książąt Pomorskich w Szczecinie
Renesansowy Zamek Książąt Pomorskich w Szczecinie, położony na wzgórzu w pobliżu Odry, to jeden z najważniejszych zabytków Pomorza Zachodniego. W przeszłości był rezydencją Gryfitów – dynastii panującej w Księstwie Pomorskim od XII w. do 1637 r.
Obecny kształt zabytku jest odbiciem jego burzliwej historii. Nad pięcioskrzydłowym gmachem z dwoma dziedzińcami – Dużym i Menniczym, górują wieże: Dzwonów, Więzienna i Zegarowa. Fasady zamku zdobią późnogotyckie maswerki i renesansowe attyki. Uwagę przykuwają: barokowy zegar z maszkaronem i postacią błazna, płyty Barnima III i Barnima XI, Filipa II i Franciszka I, figura biskupa Ottona z Bambergu. We wnętrzach zamkowych znajduje się m.in. Cela Czarownic z replikami narzędzi kar i tortur, poświęcona straconej po oskarżeniu o czary Sydonii von Borck, a także Gabinet Lubinusa, wybitnego kartografa z XVII w., z cennym egzemplarzem Wielkiej Mapy Księstwa Pomorskiego jego autorstwa (ponowne otwarcie po zakończeniu wielkiej modernizacji na terenie Zamku). Szczególnym miejscem jest Krypta Gryfitów z sarkofagami dawnych władców Księstwa. Na dachu Skrzydła Północnego znajduje się Taras Książęcy, z którego, podobnie jak z Wieży Dzwonów – najwyższego punktu widokowego w zamku – roztacza się imponujący widok na Szczecin.
Zabytkiem zarządza mieszcząca się w nim samorządowa instytucja pod nazwą Zamek Książąt Pomorskich w Szczecinie, jedna z największych instytucji kultury na Pomorzu Zachodnim. Prowadzi ona własne galerie wystawowe, Kino Zamek, Teatr Piwnica przy Krypcie oraz Centrum Informacji Kulturalnej i Turystycznej (CIKiT), organizuje liczne wydarzenia kulturalne: wystawy, koncerty, spotkania i zajęcia edukacyjne, warsztaty, konferencje, wykłady oraz popularne imprezy plenerowe, jak np. coroczne Święto Gryfa z Turniejem Rycerskim czy Noc Kupały.
Swoje siedziby w zamku mają również Urząd Marszałkowski Województwa Zachodniopomorskiego i Opera na Zamku.
Do zamku można wygodnie dotrzeć z dworca głównego PKP i PKS nie tylko komunikacją miejską, ale także pieszo.
Więcej informacji: zamek.szczecin.pl oraz na Facebooku: facebook.com/zamek.szczecin.

Centrum Słowian i Wikingów
Położony na wyspie Ostrów skansen, w którym można zobaczyć rekonstrukcje budynków z okresu wczesnego średniowiecza.
Na terenie Centrum Słowian i Wikingów został utworzony skansen, w którym można zobaczyć rekonstrukcję kilkunastu zabudowań mieszkalnych i rzemieślniczych z okresu wczesnego średniowiecza – od IX do XI wieku. Odwiedzający mogą w nich zobaczyć repliki mebli, narzędzi i przedmiotów codziennego użytku. Ponadto można wziąć udział w warsztatach lepienia z gliny, produkcji filcu, pisania gęsimi piórami, musztry wczesnośredniowiecznej, strzelania z łuku, a także skosztować poczęstunku wikinga. Wszystkie te atrakcje mają na celu poznanie, w sposób inny niż muzealny, jak żyli ludzie 1000 lat temu.
Co roku na przełomie lipca i sierpnia odbywa się tutaj Festiwal Słowian i Wikingów. Ściągają tu wtedy rzesze wojów na jedną z największych i najbardziej międzynarodowych imprez wczesnośredniowiecznych na świecie. Uczestnicy prezentują: dawne rzemiosła, muzykę historyczną, inscenizacje wydarzeń historycznych, regaty i rejsy replikami łodzi historycznych. Ponadto odbywają się liczne gry i zabawy oraz prelekcje historyczne.
W Skansenie odbywają się również inne imprezy: Majówka Archeologiczna, Święto Młodej Brzozy, Noc Świętojańska, Miodobranie, Warsztaty Archeologii Eksperymentalnej, Słowiańskie Święto Plonów, Warsztaty wrześniowe, Dziady.
Zaproszenia na imprezy kierowane są do: turystów indywidualnych, grup oraz do szkół na ciekawy program edukacyjny i wyjątkowe spotkanie z historią.

Akademia Morska w Szczecinie
Akademia kontynuująca tradycje szczecińskich szkół morskich działa od 1947 r. Od roku 1968 mieści się w zabytkowym budynku przy Wałach Chrobrego.
Pierwszy budynek z lewej to w rzeczywistości dwie budowle połączone w jedną. Pierwsza część dzisiejszej Akademii Morskiej została wzniesiona w latach 1902 -1905 zgodnie z myślą projektową Emila Drewsa. Obiekt o tynkowanej elewacji zdobiony jest na szczycie wazami. Budynek został zaprojektowany jako siedziba Krajowego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Budynek ma cztery skrzydła, pośród których utworzono dziedziniec. Cześć pomieszczeń była przeznaczona na biura i służbowe mieszkania. Do obecnych czasów w stanie oryginalnym przetrwała reprezentacyjna klatka schodowa.
Druga część budynku została zaprojektowana w 1912 roku przez K. Hinckeldeyna. Jego budowa trwała do 1921 roku. Obiekt z czerwonej cegły posiada na elewacji wiele ciekawych rzeźb z piaskowca. Budynek został wzniesiony jako siedziba Naczelnej Dyrekcji Ceł. Oba budynku zostały wzniesione w stylu północnoniemieckiego renesansu, a swą bryłą miały nawiązywać do mieszczącego się po drugiej stronie tarasów budynku rejencji szczecińskiej.
Od 1968 roku w budynkach działa Akademia Morska. Na jego tyłach umieszczona jest rzeźba przedstawiająca popiersie rybaka - jeżeli podjedziemy do ogrodzenia akademii od ulicy Jarowita powinniśmy ujrzeć popiersie. Rzeźba jeszcze w latach 60. XX wieku znajdowała się w głównym hallu uczelni.
Budynek Akademii Morskiej został wpisany na wojewódzką listę zabytków w grudniu 1996 roku.
Uczelnia
Akademia Morska w Szczecinie jest państwową uczelnią techniczną. Kontynuuje ona tradycje edukacji morskiej, istniejących od 1947 r. szkół morskich w Szczecinie. Uczelnia szkoli kadry oficerskie: nawigatorów i mechaników, odpowiadających wymaganiom współczesnej floty transportowej i rybackiej oraz eksploatacyjne służby armatorskie i portowe floty morskiej i śródlądowej. Akademia kształci na trzech wydziałach (Nawigacyjnym, Mechanicznym i Inżynieryjno-Ekonomicznym Transportu) na studiach inżynierskich, magisterskich i doktoranckich w języku polskim, jak i angielskim. W gospodarce morskiej jest renomowaną jednostką naukową, zwłaszcza w zakresie inżynierii ruchu morskiego.

Aleje lipowe
W Chełmie Dolnym od skrzyżowania dróg gminnych przy kościele, aż przez całą długość kościelnej działki rozciąga się odcinek przepięknej alei lipowej. Kilkaset drzew obrasta drogę na długości prawie 200 metrów. Wiek drzew szacuje się na ponad 120 lat.
Aleja została podzielona na trzy odcinki. Pierwsza jest jednorzędowa, umieszczona za kamiennym murem i wynosi ok. 26 metrów. Odstęp między drzewami wynosi od 3 do 5 metrów, w sumie w skład pierwszego odcinka wchodzi 14 drzew. Drugi odcinek jest dłuższy, dwurzędowy, z lipami po obu stronach drogi. Tutaj odnajdziemy 80 drzew, która są rozsadzone co 5,5 metra. Aleja rozciąga się nad jezdnią bruku kamiennego. Trzeci odcinek biegnie od skrzyżowania polnych dróg po skarpę na końcu drogi. W tym wypadku część drzew jest dosadzona później – ich wiek szacuje się na ok. 60 lat. 29 drzew wyznacza granicę drogi polnej, aleja jest jednorzędowa i dwustronna jej długość wynosi ok. 84 metrów, drzewa się rozsadzone w odległości ok 5,5-6,3 metra od siebie.
Wśród zasadzonych gatunków drzew przy pierwszym odcinku odnajdziemy m.in. lipę drobnolistną, dąb szypułkowy, przy drugim odcinku przeważa lipa drobnolistna. Aleje lipowe wraz z brukowaną drogą i fragmentem muru zostały wpisane na wojewódzką listę zabytków we wrześniu 2013 roku.

Aparthotel Green Concrete
Świnoujski Aparthotel Green Concrete jest butikowym, przytulnym miejscem stworzonym w duchu slow life. To połączenie nowoczesnego designu z technologią przyjazną środowisku. Aparthotel Green Concrete to także miejsce przyjazne rowerzystom: dla gości dostępna jest przechowalnia i wypożyczalnia rowerów klasycznych oraz elektrycznych. Hotel położony jest w spokojnej, nisko zabudowanej dzielnicy miasta, dzięki czemu stanowi doskonałą bazę wypadową na całodzienne wycieczki, po których można zregenerować siły dzięki pełnowartościowym śniadaniom serwowanym na miejscu.
Po dniu pełnym wrażeń – niezależnie od tego, czy spędzonym na rowerze, spacerze czy plażowaniu – zapraszamy do strefy wellness, gdzie czekają na Gości relaksujące masaże i zabiegi odprężające. To idealne miejsce na wyciszenie, regenerację i odzyskanie energii. Aromatyczne olejki, kojąca muzyka i atmosfera spokoju pozwolą ukoić ciało i umysł.
Aparthotel Green Concrete w Świnoujściu to:
11 pięknie urządzonych apartamentów
Green Café & Drink Bar
Eko-bus dowożący Gości na plażę
Wypożyczalnia rowerów klasycznych i elektrycznych
Przechowalnia rowerów Gości i hotelowy warsztat rowerowy
Strefa wellness z masażami i zabiegami relaksacyjnymi
Ładowarki aut elektrycznych
Bezpieczny parking podziemny
Hotel przyjazny zwierzętom
E-Asystent Pobytu – tablet pełniący funkcję prywatnego konsjerża w każdym apartamencie
Biodegradowalne bambusowe karty hotelowe
Winda w trzypiętrowym budynku
MPR – czyli Miejsce Przyjazne Rowerzystom (certyfikat)
W odległości 2,5 km znajduje się najpiękniejsza plaża w Polsce, a najbliższe ścieżki rowerowe rozpoczynają się już ok. 200 m od hotelu. Green Concrete to idealne miejsce, by aktywnie spędzać czas, a następnie w pełni się zrelaksować.

Aquapark CW Laguna
Aquapark CW LAGUNA to wyjątkowy kompleks basenowy, który łączy w sobie sportowe emocje, rodzinną zabawę oraz strefę głębokiego odprężenia. Niezależnie od pogody, czeka tu na Ciebie mnóstwo wodnych atrakcji dopasowanych do każdego wieku.
W Aquaparku CW Laguna czeka na ciebie:
Basen z falą morską, który przeniesie Cię prosto na nadmorską plażę.
Dziką rzekę, idealną dla miłośników dynamicznej zabawy i silniejszego nurtu.
Odprężający basen solankowy, w którym zregenerujesz organizm.
Trzy 8-osobowe wanny jacuzzi z masażami wodnymi, gwarantujące natychmiastowe rozluźnienie.
Profesjonalny basen sportowy dla osób chcących zadbać o formę lub podszlifować technikę pływania.
Zjeżdżalnie i brodziki, czyli bezpieczną oraz pełną emocji strefę dla najmłodszych poszukiwaczy przygód.
Zregeneruj ciało i umysł w strefie saun.
Po wodnym szaleństwie odwiedź naszą nowoczesną strefę saun i łaźni parowych. Weź udział w profesjonalnych seansach saunowych z Saunamistrzem. Te wyjątkowe rytuały łączą parę, aromaterapię oraz kojącą muzykę, skutecznie oczyszczając organizm i redukując stres.

Baszta Siedmiu Płaszczy
Baszta Siedmiu Płaszczy, inaczej zwana Basztą Panieńską, jest jedyną tego typu budowlą, która przetrwała do dziś. Powstała prawdopodobnie w 1462 r.
Baszta Siedmiu Płaszczy zwana także Basztą Panieńską jest jedyną zachowaną basztą z obwarowań miejskich. Zabytek został wzniesiony najprawdopodobniej przed 1462 roku jako budowla dwukondygnacyjna. Na początku XIX wieku obiekt nie został zburzony tak jak pozostałe baszty, ale przystosowany jako pomieszczenia gospodarcze. Po 1850 roku na szczycie baszty nadbudowano pomieszczenia mieszkalne i baszta została oficyną budynku przy Frauenstraße 910. W takiej formie baszta przetrwała do 1944 roku, do alianckich bombardowań. Resztki ruin po budynkach, które znajdowały się wokół baszty rozebrano w 1956 roku tym samym odkrywając mury baszty. W połowie lat 60. XX wieku podjęto się odbudowy i rekonstrukcji uszkodzonych części baszty.
Z Basztą Panieńską związane są dwie legendy, które tłumaczą nazwę zabytku. Pierwsza mówi o zamożnym księciu, który miał siedem córek. Każdą z nich chciał wydać za równie majętnych mężczyzn. Niestety, każda córka zakochała się w biednym rycerzu. Ojciec postanowił dać nauczkę nieposłusznym córkom i kazał je zamknąć w baszcie do czasu aż zmądrzeją. Te na znak sprzeciwu kazały uszyć sobie czarne płaszcze, które nosiły dzień i noc. Mijały miesiące, a następnie lata, pewnego dnia zauważono, że jedzenie, które jest wsuwane przez szczelinę w murze nie jest odbierane. Wystraszony książę kazał rozpruć mury baszty, gdy to uczyniono okazało się, że w środku nikogo nie ma. Poza wiszącymi płaszczami. Od tej pory baszta jest zwana Basztą siedmiu Płaszczy, albo Panieńską, a co się stało z nieszczęśliwie zakochanymi córkami majętnego księcia? Tego nikt nie wie do dziś.
Druga legenda opowiada o nadwornym krawcu księcia Bogusława X. Książę wybierając się na pielgrzymkę do Ziemi Świętej, rozkazał uszyć sobie siedem płaszczy z bardzo rzadkiego i drogiego materiału. Krawiec wykonał zadanie zgodnie z poleceniem, ale tak sprytnie wykroił płaszcze, że zostało mu kilka skrawków materiału. Sprawa wyszła na jaw, gdy któregoś razu książę ujrzał na ulicy kobietę w sukni uszytej z takiego samego materiału jak jego płaszcze. Szybko się okazało, że to żona krawca. Za karę nieuczciwy rzemieślnik został zamknięty w baszcie, która od tej pory nosi wspomniane wyżej nazwy.
Dwie legendy niestety najprawdopodobniej mijają się z prawdziwym źródłem nazwy baszty. Według historyków to cech krawców ufundował budowę obiektu, to także oni mieli jej bronić w wypadku oblężenia.
Baszta Siedmiu Płaszczy została wpisana na wojewódzką listę zabytków w czerwcu 1954 roku.

Bałtycki Park Miniatur i Świat Kolejek
Jeśli zastanawiasz się co warto zwiedzić w Międzyzdrojach, zapraszamy Cię do odbycia niezwykłej podróży w 45 minut dookoła Bałtyku. Podczas wizyty w Bałtyckim Parku Miniatur, spacerując wzdłuż miniaturowego wybrzeża Bałtyku, przemierzysz granice wszystkich państw leżących nad Bałtykiem. Jednak, aby Twoja podróż była jeszcze bardziej atrakcyjna przygotowaliśmy modele najciekawszych zabytków i latarni morskich w skali 1:25 pochodzących z Polski, Niemiec, Danii, Szwecji, Finlandii, Rosji, Litwy, Łotwy i Estonii, o historii których opowie Ci kadra naszych przewodników. Zadbaliśmy o zachowanie wszystkich detali, zlecając przygotowanie miniatur najlepszym pracowniom modelarskim. A na deser przygotowaliśmy makietę miniaturowych kolejek, które na powierzchni 500 m2 nie pozwolą oderwać od siebie wzroku Małych i Dużych.
Wybrana tematyka, umieszczenie modeli zgodnie z rzeczywistym miejscem ich lokalizacji oraz miniatura Morza Bałtyckiego czyni Bałtycki Park Miniatur jedynym i wielokulturowym. Nikt inny wcześniej nie podjął się takiego zadania, a kilkadziesiąt tysięcy zadowolonych gości w pierwszym (2015) roku działalności jest dla nas wystarczającym uznaniem i motywacją do dalszej rozbudowy parku.
Wyrażamy nadzieję, że Bałtycki Park Miniatur rozbudzi Twoje zainteresowania historyczno – geograficzne, zarazi Cię pasją do podróży i odwiedzenia poznanych tu miejsc w rzeczywistości. To dopiero początek Bałtyckiego Parku Miniatur, który nadal będzie rozbudowywany tak, aby stać się najpiękniejszym parkiem miniatur w Polsce. Już teraz eksperci zaliczają Bałtycki Park Miniatur do grona najlepszych atrakcji turystycznych Pomorza Zachodniego.

Biblioteka Publiczna Gminy Wolin
Biblioteka Publiczna Gminy Wolin to niezwykłe miejsce oferujące ogromny zbiór książek i audiobooków oraz organizator warsztatów, wydarzeń kulturalnych i koncertów.
Jeśli chcesz napić się gorącej lub zimnej wody, masz potrzebę odpocząć w wygodnym fotelu, skorzystać z komputera czy toalety - zapraszamy. W dziale regionalnym poczytasz o ciekawych miejscach w okolicy (życzliwi bibliotekarze również opowiedzą co nieco na ten temat), a na kiermaszu książki używanej zaopatrzysz się w lekturę na dalszą drogę.
Pełna oferta usług biblioteki oraz informacja o godzinach otwarcia na stronie internetowej bibliotekawolin.eu
Na skwerze znajdującym się kilka metrów od budynku zamontowaliśmy samoobsługową stację naprawy rowerów oraz ławkę solarną ze stacją ładowania USB, ładowarką indukcyjną oraz dostępem do bezpłatnego Wi-Fi. Skwer ten jest całodobowo monitorowany co dodatkowo wpływa na bezpieczeństwo użytkowników.

Bielaczek
Wędrowny ptak z rodziny kaczkowatych. Pojawia się na północy naszego kraju zimą oraz podczas wiosennych i jesiennych przelotów. Żywi się głównie rybami i niewielkimi skorupiakami. W Polsce objęty jest ścisłą ochroną gatunkową.

Bielik
Bielik jest ptakiem drapieżnym. Rozpiętość jego skrzydeł sięga nawet 240 cm. Ptaki te zazwyczaj budują gniazda w pobliżu zbiorników wodnych, prowadzą osiadły tryb życia. Bielik znajduje się w logo Wolińskiego Parku Narodowego.

Bike Cafe - Mobilna kawiarnia rowerowa Jasne Błonia
Czekamy na Ciebie z pyszną kawą na Jasnych Błoniach w Szczecinie! W otoczeniu platanów możesz skosztować gorącej kawy lub czekolady, w okresie letnim mrożonych specjalności. Bariści zawsze uraczą dobrym słowem, a cykliści mile widziani!

Bike Cafe - Mobilna kawiarnia rowerowa Wały Chrobrego
Czekamy na Ciebie z pyszną kawą na Wałach Chrobrego! Podziwiaj widoki na Łasztownię popijając gorącą kawę lub czekoladę, w okresie letnim mrożone specjalności. Bariści zawsze uraczą dobrym słowem, a cykliści mile widziani!

Bóbr
Bobra uważa się za największego europejskiego gryzonia. Jego waga dochodzi do 30 kg, a długość ciała razem ogonem przekracza niekiedy 1 m. Są to zwierzęta roślinożerne, żyjące w dolinach rzek, na których budują tamy i żeremia.

Brama Bańska
Pod koniec XIX wieku  bramie groziła likwidacja, której powodem miała być rozbudowa miasta. Dzięki uznaniu jej przez Radę Miejską w 1864 roku za zabytek budowla została nienaruszona. W 1888 roku obiekt został wyremontowany, a w 1979 roku podczas kolejnego remontu odtworzono blanki tarasu strzelniczego.
Południowa elewacja bramy Bańskiej, tuż nad przejazdem ma ceramiczną dekorację blendową. W północnej elewacji nad przejazdem znajduje się ostrołukowa blenda. W zachodniej ścianie jest wykusz pełniący funkcję latryny tzw. dansker. Także tam odnajdziemy strzelnice i półkoliste okienka.

Brama Królewska
Brama była dawniej częścią pruskich fortyfikacji, jej budowę zakończono w 1728 r. Niegdyś działała w niej galeria sztuki, obecnie mieści się tu kawiarnia.
Brama Królewska jest jedną z dwóch bram miejskich, które przetrwały do naszych czasów z obszernej linii obwarowań Szczecina. Obiekt został wzniesiony w latach 1725-1728 według projektu holenderskiego architekta Gerharda van Wallrawe. Brama Królewska – zwana wcześniej „Anklamer Tor” - została wzniesiona na miejscu dawnej Bramy Młyńskiej. Nazwa ta obowiązywała do 1840 roku, od 1841 roku brama nosi nazwę Królewskiej na cześć jej fundatora, czyli króla Fryderyka Wilhelma I.
Tak jak w przypadku Bramy Portowej ściany budowli zdobione są rzeźbami autorstwa Bartholome Damarata. Na bramie odnajdziemy m.in. Marsa z mieczem i tarczą oraz Herkulesa z maczugą i skórą lwa. Nad przejazdem znajduje się panoplium z tarczą i pruskim orłem, całość otoczona jest łańcuchem Orderu Czarnego Orła, zaś na szczycie znajduje się korona. Brama Królewska ozdobiona jest rzeźbionymi elementami oręża, zbrojami, tarczami i sztandarami.
Podczas drugiej wojny światowej w obawie przed zniszczeniami zdemontowano zdobienia, ukryte je w lesie, a budowlę obsadzono bluszczem. Dzięki temu obiekt nie uległ zniszczeniu. Zdobienia ukryte w Lesie Arkońskim odnaleziono w 1957 roku i ponownie zamontowana na bramie.
W 1994 roku została przeprowadzona modernizacja obiektu, w latach 90. XX wieku w budowli mieściła się galeria sztuki, od 2000 roku w bramie działa kawiarnia „Brama Jazz Cafe”.
Obiekt został wpisany na wojewódzką listę zabytków w czerwcu 1954 roku.

Brama Myśliborska
Brama wieżowa, dwustopniowa, na rzucie prostokąta o wymiarach 8 x 8,5 m i wysokości 20,25 m. Powstała na początku XIV wieku i stanowiła najważniejszą budowlę obronną miasta. Wybudowana z kamienia i nadbudowana z cegły na początku i pod koniec XV wieku. W XV wieku była rozbudowana o przedbramie, które zostało rozebrane w 1919 roku. Nazwa bramy związana jest z wyjazdem w kierunku Myśliborza.

Brama Portowa
Obiekt w stylu barokowym powstał w latach 20. XVIII w. To jedna z dwóch bram miejskich, które przetrwały do czasów współczesnych. Obecnie jest siedzibą Teatru Kameralnego.
Brama Portowa jest jedną z dwóch bram miejskich, które przetrwały z linii obwarowań miasta. Obiekt w stylu barokowym został wzniesiony w latach 1725-1727 według projektu holenderskiego architekta Gerharda Corneliusa van Wallrawe.
Zewnętrzne mury zabytku zostały ozdobione rzeźbami francuskiego artysty Bartholome Damarta. Z jednej strony odnajdziemy tarczę z monogramem króla Fryderyka Wilhelma, który ufundował budowę obiektu. W górnej części obiektu odnajdziemy złocony napis w języku łacińskim, który głosi o prawach Państwa Brandenburskiego do Pomorza i Szczecina. Nad inskrypcją umieszczona została panorama miasta i bóg rzeki Odry. Jeszcze wyżej znajduje się owalna tarcza zwieńczona koroną z herbem Prus.
W pierwszej połowie XX wieku przed bramą zbudowano fontannę z neobarokowym pomnikiem bogini Amfitryty. Podczas II wojny światowej zdobienia zdemontowano i ukryto w Lesie Arkońskim. Pod koniec lat 50. XX wieku zdobienia odnaleziono i ponownie zamontowano na bramie.
Brama Portowa wcześniej była zwana Bramą Berlińską, ponieważ droga przez nią prowadziła do Berlina. Obecna nazwa została nadana w 1945 roku, po to, by nie kojarzyła się z niemieckim miastem.
Od 1976 do 2013 roku wewnątrz Bramy Portowej dział sklep Cepelia. Od 2015 roku budowla jest siedzibą teatru kameralnego.
Brama Portowa została wpisana na wojewódzką listę zabytków w czerwcu 1954 roku.

Budynek poczty
Budynek poczty wzniesiony został około 1900 roku. Początkowo w gmachu znajdowała się Miejska Kasa Oszczędnościowa. Obiekt wybudowany został z cegły w stylu neobarokowym, na planie prostokąta. Pokryto go mansardowym dachem, na osi fasady umieszczono wystawkę. Wnętrza zostały gruntownie odnowione. Do budynku urząd pocztowy przeniesiono w 1945 r.

Bunkier V3 – minimuzeum broni
V3 była jednym z rodzajów niemieckiej broni powstałej w okresie II wojny światowej. W Wolinie znajdują się pozostałości podstaw do dział o długości 150 m. Wystrzelone z nich pociski mogły mieć zasięg 165 km.
Od maja 1943 roku do 12 lutego 1945 roku w  Zalesiu pod Międzyzdrojami  istniał tajny, niemiecki poligon doświadczalny V3. Nowa, cudowna broń nie miała być kolejnym pociskiem rakietowym jak V1 i V2. Była olbrzymim działem, w którym prędkość pociskowi nadawały eksplozje wywoływane kolejno w miarę poruszania się ładunku wewnątrz lufy .„Stonoga”, bo tak nazwano V3 (z iemieckiego: Vergeltungswaffe 3), była najdłuższym  działem drugiej wojny światowej. Jego lufa miała aż 130 m długości, ważyła 76 ton, a do obsługi giganta potrzeba było  157 żołnierzy. Zasięg V3 miał wynieść 165 km – dokładnie tyle, ile potrzeba było do ostrzelania Londynu z francuskiego wybrzeża. Na poligonie w Zalesiu Niemcy postawili trzy działa doświadczalne, każde inne, inne nachylenie i długość. Stanowisko pierwsze  miało 60m. , drugie 130m. , a trzecie 80 m. Cały poligon był obsługiwany przez 705 odział artylerii niemieckiej w sumie 557 osób. Pociski doświadczalne leciały za Kołobrzeg w morze…..
Dziś  na byłym poligonie  w Zalesiu ,3km. Od Międzyzdrojów, przewodnik z przejęciem oprowadza amatorów zagadek historycznych i militariów z całego świata po betonowych konstrukcjach, stanowiących podpory trzech dział typu V3. A w  muzeum, mieszczącym się w poniemieckim bunkrze z 1943 r. gdzie były składowane pociski do V-3, opowiada historię tej broni. Historię, która wciąż kryje wiele zagadek … .
Gdzie mieściły się koszary dla obsługi dział w Zalesiu liczącej ponad 500 osób? Gdzie były ich magazyny? Gdzie składowano amunicję do testów nad V3? „Niektóre niemieckie źródła, w tym relacje świadków, wskazują na to, że na poligonie w Zalesiu istniały podziemne pomieszczenia. Do dziś ich nie odnaleziono” . Jest to tajemnica Wolińskich bukowych lasów.
Dziś armia amerykańska dysponuje działami elektromagnetycznymi – jest to miniatura V-3, tylko zamiast prochu  w ładunkach bocznych jest elektromagnes…
Ta broń nadal inspiruje kręgi wojskowe.
Odwiedzając to pełne żywej historii miejsce pod Międzyzdrojami każdy przeżyje  pasjonującą podróż w czasy II wojny światowej biorąc  w rękę wykopaliska  z okresu wojny czy przymierzając hełm wojsk niemieckich.
Obecnie istnieją dwa muzea dotyczące tajnego projektu  V-3 w Międzyzdrojach ,w Zalesiu na Wyspie Wolin i we Francji w Mimoyecques.
Odwiedź Poligon Broni V-3 w Zalesiu , pod Międzyzdrojami i odkryj tajemnice” stonogi Hitlera”.
Po wizycie na poligonie  czeka na każdego  grochówka wojskowa.

Cafe Rower
Zapraszamy do pierwszej w Szczecinie rowerowej kawiarni!
Jesteśmy dla Was od 2012 roku, w miejscu, gdzie las dochodzi do miasta, czyli na Jasnych Błoniach przy Urzędzie Miejskim.
Dostaniesz u nas kawę z lokalnej palarni, zjesz własnego wypieku ciastka (co czwartek są pączki), zjesz śniadanie na chlebie naszego wypieku, lunch bazujący na lokalnych warzywach i produktach.
A poza gastronomią - dowiesz się od nas o najlepszych miejscach na wycieczkę, usłyszysz sporo ciekawostek, dowiesz się gdzie pójść, co zjeść i czemu Szczecin to takie fajne miasto.
Zapraszamy!

Centrum Dialogu Przełomy - Oddział Muzeum Narodowego w Szczecinie
Jeden z pawilonów wystawowych Muzeum Narodowego w Szczecinie. Ekspozycja została poświęcona istotnym momentom pomorskiej historii, zaczynając od 1945 r. i włączenia Szczecina do Polski.
Centrum Dialogu „Przełomy” umiejscowione jest w bezpośrednim sąsiedztwie Starego Miasta, w eksponowanym miejscu, obok ważnych zabytków – gotyckiego kościoła Świętych Piotra i Pawła – jednej z najstarszych świątyń Szczecina, Bramy Królewskiej – barokowej pozostałości pruskich fortyfikacji, wzniesionej jako jeden z czterech wjazdów do miasta przez Gerharda Corneliusa van Walrave w latach 1734–1738 – i ceglanej siedziby policji – okazałego gmachu urzędu powstałego w początku XX w., według planów berlińskiego architekta Oskara Launera.
Kwartał przylegający do prestiżowego placu Królewskiego (obecnie plac Żołnierza Polskiego), mieszczącego reprezentacyjny gmach Teatru Miejskiego, klasycystyczne dzieło Carla Ferdinanda Langhansa z lat 1845–1849, wytyczony został w latach 80. XIX stulecia, po likwidacji przebiegających tędy wałów fortyfikacji. Po decyzji o likwidacji twierdzy (1873 r.) układ wysadzanego drzewami pasażu Bramy Królewskiej określił plan sporządzony w latach 1876–1877 przez Konrada Kruhla, który wyznaczył szerokość ulicy Matejki (wzdłuż dawnej drogi prowadzącej od Bramy Królewskiej) oraz przebieg ulicy Małopolskiej.
W latach 1883–1884 powstała tu okazała neobarokowa filharmonia. Pierwszy budynek, kształtujący narożnik ulic Matejki i Małopolskiej. W obrębie regularnego, prostokątnego placu Solidarności przewidziano zwarty zespół czterokondygnacyjnych kamienic, częściowo z usługami w parterach. Zabudowę rozpoczęto od strony Bramy Królewskiej, gdzie wzniesiono dwie okazałe kamienice z oficynami. Ich elewacje frontowe ozdobione bogatym, eklektycznym detalem: boniowaniem, gzymsami, płycinami, pilastrami, naczółkami i wspornikami – także w formie kariatyd – uzyskały wyrazisty wertykalny podział wykuszami, które na ściętych narożach kwartału zostały wyeksponowane wieżyczkami dominującymi nad niską połacią ceramicznego dachu. Podobny charakter nadano fasadom budynków wzniesionych w centrum kwartału od strony placu Żołnierza Polskiego i ulicy Małopolskiej w latach 90. XX w., a także kamienic zbudowanych przed pierwszą wojną światową od strony ulicy Świętych Piotra i Pawła. Te ostatnie jednak, w myśl ówczesnych tendencji architektonicznych, pozbawione są rozdrobnionego detalu i horyzontalnych podziałów, lecz działają światłocieniowym rozczłonowaniem bryły wykuszami, balkonami, loggiami i szczytami wysuniętymi ponad połać dachu. Wysokie partery z wyeksponowanymi portalami wejść, mieściły siedziby prestiżowych firm, a od strony szerokiego, najbardziej atrakcyjnego komunikacyjnie pasażu, także sklepy i lokale gastronomiczne, które latem zapraszały do ogródków urządzanych na części chodnika.
Podczas drugiej wojny światowej, w wyniku nalotów bombowych cały kwartał został zniszczony. Po likwidacji gruzów utworzono tu plac, sukcesywnie wypełniany zielenią. Z trzech stron plac otaczają szpalery lip, a wnętrze wypełniają trawniki ozdobione skromną roślinnością, wśród której wyróżnia się stary okaz robinii. W latach 60. XX w. urządzono tu plac zabaw z piaskownicą i łodzią rybacką, która „przeszła do historii” po wydarzeniach grudnia 1970 r., gdy zgromadzeni tu robotnicy strajkujący przeciwko podwyżkom cen, próbowali jej użyć dla staranowania bramy pobliskiej siedziby milicji.
Jako miejsce symbolizujące solidarnościowy opór wobec władz komunistycznych, plac stał się terenem manifestacji opozycyjnych. W grudniu 2005 r. odsłonięto ustawiony od strony kościoła pomnik ofiar Grudnia ’70 – z żeliwną rzeźbą Anioła Wolności Czesława Dźwigaja. 30 sierpnia 2013 r. w 33. rocznicę podpisania Porozumień Sierpniowych, podczas oficjalnej uroczystości dokonano wmurowania aktu erekcyjnego pod budowę Centrum Dialogu „Przełomy”. Obiekt robi wrażenie. To betonowa, pofałdowana płyta na placu Solidarności, która z jednej strony schodzi do poziomu jezdni, z drugiej sięga ponad drugie piętro budynku policji. W zamierzeniu dach Muzeum ma być miejscem spotkań szczecinian.
Obecnie Centrum Dialogu „Przełomy” to multimedialne muzeum historyczne wojennego i powojennego Szczecina i Pomorza Zachodniego, dział Muzeum Narodowego w Szczecinie. Będący jednocześnie budynkiem i placem obiekt jest też syntezą historii miejsca.
Do pawilonu „Przełomów” można dostać się z dwóch stron. Wejście od ulicy znajduje się w jedynym narożniku - najwyższej części budynku. Drugie wejście - od strony wznoszącego się placu - dachu pawilonu, zaznaczone jest prostym wcięciem w płynnie ukształtowanej bryle. Powstałe w wyniku wypiętrzenia powierzchni placu, a następnie wycięcia w nim drogi do wejścia, różnice poziomów zabezpieczone są wypełnionymi szkłem barierkami o konstrukcji stalowej. Obrotowe fragmenty ścian od strony narożnika w razie potrzeby „na gładko” zamykają bryłę budynku, czyniąc ją przy okazji nieprzeniknioną i jednorodną całością, lub monolitem. Poza zrealizowanymi generalnymi założeniami w oczy rzuca się precyzyjna koordynacja i zgranie podziałów okładzin nawierzchni placu-budynku z otaczającym go chodnikiem oraz podziałami kompozytowych płyt elewacyjnych. Ta dyscyplina ciągłości linii łączenia okładzin ma kontynuować się w podłogach, ścianach, podziałach stolarki oraz sufitach wewnątrz pawilonu.
Celem ekspozycji jest pokazanie przełomowych momentów historii pomorskiej, począwszy od włączenia Szczecina w granice państwa polskiego w wyniku porozumień poczdamskich w 1945 roku, ze szczególnym uwzględnieniem momentów buntu społecznego (1970, 1981, 1989), które doprowadziły do odzyskania przez Polskę suwerenności w 1989 roku. Nie będzie to opowieść tylko o tym, co było wielkie – prawdziwa historia to również opowieść o ludzkich wyborach, dobrych i gorszych. Będzie to przestrzeń debaty ludzi o różnych poglądach, i różnej pamięci, niekonwencjonalnych projektów edukacyjnych, a także wykorzystanie najnowszych środków przekazu i technik multimedialnych przy tworzeniu wystawy.
Obecnie w Centrum oprócz imprez związanych z otwarciami ekspozycji wystawienniczych odbywają się debaty historyczne, lekcje muzealne i historyczne, wykłady i konferencje, widowiska historyczne, konkursy dla dzieci, warsztaty oraz celebrowane są rocznice i akcje promocyjne.

Centrum Informacji Kulturalnej i Turystycznej**** w Szczecinie
Centrum z siedzibą na Zamku Książąt Pomorskich ma Certyfikat Polskiego Systemu Informacji Turystycznej w kategorii czterech gwiazdek. Jest obiektem całorocznym.
W Centrum Informacji Kulturalnej i Turystycznej na Zamku Książąt Pomorskich w Szczecinie można uzyskać informacje dotyczące oferty turystycznej regionu, można także uzyskać pomocy w kontakcie z pilotami i przewodnikami turystycznymi. Centrum prowadzi również sprzedaż map, planów miasta, gadżetów związanych ze Szczecinem i Zamkiem, przewodników, książek historycznych, Szczecińskiej Karty Turystycznej, biletów wstępu do Zamku oraz biletów na wydarzenia kulturalne.
Centrum Informacji Kulturalnej i Turystycznej na Zamku Książąt Pomorskich w Szczecinie posiada Certyfikat Polskiego Systemu Informacji Turystycznej w kategorii czterech gwiazdek. Certyfikat przyznawany jest przez Polską Organizacje Turystyczną i Zachodniopomorską Regionalną Organizację Turystyczną.

Centrum Informacji Turystycznej w Gryfinie
Centrum mieści się zaledwie kilka metrów od brzegu Odry Wschodniej, na Nabrzeżu Miejskim. Ten popularny wśród mieszkańców i turystów deptak oferuje wyjątkowe, o każdej porze dnia i roku, widoki na znajdujące się na przeciwległym brzegu Międzyodrze - unikalny w skali kraju obszar przyrodniczy będący fragmentem Parku Krajobrazowego Dolina Dolnej Odry.
Zaledwie kilkadziesiąt metrów dzieli Centrum od wjazdu na trasę rowerową Blue Velo (nr 3) prowadzącą w stronę Szczecina lub przez miasto i dalej na południe w stronę Trzcińska-Zdroju. Spod naszych drzwi rowerzyści mogą wyruszyć w kierunku mieszczącej się 3 kilometry dalej polsko-niemieckiej granicy, za którą można wjechać na wiele tras rowerowych, w tym międzynarodowy szlak rowerowy Odra-Nysa o długości 630 kilometrów. Kilkanaście minut dzieli rowerzystę od ścieżki z Gryfina do Gardna skąd niedaleko już do Puszczy Bukowej i kolejnych szlaków rowerowych. Pod oknami CIT można bezpiecznie zaparkować rower, w budynku i jego okolicy złapiecie wi-fi, a na nabrzeżu znajduje się bezpłatna toaleta. Przez całą długość nabrzeża prowadzi ścieżka rowerowa. Kluczową rolą całorocznego Centrum jest udzielanie informacji o ofercie turystycznej i kulturalnej okolic, ale to nie jedyna nasza działalność. To miejsce, w którym organizuje się wystawy promujące lokalnych twórców oraz liczne wydarzenia wykorzystujące potencjał turystyczny i przyrodniczy tych okolic, takie jak rajdy rowerowe, wyprawy kajakowe czy wycieczki piesze. Posiadamy szeroki wybór map rowerowych bliższych i dalszych okolic zarówno po polskiej jak i po niemieckiej stronie. Dysponujemy również licznymi mapami, folderami i opracowaniami turystycznymi oraz drobnymi pamiątkami jak pocztówki, naklejki czy magnesy. Każdy, kto chce wyjść od nas z pamiątkową pieczątką w Książeczce wycieczek kolarskich, w dzienniku podróży czy na widokówce, może wybierać spośród kilku różnych wzorów. Rowerzyści od lat stanowią największą grupę turystów odwiedzających nasze Centrum. Stałym widokiem u nas są zaparkowane rowery i turyści odpoczywający na ławkach przed dalszą podróżą.
Zaopatrzymy Was w niezbędne mapy, powiemy gdzie możecie wypić kawę czy zjeść obiad nie spuszczając oka z roweru i bagażu, podpowiemy, jeśli zajdzie potrzeba, gdzie znajdziecie serwis rowerowy i wysłuchamy Waszych opowieści z podróży, a to lubimy najbardziej :).

Centrum Informacji Turystycznej w Świnoujściu
Informacja Turystyczna w Świnoujściu mieści się w centrum miasta przy Placu Słowiańskim 6/1. Pomieszczenia informacji są przestronne z dużą salą recepcyjną i dwoma stanowiskami obsługi. Na potrzeby turystów w lokalu znajduje się miejsce spoczynku oraz stojaki reklamowe z ulotkami, broszurami i informatorami turystycznymi do samodzielnej obsługi. Położenie lokalu na parterze sprawi, że każdy zainteresowany będzie miał do niego swobodny dostęp. Dodatkowo obiekt jest dostosowany do potrzeb osób niepełnosprawnych.   Przed drzwiami znajdują się miejsca do parkowania rowerów. Wokół placu Słowiańskiego i w jego pobliżu znajdują się obiekty i instytucje o ważnych funkcjach miejskich. To poczta, kancelarie notarialne, biura pośrednictwa nieruchomości, banki, apteki, sklepy różnej branży, czy wreszcie bary, kawiarnie i restauracje, a także atrakcje turystyczne, jak Muzeum Rybołówstwa Morskiego, wieża widokowa po dawnym kościele, czy kościoły pw. Chrystusa Króla i Gwiazdy Morza. Z kolei ulica Wybrzeże Władysława IV to główny szlak komunikacyjny Miasta prowadzący w kierunku przeprawy promowej. Przy wybrzeżu, jak również przy placu Słowiańskim znajdują się przystanki autobusowe komunikacji miejskiej a przy samych drzwiach wejściowy mieści się przystanek z którego odjeżdża kolejka turystyczna oferującą przejażdżki po mieście.
Zakres udzielanych informacji:
• atrakcje turystyczne Świnoujścia i okolic
• możliwości spędzania wolnego czasu
• program imprez kulturalnych i sportowych
• obiekty noclegowe
• oferty świnoujskich biur turystycznych
• oferty biur/klubów przewodników miejskich i pilotów
• komunikacja na terenie miasta
• połączenia kolejowe, autobusowe oraz morskie Informacja Turystyczna dysponuje bezpłatnymi materiałami informacyjnymi na temat miasta Świnoujście, okolic, niemieckiej części wyspy Uznam.
Punkt informacji turystycznej powstał w ramach projektu Gminy Świnoujście pod nazwą „Rozwój Systemu Informacji Turystycznej w Świnoujściu”. Ma realizację tego zadnia Miasto dostało dofinansowanie z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Zachodniopomorskiego na lata 2007 – 2013.

Centrum Informacji Turystycznej w Szczecinie
Centrum znajduje się na pl. Żołnierza Polskiego, w szklanym pawilonie w Alei Kwiatowej. Jest obiektem całorocznym.
W Centrum Informacji Turystycznej można uzyskać informacje o ofercie turystycznej, a także informacje dotyczące kultury w Szczecinie i regionie. Można nabyć tu mapy, przewodniki, książki i albumy związane z historia i kulturą miasta i regionu. W Centrum Informacji Turystycznej można uzyskać pomocy w kontakcie z pilotami i przewodnikami turystycznymi.

Centrum Informacji Turystycznej w Trzcińsku-Zdroju

Centrum Sportu i Rekreacji w Gryfinie
Ośrodek, to przepięknie położony nad brzegiem Odry kompleks noclegowo-rekreacyjno-sportowy. To całoroczny obiekt posiadający odpowiednie warunki do obsługi zarówno gości indywidualnych jak i dużych grup zorganizowanych. Sąsiaduje z Międzyodrzem - unikalnym w skali kraju obszarem przyrodniczym znajdującym się na terenie Parku Krajobrazowego Dolina Dolnej Odry. Kameralna atmosfera, czyste powietrze oraz mnóstwo zieleni gwarantuje oderwanie od zgiełku miasta i wypoczynek. Jednocześnie wystarczy zaledwie krótki spacer do centrum miejscowości. Obiekt dysponuje 96 miejscami noclegowymi w pokojach jedno-, dwu- i trzyosobowych w budynku głównym oraz w domkach z pełnym węzłem sanitarnym, TV oraz Internetem. Na terenie Ośrodka znajduje się także pole biwakowe, na którym można rozbić namiot lub postawić przyczepę kempingową albo camper. Jest również miejsce na ognisko zarówno na terenie Ośrodka jak i drugie, ogólnodostępne tuż obok. Na terenie znajduje się, serwująca domowe obiady, prywatna restauracja z ogródkiem zewnętrznym oraz niewielkim placem zabaw dla najmłodszych. W skład kompleksu wchodzą również dwa pełnowymiarowe boiska trawiaste do piłki nożnej, pełnowymiarowe boisko do piłki nożnej o nawierzchni sztucznej, boisko do siatkówki plażowej. Nad brzegiem Odry, w miejscu do plażowania, Ośrodek prowadzi wypożyczalnię sprzętu wodnego. W jej ofercie są kajaki jednoosobowe, kajaki dwuosobowe z miejscem dla dziecka, deski SUP. Parę minut spaceru, a jeszcze mniej jazdy rowerem, dzieli Ośrodek od aquaparku z basenem sportowym, basenami rekreacyjnymi z masażami oraz kompleksem saun, solariów i tężni. Rowerzysta potrzebuje zaledwie kilku minut, żeby z Ośrodka wjechać na trasę Blue Velo (nr 3) prowadzącą na północ w stronę Szczecina lub przez miasto i dalej na południe w stronę Trzcińska-Zdroju. Równie blisko jest do granicy z Niemcami, gdzie można wjechać na wiele tras rowerowych w tym międzynarodowy szlak rowerowy Odra-Nysa o długości 630 kilometrów. Kilkanaście minut dzieli rowerzystę od atrakcyjnej krajobrazowo i kulturowo ścieżki z Gryfina do Gardna skąd niedaleko już do Puszczy Bukowej i kolejnych tras rowerowych.

Centrum Żeglarskie
Centrum umożliwia cumowanie łodzi oraz prowadzi zajęcia dla dzieci i młodzieży. Na miejscu można również wypożyczyć kajak, a także zorganizować imprezę okolicznościową – ośrodek dysponuje salą konferencyjną oraz zapleczem cateringowym.
Całoroczna przystań żeglarska pełniąca dwie funkcje: mariny i ośrodka szkoleniowego dla dzieci i młodzieży. Jest to przystań miejska, malowniczo położona wśród starodrzewia w obszarze Natura 2000 nad jeziorem Dąbie. Miejsca do cumowania znajdują się przy pomostach pływających i stałych. Na kei dostępna jest woda i prąd w systemie przedpłatowym. Żeglarze mogą skorzystać z nowych sanitariatów, rozbić namiot lub zaparkować kamper. Teren jest ogrodzony, do dyspozycji jest miejsce na ognisko. Na miejscu można wypożyczyć kajak. Przystań dysponuje slipem, na którym można zwodować jednostkę ważącą do 800 kg. Cięższe jachty obsługiwane są suwnicą, która może udźwignąć 6,4 tony.
Centrum Żeglarskie oferuje całodobową obsługę. To doskonałe miejsce do wypoczynku z rodziną. Znajduje się tu ciekawa ścieżka edukacyjna, atrakcyjna szczególnie dla dzieci. Wielkie koło wiedzy czy łamigłówka na pewno zainteresują najmłodszych. Na przystani znajduje się duża sala konferencyjna na blisko sto osób, z możliwością podziału na dwie mniejsze, wyposażona w nagłośnienie i sprzęt multimedialny, a także stołówka cateringowa oraz duży namiot, w którym można organizować imprezy plenerowe. Przystań pełni funkcję publicznej placówki oświatowej. Zajęcia żeglarskie odbywają się tutaj przez cały rok. Biorą w nich udział dzieci i młodzież od 7. roku życia. Do dyspozycji mają optymisty, małe jachty zatokowe, kajaki, deski windsurfingowe oraz kilka jachtów pełnomorskich. Przystań oferuje także profesjonalne szkolenia żeglarskie, organizuje szereg atrakcyjnych imprez i spotkań z ciekawymi ludźmi. Centrum Żeglarskie jest doskonale skomunikowane z najbliższą dzielnicą – Dąbiem. Do sklepów, ośrodka zdrowia, apteki czy na dworzec kolejowy są 2–3 kilometry. Można tam dotrzeć autobusem komunikacji miejskiej lub rowerem – wzdłuż ulicy, przy której znajduje się przystań, biegnie bezpieczna ścieżka rowerowa.

Dąb Paweł
Dąb Paweł to dąb szypułkowy o liczący 21m wysokości oraz 425cm obwodu. Jego wiek szacuje się na około 200 lat.
Imię Paweł zostało nadane na część Pawła Jędrzejczyka, który był założycielem Szkoły Aktywnego Wypoczynku "Frajda".

Dąb szypułkowy
Dęby szypułkowe to jedne z bardziej pospolitych gatunków drzew występujących w Polsce. Drzewa te zachwycają swoimi wymiarami, są bowiem długowieczne i mogą żyć ponad 700 lat.
Dęby szypułkowe rosnące w Stepnicy mają około 4 metrów w obwodzie i 25 metrów wysokości. Zostały zarejestrowane jako pomniki przyrody.

Dąb szypułkowy Telesfor
Dąb szypułkowy Telesfor został objęty ochroną jako pomnik przyrody Uchwałą nr XV/144/03 Rady Miejskiej w Międzyzdrojach. Jest to dość potężne drzewo o obwodzie 580 cm. Osiąga wysokość 19 m. Średnica korony ma 10 m.

Dawna fabryka cementu
Do dziś na wyspie Wolin zachowały się ruiny cementowni, która była niegdyś jedną z największych na terenie Niemiec. Nad ul. Główną można zobaczyć betonową konstrukcję, pozostałość dawnej przemysłowej kolejki.

Dawna rzeźnia miejska
Pierwsze wzmianki o rzeźni miejskiej pochodzą z początku XIX wieku, gdy miejscowy cech otrzymał prawo do wybudowania jatek mięsnych na terenie Targu Rybnego i Nowego Rynku na Starym Mieście. Pierwsza rzeźnia powstała nad rzeką, nieopodal wylotu ul. Kłodnej. Zajęta była także obecna wyspa Grodzka, na której trzymano bydło.
Na początku XVI wieku podjęto decyzję o przeniesieniu rzeźni na wyspę Łasztownia. Jednak silny rozwój tego obiektu był związany ze zmianą funkcji miasta. Gdy w XIX wieku podjęto decyzję o likwidacji fortu miasto zaczęło się silnie rozwijać. Zwiększona liczba mieszkańców zwiększyła także zapotrzebowanie na mięso.
Ok. 1880 roku, gdy stara rzeźnia nie była już w stanie zaopatrzyć miasta podjęto decyzję o budowie nowego zespołu. Wybór miejsca nie był przypadkowy – po pierwsze obszerny teren do zagospodarowania (ok. 2,5 ha), po drugie świetne skomunikowanie z miastem i po trzecie odpowiednia odległość, która chroniła mieszkańców przed ewentualnymi zapachami.
Autorami projektu budowy nowej rzeźni byli Conrad Kruhl i Carl Schmidt. Obiekt został ukończony w lipcu 1899 roku. Budynki były wzorowanie na założeniach o takiej samej funkcji z Lipska, Hanoweru i Chemnitz. Do 1945 roku rzeźnia miejska była skomunikowana zresztą miasta dzięki linii tramwajowej i poprzez Most Kłodny, który został zniszczony (obecnie trwają prace, które mają na celu jego odbudowę).
Po wojnie do 1947 roku teren Łasztowni pozostawał w administracji wojsk radzieckich. Następnie do lat 80. XX wieku zespół budynków był wykorzystywany przez Zakłady Mięsne. Później obiekt został przejęty przez PPU Port Rybacki Gryf. Dziś budynki pełnię przede wszystkim funkcję magazynową. Ich stan pozostawia wiele do życzenia, jednak należy podkreślić, że to jeden z nielicznych takich kompleksów niemal w centrum miasta.
Od kilku lat podejmowane są próby ożywienia Łasztowni – prywatna firma CSL wyremontowała jeden z budynków (oborę) i utworzyła w nim biura firmy oraz centrum kultury. Remontowane są także kolejne obiekty, które zostały wykupione przez prywatywnych inwestorów. Modernizacji i ożywienia Łasztowni ma pomóc remont nabrzeża, budowa mostu i modernizacja układu dróg, które prowadzą do zespołu.
Dawna rzeźnia miejska została wpisana na wojewódzką listę zabytków w grudniu 1997 roku.

Dawne Gimnazjum Mariackie
Początków dawnego Gimnazjum Mariackiego należy doszukiwać się jeszcze w XIII wieku. To tutaj w 1263 roku rozpoczęto budowę kościoła pod wezwaniem NMP, przy którym funkcjonowała szkoła przygotowująca kandydatów na duchownych. Na miejscu szkoły z XIII wieku w 1543 roku założono Pedagogium Książęce. Szkoła istniała aż do 1667 roku, gdy z powodu problemów finansowych została rozwiązana. W jej miejscu powstało gimnazjum.
W XVIII wieku z inicjatywy króla pruskiego Fryderyka Wilhelma I podjęto decyzję o przebudowie szkoły w stylu neoklasycznym. W 1805 roku szkoła została połączona z gimnazjum miejskim tworząc Mariackie Gimnazjum Królewskie.
Na przestrzeni wieków obiekt był wielokrotnie przebudowywany. Po zlikwidowaniu kościoła Mariackiego w 1830 roku podjęto decyzję o budowie nowego gmachu szkoły. Projektantem budynku był Scabell, budowę ukończono w 1832 roku. Dwa lata później rada miejska ufundowała dla szkoły organy, zaś wokół budynku posadzono kasztanowce i klony. Szkolna bibliotek posiadała ok. 30 tys. tomów i była najlepiej wyposażoną w Prowincji Pomorskiej.
Ponieważ w szkole nie mieścili się wszyscy uczniowie podjęto decyzję o budowie nowego obiektu, po jego powstaniu w 1869 roku, przy ul. Mariackiej utworzono czteroklasową szkolę wstępną, a następnie prywatne mieszkania. Dziś w budynku mieści się IX Liceum Ogólnokształcące.
Obok gmachu szkoły odnajdziemy pozostałości po kościele Mariackim – dwa przęsła krużganka, które łączyły kościół z domkami profesorskimi.
Na ścianie szkoły odnajdziemy tablicę z brązu z taką treścią: „18 maja 1944 r. żołnierze polscy 2 Korpusu zdobyli w Bitwie Narodów o Rzym Monte Cassino. W 40 rocznicę bitwy w hołdzie zwycięzcom nadano imię Bohaterów Monte Cassino IX Liceum Ogólnokształcącemu w Szczecinie. 18 maja 1989.”
Obiekt został wpisany na wojewódzką listę zabytków w styczniu 1985 roku.

Dawny dom zdrojowy
Dawny zespół uzdrowiskowy znajduje się po wschodniej stronie układu staromiejskiego, zaraz poza obwarowaniami miejskimi. We wschodniej części znajdują się zabudowania, zaś w zachodniej części odnajdziemy przylegający do domu zdrojowego park krajobrazowy. Dawny dom zdrojowy został założony na przełomie XIX i XX wieku jako zakład leczniczo-kąpielowy, wykorzystujące złoża borowinowe.
W skład pierwotnej zabudowy uzdrowiskowej wchodziły: dom zdrojowy, kotłownia, kuchnia i sala gimnastyczna. Skład współczesnej zabudowy wchodzą pralnia, prasowalnia, świetlica, garaż, archiwum, kaplica i portiernia.
Głównym budynkiem jest obiekt umieszczony w centralnej części założenia. Dom zdrojowy ma powierzchnie 745 metrów kwadratowych. Obiekt został wzniesiony z cegły na fundamentach z kamienia łamanego, w kształcie podkowy. Wzdłuż wschodniej ścinany domu zdrojowego były ułożone tory, po których transportowano borowinę. W obiekcie nie zachowała się historyczna stolarka okienna i drzwiowa.
Zabytkowa kotłownia znajduje się po wschodniej stronie domu zdrojowego. Obiekt został wzniesiony z cegły, przy północno-zachodnim narożniku znajduje się wolno stojący komin. Powierzchnie zabudowy to 120 metrów kwadratowych. Kuchnia z salą gimnastyczną także ulokowane są po wschodniej stronie głównego budynku. Obiekt wzniesiony z cegły ma powierzchnię 115 metrów kwadratowych. Nie zachowała się stolarka okienna i drzwiowa. Na poddaszu kuchni zachowały się dwa metalowe kotły, które w przeszłości służyły do podgrzewania borowiny.
Zespół był budowany w latach 1898 - 1907, ale uzdrowisko rozpoczęło swoją działalność już w 1898 roku. Po drugiej wojnie światowej zespół budynków został przejęty przez Skarb Państwa, przez pierwsze trzy lata po wojnie pełnił funkcję uzdrowiska, następnie całe wyposażenie przewieziono do Połczyna Zdroju, a sam dom zmieniono na Wypoczynkowy Ośrodek Akademicki. Pod koniec lat 70. XX wieku, po generalnym remoncie i wzniesieniu współczesnych budynków w dawnym zespole uzdrowiskowym umieszczono dom pomocy społecznej, który mieści się tam do dziś.
Obiekt został wpisany na wojewódzką listę zabytków w styczniu 2003 roku.

Dom przy ul. Kościuszki 7
W zachodniej części rynku odnajdziemy wybudowany w drugiej połowie XIX wieku dom mieszkalny. Obiekt został wzniesiony na miejscu dawnego, być może ryglowego budynku, na planie prostokąta o wymiarach 17,10 na 12,80 metrów, frontem jest zwrócony w stronę rynku. Parterowy dom mieszalny jest podpiwniczony. Dach domu jest wysoki i dwuspadowy, poddasze jest użytkowe.
Elewacja frontowa domu jest siedmioosiowa, bezstylowa. Do domu prowadzą dwa wejście – od strony oficyny i przejazdu bramnego. Budynek jest murowany, całość jest otynkowana. W piwnicy odnajdziemy ceramiczne sklepienie kolebkowe, które wskazują na pierwszą połowę XIX wieku – być może jest to pozostałość po wcześniejszym budynku. Nie zachowała się oryginalna stolarka okienna i drzwiowa. W 1985 roku do zabytkowego budynku dostawiono obiekt biurowy.
Niestety, nie ma dokumentacji wskazującej architekta obiektu, ani pierwszych właścicieli, ale zgodnie z przekazami ustnymi przed wybuchem drugiej wojny światowej w domu mieszkał lekarz. Obecnie w budynku mieści się przedszkole. Dom mieszkalny przy ul. Kościuszki 7 został wpisany na wojewódzką listę zabytków w lipcu 2010 roku.

Domki profesorskie
Domki profesorskie od początku były związane z mieszczącą się niedaleko kolegiatą pw. Najświętszej Marii Panny. W średniowieczu mieszkali w nich kanonicy kapituły kolegiaty, a po reformacji przeprowadzonej w XVI wieku profesorowie Książęcego Pedagogium Szczecińskiego.
Pierwotnie fasady budynków były zwrócone w stronę kościoła, ponieważ za nimi przebiegał mur miejski. W 1739 roku rozpoczęła się modernizacja obiektów, podczas której frontową elewację utworzono z tyłu budynków.
W budynku przy skrzyżowaniu dzisiejszych ul. Mariackiej i Korsarzy położony był tzw. ekonomat, zaś przy ul. Mariackiej mieściło się tzw. Wielkie Audytorium. W 1831 roku przekształcono dwa budynki przy narożniku ul. Mariackiej, a 1931 roku zlikwidowano jeden z nich.
Zespół budynków przetrwał działania prowadzone podczas drugiej wojny światowej. W latach 1964 – 1969 przeprowadzono gruntowne remonty ocalałych domków. Dziś elewacja obiektu jest odnowiona. W piwnicach części budynków zachowały się gotyckie piwnice pochodzące z XV wieku, w których odnajdziemy sklepienia krzyżowo-żebrowe. Podziemia zostały zaadoptowane na lokal gastronomiczny.
Zespół domków profesorskich przy pl. Żołnierza został wpisany na wojewódzką listę zabytków w czerwcu 1954 roku.

Dwa koła - Rowery Holenderskie - Serwis Adrian Zaremba

Dwór
W XIX wieku wieś należała do Chełma Dolnego, jej właścicielem był ród von Wedlów. Od 1881 roku majątek był w rękach Hermana von Tresckowa. Na początku XX wieku – dokładnie w 1902 roku ziemię kupił Bruno Goltdammer. W 1904 roku we wsi wybudowano dwór, a w 1908 roku Goltdammer sfinansował remont kościoła i wybudował dzwonnicę. W latach 30. XX wieku wieś należała do Marii i Karla Goltdammerów, a ostatnim właścicielem był prawdopodobnie Krahmer.
Wybudowany na początku XX wieku dwór mieści się w północnej części wsi, na skraju parku krajobrazowego, nad niewielkim stawem. Bezstylowy pałac o powierzchni 700 m kw jest budynkiem dwukondygnacyjnym. Obiekt został wzniesiony na rzucie prostokąta, w głównej części budynku znajduje się weranda. Budowla pokryta jest kopertowym dachem z z podłużną lukarną w połaci. Dwór jest konstrukcji ryglowej.
Obiekt przetrwał II wojną światową, po 1945 roku w budynku urządzono szkołę podstawową. Od 1964 roku dworek był siedzibą PGR-u. Do pałacu przylega XVIII-wieczny park krajobrazowy, który rozciąga się na terenie 7 ha. W ogrodzie odnajdziemy stary drzewostan, m.in. z dębami i bukami. W parku znajdują się także liczne stawy.
Obok pałacu zachowały się także zabudowania gospodarcze – m.in. stajnia, obory, stodoły, magazyny, owczarnie, kuźnie, wieża ciśnień, płatkarnia i rządcówka. Pałac od 1991 roku jest w rękach prywatnego właściciela. Obiekt został wyremontowany. Na listę zabytków dwór został wpisany w grudniu 1990 roku.

Dwór
Dwór w Wolinie ma bardzo bogatą historię. W XII wieku w jego miejscu stał drewniany dwór słowiańskiego kasztelana. Na przełomie XIII i XIV wieku w tym samym miejscu postawiono zamek książąt pomorskich. W 1622 roku zamek został przebudowany, a kilka lat później, w 1628 roku, uległ zniszczeniu w wyniku pożaru miasta. Zamek książąt pomorskich był nazywany wdowim zamkiem. Stało się tak za sprawą lokatorek zamku - księżnej Anny Marii Brandenburskiej, która mieszkała tam 15 lat po śmierci męża oraz Zofii Saskiej, która mieszkała tam w latach 1623 -1636. W drugiej połowie XVII wieku Szwedzi, w ramach zacierania śladów po Księstwie Pomorskim, rozebrali zamek pozostawiając tylko piwnice. Po wielu latach, bo dopiero na przełomie XVIII i XIX wieku, pomorska rodzina Belov na miejscu zamku wybudowała swoją siedzibę.
Mury zamku nie pokrywają się dokładanie z fundamentami, co można zobaczyć na zewnątrz budynku. Zarys fundamentów został obmurowany gotycką cegłą. Po II wojnie światowej dwór pełnił rolę stolarni prowadzonej przez wolińskie przedsiębiorstwo gospodarki komunalnej. W 2009 roku rozpoczęła się rewitalizacja budynku. Remont finansowany przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego trwał cztery lata. W grudniu 2012 roku odrestaurowany obiekt został oddany do użytku. Obecnie mieści się tam Centrum Współpracy Międzynarodowej.
Barokowy dwór jest budynkiem parterowym. Został zbudowany na rzucie prostokąta. Budynek pokrywa dwuspadowy dach. Powierzchnia budynku wynosi 200 m2. Projektant dworku pozostaje nieznany. Przeprowadzony remont pozwolił budynkowi odzyskać dawny blask. Obecny stan dworku do złudzenia przypomina ten sprzed lat. Zabytkowy dworek powinien znaleźć się na szlaku każdego turysty odwiedzającego Wolin. W najbliższym otoczeniu dworku znajduje się zabytkowy budynek poczty, ratusz oraz Muzeum Regionalne w Wolinie.
Obecnie właścicielem jest Gmina Wolin.

Ekomural Giedroycia Szczecin
Szczeciński ekomural na budynku przy alei Wyzwolenia został odsłonięty w 2021 roku i powstał w ramach projektu „Pomorze Zachodnie Zielony Region”, współfinansowanego z funduszy europejskich przez Urząd Marszałkowski.

Ekomural Rayskiego Szczecin
Szczeciński ekomural na budynku szkoły podstawowej nr 54 przy ulicy Rayskiego został odsłonięty w 2022 roku i powstał w ramach projektu „Pomorze Zachodnie Zielony Region”, współfinansowanego z funduszy europejskich przez Urząd Marszałkowski.

Ekomurale Urząd Marszałkowski Szczecin
Szczecińskie ekomurale na gmachu Urzędu Marszałkowskiego przy ulicy Piłsudskiego zostały odsłonięte w 2022 roku i powstały w ramach projektu „Pomorze Zachodnie Zielony Region”, współfinansowanego z funduszy europejskich przez Urząd Marszałkowski.

Elewator zbożowy
Potężny ceglany budynek powstał na początku XX w. To jeden z najbardziej charakterystycznych obiektów Wolina. Niegdyś służył do przeładunku zboża, dziś jest nieczynny i niedostępny do zwiedzania.
Zbudowany w początkach XX wieku nad rzeką Dziwną, stanowi jeden z najbardziej rozpoznawalnych obiektów architektonicznych Wolina. Potężny ceglany budynek, składający się z dwóch budynków z wieżowymi dachami, połączonych łącznikiem - służył niegdyś do przeładunku zboża. Obecnie wyłączony jest z eksploatacji. Wnętrza nie są udostępnione do zwiedzania.

Filharmonia im. Mieczysława Karłowicza
Nowoczesny budynek filharmonii zbudowano w 2014 r. Jego imponująca biała bryła przyciąga wzrok. Na uwagę zasługują również przestronne wnętrza z dwiema salami koncertowymi, w których łącznie może się pomieścić ponad 1100 osób.
Filharmonia jest pięciokondygnacyjnym budynkiem z dwupoziomowym parkingiem podziemnym. Jej łączna powierzchnia to 12 734 m2. Obiekt posiada 2 sale koncertowe, z czego jedna może pomieścić ok. 900 osób, a druga ok. 200 osób. Zbudowana jest z białych spiczastych elementów, które do oświetlenia zewnętrznego potrzebują 25 000 świateł. Łączna suma inwestycji wyniosła ponad 100 mln zł. Część kwoty została sfinansowana z Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Zachodniopomorskiego. Autorem jej projektu była firma z Barcelony. Wygrała ona konkurs do którego nadesłano 44 projekty. Wykonawcą budowlanym została polska firma Warbud. Filmarmonia została otwarta we wrześniu 2014 r. Podczas ceremonii otwarcia przemawiał m in. prezydent Polski Bronisław Komorowski, nazywając filharmonię symbolem polskiej wolności. Filharmonia umożliwia organizacje koncertów na wielkim europejskim poziomie, więc przyjeżdżają tu mimo krótkiej historii istnienia, liczne wybitne zespoły z naszego kontynentu. Powstanie filharmonii zdecydowanie podniosło jakość życia kulturalnego w regionie. Budynek jest nowoczesny a zarazem majestatyczny, a jego powstanie nie odbiło się bez echa w całej Polsce. W filharmonii imponują przede wszystkim wnętrza.
Szczecińska filharmonia otrzymała nagrodę Młodych Talentów Architektury, przyznaną przez Krajową Radę Włoskich Architektów, Planistów i Architektów Krajobrazu. Podczas szczecińskiego Westivalu Architektury 2014 „Obiekt 25-lecia – Symbol Przemian” budynek zwyciężył w trzech kategoriach: Nagroda Główna, Nagroda dla Najlepszego Budynku Użyteczności Publicznej, Nagroda Prezydenta Miasta Szczecina. Filharmonia odniosła również sukces podczas Eurobuild Awards 2014 a także otrzymała Nagrodę im. Miesa van der Rohe 2015.

Fontanna przy Placu Wolności
Konstrukcja wykonana została z betonowych płyt, z których wydobywają się strumienie wody. Obiekt został wykonany podczas kompleksowej przebudowy placu Wolności, oddano ją do użytku w 2014 roku. W tym samym roku projekt ten zajął najwyższe miejsce w V Konkursie „Najlepsza przestrzeń publiczna Województwa Zachodniopomorskiego”.

Fort Anioła
Zbudowany w latach 50. XIX w., pierwotnie pełnił rolę punktu artyleryjsko-obserwacyjnego Twierdzy Świnoujście. Wyglądem przypomina rzymski Zamek Świętego Anioła, do którego nawiązuje nazwą. Obecnie w jego wnętrzu mieści się ekspozycja muzealna. Odbywają się w nim również wydarzenia kulturalne.
Fort Anioła zbudowany został w latach 1854-1858, za czasów panowania pruskiego króla Frederyka Wilhelma IV, jako punkt artyleryjsko-obserwacyjny Twierdzy Świnoujście. Wówczas parter obsadzała piechota z bronią ręczną, a dwa piętra wykorzystywane były dla lekkiej artylerii polowej. Armaty i amunicję transportowano do góry za pomocą lin przez owalne otwory w stropach. W czasach II wojny światowej fort został przebudowany i wyposażony we wszystkie dostępne zdobycze techniki (elektryczność, centralne ogrzewanie, radiostacje, telegraf) i pełnił rolę posterunku obserwacji powietrznej dla sił niemieckich. Po wojnie został przejęty przez Rosjan. Obecnie obiekt jest remontowany i spełnia rolę nie tylko muzealną ale i kulturalną miasta Świnoujście. W forcie odbywają się koncerty muzyczne i poetyckie, ale i obejrzeć można pokazy tradycyjnych walk rycerstwa średniowiecznego. Ponadto można zmierzyć własne siły strzelając z łuku, procy, czy karabinu pneumatycznego, podczas zajęć na strzelnicy. W Forcie znajduje się także nietypowa muzealna Sala Wikingów, w której wszystkie eksponaty można przymierzać, podnosić i pozować z nimi do zdjęć. Fort kształtem (wybudowany na planie regularnego pięcioboku) przypomina Zamek Świętego Anioła w Rzymie, stąd jego nazwa.
Ekspozycje stałe:
- wystawa sprzętu nawigacyjnego,
- wystawa porcelany,
- wystawa biżuterii z bursztynu,
- wystawa szkła artystycznego,
- wystawy malarstwa i rzeźby różnych autorów.

Fort Gerharda w Świnoujściu
Jeden z najważniejszych zabytków Świnoujścia. Jego nazwa pochodzi od imienia autora projektu Gerharda Corneliusa. Obiekt powstał w połowie XIX w., aby strzec wejścia do portu.
Fort Gerharda to jeden z fortów Twierdzy Świnoujście. Obok latarni morskiej jest to jeden z najważniejszych zabytków Świnoujścia. Był to też najważniejszy obiekt strzegący wejścia do portu w Świnoujściu. To świetnie zachowana twierdza, która została wybudowana w latach 1848-1859. Inicjatorem budowy i twórcą projektu fortu był Gerhard Cornelius van Wallrave, sławny w XVIII wieku architekt. Był on m.in. autorem projektu rozbudowy twierdzy w Kłodzku. Na jego cześć fort wschodni nazwano Fortem Gerharda.
Fort ma kształt owalnej dwukondygnacyjnej reduty. Reduta posiadała dwa skrzydła i zwodzony pomost wiodący przez fosę do wejścia głównego, a także wewnętrzny dziedziniec i trzy wieże. Z uwagi na swoje położenie fort był narażony na bezpośrednie, regularne ataki nieprzyjaciela. Fort był nieustannie rozbudowywany. W 1881 roku dobudowano dwie kaponiery, czyli budowle ziemne postawione w poprzek fosy wykorzystywane do prowadzenia ostrzału i obrony wejścia do fortu. Na południowym i północnym krańcu fortu postawiono dwa schrony połączone podziemnym tunelem z dziedzińcem fortu. Na przełomie XIX i XX wieku doprowadzono do fortu kolej wąskotorową i łączność telegraficzną.
Po wojnie fort został przekazany miastu. Początkowo zorganizowano tam magazyny. Później fort stał opuszczony. Zmiany nastąpiły w 2001 roku. Fort został wydzierżawiony przez grupę pasjonatów, która kilka miesięcy później otworzyła jego drzwi dla zwiedzających. Powstało jedno z ciekawszych miejsc będących żywą lekcją historii. Zwiedzający fort poznają historię pod okiem pruskiego żołnierza, który oprowadza po forcie i dodatkowo "szkoli" zwiedzających, a kiedy trzeba także odpowiednio wymusztruje.
W 2001 roku w forcie powstało Muzeum Obrony Wybrzeża. Jest to największa tego typu prywatna placówka w Polsce, znajduje się tam ponad 2000 muzealiów związanych z rozwojem Twierdzy Świnoujście w ciągu ostatnich 300 lat.
W forcie możemy zobaczyć: jedną z najlepiej zachowanych w Europie ław artyleryjskich – ciąg kamienno-ceglanych stanowisk dla dział nabrzeżnych kalibru 150 i 210 mm, z zachowanymi reliktami różnych typów mocowań armat; mały dziedziniec z kazamatami pod galerią artyleryjską; magazyny amunicyjne i prochownie w zachodnim skrzydle fortu; dwie remizy artyleryjskie i dawne stanowiska ogniowe dla dział polowych na południowym wale fortu nad południową kaponierą; na placu musztry wrak transportera SDKFZ 7/2, który został wyciągnięty z morza, w okolicach Dziwnowa (Pomorze Zachodnie) w 2006 roku.
Zwiedzanie fortu trwa ok. 75 minut, należy doliczyć dodatkowy czas potrzebny na zwiedzanie muzeum.
Na miłośników militariów i historii czeka w Świnoujściu więcej podobnych atrakcji. Do dnia dzisiejszego zachowały się trzy z czterech wybudowanych w XIX wieku fortów. Wszystkie forty udostępnione są do zwiedzania.

Fort Zachodni w Świnoujściu
Jeden z czterech fortów należących do Twierdzy Świnoujście, zbudowany w połowie XIX w., położony na wyspie Uznam. Obecnie znajduje się w nim Muzeum Historii Twierdzy Świnoujście.
Fort Zachodni to jeden z czterech fortów Twierdzy Świnoujście. Został wybudowany w latach 1856-1861. Jego zadaniem była obrona portu przed okrętami nieprzyjaciela. Była to jednokondygnacyjna reduta zbudowana na planie kwadratu. Kilka lat później wzmocniono ją murowanymi skrzydłami i otoczono wałem ziemnym oraz fosą wodną. Po 1878 roku została ufortyfikowana bateria nabrzeżna z tarasem artyleryjskim i kazamatami. Później reduta artyleryjska przekształciła się w fort redutowy, zaprojektowano kolejne stanowiska dla armat. Kolejnym etapem rozwoju fortu było pojawienie się karabinów maszynowych i lekkich moździerzy.
Po I wojnie światowej fort rozbrojono. Ponownie fort został uzbrojony w dwudziestoleciu międzywojennym, wówczas zainstalowano baterię czterech dział nabrzeżnych kalibru 150 mm. W 1941 roku na zachodnim skrzydle fortu wzniesiono betonowy bunkier dowodzenia. Po 1945 roku Rosjanie zbudowali jeszcze trzy bunkry - w centrum fortu i na obu jego krańcach. Po wojnie fort wykorzystywała sowiecka marynarka. W 1962 roku został przekazany miastu, jednak sowieckie jednostki stacjonowały w Świnoujściu do 1992 roku.
Ciekawostką jest fakt, że to właśnie z Fortu Zachodniego wyruszył pancernik Schleswig Holnstein, który 1 września 1939 roku ostrzelał Westerplatte rozpoczynając II wojnę światową.
W 2001 roku grupa pasjonatów ze Stowarzyszenia "Reduta" wydzierżawiła teren fortu. Po przeprowadzonej rewitalizacji w 2004 roku w forcie otworzono Muzeum Historii Twierdzy Świnoujście.
Ekspozycja składa się z części muzealnej i części plenerowej. Część muzealna podzielona jest na cztery działy tematyczne. Pierwszy prezentuje czasy pruskie XIX i XX wieku. Drugi dział to okres międzywojenny i czas II wojny światowej. W trzecim dziale przedstawione są czasy "zimnej wojny". W czwartym można zobaczyć historię portu wojennego i eksponaty wraków. Na ekspozycji plenerowej wystawione zostały działa, miny morskie, torpedy, wyrzutnie rakiet i bomb głębinowych. Cały obiekt otoczony jest fosą wodną i zajmuje powierzchnię ok. 2 ha.
Trasa zwiedzania obejmuje salę muzealną oraz przejście wytyczonym szlakiem dookoła całego fortu. Dla zwiedzających udostępniona jest wartownia, wieża kierowania ogniem, podziemia oraz stanowiska artyleryjskie. Grupy zorganizowane oprowadza przewodnik. Czas zwiedzania całego obiektu to ok. 1 h. Turyści odwiedzający fort latem muszą pamiętać o ciepłej odzieży ze względu na niską temperaturę panującą w obiekcie.
Na miłośników militariów i historii czeka w Świnoujściu więcej podobnych atrakcji, bo do dnia dzisiejszego zachowały się trzy z czterech wybudowanych w XIX wieku fortów i wszystkie udostępnione są do zwiedzania.

Galeria Gotycka - Zamek Książąt Pomorskich w Szczecinie
Galeria Gotycka znajduje się w piwnicach skrzydła południowego Zamku Książąt Pomorskich w Szczecinie i jest jedną z najstarszych części szczecińskiego zamku. Na codzień pełni funkcję galerii wystawowej, w której prezentowane są ekspozycje czasowe, zarówno o tematyce historycznej, jak i plastycznej. Informacje o aktualnych wystawach można znaleźć w witrynie internetowej Zamku Książąt Pomorskich w Szczecinie.

Galeria JEDNA/DRUGA 13 MUZ w Szczecinie
...kuratorski projekt wystawienniczy przy wsparciu DK 13 Muz i Fundacji „Reakcja Sztuki”.

Galeria Przedmiotu Zamek Książąt Pomorskich w Szczecinie
Wejście J - do Galerii Gotyckiej, skrzydło wschodnie

Galeria R+
Galerię R+ tworzą dwa nowoczesne wnętrza galeryjne, wyposażone w specjalistyczne, mobilne oświetlenie, dostosowane do pokazów multimedialnych oraz do prezentacji obiektów przestrzennych. Wystawy, które są planowane w Galerii R+, bardzo często łączą się z otwartymi wykładami oraz warsztatami prowadzonymi przez zaproszonych twórców.
Program Galerii zakłada współpracę zarówno z wykładowcami Akademii Sztuki jak i ze studentami. Nie bez powodu wystawą inicjującą działalność Galerii był przegląd najlepszych dyplomów oraz prac studenckich Kierunku Grafika Wydziału Sztuk Wizualnych, pt.: GRAFO_TEKA. Pokaz niekonwencjonalny, łączący w jednej przestrzeni grafikę projektową z grafiką artystyczną.
Z kolei goście zapraszani do współpracy z Galerią to przede wszystkim doświadczeni twórcy i pedagodzy ze znaczących ośrodków akademickich w kraju. Jednym z pierwszych znanych artystów goszczących w Galerii R + był wykładowca Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu - prof. Maciej Kurak, laureat Paszportu Polityki.
Priorytetem kuratorki Małgorzaty Kopczyńskiej jest umożliwienie studentom bezpośredniego udziału w tworzeniu wystaw, także w ich aranżacji oraz zachęcenie do czynnego uczestnictwa w projektach wykładowców zapraszanych do współpracy z Galerią.
Zapraszamy na profil Galerii R+ na portalu Facebook.

Gminny Ośrodek Kultury, Sportu i Rekreacji w Przecławiu
Gminny Ośrodek Kultury, Sportu i Rekreacji w Przecławiu to jedna z najmłodszych i najnowocześniejszych instytucji kultury Pomorza Zachodniego. Oficjalne otwarcie GOKSiR nastąpiło w 2019 roku. Wyróżniająca się architektura obiektu i różnorodny program artystyczny sprawiły, że GOKSiR stał się popularnym wśród mieszkańców Gminy Kołbaskowo i aglomeracji szczecińskiej miejscem spotkań kulturalnych i rekreacyjnych.
GOKSiR to atrakcyjne miejsce do zatrzymania się na trasie wycieczek po okolicach gminy Kołbaskowo, obfitującej w piękne krajobrazowo ścieżki rowerowe, lub w trakcie dalekobieżnych wypraw trasą Blue Velo. Przez cały tydzień można się u nas posilić w Rucola food&coffee (w ofercie także śniadania) lub skorzystać z oferty fitnessowej FunFit Przecław. Ponadto na terenie obiektu znajduje się mała pętla rowerowa, blisko 50 stojaków rowerowych a w holu GOKSiR w godzinach urzędowania instytucji pobrać można przydatne informatory krajoznawcze. Zawsze też można liczyć na wsparcie informacyjne ze strony pracowników instytucji dot. lokalnej oferty turystycznej.

Goleniowski Ekomural
Goleniowski ekomural na budynku przy ulicy Szarych Szeregów został odsłonięty w 2022 roku i powstał w ramach projektu „Pomorze Zachodnie Zielony Region”, współfinansowanego z funduszy europejskich przez Urząd Marszałkowski.

Grodzisko Lubin – Tarasy Widokowe

Gryf-Bike warsztat rowerowy

Głaz pamiątkowy "W hołdzie Ojcu Świętemu Janowi Pawłowi II"
Pamiątkowy głaz poświęcony jest papieżowi Janowi Pawłowi II. Znajduje się na nim płaskorzeźba z wizerunkiem papieża wykonana na metalowej płytce oraz napis: "W hołdzie Ojcu Świętemu Janowi Pawłowi II, Pokój Tobie, Polsko Ojczyzno".

Głaz w Trzcińsku-Zdroju
Ogromny pomnik-głaz był zwieńczony niegdyś pruskim orłem. Widniał na nim napis i wykuty krzyż w formie krzyża maltańskiego. Napis głosił, że postawiony został aby uczcić pamięć poległych w I wojnie światowej. Ufundowany został przez miejscowe stowarzyszenie wojenne. Odsłonięto go 16 listopada 1924 roku. Ciekawostką jest fakt, że podobno miejscowe wydawnictwo wydało z okazji odsłonięcia pomnika pocztówkę, która pokazywała w kilku fotografiach historię głazu, od wydobycia aż do powstania pomnika. Po 1946 roku, kiedy to kościół został przekształcony z ewangelickiego na rzymsko-katolicki, pomnik przebudowano. Obecnie na głazie znajduje się - zamiast orła - figura Matki Boskiej. Napisy zostały zamurowane i zakryte tablicą z polska inskrypcją: "Pamiątka Nawiedzenia Obrazu MB Jasnogórskiej w Trzcińsko Zdroju 9-10.IX.1962 r. Rok Soborowy".

Hampton by Hilton

Harcerski Ośrodek Morski
Przystań położona w jednej z zatok jeziora Dąbie. Należy do Harcerskiego Ośrodka Morskiego, który od lat zajmuje się szkoleniem młodych żeglarzy. W marinie można skorzystać z wielu udogodnień, w tym z warsztatu i serwisu silników.
To miejsce z wieloletnimi tradycjami – tu swoje pierwsze kroki stawiało wielu słynnych szczecińskich żeglarzy. Przystań oferuje żeglarzom spokojne i osłonięte miejsce do cumowania, nawet podczas bardzo silnych wiatrów. Jachty cumują przy betonowej kei, wyposażonej w przyłącza wodne i energetyczne. Do portu prowadzi dobrze oznakowany szlak. Tor ma około 2 metrów głębokości, co ogranicza dostępność portu dla większych jachtów morskich. Do dyspozycji żeglarzy jest także szkutnik, suwnica oraz slip dla niedużych jednostek. Żeglarze mogą korzystać także z hangaru i pomieszczeń warsztatowych. Na miejscu znajduje się firma serwisująca silniki jachtowe. HOM od lat zajmuje się szkoleniem młodych wodniaków. Przystań dysponuje dużym polem biwakowym oraz miejscem na ognisko. HOM posiada też kilkanaście jednostek pływających, które można czarterować.

Hotel Cesarskie Ogrody
Hotel ze swoim spokojnym, parkowym, ale centralnym położeniem
(zaledwie 600 metrów od nadmorskiej promenady), ze swoją prawie stuletnią historią, pieczołowicie odrestaurowany pod opieką konserwatora zabytków, jedyny taki w Świnoujściu, stoi do Państwa dyspozycji.
Na nasz kompleks hotelowy składają się cztery budynki:
Villa Cesarskie Ogrody
Rezydencja Cesarskie Ogrody
Resort.
Każdy, kto odwiedzi nasz kompleks, może liczyć na niepowtarzalną atmosferę i niezapomniany wypoczynek.

Hotel CIS Danuta Dziedzicka

Hotel JF Duet
JF DUET to nowoczesny 2-gwiazdkowy hotel, otoczony pięknymi ogrodami, posiadający 41 komfortowo urządzonych pokoi, restaurację serwującą wyśmienite potrawy kuchni polskiej i zagranicznej oraz bar z szeroką gamą trunków z całego świata.
Obiekt znajduje się w świetnej lokalizacji przy ulicy Maszewskiej 19, czyli tylko 7 min od lotniska Szczecin-Goleniów !
JF DUET posiada największe zaplecze bankietowe w okolicy.
W Hotelu znajdują 3 klimatyzowane sale, które można połączyć w jedna, mieszczącą do 600 osób z parkietem do tańczenia.
Dzięki ponad 20 letniemu doświadczeniu hotel specjalizuje się w organizacji przepięknych wesel z możliwością zaślubin w ogrodzie, a także innych przyjęć okolicznościowych takich jak komunie, imieniny, rocznice, urodzin zarówno na salach jak i w plenerze.
W tygodniu dzięki osobnej sali może zapewnić kameralną atmosferę do organizacji styp.
Hotel posiada również bogatą ofertę biznesową. Organizuje szkolenia, konferencje, spotkania biznesowe, catering, imprezy integracyjne oraz imprezy firmowe.
Hotel JF Duet - Twoje miejsce spotkań ! https://www.jfduet.pl

Izba Muzealna (Pamięci) - Młyn Wodny TCK w Trzcińsku-Zdroju
Oficjalne otwarcie Izby Pamięci
22.11.2013r. odbyło się oficjalne otwarcie Izby Pamięci w Trzcińsku – Zdroju.
Pomieszczenia w Izbie Pamięci
Zrekonstruowano koło młyńskie, które kręci się, poruszane wodami Rurzycy. Przepływającą pod budynkiem rzeczkę widać przez szklaną podłogę i balkoniki. Na parterze zgromadzono wiele przedmiotów życia codziennego w dawnym Trzcińsku, zarówno niemieckim, jak i polskim.
Na parterze jest umiejscowiona wystawa etnograficzna, w której znajdują się eksponaty
ze zbiorów stowarzyszenia, szkół, biblioteki miejskiej. W gablotach znajdują się znaleziska z czasów prehistorycznych, z kancelarii Hitlera, która mieściła się przy Aleii Wolności oraz przedmioty, którymi się posługiwano. Na tablicach możemy zobaczyć opis powstania Trzcińska – Zdroju, opis kościołów znajdujących się na terenie gminy Trzcińska – Zdroju, na innych widzimy opis bram, baszt, murów.
Na I piętrze znajduje się wystawa geologiczna. Wystawa składa się z dwóch części: paleontologicznej, w której znajdują się skamieniałości flory i fauny oraz z części kamiennej, która jest poświęcona technice, rzeźbie i historii poznania budowy geologicznej obszaru epoki polodowcowej.
W gablotach omówione są najważniejsze skały występujące na naszym obszarze.
Wydarzenia
Od momentu otwarcia Izby Pamięci organizowane są wystawy prac pokonkursowych Polsko – Niemieckiego Festiwalu „Europa bez Granic”. Różnego rodzaju  konferencje, spotkania Stowarzyszenia Miłośników Ziemi Trzcińskiej, Noc Muzeów, wycieczki dzieci i młodzieży, organizowane są lekcje historii oraz wszelkie dodatkowe wystawy.

Jezioro Lipowo
Jezioro Lipowo zajmuje powierzchnię 10,8 ha i w całości znajduje się na terenie miasta Dębna. Jego średnia głębokość to około 4 m, w najgłębszym miejscu natomiast wartość ta dochodzi do 8,5 m.
Jezioro otoczone jest parkiem miejskim (wschodni brzeg) oraz zabudowaniami mieszkalnymi. Nieopodal parku miejskiego znajduje się pomost, plaża oraz strzeżone, miejskie kąpielisko.
Zainteresowani uprawianiem sportów wodnych mają możliwość wypożyczenia sprzętu pływającego. Na plaży wyznaczono także boisko do gry w siatkówkę plażową,
W okolicach jeziora przebiega szlak rowerowy żółty „Nad rzeką Kosą” oraz pieszy "Szlak Templariuszy i Joannitów".

Jezioro Turkusowe
Jezioro znajdujące się na wyspie Wolin powstało po wojnie w miejscu dawnego wyrobiska kopalni kredy. Jego nazwa odnosi się do turkusowego koloru wody, który jest szczególnie wyrazisty podczas słonecznej pogody.
Jezioro Turkusowe powstało na terenie dawnego wyrobiska kredy. W pobliskim Lubiniu działała fabryka cementu portlandzkiego założona przez Johannesa Quistorpa w 1829 roku. Wykorzystywano lokalny surowiec, masowo go eksploatując. Po II wojnie światowej Rosjanie rozebrali urządzenia wydobywcze, a wyrobisko powoli zaczęło się napełniać wodą. W 1948 roku wznowiono pracę kopalni. Ze względu na trudności z pozyskiwaniem kredy w 1954 roku definitywnie zakończono działalność wydobywczą. Wtedy to wody podskórne i opadowe zaczęły znów wypełniać nieckę wyrobiska. Ok. 1960 roku poziom wody zrównał się z poziomem Zalewu Szczecińskiego.
Jezioro obejmuje powierzchnię 6,7 ha i jest największe na terenie Wolińskiego Parku Narodowego. Osiąga głębokość maksymalną 21,2 m. Występuje tu zjawisko kryptodepresji. Dno zbiornika leży bowiem poniżej poziomu morza (18,6 m). Wody tego akwenu przybierają specyficzny turkusowy kolor, któremu jezioro zawdzięcza nazwę. Barwa ta powstaje poprzez odbicie promieni słonecznych od wody zawierającej związki węglanu wapnia oraz białego wapiennego dna zbiornika.
Akwen otoczony jest Pagórkami Wapnicko-Lubińskimi, porośniętymi głównie buczynami. Warto zrobić sobie spacer wokół jeziora i zacząć od punktu widokowego przy parkingu. Za drewnianą bramą znajduje się duży taras ogrodzony balustradą, z którego rozciąga się panorama turkusowych wód jeziora otoczonych stromymi brzegami dawnego wyrobiska. W czasie deszczu można schować się pod wiatą. W pobliżu tarasu i parkingu głodny turysta znajdzie zaś miejsce, gdzie można się najeść. Poza tym warto wejść na punkt widokowy Piaskowa Góra. Rozciąga się stąd widok na zbiornik, malowniczo położoną Wapnicę, Dolinę Trzciągowską, pasmo wzniesień Wyżnicy, Jezioro Wicko Małe oraz fragment delty wstecznej Świny.
Zbiornik można jedynie podziwiać spacerując wokół niego. Zabronione są wszelkie inne formy aktywności, co oznacza, że nie można tu ani pływać, ani wędkować, ani nurkować. Mimo to warto zobaczyć niesamowite barwy Jeziora Turkusowego i zatrzymać się na chwilę w tym niesamowitym miejscu.

Jezioro Wełtyńskie
Jezioro Wełtyńskie, zwane również Wełtyń, jest największym akwenem w gminie Gryfino. Jego powierzchnia wynosi 310,1 ha, a maksymalna głębokość 11,6 m. Jezioro ma urozmaiconą linię brzegową o długości 14 km, z licznymi zatokami. Ma kształt nieregularnej elipsy. Morenowe wzgórza o wysokości do 20 m n.p.m. wokół zbiornika sprawiają, że krajobraz jest bardzo malowniczy. Uroku dodają trzy duże wyspy: Koźla, Dzicza i Ptasia, o łącznej powierzchni 32 ha. Z Jeziora Wełtyńskiego wypływa Struga Wełtyńska. W strefie przybrzeżnej jeziora, po stronie północnej i zachodniej, występują trzcinowiska i krzewy. Jezioro otaczają też niemal z każdej strony lasy. Na północno-wschodniej stronie akwenu znajdują się łąki ze storczykami, ziemowitem jesiennym i niskimi turzycami. Nad jeziorem warto też obserwować ptaki. Spotkać można między innymi perkoza dwuczubego, łabędzia, łyskę, perkoza rdzawoszyjego, zausznika, bączka, a nawet bociana czarnego.
Wełtyń już w średniowieczu słynął jako niezwykle rybne jezioro. Obecnie wędkarze łowią głównie leszcze, szczupaki, liny i karpie. Jezioro jest popularne także wśród turystów, głównie z pobliskiego Gryfina i Szczecina. Na południowym i zachodnim brzegu jest wiele ośrodków wypoczynkowych, pól namiotowych i gospodarstw agroturystycznych. Wypożyczalnie sprzętu wodnego oferują rowery wodne, kajaki i łodzie wieloosobowe. Obowiązuje jednak zakaz używania jednostek pływających napędzanych silnikami spalinowymi oraz skuterów wodnych. W pobliżu jeziora prowadzą dwa znakowane szlaki turystyczne, czarny Szlak Czepiński i niebieski Szlak Równiny Wełtyńskiej i Pojezierza Myśliborskiego.

Kamień runiczny poświęcony Haraldowi Sinozębemu
Kamień runiczny poświęcony Haraldowi Sinozębemu został odsłonięty w sierpniu 2014 roku, podczas jubileuszowej, 20. edycji Festiwalu Słowian i Wikingów. Harald Sinozęby był duńskim królem, który został wygnany z Danii przez swojego syna Swena Widłobrodego i szukając bezpiecznego miejsca trafił do Wolina, gdzie zmarł w 987 roku. Pamiątkowy głaz to rzeźbiony, barwnie pomalowany kamień, który posiada motywy zaczerpnięte z oryginalnego kamienia z X wieku, znajdującego się w Jelling (Dania) i postawionego przez Haralda ku pamięci jego rodziców Gorma i Thyry.

Kamienica przy ul. 2 lutego 20
Kamienica przy ul. 2 Lutego 20 została najprawdopodobniej wzniesiona na początku XX wieku – dokłada data budowa nie jest znana, czas powstania został zaś określony na podstawie cech architektonicznych budynku. Nie istnieje także dokumentacja, która wskazałaby nazwisko architekta.
Trzykondygnacyjny budynek został zaprojektowany na planie prostokąta o wymiarach 15,2 na 12,34 metrów. Obiekt zwieńczony jest łamanym dachem. Od frontu odnajdziemy także pseudoryzalit z dachem pulpitowym i dwiema lukranami z dachami naczółkowymi. Budynek jest całkowicie podpiwniczony, na górze zaś znajduje się mieszkalne, dwukondygnacyjny poddasze.
Ciekawe jest wyposażenie obiektu. W kamienicy zachowały się klasycyzujące sztukaterie, które przedstawiają motywy naturalistyczne. Na ścianach przedsionka odnajdziemy medaliony w obramowaniu a'la wieniec laurowy. W jednym z medalionów przedstawione jest popiersie młodej kobiety.
Od zakończenia drugiej wojny światowej kamienica należy do Skarbu Państwa. W Obiekcie utworzono przychodnię, w górnej partii budynku znajduje się część mieszkalna. Budynek jest ciekawym przykładem architektury miejskiej z początku XX wieku, wzbogaconej elementami rustykalnymi. Kamienica została wpisana na wojewódzką listę zabytków w grudniu 2009 roku.

Kamienica przy ul. Armii Krajowej 13
Nieznana jest dokładna data budowy kamienicy, przypuszcza się, że powstała zaraz po 1903 roku. Jest to budynek trzykondygnacyjny, niepodpiwniczony, z użytkowym poddaszem. To budynek założony na podstawie w kształcie litery „U”, posiada dwie oficyny. Jest przykryty dwuspadowym dachem o niesymetrycznym nachyleniu połaci, z lukarnami, nad którymi znajdują się hełmy zwieńczone kulą.
Szczególnie warta uwagi jest frontowa elewacja kamienicy, jest ona trzyosiowa. Środkową oś elewacji wyznacza koszowo zamknięty otwór podcienia, otwór ujęty jest wspornikami zdobionymi ozdobnymi kratownicami o geometryczno-roślinnym rysunku. Wsporniki dźwigają dwukondygnacyjny wykusz zwieńczony balkonem, natomiast dolna kondygnacja wykusza przepruta jest otworami okiennymi wspartymi na wspólnym gzymsie parapetowym. Dolna część elewacji rozczłonkowana jest symetrycznie dużymi oknami zakończonymi łukami. Po każdej stronie podcienia znajdują się dwa okna. Dolną kondygnację wieńczy gzyms parapetowy. Środkową oś drugiej kondygnacji wyznacza pięcioboczny balkonik, wsparty na rozczłonkowanym pięciobocznym wsporniku, którego podstawa sięga pierwszej kondygnacji.
Elewacja budynku zdobiona jest ornamentami o motywach roślinnych oraz geometrycznymi rysunkami z cegieł. Zastosowanie kompozycji z wielokolorowych cegieł podkreśla bogactwo architektoniczne budynku, uwagę przykuwa kompozycja z zielonej cegły przebiegająca nad oknami szczytu. Łuki zakańczające okna wykładane są czerwoną cegłą. Kamienica wykazuje indywidualny charakter architektoniczny typowy dla okresu początku XX wieku. Obiekt pełni funkcje mieszkalne i usługowe. Dostępny z zewnątrz.

Kamienica przy ul. Kościuszki 1
Budynek przy ul. Kościuszki 1 i Chojnickiej 2 jest jednym z najokazalszych obiektów przy rynku w Trzcińsku-Zdroju. Kamieniczka została wzniesiona pod koniec XIX wieku. Budynek jest w całości murowany, zaprojektowano go na planie prostokąta o wymiarach 14,97 na 11 metrów. Obiekt jest dwukondygnacyjny z użytkowym poddaszem. Elewacja frontowa jest trzyosiowa w dolnej części i pięcioosiowa na wysokości piętra z balkonem umieszczonym w centralnej części.
Niestety, nie zachowała się dokumentacja, która potwierdziłabym tożsamość pierwszych właścicieli, albo wskazałaby nazwisko architekta. Z całą pewnością w kamienicy mieszkali ludzie majętni, zgodnie z tradycją budynki przy głównym rynku były zajmowane przez najbogatszych mieszczan. Parter budynku prawdopodobnie od początku przeznaczony był na cele handlowe. PO drugiej wojnie światowej obiekt stał się własnością państwa, w 1993 roku kamienica została sprzedana, dziś to własność prywatna.
Charakterystyczna dla XIX-wiecznego budownictwa architektura jest utrzymana w stylu neoklasycystycznym. Nie zachował się jednak oryginalny układ pomieszczeń, nieczynne jest dawne wejście do sklepu. Nie zachowało się także oryginalne wyposażenie budynku. Prawdopodobnie w latach 60. XX wieku wymieniono pierwotną stolarkę okienną i drzwiową. W latach 90. XX wieku odnowiono elewację frontową i pokrycie dachowe. Powierzchnia użytkowa kamienicy to 345 metrów kwadratowych.
Obiekt został wpisany na wojewódzką listę zabytków w grudniu 2005 roku.

Kąpielisko Dąbie
Kąpielisko z plażą o długości 130 m położone na południowym brzegu jeziora Dąbie. W sezonie jest strzeżone. Zapewnia dostęp do toalet, natrysków, gastronomii oraz placów zabaw dla dzieci.
Kąpielisko w Dąbiu, pomimo swych stosunkowo niewielkich rozmiarów, uchodzi za bardzo urokliwe miejsce i jest chętnie odwiedzane przez mieszkańców. Szacuje się, że w sezonie letnim odwiedza je nawet do 2 tys. osób dziennie. Wzdłuż brzegu jeziora ciągnie się szeroka piaszczysta plaża o długości 130 m. Nad bezpieczeństwem osób kąpiących się czuwają wykwalifikowani ratownicy, samo kąpielisko posiada natomiast bogatą infrastrukturę. Jest tu wydzielony plac zabaw dla dzieci wraz z drabinkami i huśtawkami, boisko do siatkówki plażowej, 10 przebieralni, 4 prysznice, sanitariaty oraz punkt sanitarny. Można korzystać również z punktu gastronomicznego, a także wydzielonych miejsc na grill czy ognisko, znajdujących się na terenie kąpieliska. Obiekt jest ogrodzony, wewnątrz jest również dostęp do punktu czerpania wody.

Kino Zamek
Kino Zamek jest kameralne, komfortowe i klimatyczne. Historia kina na Zamku Książąt Pomorskich w Szczecinie sięga roku 1963, kiedy to zakupiona została pierwsza aparatura. Od tego czasu ciągle się rozwija, począwszy od inwestowania w nowoczesne technologie, na wygodnych fotelach kończąc. Kino przeszło proces cyfryzacji, odbywają się tu projekcje w technologii 2D i 3D. Wyświetlane są zarówno premiery kinowe, jak również mniej komercyjne produkcje.
Kino jest niewielkie, sala mieści zaledwie pięćdziesiąt osób. Niepowtarzalny klimat i przyjemna atmosfera sprawiają, że filmy ogląda się zdecydowanie inaczej. Dodatkowym udogodnieniem jest brak reklam wyświetlanych przed seansem.
Od 2005 roku przy kinie działa Dyskusyjny Klub Filmowy „Zamek”. Podczas spotkań można poznać innych pasjonatów sztuki filmowej, porozmawiać, wymienić się wrażeniami i przemyśleniami na temat konkretnych produkcji.
Kino uczestniczy w wielu projektach, angażuje się w życie kulturalne miasta. W ramach cyklu „Porozmawiajmy o filmie” organizowane są dyskusje i pokazy filmów w oryginalnych wersjach językowych, co pozwala podszkolić się w językach obcych.

Kokos bar

Kolegiata pw. św. Mikołaja Biskupa w Wolinie
Pierwsze wzmianki o gotyckiej świątyni na Wolinie pochodzą z 1288 r. Wielokrotnie przebudowywana, w czasie II wojny światowej została niemal całkowicie zniszczona, udało się ją jednak odbudować.
Wolin był pierwszą siedzibą biskupią, która powstała w wyniku misji chrystianizacyjnej. Siedziba biskupia zatwierdzona została w 1124 r. W 1160 r. przeniesiono ją do Kamienia Pomorskiego. Średniowieczna świątynia, jako jedyna z trzech powstałych, pozostała w Wolinie do dnia dzisiejszego. Pierwsze wzmianki o niej pochodzą z 1288 r. Niestety nie można stwierdzić jak dokładnie, pierwotnie wyglądała świątynia. Po kolejnej przebudowie w XIV w. wiadomo tylko, że budowla była trójnawowa, powstała na rzucie kwadratu, z wieżą zachodnią. Wiadomo także, że w XV w. pseudobazylika, po katastrofie budowlanej, kolejny raz została przebudowana. W XIX w. kościół został przebudowany, przetrwał on wojny i pozostał w Wolinie do dnia dzisiejszego.
Jednakże w czasie wojny dwa zabytkowe kościoły pw. św. Jerzego i św. Mikołaja zostały bardzo zniszczone. Miasto bowiem zrujnowano w 70%. Komunistyczne władze rozebrały kościół pw. św. Jerzego, natomiast kościół pw. św. Mikołaja pozostawiono. Dopiero 31 maja 1988 r. świątynie przekazano władzom kościoła. Wtedy też rozpoczęły się plany i działania budowlane oraz konserwatorskie. Kościół do użytku oddany został w 1999 r. W prezbiterium znajduje się wysoki krucyfiks, figura Jezusa Zmartwychwstałego, tabernakulum otoczone kłosami i winną latoroślą. Na ścianach umieszczone zostały stacje Drogi Krzyżowej.

Konik polski
Polska rasa niewielkiego konia o krępej budowie ciała. Jego dzikimi, wymarłymi już przodkami, były tarpany. Populacja konika polskiego zarówno w Polsce, jak i w Europie systematycznie wzrasta. Zwierzęta te żyją dziko lub na terenie rezerwatów.

Kościół filialny pw. Bożego Ciała
Wieś Kamieniec po raz pierwszy w źródłach pisanych pojawia się w średniowieczu. W 1203 r określana jest w dokumencie własnością biskupa kamieńskiego. W kolejnym dokumencie z 1243 r. wskazuje się już na kościół św. Jakuba ze Szczecina, jako na mającego od 1300 r. prawo do pobierania dziesięciny. Istniejący tu przez wieki Dom Boży został zniszczony w trakcie działań II wojny światowej i długo po jej zakończeniu pozostawał w formie ruiny. Dopiero 17 grudnia 1978 r. został na nowo przywrócony wiernym i poświęcony.
Kościół stanowi filię Parafii Świętej Trójcy w Kołbaskowie.

Kościół filialny pw. MB Częstochowskiej
Kościół zbudowany w końcu XIII w., gotycki, z  kostki granitowej, przebudowany w I poł. XVIII w., (z tego czasu pochodzi wieża) i w 1876 r.
Kościół poświęcony 20 V 1956 r. Należy do Parafii pw. MB Nieustającej Pomocy Trzcińsko Zdrój.

Kościół filialny pw. MB Wspomożenia Wiernych
Kościół wzniesiony ok. połowy XIII w., rozbudowany w latach 1897-1898, gotycki i neogotycki.
Poświęcony 30 V 1946 r. Należy do Parafii pw. św. Stanisława BM w Cychrach.

Kościół filialny pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa
Kościół wzniesiony w II poł. XIII w. z kostki granitowej, wczesnogotycki, zniszczony w XV w. i odbudowany. Przebudowany w 1908 r. przy użyciu cegły.
Kościół poświęcony 1 V 1947 r. Należy do Parafii pw. św. Józefa Oblubieńca NMP w Warnicach k.Dębna.

Kościół filialny pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa
Kościół wzniesiony w 1845 r. z kamieni narzutowych i cegły w stylu neogotyckim.

Kościół filialny pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny
​Kościół wzniesiono w II poł. XIII wieku. Jest to świątynia salowa, orientowana, założona na planie prostokąta, zbudowana z kostki granitowej, z ukośnie profilowanym cokołem u dołu ścian. Na początku XVII wieku kościół przebudowano w barokowym stylu. W XVIII wieku dobudowano wieżę kościelną, którą w XIX wieku rozebrano i wybudowano wieżę neogotycką, z cegły. Wówczas wzniesiono także ceglany szczyt zachodni oraz zbudowano mur dookoła kościoła. Prawdopodobne jest, że wtedy zamontowano emporę chóru. Wnętrze kościoła zdobią malowidła ścienne z XX wieku. W ołtarzu z 1961 roku możemy zobaczyć trzy figury: Najświętszą Marię Pannę, św. Józefa i św. Antoniego.
Kościół poświęcony 8 IX 1947 r. Należy do Parafii pw. MB Nieustającej Pomocy Trzcińsko Zdrój.

Kościół filialny pw. św. Ludwika
Neogotycki kościół ceglany zbudowany w latach 1903-1904. Powstał on w miejscu świątyni, pochodzącej z czasów wojny siedmioletniej. Obecna świątynia powstała na planie prostokąta, posiada kwadratową wieżę zwieńczoną stożkowym hełmem, z krzyżem. W wieży natomiast znajdują się dwa dzwony, jeden z 1882 r. oraz drugi z 1920 r. W jej ścianach są trzy tarcze zegarowe. Prezbiterium ozdobione zostało blendami i rozetą. Sklepienie w świątyni jest drewniane, kolebkowe, empora natomiast wykonana została z drewna. W kościele znajduje się również obraz ołtarzowy z wizerunkiem św. Ludwika.
Poświęcony: 22 IX 1946 r. Należy do Parafii pw. św. Antoniego w Boleszkowicach.

Kościół filialny pw. św. Ottona Biskupa
Kościół pochodzi z przełomu XV i XVI w., przebudowany w wiekach XVII, XVIII i XIX. W 1945 r, spalony, odbudowany w latach 1984-1985. Poświęcony 30 VI 1985 r. Kościół należy do Parafii pw. Narodzenia NMP w Smolnicy.

Kościół filialny pw. św. Stanisława Kostki
Kościół powstał w II poł. XIII w. z cegły na kamiennym cokole, w stylu gotyckim. Częściowo przebudowano go ok. 1870 r.
Należy do Parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Sarbinowie.

Kościół parafialny pw. Chrystusa Króla
Ceglany kościół wzniesiono pod koniec XVIII w., wieżę dobudowano prawie 100 lat później. Podczas II wojny światowej świątynia została częściowo zniszczona, udało się ją odbudować pod koniec lat 50.
Kościół wzniesiony w latach 1788-1792, ceglany, częściowo zniszczony w czasie II wojny światowej. Odbudowany w końcu lat 50. XX w. Poświęcony w 1946 r.

Kościół parafialny pw. Matki Boskiej Królowej Polski
Świątynia w Krępsku zbudowana została w 1932 r. z cegły klinkierowej. Prezbiterium powstało na rzucie kwadratu. Od strony północno-zachodniej stoi wieża, nakryta czterobocznym hełmem. Na przykościelnym terenie, od strony północnej, znajduje się kapliczka Matki Boskiej Niepokalanej oraz misyjny krzyż.
Wnętrze kościoła przykrywa odeskowany strop. W prezbiterium, na ścianie wschodniej, w centralnym miejscu znajduje się duży krzyż z figurą Chrystusa, flankowany z lewej strony obrazem patronki kościoła Matki Boskiej Królowej Polski (poświęconym przez Jana Pawła II podczas wizyty w Szczecinie na Jasnych Błoniach). Z obu stron obrazu patronki znajdują się oszklone szafeczki z darami wotywnymi. Obok krzyża umieszczone zostało tabernakulum. Do kościelnego wyposażenia należą chrzcielnice: jedna kamienna, ozdobiona chrystogramem, a druga drewniana, z rzeźbioną pokrywą, na której ukazano scenę Chrztu w Jordanie. W zachodniej części kościoła znajduje się empora chórowa, która zachowała się jeszcze z czasów budowy świątyni. Pod emporą znajduje się zabytkowy, ponad stuletni piec, drewniany konfesjonał oraz misternie wyrzeźbiony krucyfiks.

Kościół parafialny pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny
Kościół wczesnogotycki został wzniesiony w 1337 roku. Zbudowany jest na rzucie prostokąta z kostki granitowej i otoczaków. Świątynia została zniszczona w 1945 r. Odbudowano w 1984 r. podejmując się rekonstrukcji z ruin. Kościół posiada szeroką wieżę. Od zachodniej strony znajduje się portal wejściowy z charakterystycznym ostrołukowym wejściem. Podobnie okna w stronie wschodniej są ostrołukowe. Wnętrze zdobią obrazy. Przed kościołem znajduje się zabytkowy, nieczynny już, cmentarz.
Poświęcony 8 XII 1984 r.

Kościół parafialny pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Gryfinie
Pierwszy etap budowy gotyckiego kościoła trwał w latach 1278 - 1300, kiedy wybudowano wschodnią część świątyni, czyli prezbiterium i transept. Wówczas też ufundowano ołtarz. Zakończenie drugiego etapu budowy wiąże się z ufundowaniem przez księcia Ottona I drugiego ołtarza. W tym czasie powstał korpus bazylikowy, ceglany, o trzech nawach i wieża zachodnia, kamienna w dolnej części. W trzecim etapie budowy, który przypadł na XV wiek, nawy boczne zostały podwyższone do wysokości nawy głównej i zostały założone sklepienia gwiaździste. Na początku XX wieku średniowieczny stożek wieży został zamieniony na neobarokowy hełm, który kontrastuje z architekturą gotyku.
We wnętrzu świątyni warto zwrócić uwagę na renesansową ambonę rzeźbioną w piaskowcu oraz XVI - wieczne stalle w prezbiterium.
Kościół został poświęcony 2 IX 1945 r.

Kościół parafialny pw. św. Apostołów Piotra i Pawła
Kościół wzniesiony w latach 1852-1857 jako kopia kościoła św. Marcina w Berlinie w stylu "Rundbogen".
Jest to trzynawowa świątynia zbudowana z czerwonej cegły. Od strony wschodniej wznosi się wysoka, czterokondygnacyjna wieża, od strony zachodniej apsyda zawierająca prezbiterium, a od południowej ciąg kaplic. Każda nawa przykryta jest oddzielnym dachem, do każdej z naw prowadzi osobne wejście - portal zwieńczony trzykrotnymi tympanonami i krzyżami.
We wnętrzu świątyni nawy podzielone są na trzy części przy pomocy drewnianych empor. Są one wsparte na kolumnach o głowicach toskańskich i korynckich. Ściany zdobią malowidła. Na uwagę zasługują organy wykonane przez berlińską firmę Lang und Dinse oraz dzwony z 1669 r i 1794 r.
Poświęcony 24 XII 1945 r.

Kościół parafialny pw. św. Jacka
Świątynię wzniesiono w 1741 r. na planie równoramiennego krzyża greckiego, co jest sporą rzadkością w tym regionie. Kościół ma konstrukcję ryglową, jednak przez tynkowanie nie jest to widoczne.
Kościół wzniesiono w latach 1793-1741 w konstrukcji szkieletowej drewnianej z ceglanym wypełnieniem pól międzyryglowych. Kościół zbudowano na planie krzyża greckiego, co jest rzadkością na Pomorzu Zachodnim. W latach 1840-1841 otynkowano elewację, przez co wspomniana konstrukcja ryglowa przestała być widoczna. Poświęcony: 27 XII 1945 r. Wewnątrz kościoła na uwagę zasługują barokowy ołtarz, empory boczne i chórowa, oraz XVII-wieczne ławki.

Kościół parafialny pw. św. Józefa
Kościół powstał w XIV w. z kamieni granitowych. W 1858 r. dobudowano ceglaną apsydę, kruchtę oraz wieżę. Poświęcony 19 III 1946 r.

Kościół parafialny pw. Świętej Trójcy w Kołbaskowie
Kościół noszący wezwanie Trójcy Świętej w Kołbaskowie przynależy do dekanatu Szczecin-Pomorzany, w archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej. Średniowieczne Kołbaskowo, położone dziś przy granicy polsko-niemieckiej, zachowało charakter słowiańskiej wsi typu owalnica, z kościołem pośrodku. Rodowód osady potwierdza dokument, w którym książę Barnim I w 1243 r. nadaje okoliczne ziemie jako uposażenie klasztorowi cysterskiemu ze Szczecina. W 1286 r. klasztor uzyskał wieś na własność i najprawdopodobniej wówczas rozpoczęła się budowa pierwszego Domu Bożego. Ze źródeł wynika, że w 1304 r. cysterki szczecińskie obejmują go patronatem. Późnoromańska świątynia była salą na planie prostokąta i pierwotnie nie posiadała wieży. Tę, w konstrukcji ryglowej dostawiono dopiero w trakcie modernizacji w XVIII w. W 1950 r. kościół został na nowo poświęcony, zaś 1 czerwca 1951 r. erygowano tu parafię Świętej Trójcy.
Dość wąskie wnętrze przykryte jest drewnianym stropem belkowym. Wyniesione lekko ku górze prezbiterium mieści ołtarz barokowy z XVIII w. Ponadto w kościele znajduje się drewniana empora gotycka oraz dwa dzwony z 1600 i 1705 r.

Kościół pw. św. Stanisława Biskupa i Męczennika
Kościół zbudowany w 1848 r. był pierwotnie świątynią luterańską. Wzniesiono go z czerwonej cegły w stylu neogotyckim.
Kościół został wzniesiony w 1848 roku. Jest to świątynia w stylu neogotyckim, wybudowana na planie prostokąta, z cegły. Kościół posiada wydzielone 3-bocznie zamknięte prezbiterium. Przykryty jest dachem dwuspadowym, z dachówki. Na dachu znajduje się wieżyczka zwieńczona ośmiobocznym hełmem. We wnętrzu kościoła warto zwrócić uwagę na emporę chórową z siedmiogłosowymi, czynnymi organami z połowy XIX wieku.
Msze święte: niedziela godz.: 8:00, 9:30; Odpust odbywa się 8 maja.

Kościół Św. Trójcy - Parafia Ewangelicko-Augsburska Świętej Trójcy w Szczecinie
Centrum parafii luterańskiej stanowi obecnie kościół Św. Trójcy. Do parafii przynależy również dom gościnny im. Dietricha Bonhoeffera, Międzynarodowe Centrum Studiów i Spotkań im. Dietricha Bonhoeffera przy ul. Piotra Skargi 32 oraz plac w Zdrojach przy ul. Jabłoniowej 6 (dawna siedziba seminarium duchownego). Obecnym proboszczem parafii jest ks. Sławomir Janusz Sikora (od 2007 r.). Parafia ma dwie filie. Są nimi: kościół św. Jana w Trzebiatowie oraz kaplica w Kłodzinie.
Kościół Św. Trójcy (dawniej św. Gertrudy) w Szczecinie jest w posiadaniu parafii ewangelicko-augsburskiej od 1954 r. Parafia ma jednak długą historię, sięgającą czasów średniowiecza. Wg starych pomorskich kronik, budowę kościoła św. Gertrudy rozpoczęto w 1308 r. Pierwotnie miał on służyć kupcom i rzemieślnikom mieszkającym w dzielnicy Szczecina zwanej Łasztownią (Lastadie).
Kościół Ewangelicko-Augsburski to najstarszy i największy Kościół protestancki w Polsce i obecnie jedyny Kościół luterański w Rzeczypospolitej Polskiej. Należy do Światowej Federacji Luterańskiej, Światowej Rady Kościołów, Konferencji Kościołów Europejskich i Polskiej Rady Ekumenicznej.

Krużganek Mariacki
Krużganek przy ul. Mariackiej jest jedyną pozostałością po istniejącej tu niegdyś kolegiacie Mariackiej. Niegdyś składała się ona z czterech skrzydeł, ale do współczesnych czasów przetrwało tylko skrzydło wschodnie. Krużganek pochodzi z ok. 1330 roku i przylegał do północnej nawy kościoła. Do 1558 roku obiekt otaczał wewnętrzny dziedziniec kanonii i pełnił rolę wirydarza-ogrodu.
Do naszych czasów przetrwało tylko skrzydło wschodnie, które na przestrzeni wieków było wielokrotnie przebudowywane. W piwnicy, do której było wejście od strony kościoła znajdowała się krypta grzebalna, w której pochowany został m.in. malarz Kote. Najdłuższe, północne skrzydło zostało wyburzone w 1833 roku, południowe spłonęło podczas oblężenia w 1677 roku, zaś zachodnie wyburzono pomiędzy 1544 a 1550 rokiem.
W 1562 roku północne i wschodnie zostało przystosowane do potrzeb Pedagogium. W północnym utworzono małe audytorium i przedsionek, pokój prowadzący do biblioteki, pokoje uczniowskie. We wschodnim skrzydle od północnego wejścia można było dostać się do biblioteki i pomieszczeń w skrzydle północnym.
W 1667 roku Pedagogium przekształcono w szkołę średnią nazwaną”Królewskie Gimnazjum Karolińskie”. Dziesięć lat później podczas oblężenia obiekt został spalony – jego odbudowa ciągnęła się aż do 1701 roku. W 1716 roku reaktywowana w murach skrzydeł gimnazjum. W XVIII wieku obiekt kilkakrotnie przebudowano, zmieniono rozkład pomieszczeń, usunięto stare trumny ze skrzydła wschodniego.
W 1805 roku gimnazjum mieszczące się przy ul. Mariackiej zostało połączone z miejskim gimnazjum. Jeszcze w XIX wieku obydwa skrzydła służyły potrzebom połączonej szkoły. W 1813 roku podczas oblężenia Szczecina we wschodnim skrzydle złożono zbiory biblioteczne w obawie przed zniszczeniem. W 1833 roku wyburzono północne skrzydło – były nawet plany wybudowania w jego miejscu powozowni, stajni i warsztatów krawieckich, ale nigdy nie doszły one do skutku. W latach 1869 – 1915 we wschodnim skrzydle umieszczono klasy tzw. „Vorschule” Królewskiego Gimnazjum Mariackiego, które zostało wybudowane na miejscu kościoła Mariackiego.
Obecnie jedyne skrzydło po kolegiacie Mariackiej jest zajmowane przez biuro Towarzystwa Budownictwa Społecznego „Prawobrzeże”. Obiekt został wpisany na wojewódzką listę zabytków w czerwcu 1954 roku.

Książnica Pomorska im. Stanisława Staszica
Powstała w 1905 r. jako Biblioteka Miejska Szczecina. Od 1907 do 1945 r. instytucją kierował dr Erwin Ackernecht, który zgromadził w niej wiele cennych księgozbiorów z Pomorza Zachodniego. Od 1994 r. placówka działa pod obecną nazwą. Pełni rolę biblioteki naukowej i publicznej, jest także organizatorem wydarzeń kulturalnych.
Książnica Pomorska znajduje się na ul. Podgórnej, ok. 1 km od dworca PKP. Osoby poruszające się samochodem mogą zaparkować swój pojazd w bezpośrednim sąsiedztwie biblioteki (strefa płatna). W pobliżu na placu Tobruckim zatrzymuje się tramwaj linii nr 3. Do Książnicy jest blisko z ul. Wyszyńskiego, która jest jedną z głównych dróg komunikacyjnych Szczecina.
Książnica powstała w 1905 roku. Swój rozwój zawdzięcza dr Erwinowi Ackernechtowi, który scalił księgozbiory pochodzące z całego Pomorza Zachodniego umieszczając je w gmachu jednego budynku. Przez lata biblioteka była uzupełniana o nowe zbiory, dzięki czemu w 1994 r. zmieniono jej statut z Biblioteki Publicznej na Książnicę. Biblioteka dzieli się na kilka działów. Są nimi Informatorium, Wypożyczalnia Główna, Wypożyczalnia Międzybiblioteczna, Czytelnia Główna, Czytelnia Młodzieżowa, Pomorzoznawcza, Zbiorów Specjalnych, Wypożyczalnia Muzyczna, Niemiecka, oraz Czytelnia Gospodarcza i Prawna Informacja. W Książnicy odbywają się liczne wystawy, wykłady i wydarzenia kulturalne. Biblioteka ponadto zajmuje się wydawaniem własnych publikacji. Dostępne są tutaj nieodpłatnie komputery, oraz liczne miejsca gdzie w zaciszu można czytać książki, pisać prace itp.

Kuźnia z powozownią
Kuźnia została wybudowana około 1890 roku w zespole budynków folwarcznych. Fundatorem gospodarstwa był generał Herman von Treskow, który kupił majątek w Chełmie Dolnym w 1883 roku. Założenie zostało wzniesione najprawdopodobniej w miejscu poprzedniego folwarku. Po wschodniej stronie dworu zbudowano dom administratora, stodoły i chlewnie, po zachodniej stronie zlokalizowano drugi zespół budynków, w skład których wchodziły dwie stajnie i omawiana kuźnia wraz z powozownią.
Budynek został zaprojektowany na rzucie prostokąta o wymiarach 20,19 na 8,73 metrów. Wnętrze obiektu zostało podzielone na trzy pomieszczenia. Obiekt jest masywną jednokondygnacyjną budowlą z czterospadowym dachem. W pierwszym pomieszczeniu mieściła się kuźnia, w drugim powozownia, dziś południowej części mieści się kuchnia, dwa pokoju, łazienka i korytarz. Do naszych czasów nie zachowało się oryginalne wyposażenie, pozostały jedynie wmurowane w ścianie kołki służące niegdyś do uwiązywania koni. Obiekt zbudowany jest w stylu neobarokowym.
Majątek był własnością rodu von Treskow aż do zakończenia drugiej wojny światowej. W 1945 roku obiekt został częściowo zniszczony. Kuźnia przetrwała działania wojenne, ale do 1981 roku obiekt stał nieużywany. Na początku lat 80. XX wieku budynek został wykupiony i dziś należy do prywatnego właściciela.
Kuźnia wraz z powozownią została wpisana na wojewódzką listę zabytków w czerwcu 1980 roku.

Latarnik Zajda Lech
Nasze Miejsce Przyjazne Rowerzystom znajduje się w Kopicach, gm. Stepnica tuż nad Zalewem Szczecińskim na niedużym ogrodzonym terenie z podstawowymi wygodami. Jest to miejsce ciche i spokojne. Krąg na ognisko, kuchnia letnia, stojaki na rowery czy możliwość przechowania cennych rzeczy pozwala spokojnie wypoczywać po trudach jazdy rowerem. Pomożemy narzędziami w razie konieczności napraw czy regulacji rowerów. W pobliżu mała przystań wodna z wypożyczalnią sprzętu wodnego pozwala podziwiać zachody słońca z kajaka lub pomostu. Prom rowerowy po umówieniu godziny przewiezie Was na drugą stronę do/z Trzebieży.

Licznik rowerowy Chwarstnica

Licznik rowerowy Czarnocin

Licznik rowerowy Dąbie
Licznik znajduje się na trasie Wokół Zalewu Szczecińskiego oraz Blue Velo. Położony jest na samodzielnej szutrowej drodze rowerowej prowadzącej brzegiem jeziora Dąbie. Licznik znajduje się na pomiędzy Szecinem Dąbie a Czarną Łąką.

Marina Sułomino

Marina Wolin

Marina Łunowo
Marina oferuje zadaszone stojaki rowerowe, łąwostoły, grilla i umywalkę.

Mauzoleum rodziny von Trescow
Według Paula Niessena – niemieckiego historyka już w średniowieczu planowano założenie w Chełmie miasta. Z czasem plany zostały zaniechane, a wieś podzieliła się na dwie mniejsze – Chełm Dolny i Chełm Górny.
W centralnej części wsi odnajdziemy XIII-wieczny kościół z ciosów granitowych, naprzeciwko świątyni znajduje się duży kompleks zabudowań pofolwarcznych, a dalej, nad jeziorem rozciąga się 7-hektarowy park krajobrazowy.
Na przykościelnym terenie odnajdziemy XIX-wieczne mauzoleum rodziny von Trescow. Z obiektem związana jest ciekawa historia Henninga von Trescow. W 1944 roku generał major Wermachtu został pochowany w obiekcie, by miesiąc później ekshumowano go i spalono w krematorium obozu koncentracyjnego w Sachsenchausen. Von Trescow był jednym ze spiskowców, którzy próbowali w 1944 w Kętrzynie dokonać zamachu na Adolfa Hitlera. Po nieudanej próbie, aby uniknąć aresztowania von Trescow następnego dnia, w pobliskim Królowym Moście popełnił samobójstwo, pozorując śmierć z rąk partyzantów.
Generał został pochowany z honorami w rodowej kaplicy w Chełmie Dolnym, ale miesiąc później, po zakończeniu śledztwa w sprawie zamachu na dyktatora ciało Von Trescow zostało spalone w krematorium obozu.
Obiekt wraz z lapidarium i obeliskiem postawionym na cześć poległych mieszkańców Chełma Dolnego w I wojnie światowej, został wpisany na wojewódzką listę zabytków w grudniu 2005 roku.

Miejsce dawnego kościoła św. Wojciecha – Jerzego
W miejscu kościoła pw. Jerzego Wojciecha, zniszczonego całkowicie podczas II wojny światowe, usytuowano pamiątkowy kamień. Kościół ten wzniesiony był na miejscu katedry, siedziby pierwszego biskupstwa na Pomorzu Zachodnim, powstałego w wyniku misji chrystianizacyjnej biskupa Bambergu Ottona na Pomorzu. W wyniku intensywnych najazdów duńskich na Wolin w połowie XII w. siedziba biskupstwa została przeniesiona do lepiej bronionego Kamienia Pomorskiego.

Miejsce odpoczynku
Miejsce odpoczynku z wiatą i ławkami

Miejsce odpoczynku - Wolin

Miejska Informacja Turystyczna w Międzyzdrojach
Miejska Informacja Turystyczna położona jest w centrum największego ruchu turystycznego na promenadzie.
Informacja Turystyczna w Międzyzdrojach znajduje się w zabytkowym budynku z 70 lat XX wieku w największym centrum ruchu turystycznego miasta. Informacja Turystyczna mieści się na Promenadzie Gwiazd w sąsiedztwie Międzynarodowego Domu Kultury. Zakres działania biura obejmuje udzielanie informacji o mieście i regionie, udzielanie informacji o wydarzeniach kulturalnych i sportowych, dystrybucję bezpłatnych materiałów promocyjnych miasta tzn. mapy, foldery, informatory, reklamowanie ofert: biur podróży, hoteli, przewodników. W sezonie letnim przed budynkiem Informacji odbywają się gry i zabawy dla najmłodszych turystów. W celu zapewnienia bezpieczeństwa na budynku został zamontowany Defibrylator. Przy biurze budynku dostępny jest Info Kiosk a na dachu umiejscowiony jest Telebim z filmami promocyjnymi miasta i aktualnymi wydarzeniami.

Morski Klif

Morskie Centrum Nauki
Morskie Centrum Nauki mieści się na wyspie Łasztownia, naprzeciwko Wałów Chrobrego. Interaktywne ekspozycje są nastawione na pobudzanie zmysłów i zdobywanie doświadczeń. Motyw przewodni stanowią zagadnienia związane z morzem, centrum prowadzi także zajęcia edukacyjne z zakresu nauk przyrodniczych.

Morskie Centrum Nauki im. prof. Jerzego Stelmacha (MCN)
Morskie Centrum Nauki im. prof. Jerzego Stelmacha (MCN) mieści się na Łasztowni w Szczecinie.
MCN jest nowoczesną instytucją edukacyjną umożliwiającą dzieciom i dorosłym odkrywanie sekretów nauki i techniki.
Motywem przewodnim centrum jest morze – temat pozwalający na atrakcyjną prezentację zagadnień z zakresu m.in. fizyki, matematyki, astronomii, geografii, medycyny, techniki, ekologii, socjologii, historii czy kultury. Pokazywanie różnorodnych zjawisk na przykładach związanych z żeglugą, falami, wiatrem, rybołówstwem czy życiem portu sprawia, że jest to placówka unikatowa nie tylko w Europie, ale i na świecie.
W Morskim Centrum Nauki znajdują się wystawa stała, składająca się z ponad 200 eksponatów interaktywnych, planetarium, pomieszczenia pracowni naukowo-edukacyjnych oraz na najwyższy poziom budynku – taras, skąd podziwiać można nocną panoramę Szczecina, Wały Chrobrego, marinę i port.
Więcej >>> https://centrumnauki.eu/

Most obrotowy
Zbudowany w 1958 r. most obrotowy jest jednym z pięciu tego typu obiektów w Polsce. Ma 135 m długości i łączy wyspę Wolin z Wolińską Kępą.
Most obrotowy wybudowany został w 1958 r. Jest jednym z pięciu tego typu w Polsce. Jego całkowita długość wynosi 135 m, szerokość 9,80 m, dopuszczalna masa poruszającego się pojazdu to 30 t. Łączy on dwie wyspy: Wolin i Wolińską Kępę. Obraca się dzięki silnikom elektrycznym, umiejscowionym w środkowym filarze. Otwarcie mostu powoduje zamknięcie ruchu drogowego.

Możliwe utrudnienia z przewozem rowerów związane z awarią jednego z promów i wprowadzeniem komunikacji zastępczej
W związku z awarią jednego z promów obsługujących przeprawę Warszów została wprowadzona bezpłatna komunikacja zastępcza w postaci autobusów Komunikacji Miejskiej. Przewóz rowerów może być ograniczony w komunikacji zastępczej - w miarę dostępności miejsc w autobusach. Utrudnienia / rozkład obowiazuje od 25.03 do odwołania.
.

Mural Budziszyńska Szczecin
Szczeciński mural na kamienicy przy ulicy Budziszyńskiej został odsłonięty w 2019 roku. Autorem dzieła jest szczeciński artysta Piotr Pauk, znany bardziej jako "Lump".

Muzeum Historii Szczecina – oddział Muzeum Narodowego w Szczecinie
Muzeum Historii Szczecina znajduje się w datowanym na XIII w. Ratuszu Staromiejskim. Ekspozycje prezentują historię i kulturę miasta od czasów najdawniejszych aż do końca XX w.
W efektownych wnętrzach ratusza można oglądać wystawy poświęcone historii i kulturze Szczecina od czasów najdawniejszych – ilustrowanych zabytkami archeologicznymi – poprzez czasy książęce, okres szwedzki, pruski i niemiecki, aż po polski okres powojenny z bliskimi nam latami końca XX wieku.
Przed wejściem do muzeum umieszczono nowoczesną rzeźbę Wielki łuk (1991), urodzonego w Szczecinie Bernharda Heiligera (1915–1995), jednego z czołowych niemieckich rzeźbiarzy okresu powojennego (depozyt Fundacji Bernharda Heiligera z Berlina).

Muzeum Narodowe w Szczecinie
Gmach główny muzeum zlokalizowany przy Wałach Chrobrego jest jednym z najbardziej reprezentacyjnych budynków miasta. Został oddany do użytku w 1913 r. Znajduje się w nim jedna z największych w Polsce kolekcji zabytków kultur pozaeuropejskich.
Gmach Muzeum Narodowego w Szczecinie przy ulicy Wały Chrobrego 3 to jeden z najbardziej znanych i reprezentacyjnych budynków miasta. Jest on centrum architektonicznego założenia nadodrzańskiego Wały Chrobrego (dawne Hakenterrasse), według projektu Wilhelma Meyera-Schwartaua. Gmach został oddany do użytku w 1913 roku i był do końca drugiej wojny światowej siedzibą Muzeum Miejskiego, w którym wystawiano zbiory archeologiczne i etnograficzne, sztukę pomorską i europejską, kolekcje z Afryki, Azji i Oceanii, eksponaty przyrodnicze.
W polskim Szczecinie nadal pełni funkcje muzealne, będąc najpierw jednym z budynków Muzeum Pomorza Zachodniego, a od 1970 roku – Muzeum Narodowego. Należy do najokazalszych gmachów muzealnych w Polsce. Jest tu przechowywana i eksponowana jedna z największych w kraju kolekcji zabytków kultur pozaeuropejskich.

Muzeum PRL
Muzeum zostało otwarte w 2022 r. Inicjatorką jego powstania była przewodniczka Justyna Machnik. Zgromadzone eksponaty pochodzą z lat 1952–1989, większość z nich podarowali placówce mieszkańcy Szczecina.

Muzeum Regionalne im. Andrzeja Kaubego w Wolinie
Muzeum Regionalne im. Andrzeja Kaubego w Wolinie zostało założone w 1966 roku, z inicjatywy m.in. prof. Władysława Filipiaka, wielkiego badacza ziemi wolińskiej. To za sprawą jego pracy archeologicznej odkryto mury obronne, port, przedmieścia i cmentarzyska w Wolinie. Jego poszukiwania potwierdzały fakty z historii, które wcześniej były znane tylko z kronik. Wolińskie Muzeum prezentuje całą fascynującą historię Wolina, której ilustracją są liczne eksponaty znalezione właśnie na ziemiach wolińskich. Zbiory prezentowane są w kilku salach. W pierwszej sali znajduje się główna wystawa zatytułowana "Śladami wczesnośredniowiecznego Wolina - Winety - Jomsborga", przedstawia ona dzieje i kulturę materialną Wolina od założenia osady na przełomie VI - VII wieku po jej upadek w XII wieku. Przedstawiono tu model miasta z okresu jego największej świetności, pokazano pozostałości umocnień miejskich, system obronny, a także przedmioty kultu i sposoby pochówku. Wśród cennych eksponatów, które możemy zobaczyć na tej wystawie są: drewniana czterotwarzowa figurka Świętowita, kompas słoneczny - będący jedynym w całości znalezionym kompasem tego typu w Europie, model portu, fragment palisady czy grób skazańca. W drugiej sali możemy się zapoznać z gospodarką Wolinian. Liczne znaleziska potwierdziły, że podstawą bogactwa Wolinian był handel, a także szeroko rozwinięte rzemiosło, zarówno produkcja przedmiotów codziennego użytku jak i tych luksusowych przeznaczonych na eksport. Prezentowane rzemiosła to: hutnictwo i kowalstwo, obróbka metali kolorowych, szklarstwo, rozwinięta obróbka bursztynu oraz szewstwo. W trzeciej sali prezentowane są najstarsze ślady pobytu człowieka na ziemi wolińskiej. Tutaj możemy zobaczyć najstarszy eksponat w muzeum - grot harpuna z okresu schyłkowego paleolitu. Ponadto można zobaczyć narzędzia rolnicze pochodzące z neolitu czy z epoki brązu. Właśnie z epoki brązu pochodzi jeden z najcenniejszych eksponatów, tzw. skarb brązowy, czyli zbiór pięknych ozdób, które należały do członka społeczności kultury łużyckiej. Eksponat wykonany z brązu waży ponad 2,5 kg, tworzą go naszyjniki, bransolety, szpile, naramiennik, fragment zapinki płytowej oraz nóż. Został zakopany w ziemi ok. 950 lat  temu. Kolejna sala prezentuje najnowszą historię Wolina, ze szczególnym uwzględnieniem ostatnich miesięcy II wojny światowej, kiedy miasto zostało zniszczone. Sala piąta to sala wystaw czasowych, prezentowane są tutaj wyniki prowadzonych badań archeologicznych. W sali szóstej znajduje się wystawa "Johannes Bugenhagen - Wolinianin i obywatel Europy" przedstawia ona życie i dokonania urodzonego w 1485 historiografa Pomorza. W muzeum znajduje się także sala konferencyjna, w której możemy zobaczyć kolekcję map Pomorza, a wśród nich Wielką Mapę Księstwa Pomorskiego z 1618 roku.
Muzeum jest jednostką gminną. Muzeum jest administratorem dworku von Beloy, mieszcącego się tuż obok, w którym znajduje się Centrum Współpracy Międzynarodowej. Instytucja do kilku lat uczestniczy w nocy muzeów. Zwiedzający mogą skorzystać z przewodników magnetofonowych dostępnych w kilku językach. Czwartek jest dniem, kiedy wstęp jest bezpłatny.

Muzeum Rybołówstwa Morskiego w Świnoujściu
Muzeum zostało założone w 1974 r. Mieści się w budynku dawnego ratusza. Ekspozycja jest podzielona na trzy części: przyrodniczą, morską i historyczną.
Muzeum Rybołóstwa w Świnoujściu powstało w 1974 roku. Muzeum mieści się w zabytkowym budynku ratusza. Jest to najstarszy budynek w mieście. Przed budynkiem, na skwerze znajduje się głaz z tablicą upamiętniającą marynarzy, widnieje na niej napis "tym którzy nie powrócili z morza".
Ekspozycja muzeum złożona jest z trzech działów. Każdy dział znajduje się na innej kondygnacji. Na parterze znajduje się dział przyrodniczy. Przed wejściem na salę możemy zobaczyć dwie olbrzymie muszle największego współcześnie żyjącego małża - Trydakna. Wystawa przyrodnicza podzielona jest na trzy części prezentujące życie roślin i zwierząt trzech stref klimatycznych. I tak możemy zobaczyć faunę i florę wód bałtyckich, zimnych wód arktycznych i wód ciepłych. Znajdziemy tutaj okazałą kolekcję muszli, roślinność oraz spreparowane zwierzęta. Uzupełnieniem tej wystawy są akwaria, w których możemy zobaczyć m.in. ogromną piranię, żółwie czy sumy rekinie. Ponadto możemy tutaj zobaczyć "złoto Bałtyku", czyli wystawę bursztynu.
Na pierwszym piętrze mieści się dział morski prezentujący narzędzia połowowe, modele statków rybackich i przyrządy nawigacyjne. Wystawa uwidacznia zmiany jakie zachodziły w rybołówstwie na przestrzeni wieków. Możemy zobaczyć narzędzia jakimi posługiwali się ludzie przy połowie ryb. Warta uwagi jest wystawa "Modele żaglowców", na której można zobaczyć niezwykle precyzyjnie odwzorowane modele historycznych żaglowców.
Na drugim piętrze znajduje się dział historyczny. Tutaj możemy poznać historię miasta Świnoujścia. Na wystawie zobaczymy m.in. zdjęcia przedstawiające dawny wygląd miasta, życie i obyczaje mieszkańców oraz archiwalne dokumenty, numizmaty i przedmioty codziennego użytku z różnych okresów rozwojów miasta.

Muzeum Sztuki Współczesnej – oddział Muzeum Narodowego w Szczecinie
W budynku wzniesionym pod koniec XVIII w. pierwotnie mieściła się komendantura garnizonu twierdzy szczecińskiej. Obecnie jest on siedzibą Muzeum Sztuki Współczesnej, które prezentuje dzieła sztuki polskiej i zagranicznej.
Muzeum Sztuki Współczesnej mieści się w klasycystycznym budynku dawnej komendantury garnizonu twierdzy szczecińskiej, wybudowanym w czwartej ćwierci XVIII wieku, w późniejszych latach wielokrotnie przekształcanym. Aż do końca drugiej wojny światowej służył on władzom wojskowym. W latach 70. XX wieku został przekazany Muzeum Narodowemu w Szczecinie.
W 1980 roku, po adaptacji, stał się siedzibą oddziału muzeum związanym ze sztuką współczesną. Poprzez cykle wystaw czasowych realizowany jest program upowszechniania i promocji sztuki współczesnej w oparciu o kolekcję własną (sztuka polska i obca) oraz projekty opracowywane we współpracy z innymi instytucjami, organizacjami i artystami w kraju i za granicą.
Obok prezentacji istotnych zjawisk w sztuce polskiej, programu regionalnego skoncentrowanego na najważniejszych indywidualnościach twórczych w regionie Pomorza Zachodniego, muzeum koordynuje międzynarodowy program Mare Articum, w ramach którego organizuje m.in. Bałtyckie Biennale Sztuki Współczesnej.
Budynek nie jest przystosowany do potrzeb osób niepełnosprawnych - w obiekcie nie ma windy. Do pierwszej ekspozycji prowadzi siedem stopni, bez poręczy. Przed wejściem do budynku jest jeden stopień.
Budynek trafił na wojewódzką listę zabytków w czerwcu 1954 roku.

Muzeum Tradycji Regionalnych – oddział Muzeum Narodowego w Szczecinie
Muzeum Tradycji Regionalnych mieści się w budynku z lat 20. XVIII w., dawnej rezydencji króla pruskiego Fryderyka Wilhelma I. Prezentuje zbiory archeologiczne, etnograficzne oraz związane ze sztuką dawną i współczesną.
Muzeum Tradycji Regionalnych mieści się w barokowym Pałacu Sejmu Stanów, wybudowanym w latach 1726–1727 na zlecenie króla pruskiego Fryderyka Wilhelma I. Budynek zaprojektowany został przez Gerharda Corneliusa de Walrave (1692–1773), autora między innymi słynnej twierdzy w Kłodzku oraz fortyfikacji szczecińskich. Pałac służył jako miejsce obrad samorządu prowincji pomorskiej, a także jako rezydencja króla na czas jego wizyt w Szczecinie.
Nad wejściem umieszczono herb Pomorza, a na szczycie fasady – herb króla Prus na tle panopliów (skrzyżowanych elementów uzbrojenia) i alegoryczne przedstawienia królewskich cnót: Sprawiedliwości (z wagą i mieczem) i Roztropności (postać ze zwierciadłem i wężem). Takie ułożenie herbów nie było przypadkowe miało ono odzwierciedlać podporządkowanie Pomorza Królestwu Prus. Urodę budowli zwiększa boniowana elewacja, ozdobne opaski okienne oraz misterna balustrada balkonu i zewnętrznych schodów. Przestrzeń poddasza ograniczają połacie dachu mansardowego. W latach 1885-1888 gmach uległ rozbudowie (wybudowano wówczas dodatkowe skrzydło, a istniejące od strony ul. Staromłyńskiej - przedłużono).
W okresie międzywojennym pałac przebudowano na siedzibę Pomorskiego Muzeum Krajowego, a po drugiej wojnie światowej budynek przejęło Muzeum Pomorza Zachodniego, obecnie Muzeum Narodowe w Szczecinie. W jego wnętrzach prezentowane są przede wszystkim zabytki sztuki pomorskiej, m.in. portret księcia Filipa I namalowany przez Lucasa Cranacha Młodszego oraz wspaniałe klejnoty książąt pomorskich z XVI/XVII wieku.
Wystawy stałe:
1) Gabinet Pomorski. W zwierciadle monet, banknotów i pieczęci
Ekspozycja podzielona została na trzy części. W pierwszej sali znajdują się pomorskie pieczęcie funkcjonujące w przestrzeni miejskiej od XIV do XIX w. Są to obiekty należące przede wszystkim do władz i urzędów miejskich oraz cechów rzemieślniczych. Treści oddane w polach pieczęci odnoszą się do życia gospodarczego, społecznego, politycznego i religijnego miasta.
W drugiej przestrzeni wystawienniczej można zapoznać się z historią emisji pieniądza zastępczego. Wybuch wojny i trudności wynikające z braku bilonu doprowadziły do wydawania pieniędzy zastępczych w postaci bonów – tzw. notgeldów przez nieuprawnione do tego władze samorządowe oraz osoby prowadzące działalność gospodarczą. W latach 1917-1920 w obiegu pojawiły się również monety.
Trzecia sala ukazuje rolę monety jako środka przekazu informacji. Wystawa odzwierciedla historię monety na Pomorzu w okresie od XII do XIX stulecia. Początek tej drogi wyznaczają dwustronne denary książąt pomorskich bite w XII w.; średniowieczne mennictwo zdominowały emisje miejskie i biskupów kamieńskich; okres nowożytny obfituje w książęce emisje obiegowe i okolicznościowe, utrwalające znane od stuleci znaki. Po wymarciu w 1637 r. dynastii Gryfitów podzielone księstwo znalazło się w dwóch różnych obszarach walutowych. Jego wschodnia część została ściśle związana z państwem brandenburskim, w zachodniej części pomorskie mennictwo kontynuowali władcy szwedzcy. Ostatnie emisje pomorskie powstały w 1808 r. w Stralsundzie.
W tej samej sali znajdują się dwa skarby zawierające monety pomorskie: późnośredniowieczny z Pyrzyc i nowożytny z Choszczna.
2) Złoty wiek Pomorza. Sztuka na dworze książąt pomorskich w XVI i XVII w.
Kolekcja szczecińskiego muzeum jest największym istniejącym zbiorem związanym z działalnością mecenasowską książąt z dynastii Gryfitów. Na wystawie można obejrzeć obrazy, rzeźby oraz wyroby rzemiosła artystycznego. Jednym z najcenniejszych spośród prezentowanych obiektów jest Portret Filipa I pędzla Lucasa Cranacha Młodszego z 1541 roku. Unikatowym zabytkiem kultury dworskiej jest także Drzewo genealogiczne książąt Pomorza Zachodniego, 7-metrowej długości obraz Corneliusa Crommeny’ego z 1598 roku, na którym przedstawiono aż sto pięćdziesiąt pięć osób z rodu Gryfitów. Niezwykle ważną część ekspozycji stanowią wydobyte po drugiej wojnie światowej z krypty szczecińskiego zamku stroje i klejnoty, ze słynną wysadzaną diamentami egretą (ozdobą kołpaka) księcia Franciszka I. Na wystawie zaprezentowany jest również wypożyczony z katedry w Merseburgu Portret księcia Franciszka I na marach, ukazujący księcia w tym samym stroju i z tymi samymi klejnotami, które można obejrzeć na wystawie.
3) Stare Srebra
Wystawa prezentuje wyroby złotnicze ze zbiorów Muzeum Narodowego w Szczecinie. Układ wystawy pozwala prześledzić mody i nurty w złotnictwie europejskim od średniowiecza do secesji. Piękne, wykonane ze szlachetnych kruszców przedmioty są też świadectwem niezwykłych umiejętności dawnych mistrzów. Najstarszym zabytkiem jest owiany legendą złoty pierścień z Pęzina (Pomorze Zachodnie) z około 1200 roku – z postacią rycerza i nierozszyfrowanym jak dotąd napisem. Do najdawniejszych dzieł prezentowanych na wystawie należą również naczynia i sprzęty liturgiczne z terenów Pomorza Zachodniego. Największą grupą zabytków na wystawie są srebra stołowe. Wśród nich wyróżnia się rokokowa teryna (czyli waza do serwowania zup) Johanna Jacoba Sandrarta II, pochodząca z lat 60. XVIII wieku.
W przestrzeni wystawy "Stare srebra" można oglądać "Gemmę z profilowym wizerunkiem króla Stanisława Augusta". Obiekt ten przekazała do Muzeum pani Marion George z Berlina.

Nabrzeże Miejskie Gryfino
Gryfino może się pochwalić pięknym nabrzeżem dla obsługi jednostek pasażerskich oraz turystyki żeglarskiej na prawym brzegu Odry Wschodniej. To miejsce aktywnego styku miasta z rzeką, w którym ogniskują się głównie funkcje o charakterze rekreacyjnym i turystycznym. Umożliwia korzystanie z potencjału i walorów przyrodniczych rzeki i terenów przyległych. Stanowi powiązanie sieciowe z portami i przystaniami jachtowymi Zachodniopomorskiego Szlaku Żeglarskiego.
Ten popularny wśród mieszkańców i turystów deptak oferuje wyjątkowe, o każdej porze dnia i roku, widoki na znajdujące się na przeciwległym brzegu Międzyodrze - unikalny w skali kraju obszar przyrodniczy będący fragmentem Parku Krajobrazowego Dolina Dolnej Odry. Można tutaj bezpiecznie zaparkować rower i wypocząć na jednej z wielu ławek. Przez całą długość nabrzeża prowadzi ścieżka rowerowa. Jest bezpłatna toaleta.
Północna część nabrzeża to nabrzeże pasażerskie o długości 228,10 m i głębokości technicznej 4m. Znajdują się tutaj stanowiska postojowe dla dużych jednostek (statków wycieczkowych, barek).
Istnieje możliwość zaopatrzenia ich w prąd i wodę.
Dostępne są bezpłatne miejsca parkingowe dla samochodów osobowych i autobusów.
Na tej części nabrzeża znajduje się siedziba Centrum Informacji Turystycznej i placówka Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Szczecinie.
Południowa część nabrzeża to nabrzeże postojowe dla jednostek pływających turystyki żeglarskiej. Jego długość wynosi 206,5 m, a głębokość techniczna 4m. Znajdują się tutaj stanowiska postojowe dla jachtów przy pomoście pływającym dostosowującym się do zmiennego poziomu wody w rzece. Istnieje możliwość zaopatrzenia jednostek korzystających z nabrzeża w prąd i wodę. Dostępne są bezpłatne miejsca parkingowe dla samochodów osobowych. Na tej części nabrzeża znajduje się budynek Tawerny, w którym mieści się bosmanat, toalety i prysznice dla żeglarzy oraz toalety ogólnodostępne.
Zaledwie kilkadziesiąt metrów dzieli nabrzeże od wjazdu na trasę rowerową Blue Velo (nr 3) prowadzącą w stronę Szczecina lub przez miasto i dalej na południe w stronę Trzcińska-Zdroju. Stąd rowerzyści mogą również wyruszyć w kierunku mieszczącej się 3 kilometry dalej polsko-niemieckiej granicy, za którą można wjechać na wiele tras rowerowych, w tym międzynarodowy szlak rowerowy Odra-Nysa o długości 630 kilometrów. Kilkanaście minut dzieli rowerzystę od ścieżki z Gryfina do Gardna skąd niedaleko już do Puszczy Bukowej i kolejnych szlaków rowerowych.

Nowa Szkoła
Nowa Szkoła w Kopicach to miejsce pracy twórczej, prowadzone przez artystów, z ruiną starej szkoły podstawowej (w planie remont obiektu).
Cykliści mogą zatrzymać się w drodze, uzupełnić wodę czy naprawić rower. Istnieje także możliwość rozbicia namiotu w dniach, kiedy nie odbywają się grupowe pobyty artystyczne.
W weekendy miejsce oferuje często warsztaty, pokazy i kino letnie.
Zapraszamy do śledzenia wydarzeń na stronie nowaszkola.org w zakładce "Lato".
Miejsce narazie funkcjonuje sezonowo od 15 czerwca do 15 września.

Obelisk i lapidarium
W centralnej części Chełma Dolnego (niem. Wartenberg) odnajdziemy XIII-wieczny kościół z ciosów granitowych, na przykościelnym terenie znajduje się sporych rozmiarów daglezja i obelisk poświęcony poległym w I wojnie mieszkańcom wsi. Obiekt jest umieszczony na trzystopniowym podeście z kamienia. Obelisk jest prostokątną bryłą, której góra jest w kształcie niewielkiego ostrosłupa. Na ścianach pomnika wyryte są nazwiska ofiar.
Kościół otoczono kamiennym murem, przy nim zaś kilka lat temu utworzono lapidarium ze starych, zgromadzonych płyt nagrobnych z pobliskiego cmentarza ewangelickiego. Nagrobki w dobrym stanie, posiadają ornamenty roślinne, na niektórych płytach widoczne są inskrypcje w języku niemieckim.
Obelisk wraz z lapidarium i mauzoleum, które mieszczą się obok został wpisany na wojewódzką listę zabytków w grudniu 2005 roku.

Obelisk upamiętniający leśników poległych w I wojnie światowej
Kamienny obelisk znajdujący się w lesie w pobliżu Swobnicy postawiono aby upamiętnić niemieckich leśników, którzy zginęli podczas I wojny światowej. Na czterech kamieniach naokoło obelisku wyryto nazwiska i daty śmierci: Hermann Knofel (4.6.1918), Hubert Kruger (5.5.1917), Gerhard Popplow (17.11.1917), Hans Popplow (9.10.1917). Byli to pracownicy Nadleśnictwa Swobodnica. Na tablicy na froncie pomnika możemy znaleźć także niemiecki napis: "Dem ehrenden Gedanken ihrer Gafallenen. Gewidmet von den Forstbeamten der Oberförsterei Wildenbruch". Pomnik ma charakter kamiennego kopca utworzonego z dużych owalnych kamieni. Na najwyższym głazie wyrzeźbiono krzyż świętego Huberta z wieńcem jelenia. Pomnik jest obecnie zapomniany, obrośnięty mchem i paprociami.

Obwarowania miejskie
Gryfino jest w posiadaniu praw miejskich od drugiej połowy XIII wieku. Szybki rozwój miasta w tym okresie wpłynął na decyzję o budowie obwarowań miejskich. Pierwsze, wybudowane w 1284 roku były podwójnymi wałami drewniano-ziemnymi. Następnie rozpoczęto budowę obwarowań kamienno-ceglanych. Prace nad fortyfikacją zakończyły się w XV wieku. Na przełomie XV i XVI wieku zdecydowano się umocnić bramy (dobudowano przedbramia).
Po zakończeniu wszystkich prac, w pełnej linii obwarowań Gryfina było 32 prostokątne czatownie, wysunięte nieco poza linię murów, rozstawione co 20 - 25 metrów i jedna baszta cylindryczna. Do miasta prowadziły dwie bramy – Szczecińska, która była ustawiona od strony północnej i Bańska, gwarantująca wjazd od strony południowej. Dodatkowo od strony Odry wybudowano trzy furty wodne. Bezpieczeństwo miasta było podniesione także przez otaczającą mury fosę zasilaną przez pobliską rzekę. Gryfińskie obwarowania przetrwały do XVII wieku. W 1640 roku wojska szwedzkie zniszczyły mury od strony Odry. Zachodnia część fortyfikacji do reszty została zniszczona przez powodzie, które miały miejsce w 1780 i 1830 roku. Pod koniec XVIII wieku podjęto decyzję o likwidacji przedbramia.
Dziś w Gryfinie zachowały jedynie niewielkie fragmenty murów wraz z pozostałościami po czatowniach po stronie południowej i północnej. Przy dzisiejszej ulicy Bolesława Chrobrego odnajdziemy jedyną zachowaną, gotycką bramę Bańską (wcześniej brama św. Jerzego). Pod koniec XIX wieku  bramie groziła likwidacja, której powodem miała być rozbudowa miasta. Dzięki uznaniu jej przez Radę Miejską w 1864 roku za zabytek budowla została nienaruszona. W 1888 roku obiekt został wyremontowany, a w 1979 roku podczas kolejnego remontu odtworzono blanki tarasu strzelniczego.
Południowa elewacja bramy Bańskiej, tuż nad przejazdem ma ceramiczną dekorację blendową. W północnej elewacji nad przejazdem znajduje się ostrołukowa blenda. W zachodniej ścianie jest wykusz pełniący funkcję latryny tzw. dansker. Także tam odnajdziemy strzelnice i półkoliste okienka.
Średniowieczne obwarowania Gryfina zostały wzniesione z głazów granitowych, które były łączone zaprawą gliniano-wapienną. Kamienie były układane nieregularnie. Część murów utworzonych z cegieł została stworzona zgodnie ze sposobem wendyjskim. Od strony południowo-wschodniej został zachowany najdłuższy fragment średniowiecznych obwarowań, ma około 70 metrów długości.
Obwarowania miejskie w Gryfinie zostały wpisane na listę zabytków we wrześniu 1958 roku.

Obwarowania miejskie Trzcińska Zdrój
Mimo burzliwej przeszłości, wielu pożarów oraz wojen, które przetoczyły się przez Trzcińsko-Zdrój w mieście zachowała się całkiem okazała linia murów. Obwarowania zostały wzniesione w XIV – XV wieku z kamienia polnego i cegły. Dawniej mury miały 30 wieżyczek strzelniczych, otoczone były fosą i wałem ziemnym – te zabezpieczenia zostały zlikwidowane w XIX wieku.
Do naszych czasów w linii fortyfikacji zachowało się 5 baszt łupinowych, 20 prostokątnych, dwie baszty – Prochowa i Bociana i dwie bramy – Myśliborska i Chojeńska (istniały trzy, nie przetrwała brama Strzeszowska).
Brama Myśliborska została wzniesiona w XIV wieku na wysokość ponad 20 metrów i była najważniejszy element obronny miasta. Obiekt został wybudowany w dolnej części z ciosów granitowych, w górnej z cegły. Jest to wieżowa brama utworzona na rzucie prostokąta. Zabytek wyposażony jest w żelazną kratę, która zastąpiła wcześniejszą, drewnianą. W XVI wieku do bramy dobudowano ośmioboczne nadbudowy, które służyły do obserwacji. W bramie widoczne są także otwory strzelnicze. Nazwa bramy pochodzi od umiejscowienia w murze – skierowana jest w stronę Myśliborza.
Brama Chojeńska została wybudowana w XIV wieku na wysokość 18 metrów. W XV wieku do obiektu dobudowano przedbramie, które zostało zburzone w XIX wieku. Tak jak w przypadku Bramy Myśliborskiej, Chojeńska w dolnej kondygnacji została wybudowana z kamienia polnego, zaś w górnej z cegły. Również ta brama posiada żelazną kratę, która niegdyś była zasuwana na noc. W XVI wieku do bramy dobudowano ośmioboczne nadbudowy, które umożliwiały obserwację. Do przemieszczania się między kondygnacjami bramy służył drabiny. Brama posiadała stałą załogę, uzbrojenie i zapasy żywności. I w tym przypadku nazwa jest związana z kierunkiem, w którym została wybudowana.
Baszta Prochowa powstałą w XV wieku poprzez zamknięcie półkolistej czatowni. Baszta na rzucie koła najprawdopodobniej służyła do przechowywania prochu. Dolna część budowli została wzniesiona z kamieni, górna zaś z cegły. W baszcie widoczne są otwory strzelnicze, obiekt jest wyposażony w ganek obronny, wykończony murem bez blankowania.
Nazwa Baszty Bocianiej powstała w XIX wieku i pochodzi od gniazda bocianiego, które istnieje na budowli do dziś. Sam obiekt został wybudowany w XV wieku poprzez zamknięcie XIV-wiecznej prostokątnej czatowni. Do ceglanej baszty w XIX wieku dobudowano budynek mieszkalny. W murach baszty odnajdziemy trzy okna strzelnicze.
Fortyfikacje miejskie Trzcińska-Zdroju zostały wpisane na listę zabytków w listopadzie 1963 roku.

Opera na Zamku
Opera od 1978 r. działa na Zamku Książąt Pomorskich. Jest jedną z ważniejszych scen muzycznych miasta. Oprócz wystawiania sztuk repertuarowych organizuje również wydarzenia cykliczne, m.in. Wielki Turniej Tenorów.
Opera na Zamku powstała jako Operetka Szczecińska Towarzystwa Przyjaciół Teatru Muzycznego. Od 1978 roku działa w obecnej siedzibie na Zamku Książąt Pomorskich w Szczecinie. To jedna z najważniejszych scen muzycznych miasta.
Repertuar jest zróżnicowany, zawiera nie tylko opery, ale również balety, operetki i musicale. Obok klasyki znaleźć w nim można nowoczesne spektakle. Opera organizuje również wydarzenia cykliczne, które na stałe wpisały się w kulturalny kalendarz miasta (np. Wielki Turniej Tenorów czy coroczny koncert „Tym, którzy nie powrócili z morza…")
Informacje o bieżącym repertuarze Opery na Zamku, jak i o zrealizowanych spektaklach, można znaleźć w witrynie internetowej tej instytucji: www.opera.szczecin.pl

Osada Narost 37
Osada Narost 37 położona jest u zbiegu trasy rowerowej Pojezierzy Zachodnich - Brwice, Jelenin. Kierunek Mostu w Siekierkach. Aktywny rowerowy wypoczynek zapewniamy poprzez dostęp do sprzetu rowerowego, serwisu. Jeziora Narost oraz Jelenin zapewniają atrakcje wodne. Lokalizacja nadaje miejscu specyficzny urok, a wypoczywając u nas Goście znajdują się w punkcie centralnym, z którego wszędzie jest blisko. Rowery, sprzęt wodny, jazda konna, loty awionetką oraz tor motocrossowy, rowerowa jazda nocna trasami leśnymi, domki całoroczne oraz wioska sferyczna są do Państwa dyspozycji. Ogniska i spotkania eventowe cykliczne według zapotrzebowania klientów. Do państwa dyspozycji oddajemy: Duży regionalny ceglano - drewniany dom (max 20 osób). Wszystkie pokoje posiadają łazienki, TV, ręczniki. Ogólnodostępny aneks kuchenny. Docelowo łaźnia SPA. Naszymi specjalnościami są produkty ekologiczne z gospodarstwa w postaci chleba orkiszowego oraz serów. Wyżywienie i posiłki smaczne i świeże każdego dnia.

Ośrodek rekreacyjno-sportowy "Gumiś"
Ośrodek Rekreacyjno-Sportowy ,,Gumiś" w Czarnocinie leży na terenie gminy Stepnica w województwie zachodniopomorskim, urozmaiconej przyrodniczo krainy. W jej granicach znajduje się jeden z najcenniejszych fragmentów ujścia Odry, obejmujący część Zalewu Szczecińskiego. W okolicach Czarnocina utworzony został teren ochronny ,,Natura 2000''. Obszar ten jest wpisany do europejskiego rejestru ostoi ptaków.
Ośrodek ,,Gumiś" działa sezonowo. Oferuje miejsca zakwaterowania w domkach campingowych, pokoje 2-4-5 osobowe z pełnym węzłem sanitarnym. Na terenie Ośrodka jest świetlica z bilardem, stołami do tenisa stołowego, tele-wideo,  dostępny Internet Wi-Fi. W pobliżu wielofunkcyjne boisko ze sztuczną nawierzchnią do piłki ręcznej, koszykowej, siatkowej oraz tenisa ziemnego, nawadniane, pełnowymiarowe boisko do piłki nożnej. W miesiącach lipiec-sierpień jest możliwość wykupienia posiłków w stołówce Ośrodka. W miejscowości  znajduje się lokalny sklep spożywczy. Duże tereny leśne, ścieżki rowerowe, urokliwa plaża.

Ośrodek Teatralny Kana
Historia ośrodka sięga roku 1979, kiedy to Zygmunt Duczyński założył studencki Teatr Kana. Obecnie oprócz wystawiania sztuk zajmuje się on również organizowaniem wydarzeń artystycznych i edukacyjnych.
W 1979 roku Zygmunt Duczyński założył studencki Teatr Kana. Z czasem zespół stał się niezależny organizacyjnie i zdobywał kolejne renomowane nagrody zyskując uznanie w kraju i za granicą.
Obecnie teatr działa w ramach Ośrodka Teatralnego Kana. Tworzy go grupa ludzi, którzy kochają sztukę i chcą ją pokazać światu. Ośrodek angażuje się w życie kulturalne Szczecina i okolic. Oprócz spektakli teatralnych, organizuje wydarzenia artystyczne, edukacyjne, kulturalne. Aktorzy Kany współpracują z zagranicznymi placówkami. Organizują wiele projektów mających propagować kulturę i sztukę we współczesnym  świecie. Najbardziej znane z nich to Międzynarodowy Festiwal Artystów Ulicy „Spoiwa kultury” i Międzynarodowe Spotkania Teatralne „OKNO”. Teatr jest również współorganizatorem różnych lokalnych wydarzeń, takich jak Kontrapunkt, dokumentART, czy Japan Now.
Kanę można odwiedzić również po to, żeby zażyć nieco artystycznego życia. Piwnica Kany to jednocześnie kawiarnia i galeria sztuki, więc nie trzeba się martwić, że w najbliższym czasie w repertuarze nie ma tego, na co się czeka.
Kana cały czas poszukuje wolontariuszy, zarówno do współtworzenia konkretnego wydarzenia, jak i dłuższej współpracy. To świetna okazja dla wszystkich, którzy chcą poznać świat teatru od wewnątrz.

OWS Sobótka
Ośrodek nasz położony jest w samym centrum dzielnicy nadmorskiej Świnoujścia, w odległości ok. 250 m od morza, w bezpośrednim sąsiedztwie parku miejskiego, amfiteatru, stadionu i kortów tenisowych. Wszędzie blisko, a jednocześnie cicho, spokojnie i wśród zieleni.
Do Państwa dyspozycji oddajemy  apartamenty 2 i 3 pokojowe  o wielkości od 30 m² do 50 m² oraz pokoje 1 – osobowe o powierzchni ok. 10 m², pokoje 2-osobowe o powierzchni od 12 m² do 16 m², pokoje 3-osobowe o powierzchni od 16 m² do 20 m²,  wyposażone w łazienki z kabinami prysznicowymi z systemem anti-calk, szkło hartowane, TV LCD, telefon, czajnik elektryczny, Wi-Fi oraz balkon.
Dla tych, którzy chcą połączyć wypoczynek z intensywną odnową biologiczną, kosmetyką ciała lub rehabilitacją proponujemy nowoczesną bazę zabiegową oraz gabinet kosmetyczny  spełniające oczekiwania nawet najbardziej wymagającego klienta.
W naszej restauracji podajemy śniadania w formie bufetu,  obiady i obiadokolacje serwowane, kolacje w formie bufetu. Serwujemy tradycyjną polską kuchnie.
W naszej kawiarni organizujemy wszelkiego rodzaju :
uroczystości rodzinne: przyjęcia weselne, imieniny, urodziny, rocznice i jubileusze,
konferencje, imprezy firmowe, bankiety, pokazy, szkolenia.
Otoczenie bogatego przyrodniczo regionu z dala od wielkomiejskiego zgiełku sprawia, że jest to idealne miejsce na spędzenie niezapomnianych chwil.
Goszczenie Państwa będzie dla nas zaszczytem i wielką przyjemnością już dziś zarezerwuj pokój i poznaj Świnoujście
Serdecznie zapraszamy!

Parafia Polskokatolicka pw. św. Apostołów Piotra i Pawła
Kościół pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Szczecinie to obecnie parafia Kościoła Polskokatolickiego, przynależąca do dekanatu pomorsko-wielkopolskiego diecezji wrocławskiej.
Na miejscu dzisiejszej świątyni, ponoć już w VI-VIII w. rosły "święte dęby", oraz czczono bóstwa Słowian połabskich i Pomorzan (Trzygłowa). W roku 1124 biskup Otton z Bambergu (podczas swojej misji chrystianizacyjnej) położył kamień węgielny pod powstały na tym miejscu pierwszy kościół chrześcijański na Pomorzu Zachodnim. Ten drewniany kościół został jednak spalony podczas najazdu duńskiego w 1189 r. W latach 1223-1237 na jego miejscu zbudowano nową świątynię z cegły, która zachowała się do dnia dzisiejszego. Kościół św. Apostołów Piotra i Pawła jest jedynym w Szczecinie kościołem pozostającym pod niezmienionym wezwaniem, a nadanym przez samego biskupa Ottona. Obecnie kościół ten znajduje się na Europejskim Szlaku Gotyku Ceglanego i jest wpisany do rejestru zabytków w 1955 r. pod nr A-803.
W 1534 r. kościół został zamieniony na świątynię protestancką. Od 1945 r. parafia należy do wyznawców kościoła Polskokatolickiego. Do 1978 r. proboszczem tej parafii był ks. Zdzisław Zaremba, a następnie ks. inf. Stanisław Bosy, który piastuje to stanowisko do dnia dzisiejszego.
Niewątpliwym atutem kościoła jest znajdujący się na sklepieniu drewniany obraz dzieła niemieckiego malarza Ernsta Eichnera z 1703 r. (24 m dł. i 4 m szer.) przedstawiający trzy sceny biblijne: potop i Boga Ojca, czterech Ewangelistów, oraz kazanie Chrystusa na Górze i Baranka. Innym cennym eksponatem są żyrandole z XVI w., będące darowizną Habsburgów. Kościół zawiera również największy zbiór tablic epitafijnych z XVI i XVII w. W jednej z bocznych kaplic jest też miejsce upamiętniające pomordowanych w Oświęcimiu Brzezińce. W parafii odbywają się spotkania ekumeniczne, koncerty, np. z cyklu "Świątynia sztuki", czy zaduszki jazzowe.

Park dworski
W XIX wieku wieś należała do Chełma Dolnego, jej właścicielem był ród von Wedlów. Od 1881 roku majątek był w rękach Hermana von Tresckowa. Na początku XX wieku – dokładnie w 1902 roku ziemię kupił Bruno Goltdammer. W 1904 roku we wsi wybudowano dwór, a w 1908 roku Goltdammer sfinansował remont kościoła i wybudował dzwonnicę. W latach 30. XX wieku wieś należała do Marii i Karla Goltdammerów, a ostatnim właścicielem był prawdopodobnie Krahmer.
W Chełmie Górnym odnajdziemy zajmujący 15 ha XVIII-wieczny park krajobrazowy. Założenie jest podzielone na dwie części – południowa, przypałacowa jest częścią leśną, zaś północna to fragment z licznymi polaniami. Na terenie parku było pięć zbiorników wodnych, w tym jeden przed pałacem. Zachowany jest także częściowy układ ścieżek.
Wśród roślinności odnajdziemy takie gatunki jak dąb czerwony, wiąz polny, grab pospolity, jesion wyniosły, klon jawor, lipa drobnolistna, śnieguliczka biała, leszczyna pospolita i bluszcz pospolity. W parku występują liczne drzewa pomniki, w tym cztery dęby o średnicy 120 cm, dąb bezszypułkowy o średnicy 150 cm i dąb czerwony o średnicy 120 cm. Na terenie całego parku odnajdziemy kilka ładnych, wiekowych drzew, których wiek sięga nawet 300 lat.
Park krajobrazowy w Chełmie Górnym został wpisany na wojewódzką listę zabytków w grudniu 1980 roku.

Park dworski
Park krajobrazowy w Warnicach powstał w XVIII wieku na powierzchni 3,2 ha. Znajduje się w północno-zachodniej części zespołu folwarcznego. W parku występują liczne drzewa takie jak lipy, dęby, jesiony, wiązy, kasztanowce i graby. Na polanie w parku możemy zobaczyć dąb o obwodzie pnia sięgającym 550 cm. Obecnie pierwotny układ dróg w parku uległ zatarciu, zachowała się polana oraz zadrzewiony gazon przed pałacem. Ważnym elementem parku są ruiny pałacu, zbudowanego w połowie XIX wieku przez Juliusa von Osten w stylu neoklasycystycznym. Jest to obiekt murowany, zbudowany z cegły na planie prostokąta. Pałac ma dwie kondygnacje oraz ryzality boczne i środkowy. Po wojnie była tam siedziba szkoły, potem został opuszczony i niszczeje. Obecnie pałac jest własnością prywatną.
W 2013 roku dokonano rewitalizacji założenia parkowego. Odnowiono aleje parkowe, wybudowano ogrodzenie, tarasy widokowe oraz boisko do siatkówki. Zamontowano też małą infrastrukturę - nowe elementy na placu zabaw, altany, ławki, stojaki na rowery.
Park jest dostępny dla zwiedzających.

Pałac
Od 1337 do 1819 roku majątek w Smolnicy był własnością rodziny van der Marwitz. W 1766 roku w majątku został wybudowany pałac na wzór dawnych rezydencji magnackich. Jednak w niedługim czasie rodzina popadła w długi i zmuszona była w 1819 roku sprzedać cały majątek wraz z pałacem. Następnie majątek zmieniał właścicieli. W 1879 roku, gdy właścicielami majątku była rodzona von Sydow, w pałacu wybuchł pożar, który doszczętnie zniszczył budynek. Jednak pałac szybko odbudowano i wrócił do dawnej świetności. Nowy budynek pałacowy był otynkowany na biało i porośnięty bluszczem. Elewacje były zdobione kamiennymi spiralami. Odbudowa pałacu sprawiła, że został on wyposażony w liczne jak na owe czasy wygody - kanalizację, wodociągi, centralne ogrzewanie. W 1908 roku nowym właścicielem majątku został Max Freidheim. Dokonał on wielu zmian i modernizacji w majątku. Sam pałac również przeszedł remont i w 1932 roku został przemalowany na kolor jasnobrązowy. Ostatnim właścicielem majątku do 1945 był Fridrich Flick. Pod koniec wojny w pałacu stacjonowały wojska radzieckie, co spowodowało zdewastowanie pałacu i ograbienie go z cennego wyposażenia. Po wojnie pałac służył jako mieszkania dla repatriantów, ośrodek kolonijny i biura PGR. W 1965 roku majątek został przejęty przez Wydział Rolnictwa WRN ze Szczecina, które założyło w pałacu Państwowe Technikum Rolnicze. Od 1983 roku Technikum zostało przemianowane na Zespół Szkół Rolniczych i tak funkcjonuje do dzisiaj.
Jeżeli chodzi o samą architekturę to pałac w Smolnicy zbudowany został w stylu neoklasycystycznym z elementami neobarokowymi. Jest to budynek dwukondygnacyjny z użytkowym poddaszem. W dłuższych elewacjach widzimy trzykondygnacyjne pseudoryzality zakończone trójkątnymi szczytami. Ryzality w różnych kształtach możemy też zobaczyć w częściach szczytowych. W bryle pałacu wyróżniają się też dwie wieże - jedna ośmioboczna, druga okrągła. W basztach znajdują się klatki schodowe. Do naszych czasów niewiele zachowało się z wyposażenia wnętrz. Najcenniejsze są dekoracje sztukatorskie dawnej sali balowej na parterze budynku.
Pałac można oglądać z zewnątrz.
Wokół pałacu rozciąga się dawny park dworski i powierzchni ok. 5,3 ha. Park został założony w XIX wieku. Znajduje się w nim wiele ciekawym gatunków krzewów i drzew. Wiele drzew liczy ponad 100 lat. W parku możemy zobaczyć kliny, lipy, dęby, jesiony, kasztanowce, graby.

Pałac pod Globusem
Barokowy pałac przy pl. Orła Białego jest obecnie siedzibą Akademii Sztuki – wyższej uczelni artystycznej. Odbywają się w nim także wystawy, koncerty i inne wydarzenia kulturalne dostępne dla szerszej publiczności.
Pałac pod Globusem powstawał w latach 1724-1725. Zaprojektował go pochodzący z Langwedocji we Francji Piotr de Montarque. Jego współpracownikiem był Filip Gerlach, który był architektem i twórcą licznych kościołów w Poczdamie i Berlinie. Dekoracje wykonane zostały z kolei przez Johanna Georga Gluma (nadworny artysta królewski). Budowla wykonana została w stylu barokowym. Materiałami użytymi do jej stworzenia były kamień i cegła. Obecna forma nie jest jednak oryginalną konstrukcją, bowiem pochodzi z 1890 roku. Jest dziełem Franza Wichardsa.
Charakteryzuje się przede wszystkim ciekawym ryzalitem przedzielonym przez cztery pilastry, na którego zwieńczeniu znajduje się tympanon z umieszczonym na nim globusem (w szmaragdowym kolorze) opartym na dwóch lwach. Globus jest elementem wyraźnie wyróżniającym się z beżowej fasady. Właśnie od niego bierze się nazwa pałacu. Fasada zwraca na siebie uwagę także kamienną rustyką i licówką.
W pałacu swoją siedzibę miał Filip Otton von Grumbkow (Naczelny Prezydent Prowincji Pomorskiej). Pałac słynie przede wszystkim z tego, że przyszła tu na świat księżniczka Zofia Dorota Wirtemberska, która została carycą Rosji dzięki małżeństwu z carem Pawłem II (syn carycy Katarzyny II, także urodzonej w Szczecinie).
Budynek był niegdyś siedzibą Towarzystwa Ubezpieczeniowego "National". Obecnie znajduje się w nim Akademia Sztuki. Pod koniec 2014 roku w listopadzie ukończony został remont obejmujący m in. odświeżenie fasady, a także zrekonstruowanie sufitu ozdobnego w Galerii Rektorskiej. Całkowity koszt remont budynku wyniósł 19 mln, a jego wykończenie było możliwe m in. dzięki pozyskanym na ten cel środkom unijnym. Akademia Sztuki posiada dzięki nim rozbudowaną Mediatekę, salę teatralno-prezentacyjną, ogród zimowy z funkcją czytelni oraz pracownie plastyczne. Zakończenie remontu miało swoją publiczną celebrację, podczas której wystąpili m. in. uczniowie Akademii, prezentując swoje umiejętności w różnych formach artystycznych. Osoby będące wówczas na pokazie mogły wejść do środka, aby zobaczyć nowy wystrój Akademii. Plac Orła Białego to niezwykle reprezentacyjne miejsce, a spod gmachu uczelni nierzadko ruszają piesze wycieczki organizowane przez lokalnych przewodników.

Pałac pod Głowami
Dzisiejszy dom kultury Klub XIII Muz mieści się w tzw. Pałacu pod głowami, który w rzeczywistości składa się z dwóch budynków. Obiekt został wzniesiony w końcówce XVIII wieku w stylu klasycystycznym i połączony z budynkiem mieszczącym się od strony ul. Staromłyńskiej w 1889 roku.
Od połączenia budynków aż do końca drugiej wojny światowej pałac służył władzom wojskowym. Podczas wojny uległ nieco zniszczeniu, odbudowano go w 1958 roku i przekazano instytucjom kulturalnym. W części zachodniej (od pl. Żołnierza Polskiego) mieści się klub XIII Muz, który został założony przez Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego.
Nazwa budynku pochodzi od dziewięciu głów, które do II wojny światowej były umieszczone w nadprożach okien na pierwszym piętrze budynków. Pierwotnie były to głowy herosów. Po wojnie podczas remontu budynku umieszczono w miejscu dawnych głów, głowy szczecinian, którzy byli związani z kulturą – m.in. Władysława Filipowiaka, Jana Papugi, Józefa Bereckiego, Stefana Kwileckiego. Autorem rzeźb jest Sławomir Lewiński, który w ten sposób chciał podkreślić młodą polskość miasta.
We wnętrzu pałacu odnajdziemy kilka oryginalnych elementów, w niektórych pomieszczeniach zachowała się sztukateria. Ciekawostką jest natomiast możliwość wirtualnego zwiedzania Sali Kominkowej, która mieści się w Pałacu pod Głowami. Obiekt został wpisany na wojewódzką listę zabytków w czerwcu 1954 roku.

Pensjonat "Nowy Młyn"
Pensjonat Nowy Młyn ** to obiekt hotelarsko-turystyczny położony w samym centrum miejscowości Namyślin gm. Boleszkowice. Obiekt oferuje bazę noclegową, restaurację oraz organizuje różnego rodzaju aktywny wypoczynek(kajaki, rowery, Nordick Walking, oraz organizację różnego rodzaju spotkań, szkoleń i imprez integracyjnych dla indywidualnych gości oraz firm i instytucji. Jest idealnym miejscem na wypoczynek w przepięknej scenerii natury, relaks i ucieczkę od miejskiego zgiełku i zmęczenia aby zregenerować siły i nabrać dystansu do problemów dnia codziennego.

Plaża w Bystrej
Piaszczysta plaża położona w miejscowości Bystra, na wschodnim brzegu jeziora Dąbie.

Plaża w Czarnocinie
Urokliwa dzika plaża nad Zalewem Szczecińskim w Czarnocinie. Idealne miejsce odpoczynku dla rowerzystów przemierzających trasę Blue Velo.

Poczta
W centralnej części miasta, przy głównym rynku, na południe od kościoła odnajdziemy XIX-wieczny budynek poczty. Obiekt został zaprojektowany w 1885 roku, nieznana jest jednak data końca budowy, ani nazwisko architekta. Przypuszcza się, że obecny budynek poczty został wzniesiona na miejscu poprzedniego obiektu.
Budynek został zaprojektowany na planie litery L. Obiekt jest dwukondygnacyjny, oba skrzydła zwieńczone są dwuspadowym dachem. Elewacja frontowa jest siedmioosiowa, w centralnej części fasady umieszczony jest ryzalit. Piętra poczty oddzielone są gzymsem. Boczna elewacja jest dwuosiowa. Obiekt został wzniesiony z cegły ceramicznej, całość jest otynkowana. Dawniej w ryzalicie w centralnej części głównej fasady znajdował się napis „KEISERLICHES POSTANT”.
Po zakończeniu II wojny światowej w budynku przy Rynku 3 umieszczono Urząd Poczty Polskiej oraz mieszkania.
Kubatura obiektu wynosi 2766 metrów sześciennych, całkowita powierzchnie użytkowa to 351 metrów kwadratowych. Obiekt został wpisany na wojewódzką listę zabytków w grudniu 1993 roku.

Podziemne Miasto na Wyspie Wolin
Obiekt powstał w latach 30. XX. Składa się na niego sieć korytarzy, pomieszczeń oraz schronów znajdujących się pod ziemią. Przez lata był owiany tajemnicą, o jego istnieniu wiedzieli tylko oficerowie PRL. Od 2014 r. jest dostępny dla zwiedzających.
Podziemne Miasto na Wyspie Wolin zostało udostępnione do zwiedzania w maju 2014 roku. Jest to kolejne, po Muzeum Obrony Wybrzeża, przedsięwzięcie pasjonatów historii, stanowi ono filię muzeum. Po tym jak udało się odrestaurować i udostępnić zwiedzającym Fort Gerharda przyszła kolej na Podziemne Miasto.
Podziemne Miasto przez lata było tajnym obiektem militarnym, o którego istnieniu wiedzieli tylko najwyżsi rangą oficerowie PRL. To sieć podziemnych korytarzy o długości prawie kilometra, kilkudziesięciu pomieszczeń i kilku schronów ukrytych pod nadmorskimi wydmami. Budowa kompleksu rozpoczęła się w latach 30. XX wieku. Obiekty te stanowiły trzecią co do wielkości na polskim wybrzeżu baterię obrony wybrzeża. Do niedawna był to teren zarządzany przez wojsko i wstęp tutaj był niemożliwy.
Zwiedzanie kompleksu odbywa się w interaktywny sposób. Turyści organizowani są w plutony i pod czujnym okiem dowódcy ruszają w teren. Zwiedzanie obiektu to pełna atrakcji podróż w czasie. Jedną z atrakcji, poza spacerem kilometrowym tunelem łączącym schrony, jest w pełni wyposażony schron maszynowni, w którym część urządzeń jest jeszcze sprawna.
Obiekt nazywany jest świadectwem historii, które każdy powinien zobaczyć, a dla miłośników historii to co zobaczą pod ziemią bez wątpienia będzie prawdziwym skarbem.
Zwiedzanie kompleksu trwa około 90 minut. Wejście na teren odbywa się tylko z przewodnikiem. Ilość osób, które mogą jednorazowo wejść do podziemi jest ograniczona. Temperatura w obiekcie nie przekracza 10 stopni.

Podziemne Trasy Szczecina
Szczecińskie Podziemne Trasy Turystyczne znajdują się przy ulicy Kolumba 2 (Dworzec PKP Szczecin Główny) w czasie remontu torowiska wejście od ulicy Owocowej, przez kładkę na Peron 1.
Podziemne Trasy Szczecina to galeria ponad 70 wystaw tematycznych ciekawie oświetlonych, udźwiękowionych i opisanych w trzech językach. Przegotowane są trzy trasy połączone ze sobą fizycznie i chronologicznie. Czerwona to rekonstrukcja życia w schronie do końca wojny,  historia bombardowań Szczecina i przekazania miasta Polakom, do tego plan zdjęciowy filmu „Wielka Ucieczka na północ” kręconego min. w tym schronie, a będącego kontynuacją słynnego wątku historycznego tzw. Wielkiej Ucieczki pilotów Raf przez Szczecin do Anglii. Niebieska Trasa to oryginalne przestrzenie będące do 1992 roku tajnym miejscem ćwiczeń formacji Obrony Cywilne PKP, tu poczujesz ducha historii Zimnej Wojny, usłyszysz nagrania propagandowe, zobaczysz ciekawy film edukacyjny. Ostania to skok w czasy PRL-u widziane przez pryzmat życia codziennego, jego radości i bolączki. Trasa żółta to Selfie z PRL-em, gdzie możesz zrobić śmieszne zdjęcia z historią w tle min. na podziemnej plaży, albo z misiem z kultowego filmu Stanisława Barei.
Całkowita powierzchnia to 3000 m2, na zwiedzenie wszystkich wystaw trzeba przeznaczyć średnio 1,5 h. Obiekt jest dwupoziomowy z 5 piętrową klatką, umieszczony na głębokości 21 m pod ziemią.
Bilet ulgowy przysługuje: uczniom, studentom, emerytom, rencistom, niepełnosprawnym, dzieciom od 6 lat oraz posiadaczom Szczecińskiej Karty Turystycznej.
Dzieci do 5 roku życia zwiedzają gratis.
W przypadku rezerwacji grupowych  (powyżej 10 osób) można zamówić przewodnika.
Samodzielne zwiedzanie nie wymaga rezerwacji, jest możliwe w godzinach otwarcia Podziemnych Tras Szczecina, ostanie bilety sprzedawane są 1h przed zamknięciem.
Jak trafić na zwiedzanie 6 kroków:
peron 1
szklana wiata - schodami na dół
stary tunel pasażerski - start do zwiedzania 3 połączonych tras

Polish Bikes

Pomnik Bogusława X i Anny Jagiellonki
Pomnik został wykonany przez Leonię Chmielnik i Annę Paszkiewicz. Są one również autorkami Gryfa stojącego przed Urzędem Miasta. Rzeźby wykonane przez wspomniane artystki zwykle posiadają surową formę. Podobnie jest w tym przypadku. Pomnik odsłonięto w 1974 roku. Przedstawia on parę książęcą, prawdopodobnie w dniu swojego ślubu, co sugeruje inskrypcja na cokole. Bogusław X uchodził za mądrego władcę, przez co uzyskał przydomek Wielki. Był on już jednak 37 letnim wdowcem przed poznaniem swojej drugiej miłości. Anna Jagiellonka wychodząc za niego za mąż, była z kolei w bardzo młodym wieku (miała 15 lat). Nie przeszkodziło to jej jednak w tym, by zbudować z mężem trwałą i nierozerwalną więź. Ich małżeństwo było symbolem zacieśnienia więzi między Polską a Pomorzem. Materiałem użytym do stworzenia dzieła jest żółty piaskowiec.

Pomnik Kornela Ujejskiego
Kornel Ujejski urodził się na Podolu w Beremiach, ale szybko zamieszkał we Lwowie. Dużo podróżował, dzięki czemu spotkał w swoim życiu Juliusza Słowackiego, Joahima Lelewela, czy Fryderyka Chopina, z którymi się zaprzyjaźnił. Kornel Ujejski uznawany jest za wybitnego poetę romantyzmu oraz działacza na rzecz wyzwolenia Polski z zaborów. Poza jego popiersiem, na pięknym pomniku z 1901 r. znajduje się także lira z rozerwanymi kajdanami, która symbolizuje wyższość poezji nad niewolą. Przy niej znajduje się napis "Chorał". Nazwa odnosi się do jednego z najbardziej popularnych wierszy artysty. Autor opowiada w nim o powstaniu chłopskim w 1846 roku i tzw. rzezi galicyjskiej. W wierszu jest mowa o bratobójczych walkach i podżeganym przez Austriaków konflikcie pomiędzy chłopami a szlachtą. Można odczuć w nim żal i wiarę, mówiące o tym, że mimo tego iż naród jest doświadczony przez historyczną niesprawiedliwość, wciąż pokłada w Bogu nieustającą nadzieję. Z tyłu pomnika znajduje się inskrypcja "Narodzie mój bądź szczęśliwy". Pomnik do Szczecina trafił z Warszawy, dokąd przeniesiono go z Kresów Wschodnich.

Pomnik Ofiar Grudnia 1970 r.
Jeden z najmłodszych, ale i najciekawszych pomników w Szczecinie. Upamiętnia protest społeczny na placu Solidarności w Szczecinie (Grudzień 1970), podczas którego zabito 16 osób i raniono ok. 100. W całej Polsce odbywały się wówczas strajki związane z podwyżkami cen za mięso i produkty spożywcze. Pomnik odsłonięty został w 2005 roku w 25. rocznicę powstania NSZZ "Solidarność" Przedstawia on postać anioła, pod którym umieszczone są specjalne inskrypcje, oraz tablica pamiątkowa z nazwiskami tragicznie zmarłych. Jego projektantem jest Czesław Dźwigaj. Na uwagę zasługuje fakt, że przed realizacją jego pomysłu, władze miasta chciały postawić w miejscu pomnika kilka innych rzeźb. Żaden projekt nie został jednak zrealizowany. Inna nazwa pomnika to "Anioł Wolności".

Pomnik poległych i zaginionych żołnierzy I wojny światowej
Pomnik upamiętniający żołnierzy poległych i zaginionych w I wojnie światowej w Trzcińsko-Zdroju (niemieckie Bad Schönfliess) został ufundowany w 1921 roku. Zabiegali o niego kombatanci i mieszkańcy miasta. Pomnik chciano kilkakrotnie likwidować, jednak przetrwał on do dziś. W ostatnich latach został odrestaurowany. Ma on formę obelisku z wykutym krzyżem żelaznym. Na froncie znajduje się tablica, a na niej data 1914-1918. Odczytać możemy z niej napis: "Naszym ukochanym braciom, którzy ponieśli śmierć w światowej wojnie" oraz dwie kolumny nazwisk żołnierzy i daty ich śmierci. Dwie kolumny nazwisk rozdziela miecz zakończony sercem. Osoby, których nazwiska znajdziemy na tablicy, to m.in.: Paul Gollnick (24.12.1914), Franz Fredrich (09. 05.1914), Erich Zastrow (25.12.1914), Franz Schulz (10.7.1916), Fritz Gollnick (11.02.1915), Walter Gericke (26.11.1916), Max Glase (26.02.1915), Herman Katzke (30.07.1917), Emil Unrath (29.03.1915). Na dole tablicy pod wymienionymi poległymi znajduje się jeszcze napis o treści: "Wierni i wdzięczni! Męskie Stowarzyszenie Gimnastyczne „Naprzód” Trzcińsko Zdrój".

Pomnik Tym, Którzy Nie Powrócili Z Morza
Projekt pomnika powstał z inicjatywy dyrektora PPiUR „Odra” Juliusza Hebla w latach 80-tych ubiegłego wieku. Założono konto, gromadzące środki na jego wykonanie. W 1992 r., kiedy to rozpoczęły się prace porządkowe na placu przy Muzeum, zadecydowano o umiejscowieniu pomnika właśnie w tym miejscu. 24 czerwca 1993 r. w czasie Dni Morza dokonano uroczystego odkrycia. Pomnik ten ma uczcić mieszkańców Świnoujścia, których pochłonęło morze.

Port i nabrzeże miejskie Wolin
Do portu można dopłynąć od północy lub od południa. Podejście południowe oferuje blisko 2,5 metra głębokości, północne już tylko 2 metry. Płynąc od strony Dziwnowa do Wolina, mamy do pokonania 4 mosty. Jeden z nich jest obrotowy (Wolin), a drugi, w Dziwnowie, zwodzony. Dwa pozostałe w Wolinie to mosty kolejowy i drogowy. Oba zawieszone są na wysokości około 12 metrów, przyjmując średni stan wody. Żeglarze mogą także cumować przy nabrzeżu miejskim. Mają do dyspozycji kilkaset metrów nabrzeża betonowego i nieopodal piękne zielone błonia.

Port jachtowy
W ramach realizacji projektu pod nazwą Zachodniopomorski Szlak Żeglarski, gmina Wolin wybudowała port jachtowy. Jest on najmniejszym z zaplanowanych portów. Posiada pełne zaplecze sanitarno-techniczne. Jednorazowo basen jest w stanie pomieścić około 30 jednostek. Obiekt ten zaopatrzony został w punkt poboru wody i energii, punkt gastronomiczny, toaletę, prysznic, miejsce na grilla, parking oraz odbiór nieczystości płynnych z jachtu.
Zarządcą portu jachtowego jest Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej.

Przeprawa Kopice - Trzebież
Przewozy turystów i rowerzystów  motorowym katamaranem pasażerskim o małym zanurzeniu, co pozwala dopływać do brzegu i oglądać urokliwe zakątki Zalewu. Wygodne tapicerowane kanapy zachęcą do relaksu i odpoczynku Odpinane osłony boczne pozwalają poczuć bryzę morską i opalać się w promieniach słonecznych. Zabieramy do 9-ciu pasażerów lub 6-ciu rowerzystów ze sprzętem. Przeprawa jest elementem szlaku rowerowego Blue Velo.
Rezerwacja przeprawy:   telefoniczna, mailowa, poprzez formularz na stronie.
Cennik:
Przewóz rowerzystów Trzebież - Kopice lub Kopice - Trzebież:
150 PLN + 10 PLN za każdy rower,
rower elektryczny 15 PLN,
przy więcej niż 4 rowerach 25 PLN za rower
Godzina wynajmu katamaranu: 200 PLN

Przeprawa promowa Warszów
Przeprawę obsługują promy pasażersko-samochodowe typu „Bielik”, przystosowane do potrzeb osób z niepełnosprawnością.
Zasadnicza część miasta Świnoujście znajduje się na wyspach Wolin i Uznam. Aby dostać się do części miasta położonej na wyspie Uznam, należy skorzystać z przeprawy promowej.
Przeprawa Warszów obsługiwana jest przez promy pasażersko-samochodowe typu „Bielik”. Promy te dostosowane są do potrzeb osób niepełnosprawnych.
Promy normalnie kursują co 30 minut, od 25.03 ze względu na awarię co ok. 1h, prosimy o sprawdzanie informacji na zalinkowanej stronie.
Harmonogram: Rozkład kursowania promów

Przylądek Czterech Szkieletów
Przylądek tworzy pięć przystani kajakowych, zwanych zakątkami, położonych nad Zatoką Szkieletów. W każdym z nich zbudowano pomosty i wiaty. Dwa są dostępne tylko od strony wody, z pozostałych mogą korzystać także rowerzyści.

Przystań Jacht Klubu AZS Szczecin
Przystań położona w południowej części jeziora Dąbie działa od 70 lat, a sam Jacht Klub AZS Szczecin jest najstarszym klubem żeglarskim w Polsce. W marinie można skorzystać z przyłączy wodnych, energetycznych i terenu rekreacyjnego.
To jedna z nielicznych przystani klubowych w tym rejonie. Funkcjonuje już blisko 70 lat. Czuć w niej dawny klimat klubowy – tu można otrzeć się o legendy szczecińskiego żeglarstwa. Przystań oferuje żeglarzom piękny zielony teren i dobre miejsca postoju. Cumuje się tutaj przy stabilnych betonowych pomostach lub przy nowych pomostach pływających. Wszystkie wyposażone są w przyłącza wodne i energetyczne. Ponadto na przystani dostępne są: slip, parking, pole namiotowe i czartery. Teren przystani jest ogrodzony i dozorowany. Na miejscu funkcjonuje tawerna – można tu smacznie i niedrogo zjeść i odpocząć. Na terenie przystani działa zakład żaglomistrzowski i warsztat szkutniczy. Wśród cumujących w AZS jachtów warto obejrzeć Nadira. To jedna z najstarszych pływających jednostek w kraju, bardzo dobrze utrzymana. Jacht został zbudowany w 1906 roku, ma niecałe 12 metrów długości. Jest jachtem klubowym.

Przystań Ośrodka Sportu i Rekreacji w Goleniowie Lubczyna
Przystań położona w północnej części jeziora Dąbie. Umożliwia dostęp do prądu, wody i internetu. Żeglarze mogą także skorzystać z przestrzeni rekreacyjnych i parkingu.
Port jest dość dobrze osłonięty od wiatru, dostępny dla jednostek o niewielkim zanurzeniu. Wpływając do portu, należy trzymać się wyznaczonego toru i uważać na mielizny. Przystań należy do Ośrodka Sportu i Rekreacji w Goleniowie, są to trzy baseny, które łącznie mogą pomieścić ponad 70 jednostek. W Lubczynie w dwóch basenach cumuje się przy betonowych nabrzeżach, w jednym są także pontony typu wojskowego. Jest dostęp do sanitariatów, wody, prądu, internetu. Przy przystani znajduje się parking. Na przystani dużą część przestrzeni stanowią tereny zielone, na których można przyjemnie spędzić wolny czas. Marina w Lubczynie dysponuje także specjalnym kręgiem piknikowym – to idealne miejsce na grilla i ognisko. W marinie można wyczarterować jacht, wypożyczyć kajak czy rower wodny.

Przystań w Wolinie

Przystań Yacht Klubu Morskiego LOK Szczecin
Przystań położona w południowej części jeziora Dąbie, nastawiona głównie na łodzie motorowe. Pomosty wyposażone są w przyłącza, na miejscu działa również restauracja i sklep żeglarski.
Marina, głównie nastawiona na motorowodniaków, położona jest naprzeciw wyspy Czapli Ostrów, osłonięta od silnych północnych wiatrów. LOK oferuje miejsca postojowe przy pomostach drewnianych i betonowym nabrzeżu. Przystań dysponuje slipem dla małych jednostek. Pomosty są wyposażone w przyłącza, zatem można podładować akumulatory – opłata za ładowanie wliczona jest w cenę postoju. Na kei można również uzupełnić zbiorniki na wodę. Na przystani znajduje się restauracja – można tu zjeść smacznie i niedrogo. Ci, którzy będą potrzebowali części do wykonania drobnej naprawy na jachcie, mogą je kupić w miejscowym sklepie żeglarskim. Na przystani dostępne są również sanitariaty, parking i pole namiotowe. Stacja benzynowa znajduje się w odległości do 1 km od przystani.

Punkt Informacji Turystycznej w Dębnie
Punkt Informacji Turystycznej w Dębnie mieści się w budynku Biblioteki Publicznej Miasta i Gminy Dębno

Ratusz
W południowej części miasta, przy ul. Rynek 15 odnajdziemy XV-wieczny ratusz. Gotycki budynek został wzniesiony w XIII wieku jako dom kupców. Na przełomie XIV i XV wieku obiekt został rozbudowany, a w XVI wieku dorobiono późnogotyckie ozdobne szczyty, sklepienie krzyżowe i siatkowe. Ratusz został wybudowany na rzucie prostokąta, budynek jest z czerwonej cegły pokrytej tynkiem. Dwukondygnacyjny obiekt jest podpiwniczony i zakończony dwuspadowym dachem pokrytym ceramiczną dachówką.
W części pomieszczeń odnajdziemy krzyżowo – żebrowe sklepienia, a w dawnej sali sądowej sklepienia siatkowe z polichromią z XVI wieku. Polichromie z motywami roślinnymi i geometrycznymi zostały odkryte podczas prac konserwatorskich, przeprowadzonych w latach 80. XX wieku.
Obiekt na przestrzeni wieków był wielokrotnie remontowany, przebudowywany i odbudowywany. Przez to budynek często zmieniał swój wygląd, ale w fundamentach ratuszu zachowała się jego najstarsza część. Gruntowne prace remontowe były wykonane po wojnie trzydziestoletniej, w drugiej połowie XVII wieku, na przełomie XIX i XX wieku. Ostatni znaczący remont został przeprowadzony na przełomie lat 80. i 90. XX wieku.
Ratusz pełnił wiele funkcji, a każda z kondygnacji była wykorzystywana do innych celów, w zależności od potrzeb mieszkańców. Sale były wykorzystywane w celach handlowych, urzędowych, religijnych czy sądowniczych. Do początków XIX wieku na parterze odbywały się jarmarki, po wojnie mieścił się tam karcer oraz posterunek policji. Obecnie ratusz służy administracji miejskiej. Na parterze odnajdziemy sale urzędników, na piętrze gabinet burmistrza oraz dużą salę, w której odbywają się sesje Rady Miasta i udzielane są ślubu cywilne.

Ratusz Czerwony
Ratusz Nowy, zwany inaczej Ratuszem Czerwonym, powstał w 1879 r. Swoją konstrukcją nawiązuje do stylu gotyckiego. Obecnie pełni rolę siedziby dla wielu urzędów, m.in. Urzędu Morskiego.
Ratusz Nowy zwany także Ratuszem Czerwonym został wzniesiony w latach 1875 – 1879 według projektu szczecińskiego radcy Konrada Kruhla. Obiekt nawiązuje do stylu gotyckiego. Budowla została wzniesiona na skarpie, na planie prostokąta. Przy narożnikach i w centralnej części po stronie pl. Batorego znajdują się ryzality. Od wschodniej strony znajduje się taras i dwubiegowe schody – całość miała podkreślić funkcje reprezentatywne budowli.
Wejście od zachodu ozdobione jest arkadowym portykiem i rzeźbami na filarach, które symbolizują „Przemysł”, „Rolnictwo”, „Żeglarstwo” i „Wiedzę”. Obiekt jest zdobiony także balkonami i wieżyczkami. Wewnątrz obiektu odnajdziemy sklepienie krzyżowo-żebrowe. W budynku odnajdziemy także herb Szczecina z 1660 roku, który do Czerwonego Ratusza został przeniesiony ze starego ratusza. Budynek był siedzibą zarządu miasta do 1945 roku.
Dziś w budynku Czerwonego Ratusza mieszczą się m.in. Urząd Morski, Polska Izba Handlu Zagranicznego, Rada Morska przy Sądzie Wojewódzkim, Biuro Projektowe Budownictwa Morskiego, Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej.
Budynek ratusza został wpisany na wojewódzką listę zabytków w czerwcu 1993 roku.

Ratusz w Świnoujściu
Powstały w 1809 r. budynek jest jednym z najstarszych w Świnoujściu. Dawniej był siedzibą władz miasta, dziś znajduje się w nim Muzeum Rybołówstwa Morskiego.
Ratusz zbudowano w latach 1805-1809. Jest to jedna z najstarszych budowli w Świnoujściu. Budynek trzykondygnacyjny z dachem naczółkowym, na który umieszczona jest sygnatura z galeryjką. W przeszłości budynek był siedzibą władz miejskich Świnoujścia. Aktualnie w dawnym ratuszu znajduje się Muzeum Rybołówstwa Morskiego. Przy wejściu do muzeum znajduje się herb Świnoujścia. Na jednej z ścian budynku znajduje się tablica upamiętniająca przyłączenie Świnoujścia do Polski.

Ratusz w Wolinie
Neogotycki ratusz z 1881 r. jest obecnie siedzibą Urzędu Miasta Wolin. Dawniej w tym miejscu istniał klasztor sióstr cysterek.
Ratusz w Wolinie wybudowany został w latach 1880-1881, w stylu neogotyckim. Wzniesiony został na miejscu zamku książęcego oraz późniejszego klasztoru cysterek. Obecnie znajduje się tutaj Urząd Miejski.

Rejsy statkiem pasażerskim m/s Chateaubriand
Rejsy wycieczkowe statkiem pasażerskim m/s Chateaubriand w Świnoujściu odbywają się z przewodnikiem na trasie 24 km. Rejsy trwają 2 godziny. W czasie rejsu poznać można m.in.: tor wodny do Szczecina, port Marynarki Wojennej, Kanał Mieleński, starą Świnę, krajobrazy krainy 44 wysp, rezerwat ptactwa wodnego, historyczne miejsca z okresu II wojny światowej, terminal promów morskich, Morską Stocznię Remontową, latarnię morską, Fort Gerharda i Fort Anioła, falochron, "Stawę Młyny", Basen Północny, oraz stację pilotów.

Remont Estakady Pomorskiej
Trwa remont Estakady Pomorskiej. Możliwe miejscowe utrudnienia i objazdy. Prosimy o ostrożność.
Aktualizacja 13.07.2026.

Rezydencja 5 Dębów
Rezydencja 5 Dębów wita Państwa w urokliwym miejscu nad polskim morzem, gdzie nie tylko można spędzić wakacje nad morzem, ale również każdy wyjazd urlopowy, czy weekendowy wypad nad morze, niezależnie od pory roku spędzić czas w ciszy spokoju i rodzinnej atmosferze. Położenie pośród wiekowych dębów, których energia przywraca siły, stanowi wymarzone miejsce wypoczynku, daje naszym gościom nie tylko upragniony spokój i komfort, lecz również idealne warunki do regeneracji sił. Zapewniamy, że dołożymy wszelkich starań, abyście Państwo czuli się u nas jak u siebie w domu.
Ośrodek położony jest blisko plaży, niespełna 200m od wejścia na plażę - "Wejście G", blisko centrum, ale jednocześnie w cichej i spokojnej części Międzyzdrojów, niezakłócanej przez bliskość dyskotek.  Do Państwa dyspozycji jest ogrodzony teren pełen zieleni, z charakterystycznymi 5 wiekowymi dębami z dębem „Wojtkiem” na czele. Wnętrza o wysokim standardzie w nowo wybudowanym obiekcie, komfortowe, pełne ciepła pokoje stworzone są z myślą o turystach pragnących wypoczywać blisko morza w cichym i przytulnym otoczeniu. Wszystkie pokoje z balkonem, z toaletą z kabiną prysznicową, lodówką, TV oraz z dostępem do internetu przez Wi-Fi.
Na terenie Rezydencji znajduje się parking na samochody i rowery (z możliwością wypożyczenia jednośladów), oraz miejsce do biesiadowania pod chmurką, z grillem do dyspozycji naszych Gości. Takim miejscem mogą się pochwalić tylko nieliczne hotele w Międzyzdrojach.
Dla naszych najmłodszych gości przygotowaliśmy przy jadalni kącik zabaw z masą zabawek i dużym ekranem, na którym mnożna oglądać bajki, a na zewnątrz placyk zabaw z dużą trampoliną, piaskownicą, "małpim gajem": huśtawkami, drabinkami i zjeżdżalnią.
Zapraszamy !! Najlepsze miejsce na wczasy nad morzem.

Rezydencja Familia
Zapraszamy Państwa do odwiedzenia nowoczesnego obiektu wypoczynkowego Rezydencja Familia, położonego w zacisznej i malowniczej części Świnoujścia, z dala od zgiełku i tłumu turystów.
Oferujemy komfortowy wypoczynek w 45 pokojach 1, 2, 3 i 4 osobowe i pokoje studio. Dla rodzin proponujemy również 11 apartamentów wyposażonych w jedną lub dwie sypialnie oraz pokój dzienny z aneksem kuchennym.
Każdy pokój posiada Smart TV z dostępem do szerokopasmowego internetu, który jest bezpłatny, łazienkę oraz balkon. Gustowna i elegancka aranżacja wnętrz, utrzymana w stonowanej kolorystyce umili Państwu wypoczynek.
Naszym Gościom zapewniamy smaczne i urozmaicone śniadania w formie bufetu szwedzkiego. Zapewniamy możliwość skorzystania z płatnego podziemnego, zamykanego i monitorowanego garażu a dla rowerzystów udostępnione są dwa pomieszczenia do przechowywania rowerów, z możliwością ładowania baterii oraz dokonania drobnych napraw.
W recepcji można zapoznać się z trasami rowerowymi województwa Zachodniopomorskiego i Meklemburgi-Pomorze Przednie, atrakcjami turystycznymi obszaru 44 wysp i szlakami turystycznym odpowiadającymi każdemu poziomowi trudności.
Do dyspozycji Gości oddajemy przestronną jadalnię, bar, kącik zabaw dla dzieci, wygodne lobby oraz siłownię do ćwiczeń kardio.
Naszym wielkim atutem jest również piękny, zadbany ogród z uroku którego z chęcią korzystają nasi Goście, także Ci najmłodsi.
Dojście do piaszczystej plaży zajmuje zaledwie 5 minut spacerem. Nasz ośrodek to doskonałe miejsce na spędzenie niepowtarzalnych wczasów nad morzem.
Nadmorska bryza i zieleń wokół naszego obiektu zapewnią Państwu wymarzony relaks i wypoczynek.
Serdecznie zapraszamy wszystkich rowerzystów i zachęcamy do obserwowania Nas na portalach:
www.instagram.com/familia_swinoujscie/?hl=pl
www.facebook.com/FamiliaSwinoujscie
https://x.com/Familia_Swino

Rowerowy Sprzedaż Serwis Części Sebastian Rosik

Rowerujemy

Ruiny kościoła w Pargowie
Ruiny kościoła w Pargowie to pozostałość po pięknej XIV-wiecznej świątyni, która nie przetrwała do czasów współczesnych. Kościół wybudowany został na planie prostokąta. Była to świątynia salowa, murowana z kwadr granitowych. W późniejszym czasie od strony północnej dobudowana została do niej zakrystia. Do dziś zachowały się wyłącznie ściany kościoła, w których widoczne są otwory okienne i portale.  Dwa do dziś widoczne portale znajdują się od strony północnej i południowej. Od zachodu zaś w fasadę kościoła wkomponowany został pomnik nagrobny z piaskowca w formie portyku arkadowego. Jest to najciekawszy i najcenniejszy element tej budowli. Znajdowała się tam niegdyś tablica, po której dziś zostało już puste miejsce, a nad nią, co obserwować możemy do dziś – widniał i widnieje herb rodziny von Blumennthal. Świątynia funkcjonowała do roku 1945, a po II wojnie światowej zaczęła stopniowo popadać w ruinę. Urokliwe pozostałości po kościele otoczone są wybrakowanym, niewysokim kamiennym murem, porośniętym gdzieniegdzie bluszczem.
Na terenie przykościelnym znajdował się niegdyś cmentarz. Cmentarz ten powstał prawdopodobnie w I połowie XIX wieku. Znajdują się tutaj fragmenty płyt nagrobnych, elementy, na których niegdyś umieszczano żeliwne krzyże, a także dwa dość dobrze zachowane, choć obficie porośnięte bluszczem obramowania po grobowcach. Cały obszar porośnięty jest gęsto dziką roślinnością, spod której wyłaniają się relikty przeszłości. Ciekawie zdobione elementy nagrobne przyciągają uwagę odwiedzających te okolice.
Znajduje się tutaj także sporo dostojnych i wiekowych drzew.

Rzeka Płonia
Pod względem swoich walorów przyrodniczych oraz krajobrazowych, rzeka Płonia jest porównywana do Drawy, jednego z najpiękniejszych szlaków kajakowych w Europie i ma wiele z nią wspólnego, chociażby przelewanie się przez dużą ilość wielkich jezior (wystarczy wspomnieć, że jezioro Miedwie, przez które Płonia przepływa, jest zaliczane do największych jezior Polski).
Na rzece Płoni również przebiega szlak kajakowy o długości 65 km, rozpoczynający się od Niepołcka (most na drodze z Barlinka do jeziora Płoń). Szlak należy do łatwiejszych, choć trzeba się nastawić na momenty spływu, w których trzeba będzie przenieść kajak (zwłaszcza przy niższych stanach rzeki). Cała trasa przewidziana jest na 6 dni spływu, natomiast dla bardziej doświadczonych kajakarzy, pokonanie całego szlaku nie powinno zająć więcej niż 3 dni. Niestety, ale infrastruktura biwakowa dla uczestników spływów jest uboga, co znacznie ogranicza m.in. organizację większych spływów. Warto się zatrzymać w Kołbaczu, by zwiedzić budowle cystersów. Należy wspomnieć o roli zakonu w historii rzeki – cystersi sprowadzili się do Kołbacza w XII w. i na prawie 200 lat podpiętrzyli rzekę, co spowodowało powstanie żyznych ziem, nawożonych osadami rzecznymi. Później rzekę przekopano, powodując w dolnym odcinku obniżenie jej koryta.
Wiele osób ceni sobie spokój i ciszę, która nad rzeką jest przerywana tylko szelestem szuwarów i śpiewem okolicznego ptactwa. W wodach Płoni wędkarze znajdą wiele okazów ryb, zwłaszcza w jej dolnym biegu (poniżej jeziora Miedwie). Wśród takich gatunków, jak węgorz, kleń, szczupak, jaź, białoryb, pstrąg potokowy, można spotkać również suma oraz objętą całkowitą ochroną gatunkową kozę.
Płonia jest rzeką o wysokiej klasie czystości, ze spokojnym nurtem i  praktycznie przezroczystą taflą wody, która umożliwia podziwianie wielu okazów ryb i roślinności. Dno o charakterze piaszczysto-mulistym, porośnięte łagodnie falującymi wodnymi trawami, zbocza brzegów stosunkowo wysokie (90cm), porośnięte lasami. Wyjątkowości tej rzece i jej łagodności nadaje fakt ilości jezior, na jakie rzeka natrafia w swojej wędrówce. Dzięki nim rzeka nie wzbiera na wiosnę ani nie ma ogromnych spadów latem, zachowując swoją w miarę stałą linię brzegową.

Rzeka Tywa
Rzeka Tywa ma długość ok. 48 km i powierzchnię dorzecza 264,5 km². Przepływa przez 8 jezior rynnowych: Trzcińskie, Dołgie (Dłużyna), Grzybno (Leśne), Grodzkie (Zamkowe), Długie, Długie Bańskie (Dłużec), Mostowe, Święte. Charakteryzuje się stosunkowo dużymi spadkami i silnym prądem. Raz jest rzeką łąkową, raz leśną, a raz wręcz górską. Ta różnorodność pozwalała na budowę młynów, a także jazów i progów do celów melioracyjnych. Pozostało 29 takich budowli. Obecnie służą także do zaopatrywania w wodę systemów stawowych oraz jako niewielkie elektrownie (7 sztuk). Tywa jest niedużą rzeką. Średnia szerokość koryta to raptem 1 m w rejonie źródłowym i do 6 m w środkowym biegu rzeki. Poza tym jest płytka, maksymalna głębokość to 0,79 m w odcinku środkowym, a minimalna 0,18 m w obszarze źródłowym.
W ciągu ostatnich 200 lat dolina Tywy uległa dużym zmianom krajobrazowym. Została silnie przekształcona w latach 30. XX wieku, a następnie uległa ponownej renaturalizacji w okresie powojennym. Dzięki temu stanowi przykład dość dobrze zachowanego naturalnego systemu rzecznego. Wiąże się to jednak z tym, że Tywa jest trudno dostępna dla odwiedzających ją kajakarzy. Spływ tą rzeką nie należy do łatwych, dlatego nie nadaje się dla osób, które będą pierwszy raz zasiadać w kajaku. Jedynie w górnym biegu jest stosunkowo łatwa i bezpieczna. Jednak wiele czynników sprawia, iż jest bardzo uciążliwa. Między innymi przyczynami są zarastanie połączeń między jeziorami, zazwyczaj niski stan wody oraz częste przenosiny kajaka przy okazji byłych młynów, zwalonych pni i innych przeszkód. Jeśli kogoś Tywa jeszcze nie zniechęciła to warto wybrać się na spływ zimą i wczesną wiosną, gdyż wtedy poziom wód jest najwyższy. Na przepłynięcie całości trzeba przeznaczyć ok. 4-5 dni. Po drodze warto zobaczyć ruiny zamku joanitów w Swobnicy, XIII-wieczny kościół z ciosów granitowych w Baniach, czy dwór w Tywicy.

Rzeźba przy promenadzie
Wolin to miasteczko pełne atrakcji turystycznych. Bez wątpienia należą do nich rzeźby, które możemy podziwiać w różnych częściach miasta. Do takich należą m.in.: rzeźba Światowida czy rzeźba woja na Rynku. Ciekawą jest również rzeźba znajdująca się przy promenadzie - dzieło z kamienia symbolizujące wznoszącego się ptaka.

Rzeźby na rynku w Wolinie
Wolin to legendarna stolica Wikingów, miasto bogate w atrakcje nawiązujące go historii Wikingów. Niedawno na wolińskim Rynku pojawiła się drewniana rzeźba przedstawiająca woja. Pokaźnych rozmiarów mężczyzna w zbroi, wsparty na mieczu, stoi na straży miasta, jednocześnie też budzi zaciekawienie. To swoiste zaproszenie do odwiedzin w Wiosce Wikingów.

Sala Księcia Bogusława X Zamek Książąt Pomorskich w Szczecinie (wejście B)
Zamek składa się ze Skrzydła Północnego, Południowego, Wschodniego, Środkowego, Zachodniego i Menniczego , a ponadto Wieży Zegarowej, Więziennej i Dzwonów. Centralnym Placem na Zamku jest Duży Dziedziniec. W zamku można oglądać m in. sarkofagi Książąt Pomorskich i oryginalne mapy Szczecina,  pochodzące z różnych okresów historycznych.
Do zwiedzania udostępnionych jest wiele sal wystawowych, zwłaszcza w Skrzydle Północnym Barnima III. Osoby nie lubiące zwiedzać w konwencjonalny sposób z pewnością zaciekawi Sala Czarownic, gdzie wyświetlana jest prezentacja multimedialna w mrocznej scenerii, opowiadana przez Sydonię von Borck. Kobieta nieszczęśliwie zakochana w jednym z książąt Pomorskich, spalona na stosie opowiada w niej o klątwie ciążącej  na rodzie Gryfitów.
Interesującym miejscem na Zamku, jest Wieża Zegarowa na której znajduje się zegar z maszkaronem. Na jego wąsach oparte są wskazówki. Innymi wartymi uwagi punktami jest m in. pomnik Ottona z Bambergu znajdujący się w Wieży Dzwonów, przy wejściu na Duży Dziedziniec.
Na terenie zamku znajduje się informacja turystyczna, gdzie zasięgnąć można wszystkich niezbędnych informacji pomocnych w procesie zwiedzania. Wiele atrakcji w zamku jest dostępnych dla niepełnosprawnych.

Samoobsługowa stacja naprawy rowerów

Ścieżki - wypożyczalnia rowerów elektrycznych i sprzętu rowerowego
Świadczymy usługi wyłącznie dowozu bez stałej lokalizacji w 2025 r.

Serwis Rowerowy Allbike
„Jeździsz po to by widzieć i czuć świat”
„Sam zadbasz o rower – my nauczymy Cię jak.”
Allbike jest nie tylko serwisem, ale centrum wiedzy i wsparcia dla każdego rowerzysty.
Skupia się na edukacji codziennych użytkowników i pasjonatów turystyki rowerowej, aby mogli samodzielnie wykonywać podstawowe naprawy i regulacje, a jednocześnie korzystać z serwisu Allbike przy bardziej zaawansowanych interwencjach wymagających narzędzi, wiedzy i autoryzacji producentów.

Skatepark w Przecławiu, gm Kołbaskowo
Skatepark w Przecławiu jest obiektem ogólnodostępnym, korzystanie z niego jest nieodpłatne. Powierzchnia obiektu wynosi ok. 1000 m2.  Skatepark wyposażony jest w różnego rodzaju przeszkody – najazdy czy też zeskoki umożliwiające wykonywanie zróżnicowanych trików. Na terenie skateparku obowiązuje regulamin, który umieszczony jest przy obiekcie. Obiekt nie jest bezpośrednio oświetlony, dlatego też dostępny jest wyłącznie w ciągu dnia.

Sklep i serwis rowerowy Bike Team

Sklep rowerowy Synkros
W branży rowerowej jesteśmy od 1999r.
Jesteśmy pasjonatami kolarstwa górskiego,szosowego.
Naszą pasję życiową połączyliśmy z praktyczną sferą życia otwierając sklep.
Mieścimy się w Szczecinie przy ul. 5 Lipca 38/2, tel. (91)48-61-280.
Od początku działalności zajmujemy się sprzedażą części rowerowych, rowerów oraz serwisem.
Naszym głównym celem jest zadowolenie klientów, dlatego dokładamy wszelkich starań aby nasza obsługa była na najwyższym poziomie.

Sklep sportowy SPORTGRYF
Nasz sklep znajduje się nieopodal nadodrzańskiej trasy rowerowej Blue Velo północ-południe - etap IV - V (Szczecin - Gryfino - Trzcińsko-Zdrój), łączącej się od północy z trasą Wokół Zalewu Szczecińskiego (Blue Velo etap I - II – III), a od południa z Trasą Pojezierzy Zachodnich – etap I Siekierki – Myślibórz.
Sklep sportowy prowadzi m.in. sprzedaż części zamiennych i naprawczych do rowerów oraz innych artykułów przydatnych turystom rowerowym,  jak np. sakiewki i sakwy, bidony, śpiwory, plecaki itp.  a także odzieży sportowej i obuwia. Można tu napompować opony, otrzymać mapki rowerowe oraz uzyskać  informacje o wydarzeniach, atrakcjach turystycznych i miejscach gastronomicznych. Z uwagi na to, że w sklepie funkcjonuje punkt przyjmowania zakładów bukmacherskich, jest on czynny również w niedziele.
Nasz obiekt zlokalizowany jest 350 m od górującego nad miastem XIII wiecznego kościoła, tuż przy stadionie miejskim w Gryfinie, Centrum Sportowo-Rekreacyjnym z miejscami noclegowymi, punkcie gastronomicznym z obiadami domowymi, sieci sklepów spożywczo-przemysłowych, nieopodal Nabrzeża nad Odrą, Centrum Wodnego Laguna, Parku Krajobrazowego Doliny Dolnej Odry, przejścia granicznego Gryfino – Mescherin, niespełna 6 kilometrów od słynnego Krzywego Lasu. W pobliżu znajdują się również inne lokalne szlaki piesze i rowerowe nad pobliskie jeziora oraz miejsca atrakcyjne turystycznie.

Spa Bagiński & Chabinka
Ośrodek Wypoczynku i Odnowy Biologicznej Spa Bagiński & Chabinka jest jednym z największych obiektów Spa w Międzyzdrojach.
Pobyt w naszym ośrodku jest idealnym rozwiązaniem dla osób, które szukają odpoczynku z dala od zgiełku codzienności, a jednocześnie nie chcą rezygnować z bogatej oferty turystyczno-rekreacyjnej jaką dysponuje kurort Międzyzdroje. Obiekt znajduje się w urokliwym miejscu, jedynie 150 metrów od morza, otoczony jest drzewami i pasem nadmorskiej zieleni. Bliskość Wolińskiego Parku Narodowego sprawia, iż jest to obszar o szczególnych walorach nie tylko przyrodniczych, ale także i mikroklimatycznych.
Dla naszych Gości oddajemy do dyspozycji 72 pokoje, z czego 56 to pokoje dwuosobowe o powierzchni 23m2, a pozostałe 16 to pokoje dwuosobowe typu Deluxe o powierzchni 30m2. Pokój typu Deluxe składa się z sypialni z dwoma oddzielnymi łóżkami i aneksu dziennego z rozkładaną sofą.
Na terenie naszego obiektu znajduje się restauracja oraz Cocktail Bar. Zapraszamy na posiłki w formie bufetu, dania z karty, pyszne ciasta własnego wypieku oraz aromatyczne kawy i orzeźwiające drinki.
W ramach pobytu, do dyspozycji naszych Gości oddajemy nowoczesny basen o wymiarach 6 m na 12 m i głębokości 130 cm. Basen posiada wodne hydromasaże oraz fontannę wodną. W strefie wypoczynku na Gości czekają komfortowe leżaki. Dopełnieniem kompleksu jest przestronne jacuzzi. Z basenem sąsiadują pomieszczenia łaźni parowej i sauny.

Średniowieczne mury obronne
Pierwotne mury powstały w XIV i XV w. W wieku XVII zostały rozebrane, a później odbudowane na nowo. Ich fragmenty można zobaczyć w północno-wschodniej części Wolina.
Powstały w XIV i XV wieku system umocnień wokół miasta składał się z murów obronnych oraz wysuniętych przed nie pięciu bastionów. Rozbudowa fortyfikacji trwała do XVII wieku, następnie zostały one zlikwidowane i ponownie odbudowane w roku 1710.
Fragmenty najstarszych murów znajdują się w północno-wschodniej części miasta. Mają wysokość trzech metrów, długość około 50. Zbudowane są z kamienia, charakteryzują się niejednolitą konstrukcją.

Stacja kolejowa Świnoujście
Stacja położona w dzielnicy Warszów na wyspie Wolin, w prawobrzeżnej, przemysłowej części miasta, w pobliżu przeprawy promowej do centrum oraz dworca autobusowego.
Dworzec PKP Świnoujście - odjazdy, przyjazdy, informacje >> KOLEO

Stacja naprawy rowerów Wolin

Stacja Świnoujście Centrum
Jednoperonowa stacja na wyspie Uznam. Odjeżdżają z niej pociągi kolei niemieckich. Stacja leży w lewobrzeżnej części miasta i nie ma połączenia z polską siecią kolejową.
Stacja kolejowa Świnoujście Centrum znajduje się po polskiej stronie wyspy Uznam, przy Osiedlu Posejdon.
Na stacji kolejowej Świnoujście Centrum znajduje się jeden peron. Stanowi on przedłużenie linii kolejowej od przystanku Ahlbeck Grenze.
Widok ogólny na dworzec kolejowy wraz z otoczeniem zielonym.

Stacja Szczecin Główny
Szczeciński dworzec główny, powstały w 1843 r., jest jednym z najstarszych dworców w Polsce. W trakcie II wojny światowej uległ znacznym zniszczeniom, udało się go jednak odbudować. Obsługuje połączenia lokalne, krajowe i międzynarodowe.
Dworzec kolejowy Szczecin Główny znajduje się na terenie osiedla Nowe Miasto. Zlokalizowany jest pomiędzy ul. Owocową i ul. Kolumba.
Dworzec kolejowy Szczecin Główny jest najważniejszym szczecińskim dworcem i jedną z najstarszych stacji kolejowych w Polsce. W 1836 roku w Berlinie podjęto decyzję o budowie Kolei Berlińsko-Szczecińskiej. W sierpniu w 1843 roku na szczeciński dworzec wjechał pierwszy pociąg z Berlina. Miejsce stało się w związku z tym pierwszym etapem likwidacji obwarowań miejskich Fortu Prusy. W 1859 r. dworzec został rozbudowany i przekształcony na przelotowy. Około 1900 r. wybudowano budynek dworca, który podczas II wojny światowej uległ zniszczeniom. Został on jednak odbudowany i istnieje do dzisiaj. Szczeciński węzeł kolejowy został zelektryfikowany w latach 1975-1980.
Stacje docelowe połączeń bezpośrednich to: Angermuende , Berlin-Gesundbrunnen, Białystok , Bielsko-Biała Główna, Częstochowa Stradom, Chojna, Choszczno, Gdynia Główna, Goleniów, Gryfino, Kalisz Pomorski, Kamień Pomorski, Katowice, Kołobrzeg, Kostrzyn, Koszalin, Kraków Główny, Kraków Płaszów, Krzyż, Kutno, Lublin, Luebeck Hauptbahnhof, Neubrandenburg, Olsztyn Główny, Piła Główna, Poznań Główny, Przemyśl Główny, Rzepin, Schwerin Hauptbahnhof, Słupsk, Stargard Szczeciński, Szczecinek, Świnoujście, Świnoujście Port, Ustka, Warszawa Wschodnia, Wrocław Główny, Zakopane, Zamość, Zielona Góra.
W obrębie dworca biegną linie kolejowe: Wrocław Główny - Szczecin Główny, Poznań Główny - Szczecin Główny, Szczecin Główny - Trzebież, Szczecin Główny - Grambow, Szczecin Główny - Szczecin Gumieńce.
Dworzec PKP Szczecin Główny - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stare miasto
Najprawdopodobniej początkiem miasta był gród plemienia Lubuszan, który wchodził w skład pomorskiej kasztelani cedyńskiej. Średniowieczna osada znajdowała się na szlaku handlowym, który łączył Wielkopolskę z ziemiami wieleckimi. Pierwsze wzmianki dot. wsi pochodzą z 1248 roku. Najprawdopodobniej w połowie XII wieku, jeszcze przed 1233 roku Trzcińsko-Zdrój otrzymało prawa miejskie, a 1281 roku miastu nadano prawa targowe.
W XIV wieku Trzcińsko-Zdrój zostało otoczone murami obronnymi. W XV miasto zarządzali Krzyżacy, podczas ich panowania miasto została zaatakowane i zniszczone przez husytów. Trzcińsko-Zdrój zostało doszczętnie zniszczone podczas wojny trzydziestoletniej, a ludność wymordowana. Spokojniejsze czasy dla miasta przyszły dopiero w XVIII wieku, gdy sytuacja gospodarcza zaczęła się poprawiać dzięki rozwojowi rzemiosła. Pod koniec XIX wieku jeden z miejscowych lekarzy odkrył w okolicy miasta pokłady torfów borowinowych, dzięki temu w 1898 roku w Trzcińsku-Zdroju założono zakład leczniczy, a miasto przekształcono w miejscowość uzdrowiskową. I chociaż taką funkcję Trzcińsko-Zdrój pełniło do końca II wojny światowej, człon „Zdrój”, który jest zarezerwowany dla uzdrowisk pozostał w nazwie.
Mimo wielu wojen przeprowadzonych na przestrzeni wieków w Trzcińsku-Zdroju zachował się średniowieczny układ ulic. Obwarowania miejskie, które zostały wzniesione w średniowieczu przetrwały do naszych czasów w znacznej części. W linii obwarowań zachowało się pięć baszt łupinowych, dwadzieścia prostokątnych, dwie baszty – Prochowa i Bociania i dwie bramy miejskie – Myśliborska i Chojeńska. Fortyfikacje zostały wzniesione z kamienia polnego i cegły.
W centralnym punkcie starego miasta odnajdziemy średniowieczny ratusz, który został wybudowany w XIII wieku jako dom kupców. Przy ul. Kościelnej, obok rynku odnajdziemy wczesnogotycki kościół farny MB Nieustającej Pomocy, który został wzniesiony w drugiej połowie XIII wieku. Na liście zabytków znajduje się także kamienica, która mieści się na rogu ul. Kościuszki i Chojnickiej, a także budynek (obecnie przychodnia) przy ul. 2 Lutego 20.
Teren starego miasta w Trzcińsku Zdroju został wpisany na listę zabytków w kwietniu 1955 roku.

Stary Młyn nad Tywą
„Niewymuszona atmosfera. Piękna przyroda. Cisza i spokój… no i wygodne łóżka ;)
Na koniec długiego rowerowego dnia, jesteśmy tu dla Ciebie.”

Stawa Młyny
Stawa o wysokości 10 m została zbudowana w 1874 r. Jest elementem nabieżnika, który wskazuje wejście do portu w Świnoujściu. Stawa Młyny znajduje się także w logo Świnoujścia.
Stawa jest znakiem nawigacyjnym, naprowadzającym na szlak wodny wiodący korytem rzeki Świny. Stawa powstała w latach 1873-1874 w ramach modernizacji toru wodnego. Projektantem stawy był radca budowlany Severin, który nadał jej charakterystyczny kształt wiatraka. Budynek ma wysokość 10 metrów i jest pomalowany na biało. Stawa jest cały czas użytkowana. Od strony morza na jej szczycie od zmroku pulsuje światło, które wskazuje żeglarzom właściwą drogę do portu. Dzięki niegasnącej popularności stawa stała się częścią oficjalnego logo Świnoujścia, w związku z czym można ją zobaczyć na pocztówkach czy okładkach przewodników i folderów.
Ze stawą związana jest legenda. W dawnych czasach świnoujscy marynarze wracali z dalekich rejsów wyczerpani i postarzali. Żona jednego z nich, Alicja zrozpaczona wyglądem swojego ukochanego Krzysztofa poszła w nocy nad brzeg morza gdzie zaniosła się szlochem. Usłyszała wtedy głos, który nakazał jej udać się do pobliskiego wiatraka. Mieszkał w nim stary młynarz, który zalecił jej przyjść nazajutrz z mężem. Następnego dnia młynarz obłożył Krzysztofa błotem, polecił zażywać kąpieli w morzu i chodzić na spacery. Po tygodniu zabrał go do wiatraka. Mąż Alicji wyszedł z wnętrza odmłodzony. Wiatrak szybko zaczęli odwiedzać inni marynarze. Po śmierci młynarza, okazało się, że nikt nie zna sekretów jego zabiegów, a mechanizm wiatraka stanął. Mimo to spragnieni odmłodzenia ludzie przybywają do Świnoujścia, by okładać się błotem, pływać i spacerować.

Stawa Villa & Apart
Zapraszamy na wypoczynek do Świnoujścia, prawdziwej letniej stolicy naszego kraju. Dlaczego właśnie to miasto? Wystarczy wspomnieć, że czekają tu na nas: wyjątkowo ciepłe i czyste morze, najszersza plaża w Polsce, unikatowa fauna i flora, urokliwy Park Zdrojowy, możliwość udania się w rejs po Morzu Bałtyckim, a także muzea związane z historią polskiego wybrzeża, latarnia morska oraz oceanarium. Niekwestionowany wyróżnik Świnoujścia stanowi także kilkukilometrowa promenada spacerowa, przy której zlokalizowane są zabytkowe pensjonaty i sanatoria, a także kawiarnie, restauracje, muszla koncertowa, a nawet kasyno.
Atrakcji nie brak zatem, a wszystkim, których zachęcił powyższy opis, nie pozostaje nic innego, niż zaplanować pobyt, zarezerwować nocleg i odwiedzić to wspaniałe miasto.
Zapraszamy Was do pobytu w Stawa Villa & Apart. Rezerwacja miejsca u nas to prosty sposób na tani nocleg w tym wyjątkowym, położonym na 44 wyspach, mieście. Znajdujemy się na pierwszym i drugim piętrze kamienicy (bez windy) w centrum Świnoujścia. Spacer na plażę i promenadę zajmuje naszym gościom zwykle kilkanaście minut. Oferujemy 110 miejsc noclegowych, zlokalizowanych w kameralnych pokojach 2,3,4 i 5-osobowych, a także apartamentach typu studio, mieszczących 4 osoby, stanowiącym idealne rozwiązanie dla większej rodziny albo grupy przyjaciół. Każdy pokój ma TV, a w całym obiekcie dostępny jest internet bezprzewodowy. Większość pokoi ma własne łazienki, a dla pozostałych przygotowaliśmy ogólnodostępne węzły sanitarne na korytarzu.
Tani nocleg w wygodnych pokojach to niejedyny atut naszego aparthostelu. Do Waszej dyspozycji jest też pełni wyposażona kuchnia wraz z jadalnią. Dodatkowe usługi, jakie zapewniamy naszym gościom, to całkowicie bezpłatne: przechowanie bagażu (kiedy doba hotelowa się kończy, a Wy chcecie ostatni raz odwiedzić plażę albo obejrzeć zachód słońca), wypożyczenie suszarki, żelazka, a także kawa i herbata, płatki śniadaniowe oraz mleko dostępne przez cały czas pobytu.
Akceptacja zwierząt? Oczywiście! Przecież wielu z nas nie wyobraża sobie spędzenia wakacji bez czworonożnych członków rodziny. Za niewielką opłatą Stawa Villa & Apart przywita Waszych przyjaciół z otwartymi ramionami. Warto w tym miejscu wspomnieć, że Świnoujście to jedna z niewielu miejscowości w Polsce, w której znajduje się specjalnie wytyczony odcinek plaży, gdzie psy mogą beztrosko kopać w piasku i razem z opiekunem zażywać kąpieli słonecznych i wodnych. Po całodziennym szaleństwie warto złapać oddech w jednej z wielu kawiarenek, którymi obłożona jest wspomniana już Promenada Nadmorska oraz Centrum miasta.
Nasz aparthostel dysponuje odpłatnymi miejscami parkingowymi dla gości, jednak chęć przyjazdu samochodem należy zgłosić wcześniej, gdyż ich liczba jest ograniczona. Na terenie obiektu panuje całkowity zakaz palenia tytoniu.
Wszystkie pomieszczenia są czyste i zadbane, utrzymane w nadmorskim klimacie. Komfortowe i schludne pokoje o jasnej kolorystyce, funkcjonalnie wyposażona kuchnia, przestronna jadalnia, akceptacja zwierząt, parking i bliskość głównych atrakcji, to najważniejsze atuty, jakie oferuje swoim gościom nasz Stawa aparthostel. Porozmawiaj z nami i przekonaj się, że tani nocleg w Świnoujściu leży na wyciągnięcie ręki (i łapki).
Recepcja czynna jest przez większość roku od 11:00 do 23:00, tak więc zapraszamy do kontaktu telefonicznego i mailowego, a na pewno odpowiemy na wszystkie nurtujące Państwa pytania związane z pobytem w Stawa Villa & Apart.

Stepnica - zatoka
Zdjęcie wykonane współcześnie z parkingu przy ul. Kościuszki, w pobliżu Przystani Stepnica. Na drugim planie widoczna restauracja „Panorama”, istniejąca do dziś.

Stepnica, ul. Kościuszki
Archiwalne zdjęcie z lat 30. XX w., przedstawia obecną ul. Kościuszki (dawniej Strandstrasse), widok w stronę Zatoki Stepnickiej.

Świnoujście - dawne molo
Nieistniejące już dzisiaj molo w Świnoujściu. Budowę konstrukcji rozpoczęto w roku 1897, lata jej świetności minęły wraz z zakończeniem I wojny światowej. W 1922 r. w wyniku sztormu molo zostało poważnie uszkodzone, a następnie rozebrane.

Szczecin - dawny Teatr Miejski
Zdjęcie archiwalne przedstawiające Teatr Miejski – w latach swojego istnienia uważany za jeden z nowocześniejszych obiektów na terenie ówczesnych Niemiec. W czasie II wojny światowej został on nieznacznie uszkodzony, pomimo szans na odbudowę wyburzono go w 1954 r. Po lewej stronie widoczny kościół pw. świętych Piotra i Pawła, a po prawej wieża Zamku Książąt Pomorskich.

Szczecin - Most Długi
Widok z obecnego Mostu Długiego w stronę centrum, w tle Bazylika Archikatedralna pw. św. Jakuba. Zdjęcie archiwalne z ok. 1905 r.

Szczecin - tarasy Wałów Chrobrego
Widok z jednego z tarasów przy Wałach Chrobrego, zwanych dawniej jako Tarasy Hakena, nazwanych tak na cześć nadburmistrza Szczecina, z którego inicjatywy w latach 1902–1921 zostały one wzniesione.

Szczecin - Zamek Książąt Pomorskiach
Brama prowadząca na dziedziniec Zamku Książąt Pomorskich z obecnej ul. Kuśnierskiej.

Szczecin Dąbie
Zdjęcie współczesne przedstawia plac w centrum osiedla Dąbie, przy ul. Emilii Gierczak z pomnikiem poświęconym „Poległym w Walce o Wyzwolenie Dąbia”. Przed 1945 r. w tym miejscu znajdował się miejski rynek z ratuszem i pomnikiem poświęconym poległym w I wojnie światowej żołnierzom niemieckim.

Szczecińskie Mozaiki
Mozaiki nawiązują przede wszystkim do historii i tradycji Szczecina, niektóre z nich są kompozycjami abstrakcyjnymi. Można je znaleźć w kilkudziesięciu miejscach, m.in. w obiektach użyteczności publicznej, kościołach i prywatnych budynkach.

Szkoła
Szkoła znajduje się w centralnej części starego miasta Trzcińska-Zdroju. Obiekt został wzniesiony na planie odwróconej Litery L. Budynek jest właściwie trzybryłowy – wschodnie i zachodnie skrzydło mają formę leżących prostopadłościanów, które są nakryte kopertowymi dachami, a jednokondygnacyjna przybudówka jest leżącymi prostopadłościanem z pulpitowym dachem. Na listę zabytków wciągnięte są tylko oryginalne budynki (bez wtórnej dobudówki).
Budynek szkoły został wzniesiony w pierwszej połowie XIX wieku, w miejscu, które od lat było związane z instytucjami szkolnymi. Niestety nie zachowały się żadne dokumenty, które pomogłyby wskazać dokładną datę powstania zabudowy oraz nazwisko architekta. Budowla została wzniesiona z cegły na fundamentach z kamienia polnego, trzykondygnacyjny budynek jest podpiwniczony. Wewnątrz szkoły w części pomieszczeń zachowały się drewniane podłogi, drewniane poręcze. Nie zachowała się stolarka okienna, wymieniono także część stolarki drzwiowej. Elewacja obiektu jest pięcioosiowa od strony wschodniej i dziesięcioosobowa od strony północnej i południowej. We frontowej części elewacji odnajdziemy ozdobne wstawki w formie tzw. wolego oka.
Po 1945 roku w budynek wciąż był wykorzystywany zgodnie z jego przeznaczeniem. Obecnie działa w nim szkoła podstawowa. Obiekt został wpisany na wojewódzką listę zabytków w lipcu 2010 roku.

Szkoła Aktywnego Wypoczynku Frajda
Ośrodek oferuje naukę kite- i windsurfingu, wypożyczalnię sprzętu wodnego i rowerów. Odbywają się tu także różnego rodzaju wydarzenia rozrywkowe.

Tandem Szczecin
Z połączenia miłości do Szczecina i pasji do rowerów, narodził się Tandem Szczecin. Zwiedzanie Szczecina może stać się jeszcze bardziej unikalnym przeżyciem, kiedy połączy się je z jazdą na tandemie.  Ci, co już znają Szczecin, mogą odkryć go na nowo z perspektywy pierwszej jazdy rowerem dla dwojga.  A może chcecie napisać własny scenariusz swojej wycieczki? Zapraszamy!
W swojej ofercie posiadamy tandemy klasyczne i kierowane z tyłu.
Tandemy klasyczne dostępne są w klasycznej wersji napędowej lub ze wspomaganiem elektrycznym.
Tandem kierowany z tyłu wyposażony w napęd elektryczny to rower stworzony dla rodzica z dzieckiem. Przednia część roweru umożliwia zajęcie wygodnej pozycji za kierownicą dziecku o wzroście od 100 do 140 cm.

Teatr Kameralny
Teatr Kameralny to najnowszy nabytek na teatralnej mapie Szczecina. Znajduje się pod prawno-merytoryczną opieką Szczecińskiego Towarzystwa Przyjaciół Sztuki. W 2014 roku został otwarty w nowej siedzibie. Właśnie na miejsce warto zwrócić tu uwagę, teatr mieści się w specjalnie do tego przystosowanej, zabytkowej Bramie Portowej. To jedna z dwóch bram będących pozostałością murów miejskich.
Sam teatr jest niewielki, mieści około osiemdziesiąt osób. Widzowie mają dzięki temu bezpośredni kontakt z aktorami. Zapewnia mu to wyjątkową atmosferę i specyficzny klimat.
Dyrektorem artystycznym, a jednocześnie także aktorem i reżyserem, jest Michał Janicki. To postać znana ze względu na karierę w Teatrze Polskim.
Aktualny repertuar teatru jest dostępny  na stronie internetowej. Bilety na spektakle można kupić w kasie teatru lub przez Internet. Istnieje możliwość wcześniejszej rezerwacji telefonicznej.

Teatr Piwnica przy Krypcie
Teatr „Piwnica przy Krypcie" powstał w 2015 roku po modernizacji Skrzydła Północnego Zamku łącząc w jedną przestrzeń teatralną historyczne sceny Zamku: Teatr Krypta (który działał od 1965 r.) oraz scenę kabaretową Piwnica przy Krypcie (która istniała od 1990 r.).
W Zamku od lat działa Teatr „Piwnica przy Krypcie”. Funkcjonuje jako teatr komediowy, miejsce prezentacji sztuki i scena amatorska. Odbywają się w nim spektakle kabaretowe i dramatyczne, koncerty, recitale, przedstawienia teatralne dla dzieci, spotkania literackie, wernisaże, przedstawienia amatorskie. Ważnym elementem składowym instytucji jest również edukacja artystyczna oraz przeglądy ruchu amatorskiego na szczeblu powiatowym i wojewódzkim.

Teren starego miasta
Początków Gryfina należy upatrywać w średniowiecznej osadzie rybackiej. Gryfino prawa miejskie otrzymała w 1254 roku. Najintensywniejszy rozwój miasta przypadł na XIII-XIV wiek. By obronić miejscowość przed napadami Brandenburczyków, pod koniec XIII wieku wybudowano podwójny wał drewniano-ziemny, zaś w XIV wieku wzniesiono obwarowania miejskie.
Z linii fortyfikacji zachowały się jedynie nieliczne fragmenty oraz brama Bańska. Najlepiej prezentuje się odcinek murów w południowo-wschodniej części miasta - ma ok. 70 metrów długości.
Stare miasto Gryfina zachowało średniowieczny układ ulic z rynkiem w centralnej części. Przy głównym placu odnajdziemy romański kościół Narodzenia NMP, który został wybudowany w latach 1254 – 1278 i przebudowany w stylu gotyckim na przełomie XV i XVI wieku. Kościół Narodzenia NMP jest jednym z większych na Pomorzu Zachodnim. Świątynia została wzniesiona na planie krzyża greckiego. Szczyt zdobi wieża z neobarokowym hełmem i latarnią. Wewnątrz obiektu odnajdziemy gwieździste sklepienie oraz renesansową ambonę z 1605 roku. Najcenniejszym wyposażeniem kościoła jest pochodzący z 1580 roku ołtarz główny, autorstwa Dawida Redtela. Dziś część ołtarza (nastawa) znajduje się w Muzeum Narodowym w Szczecinie, w świątyni w Gryfinie pozostała predella z przedstawieniem „Ostatniej Wieczerzy”. Obecny, neogotycki ołtarz pochodzi z XIX wieku. Organy, które znajdziemy w kościele są dziełem słynnego, szczecińskiego producenta - Barnima Grüneberga.
Przy skrzyżowaniu obecnych ul. 1 Maja i Sprzymierzonych znajduje się zabytkowy budynek poczty z 1883 roku. Lokalizacja poczty nie jest przypadkowa i wiążę się z uruchomieniem w 1877 roku linii kolejowej na trasie Kostrzyn-Szczecin.
Niestety Gryfino znacznie ucierpiało podczas walk w 1945 roku. Zniszczono większość zabytkowej zabudowy. Stare miasto Gryfina zostało wpisane na listę zabytków w październiku 1955 roku.

TWORZĘ SIĘ (galeria sztuki dla dzieci i młodzieży)
TWORZĘ SIĘ to galeria sztuki dla dzieci i młodzieży realizująca autorski program edukacji artystycznej, opracowany przez Fundację Las Sztuki. Celem nowego miejsca jest pobudzanie twórczego rozwoju młodych mieszkańców Szczecina oraz kształtowanie świadomych i wrażliwych uczestników życia społecznego. Twórcom zależy na powstaniu miejsca intrygującego i przyjaznego dzieciom wszystkich środowisk, w którym można tworzyć i wypowiadać się bez ograniczeń.
Przestrzeń nowej galerii podzielona jest na dwie części:
- edukacyjną, w której odbywają się warsztaty, pokazy filmów, wykłady i spotkania
- wystawienniczą, w której prezentowane są wystawy tworzone dla dzieci ale również przez dzieci, a także efekty działań twórczych

Visit Gryfino

Wave Międzyzdroje Resort & Spa
W samym sercu Międzyzdrojów, zaledwie kilka kroków od szumiącego Bałtyku, stoi obiekt, który redefiniuje pojęcie luksusowego wypoczynku nad polskim morzem. Wave Międzyzdroje Resort & SPA to miejsce, gdzie każdy detal został przemyślany tak, aby goście poczuli się jak w prawdziwym raju nad Bałtykiem.
Apartamenty inspirowane naturą
Luksusowe apartamenty 2- i 3-pokojowe w Wave Międzyzdroje Resort & SPA to prawdziwe dzieła sztuki, w których każdy element nawiązuje do otaczającej natury. Z przestronnych balkonów rozciąga się zapierający dech w piersiach widok na morze, wydmy i przepiękny park sosnowy. W apartamentach uwagę zwracają ręcznie wykonane drewniane rzeźby, przypominające kawałki drewna wyrzuconego przez morze na brzeg. Mosiężne uchwyty w kształcie kamieni oraz delikatne pióra dopełniają klimatu wnętrz. Na najwyższych kondygnacjach kompleksu dostępne są również prestiżowe apartamenty na sprzedaż – Sky Premium z panoramicznym widokiem na Bałtyk.
Strefa wellness w Wave Międzyzdroje Resort & SPA to prawdziwe królestwo relaksu, gdzie goście znajdą wszystko, czego potrzebują do idealnego wypoczynku. Bezpłatna strefa basenowa obejmuje basen wewnętrzny z jacuzzi dla 7 osób, całoroczny basen zewnętrzny z podgrzewaną wodą oraz brodzik dla dzieci. Bezpłatna strefa saunowa oferuje cztery różne typy saun: fińską, ziołową (BIOsaunę), parową z parownikiem oraz aromatyczną saunę parową. Doświadczeni saunamistrzowie prowadzą wyjątkowe rytuały, które przenoszą gości w świat głębokiego relaksu.
W ośmiu komfortowych pokojach zabiegowych, w tym jednym dedykowanym dla par, eksperci SPA oferują relaksujące rytuały regeneracyjne. Menu zabiegów obejmuje autorskie zabiegi na twarz i ciało oraz różnorodne masaże, które rozpieszczają zmysły i koją ciało.
Wave Beach Concept to absolutna perełka na polskim wybrzeżu – jedyna tak spektakularna, instagramowa strefa plażowa w Polsce. Eleganckie leżaki i stylowe baldachimy tworzą ekskluzywną atmosferę bezpośrednio nad brzegiem morza, gdzie goście mogą cieszyć się prywatną przestrzenią z widokiem na horyzont.
Latem strefa nabiera szczególnego uroku – to właśnie wtedy goście mogą rozpocząć dzień od wyjątkowych śniadań serwowanych bezpośrednio na plaży, przygotowanych z najwyższej jakości składników przez utalentowanych kucharzy. Dźwięki muzyki na żywo mieszają się z szumem fal, tworząc niezapomnianą ścieżkę dźwiękową do relaksu.
Animatorzy dbają o to, by każdy dzień był pełen atrakcji – od turniejów siatkówki plażowej, przez zabawy dla dzieci w piasku, po wieczorne potańcówki przy blasku zachodzącego słońca. Bar serwuje wyrafinowane drinki i koktajle, które idealnie komponują się z plażową atmosferą, a cała strefa została zaprojektowana tak, by każde zdjęcie robiło wrażenie w mediach społecznościowych.
Aktywny wypoczynek nad morzem
Lokalizacja Wave Międzyzdroje Resort & SPA to prawdziwy raj dla miłośników aktywnego wypoczynku. Bezpośrednie sąsiedztwo z morzem oznacza nie tylko wspaniałe widoki, ale także dostęp do pięknych tras rowerowych wiodących przez nadmorskie lasy i wydmy.
Fitness Club 24/7, wyposażony w sprzęt najwyższej klasy od Technogym, zapewnia możliwość treningu o każdej porze dnia i nocy.
Resort oferuje także bogaty program animacji: Aquagym, Zumba, Jogę, Nordic Walking, a nawet wieczory taneczne z DJ. Dla dzieci przygotowano specjalną Kids Zone z zajęciami pod okiem doświadczonej animatorki – kreatywne warsztaty, zabawy na basenie, karaoke i malowanie buziek sprawiają, że najmłodsi goście nigdy się nie nudzą.
Kulinarna podróż po smakach świata
Koncept kulinarny Wave Międzyzdroje Resort & SPA tworzą trzy wyjątkowe restauracje, z których każda oferuje odmienne doznania gastronomiczne. Główna restauracja Wave zachwyca bogatymi bufetami śniadaniowymi i obiadokolacyjnymi z widokiem na morze. Do tego: codziennie dostępne stacje live cooking i kolacje tematyczne.
Restauracja à la carte SEASON TASTE to miejsce dla prawdziwych koneserów, serwujące wykwintne dania kuchni europejskiej. Bogata karta win, starannie dobrana przez sommeliera, idealnie komponuje się z serwowanymi potrawami.
Steakhouse RED SALT to kulinarny raj dla miłośników doskonałych mięs, oferujący najlepsze steki z wołowiny z całego świata, w tym ekskluzywną wołowinę Wagyu. W menu znajdziemy także tatar z tuńczyka czy ośmiornicę przygotowaną według tradycyjnych receptur.

Wiatrak holenderski
Obecnie Otoki są administracyjną częścią Lubanowa, od centrum wsi oddalone są 800 metrów na wschód. W 2013 roku na terenie Otoków mieszkało 5 osób.
W Otokach jedynym zabytkiem jest XIX-wieczny wiatrak holenderski. Budowla została wzniesiona w latach 70, obiekt został wybudowany najprawdopodobniej pomiędzy 1871 roku, a 1888 rokiem – w 1871 roku nie pojawiają się jeszcze żadne wzmianki dotyczące wiatraka, zaś na mapach z 1888 roku już odnajdziemy ten budynek. Według ustnych przekazów wiatrak działał tylko do przełomu XIX i XX wieku, wówczas na potrzeby wsi wystarczająca była praca istniejących młynów – dolnego i górnego, wybudowanego w 1895 roku. Po 1945 roku wiatrak został ponownie uruchomiony przez polskiego młynarza i działał do 1960 roku. Przez kolejne 30 lat obiekt był nieużywany i popadał w ruinę. Dopiero w 1990 roku budynek został wykupiony przez prywatnego inwestora.
Wiatrak holenderski w Otokach został wybudowany na planie okręgu o średnicy 815 cm. Obiekt ma charakterystyczną dla tego typu wiatraków bryłę w formie ściętego stożka. Jeszcze w latach 80. XX wieku całość była nakryta dwunaczółkowym dachem. Pierwotnie obiekt (łącznie z dachem) miał 1100 cm wysokości. Budowla została wzniesiona z czerwonej cegły. Wewnątrz budynek był podzielony drewnianymi stropami belkowymi na trzy kondygnacja. Na samej górze znajdowały się mechanizmy obrotowe czapy i część urządzeń transmisyjnych. Dziś z wyposażenia wiatraka zachowało się niewiele: drewniany wał sztorcowy na posadzce, metalowe koło trybowe na belkach stropowych, fragmenty odsiewacza cylindrycznego i dwa kamienie mlewnika o średnicy 145 cm.

Wiatrak holenderski
Zbudowany na planie koła wiatrak powstał w 1850 r. Jest to charakterystyczny punkt na mapie Wolina, obecnie jednak niedostępny do zwiedzania.
Wiatrak holenderski został wybudowany w 1850 roku. Budowla posiada trzy kondygnacje, jest zbudowana na planie koła. Obiekt oraz jego otoczenie zostały wpisane do rejestru zabytków województwa zachodniopomorskiego.
Wiatrak holenderski to punkt, którego nie można pominąć zwiedzając Wolin. Jest to budowla charakterystyczna dla Wolina, znana z widokówek. Wiatrak i jego malownicze otoczenie tworzą kompozycję wartą uwiecznienia.
Okazałą budowlę można podziwiać z zewnątrz. Wnętrza obiektu z założenia są niedostępne, jednak czasami, dzięki uprzejmości sympatycznego gospodarza, można je zobaczyć. Podobny obiekt można znaleźć w oddalonej o ok. 4 km na północny-wschód miejscowości Sułomino. Woliński wiatrak to jeden z punktów geocachingu.

Wierzbowa Osada
Wierzbowa osada to miejsce, w którym możesz odpocząć z dala od miastowego zgiełku, jest tu bowiem spokój, który można odnaleźć na łonie natury. W sąsiedztwie znajduje się Park Krajobrazowy „Ujście Warty”, nieco dalej Zespół przyrodniczo – krajobrazowy „Porzecze”, Rezerwat przyrody „Cisy Boleszkowickie”, Park Narodowy „Ujście Warty”.
Standard noclegowy jest bardzo urozmaicony, dostosowany do różnej formy wypoczynku: domek gościnny dla 4 osób z własną łazienką i aneksem kuchennym; „poddasze podróżnika”, z trzema pojedynczymi łóżkami, gdzie zregenerujesz się przed przygodą dnia następnego; „domek wiedźmy” z podwójnym łóżkiem, gdzie poczujesz się jak w bajce; „domek pod gwiazdami” z oknem w suficie, przez które obserwujesz gwiazdy; jest także pole namiotowe oraz miejsce na kampera.
Do dyspozycji gości: toalety, prysznic z ciepłą wodą, łazienka, wyposażona kuchnia, wiata, plac zabaw, miejsce na ognisko, grill itp.

Wieża widokowa i park miejski w Wolinie
Wieża widokowa w Wolinie
Wysoka na 32 metry, stanowi doskonały punkt obserwacyjny dla miłośników fotografii krajobrazowej.
Widok rozciąga się na Zalew Szczeciński, deltę Cieśniny Dziwny oraz rozległe tereny przyrodnicze wokół Wolina.
Wieża ma charakter marynistyczny, nawiązujący do historii miasta.
Wstęp na wieżę widokową jest bezpłatny, czynna jest ona przez cały rok. Od października do kwietnia: codziennie w godz. od 09:00 do 18:00, od maja do września do godz. 20:00. Wejście na wieżę widokową może być ograniczone lub całkowicie zamknięte w przypadku deszczu, silnego wiatru, oblodzenia, śnieżycy, ograniczonej widoczności i innych niekorzystnych warunków pogodowych.
Obiekt dostosowany do potrzeb osób niepełnosprawnych.
Zamiast schodów na górę wchodzi się po równi pochyłej z poręczami. Daje to możliwość wejścia na górę osobom niepełnospranym, starszym, rodzicom z dziećmi w wózkach.
Park Miejski w Wolinie to teren zielony o powierzchni ok. 10 ha, leżący na często uczęszczanym przez mieszkańców i turystów szlaku.
Pomiędzy drewnianą, trzydziestodwumetrową wieżą a Wzgórzem Wisielców znajduje się Polana Malta. Położenie wśród drzew, odpowiednia odległość do pobliskich atrakcji oraz ławki, wiaty i inne elementy wyposażenia gwarantują miły odpoczynek niezależnie od pogody.
Na wschodnim obrzeżu parku mieści się amfiteatr. Jest to szczególny obiekt dla tego miejsca, gdyż na jego terenie organizowane są imprezy kulturalne, takie jak dożynki, Święto Plonów, pokazy plenerowe filmów i wiele innych. Wokół sceny rozciąga się duża polana z zadbaną trawą i nielicznymi drzewami, która jest idealnym miejscem do organizowania pikników czy wystaw.
Ciekawym obiektem znajdującym się w parku jest posąg Trzygłowa (Trygław) – bóstwa Słowian połabskich i Pomorzan. Przedstawiany był on jako postać z trzema głowami, na czarnym koniu. Jego atrybutem był święty dąb. Według historyków powstał po zjednoczeniu się trzech plemion z połączenia równoważnych sobie trzech bóstw w jakie wierzyli.
W bliskiej okolicy znajdują się Wzgórze Wisielców i cmentarzysko kurhanowe. Związane są one blisko z historią tych terenów i są bardzo popularne wśród turystów. Jest to teren rezerwatu archeologicznego znajdującego się na górze Gołogóra. Jest najstarszym wczesnośredniowiecznym cmentarzem Pomorza. Do dziś zachowały się 34 groby.
Park miejski w Wolinie jest miejscem szczególnym. Warto go odwiedzić przy okazji zwiedzania Wzgórza Wisielców lub w drodze na miejską plażę. Doskonałą okazją do zobaczenia parku będzie uczestnictwo w imprezach miejskich organizowanych w tamtejszym amfiteatrze.

Wieża widokowa w Stepnicy

Wolin
Widok na Wolin i kościół pw. św. Mikołaja Biskupa istniejący do dziś. Współczesne zdjęcie wykonane z brzegu Dziwnej przy Centrum Słowian i Wikingów.

Wyspa Łasztownia w Szczecinie
Nazwa Łasztownia (łac. Lastadia) wywodzi się od łacińskich słów lastagium, lestagium, lastadium. Określały one ciężar ładunku. W XIV wieku łaszt (last) stał się powszechnie używaną miarą ładunku zabieranego przez statki. Za jej pomocą podawano również ilości towarów sypkich, głównie zboża.
Znając etymologię nazwy łatwo można się domyśleć jej przeznaczenia. Do celów portowych była jednak wykorzystywana od 1283 roku. Pierwotnie wyspa była zdecydowanie mniejsza. Można powiedzieć, że była kępą przybrzeżną naprzeciw obecnego Mostu Długiego.
Dzisiejsza Łasztownia leżała na trasie szlaku wiodącego do Szczecina z Dąbia. We wspomnianym 1283 roku Szczecin nabył prawa do wyspy. Zakup był podyktowany dynamicznie rozwijającym się portem handlowym i związanym z tym zwiększonym ruchem towarów. Miasto potrzebowało nowych terenów pod rozbudowę. Na wyspie zbudowano drewniane nadbrzeża i pomosty do załadunku i wyładunku towarów. Nie zabrakło również żurawia przeładunkowego, spichlerzy i składów innych towarów.
Dalszy dynamiczny rozwój portu spowodował zajęcie kolejnej wyspy. XIV-wieczne źródła mianem Łasztowni nazywają już wszystkie wyspy na północ od Parnicy. Poszczególne rejony Łasztowni dookreślano, do głównej dodając nazwę zakładu, np. zbudowana w 1500 roku Stocznia Łasztownia (schippbuwer lastadie).
W XVII wieku Łasztownię uznano za strategiczny punkt, wobec czego została otoczona ziemnymi wałami. Usypano je wzdłuż obecnego Bulwaru Gdańskiego i ulicy Władysława IV. W 1727 roku zostały zbudowane kamienne bramy: Parnicka i Kozia. W XIX wieku fortyfikacje zostały uznane za niepotrzebne, wobec czego zostały rozebrane.
Obecnie zachowany układ ulic pochodzi z I połowy XVIII wieku i wiążę się z uporządkowaniem terenu Łasztowni za czasów panowania króla pruskiego Fryderyka Wilhelma I. Na przełomie XIX i XX wieku XVIII-wieczna zabudowa w większości została zastąpiona nową, powstałą w stylu secesyjnym. Głód mieszkaniowy spowodował, że na dotychczas portowej wyspie zaczęto wznosić kamienice czynszowe dla robotników. Budowano również fabryki i zakłady produkcyjne, takie jak cukrownia (obecnie Przedsiębiorstwo Przemysłu Cukierniczego "Gryf" S.A.).
W latach drugiej wojny światowej Łasztownia została zbombardowana podczas regularnych nalotów alianckich (1942-1944). Po wojnie Łasztownia została dynamicznie zabudowana przez firmy związane z morzem. Mają tu swoje siedziby m. in. Polska Żegluga Morska, Żegluga Szczecińska czy Urząd Celny. Część powstałych w boomie budowlanym obiektów stoi obecnie pusta. Przyciągają one wydarzenia kulturalne, takie jak plenerowe spektakle czy festiwale muzyki.

Wzgórze Wisielców w Wolinie
Rezerwat Archeologiczny „Wzgórze Wisielców” Cmentarzysko Kurhanowe z IX-XI w.
Cmentarzysko kurhanowe na Wzgórzu Wisielców należy do grupy najstarszych wczesnośredniowiecznych nekropolii na Pomorzu Zachodnim. Jest unikalnym, po dziś zachowanym w sposób czytelny obiektem archeologicznym, który w wczesnym średniowieczu współtworzył rozległy zespół osadniczy Wolina. Nazwa „Wzgórze Wisielców” wiąże się z odbywającymi tu kaźniami piratów i przestępców. Pod koniec XIX w. naliczono na wzgórzu 93 kurhany, z których zachowały się 34 mogiły.

XIV-wieczny Zamek Joannitów w Swobnicy
Od pierwszej połowy XIII wieku Swobnica wraz z okolicznymi terenami należała do zakonu templariuszy, którzy swą główną siedzibę mieli we wsi Rurka. Po likwidacji zakonu w 1312 roku majątek templariuszy został przejęty przez jonitów, którzy przez konflikt z mieszkańcami Rurki i okolicznym rycerstwem byli zmuszeni opuścić przejęty majątek w Rurce i przenieść się do pobliskiej Swobnicy.
Czerpiąc doświadczenia z Rurki zakonnicy zdecydowali się wznieść bardziej obronny obiekt. W 1377 roku joannici mieli już pozwolenie na budowę. Zamek w Swobnicy został wybudowany pod koniec XIV wieku. Ceglana budowla została stworzona na planie kwadratu i otoczona 15-metrowym murem, dodatkowo przy bramie postawiono 35-metrową wieżę, która wzmocniła fortyfikacje majątku.
Po wojnie trzydziestoletniej zamek został przejęty przez szwedów, a w 1680 roku obiekt kupiła żona elektora brandenburskiego. Na jej polecenie budowla została przebudowana w trzyskrzydłową, barokową rezydencję myśliwską. W czasie modernizacji obiektu rozebrano zachodni odcinek muru obronnego, wraz z bramą, zaś w pozostałych częściach utworzono otwory okienne. Mimo remontu nowi właściciele zachowali ceglaną elewację oraz wieżę – do której doprowadzono schody z poziomu dziedzińca (wcześniej wejście na wieżę było możliwe jedynie z ganku strzelniczego, który znajdował się na wysokości 16 metrów). Zamek pozostał w rękach Hohenzollernów do 1945 roku.
Po zakończeniu II wojny światowej zamek został okradziony, w późniejszym czasie obiekt był wielokrotnie dewastowany przez „poszukiwaczy skarbów”, którzy m.in. przebijali kominy w zamku. W czasie PRL zamek pełnił funkcję siedziby PGR, które najpierw miało tutaj swoje biura, a następnie utworzyło w zamku spichlerz. W 1993 roku obiekt został kupiony przez prywatnego inwestora z Belgii, który miał go wyremontować. W 2008 roku zawaliło się najstarsze skrzydło obiektu. W 2011 roku gmina Banie odzyskała zabytek, rok później wyremontowano wschodnie skrzydło zamku i dach. W 2013 roku zakończył się remont wieży.
Zamek jest otoczony 2,5 ha parku krajobrazowego z XIX wieku, z bogatym drzewostanem. Na liście zabytków zamek jest od marca 1957 roku. Od sierpnia 2009 roku działa Stowarzyszenie Zamek Swobnica, którego głównym zadaniem jest odratowanie zabytku.

Zagroda "Przysłowiowa Sielanka"
Zagroda „Przysłowiowa Sielanka” w Gogolicach (Gm. Trzcińsko-Zdrój) leży bezpośrednio przy szlaku rowerowym „Blue Velo”.
Jadąc można zauważyć odpowiednie oznaczenia. Nasza Zagroda jest doskonałym miejscem na odpoczynek i przerwę w podróży dla każdego rowerzysty. Ofertę dostosowujemy do potrzeb naszych gości, określonego czasu, kondycji i wieku. Grupy mogą być zróżnicowane wiekowo. Nasi goście  mogą wybrać, jak chcą spędzać czas i w co się chcą bawić. Główną naszą atrakcją sportowo-relaksową  jest profesjonalne, pełnowymiarowe  pole do minigolfa typu „concrete”. Można na nim zagrać na 18 betonowych torach z różnymi  przeszkodami (dł. toru 12 m). Na tej trasie u nas możesz łapać bezpieczne „dołki”, w które wpada tylko piłka. Minigolf to doskonała rozrywka dla każdego –dużego i małego. Nie wymaga szczególnych umiejętności , ani niezwykłej sprawności fizycznej. Gra może spodobać się dorosłym i młodzieży - można rozegrać turniej. Do gry w minigolfa zapewniamy: kije golfowe typu „putter”, specjalne piłki do minigolfa, karty startowe, dyplomy i opiekę instruktora.  Młodszym dzieciom proponujemy minigolfa w formie zabawowej np. poszukiwanie słodkiego „skarbu”, gdzie dzieci zdobywają dołki , aby zdobyć kolejne literki wskazówki, gdzie go szukać. Pole do minigolfa znajduje si ę wśród kwiatów i zieleni. Oferujemy ceny, które mogą spodobać się gościom. Cenimy przysłowiowe mądrości, więc u nas możecie też przypomnieć sobie znane przysłowia i powiedzenia. Uczymy ich poprzez zabawę i  gry terenowe.
Co jeszcze proponujemy naszym gościom?
TEAM BUILDING”, którego celem jest budowanie i integrowanie grupy ludzi poprzez wspólne wyzwania, ustalanie strategii, aby osiągnąć wspólny cel oraz aktywne współdziałanie w ramach zespołu. Można wybrać różne dynamiczne aktywności terenowe np.: tor przeszkód z goglami animacyjnymi, wieloosobowe narty, „latające dywany”  „żywe czołgi”, przeciąganie liny czy też grę w tenisa stołowego. Zajęcia spokojniejsze i wymagające ruszenia „szarych komórek” to np. „Zagrodowe Koło Fortuny”, ustawianie na linach wieży  z drewnianych klocków, „Sielankowa Polka” z żywych klocków, tematyczne prezentacje multimedialne z zadaniami, quizy, krzyżówki – to dla starszych. Jeśli chcesz możesz sprawdzić, czy masz „dobre oko” w strzelaniu z wiatrówki (broń długa i krótka) lub w strzelaniu z łuku do tarczy.
Dla dzieci też może być gogolicka baśń o księżniczce Sielance i na jej podstawie Quiz z Uśmiechem oraz poszukiwanie złotego serca Sielanki  a  także zabawy z chustą klanzy na zagrodowych trawiastych wzgórzach, zagadki i „Koło Fortuny” dostosowane do wieku gości. Z naszych wzgórz można „rzucić okiem”  na rozległe i piękne widoki na okolicę.
Na pewno biesiadowanie przy zadaszonym częściowo ognisku znajdzie swoich wielu amatorów. Dla chętnych proponujemy obsługę ogniska i domowe posiłki, dostosowane do potrzeb gości.
W pobliżu jest duży namiot cateringowy i toaleta z pełnym węzłem sanitarnym.  Zainteresowanych naszą ofertą zapraszamy szczególnie do kontaktu telefonicznego, poprzez SMS-a lub e-maila, aby ustalić wizytę u nas w godzinach, które są odpowiednie dla naszych gości. W razie potrzeby możemy też wspomóc w różnych sytuacjach, które mogą zdarzyć się na trasie wycieczki.  Mamy wieloletnią  praktykę w organizowaniu imprez turystycznych dla dzieci, młodzieży  i dorosłych. Właścicielka Zagrody jest przewodnikiem Turystycznym i Nauczycielem Kraju Ojczystego. Jesteśmy kreatywni i naszym celem jest uśmiech naszych gości i zadowolenie ich z pobytu w naszej Zagrodzie, aby dobre wspomnienia jeszcze cieszyły po powrocie do domu. Sprawdź specjalne zniżki dla rowerzystów.
Jeśli chcesz dowiedzieć się, co jeszcze proponujemy to zajrzyj naszą stronę na fb –Zagroda „Przysłowiowa Sielanka” lub po prostu odwiedź nas w Gogolicach! Jeśli Państwo chcecie miło  i przyjemnie spędzić czas otoczeni pięknem natury, a przy okazji zapomnieć o rutynie dnia codziennego serdecznie zapraszamy do Zagrody!

Zakątek Chełszcząca
Przystań położona w okolicy ujścia Chełszczącej do jeziora Dąbie, na terenie Sadlińskich Łęgów. Może w niej cumować osiem kajaków.

Zamek Książąt Pomorskich - Duży Dziedziniec w Szczecinie
Conocne iluminacje.

Zatoka Szkieletów
Zatoka Szkieletów znajduje się w południowo-wschodniej części jeziora Dąbie, otaczają ją łąki zwane Sadlińskimi Łęgami. Żartobliwa nazwa została nadana temu miejscu przez szczecińskich żeglarzy.

Zespół budynków dawnej komendantury
Budynek dawnej komendantury garnizonu wojskowego został zaprojektowany w 1865 roku przez radcę budowlanego Behnke i jeszcze tego samego roku rozpoczęto budowę fundamentów pod obiekt. Całość wraz z ogrodem została oddana w 1867 roku. Ponieważ zabudowa miała pełnić ważną rolę podjęto decyzję o jego budowie przy jednym z dwóch głównych placów Nowego Miasta.
Na początku XX wieku budynek komendantury został przekazany w ręce miejskie. Władze podjęły decyzję o remoncie i przebudowie obiektu. Po 1945 roku budynek stał się siedzibą Centrali Rozpowszechniania Filmów, czyli Film-Artu. Dziś w budynku znajdują się kancelarie adwokackie, prywatne firmy i Browar Stara Komenda, który funkcjonuje od 2011 roku.
Kompleks został wpisany na wojewódzką listę zabytków w styczniu 1997 roku.

Zespół budynków Straży Pożarnej
Zespół budynków straży pożarnej przy ul. Grodzkiej został wzniesiony w drugiej połowie XIX wieku, inwestycja ta prawdopodobnie została wymuszona powstaniem „Nowego Miasta” i reorganizacją służby przeciwpożarowej, która miała miejsce w 1864 roku.
Obiekt przy ul. Grodzkiej został zaprojektowany przez Jamesa Hobrechta, a wzniesiono go dokładnie w 1868 roku. Budowla powstała w miejscu XV-wiecznego klasztoru karmelitów. Nie odnaleziono żadnych pozostałości po klasztorze, ale nie można wykluczyć, że fragmenty dawnej budowli znajdują się w fundamentach obecnego budynku.
Główny gmach w parterze posiadał wozownie, a w tylnej części niewielką oficynę – pomiędzy nią, a północną częścią działki znajdował się plac do ćwiczeń. W 1894 roku teren straży pożarnej został powiększony o nową działkę od strony ul. Tkackiej. Tutaj pod koniec XIX wieku wybudowano wspinalnię i warsztaty. Także w tym okresie dobudowano do głównego budynku od strony wschodniej nową część, która była wyposażona m.in. w wozownię z 4 stanowiskami.
Na parterze, poza wozownią były m.in. posterunek strażnika, telegraf i pokój pierwszej pomocy, na pierwszym piętrze mieściły się pomieszczenia załogi, na drugim biur zarządcy, a na trzecim służbowe mieszkania. Ostatnia rozbudowa obiektu miała miejsce w 1912 roku i była związana z wprowadzeniem samochodów. Zespół budynków do dziś pełni funkcję do jakiej zostały wybudowane.
W środku budynków najciekawszymi elementami są wnętrza dawnych wozowni i stajni. Tutaj stropy zostały oparte na żeliwnych kolumnach, te najatrakcyjniejsze udekorowane są motywami roślinnymi. Zespół budynków straży pożarnej przy ul. Grodzkiej został wpisany na wojewódzką listę zabytków we wrześniu 2003 roku.

Zespół kamienic przy ul. Armii Krajowej
W 1882 roku właściciel miejscowej drukarni Juliusz Neumann wybudował pierwszy budynek, stojący przy obecnej ulicy Armii Krajowej 2. Po 1890 roku został on przebudowany przez berlińskiego architekta Paula Franke. Niemal równolegle pod numerami 4 i 6 rozpoczęte zostały budowy kolejnych kamienic. Na parterze połączonych budynków mieściły się biura i księgarnia wydawnictwa.
Niezależnie od osoby właściciela kamienice tworzą spójną architektoniczną całość. Zaprojektowano je na rzutach prostokątów. Nakryte zostały dwuspadowymi dachami. Wszystkie trzy kamienice łączy podobieństwo w wykończeniu obramowań okiennych z trójkątnymi nadokiennikami. Numery 4 i 6 mają podobne lukarny - okna w połaci dachowej. Kamienice są własnością prywatną, poza działającymi w nich punktami usługowymi można je zobaczyć jedynie z zewnątrz.

Zespół zabudowań dworskich
Pierwsze wzmianki na temat wsi pojawiły się w XIV wieku, a dokładnie w 1337 roku, gdy była ona własnością książęcą. W XV wieku połowa wsi należała do rodu von Werbenów, zaś druga część z siedzibą rycerską była w rękach rodu von Ellingenów.
Pod koniec XV wieku wieś została przejęta przez rodzinę von Sydowów, w 1590 roku Kaspar von Sydow wybudował w Gogolicach rezydencję, która przetrwała do 1880 roku. Do dziś we wsi możemy podziwiać natomiast zabudowania, które powstały w XVIII wieku.
Dwór w Gogolicach został wybudowany w drugiej połowie XVIII wieku. W jego skład wchodzi dwukondygnacyjna rezydencja. Budynek został stworzony w stylu neoklasycystycznym. Główny obiekt ma dwa skrzydła. Zachodnie powstało na rzucie prostokąta, jego szczyt zdobi dach naczółkowy. Skrzydło wschodnie zostało zbudowane na rzucie zbliżonym do kwadratu, kończy je dach kopertowy. Obiekt był przebudowany w 1845 roku i ponownie w pierwszej połowie XX wieku.
Obecnie obiekt został pozbawiony zewnętrznych detali architektonicznych, wnętrze budynku zostało dostosowane do potrzeb mieszkańców. Dziś w dworze znajdują się prywatne mieszkania. Obok dworu zachowały się również XVIII-wieczne zabudowania folwarczne, w skład których wchodzi stajnia zbudowana z czerwonej cegły z wysoką wieżą w centralnej części budowli, obora i dziedziniec gospodarczy. Obok zabudowań znajduje się także częściowo zdewastowany park dworski z ciekawym drzewostanem, wśród którego odnajdziemy takie drzewa jak dęby i buki.
XVIII-wieczne zabudowania w Gogolicach zostały wpisane na listę zabytków w listopadzie 2011 roku. Obiekt jest dostępny tylko z zewnątrz.

Zona Sztuki Aktualnej - galeria Akademii Sztuki w Szczecinie
Idea Zony Sztuki Aktualnej, jako autorskiej galerii prowadzonej przez prof. Kamila Kuskowskiego, powstała w Łodzi w 2008 roku. W 2011 roku galeria została przeniesiona przez niego do Szczecina, gdzie konsekwentnie kontynuowany jest jej program.
Galeria Akademii Sztuki w Szczecinie jest przestrzenią eksperymentalno-innowacyjną pozwalającą na realizację interdyscyplinarnych projektów site-specific. Jej program budowany jest w oparciu o nieustanne, systematycznie prowadzone poszukiwania poznawcze i  badawcze oraz podejmowanie prób uchwycenia najnowszych i najistotniejszych zjawisk w sztuce i kulturze.
Zona Sztuki Aktualnej to nie tylko przestrzeń dla promocji najciekawszych postaw artystycznych, ale również miejsce do dyskusji, która sprzyja refleksji w kulturze. Działalność wystawiennicza galerii wspierana jest poprzez program edukacyjny – spotkania i wykłady prowadzone przez zaproszonych artystów i kuratorów skierowane do szerokiej publiczności, w tym także warsztaty popularyzatorskie przygotowywane dla uczniów szkół ponadpodstawowych.
Od 2014 roku Zona Sztuki Aktualnej prowadzona jest przez kuratorkę Aurelię Nowak. Proponowany przez nią program skupia się przede wszystkim na aktywności artystów młodego i średniego pokolenia oraz na najbardziej aktualnych zjawiskach kulturowych wywierających wpływ na ich twórczość.

Żuraw
Ptak nieco większy od bociana, z charakterystycznym pióropuszem na ogonie. Osiedla się na terenach podmokłych, w ostatnich latach coraz bliżej siedzib ludzkich. Żywi się głównie roślinami lub niewielkimi zwierzętami. Wydaje charakterystyczny dźwięk, tzw. klangor.