Archiwum Państwowe (zespół budynków) w Szczecinie
Początki szczecińskiego archiwum sięgają 1831 roku, w tym czasie miało ono siedzibę w Zamku Książąt Pomorskich. W 1900 roku zbiory przeniesiono do obecnej lokalizacji, pokaźnego budynku  przy ulicy Świętego Wojciecha, którego budowę sfinansowały pruskie władze. Nowa siedziba umożliwiła rozwój i powiększenie zbiorów archiwum. W czasie II wojny światowej większość zbiorów została wywieziona na teren Pomorza. Archiwum powróciło do pracy 1 sierpnia 1945 roku, już pod polską flagą. Podjęto próby zgromadzenia rozproszonych zbiorów i kompletowanie nowych.
W archiwum można znaleźć szeroki zakres dokumentów, materiałów dotyczących miasta i regionu, zarówno zabytkowych, jak i współczesnych. Do najciekawszych należy dokument z 1293 roku potwierdzający lokację Szczecina na prawie magdeburskim. Część materiałów jest dostępna w formie zdigitalizowanej. Katalog zbiorów jest dostępny na stronie internetowej.
Funkcjonuje tu również biblioteka, posiadająca pokaźne zbiory dotyczące szczególnie Pomorza Zachodniego, czasopisma oraz literaturę poświęcona pracy archiwalnej. Archiwum prowadzi działalność edukacyjną, organizowane tu są lekcje dla najmłodszych, tematem są książki, historia miasta i Pomorza Zachodniego, genealogia i wiele innych. Obecnie przy szczecińskim archiwum działają dwa oddziały, w Stargardzie i Międzyzdrojach.

Bike Cafe - Mobilna kawiarnia rowerowa Jasne Błonia
Czekamy na Ciebie z pyszną kawą na Jasnych Błoniach w Szczecinie! W otoczeniu platanów możesz skosztować gorącej kawy lub czekolady, w okresie letnim mrożonych specjalności. Bariści zawsze uraczą dobrym słowem, a cykliści mile widziani!

Brama Królewska
Brama była dawniej częścią pruskich fortyfikacji, jej budowę zakończono w 1728 r. Niegdyś działała w niej galeria sztuki, obecnie mieści się tu kawiarnia.
Brama Królewska jest jedną z dwóch bram miejskich, które przetrwały do naszych czasów z obszernej linii obwarowań Szczecina. Obiekt został wzniesiony w latach 1725-1728 według projektu holenderskiego architekta Gerharda van Wallrawe. Brama Królewska – zwana wcześniej „Anklamer Tor” - została wzniesiona na miejscu dawnej Bramy Młyńskiej. Nazwa ta obowiązywała do 1840 roku, od 1841 roku brama nosi nazwę Królewskiej na cześć jej fundatora, czyli króla Fryderyka Wilhelma I.
Tak jak w przypadku Bramy Portowej ściany budowli zdobione są rzeźbami autorstwa Bartholome Damarata. Na bramie odnajdziemy m.in. Marsa z mieczem i tarczą oraz Herkulesa z maczugą i skórą lwa. Nad przejazdem znajduje się panoplium z tarczą i pruskim orłem, całość otoczona jest łańcuchem Orderu Czarnego Orła, zaś na szczycie znajduje się korona. Brama Królewska ozdobiona jest rzeźbionymi elementami oręża, zbrojami, tarczami i sztandarami.
Podczas drugiej wojny światowej w obawie przed zniszczeniami zdemontowano zdobienia, ukryte je w lesie, a budowlę obsadzono bluszczem. Dzięki temu obiekt nie uległ zniszczeniu. Zdobienia ukryte w Lesie Arkońskim odnaleziono w 1957 roku i ponownie zamontowana na bramie.
W 1994 roku została przeprowadzona modernizacja obiektu, w latach 90. XX wieku w budowli mieściła się galeria sztuki, od 2000 roku w bramie działa kawiarnia „Brama Jazz Cafe”.
Obiekt został wpisany na wojewódzką listę zabytków w czerwcu 1954 roku.

Centrum Dialogu Przełomy - Oddział Muzeum Narodowego w Szczecinie
Jeden z pawilonów wystawowych Muzeum Narodowego w Szczecinie. Ekspozycja została poświęcona istotnym momentom pomorskiej historii, zaczynając od 1945 r. i włączenia Szczecina do Polski.
Centrum Dialogu „Przełomy” umiejscowione jest w bezpośrednim sąsiedztwie Starego Miasta, w eksponowanym miejscu, obok ważnych zabytków – gotyckiego kościoła Świętych Piotra i Pawła – jednej z najstarszych świątyń Szczecina, Bramy Królewskiej – barokowej pozostałości pruskich fortyfikacji, wzniesionej jako jeden z czterech wjazdów do miasta przez Gerharda Corneliusa van Walrave w latach 1734–1738 – i ceglanej siedziby policji – okazałego gmachu urzędu powstałego w początku XX w., według planów berlińskiego architekta Oskara Launera.
Kwartał przylegający do prestiżowego placu Królewskiego (obecnie plac Żołnierza Polskiego), mieszczącego reprezentacyjny gmach Teatru Miejskiego, klasycystyczne dzieło Carla Ferdinanda Langhansa z lat 1845–1849, wytyczony został w latach 80. XIX stulecia, po likwidacji przebiegających tędy wałów fortyfikacji. Po decyzji o likwidacji twierdzy (1873 r.) układ wysadzanego drzewami pasażu Bramy Królewskiej określił plan sporządzony w latach 1876–1877 przez Konrada Kruhla, który wyznaczył szerokość ulicy Matejki (wzdłuż dawnej drogi prowadzącej od Bramy Królewskiej) oraz przebieg ulicy Małopolskiej.
W latach 1883–1884 powstała tu okazała neobarokowa filharmonia. Pierwszy budynek, kształtujący narożnik ulic Matejki i Małopolskiej. W obrębie regularnego, prostokątnego placu Solidarności przewidziano zwarty zespół czterokondygnacyjnych kamienic, częściowo z usługami w parterach. Zabudowę rozpoczęto od strony Bramy Królewskiej, gdzie wzniesiono dwie okazałe kamienice z oficynami. Ich elewacje frontowe ozdobione bogatym, eklektycznym detalem: boniowaniem, gzymsami, płycinami, pilastrami, naczółkami i wspornikami – także w formie kariatyd – uzyskały wyrazisty wertykalny podział wykuszami, które na ściętych narożach kwartału zostały wyeksponowane wieżyczkami dominującymi nad niską połacią ceramicznego dachu. Podobny charakter nadano fasadom budynków wzniesionych w centrum kwartału od strony placu Żołnierza Polskiego i ulicy Małopolskiej w latach 90. XX w., a także kamienic zbudowanych przed pierwszą wojną światową od strony ulicy Świętych Piotra i Pawła. Te ostatnie jednak, w myśl ówczesnych tendencji architektonicznych, pozbawione są rozdrobnionego detalu i horyzontalnych podziałów, lecz działają światłocieniowym rozczłonowaniem bryły wykuszami, balkonami, loggiami i szczytami wysuniętymi ponad połać dachu. Wysokie partery z wyeksponowanymi portalami wejść, mieściły siedziby prestiżowych firm, a od strony szerokiego, najbardziej atrakcyjnego komunikacyjnie pasażu, także sklepy i lokale gastronomiczne, które latem zapraszały do ogródków urządzanych na części chodnika.
Podczas drugiej wojny światowej, w wyniku nalotów bombowych cały kwartał został zniszczony. Po likwidacji gruzów utworzono tu plac, sukcesywnie wypełniany zielenią. Z trzech stron plac otaczają szpalery lip, a wnętrze wypełniają trawniki ozdobione skromną roślinnością, wśród której wyróżnia się stary okaz robinii. W latach 60. XX w. urządzono tu plac zabaw z piaskownicą i łodzią rybacką, która „przeszła do historii” po wydarzeniach grudnia 1970 r., gdy zgromadzeni tu robotnicy strajkujący przeciwko podwyżkom cen, próbowali jej użyć dla staranowania bramy pobliskiej siedziby milicji.
Jako miejsce symbolizujące solidarnościowy opór wobec władz komunistycznych, plac stał się terenem manifestacji opozycyjnych. W grudniu 2005 r. odsłonięto ustawiony od strony kościoła pomnik ofiar Grudnia ’70 – z żeliwną rzeźbą Anioła Wolności Czesława Dźwigaja. 30 sierpnia 2013 r. w 33. rocznicę podpisania Porozumień Sierpniowych, podczas oficjalnej uroczystości dokonano wmurowania aktu erekcyjnego pod budowę Centrum Dialogu „Przełomy”. Obiekt robi wrażenie. To betonowa, pofałdowana płyta na placu Solidarności, która z jednej strony schodzi do poziomu jezdni, z drugiej sięga ponad drugie piętro budynku policji. W zamierzeniu dach Muzeum ma być miejscem spotkań szczecinian.
Obecnie Centrum Dialogu „Przełomy” to multimedialne muzeum historyczne wojennego i powojennego Szczecina i Pomorza Zachodniego, dział Muzeum Narodowego w Szczecinie. Będący jednocześnie budynkiem i placem obiekt jest też syntezą historii miejsca.
Do pawilonu „Przełomów” można dostać się z dwóch stron. Wejście od ulicy znajduje się w jedynym narożniku - najwyższej części budynku. Drugie wejście - od strony wznoszącego się placu - dachu pawilonu, zaznaczone jest prostym wcięciem w płynnie ukształtowanej bryle. Powstałe w wyniku wypiętrzenia powierzchni placu, a następnie wycięcia w nim drogi do wejścia, różnice poziomów zabezpieczone są wypełnionymi szkłem barierkami o konstrukcji stalowej. Obrotowe fragmenty ścian od strony narożnika w razie potrzeby „na gładko” zamykają bryłę budynku, czyniąc ją przy okazji nieprzeniknioną i jednorodną całością, lub monolitem. Poza zrealizowanymi generalnymi założeniami w oczy rzuca się precyzyjna koordynacja i zgranie podziałów okładzin nawierzchni placu-budynku z otaczającym go chodnikiem oraz podziałami kompozytowych płyt elewacyjnych. Ta dyscyplina ciągłości linii łączenia okładzin ma kontynuować się w podłogach, ścianach, podziałach stolarki oraz sufitach wewnątrz pawilonu.
Celem ekspozycji jest pokazanie przełomowych momentów historii pomorskiej, począwszy od włączenia Szczecina w granice państwa polskiego w wyniku porozumień poczdamskich w 1945 roku, ze szczególnym uwzględnieniem momentów buntu społecznego (1970, 1981, 1989), które doprowadziły do odzyskania przez Polskę suwerenności w 1989 roku. Nie będzie to opowieść tylko o tym, co było wielkie – prawdziwa historia to również opowieść o ludzkich wyborach, dobrych i gorszych. Będzie to przestrzeń debaty ludzi o różnych poglądach, i różnej pamięci, niekonwencjonalnych projektów edukacyjnych, a także wykorzystanie najnowszych środków przekazu i technik multimedialnych przy tworzeniu wystawy.
Obecnie w Centrum oprócz imprez związanych z otwarciami ekspozycji wystawienniczych odbywają się debaty historyczne, lekcje muzealne i historyczne, wykłady i konferencje, widowiska historyczne, konkursy dla dzieci, warsztaty oraz celebrowane są rocznice i akcje promocyjne.

Centrum Informacji Turystycznej w Szczecinie
Centrum znajduje się na pl. Żołnierza Polskiego, w szklanym pawilonie w Alei Kwiatowej. Jest obiektem całorocznym.
W Centrum Informacji Turystycznej można uzyskać informacje o ofercie turystycznej, a także informacje dotyczące kultury w Szczecinie i regionie. Można nabyć tu mapy, przewodniki, książki i albumy związane z historia i kulturą miasta i regionu. W Centrum Informacji Turystycznej można uzyskać pomocy w kontakcie z pilotami i przewodnikami turystycznymi.

Chałupa przy ul. Szczecińskiej 67
Ryglowa chata znajdująca się w Tanowie jest jedynym nieruchomym zabytkiem w tej miejscowości. Obiekt wybudowany został w 2 poł. XIX wieku. Od początku swojego istnienia pełnił on funkcję mieszkalną i przynależał do jednej rodziny, a na przełomie lat 50/60 ubiegłego stulecia został zamieniony w dom dwurodzinny. Dość dużych rozmiarów parterowy obiekt użytkowany jest do czasów współczesnych. Stoi on na posesji otoczonej niskim ogrodzeniem, co umożliwia bezproblemowe podziwianie obiektu. Charakterystyczny budynek jest doskonale widoczny z drogi. Ryglowa konstrukcja i bardzo dobry stan domu przyciągają uwagę odwiedzających miejscowość. Od strony ulicy znajdują się cztery okna i szerokie dwuskrzydłowe drzwi, dach budynku jest spadzisty. Obiekt stanowi wizytówkę miejscowości i jest najbardziej rozpoznawalnym budynkiem we wsi.

Chłopiec z harmonią
Fontanna powstała w 1927 roku. Wykonał ją rzeźbiarz Hermann Hosaeus pochodzący z Berlina. Materiał wykorzystany do jej użycia to sudecki piaskowiec. Fontanna składa się z ozdobnej misy w formie muszli, na której umieszczony jest duży sum. W jego paszczy znajduje się otwór na wydobywającą się wodę. Nad fontanną dostrzec można postać nagiego chłopca trzymającego w ręku harmonię. Jedna z jego nóg jest znacznie wyciągnięta względem drugiej. Na cokole po lewej stronie widnieje inskrypcja upamiętniająca autora. Pomnik był dwukrotnie rekonstruowany.

Cmentarz komunalny w Niekłończycy
Cmentarz komunalny w Niekłończycy jest niewielką nekropolią, na której spoczywają okoliczni mieszkańcy; groby rozmieszczone są po lewej i prawej stronie od brukowanego wejścia. Cmentarz ogrodzony jest wysokim płotem z dużą bramą wjazdową i furtką, zamykanymi podczas nieobecności odwiedzających groby. Obszar porośnięty jest drzewami oraz innego rodzaju roślinnością. Na terenie cmentarza znajduję się punkt czerpania wody oraz pojemniki na różnego rodzaju odpady. W obrębie nekropolii znajduje się toaleta przenośna TOI TOI. Miejsce pochówku w Niekłończycy jest zadbane, czyste i estetyczne.

Cmentarz komunalny w Policach-Jasienicy
Cmentarz w Policach – Jasienicy obejmujący aktualnie obszar ok. 2,6 hektarów powstał w 2 poł. XIX wieku. Tak, jak wszystkie cmentarze przedwojenne na tych ziemiach był to cmentarz ewangelicki.  Po II wojnie światowej wraz z nadejściem polskiej administracji zaczęto grzebać tu Polaków, a nagrobki niemieckie były po prostu likwidowane. Pozostałości po niemieckich mogiłach, które przetrwały jeszcze do czasów współczesnych zostały przewiezione  do lapidarium polickiego w Parku Staromiejskim w roku 2002. Jedynym nagrobkiem upamiętniającym obecność ludności niemieckiej w Jasienicy jest otoczona żeliwnym płotkiem mogiła Marianne Zitzke i jej rodziców: Karolusa i Adelhaid Fredrichów. Cmentarz porośnięty jest drzewami  i inną roślinnością. Przy wejściu na jego teren tuż za bramą widać duży drewniany krzyż. W kilku miejscach rozmieszczone są punkty czerpania wody i duże pojemniki na śmieci różnego rodzaju. W obrębie cmentarza, na uboczu stoi plenerowe WC. Wszelkie informacje nt. funkcjonowania cmentarzy komunalnych w Gminie Police można znaleźć na stronie internetowej Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w Policach, w zakładce Cmentarz: www.zgkim.police.pl/html/cmentarz.htm. Dostępne są tam: cennik usług, regulamin i wyszukiwarka grobów.

Cmentarz poewangelicki
Dawny ewangelicki cmentarz w Policach-Jasienicy powstał najprawdopodobniej w XIII wieku. Jego powierzchnia wynosiła 0,46 ha. Dziś nekropolię upamiętnia ufundowana w roku 2014 przez Gminę Policę tablica ku czci Ludwika Giesebrechta, poety, historyka, filozofa i pedagoga zmarłego w Jasienicy w roku 1973 oraz wszystkich mieszkańców niemieckiej Jasienicy pogrzebanych na tymże cmentarzu. Napis wyryto w języku polskim i w języku niemieckim. W głębi cmentarza stoi także wysoki drewniany krzyż, a przy drodze postawiono tablicę informacyjną w dwóch językach uzupełnioną o fotografie. Teren jest wyrównany, uporządkowany i zasiany trawą.

Cmentarz poewangelicki
Dawny ewangelicki cmentarz w niegdysiejszym Starym Dębostrowie usytuowany na leśnym wzniesieniu oznaczony został drewnianym krzyżem w ramach upamiętniania ewangelickich nekropolii na obszarze gminy Police. Krzyż ufundowany został przez władze Gminy w roku 2011. Zamieszczono na nim tabliczkę z treścią w języku polskim i języku niemieckim. Teren byłej niemieckiej nekropoli porośnięty jest dziką roślinnością. Widoczne są tutaj obramowania po grobowcach oraz inne elementy nagrobne.

Dawne Gimnazjum Mariackie
Początków dawnego Gimnazjum Mariackiego należy doszukiwać się jeszcze w XIII wieku. To tutaj w 1263 roku rozpoczęto budowę kościoła pod wezwaniem NMP, przy którym funkcjonowała szkoła przygotowująca kandydatów na duchownych. Na miejscu szkoły z XIII wieku w 1543 roku założono Pedagogium Książęce. Szkoła istniała aż do 1667 roku, gdy z powodu problemów finansowych została rozwiązana. W jej miejscu powstało gimnazjum.
W XVIII wieku z inicjatywy króla pruskiego Fryderyka Wilhelma I podjęto decyzję o przebudowie szkoły w stylu neoklasycznym. W 1805 roku szkoła została połączona z gimnazjum miejskim tworząc Mariackie Gimnazjum Królewskie.
Na przestrzeni wieków obiekt był wielokrotnie przebudowywany. Po zlikwidowaniu kościoła Mariackiego w 1830 roku podjęto decyzję o budowie nowego gmachu szkoły. Projektantem budynku był Scabell, budowę ukończono w 1832 roku. Dwa lata później rada miejska ufundowała dla szkoły organy, zaś wokół budynku posadzono kasztanowce i klony. Szkolna bibliotek posiadała ok. 30 tys. tomów i była najlepiej wyposażoną w Prowincji Pomorskiej.
Ponieważ w szkole nie mieścili się wszyscy uczniowie podjęto decyzję o budowie nowego obiektu, po jego powstaniu w 1869 roku, przy ul. Mariackiej utworzono czteroklasową szkolę wstępną, a następnie prywatne mieszkania. Dziś w budynku mieści się IX Liceum Ogólnokształcące.
Obok gmachu szkoły odnajdziemy pozostałości po kościele Mariackim – dwa przęsła krużganka, które łączyły kościół z domkami profesorskimi.
Na ścianie szkoły odnajdziemy tablicę z brązu z taką treścią: „18 maja 1944 r. żołnierze polscy 2 Korpusu zdobyli w Bitwie Narodów o Rzym Monte Cassino. W 40 rocznicę bitwy w hołdzie zwycięzcom nadano imię Bohaterów Monte Cassino IX Liceum Ogólnokształcącemu w Szczecinie. 18 maja 1989.”
Obiekt został wpisany na wojewódzką listę zabytków w styczniu 1985 roku.

Dawny budynek Urzędu Finansowego
Zabytkowa kamienica przy ul. Jana Pawła 37 została wybudowana na początku XX wieku. Położona jest w ścisłym centrum, dzielnicy wypełnionej efektowną zabudową mieszkalną i wieloma budowlami użyteczności publicznej. Jest to budynek narożny, trzykondygnacyjny z użytkowym poddaszem, kryty mansardowym dachem. Elewację zdobią motywy roślinne. Wyszukane elementy fasady podziwiać można w portalu wejściowym. Dawniej w budynku mieścił się Urząd Finansowy, obecnie jest to siedziba Komisariatu Policji.

Dawny dworzec kolejowy
Zespół budynków kolejowych w Trzebieży, tj. budynek dworca, lokomotywownia, budynek mieszkalny i wodociągowa wieża ciśnień powstał w latach 1909-1910 w takcie przedłużania linii kolejowej Szczecin Główny - Jasienica do Trzebieży.  Wymienione wyżej budynki wybudowane zostały z cegły w stylu właściwym dla wcześniejszej, XIX-wiecznej architektury przemysłowej, z konkretnym dla nich przeznaczeniem. Jednym z najlepiej zachowanych z całego kompleksu jest murowany dwukondygnacyjny i podpiwniczony budynek dworca, którego ściany zewnętrzne obłożone są cegłą ceramiczną. Od strony zachodniej, gdzie niegdyś wchodziło się na perony znajduje się dostawiona nastawnia. Jest to budynek przykryty wysokim dachem kopertowym. W budynku występują ryzality czyli swego rodzaju występy z elewacji przykryte tutaj dwuspadowymi daszkami. Niższe jednokondygnacyjne skrzydło po stronie wschodniej pokryte jest natomiast dachem naczółkowym. Niegdysiejszy hol łączy wejścia od strony peronów i podjazdu przy ulicy. Na parterze z wąskiego holu wchodziło się do poczekalni i bufetu, aktualnie znajduje się tutaj mieszkanie. Mieszkania mieszczą się także na piętrze. Dawny budynek dworca spełnia dzisiaj w całości funkcje mieszkalne. Znajdująca się po drugiej stronie torów lokomotywownia z unikatową obrotnicą biegu parowozów jest dziś kompletną ruiną, budynek pozbawiony jest dachu, a szyby w oknach są powybijane. W trochę lepszym stanie jest usytuowany tuż obok budynek mieszkalny, jeszcze zadaszony, ale również bez szyb otworach okiennych. Niegdyś służył on, jako noclegowania dla kolejarzy. W sąsiedztwie tychże budynków mieści się wodociągowa wieża ciśnień, od długiego czasu nieczynna i nieużytkowana. Przebywanie w okolicy tych budynków jest surowo wzbronione, ponieważ grożą one zawaleniem.

Deptak przy plaży
Deptak przy plaży w Trzebieży biegnie od pętli autobusowej i wiedzie ulicą Spacerową aż do samego kąpieliska w okolicy boisk sportowych. Przez pewien odcinek usytuowany jest równolegle do promenady wzdłuż Zalewu Szczecińskiego. Deptak podzielony jest na dwie części - spacerową dla pieszych i rowerową, gdzie mogą jeździć również quady czy gokarty. Przy deptaku ustawione są ławeczki z widokiem na Zalew Szczeciński. Znajduje się tutaj wiele ciekawych atrakcji tj.: wieża widokowa, siłownia zewnętrzna, place zabaw, skatepark, boisko wielofunkcyjne, boiska do siatkówki plażowej, kort tenisowy, pole namiotowe, domki letniskowe oraz punkty gastronomiczne.

Dom ryglowy przy ul. Rybackiej 5
Zabytkowy dom przy ulicy Rybackiej 5 został wybudowany prawdopodobnie w II poł. XIX wieku.  Znajduje się on w ciągu zabudowań. Jest to obiekt wolnostojący, niepodpiwniczony, jednokondygnacyjny z poddaszem użytkowym. Wejście do niego usytuowane jest od podwórza, do budynku wchodzi się po schodach. Obiekt pokryty jest wysokim dachem mansardowym z wystawkami w części frontowej oraz tylnej. Przy północnym narożniku budynku znajduje się przybudówka z dachem pulpitowym. Całość obiektu jest otynkowana. W elewacji bocznej, tj. północno-zachodniej powyżej podmurówki znajduje się jedno okno, widoczna jest także drewniana konstrukcja szkieletowa ściany, którą można zauważyć także w wystawce w elewacji tylnej, tj. północno-wschodniej. W elewacji frontowej, od ulicy tkwi pięć okien, z czego dwa zasłonięte są stylowymi okiennicami. Z tej samej strony,  po obu stronach okna w wystawce tkwią lukarny, czyli okienka na dachu doświetlające poddasze.

Domki profesorskie
Domki profesorskie od początku były związane z mieszczącą się niedaleko kolegiatą pw. Najświętszej Marii Panny. W średniowieczu mieszkali w nich kanonicy kapituły kolegiaty, a po reformacji przeprowadzonej w XVI wieku profesorowie Książęcego Pedagogium Szczecińskiego.
Pierwotnie fasady budynków były zwrócone w stronę kościoła, ponieważ za nimi przebiegał mur miejski. W 1739 roku rozpoczęła się modernizacja obiektów, podczas której frontową elewację utworzono z tyłu budynków.
W budynku przy skrzyżowaniu dzisiejszych ul. Mariackiej i Korsarzy położony był tzw. ekonomat, zaś przy ul. Mariackiej mieściło się tzw. Wielkie Audytorium. W 1831 roku przekształcono dwa budynki przy narożniku ul. Mariackiej, a 1931 roku zlikwidowano jeden z nich.
Zespół budynków przetrwał działania prowadzone podczas drugiej wojny światowej. W latach 1964 – 1969 przeprowadzono gruntowne remonty ocalałych domków. Dziś elewacja obiektu jest odnowiona. W piwnicach części budynków zachowały się gotyckie piwnice pochodzące z XV wieku, w których odnajdziemy sklepienia krzyżowo-żebrowe. Podziemia zostały zaadoptowane na lokal gastronomiczny.
Zespół domków profesorskich przy pl. Żołnierza został wpisany na wojewódzką listę zabytków w czerwcu 1954 roku.

Edukacyjna Pracownia Przyrodnicza "Na Głębokim"
Edukacyjna Pracownia Przyrodnicza "Na Głębokim" to miejsce, gdzie prowadzone są zajęcia edukacyjne o tematyce leśno-przyrodniczej. Bogate wyposażenie Pracowni w pomoce edukacyjne oraz bliskość lasu umożliwia przeprowadzanie ciekawych zajęć w niecodziennej scenerii. Nad Pracownią położony jest taras widokowy z zejściem na sąsiadujący Staw Wędkarski (in. Uroczysko). Na miejscu można m.in. zapoznać się ze stacją monitoringu przeciwpożarowego Lasów Miejskich Szczecina. Oferta edukacyjna skierowana jest nie tylko do dzieci i młodzieży, ze szczególnym uwzględnieniem grup (tzw. Zielonych Szkół, kolonii i półkolonii i in.), ale i do osób dorosłych. Zajęcia prowadzone są w grupach ok. 20 osobowych. W ramach oferty można skorzystać z Pracowni do poprowadzenia samodzielnych zajęć z materiałów dostępnych na miejscu. Aby skorzystać z oferty prosi się o kontakt z wyprzedzeniem co najmniej siedmiu dni.

Filharmonia im. Mieczysława Karłowicza
Nowoczesny budynek filharmonii zbudowano w 2014 r. Jego imponująca biała bryła przyciąga wzrok. Na uwagę zasługują również przestronne wnętrza z dwiema salami koncertowymi, w których łącznie może się pomieścić ponad 1100 osób.
Filharmonia jest pięciokondygnacyjnym budynkiem z dwupoziomowym parkingiem podziemnym. Jej łączna powierzchnia to 12 734 m2. Obiekt posiada 2 sale koncertowe, z czego jedna może pomieścić ok. 900 osób, a druga ok. 200 osób. Zbudowana jest z białych spiczastych elementów, które do oświetlenia zewnętrznego potrzebują 25 000 świateł. Łączna suma inwestycji wyniosła ponad 100 mln zł. Część kwoty została sfinansowana z Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Zachodniopomorskiego. Autorem jej projektu była firma z Barcelony. Wygrała ona konkurs do którego nadesłano 44 projekty. Wykonawcą budowlanym została polska firma Warbud. Filmarmonia została otwarta we wrześniu 2014 r. Podczas ceremonii otwarcia przemawiał m in. prezydent Polski Bronisław Komorowski, nazywając filharmonię symbolem polskiej wolności. Filharmonia umożliwia organizacje koncertów na wielkim europejskim poziomie, więc przyjeżdżają tu mimo krótkiej historii istnienia, liczne wybitne zespoły z naszego kontynentu. Powstanie filharmonii zdecydowanie podniosło jakość życia kulturalnego w regionie. Budynek jest nowoczesny a zarazem majestatyczny, a jego powstanie nie odbiło się bez echa w całej Polsce. W filharmonii imponują przede wszystkim wnętrza.
Szczecińska filharmonia otrzymała nagrodę Młodych Talentów Architektury, przyznaną przez Krajową Radę Włoskich Architektów, Planistów i Architektów Krajobrazu. Podczas szczecińskiego Westivalu Architektury 2014 „Obiekt 25-lecia – Symbol Przemian” budynek zwyciężył w trzech kategoriach: Nagroda Główna, Nagroda dla Najlepszego Budynku Użyteczności Publicznej, Nagroda Prezydenta Miasta Szczecina. Filharmonia odniosła również sukces podczas Eurobuild Awards 2014 a także otrzymała Nagrodę im. Miesa van der Rohe 2015.

Galeria JEDNA/DRUGA 13 MUZ w Szczecinie
...kuratorski projekt wystawienniczy przy wsparciu DK 13 Muz i Fundacji „Reakcja Sztuki”.

Głaz upamiętniający ofiary I wojny światowej
Głaz znajdujący się za kościółkiem w Niekłończycy postawiono w latach 30 dla upamiętniania ofiar I wojny światowej. Aktualnie  pomnik z umieszczoną nań tablicą w kształcie otwartej księgi zapisanej w języku polskim i niemieckim przywołuje  pamięć o Polakach i Niemcach poległych podczas II wojny światowej, nawołuje do pokoju i przestrzega przed konfliktami wojennymi.

Izba Regionalna w Rieth
Izba opowiada o tym, jak wyglądało życie przed 100–150 laty. Stare narzędzia rybackie, wyposażenie kuchni i zdjęcia są świadkami przeszłości. W tym najmniejszym muzeum Meklemburgii-Pomorza Przedniego historia miejscowości staje się żywa.

Jasne Błonia im. Jana Pawła II
Rozległy teren zielony powstał w latach 20. XX w. Po dwóch stronach placu ciągną się aleje platanów klonolistnych. Łącznie rośnie tu 213 drzew, które stanowią największe w Polsce skupisko tego gatunku.
Zielony plac został założony w latach 1925 – 1927 na terenach, które należały do rodu Quistorpów. Na środku ciągnie się szeroki pas trawnika z kompozycjami kwiatowymi w centralnej części, po obu stronach zaprojektowano alejki, które obsadzone zostały rzędami platanów klonolistnych. Dalej Jasne Błonia płynnie przechodzą w Park Kasprowicza, a następnie w Las Arkoński.
W 1979 roku nieopodal ul. Piotra Skargi wybudowano Pomnik Czynu Polaków, który stał się dominantą układu placu. Obiekt przedstawia trzy podrywające się do lotu orły i został zaprojektowany przez Gustawa Zemłę. Pomnik miał przedstawiać trzy pokolenia mieszkańców Szczecina – Polonii, mieszkającej na tych ziemiach przed II wojną światową, pionierom powojennego miasta i pokoleniu, które rozbudowało Szczecin. Budowla miała wyrażać wdzięczność społeczeństwu miasta za jego odbudowanie. Należy pamiętać, że obiekt został wykonany na zlecenie partii.
Prawie dziesięć lat później, bo w czerwcu 1987 roku papież Jan Paweł II na Jasnych Błoniach odprawił mszę – wydarzenie to zostało upamiętnione w 1995 roku pomnikiem papieża. Zmieniono także nazwę placu na Jasne Błonia im. Jana Pawła II.
Obiekt został wpisany na wojewódzką listę zabytków w grudniu 2004 roku.

Jezioro Bartoszewo (Bartoszewskie)
Jezioro Bartoszewskie jest niewielkim, nieprzepływowym akwenem, którego średnia głębokość wynosi ok. 1,5 m, zatem jest ono dość płytkie. Wzdłuż jednego z brzegów jeziora rozciągają się działki wraz z zabudowaniami. Dojazd do jeziora nie sprawia trudności, bowiem wokół niego znajduje się ubita piaszczysta droga usprawniająca ruch dla pieszych, rowerzystów, ale także samochodów. Znajdują się tam trzy małe drewniane pomosty, a  brzegi porośnięte są trzciną i sitowiem. Jest to doskonałe miejsce do relaksu na łonie natury. Najczęściej spotkać można tutaj wędkarzy oraz turystów grillujących i wypoczywających w cieniu drzew, których nad brzegiem jeziora jest bardzo dużo.  Złowić można tutaj liny i karasie, ale także szczupaki, jednak w małych ilościach. Nie w każdym miejscu znajdziemy bezpośredni dostęp do jeziora, dlatego najlepiej korzystać z kładek znajdujących się w wokół niego. Dno jeziora jest dość mocno zamulone. Kąpiel w jeziorze nie jest zakazana, ale nie jest to kąpielisko strzeżone. W pobliżu zlokalizowanych jest kilka lokali gastronomicznych, które odwiedzane są tłumnie w weekendy i w sezonie letnim. Po znakomitym posiłku można udać się na spacer wokół jeziora lub wypocząć nad jego brzegiem.

Jezioro Myśliborskie Małe
Jezioro Myśliborskie Małe to jezioro położone w lesie w Puszczy Wkrzańskiej na północ od miejscowości Myślibórz Wielki.
Powierzchnia jeziora wynosi ponad 41 ha, a jego maksymalna głębokość to jedynie 2 m. Takie parametry klasyfikują akwen do typu linowo - szczupakowego. Jego dno jest mocno muliste, a woda jest mało przejrzysta. Roślinność wodna jest mocno rozwinięta, często wyrastająca nawet ponad poziom wody. W jeziorze dominują liny, szczupaki, płocie, węgorze i karasie. Takie bogactwo rybne znajduje swoje odzwierciedlenie w popularności jeziora wśród wędkarzy. Często można ich spotkać na jego brzegach bądź na pomostach.
Jezioro Myśliborskie Małe jest połączone kanałem z jeziorem Myśliborskie Wielkie - z jeziorem granicznym między Polską a Niemcami. Na kanale znajduje się śluza wyrównująca poziom wody w obu zbiornikach.
Na jeziorze można pływać sprzętem wodnym co wzmacnia jego atrakcyjność wśród samych mieszkańców jak i turystów odwiedzających okolicę.
Wokół jeziora mieszczą się kempingi oraz domki letniskowe i ośrodki agroturystyczne. W ostatnich latach powstały tu też eleganckie wille.

Jezioro Myśliborskie Wielkie
Jezioro Myśliborskie Wielkie należy do zlewni rzeki Myśliborki i stanowi największe jezioro słodkowodne w gminie Nowe Warpno. Nad jeziorem położone są dwie wsie: na wschodzie - Myślibórz Wielki, a na północy - Myślibórz Mały. Na terenie Polski jego część o powierzchni 53,6 ha leży w gminie Nowe Warpno, w powiecie polickim, pozostała jego część w Niemczech, w landzie Meklemburgia – Pomorze Przednie, w powiecie Vorpommern - Greifswald. Linia graniczna przebiega bezpośrednio po jeziorze. Jezioro Myśliborskie Wielkie to zbiornik wodny, którego maksymalna głębokość wynosi około 2,8 m. Charakteryzuje się ono mulistym dnem, średnią przejrzystością i bogatą roślinnością wynurzoną na jego powierzchni. Wokół jeziora teren jest podmokły, a jego brzegi nie sprzyjają wędkowaniu i zwiedzaniu, co nie oznacza, że jezioro jest niedostępne. Jezioro nie jest kąpieliskiem. Na połów ryb najlepiej wybrać się łódką, z tej perspektywy można także podziwiać okolice jeziora. Znajdują się tu jednak miejsca nad brzegiem, które są dostępne dla wędkarzy, wystarczy tylko dobrze poszukać. Wody jeziora obfitują w różne gatunki ryb. Można złowić tutaj szczupaki, okonie i liny. W średniej ilości występują tu również karasie, leszcze i płocie. Aby wypłynąć na jezioro pontonem najlepiej zwodować go między Jeziorem Myśliborskim Wielkim i Małym.

Jezioro Rusałka
Jezioro Rusałka to sztuczny zbiornik wodny o wydłużonym kształcie, powstały jeszcze w średniowieczu w wyniku spiętrzenia wód przepływającej tędy rzeki Osówki. Było to spowodowane budową dwóch młynów wodnych, które w wyniku prac znalazły się nad jeziorem - umiejscowionego przy zachodnim brzegu Młyna Lübschego (dziś już nieistniejący) oraz Młyna Słodowego (we wschodniej części jeziora). W roku 1900 tereny otaczające jezioro przemieniono w park (dzisiejszy Park Kasprowicza), zaś Młyn Słodowy został w 1915 r. zaadaptowany na restaurację Haus am Westendsee (od niemieckiej nazwy jeziora Westendsee). Nad jeziorem przerzucono także malowniczy most z dobudówkami w stylu Japońskim. Latem jezioro zapełniało się łódkami, które można było tu wypożyczyć zaś zimą zmieniało się w popularne lodowisko. Po drugiej wojnie światowej nienaruszone w wyniku działań wojennych obiekty zaczęły popadać w stopniową ruinę. W latach 60. młyn oraz wieżyczki na brzegach pomostu zostały rozebrane. W latach 1974 – 76 na skarpie opadającej do Rusałki wybudowano amfiteatr (Teatr Letni im. Heleny Majdaniec). Obecnie brzegi Jeziora Rusałka są wciąż popularnym miejscem spacerów szczecinian.

Kąpielisko Arkonka
Położone w Parku Leśnym Arkońskim najnowocześniejsze kąpielisko Szczecina. Łączna powierzchnia basenów wynosi ponad 8 tys. m2. Przy kompleksie znajduje się parking dla ok. 200 samochodów.
Kąpielisko w miejscu dzisiejszej Arkonki utworzono na początku XX w. Dawniej znajdowało się w tym miejscu jezioro nad którego brzegiem stał młyn wodny. Kompleks basenów został gruntownie przebudowany w ostatnich latach, jego ponowne otwarcie nastąpiło w 2014 r. Od tej chwili jest to najnowocześniejsze, spośród szczecińskich kąpielisk. W tej chwili w skład obiektu wchodzą cztery niecki basenowe o głębokości od 40 do 180 cm. Znajdują się tu także 3 zjeżdżalnie, punkty masażu stóp, gejzery, zabawki strzelające wodą, fontanna wyrzucająca wodę na wysokość do 15 m. oraz sztuczna rzeka o długości 59 m. Wokół basenów usytuowane są korty do tenisa i badmintona, boiska do siatkówki i sztuczna plaża. Jest też funkcjonujący w okresie od wiosny do jesieni skatepark, w którego miejscu w miesiącach zimowych znajduje się lodowisko. Całość znajduje się na ogrodzonym terenie o powierzchni 7 ha, łączna powierzchnia basenów wynosi 8012 m2. Przy kasach znajduje się 100 stojaków na rowery.

Kąpielisko Głębokie
Kąpielisko zlokalizowane w południowej części jeziora Głębokie. Plaża o długości 200 m cieszy się dużą popularnością wśród mieszkańców Szczecina. Są tu dostępne miejsca na grilla i ognisko oraz toalety.
Kąpielisko Głębokie jest jednym z najpopularniejszych miejsc wypoczynkowych wśród mieszkańców Szczecina. Szacuje się, że w sezonie letnim odwiedza je kilkadziesiąt tysięcy osób. Długość plaży kąpieliska liczona wzdłuż wybrzeża wynosi 200 m. Obiekt jest ogrodzony i wyposażony w bogatą infrastrukturę. Znajdują się tu specjalne miejsca na grill czy ognisko, kosze na śmieci, toalety, przebieralnie, punkt medyczny, a także wydzielone miejsce dla dzieci z piaskownicą i placem zabaw. Kąpielisko wyposażone jest również w pomost oraz dostęp do punktu czerpania wody z odprowadzeniem do ścieków. Oprócz tego na terenie kąpieliska znajduje się restauracja i park linowy. Opiekę nad bezpieczeństwem osób wypoczywających w tym miejscu sprawują wykwalifikowani ratownicy. Na teren kąpieliska obowiązuje zakaz wprowadzania zwierząt domowych.

Kapliczka Królowej Puszczy Wkrzańskiej w Trzebieży
Kapliczka Królowej Puszczy Wkrzańskiej jest miejscem kultu, w którym gromadzą się wierni w celu modlitwy indywidualnej, czy wspólnotowej. Tradycją w parafii są spotkania mieszkańców podczas nabożeństw ku czci Matki Boskiej w majowe wieczory. Figurka umieszczona jest na wysokim pniu drzewa, w drewnianym zabudowaniu ze szklanym frontem. Otoczona jest niewysokim drewnianym płotkiem. Zlokalizowana na skraju Puszczy Wkrzańskiej w otoczeniu wysokich drzew stanowi niecodzienny widok.

Klasztor OO. Franciszkanów
Klasztor w Dobrej Szczecińskiej został erygowany 7 lipca 1989 r. Działalność duszpasterską zaczęli prowadzić tutaj franciszkanie z Prowincji Św. Maksymiliana Marii Kolbego Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych z siedzibą w Gdańsku. Z czasem wzniesiono dom, który poświęcony w marcu 1992, stał się stałym miejscem przebywania wspólnoty zakonnej. Aktualnie franciszkanie opiekują się tutejszą parafią pw. Matki Bożej Królowej Świata, w której skład wchodzą miejscowości Dobra, Grzepnica i Płochocin. W parafii przebywają zakonnicy, którzy dbają o rozwój życia duchowego mieszkańców oferując nie tylko katechezę poprzez nabożeństwa, ale również różnego rodzaju spotkania, uczestnictwo we wspólnotach i ruchach kościelnych. Klasztor służy mieszkańcom parafii, ale również i przyjezdnym, za dom rekolekcyjny. Znajduje się tutaj jadalnia, sala konferencyjna oraz kaplica klasztorna. W budynku mieści się sześć pokoi, dla tych, którzy chcieliby skorzystać z dłuższego pobytu w ramach dni skupienia czy rekolekcji. Teren, na którym znajduje się klasztor i świątynia, jest ogrodzony niewysokim, kamiennym murem, w którym mieści się kamienno-ceglana, otynkowana brama z dosyć szerokim przejściem. Przy wejściu na teren kościoła stoi dzwonnica, a pomiędzy nią a bramą usytuowana została kamienna tablica upamiętniająca niemieckich mieszkańców Dobrej poległych w I wojnie światowej.  Franciszkanie dysponują pięknym zacisznym ogrodem, który służy modlitwie i spacerom. Wśród krzewów ozdobnych pod drewnianą konstrukcją stoi figurka Matki Bożej Niepokalanej.

Kościół pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Trzebieży
Historia kościoła na terenie Trzebieży sięga II poł. XIV wieku, kiedy to we wsi wzniesiono świątynię katolicką, wówczas pw. Św. Katarzyny, wybudowaną w stylu romańsko-gotyckim. W II poł. XVI wieku wraz z nastaniem reformacji zmienił się charakter świątyni, od tego momentu odprawiane były tutaj nabożeństwa w obrządku ewangelickim. W kolejnych latach, w poł. XVIII wieku nastąpiła częściowa rekonstrukcja kościoła, mająca na celu jego powiększenie. W momencie przebudowy została wydłużona nawa w kierunku wschodnim i dostawiona wieża w barkowym stylu (z iglicą i krzyżem na złotej kuli), na której zawieszone zostały dwa odlane w Szczecinie dzwony (jeden z nich w roku 1664, drugi zaś w 1729). W tym okresie wstawiono także podłużne okna, a w roku 1793 świątynia wzbogaciła się o chór. Po zakończeniu II wojny światowej świątynia stała się polska i 22 września 1946 roku została poświęcona pod wezwaniem Podwyższenia Świętego Krzyża. Za datę odpustu parafialnego obrano dzień 14 września. Zniszczony przez zawieruchę wojenną kościół, starał się odbudować wraz z parafianami pierwszy proboszcz ks. Mieczysław Mroczkowski. W okresie, kiedy opiekę nad parafią sprawował drugi proboszcz ks. Józef Kępka, w roku 1949 przeprowadzone zostały misje, które zakończyły się poświęceniem krzyża misyjnego, stojącego do dziś po lewej stronie od wejścia do kościoła. W sierpniu 1951 roku do parafii przybył ks. Paweł Karchanek, za którego urzędowania w kościele dostawiono m.in. dwa boczne ołtarze. Kolejni proboszczowie również dokładali wszelkich starań, by świątynia i jej otoczenie zostały uporządkowane. Za czasów ks. J. Króla odremontowano zakrystię, ks. J. Abramski zadbał o otoczenie świątyni - parafianie pracowali nad postawieniem muru i zagospodarowaniem terenu zielonego wokół. Kościół na zewnątrz został pomalowany, a ściany wcześniej wyrównane. W kościele ponadto znajdują się stare zabytkowe organy, których remont rozpoczęto w roku 1957, a zakończono rok później. Pod koniec lat 90. XX wieku kościół został powtórnie odrestaurowany. Wpisany jest on do rejestru zabytków (nr rej. A-546 z 22 grudnia 1965), tak samo, jak znajdująca się naprzeciw zabytkowa plebania z pocz. XIX w. (nr rej. A-530 z 25 kwietnia 1997). Po prawej stronie świątyni postawiono rzeźbę Matki Bożej Otuchy, której wykonawcą był Zbigniew Policki. Aktualnie obowiązki proboszcza parafii pełni ks. Mieczysław Wdowiak. Parafii podlega Filia w Niekłończycy. Zarówno na teren kościelny, jak i do samego kościoła wiodą wysokie schody.

Kościół Filialny (rzymskokatolicki) Najświętszej Marii Panny w Niekłończycy
Kościół pw. Najświętszej Marii Panny w Niekłończycy jest kościołem filialnym przynależącym do Parafii rzymskokatolickiej pw. Podwyższenia Świętego Krzyża w Trzebieży. Ten mały barokowy kościółek o ryglowej konstrukcji został wzniesiony w roku 1778, na co wskazuje metalowa chorągiewka umieszczona na dachu kruchty. Zbudowany jest on na planie prostokąta, a na środku spadzistego dachu usytuowano niewielką, drewnianą wieżyczkę  sygnaturkę z hełmem kończącym się kulą, na której tkwi krzyż. Ewangelicki do zakończenia II wojny światowej kościół, zastał poświęcony jako rzymskokatolicki w roku 1947. Mocno naruszony podczas II wojny światowej, ulegał stopniowej rekonstrukcji, a w 1996 r. przeprowadzono jego gruntowny remont. We wnętrzu świątyni znajduje się klasycystyczny ołtarz, neogotycka chrzcielnica, drewniana empora i żyrandole z XIX wieku. Kościół wraz z otoczeniem skatalogowany jest w rejestrze zabytków (nr rej. A-543 z 22 grudnia 1965).

Kościół parafialny pw. Matki Boskiej Szkaplerznej
Po raz pierwszy historyczne źródła pisane wzmiankują osadę pod datą 1285, przy okazji nadania w niej czterech prętów ziemi dla szczecińskiej parafii Panny Marii. Parafia została erygowana stosownym dekretem dnia 1 czerwca 1951 r., po tym jak kilka lat wcześniej - dnia 16 lipca 1946 r. - dokonano jej  poświęcenia.
Budynek jest przykładem najpopularniejszego typu założenia sakralnego średniowiecza na Pomorzu Zachodnim. Budynek z granitowych kwadr, stanowiący jedną salę, powstał na planie prostokątnym z prezbiterium nie wyodrębnionym w bryle oraz bez wieży od strony zachodniej. Przebudowany w XIX w. wygląda obecnie odmiennie od pierwotnej formy. Pierwszym nowym elementem jest znajdująca się po zachodniej stronie czworoboczna wieża dzwonna - dosyć potężna konstrukcja ceglana z repertuarem neogotyckich detali architektonicznych. Są to m.in.: ceglany szczyt łączący nawę i wieżę, zdwojona blenda z ozdobnym maswerkiem na fasadzie głównej oraz ostrołukowy portal wejściowy w przyziemiu. Szczytowa część wyposażona jest w okna dźwiękowe, zegar i wielopłaszczyznowy daszek z krzyżem na szczycie.
Nieczynny cmentarz w Wołczkowie znajdujący się w sąsiedztwie kościoła Matki Boskiej Szkaplerznej jest zabytkową nekropolią. Jako miejsce pochówku służył on już najprawdopodobniej od drugiej połowy XIII wieku. Cmentarz czynny był jeszcze kilka lat po wojnie. Dziś znajduje się na nim kilkanaście polskich mogił, w tym elementy nagrobne niezidentyfikowanych osób i współczesna płyta nagrobna z napisem „Pamięci pochowanym na tym cmentarzu”. Teren cmentarza ogrodzony jest niewysokim ceglanym murem, w którym tkwią dwie bramy wejściowe od zachodu i od wschodu. W centralnej części placu stoi kościół, wokół którego biegnie brukowana alejka. Przy wejściu na teren kościoła, od strony zachodniej, ustawiony został wysoki drewniany krzyż. W obrębie murów cmentarza rośnie kilkanaście starych drzew, wśród których wymienić można: jesion wyniosły, daglezję zieloną, jodłę kaukaską, świerk pospolity, lipę szerokolistną i brzozę brodawkowatą.

Kościół parafialny pw. Matki Bożej Królowej Świata w Dobrej
Początki kościoła p.w. Matki Bożej Królowej Świata w Dobrej sięgają połowy XIII wieku. Większą przebudowę świątynia przeszła dopiero w XVIII i XIX wieku; w okresie tym dobudowana została kruchta do zachodniego narożnika południowej ściany, a następnym krokiem była zmiana lokalizacji okien i powiększenie dotychczas istniejących. Dostawiono kolejną kruchtę, tym razem do zachodniego narożnika ściany północnej. Wewnątrz świątyni znajduje się XVIII wieczny bogato zdobiony barokowy ołtarz i ambona, a także wiele innych ciekawych elementów, jak np.: gipsowa figurka Matki Bożej z Dzieciątkiem, obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy czy też obraz z wizerunkiem franciszkanina - bł. Rafała Chylińskiego, a pod nim Jego relikwie. Kościół funkcjonujący do czasów zakończenia II wojny światowej, jako świątynia protestancka, został poświęcony jako katolicki kościół filialny parafii w Wołczkowie w roku 1957, a jego patronką została Matka Boża Królowa Świata. 7 stycznia 1985 ks. bp. K. Majdański erygował przy świątyni nową parafię, która od roku 1988 jest pod opieką Ojców Franciszkanów zamieszkujących przykościelny klasztor. Natomiast 25 sierpnia 2012 roku decyzją ks. abp. A. Dzięgi parafia została podzielona; powstała nowa, osobna parafia z siedzibą w Buku. Dniem odpustu w Parafii Dobra jest 22 sierpnia – wspomnienie Matki Bożej Królowej.

Kościół parafialny pw. Wniebowzięcia NMP
Istnienie w tym miejscu świątyni w okresie średniowiecznym potwierdzają źródła pisane. Mowa o przełomie XIII i XIV w, gdy powstał przybytek budowany z granitu. Zasadnicze zmiany w wyglądzie bryły przyniósł wiek XIX i pomysł przebudowy Domu Bożego w stylu neoromańskim. Prace skoncentrowały się na podwyższeniu nawy głównej, dobudowie absydy prezbiterialnej oraz kruchty. Ponadto przemurowano otwory okienne, by uzyskały z góry kształt półkolisty. Na terenie kościoła podziwiać można XIX-wieczną dzwonnicę i piękny drzewostan. Wszystko to ogrodzono murem, którego fragmenty pochodzą jeszcze z czasów średniowiecznych.
Wnętrze kościoła kryte jest drewnianym, ciemnym stropem belkowym, który ładnie komponuje się z zabudowanym balustradą i filarami chórem muzycznym. Na środkowych podporach umieszczono figury świętych. Kościół jest dość wąski, lecz dobrze oświetlony światłem płynącym przez kolorowe witraże w oknach. Centralnym punktem jest schowane w dużej absydzie prezbiterium. Przy tabernakulum znajduje się drewniana figura Chrystusa w otoczeniu Apostołów z napisem "Do końca ich umiłował". Z absydy na wiernych spogląda Matka Boska w otoczeniu aniołów.

Kościół Rzymskokatolicki pw. św. św. Apostołów Piotra i Pawła w Policach-Jasienicy
Kościół parafialny św. św. Apostołów Piotra i Pawła w Policach-Jasienicy jest obiektem, który bardzo rzuca się w oczy, nie tylko ze względów architektonicznych, ale także za sprawą miejsca, w którym jest usytuowany. Wzniesiony wysoko ponad ulicą, przy której stoi, osadzony w głębi, jest obiektem „królującym” nad miejscowością. Jego początki, jako drewnianej świątyni, sięgają końca wieku XIII. Po pożodze, która naruszyła obiekt w wieku XIV kościół odbudowano już z kamienia, mimo to z biegiem lat, w końcu wieku XVII popadł on w ruinę. Został odremontowany i jednocześnie powiększony w roku 1725, nawołując swoją formą do stylu gotyckiego. To między innymi w trakcie tej przebudowy dostawiona została od zachodniej strony wieża. Niestety, w drugiej połowie XIX wieku świątynię znów nawiedził pożar. Po tych wydarzeniach
musiała powstać nowa wieża, zlokalizowana nad nawą, zakończona kulą, na której usadowiony jest krzyż. W tym okresie dobudowane zostało od strony wschodniej prezbiterium, w którym to do tej pory zachował się obraz z 1858 r.: "Chrystus w rozmowie z Marią i Martą" (olej na płótnie). Kościół został poświęcony jako katolicki 29 czerwca 1947 roku i tego też dnia, każdego roku odbywa się tutaj odpust parafialny. Policko-jasienicka świątynia wpisana została do Rejestru zabytków nieruchomych w województwie zachodniopomorskim (nr rej.:
A-500 z 5.07.1958). Aktualnie proboszczem parafii jest ks. Waldemar Szczurowski.Parafii podlega kościół filialny w Tatyni. Podjazd na płaskim terenie.

Krużganek Mariacki
Krużganek przy ul. Mariackiej jest jedyną pozostałością po istniejącej tu niegdyś kolegiacie Mariackiej. Niegdyś składała się ona z czterech skrzydeł, ale do współczesnych czasów przetrwało tylko skrzydło wschodnie. Krużganek pochodzi z ok. 1330 roku i przylegał do północnej nawy kościoła. Do 1558 roku obiekt otaczał wewnętrzny dziedziniec kanonii i pełnił rolę wirydarza-ogrodu.
Do naszych czasów przetrwało tylko skrzydło wschodnie, które na przestrzeni wieków było wielokrotnie przebudowywane. W piwnicy, do której było wejście od strony kościoła znajdowała się krypta grzebalna, w której pochowany został m.in. malarz Kote. Najdłuższe, północne skrzydło zostało wyburzone w 1833 roku, południowe spłonęło podczas oblężenia w 1677 roku, zaś zachodnie wyburzono pomiędzy 1544 a 1550 rokiem.
W 1562 roku północne i wschodnie zostało przystosowane do potrzeb Pedagogium. W północnym utworzono małe audytorium i przedsionek, pokój prowadzący do biblioteki, pokoje uczniowskie. We wschodnim skrzydle od północnego wejścia można było dostać się do biblioteki i pomieszczeń w skrzydle północnym.
W 1667 roku Pedagogium przekształcono w szkołę średnią nazwaną”Królewskie Gimnazjum Karolińskie”. Dziesięć lat później podczas oblężenia obiekt został spalony – jego odbudowa ciągnęła się aż do 1701 roku. W 1716 roku reaktywowana w murach skrzydeł gimnazjum. W XVIII wieku obiekt kilkakrotnie przebudowano, zmieniono rozkład pomieszczeń, usunięto stare trumny ze skrzydła wschodniego.
W 1805 roku gimnazjum mieszczące się przy ul. Mariackiej zostało połączone z miejskim gimnazjum. Jeszcze w XIX wieku obydwa skrzydła służyły potrzebom połączonej szkoły. W 1813 roku podczas oblężenia Szczecina we wschodnim skrzydle złożono zbiory biblioteczne w obawie przed zniszczeniem. W 1833 roku wyburzono północne skrzydło – były nawet plany wybudowania w jego miejscu powozowni, stajni i warsztatów krawieckich, ale nigdy nie doszły one do skutku. W latach 1869 – 1915 we wschodnim skrzydle umieszczono klasy tzw. „Vorschule” Królewskiego Gimnazjum Mariackiego, które zostało wybudowane na miejscu kościoła Mariackiego.
Obecnie jedyne skrzydło po kolegiacie Mariackiej jest zajmowane przez biuro Towarzystwa Budownictwa Społecznego „Prawobrzeże”. Obiekt został wpisany na wojewódzką listę zabytków w czerwcu 1954 roku.

Lawendowe Zacisze
Lawendowe Zacisze to plantacja pełna fioletowych kwiatów, z których produkowane są aromatyczne olejki. Właściciele udostępniają pole do spacerów i sesji zdjęciowych.

Licznik rowerowy Nowe Warpno
Licznik znajduje się na trasie Wokół Zalewu Szczecińskiego. Położony jest na samodzielnej asfaltowej drodze rowerowej prowadzącej do granicy polsko-niemieckiej. Licznik znajduje się na terenie leśnym pomiędzy miejscowościami Karszno (PL) a Rieth (DE).

Licznik rowerowy Pilchowo
Licznik znajduje się na trasie Wokół Zalewu Szczecińskiego. Położony jest pomiędzy miejscowościami Pilchowo i Tanowo, przy drodze wojewódzkiej nr 115

Marina Trzebież
Przystań znajduje się przy Centralnym Ośrodku Żeglarskim. Może pomieścić do 120 jednostek. Udostępnia przyłącza wodne oraz energetyczne. Żeglarze i turyści mogą również skorzystać z usług hostelu.
Przystań żeglarska w Trzebieży podzielona jest na dwie części. Jachty mogą cumować przy nabrzeżach w części północnej przyległej do Centralnego Ośrodka Żeglarstwa, a także południowej, która mimo swojego handlowo -tranzytowego charakteru przyjmuje oprócz statków pasażerskich także sportowe jednostki pływające, lecz w liczbie mniejszej niż w części północnej. W basenach jachtowych  na terenie COŻ może przebywać jednocześnie 120 jednostek. Przystań o betonowych nabrzeżach wyposażona jest w dostęp do energii elektrycznej i wody bieżącej. W obiekcie usytuowanym na terenie COŻ, jak i od strony portu tranzytowego znajdują się prysznice i toalety. Dodatkowo przy COŻ zlokalizowane są warsztaty remontowe. W budynku głównym skorzystać można z bezpłatnego Internetu. Przy nabrzeżu tranzytowym łączącym część południową z północą  zlokalizowana jest kontenerowa stacja benzynowa przystosowana do obsługi jednostek pływających.

Miejsce odpoczynku

Miejsce odpoczynku ze stacją naprawy w Wołczkowie

Muzeum Sztuki Współczesnej – oddział Muzeum Narodowego w Szczecinie
W budynku wzniesionym pod koniec XVIII w. pierwotnie mieściła się komendantura garnizonu twierdzy szczecińskiej. Obecnie jest on siedzibą Muzeum Sztuki Współczesnej, które prezentuje dzieła sztuki polskiej i zagranicznej.
Muzeum Sztuki Współczesnej mieści się w klasycystycznym budynku dawnej komendantury garnizonu twierdzy szczecińskiej, wybudowanym w czwartej ćwierci XVIII wieku, w późniejszych latach wielokrotnie przekształcanym. Aż do końca drugiej wojny światowej służył on władzom wojskowym. W latach 70. XX wieku został przekazany Muzeum Narodowemu w Szczecinie.
W 1980 roku, po adaptacji, stał się siedzibą oddziału muzeum związanym ze sztuką współczesną. Poprzez cykle wystaw czasowych realizowany jest program upowszechniania i promocji sztuki współczesnej w oparciu o kolekcję własną (sztuka polska i obca) oraz projekty opracowywane we współpracy z innymi instytucjami, organizacjami i artystami w kraju i za granicą.
Obok prezentacji istotnych zjawisk w sztuce polskiej, programu regionalnego skoncentrowanego na najważniejszych indywidualnościach twórczych w regionie Pomorza Zachodniego, muzeum koordynuje międzynarodowy program Mare Articum, w ramach którego organizuje m.in. Bałtyckie Biennale Sztuki Współczesnej.
Budynek nie jest przystosowany do potrzeb osób niepełnosprawnych - w obiekcie nie ma windy. Do pierwszej ekspozycji prowadzi siedem stopni, bez poręczy. Przed wejściem do budynku jest jeden stopień.
Budynek trafił na wojewódzką listę zabytków w czerwcu 1954 roku.

Muzeum Tradycji Regionalnych – oddział Muzeum Narodowego w Szczecinie
Muzeum Tradycji Regionalnych mieści się w budynku z lat 20. XVIII w., dawnej rezydencji króla pruskiego Fryderyka Wilhelma I. Prezentuje zbiory archeologiczne, etnograficzne oraz związane ze sztuką dawną i współczesną.
Muzeum Tradycji Regionalnych mieści się w barokowym Pałacu Sejmu Stanów, wybudowanym w latach 1726–1727 na zlecenie króla pruskiego Fryderyka Wilhelma I. Budynek zaprojektowany został przez Gerharda Corneliusa de Walrave (1692–1773), autora między innymi słynnej twierdzy w Kłodzku oraz fortyfikacji szczecińskich. Pałac służył jako miejsce obrad samorządu prowincji pomorskiej, a także jako rezydencja króla na czas jego wizyt w Szczecinie.
Nad wejściem umieszczono herb Pomorza, a na szczycie fasady – herb króla Prus na tle panopliów (skrzyżowanych elementów uzbrojenia) i alegoryczne przedstawienia królewskich cnót: Sprawiedliwości (z wagą i mieczem) i Roztropności (postać ze zwierciadłem i wężem). Takie ułożenie herbów nie było przypadkowe miało ono odzwierciedlać podporządkowanie Pomorza Królestwu Prus. Urodę budowli zwiększa boniowana elewacja, ozdobne opaski okienne oraz misterna balustrada balkonu i zewnętrznych schodów. Przestrzeń poddasza ograniczają połacie dachu mansardowego. W latach 1885-1888 gmach uległ rozbudowie (wybudowano wówczas dodatkowe skrzydło, a istniejące od strony ul. Staromłyńskiej - przedłużono).
W okresie międzywojennym pałac przebudowano na siedzibę Pomorskiego Muzeum Krajowego, a po drugiej wojnie światowej budynek przejęło Muzeum Pomorza Zachodniego, obecnie Muzeum Narodowe w Szczecinie. W jego wnętrzach prezentowane są przede wszystkim zabytki sztuki pomorskiej, m.in. portret księcia Filipa I namalowany przez Lucasa Cranacha Młodszego oraz wspaniałe klejnoty książąt pomorskich z XVI/XVII wieku.
Wystawy stałe:
1) Gabinet Pomorski. W zwierciadle monet, banknotów i pieczęci
Ekspozycja podzielona została na trzy części. W pierwszej sali znajdują się pomorskie pieczęcie funkcjonujące w przestrzeni miejskiej od XIV do XIX w. Są to obiekty należące przede wszystkim do władz i urzędów miejskich oraz cechów rzemieślniczych. Treści oddane w polach pieczęci odnoszą się do życia gospodarczego, społecznego, politycznego i religijnego miasta.
W drugiej przestrzeni wystawienniczej można zapoznać się z historią emisji pieniądza zastępczego. Wybuch wojny i trudności wynikające z braku bilonu doprowadziły do wydawania pieniędzy zastępczych w postaci bonów – tzw. notgeldów przez nieuprawnione do tego władze samorządowe oraz osoby prowadzące działalność gospodarczą. W latach 1917-1920 w obiegu pojawiły się również monety.
Trzecia sala ukazuje rolę monety jako środka przekazu informacji. Wystawa odzwierciedla historię monety na Pomorzu w okresie od XII do XIX stulecia. Początek tej drogi wyznaczają dwustronne denary książąt pomorskich bite w XII w.; średniowieczne mennictwo zdominowały emisje miejskie i biskupów kamieńskich; okres nowożytny obfituje w książęce emisje obiegowe i okolicznościowe, utrwalające znane od stuleci znaki. Po wymarciu w 1637 r. dynastii Gryfitów podzielone księstwo znalazło się w dwóch różnych obszarach walutowych. Jego wschodnia część została ściśle związana z państwem brandenburskim, w zachodniej części pomorskie mennictwo kontynuowali władcy szwedzcy. Ostatnie emisje pomorskie powstały w 1808 r. w Stralsundzie.
W tej samej sali znajdują się dwa skarby zawierające monety pomorskie: późnośredniowieczny z Pyrzyc i nowożytny z Choszczna.
2) Złoty wiek Pomorza. Sztuka na dworze książąt pomorskich w XVI i XVII w.
Kolekcja szczecińskiego muzeum jest największym istniejącym zbiorem związanym z działalnością mecenasowską książąt z dynastii Gryfitów. Na wystawie można obejrzeć obrazy, rzeźby oraz wyroby rzemiosła artystycznego. Jednym z najcenniejszych spośród prezentowanych obiektów jest Portret Filipa I pędzla Lucasa Cranacha Młodszego z 1541 roku. Unikatowym zabytkiem kultury dworskiej jest także Drzewo genealogiczne książąt Pomorza Zachodniego, 7-metrowej długości obraz Corneliusa Crommeny’ego z 1598 roku, na którym przedstawiono aż sto pięćdziesiąt pięć osób z rodu Gryfitów. Niezwykle ważną część ekspozycji stanowią wydobyte po drugiej wojnie światowej z krypty szczecińskiego zamku stroje i klejnoty, ze słynną wysadzaną diamentami egretą (ozdobą kołpaka) księcia Franciszka I. Na wystawie zaprezentowany jest również wypożyczony z katedry w Merseburgu Portret księcia Franciszka I na marach, ukazujący księcia w tym samym stroju i z tymi samymi klejnotami, które można obejrzeć na wystawie.
3) Stare Srebra
Wystawa prezentuje wyroby złotnicze ze zbiorów Muzeum Narodowego w Szczecinie. Układ wystawy pozwala prześledzić mody i nurty w złotnictwie europejskim od średniowiecza do secesji. Piękne, wykonane ze szlachetnych kruszców przedmioty są też świadectwem niezwykłych umiejętności dawnych mistrzów. Najstarszym zabytkiem jest owiany legendą złoty pierścień z Pęzina (Pomorze Zachodnie) z około 1200 roku – z postacią rycerza i nierozszyfrowanym jak dotąd napisem. Do najdawniejszych dzieł prezentowanych na wystawie należą również naczynia i sprzęty liturgiczne z terenów Pomorza Zachodniego. Największą grupą zabytków na wystawie są srebra stołowe. Wśród nich wyróżnia się rokokowa teryna (czyli waza do serwowania zup) Johanna Jacoba Sandrarta II, pochodząca z lat 60. XVIII wieku.
W przestrzeni wystawy "Stare srebra" można oglądać "Gemmę z profilowym wizerunkiem króla Stanisława Augusta". Obiekt ten przekazała do Muzeum pani Marion George z Berlina.

Ogród Różanka
Ogród został założony w 1928 r. Zajmuje powierzchnię ok. 2 ha. W 2006 r. przeszedł rewitalizację, na jego terenie posadzono wówczas ponad 9 tys. róż. Jedną z atrakcji ogrodu jest fontanna z rzeźbami czterech gęsi.
Ogród Różany w Szczecinie został założony na powierzchni 2 hektarów w 1928 roku z okazji zjazdu ogrodników. Jeszcze przed wybuchem II wojny światowej, w 1935 roku w ogrodzie umieszczono tzw. „Ptasią Studnię” - fontannę z rzeźbami autorstwa Kurta Schwerdtfegera.
Podczas trwania drugiej wojny światowej obiekt nie poniósł szczególnych strat. Nienaruszony, po 1945 roku był jednym z ulubionych miejsc wypoczynku mieszkańców Szczecina. Taki stan utrzymał się aż do lat 70. XX wieku. Później nastąpiły nieco gorsze czasy – z powodu braku pieniędzy na pielęgnację ogrodu obiekt zaczął stopniowo popadać w ruinę. Od 1983 do 2005 roku teren Różanki należał do Archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej, w 2005 roku ponownie trafił w ręce miasta.
Rok później rozpoczęła się modernizacja i odbudowa ogrodu w stylu z lat 30. XX wieku. 20 kwietnia 2007 roku obiekt został oddany do użytku. Na terenie ogrodu zasadzono ponad dziewięć tysięcy róż w 99 odmianach. Na terenie Różanki odnajdziemy m.in. grab amerykański, świerk serbski, który występuje jedynie w górach Bośni i Hercegowiny, klon, kasztanowiec gładki, korkowiec amurski i drzewka owocowe. W ramach przeprowadzonej modernizacji wykonano schody, alejki i plac zabaw, odtworzono także „Ptasią Studnię”, której głównym elementem są cztery betonowe gęsi – trzy z nich są oryginalne.
Ogród Różany w Szczecinie został wpisany na wojewódzką listę zabytków w kwietniu 2004 roku.

Open Gallery Monika Krupowicz w Szczecinie
Galeria sztuki Moniki Krupowicz Open Gallery prezentuje, promuje i sprzedaje malarstwo współczesne najlepszych polskich artystów oraz uznanych twórców z zagranicy. Zorganizowaliśmy wiele wystaw indywidualnych i zbiorowych, a także wiele wydarzeń artystycznych, promujących malarstwo współczesne. Organizujemy również plenery malarskie. Poza malarstwem prezentujemy grafikę, rysunek, rzeźbę oraz ceramikę artystyczną. Galeria jest przede wszystkim miejscem spotkań artystów i odbiorców sztuki, gdzie w przyjemnej atmosferze chcemy eksponować sztukę na najwyższym poziomie artystycznym. Wystawy oraz wydarzenia artystyczne prowadzimy również we współpracy z firmami i instytucjami, które chcą w swojej działalności promować się poprzez sztukę. Mamy do dyspozycji trzy pomieszczenia wystawowe o powierzchni 90 m kw. w centrum Szczecina oraz doświadczony zespół pracowników.
Monika Krupowicz - organizatorka licznych wystaw malarstwa współczesnego oraz indywidualnych pokazów sztuki na wysokim artystycznym poziomie. Od 2005 roku prowadzi galerię sztuki Open Gallery w Szczecinie i od 1998 roku agencję public relations Open Mind. Organizuje również plenery malarstwa, m.in. cieszące się dużym uznaniem w środowisku artystów plenery w Międzyzdrojach oraz w Szczecinie. Jest także inicjatorką wielu artystycznych projektów, których celem jest promocja sztuki. Wykorzystując swoje doświadczenie w dziedzinie public realtions, wprowadza sztukę do działań promocyjnych firm i samorządów.

Parafia Polskokatolicka pw. św. Apostołów Piotra i Pawła
Kościół pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Szczecinie to obecnie parafia Kościoła Polskokatolickiego, przynależąca do dekanatu pomorsko-wielkopolskiego diecezji wrocławskiej.
Na miejscu dzisiejszej świątyni, ponoć już w VI-VIII w. rosły "święte dęby", oraz czczono bóstwa Słowian połabskich i Pomorzan (Trzygłowa). W roku 1124 biskup Otton z Bambergu (podczas swojej misji chrystianizacyjnej) położył kamień węgielny pod powstały na tym miejscu pierwszy kościół chrześcijański na Pomorzu Zachodnim. Ten drewniany kościół został jednak spalony podczas najazdu duńskiego w 1189 r. W latach 1223-1237 na jego miejscu zbudowano nową świątynię z cegły, która zachowała się do dnia dzisiejszego. Kościół św. Apostołów Piotra i Pawła jest jedynym w Szczecinie kościołem pozostającym pod niezmienionym wezwaniem, a nadanym przez samego biskupa Ottona. Obecnie kościół ten znajduje się na Europejskim Szlaku Gotyku Ceglanego i jest wpisany do rejestru zabytków w 1955 r. pod nr A-803.
W 1534 r. kościół został zamieniony na świątynię protestancką. Od 1945 r. parafia należy do wyznawców kościoła Polskokatolickiego. Do 1978 r. proboszczem tej parafii był ks. Zdzisław Zaremba, a następnie ks. inf. Stanisław Bosy, który piastuje to stanowisko do dnia dzisiejszego.
Niewątpliwym atutem kościoła jest znajdujący się na sklepieniu drewniany obraz dzieła niemieckiego malarza Ernsta Eichnera z 1703 r. (24 m dł. i 4 m szer.) przedstawiający trzy sceny biblijne: potop i Boga Ojca, czterech Ewangelistów, oraz kazanie Chrystusa na Górze i Baranka. Innym cennym eksponatem są żyrandole z XVI w., będące darowizną Habsburgów. Kościół zawiera również największy zbiór tablic epitafijnych z XVI i XVII w. W jednej z bocznych kaplic jest też miejsce upamiętniające pomordowanych w Oświęcimiu Brzezińce. W parafii odbywają się spotkania ekumeniczne, koncerty, np. z cyklu "Świątynia sztuki", czy zaduszki jazzowe.

Park im. Jana Kasprowicza w Szczecinie
Park zajmuje powierzchnię ok. 50 ha, na jego terenie rośnie ponad 200 gatunków drzew i krzewów. Został założony w 1900 r., obecnie jest częścią kompleksu sąsiadującego z Puszczą Wkrzańską.
Założenie znajduje się na zboczu Doliny Niemierzyńskiej i jest fragmentem kompleksu zieleni połączonego z leżącą nieopodal Puszczą Wkrzańską. Park mieści się pomiędzy ulicami Słowackiego, Skargi, Zaleskiego i Wyspiańskiego i zajmuje powierzchnię ok. 50 ha.
Obecny Park im. Jana Kasprowicza został założony w 1900 roku jako „Quistorp Park” na cześć Johannesa Quistorpa, szczecińskiego filantropa i przedsiębiorcy, który przekazał miastu sąsiadujące tereny – plac Jasne Błonia i Las Arkoński.
Quistorp był właścicielem fabryki cementu portlandzkiego i spółki budowlanej „Westend”, to on zainicjował powstanie nowej dzielnicy tzw. Neu-West-End. Przedsiębiorca ten pod koniec XIX wieku opracował założenie urbanistyczne, w którym uwzględnił istnienie dużego kompleksu zieleni, który będzie wkomponowany w dzielnicę willową. Quistorp konsekwentnie realizował swój plan tworząc jedyne w swoim rodzaju pasmo zieleni, które znalazło się w centrum dużego miasta i którym swobodnie można przejść do mieszczącej się niedaleko puszczy.
Oficjalnie park został przekazany miastu w 1908 roku. Wcześniej, w 1885 roku dzięki spiętrzeniu rzeczki Osówki utworzono jezioro Rusałka – wiosną i latem można było po niej pływać łódkami, zimą jezioro zamieniało się w lodowisko. Ponadto w parku powstały restauracje, wybudowano most nad Rusałką, ustawiono fontanny, rzeźby.
Założono także tor saneczkowy, plac koncertowy, pijalnię piwa i mleka oraz plac zabaw dla dzieci. W 1915 roku tuż nad brzegiem jeziora w dawnym młynie słodowym utworzono restaurację, która cieszyła się dużym zainteresowaniem.
Do II wojny światowej kompleks utworzony przez Quistorpa był niezwykle atrakcyjny dla turystów i mieszkańców Szczecina. Atrakcyjność ta była podnoszona przez ściągnięte z różnych stron świata egzotyczne gatunki drzew i krzewów – część z nich dotrwała do obecnych czasów.
Na terenie założenia odnajdziemy ponad 200 gatunków drzew i krzewów. Oprócz drzew dobrze znanych w Polsce, takich jak kasztanowce, buki, wierzby czy dęby odnajdziemy m.in. sosnę górską, sosnę żółtą, sosnę Jeffreya, świerk serbski, grab amerykański, klon tatarski, parocję perską, świerk Brewera, jesion mannowy i lipę holenderską. Ponadto w Parku im. Jana Kasprowicza odnajdziemy jedyny w Europie Ogród Północnoamerykański. Park cieszy się także dużą popularnością wśród rowerzystów – to w końcu tutaj znajdziemy fragment najstarszej ścieżki rowerowej w całej Środkowej Europie.
Po II wojnie światowej założenie, które od 1945 roku nosi nazwę „park im. Jana Kasprowicza” nieco zaniedbano. Konieczna była rozbiórka młyna słodowego, w którym mieściła się restauracja, zlikwidowano także tzw. japoński mostek.
W drugiej połowie lat 70. XX wieku podjęto decyzję o budowie amfiteatru na ok. 4,5 tys. widzów. Obiekt nosi nazwę Teatr Letni im. Heleny Majdaniec. Nieopodal teatru znajduje się rzeźba „ogniste ptaki”, która została wykonana przez Władysława Hasiora. W 1979 roku na terenie parku zaprezentowano pomnik Czynu Polaków, autorstwa Gustawa Zemły. W najdalszym krańcu parku znajduje się tzw. Różanka – ogród, który został odnowiony w 2007 roku. Ponadto w ostatnich latach w parku odnowiono oświetlenie, na jego terenie powstało kilka punktów małej gastronomii. W planach jest utworzenie restauracji.
Park im. Jana Kasprowicza został wpisany na wojewódzką listę zabytków w grudniu 1994 roku.

Park przy przystani
Trzebieski park mieszczący się przy przystani jest jedynym parkiem w tej miejscowości. W parku rosną przede wszystkim piękne kasztanowce i to z tego powodu jesienią przychodzą tu dzieci, by zbierać owoce tych drzew. Wiosną i latem kwitną tutaj także róże. W parku wyznaczone są alejki i ustawione są ławeczki. Bliżej nabrzeża znajduje się wybetonowany plac, gdzie ustawiana jest scena, z której podziwiać można gwiazdy przyjeżdżające na Trzebieskie Neptunalia. Park od ulicy nie jest ogrodzony lecz odseparowany jest od terenu COŻ i przystani wysokim ogrodzeniem

Pałac
Pałac w Karsznie znajduje się nieopodal zabytkowego ryglowego kościoła pw. św. Huberta, w cichej i malowniczej okolicy. Budynek nie jest widoczny z drogi wojewódzkiej, choć oddalony jest od niej o ok. 300 m. Obiekt wzniesiony został w stylu neorenesansu francuskiego pod koniec XIX wieku przez rodzinę von Enckevorth, właścicieli majątku Karszno. Po zakończeniu II wojny światowej pobliski majątek wraz z pałacem został upaństwowiony. W latach 70-tych XX wieku w pałacu przeprowadzono generalny remont, przekształcono go i przeznaczono do pełnienia funkcji placówki Wojsk Ochrony Pogranicza. W okresie po transformacji ustrojowej, po 1989 roku, placówką zarządzał Pomorski Oddział Straży Granicznej w Szczecinie. Aktualnie gospodarzem pałacu jest Książnica Pomorska im. Stanisława Staszica w Szczecinie, która umieściła tu swoją bibliotekę składową. Obiekt ten współcześnie jest miejscem spotkań kulturalnych, konferencji, wystaw oraz imprez plenerowych. Wokół rezydencji rozciąga się przepiękny zabytkowy park. Jeśli chodzi zaś o kształt samej budowli, to jest to budynek piętrowy, ze strychem pokrytym blaszanym ocynkowanym mansardowym dachem i lukarnami czyli okienkami doświetlającymi poddasze. Obiekt jest podpiwniczony, wchodzi się do niego przez ganek, do którego prowadzą kilkunastostopniowe schody. Pałac wybudowany został z czerwonej cegły. W fasadzie tylnej znajdują się dwa boczne występy zwane ryzalitami, przy elewacji bocznej - północnej znajduje się kwadratowa, trójkondygnacyjna wieża, a przy elewacji bocznej - południowej stoi jednokondygnacyjna przybudówka zakończona półkoliście. W latach 70-tych ubiegłego wieku obiekt przeszedł generalny remont wnętrz, po którym stracił swój pierwotny charakter. Powstały między innymi żelbetowe schody, które zastąpiły wcześniejsze drewniane. W czasie remontu wymieniono większość stolarki okiennej i drzwiowej. Warte podkreślenia jest również to, że w pałacu nie zachowano żadnego oryginalnego wyposażenia.

Pałac
Pałac w Stolcu położony tuż przy samej granicy z Republiką Federalną Niemiec, nieopodal granicznego jeziora i jest jednym z piękniejszych tego typu miejsc w powiecie polickim. Został on zbudowany w latach 1721-1727 w stylu klasycyzującego baroku. Do rezydencji od wejścia głównego prowadzi dostojna aleja kasztanowcowa. Na teren kompleksu pałacowego wchodzi się przez bogato zdobioną, neobarokową, monumentalną kutą bramę, osadzoną w dwóch betonowych filarach, na których po obu stronach spoczywają rzeźbione jelenie. Skrzydła bramy zdobione są motywami roślinnymi oraz inicjałami ostatniego właściciela z rodu von Ramin. Prowadząca do obiektu aleja kończy się przy podjeździe do pałacu ozdobnym trawnikiem o owalnym kształcie. W tej części znajduje się także dziedziniec. Po stronie zachodniej pałacu rozciąga się aleja lipowa, a za nią lasy, łąki i jezioro, które są składową naturalistycznego parku z XIX wieku. Do miejsca tego prowadzą z pałacowego tarasu ozdobne schody. Fundatorem całości założenia pałacowo-parkowego byli przedstawiciele zamożnego rodu von Ramin. Wybudowany na planie prostokąta, murowany budynek składa się z dwóch kondygnacji i pokryty jest dachem mansardowym. Do obiektu prowadzą reprezentacyjne schody, a przy wejściu stoją cztery kolumny podpierające znajdujący się powyżej balkon. W centralnej części fasady znajduje się trójkątny fronton z tympanonem wypełnionym namalowanym herbem von Raminów. Ciekawostką jest to, że przez grunty majątku po II wojnie światowej została wytyczona granica państwowa, co symbolizują do tej pory słupki graniczne przy podjeździe. W roku 1945 pałac wszedł w posiadanie Wojsk Ochrony Pogranicza, następnie stacjonowała tu Straż Graniczna. W latach 70-tych ubiegłego wieku obiekt poddano gruntownemu remontowi. Po opuszczeniu pałacu przez pograniczników na początku XXI wieku pałac był w rękach Skarbu Państwa, pod opieką Starosty polickiego.

Pałac pod Głowami
Dzisiejszy dom kultury Klub XIII Muz mieści się w tzw. Pałacu pod głowami, który w rzeczywistości składa się z dwóch budynków. Obiekt został wzniesiony w końcówce XVIII wieku w stylu klasycystycznym i połączony z budynkiem mieszczącym się od strony ul. Staromłyńskiej w 1889 roku.
Od połączenia budynków aż do końca drugiej wojny światowej pałac służył władzom wojskowym. Podczas wojny uległ nieco zniszczeniu, odbudowano go w 1958 roku i przekazano instytucjom kulturalnym. W części zachodniej (od pl. Żołnierza Polskiego) mieści się klub XIII Muz, który został założony przez Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego.
Nazwa budynku pochodzi od dziewięciu głów, które do II wojny światowej były umieszczone w nadprożach okien na pierwszym piętrze budynków. Pierwotnie były to głowy herosów. Po wojnie podczas remontu budynku umieszczono w miejscu dawnych głów, głowy szczecinian, którzy byli związani z kulturą – m.in. Władysława Filipowiaka, Jana Papugi, Józefa Bereckiego, Stefana Kwileckiego. Autorem rzeźb jest Sławomir Lewiński, który w ten sposób chciał podkreślić młodą polskość miasta.
We wnętrzu pałacu odnajdziemy kilka oryginalnych elementów, w niektórych pomieszczeniach zachowała się sztukateria. Ciekawostką jest natomiast możliwość wirtualnego zwiedzania Sali Kominkowej, która mieści się w Pałacu pod Głowami. Obiekt został wpisany na wojewódzką listę zabytków w czerwcu 1954 roku.

Plac Grunwaldzki
Plac Grunwaldzki jest największym placem Szczecina. Został zaprojektowany na planie koła z gwiaździście wychodzącymi alejami i ulicami. Plac powstał pod koniec lat 80-tych XIX wieku, w miejscu wyburzonego w 1884 roku Fortu Wilhelma. Autorem koncepcji placu był James Hobrecht. Powstała ona już w latach sześćdziesiątych XIX wieku i zakładała rozwój Szczecina w kierunku północno-zachodnim. Ze względu na to, że tereny projektowanej inwestycji należały do wojska, budowa została zakończona z opóźnieniem.
Nim do tego doszło nadburmistrz Burscher i radca Kruhl wprowadzili zmiany w projekcie. Czerpali oni pełnymi garściami z projektów przebudowy Paryża, autorstwa Georges'a Haussmanna. Podobieństwo do paryskich placów doprowadziło nawet do zbudowania przekonania jakoby Haussmann osobiście zaprojektował Plac Grunwaldzki.
Pierwotnie plac nazwano Kościelnym, później Cesarza Wilhelma. Obecna nazwa została nadana 15 lipca 1945 roku, w 535 rocznicę bitwy pod Grunwaldem. Zgodnie z projektem środek placu zajmował okrągły zieleniec, a ruch tramwajów i samochodów odbywał się po wybrukowanym okręgu. W latach dwudziestych XX wieku przeprojektowano organizację ruchu. Od tego czasu linia tramwajowa biegła przez środek placu. Po 1945 roku powrócono do pierwotnego układu, a od lat siedemdziesiątych tramwaje ponownie jeżdżą przez środek placu.
Z ośmiu stron do placu dochodzą aleja Papieża Jana Pawła II, aleja Józefa Piłsudzkiego, ulica Generała Ludomiła Rayskiego i ulica Śląska. Otoczenie placu stanowiły reprezentacyjne eklektyczne kamienice. W 1944 roku część z nich została zniszczona podczas alianckiego nalotu. Na ich miejscu w latach sześćdziesiątych zbudowano wielopiętrowe bloki. Pozostałe kamienice, które również ucierpiały w 1944 roku, zostały pieczołowicie odrestaurowane.
Plac jest obsadzony zachowanym starodrzewem, wśród którego rosną okazy budleja i krzewów cisowych. Zainstalowana w latach dziewięćdziesiątych infrastruktura, a szczególnie lampy, stara się nawiązywać wyglądem do tej z lat trzydziestych.

Plaża kąpielowa w Rieth
Położona nad Jeziorem Nowowarpieńskim, jest dosyć ukryta, dlatego niewiele osób ją zna. Rozciąga się stąd wspaniały widok na małą wysepkę, jedyny w swoim rodzaju na wybrzeżu Zalewu Szczecińskiego. Niewielka, piękna, piaszczysta plaża zaprasza, by zorganizować na niej piknik, zatrzymać się na dłuższą chwilę i rozmarzyć. O komfort odwiedzających zadbano, oferując liczne parkingi, drewniane ławki, miejsca na ognisko i mobilną toaletę. Na piasku znajduje się konstrukcja do wspinania dla najmłodszych. Można tu delektować się godzinami spokoju w najbardziej nasłonecznionym obszarze Niemiec.

Plebania przy kościele pw. Podwyższenia Krzyża Świętego
Plebania w Trzebieży znajduje się naprzeciwko kościoła pw. Podwyższenia Krzyża Świętego. Usytuowana jest ona na niewielkim wzniesieniu na terenie przynależącym do parafii. W okolicy znajduje się trzebieski park, port rybacki i Centralny Ośrodek Żeglarstwa. Położony w ciekawej okolicy budynek powstał w początkach XIX wieku jako pastorówka dla mieszkającego tu wówczas pastora. Budynek został wzniesiony w konstrukcji szachulcowej i pokryty dachem naczółkowym, w którym od strony ulicy umieszczone zostało okno w wystawce. Do plebani wchodzi się głównymi drzwiami od ulicy, do których prowadzą schody dwustronne, od podwórza zaś do budynku wchodzi się przez ganek. Odrestaurowany obiekt jest jednym z najcenniejszych zabytków architektonicznych Trzebieży. Aktualnie pomieszczenia plebani służą proboszczowi za mieszkanie i biuro parafialne, a parafianom, jako miejsce spotkań z okazji różnych świąt, wydarzeń społecznych i kulturalnych. Przy budynku znajduje się sporych rozmiarów ogród plebanijny, na którego terenie organizowane są pikniki parafialne i inne spotkania. Cały teren jest ogrodzony. Obiekt jest dostępny z zewnątrz. Do biura parafialnego najlepiej zgłaszać się po uprzednim ustaleniu telefonicznym.

Pomnik "Ptaki"
Pomnik jest atrakcją dla przyjeżdżających do Szczecina turystów, lubiących przechadzać się parkiem Kasprowicza. Rzeźba plenerowa, która stoi w pobliżu Teatru Letniego wykonana jest z łańcuchów, kształtowników i blachy, które tworzą razem różnorodne ptaki, pomalowane w wielu barwach. Jej autorem jest Władysław Hasior. Początkowo wykonywał on projekt mający wzbogacić wizerunek Zamku Książąt Pomorskich. Budowa Trasy Zamkowej jednak zmusiła do zmiany miejsca docelowego jego dzieła. Ptaki przeniesiono w 1980 r. na Plac Zgody, skąd ponownie je przetransportowano z uwagi na powstającą tam kamienicę. Obecnie są  one usytuowane w bezpiecznym i odpowiednim dla nich miejscu. Turyści mogą podziwiać je razem z okazałą panoramą na jezioro Rusałka.

Pomnik Bartolomeo Colleoniego
Bartolomeo Colleoni był słynnym weneckim dowódcą najemnych wojsk. Jego pomnik, stojący na pl. Lotników, jest wierną kopią renesansowego oryginału. Przez długie lata znajdował się w Warszawie, w 2002 r. wrócił do Szczecina.
Pomnik przedstawia słynnego weneckiego kondotiera (dowódcę oddziałów najemnych wojsk, który na swój koszt formował wojsko). Jest on jedną z najbardziej okazałych kopii najsłynniejszych dzieł renesansowych. Oryginał wykonał Andrea del Verrocchio. Kopia została utworzona na potrzeby szczecińskiego Muzeum Miejskiego w 1913 roku. Pomnik po wojnie podarowany został Warszawie, w ramach wsparcia zniszczonej stolicy. Zajął on tam miejsce na dziedzińcu Akademii Sztuk Pięknych. Do Szczecina wrócił dopiero w 2002 roku. W 2009 roku został poddany renowacji, po której odzyskał oręż, trzymany w prawej ręce.

Pomnik Czynu Polaków
Pomnik Czynu Polaków jest jednym z najbardziej charakterystycznych pomników w Szczecinie. Został odsłonięty w 1979 r. Ufundowano go ze składek mieszkańców, a także Stoczni Szczecińskiej im A. Warskiego. Jego wykonawcą jest rzeźbiarz Gustaw Zemła, który współpracował przy jego tworzeniu z rzeźbiarzem E. Kozakiem. Pomnik nawiązuje do trzech pokoleń szczecinian, których pamięć poprzez postawienie monumentu miała zostać utrwalona. Pierwszym z nich jest pokolenie szczecińskiej Polonii z przełomu XIX i XX żyjącej za granicą do czasów wojny. Drugim pokoleniem są szczecinianie, którzy mieli swój udział w odbudowie miasta po wojnie. Trzeci orzeł jest symbolem ostatniego pokolenia, które zaangażowane było w rozwój przemysłu, służby zdrowia, kultury, komunikacji oraz współczesnego budownictwa. Cokół wykonany został przez J.W Piskorza-Nałęckiego. Jego łączna wysokość to 22.5 m. Orły przedstawione w pomniku ważą razem 60 ton, natomiast cała konstrukcja aż 150 ton. Pomnik jest atrakcją turystyczną występującą na licznych pocztówkach, a także ważnym miejscem w świadomości mieszkańców. Podczas wielu uroczystości  państwowych składane są pod nim kwiaty. Pomnik jest podświetlany nocą.

Pomnik Gryfa
Pomnik Gryfa powstał w 1972 roku. Jego projektantką jest Leonia Chmielnik, która przy jego wykonaniu współpracowała z Anną Paszkiewicz. Szczecińskie artystki wspólnie stworzyły rzeźbę na dziedzińcu Zamku Książąt Pomorskich, skąd przeniesiona została z czasem pod odnowiony ratusz. Gryf wspiera się na tylnych łapach, unosząc jednocześnie pierś i przednie łapy. Na cokole widnieje napis TOWARZYSTWO PRZYJACIÓŁ SZCZECINA W XXVIII ROCZNICĘ WYZWOLENIA. Łączna wysokość pomnika z podstawą wynosi 445 cm.

Pomnik Marynarza-Sternika
Miedziana rzeźba marynarza o wysokości ponad 4 m powstała w 1980 r. Znajduje się w centrum miasta, przy Alei Fontann. Autorem jej projektu jest Ryszard Chachulski.
Szczecin jako miasto, w którym siedzibę ma Akademia Morska, musiało posiadać pomnik nawiązujący swoim wyglądem do morskich tradycji stolicy województwa zachodniopomorskiego. Według projektu Ryszarda Chachulskiego na zlecenie Towarzystwa Przyjaciół Szczecina i wniosku Zbigniewa Abrahamowicza postanowiono więc postawić okazałą miedzianą rzeźbę przedstawiającą marynarza. Projekt zrealizowano w 1980 roku. Postać wygląda majestatycznie i mierzy razem z cokołem 405 cm. W swoich dłoniach trzyma koło sterowe, a kołnierz jego wierzchniego okrycia zdaje się falować na wietrze. Postać nie jest związana z żadnym szczególnym wydarzeniem, lecz przypomina mieszkańcom, oraz odwiedzającym go turystom, że Szczecin to miasto związane z morzem i żeglarstwem. Fragment Alei Fontann, na której stoi obecnie pomnik Marynarza-Sternika został zabudowany w latach 90-tych. Pomnik w 2007 r. został poddany remontowi. Jest otoczony bujną roślinnością i kolorowymi krzewami. Za jego plecami znajduje się jedna z trzech fontann w tej części ulicy (stąd nazwa Aleja Fontann).

Pomnik ofiar faszyzmu 1939-1945 Ziemi Polickiej
Pomnik ofiar faszyzmu na Ziemi Polickiej jest monumentem upamiętniającym przymusowych robotników fabryki benzyny Hydrierwerke Pölitz, którzy ponieśli śmierć w obozach wybudowanych na terenie Trzeszczyna i w okolicach Polic. W czasie II wojny światowej zmarło tam prawdopodobnie ok. 13 tys. osób. Ludzie umierali z powodu osłabienia organizmu, wycieńczenia ciężką pracą, zdarzały się tam również przypadki morderstw. Twórca pomnika, polski rzeźbiarz Mieczysław Welter, zaprojektował i wykonał dzieło, które ukazać miało cierpienie i wycieńczenie tych kilkunastu tysięcy więźniów, którzy stracili życie w okolicznych niemieckich obozach. Rzeźba uroczyście odsłonięta 23 kwietnia 1967 roku przedstawia dwie postacie wygłodzone, udręczone i cierpiące, które stoją na nogach ostatkiem sił. Tuż obok pomnika, po jego prawej stronie, stoi betonowy blok z tablicą, na której uwidoczniony jest Krzyż Grunwaldzki. Pomnik jest doskonale widoczny z drogi, można się przy nim zatrzymać i usiąść na jednej z kilku ławeczek przed nim ustawionych.

Pomnik Ofiar Grudnia 1970 r.
Jeden z najmłodszych, ale i najciekawszych pomników w Szczecinie. Upamiętnia protest społeczny na placu Solidarności w Szczecinie (Grudzień 1970), podczas którego zabito 16 osób i raniono ok. 100. W całej Polsce odbywały się wówczas strajki związane z podwyżkami cen za mięso i produkty spożywcze. Pomnik odsłonięty został w 2005 roku w 25. rocznicę powstania NSZZ "Solidarność" Przedstawia on postać anioła, pod którym umieszczone są specjalne inskrypcje, oraz tablica pamiątkowa z nazwiskami tragicznie zmarłych. Jego projektantem jest Czesław Dźwigaj. Na uwagę zasługuje fakt, że przed realizacją jego pomysłu, władze miasta chciały postawić w miejscu pomnika kilka innych rzeźb. Żaden projekt nie został jednak zrealizowany. Inna nazwa pomnika to "Anioł Wolności".

Pomnik Papieża Jana Pawła II
Pomnik został odsłonięty 18 czerwca 1995 roku. Ustawiono go w miejscu, gdzie papież Jan Paweł II odprawiał mszę podczas swojej wizyty w Szczecinie 11 czerwca 1987 roku. Rzeźba została wykonana ze spiżu. Zaprojektował ją Czesław Dźwigaj, będący twórcą podobnych pomników w województwie zachodniopomorskim. Jego pomocnikiem był Stanisław Latour. Postać papieża przedstawiona jest w szatach liturgicznych. W jednej ręce trzyma krzyż a drugą ma uniesioną w swoim słynnym geście pozdrowienia. Na cokole umieszczony jest herb papieski, herb Szczecina a także cytat z homilii wygłoszonej podczas pamiętnej wizyty "...Rodzina silna Bogiem, Kraj silny rodziną...".

Pomnik poświęcony mieszkańcom Jasienicy i okolic
Pomnik poświęcony mieszkańcom Jasienicy i okolic wzniesiony został w roku 1934 przez mieszkańców wsi Duchowo w celu upamiętnienia ich bliskich poległych podczas I wojny światowej. Odrestaurowany w 2010 roku pomnik jest dzisiaj symbolem dobrosąsiedzkich stosunków polsko-niemieckich. Odnowiony pomnik wzbogacony jest o dwujęzyczny napis, który dodatkowo podnosi pamięć o powojennych mieszkańcach miejscowości. Jest to głaz umieszczony na cokole z kamieni spojonych zaprawą.

Rektorat Uniwersytetu Szczecińskiego
Obecny gmach Rektoratu US został zaprojektowany przez radcę budowlanego Rönnebecka w 1885 roku. Budynek powstawał w latach 1886-1888. Obiekt został wzniesiony z powodu przepełnionego gimnazjum przy dzisiejszej ul. Wielkopolskiej 14. Budowla była pierwszym obiektem, który stanął przy niewiele wcześniej wytyczonej ulicy.
Nad głównym wejściem do nowego budynku „König Wilhelm Gymnasium” utworzono wgłębienie w kształcie muszli, w którym znajdowało się popiersie króla Wilhelma. Do naszych czasów przetrwała jedynie muszla. Na elewacji budynku znajdują się dwie łacińskie sentencje: „uczymy się nie dla szkoły, lecz dla życia” i „w zdrowym ciele, zdrowy duch”.
W 1944 roku podczas alianckich nalotów budynek został zbombardowany. Po zakończeniu wojny obiekt odbudowano. Po remoncie znacznie uproszczono konstrukcję dachu. Budynek został wzniesiony z czerwone cegły.
Do dziś zachowały się oba dawne budynki gimnazjum – obecnie przy ul. Wielkopolskiej 14 mieści się Zespół Szkól Specjalnych. A w budynku przy al. Jana Pawła II 22a kolejno znajdowały się: szkoła podstawowa, Państwowy Zakład Wychowawczy dla dzieci Głuchych, Wydział Wychowania Fizycznego Studium Nauczycielskiego, Instytut Kultury Fizycznej Wyższej Szkoły Pedagogicznej, Wydział Nauk Przyrodniczych Uniwersytetu Szczecińskiego i od 1995 roku, po gruntownym remoncie Rektorat Uniwersytetu Szczecińskiego.
Budynek został wpisany na wojewódzką listę zabytków w marcu 2003 roku.

Ruiny dawnej fabryki benzyny syntetycznej
Fabryka powstała rok przed wybuchem II wojny światowej. Produkowano w niej benzynę syntetyczną, pozyskiwaną z węgla, na potrzeby niemieckiej armii. Na terenie fabryki organizowane są bezpłatne wycieczki z przewodnikiem.
Fabryka benzyny syntetycznej - Hydrierwerke Pölitz powstała w 1938 roku. Produkowano tutaj paliwo płynne z węgla (benzynę syntetyczną) na potrzeby niemieckiej armii. W 1944 roku zajmowała obszar 1500 hektarów w tym 200 hektarów zwartej infrastruktury technicznej, z której do dziś przetrwało w różnym stanie kilka charakterystycznych budowli. Najbardziej rozpoznawalną jest elewator węglowy służący do przechowywania półfabrykatów i produkcji benzyny. Widoczne są również szkielety hal produkcyjnych. Przetrwały naziemne bunkry przeciwlotnicze oraz bunkry typu Splitterschutzzelle kształtem zbliżone do jajka, przeznaczone dla jednej osoby oraz typu Westermann w kształcie cylindra zakończonego spiczastą betonową czapą. Napotkać można także zespoły silosów czyli zbiorników na paliwo. Wszystko to ukryte w gęstwinie drzew i krzewów. Niektóre miejsca są bardzo trudno dostępne i niebezpieczne. Jest tu sporo gruzów, kamieni i wystających z ziemi metalowych czy żeliwnych fragmentów, dlatego też odradza się zwiedzanie ruin fabryki na własną rękę. W każdą sobotę o godzinie 13:00 organizowana jest bezpłatna wycieczka z przewodnikiem, podczas której zwiedzić można fabrykę, zejść do podziemi, a także obejrzeć wystawy stałe w siedzibie stowarzyszenia.

Ruiny klasztoru augustianów
Powstanie klasztoru w XIII w. związane jest z pojawieniem się na tych terenach ojców augustianów. W XVI w., po reformacji budynek przestał pełnić funkcję sakralną i zaczął popadać w ruinę. Jego pozostałości są dziś dostępne do zwiedzania.
Ruiny klasztoru augustianów w Policach-Jasienicy to zabytek, który przypomina o pięknej historii tychże terenów. Obiekt ten stanowi jeden z najpiękniejszych zabytków średniowiecznej architektury klasztornej na Pomorzu Zachodnim. Jego powstanie związane jest z obecnością Augustianów – zakonników sprowadzonych na te ziemie w połowie XIII wieku. Dzięki ich działalności podmokłe do tego czasu okolice nad rzeką zostały zagospodarowane, a Gunica uregulowana. Mnisi wybudowali tutaj młyn, zajmowali się hodowlą owiec i świń, a także uprawiali chmiel i byli w posiadaniu kilku karczm. Mieli oni także do dyspozycji drewniany kościół wybudowany pod koniec XIII wieku, który został później przez nich przebudowany. Sam klasztor powstał w wieku XIV. Na zabudowania klasztorne składały się z dwa dwukondygnacyjne skrzydła i kościół, tworząc razem dziedziniec otwarty ku zachodowi. Do czasów współczesnych zachowały się pierwotne założenia budowli w stylu gotyckim z murami obwodowymi na skrzydle południowym i wschodnim do pierwszego piętra oraz pomieszczenia piwniczne. Podczas reformacji w XVI wieku jasienicki klasztor przestał spełniać swoje dotychczasowe funkcje i przybrał świecki charakter. Pod koniec XVII wieku zaczął popadać w ruinę. W połowie wieku XX rozebrano górne kondygnacje. Dziś teren wokół kościoła i ruin klasztornych jest zadbany i uporządkowany. Niebezpieczne miejsca są zabezpieczone. Wnętrza budowli są zarośnięte krzewami i inną  dziką roślinnością, lecz obiekt jest dostępny dla zwiedzających i dokładne obejrzenie ruin jest możliwe. Zachowane ozdobne łuki okienne i arkady doskonale uwidaczniają styl, w którym klasztor został wybudowany. Wokół rozciąga się teren przykościelny. Ruiny klasztoru dostępne są dla każdego zwiedzającego. Część obiektu dostępna jest z zewnątrz, do pozostałych zachowanych elementów dostać można się od podwórza kościelnego. Bardzo często to piękne miejsce wykorzystywane jest jako tło różnego rodzaju plenerowych sesji zdjęciowych. Od kilku lat, pod koniec wakacji letnich tuż obok kościoła, w sąsiedztwie ruin odbywa się Jarmark Augustiański – cykliczna impreza mająca na celu kultywowanie kultury dawnej, a szczególnie okresu średniowiecza. Od niedawna w ruinach klasztoru w Wielką Sobotę odbywa się także inscenizacja Misterium Męki Pańskiej. Świątynia znajdująca się w sąsiedztwie jest doskonale widoczna z drogi, wzniesiona jest bowiem na podwyższonym terenie. Ruiny klasztoru zaś ukryte są nieco głębiej.

Sala historii lokalnej w Glashütte
W sali historii lokalnej można zobaczyć zdjęcia huty szkła, która produkowała od 1665 do 1929 roku oraz model huty. Można też podziwiać szklane dzieła. Podawane są również informacje o pochodzeniu i tradycjach miejscowości. Muzeum można zwiedzać po wcześniejszym umówieniu telefonicznym.

Samoobsługowa stacja naprawy rowerów

Skatepark w Trzebieży
Betonowy skatepark w Kompleksie Rekreacyjno-Plażowym w Trzebieży nad Zalewem Szczecińskim stanowi nie lada atrakcję dla miłośników jazdy na deskorolce, rolkach czy rowerach wyczynowych, z której można skorzystać wypoczywając w tej miejscowości. Obiekt sportowy o nawierzchni betonowej i o wymiarach 25x40 m przyciąga wielu skate’owców, ale także miejscowych i turystów nie tylko ze względu na profesjonalność obiektu, ale otoczenie, w którym został on wybudowany. Trzebieski skatepark wyposażony jest w takie elementy, jak m.in.: Platforma z quarterami, Bank Ramp,  Platforma z jumboxem i wiele innych. Skatepark nie jest odseparowany ogrodzeniem, a bezpłatny dostęp do niego mają wszyscy zainteresowani.

Staw Wędkarski
Staw Wędkarski to sztuczny zbiornik wodny, utworzony w latach 70. XX w. Na późniejszych planach miasta bywał niekiedy błędnie określany jako Staw Uroczysko, co jest niezgodne ze stanem faktycznym, gdyż staw o tej nazwie znajduje się nieco dalej na północ, w Dolinie Siedmiu Młynów. Staw powstał przy okazji przepuszczenia kanałem podziemnym części wód przepływającej nieopodal rzeki Osówka do jeziora Głębokiego na co wpływ miało stale postępujące zanieczyszczenie jeziora, a co za tym idzie konieczność doprowadzenia do niego czystych wód. W późniejszym czasie staw zarybiono wskutek czego stał się on popularnym miejscem wśród wędkarzy, co wyjaśnia genezę jego nazwy. W bezpośrednim pobliżu stawu znajduje się urokliwa restauracja zaś wzdłuż jego brzegów ustawione są ławki, kosze na śmieci i tablice informacyjne. Przebiegają tędy cztery szlaki turystyczne (szlak niebieski, szlak czerwony, szlak Pokoju oraz szlak Puszczy Wkrzańskiej).

Syrenie Stawy
Uznawane za jedno z najpiękniejszych w Szczecinie założenie parkowe z różnorodnym drzewostanem oraz zapleczem gastronomicznym i usługowym, zostało wyodrębnione pod koniec XIX w. pod nazwą Park Fundacji Arndta. Nazwa parku wzięła się od założonego w tym miejscu przez Johannesa Quistorpa sanatorium dla fundacji im. E. M. Arndta. Jego centralny punkt stanowiły Syrenie Stawy, wraz ze znajdującą się u jego brzegu restauracją Lipowy Dwór. Po przeciwnej stronie dzisiejszej ul. Wincentego Pola usytuowany był niewielki cmentarz. Przy ulicy Międzyparkowej znajduje się jedyny ocalały po wojnie budynek w parku – domek myśliwski, będący dawniej domkiem dla pracowników leśnych. Pozostałe zabudowania należące do sanatorium uległy zniszczeniu podczas drugiej wojny światowej i dziś pozostały po nich jedynie fundamenty. Po wojnie park nazwano Parkiem Słowackiego. Nazwa ta nie przyjęła się jednak wśród mieszkańców, z biegiem czasu znikając także z planów miasta, wskutek czego dziś jest ona niemalże nieużywana, a tereny parku uznaje się za południowe rubieże Parku Leśnego Arkońskiego. Na początku XXI w. powstał projekt utworzenia w tym miejscu ogrodu botanicznego wraz z fontannami, oranżerią, czy zieloną szkołą. Pierwszym etapem projektu było oczyszczenie Syrenich Stawów w 2012 r.
Syrenie Stawy to kilka połączonych ze sobą zbiorników wodnych, które powstały w zagłębieniach po wydobywanym dawniej w tym miejscu torfie. Są one zasilane wodami przepływającej tędy rzeki Osówki. Teren, na którym znajdują się stawy jest silnie zabagniony, wobec czego dostęp bezpośrednio do brzegów jest znacznie utrudniony. Na terenie Syrenich Stawów utworzono alejki spacerowe i wiaty piknikowe. Jest to idealne miejsce na spacer i relaks.

Szczecin - dawny Teatr Miejski
Zdjęcie archiwalne przedstawiające Teatr Miejski – w latach swojego istnienia uważany za jeden z nowocześniejszych obiektów na terenie ówczesnych Niemiec. W czasie II wojny światowej został on nieznacznie uszkodzony, pomimo szans na odbudowę wyburzono go w 1954 r. Po lewej stronie widoczny kościół pw. świętych Piotra i Pawła, a po prawej wieża Zamku Książąt Pomorskich.

Szczupak
Drapieżna ryba słodkowodna. Jej długość może dochodzić do 1,5 m przy wadze do 10 kg. Rekord wielkości należy do osobnika ważącego aż 35 kg. Szczupak często czyha na swoją ofiarę ukryty wśród roślin wodnych.

Tablica pamiątkowa
Tablica umieszczona jest w murze z kamienia polnego. Pomnik wniesiony został w dwudziestoleciu międzywojennym, znajduje się na nim niemieckojęzyczny napis, upamiętniający mieszkańców ówczesnego Pilchowa, poległych na frontach I wojny światowej. Jest jednym z przykładów pomników wznoszonych w tym celu w wielu innych miejscowościach przez ich mieszkańców.

Teatr Letni im. Heleny Majdaniec
Teatr znajduje się w Parku Kasprowicza. Jest jednym z największych amfiteatrów w Polsce. Oprócz spektakli odbywają się tu również koncerty, festiwale i kabaretony.
Teatr Letni im. Heleny Majdaniec to jeden z największych amfiteatrów w Polsce. Zlokalizowany w Parku Kasprowicza, przy jeziorze o wdzięcznej nazwie Rusałka. Naturalna skarpa zapewnia wspaniałą akustykę, a otoczenie zieleni gwarantuje przyjemną atmosferę.
Współczesny Teatr Letni powstał na miejscu poniemieckiej sceny estradowej. Pierwotnie otoczony był kaskadami fontann, w których obecnie na miejscu wody zobaczyć można kwiaty. W najbliższej okolicy znajdują się dzieła artystyczne, mające dopełniać amfiteatr. Jest tu uwielbiana przez dzieci konstrukcja „Ogniste ptaki” Władysława Hasiora, „Tańcząca para” Ryszarda Chachulskiego, czy mozaika Piotra Wieczorka.
Szczeciński amfiteatr to miejsce, które warto odwiedzić spacerując alejkami Parku Kasprowicza. Można tu przysiąść, odpocząć, nacieszyć się pięknem przyrody. Przede wszystkim jest to jednak jedna z największych i najpopularniejszych scen w Szczecinie. Odbywają się tu różnego rodzaju imprezy. Można się tu pośmiać przy kabaretach, wzruszyć podczas spektakli operowych. Amfiteatr gości też gwiazdy muzyki zarówno polskiej, jak i zagranicznej. Grali tu: Kult, Budka Suflera, Drupi, Omega i wielu, wielu innych.
Teatr Letni jest więc obowiązkowym miejscem na trasie zwiedzania Szczecina, jako miejsce rozrywki, wypoczynku i dobrej zabawy. Jest to również doskonały punkt startowy do wycieczki po Parku Kasprowicza i pobliskich lasach.

TWORZĘ SIĘ (galeria sztuki dla dzieci i młodzieży)
TWORZĘ SIĘ to galeria sztuki dla dzieci i młodzieży realizująca autorski program edukacji artystycznej, opracowany przez Fundację Las Sztuki. Celem nowego miejsca jest pobudzanie twórczego rozwoju młodych mieszkańców Szczecina oraz kształtowanie świadomych i wrażliwych uczestników życia społecznego. Twórcom zależy na powstaniu miejsca intrygującego i przyjaznego dzieciom wszystkich środowisk, w którym można tworzyć i wypowiadać się bez ograniczeń.
Przestrzeń nowej galerii podzielona jest na dwie części:
- edukacyjną, w której odbywają się warsztaty, pokazy filmów, wykłady i spotkania
- wystawienniczą, w której prezentowane są wystawy tworzone dla dzieci ale również przez dzieci, a także efekty działań twórczych

Urząd Miasta Szczecin
Urząd sąsiadujący z rozległym parkiem Jasne Błonia mieści się w zabytkowym gmachu z początku XX w. Budynki główne otaczają sporej wielkości dziedziniec wewnętrzny.
Decyzję o budowie obecnego gmachu Urzędu Miasta podjęto już w 1921 roku. Budynek miał być przeznaczony na siedzibę głównego urzędu administracyjnego Prowincji Pomorskiej. W 1924 roku wzniesiono centralną część, rok później dobudowano skrzydło wschodnie, a w 1927 roku pozostałe obiekty. Całość została zaprojektowana przez dr. inż. Georga Steinmetza, plany zakładały wkomponowanie obiektu w ciąg parku założonego przez Quistorpa. Główne budynki urzędu okalają czworoboczny dziedziniec, we wschodniej części znajduje się dodatkowy dziedziniec wewnętrzny.
W obiekcie mieściły się gabinety generalnego gubernatora, syndyka prowincji, dyrektora urzędu, głównego kanclerza i kierowników działów techniczny. W latach 1933 -1945 kompleks był siedzibą NSDAP.
W głównym budynku w centralnej części znajduje się reprezentacyjna klatka schodowa, a na parterze centrala telefoniczna. W lewym skrzydle znajdują się wielkie sale, które przed wojną były przeznaczone do uroczystości i posiedzeń urzędowych. Obecnie w lewym skrzydle odbywają się sesje Rady Miasta, zaś najbardziej okazała sala do 2014 była przeznaczona dla filharmonii. W prawym skrzydle znajdowały się pomieszczenia biurowe i kasowe – do dziś prawe skrzydło jest przeznaczone do obsługi interesantów. Pod budynkiem znajduje się schron o powierzchni 700 m kw, w którym może znaleźć schronienie 500 osób.
Gmach urzędu został wzniesiony w neobarokowym stylu. Pod centralnym budynkiem utworzono dwa przejazdy, które prowadzą do części parkowej. Początkowo elewacja obiektu była w kolorze zielonym, a mieszkańcy potocznie nazywali go „szpinakowym pałacem”, albo „szpinakowym domem”. W latach 60. XX wieku w wyniku pokrycia ścian zaprawą cementową budynek przybrał szarą barwę. Dopiero w 2011 roku podjęto decyzję o przywróceniu oryginalnej barwy. Od 2013 roku możemy podziwiać zieleń urzędu.
Gmach Urzędu Miasta został wpisany na wojewódzką listę zabytków w październiku 1995 roku.

Wielecki Potok
Wielecki Potok jest niewielkim strumieniem o długości ok. 7 km. Na dłuższym odcinku przepływa przez tereny zalesione. W Pilchowie ma uregulowane koryto. Uchodzi zaś do zarastającego i wysychającego jeziora, obecnie określanego jako Bagno Pilchowskie.

Wieża ciśnień w Trzebieży
Zbudowana z czerwonej cegły wieża ciśnień powstała wraz z innymi budynkami kolejowymi w 1910 r., kiedy do Trzebieży została przedłużona linia kolejowa ze Szczecina. Obecnie nie jest dostępna dla zwiedzających.
Zespół budynków kolejowych w Trzebieży, tj. budynek dworca, lokomotywownia, budynek mieszkalny i wodociągowa wieża ciśnień powstał w latach 1909-1910 w takcie przedłużania linii kolejowej Szczecin Główny-Jasienica do Trzebieży.  Wymienione wyżej budynki wybudowane zostały z cegły w stylu właściwym dla wcześniejszej, XIX. wiecznej architektury przemysłowej, z konkretnym dla nich przeznaczeniem.  Wodociągowa wieża ciśnień wzniesiona z czerwonej cegły, a w górnej części otynkowana stoi w sąsiedztwie zabytkowego budynku służącego niegdyś za noclegownię dla kolejarzy. Wejście na wieżę jest wzbronione. Mimo swojego dość dobrego z zewnątrz wyglądu przebywanie w jej okolicach może być niebezpieczne. Wieża pokryta jest dachem, na szczycie którego umieszczona jest "antenka".

Wieża widokowa w Trzebieży
Wieża widokowa w Trzebieży stanowiąca element Kompleksu Rekreacyjno-Plażowego jest obiektem górującym nad tym terenem. Została ona wzniesiona przy okazji rozbudowy powstałego w 2006 roku kompleksu turystycznego i oddana do użytku na początku roku 2014. Ponad dziesięciometrowa biała wieża zbudowana została z drewna i zabezpieczona wokół grubą szklaną płytą. Z tego zadaszonego obiektu rozpościerają się wspaniałe widoki na Zalew Szczeciński i okolice trzebieskiego kompleksu. Jest to doskonały punkt obserwacyjny dla miłośników natury i wspaniała atrakcja dla wszystkich odwiedzających plażę w Trzebieży.

Willa Ippena (Insytut Pamięci Narodowej)
Willa przy ul. Piotra Skargi 14 powstała w 1927 roku dla armatora Hermanna Otto Ippena. Jej projektantem został Gustav Gauss, który zaprojektował ją w stylu neobarokowym z okazałym szczytem fasady. Niestety projekt nie został zrealizowany, bowiem właściciel postanowił uprościć nieco jego konstrukcję, tuż po zbudowaniu fundamentów. Przedłożył policji budowlanej nowy pomysł na wykonanie obiektu i dzięki temu obecna forma charakteryzuje się wysokim murem oporowym i modernistyczną formą budynku z elementami neobarokowymi. Miasto w połowie lat 30. przejęło budynek od armatora i powierzyło majątek generałowi von Blaskowitzowi jako rezydencję służbową. Urzędował on w niej do czasów zakończenia II wojny światowej. Kilka lat później (początek lat 50.) willa zaczęła służyć radzieckiemu konsulatowi, a następnie konsulatowi Federacji Rosyjskiej aż do 1998 roku. Po jego likwidacji mieścił się tu Północno-Zachodni Oddział Regionalny Powszechnego Banku Kredytowego. Zaraz po wprowadzeniu się tu nowych lokatorów odbył się w willi remont generalny. Obecnie od 2009 roku swoją siedzibę mają tutaj: Oddziałowe Biuro Edukacji Publicznej szczecińskiego oddziału Instytutu Pamięci Narodowej a także Oddziałowa Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu. Willa Ippena jest jedną z najmłodszych willi wybudowanych na dawnej szczecińskiej dzielnicy Westendu. Obiekt wpisany został na listę zabytków nieruchomych. Założycielem spółki, która wykupiła grunty ziemskie pod budowę nowej dzielnicy był Johannes Quistorp, który prowadził interesy razem ze swoim synem a także przyjacielem Augustem Hornem. Ulica Piotra Skargi należała administracyjnie do wspomnianych ziem. Dziś dawny Westend wspomina się jako luksusowe osiedle dla bogatych przedsiębiorców.

Willa Krugera
Willa powstała w 1928 roku dla fabrykanta Emila Krugera. Wykonana jest w stylu historyzmu z elementami art deco, niezwykle popularnego w czasach powstawania budynku. Dwa style są nieco sprzeczne ze sobą, jednak razem tworzą obraz symetrycznej formy budynku, wykonanej z materiałów, które wówczas niedostępne były dla biedniejszych warstw społecznych. Wykonanie fasady świadczy o inspiracji historyzmem. Przy oglądaniu obiektu warto zwrócić uwagę na geometryczne rozstawienie okien, pilastrów i ciekawy portyk w centralnym punkcie obiektu. Willa powstała według projektu szczecińskiego architekta Schula. W 1939 roku zmienił się właściciel willi. Został nim Gebhard Holtz. Willa przetrwała wojnę, jednak do lat 60. XX wieku była opuszczona. Dopiero wtedy stworzono w niej Wojewódzką Przychodnię Alergologiczną. Willa Krugera podobnie jak willa Ippena jest jedną z najmłodszych willi wybudowanych na dawnej szczecińskiej dzielnicy Westendu jako obiekt wpisany na listę zabytków nieruchomych. Założycielem spółki, która wykupiła grunty ziemskie pod budowę nowej dzielnicy był Johannes Quistorp, który prowadził interesy razem ze swoim synem, a także przyjacielem Augustem Hornem.

Wnętrze apteki
Trzykondygnacyjna kamienica przy al. Jana Pawła II 42 została zaprojektowana pod koniec XIX wieku przez Jerzego Sommenstuhla. Eklektyczny budynek na frontowej elewacji ma zdobienia w formie pnących się roślin. W centralnej części elewacji umieszczono podobiznę maszkarona ze skrzydłami nietoperza, odnajdziemy także emblemat z cyrklem i ekierką oraz koronę, sowę otoczoną orlimi skrzydłami. Całość jest zwieńczona wyrzeźbioną szarfą z napisem „A.D. 1898”.
Na parterze kamienicy mieści się apteka, która została założona przez dr. Luckenbacha. Pomimo tego, że budynek znacznie ucierpiał podczas nalotów alianckich do naszych czasów przetrwało wnętrze apteki wraz z zachowaną stolarką okienną.
Pomieszczenie przeznaczone na aptekę do dziś pełni swoją funkcję. Wewnątrz odnajdziemy oryginalny biurko, stolik, szafa, zegar, boazeria, poniemieckie naczynia, wyposażenie głównej sali. Wnętrze apteki przy al. Jana Pawła II zostało wpisane na wojewódzką listę zabytków w styczniu 1977 roku.