Wieża widokowa w Ińsku
Wieża widokowa w Ińsku powstała w 2019 roku. To stalowa, ażurowa konstrukcja. Ma osiem  tarasów (pięter), z których można podziwiać piękne widoki. Aby wejść na sam szczyt trzeba pokonać 160 schodów albo skorzystać z windy. Wieczorem wieża jest podświetlana, co stanowi dodatkową atrakcję. Wstęp na nią jest bezpłatny.

Akademia Morska w Szczecinie
Akademia kontynuująca tradycje szczecińskich szkół morskich działa od 1947 r. Od roku 1968 mieści się w zabytkowym budynku przy Wałach Chrobrego.
Pierwszy budynek z lewej to w rzeczywistości dwie budowle połączone w jedną. Pierwsza część dzisiejszej Akademii Morskiej została wzniesiona w latach 1902 -1905 zgodnie z myślą projektową Emila Drewsa. Obiekt o tynkowanej elewacji zdobiony jest na szczycie wazami. Budynek został zaprojektowany jako siedziba Krajowego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Budynek ma cztery skrzydła, pośród których utworzono dziedziniec. Cześć pomieszczeń była przeznaczona na biura i służbowe mieszkania. Do obecnych czasów w stanie oryginalnym przetrwała reprezentacyjna klatka schodowa.
Druga część budynku została zaprojektowana w 1912 roku przez K. Hinckeldeyna. Jego budowa trwała do 1921 roku. Obiekt z czerwonej cegły posiada na elewacji wiele ciekawych rzeźb z piaskowca. Budynek został wzniesiony jako siedziba Naczelnej Dyrekcji Ceł. Oba budynku zostały wzniesione w stylu północnoniemieckiego renesansu, a swą bryłą miały nawiązywać do mieszczącego się po drugiej stronie tarasów budynku rejencji szczecińskiej.
Od 1968 roku w budynkach działa Akademia Morska. Na jego tyłach umieszczona jest rzeźba przedstawiająca popiersie rybaka - jeżeli podjedziemy do ogrodzenia akademii od ulicy Jarowita powinniśmy ujrzeć popiersie. Rzeźba jeszcze w latach 60. XX wieku znajdowała się w głównym hallu uczelni.
Budynek Akademii Morskiej został wpisany na wojewódzką listę zabytków w grudniu 1996 roku.
Uczelnia
Akademia Morska w Szczecinie jest państwową uczelnią techniczną. Kontynuuje ona tradycje edukacji morskiej, istniejących od 1947 r. szkół morskich w Szczecinie. Uczelnia szkoli kadry oficerskie: nawigatorów i mechaników, odpowiadających wymaganiom współczesnej floty transportowej i rybackiej oraz eksploatacyjne służby armatorskie i portowe floty morskiej i śródlądowej. Akademia kształci na trzech wydziałach (Nawigacyjnym, Mechanicznym i Inżynieryjno-Ekonomicznym Transportu) na studiach inżynierskich, magisterskich i doktoranckich w języku polskim, jak i angielskim. W gospodarce morskiej jest renomowaną jednostką naukową, zwłaszcza w zakresie inżynierii ruchu morskiego.

Amfiteatr w Zieleniewie-Morzyczynie gm. Kobylanka
Centralnym punktem Promenady jest amfiteatr zbudowany według bardzo śmiałego projektu, który jest częściowo zatopiony w wodach jeziora. Przykrywający całą konstrukcję dach ma postać potężnego żagla wygiętego przez wiatr. Wzdłuż brzegu zbudowano oświetlone ścieżki spacerowe i rowerowe, plac zabaw i skatepark.

Amfiteatr w Złocieńcu
Amfiteatr w Złocieńcu to nowy obiekt, który został wybudowany kilka lat temu w trakcie zagospodarowywania terenu położonego nad rzeką Wąsawą pomiędzy ulicami Mickiewicza i 5 Marca. Cały zagospodarowany teren, którego częścią jest amfiteatr otrzymał oficjalną nazwę „Teren rekreacyjno-sportowy im. Włókniarzy”, wśród mieszkańców przyjęła się nazwa potoczna „teren między mostami”. Na amfiteatr składa się niezadaszona scena wykonana z kostki brukowej oraz widownia z drewnianymi ławkami. Widownia została wkomponowana w naturalne zbocze, łagodnie wznoszące się od rzeki w kierunku ul. Pustej. Przy scenie wykonane są przyłącza elektryczne wykorzystywane przy podłączaniu oświetlenia i nagłośnienia. Podczas organizacji imprez i koncertów nad sceną rozkładane jest przenośne zadaszenie chroniące przed ewentualnym deszczem. Złocieniecki amfiteatr jest miejscem, gdzie często są organizowane imprezy kulturalne i rozrywkowe, takie jak: Dni Złocieńca, Festyn rodzinny, Ogólnopolskie Dni Tkaczy czy koncerty zespołów i solistów. Dużym atutem amfiteatru jest jego położenie w ładnym miejscu i praktycznie w centrum miasta. W pobliżu amfiteatru znajdują się korty tenisowe, boisko do koszykówki i plac zabaw dla dzieci.

Arsenał
Arsenał to budynek unikalny, jedyny tego typu zachowany na Pomorzu. Wzniesiony na przełomie XIV i XV wieku na podstawie prostokąta o wymiarach 12,32 x 16,52 m, dwukondygnacyjny, ceglany budynek zwieńczony został dwuspadowym dachem. Ściany udekorowane zostały ciekawym układem cegły zendrówki - pasami rombowymi. Znajdują się na nim nieregularnie rozstawione małe okna. Na pierwszym piętrze z kolei znajduje się sześć półkolistych okienek.
W arsenale, zwanym również zbrojownią, przechowywano sprzęt wojenny, produkowano i naprawiano broń oraz składowano lekki i ciężki sprzęt bojowy.
Budynek był wielokrotnie przebudowywany i modernizowany. W XIX w. znajdowało się tu więzienie, zaś obecnie swoją siedzibę ma w nim oddział Archiwum Państwowego.
W związku z obecną funkcją budynku, jego zwiedzenie możliwe jest po umówieniu się z pracownikami archiwum.

Basteja w Stargardzie
Basteja znajduje się w Parku Piastowskim w Stargardzie, wchodzi w skład obwarowań miejskich i jest zwieńczeniem muru obronnego biegnącego od Bramy Pyrzyckiej. Basteja jest unikatowym obiektem na Pomorzu. Została zbudowana w XVI w., a jej obecny wygląd ukształtował się na przestrzeni XVI, XVII i XIX wieku. Basteja jest wysunięta z muru obronnego i zakończona tarasem artyleryjskim - pełniła funkcję obronną. Ściany zewnętrzne zawierały wiele otworów strzelniczych, a w górnej części znajdowało się miejsce dla armat. W XIX w. utraciła swoje zastosowanie militarne, a jej wnętrze zaadaptowano na cele mieszkalne. W czasie II wojny światowej budynek został zniszczony, zaś w latach 1979-1980 odbudowany. W 2013 r. Basteja przeszła gruntowny remont, a jej otoczenie zostało wzbogacone o nowoczesny podziemny hol. Obecnie znajduje się tam Muzeum Archeologiczno-Historycznego w Stargardzie z multimedialną wystawą o historii miasta "Stargard - miejsce z historią. Stargard od czasów późnego średniowiecza do lat 20. XX w." Bezpośrednio z budynku można wyjść na zrekonstruowaną hurdycję - taras widokowy na murze obronnym z widokiem na Park Piastowski i ulicę Sukienniczą.

Baszta Jeńców
Baszta Jeńców wchodzi w skład obwarowań miejskich i ma najprostszą formę spośród stargardzkich baszt. Zbudowana została na przełomie XIII i XIV wieku przy zastosowaniu wątku wendyjskiego i polskiego. Zwieńczona została krenelażem (zębatym zwieńczeniem murów i baszt). Ma kształt cylindra wysokiego na 13 m, na kamiennej podstawie, wewnątrz którego znajdują się otwory strzelnicze na czterech poziomach. Prawdopodobnie nazwa baszty wywodzi się funkcji więzienia, jaką pełniła.
Obecnie zwiedzanie baszty wewnątrz jest niemożliwe ze względu na jej stan techniczny.

Baszta Morze Czerwone
Baszta Morze Czerwone jest najwyższą basztą obronną w Polsce. Wzniesiona na przełomie XV i XVI wieku posiada osiem kondygnacji wznoszących się na wysokość 34 m. Dolna część konstrukcji leży na planie prostokąta o wymiarach 8 x 9 m, kolejna ma formę cylindryczną udekorowaną cegłą zendrówką ułożoną w romby, najwyższa zaś ma kształt wieloboku. Szczyt zakończony jest ceglanym hełmem w kształcie ostrosłupa. W baszcie znajduje się wiele otworów strzelniczych. W podstawie znajdował się dawniej loch więzienny.
Nazwa baszty nawiązuje do wydarzeń z wojny trzydziestoletniej, gdy wg legendy budowlę spowiło morze krwi. Bardziej prawdopodobne jest pochodzenie nazwy z rdzawych mokradeł istniejących u podnóży baszty.

Baszta Siedmiu Płaszczy
Baszta Siedmiu Płaszczy, inaczej zwana Basztą Panieńską, jest jedyną tego typu budowlą, która przetrwała do dziś. Powstała prawdopodobnie w 1462 r.
Baszta Siedmiu Płaszczy zwana także Basztą Panieńską jest jedyną zachowaną basztą z obwarowań miejskich. Zabytek został wzniesiony najprawdopodobniej przed 1462 roku jako budowla dwukondygnacyjna. Na początku XIX wieku obiekt nie został zburzony tak jak pozostałe baszty, ale przystosowany jako pomieszczenia gospodarcze. Po 1850 roku na szczycie baszty nadbudowano pomieszczenia mieszkalne i baszta została oficyną budynku przy Frauenstraße 910. W takiej formie baszta przetrwała do 1944 roku, do alianckich bombardowań. Resztki ruin po budynkach, które znajdowały się wokół baszty rozebrano w 1956 roku tym samym odkrywając mury baszty. W połowie lat 60. XX wieku podjęto się odbudowy i rekonstrukcji uszkodzonych części baszty.
Z Basztą Panieńską związane są dwie legendy, które tłumaczą nazwę zabytku. Pierwsza mówi o zamożnym księciu, który miał siedem córek. Każdą z nich chciał wydać za równie majętnych mężczyzn. Niestety, każda córka zakochała się w biednym rycerzu. Ojciec postanowił dać nauczkę nieposłusznym córkom i kazał je zamknąć w baszcie do czasu aż zmądrzeją. Te na znak sprzeciwu kazały uszyć sobie czarne płaszcze, które nosiły dzień i noc. Mijały miesiące, a następnie lata, pewnego dnia zauważono, że jedzenie, które jest wsuwane przez szczelinę w murze nie jest odbierane. Wystraszony książę kazał rozpruć mury baszty, gdy to uczyniono okazało się, że w środku nikogo nie ma. Poza wiszącymi płaszczami. Od tej pory baszta jest zwana Basztą siedmiu Płaszczy, albo Panieńską, a co się stało z nieszczęśliwie zakochanymi córkami majętnego księcia? Tego nikt nie wie do dziś.
Druga legenda opowiada o nadwornym krawcu księcia Bogusława X. Książę wybierając się na pielgrzymkę do Ziemi Świętej, rozkazał uszyć sobie siedem płaszczy z bardzo rzadkiego i drogiego materiału. Krawiec wykonał zadanie zgodnie z poleceniem, ale tak sprytnie wykroił płaszcze, że zostało mu kilka skrawków materiału. Sprawa wyszła na jaw, gdy któregoś razu książę ujrzał na ulicy kobietę w sukni uszytej z takiego samego materiału jak jego płaszcze. Szybko się okazało, że to żona krawca. Za karę nieuczciwy rzemieślnik został zamknięty w baszcie, która od tej pory nosi wspomniane wyżej nazwy.
Dwie legendy niestety najprawdopodobniej mijają się z prawdziwym źródłem nazwy baszty. Według historyków to cech krawców ufundował budowę obiektu, to także oni mieli jej bronić w wypadku oblężenia.
Baszta Siedmiu Płaszczy została wpisana na wojewódzką listę zabytków w czerwcu 1954 roku.

Baszta Tkaczy / Baszta Lodowa
wiJedna z najokazalszych baszt w Polsce, miejska baszta obronna, wybudowana w XV wieku. Ośmiokondygnacyjna, ceglana, wysoka na 31 m, W górnej części cylindryczna, na kwadratowej podstawie, posiada dwa górne tarasy zwieńczone krenelażem (zębate zwieńczenie baszty). Na szczycie znajduje się ceglany stożek. Elewacja wyposażona jest w elementy zdobnicze wykonane z glazurowanej cegły.
W przyziemnej kondygnacji baszty znajdował się loch więzienny, a jej wyższe pomieszczenia pełniły funkcję obronną i obserwacyjną.
Nazwa - Baszta Tkaczy, wywodzi się z pieczy, którą sprawował nad basztą cech stargardzkich tkaczy. Przyjęło się też określać ją nazwą Baszty Lodowej, ponieważ służyła również jako składnica lodu.
Obecnie zwiedzenie baszty od wewnątrz jest niemożliwe ze względu na jej zły stan techniczny.

Brama Królewska
Brama była dawniej częścią pruskich fortyfikacji, jej budowę zakończono w 1728 r. Niegdyś działała w niej galeria sztuki, obecnie mieści się tu kawiarnia.
Brama Królewska jest jedną z dwóch bram miejskich, które przetrwały do naszych czasów z obszernej linii obwarowań Szczecina. Obiekt został wzniesiony w latach 1725-1728 według projektu holenderskiego architekta Gerharda van Wallrawe. Brama Królewska – zwana wcześniej „Anklamer Tor” - została wzniesiona na miejscu dawnej Bramy Młyńskiej. Nazwa ta obowiązywała do 1840 roku, od 1841 roku brama nosi nazwę Królewskiej na cześć jej fundatora, czyli króla Fryderyka Wilhelma I.
Tak jak w przypadku Bramy Portowej ściany budowli zdobione są rzeźbami autorstwa Bartholome Damarata. Na bramie odnajdziemy m.in. Marsa z mieczem i tarczą oraz Herkulesa z maczugą i skórą lwa. Nad przejazdem znajduje się panoplium z tarczą i pruskim orłem, całość otoczona jest łańcuchem Orderu Czarnego Orła, zaś na szczycie znajduje się korona. Brama Królewska ozdobiona jest rzeźbionymi elementami oręża, zbrojami, tarczami i sztandarami.
Podczas drugiej wojny światowej w obawie przed zniszczeniami zdemontowano zdobienia, ukryte je w lesie, a budowlę obsadzono bluszczem. Dzięki temu obiekt nie uległ zniszczeniu. Zdobienia ukryte w Lesie Arkońskim odnaleziono w 1957 roku i ponownie zamontowana na bramie.
W 1994 roku została przeprowadzona modernizacja obiektu, w latach 90. XX wieku w budowli mieściła się galeria sztuki, od 2000 roku w bramie działa kawiarnia „Brama Jazz Cafe”.
Obiekt został wpisany na wojewódzką listę zabytków w czerwcu 1954 roku.

Brama Portowa
Obiekt w stylu barokowym powstał w latach 20. XVIII w. To jedna z dwóch bram miejskich, które przetrwały do czasów współczesnych. Obecnie jest siedzibą Teatru Kameralnego.
Brama Portowa jest jedną z dwóch bram miejskich, które przetrwały z linii obwarowań miasta. Obiekt w stylu barokowym został wzniesiony w latach 1725-1727 według projektu holenderskiego architekta Gerharda Corneliusa van Wallrawe.
Zewnętrzne mury zabytku zostały ozdobione rzeźbami francuskiego artysty Bartholome Damarta. Z jednej strony odnajdziemy tarczę z monogramem króla Fryderyka Wilhelma, który ufundował budowę obiektu. W górnej części obiektu odnajdziemy złocony napis w języku łacińskim, który głosi o prawach Państwa Brandenburskiego do Pomorza i Szczecina. Nad inskrypcją umieszczona została panorama miasta i bóg rzeki Odry. Jeszcze wyżej znajduje się owalna tarcza zwieńczona koroną z herbem Prus.
W pierwszej połowie XX wieku przed bramą zbudowano fontannę z neobarokowym pomnikiem bogini Amfitryty. Podczas II wojny światowej zdobienia zdemontowano i ukryto w Lesie Arkońskim. Pod koniec lat 50. XX wieku zdobienia odnaleziono i ponownie zamontowano na bramie.
Brama Portowa wcześniej była zwana Bramą Berlińską, ponieważ droga przez nią prowadziła do Berlina. Obecna nazwa została nadana w 1945 roku, po to, by nie kojarzyła się z niemieckim miastem.
Od 1976 do 2013 roku wewnątrz Bramy Portowej dział sklep Cepelia. Od 2015 roku budowla jest siedzibą teatru kameralnego.
Brama Portowa została wpisana na wojewódzką listę zabytków w czerwcu 1954 roku.

Brama Pyrzycka
Brama Pyrzycka pełniła funkcję wjazdowo-obronną miasta. Jest najokazalszą bramą prowadzącą do dawnego Stargardu. Zwieńczona z obu stron kamiennym murem obronnym, powstała na przestrzeni XII (kamienna podstawa) i XV wieku (ceglane kondygnacje). Wznosi się na podstawie kwadratu o wymiarach 11 x 11 m. Zakończona jest dwoma szczytami, połączonymi dwuspadowym dachem. Znajduje się w niej ostrołukowy przejazd, dawniej zamykany kutą broną. Na trzeciej kondygnacji znajdował się ganek obronny z otworami strzelniczymi. Znajdowały się one również w części elewacyjnej, rozdzielonej kolistymi lub ostrołukowymi blendami.
Po wojnie w bramie mieściło się muzeum miejskie, później pomieszczenia zostały przekazane oddziałowi PTTK. Obecnie znajduje się w niej biuro Stargardzkiej Izby Gospodarczej, zwiedzenie bramy możliwe jest w godzinach pracy biura i po wcześniejszym kontakcie telefonicznym.

Buk pospolity
Buk pospolity został objęty ochroną jako pomnik przyrody Rozporządzeniem nr 2/99 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 30 marca 1999 roku. Obwód pnia tego okazu wynosi 545 cm. Drzewo osiąga wysokość 35 m.

Centrum Dialogu Przełomy - Oddział Muzeum Narodowego w Szczecinie
Jeden z pawilonów wystawowych Muzeum Narodowego w Szczecinie. Ekspozycja została poświęcona istotnym momentom pomorskiej historii, zaczynając od 1945 r. i włączenia Szczecina do Polski.
Centrum Dialogu „Przełomy” umiejscowione jest w bezpośrednim sąsiedztwie Starego Miasta, w eksponowanym miejscu, obok ważnych zabytków – gotyckiego kościoła Świętych Piotra i Pawła – jednej z najstarszych świątyń Szczecina, Bramy Królewskiej – barokowej pozostałości pruskich fortyfikacji, wzniesionej jako jeden z czterech wjazdów do miasta przez Gerharda Corneliusa van Walrave w latach 1734–1738 – i ceglanej siedziby policji – okazałego gmachu urzędu powstałego w początku XX w., według planów berlińskiego architekta Oskara Launera.
Kwartał przylegający do prestiżowego placu Królewskiego (obecnie plac Żołnierza Polskiego), mieszczącego reprezentacyjny gmach Teatru Miejskiego, klasycystyczne dzieło Carla Ferdinanda Langhansa z lat 1845–1849, wytyczony został w latach 80. XIX stulecia, po likwidacji przebiegających tędy wałów fortyfikacji. Po decyzji o likwidacji twierdzy (1873 r.) układ wysadzanego drzewami pasażu Bramy Królewskiej określił plan sporządzony w latach 1876–1877 przez Konrada Kruhla, który wyznaczył szerokość ulicy Matejki (wzdłuż dawnej drogi prowadzącej od Bramy Królewskiej) oraz przebieg ulicy Małopolskiej.
W latach 1883–1884 powstała tu okazała neobarokowa filharmonia. Pierwszy budynek, kształtujący narożnik ulic Matejki i Małopolskiej. W obrębie regularnego, prostokątnego placu Solidarności przewidziano zwarty zespół czterokondygnacyjnych kamienic, częściowo z usługami w parterach. Zabudowę rozpoczęto od strony Bramy Królewskiej, gdzie wzniesiono dwie okazałe kamienice z oficynami. Ich elewacje frontowe ozdobione bogatym, eklektycznym detalem: boniowaniem, gzymsami, płycinami, pilastrami, naczółkami i wspornikami – także w formie kariatyd – uzyskały wyrazisty wertykalny podział wykuszami, które na ściętych narożach kwartału zostały wyeksponowane wieżyczkami dominującymi nad niską połacią ceramicznego dachu. Podobny charakter nadano fasadom budynków wzniesionych w centrum kwartału od strony placu Żołnierza Polskiego i ulicy Małopolskiej w latach 90. XX w., a także kamienic zbudowanych przed pierwszą wojną światową od strony ulicy Świętych Piotra i Pawła. Te ostatnie jednak, w myśl ówczesnych tendencji architektonicznych, pozbawione są rozdrobnionego detalu i horyzontalnych podziałów, lecz działają światłocieniowym rozczłonowaniem bryły wykuszami, balkonami, loggiami i szczytami wysuniętymi ponad połać dachu. Wysokie partery z wyeksponowanymi portalami wejść, mieściły siedziby prestiżowych firm, a od strony szerokiego, najbardziej atrakcyjnego komunikacyjnie pasażu, także sklepy i lokale gastronomiczne, które latem zapraszały do ogródków urządzanych na części chodnika.
Podczas drugiej wojny światowej, w wyniku nalotów bombowych cały kwartał został zniszczony. Po likwidacji gruzów utworzono tu plac, sukcesywnie wypełniany zielenią. Z trzech stron plac otaczają szpalery lip, a wnętrze wypełniają trawniki ozdobione skromną roślinnością, wśród której wyróżnia się stary okaz robinii. W latach 60. XX w. urządzono tu plac zabaw z piaskownicą i łodzią rybacką, która „przeszła do historii” po wydarzeniach grudnia 1970 r., gdy zgromadzeni tu robotnicy strajkujący przeciwko podwyżkom cen, próbowali jej użyć dla staranowania bramy pobliskiej siedziby milicji.
Jako miejsce symbolizujące solidarnościowy opór wobec władz komunistycznych, plac stał się terenem manifestacji opozycyjnych. W grudniu 2005 r. odsłonięto ustawiony od strony kościoła pomnik ofiar Grudnia ’70 – z żeliwną rzeźbą Anioła Wolności Czesława Dźwigaja. 30 sierpnia 2013 r. w 33. rocznicę podpisania Porozumień Sierpniowych, podczas oficjalnej uroczystości dokonano wmurowania aktu erekcyjnego pod budowę Centrum Dialogu „Przełomy”. Obiekt robi wrażenie. To betonowa, pofałdowana płyta na placu Solidarności, która z jednej strony schodzi do poziomu jezdni, z drugiej sięga ponad drugie piętro budynku policji. W zamierzeniu dach Muzeum ma być miejscem spotkań szczecinian.
Obecnie Centrum Dialogu „Przełomy” to multimedialne muzeum historyczne wojennego i powojennego Szczecina i Pomorza Zachodniego, dział Muzeum Narodowego w Szczecinie. Będący jednocześnie budynkiem i placem obiekt jest też syntezą historii miejsca.
Do pawilonu „Przełomów” można dostać się z dwóch stron. Wejście od ulicy znajduje się w jedynym narożniku - najwyższej części budynku. Drugie wejście - od strony wznoszącego się placu - dachu pawilonu, zaznaczone jest prostym wcięciem w płynnie ukształtowanej bryle. Powstałe w wyniku wypiętrzenia powierzchni placu, a następnie wycięcia w nim drogi do wejścia, różnice poziomów zabezpieczone są wypełnionymi szkłem barierkami o konstrukcji stalowej. Obrotowe fragmenty ścian od strony narożnika w razie potrzeby „na gładko” zamykają bryłę budynku, czyniąc ją przy okazji nieprzeniknioną i jednorodną całością, lub monolitem. Poza zrealizowanymi generalnymi założeniami w oczy rzuca się precyzyjna koordynacja i zgranie podziałów okładzin nawierzchni placu-budynku z otaczającym go chodnikiem oraz podziałami kompozytowych płyt elewacyjnych. Ta dyscyplina ciągłości linii łączenia okładzin ma kontynuować się w podłogach, ścianach, podziałach stolarki oraz sufitach wewnątrz pawilonu.
Celem ekspozycji jest pokazanie przełomowych momentów historii pomorskiej, począwszy od włączenia Szczecina w granice państwa polskiego w wyniku porozumień poczdamskich w 1945 roku, ze szczególnym uwzględnieniem momentów buntu społecznego (1970, 1981, 1989), które doprowadziły do odzyskania przez Polskę suwerenności w 1989 roku. Nie będzie to opowieść tylko o tym, co było wielkie – prawdziwa historia to również opowieść o ludzkich wyborach, dobrych i gorszych. Będzie to przestrzeń debaty ludzi o różnych poglądach, i różnej pamięci, niekonwencjonalnych projektów edukacyjnych, a także wykorzystanie najnowszych środków przekazu i technik multimedialnych przy tworzeniu wystawy.
Obecnie w Centrum oprócz imprez związanych z otwarciami ekspozycji wystawienniczych odbywają się debaty historyczne, lekcje muzealne i historyczne, wykłady i konferencje, widowiska historyczne, konkursy dla dzieci, warsztaty oraz celebrowane są rocznice i akcje promocyjne.

Centrum Informacji Kulturalnej i Turystycznej**** w Szczecinie
Centrum z siedzibą na Zamku Książąt Pomorskich ma Certyfikat Polskiego Systemu Informacji Turystycznej w kategorii czterech gwiazdek. Jest obiektem całorocznym.
W Centrum Informacji Kulturalnej i Turystycznej na Zamku Książąt Pomorskich w Szczecinie można uzyskać informacje dotyczące oferty turystycznej regionu, można także uzyskać pomocy w kontakcie z pilotami i przewodnikami turystycznymi. Centrum prowadzi również sprzedaż map, planów miasta, gadżetów związanych ze Szczecinem i Zamkiem, przewodników, książek historycznych, Szczecińskiej Karty Turystycznej, biletów wstępu do Zamku oraz biletów na wydarzenia kulturalne.
Centrum Informacji Kulturalnej i Turystycznej na Zamku Książąt Pomorskich w Szczecinie posiada Certyfikat Polskiego Systemu Informacji Turystycznej w kategorii czterech gwiazdek. Certyfikat przyznawany jest przez Polską Organizacje Turystyczną i Zachodniopomorską Regionalną Organizację Turystyczną.

Centrum Informacji Turystycznej w Szczecinie
Centrum znajduje się na pl. Żołnierza Polskiego, w szklanym pawilonie w Alei Kwiatowej. Jest obiektem całorocznym.
W Centrum Informacji Turystycznej można uzyskać informacje o ofercie turystycznej, a także informacje dotyczące kultury w Szczecinie i regionie. Można nabyć tu mapy, przewodniki, książki i albumy związane z historia i kulturą miasta i regionu. W Centrum Informacji Turystycznej można uzyskać pomocy w kontakcie z pilotami i przewodnikami turystycznymi.

Centrum Informacji Turystycznej w Złocieńcu
Centrum Informacji Turystycznej jest prowadzone przez Referat Strategii, Rozwoju Gospodarczego i Promocji Gminy Urzędu Miejskiego w Złocieńcu. Obsługuje turystów krajowych i zagranicznych oraz  udziela informacji o ofercie turystycznej i promocyjnej  miasta i gminy wszystkim zainteresowanym. CIT prowadzi także sprzedaż materiałów promocyjnych  i pamiątek ze Złocieńca, takich jak:  koszulki, pocztówki, długopisy, maskotki, kalendarze, kubki, itp. Pracownicy Informacji Turystycznej w Złocieńcu udzielą pomocy w zakresie informacji dotyczącej: bazy turystycznej i wypoczynkowej, bazy gastronomicznej, infrastruktury turystycznej, wypożyczalni rowerów, wypożyczalni sprzętu wodnego, ciekawych miejsc na terenie miasta i gminy, imprez turystycznych, sportowych i kulturalnych. W biurze informacji turystycznej można kupić mapy regionu, przewodniki turystyczne oraz książki związane z historią Złocieńca. Można tam także otrzymać materiały nieodpłatne, m.in. plan miasta, wykaz bazy noclegowej, ulotki i foldery usługodawców branży turystycznej i gastronomicznej.
Informacje udzielane są w języku polskim oraz angielskim.

Centrum Żeglarskie
Centrum umożliwia cumowanie łodzi oraz prowadzi zajęcia dla dzieci i młodzieży. Na miejscu można również wypożyczyć kajak, a także zorganizować imprezę okolicznościową – ośrodek dysponuje salą konferencyjną oraz zapleczem cateringowym.
Całoroczna przystań żeglarska pełniąca dwie funkcje: mariny i ośrodka szkoleniowego dla dzieci i młodzieży. Jest to przystań miejska, malowniczo położona wśród starodrzewia w obszarze Natura 2000 nad jeziorem Dąbie. Miejsca do cumowania znajdują się przy pomostach pływających i stałych. Na kei dostępna jest woda i prąd w systemie przedpłatowym. Żeglarze mogą skorzystać z nowych sanitariatów, rozbić namiot lub zaparkować kamper. Teren jest ogrodzony, do dyspozycji jest miejsce na ognisko. Na miejscu można wypożyczyć kajak. Przystań dysponuje slipem, na którym można zwodować jednostkę ważącą do 800 kg. Cięższe jachty obsługiwane są suwnicą, która może udźwignąć 6,4 tony.
Centrum Żeglarskie oferuje całodobową obsługę. To doskonałe miejsce do wypoczynku z rodziną. Znajduje się tu ciekawa ścieżka edukacyjna, atrakcyjna szczególnie dla dzieci. Wielkie koło wiedzy czy łamigłówka na pewno zainteresują najmłodszych. Na przystani znajduje się duża sala konferencyjna na blisko sto osób, z możliwością podziału na dwie mniejsze, wyposażona w nagłośnienie i sprzęt multimedialny, a także stołówka cateringowa oraz duży namiot, w którym można organizować imprezy plenerowe. Przystań pełni funkcję publicznej placówki oświatowej. Zajęcia żeglarskie odbywają się tutaj przez cały rok. Biorą w nich udział dzieci i młodzież od 7. roku życia. Do dyspozycji mają optymisty, małe jachty zatokowe, kajaki, deski windsurfingowe oraz kilka jachtów pełnomorskich. Przystań oferuje także profesjonalne szkolenia żeglarskie, organizuje szereg atrakcyjnych imprez i spotkań z ciekawymi ludźmi. Centrum Żeglarskie jest doskonale skomunikowane z najbliższą dzielnicą – Dąbiem. Do sklepów, ośrodka zdrowia, apteki czy na dworzec kolejowy są 2–3 kilometry. Można tam dotrzeć autobusem komunikacji miejskiej lub rowerem – wzdłuż ulicy, przy której znajduje się przystań, biegnie bezpieczna ścieżka rowerowa.

Cmentarz wojenny
Cmentarz wojenny w Drawsku Pomorskim został założony w 1850 roku. Na cmentarzu znajdują się prochy polskich żołnierzy, poległych podczas operacji pomorskiej.

Collegium Groeningianum
Collegium Groeningianum wybudowany został w latach 1879-1882, ufundowany przez Petera Groeninga, burmistrza Stargardu, mecenasa kultury i sztuki, dla gimnazjum klasycznego. Jest to pięciokondygnacyjna budowla z cegły klinkierowej. Elewacje są poziomo podzielone na trzy części ozdobnymi gzymsami. Znajdują się tam duże okna, wielka aula i kanałowe ogrzewanie. Wśród detali architektonicznych znaleźć można arkadę wspartą na filarach i fryz z motywem kwiatowym. Nad oknami na pierwszym piętrze od południa znajdują się trzy medaliony z popiersiami Cycerona, Homera i Ateny. Makieta szkoły została przedstawiona jako wzorcowy budynek szkolny na światowej wystawie w Chicago w 1886 roku.
Obecnie znajduje się tam I Liceum Ogólnokształcące - najstarsza szkoła w Stargardzie. Budynek można zwiedzić w godzinach pracy szkoły i po uprzednim umówieniu się z sekretariatem.

Czerwone Koszary
Czerwone Koszary są największym zespołem koszarowym na Pomorzu Zachodnim. Jest to kompleks budynków wzniesionych w latach 1881-1884 z pieniędzy otrzymanych od Francji jako reparacje wojenne. Trzy monumentalne budynki posiadają szczyty w typie bastionowym i zwieńczone są blankami. Zaprojektował je Emil Drews - szczeciński mistrz budowlany, specjalizujący się w monumentalnych gmachach. Podczas II wojny światowej budynki praktycznie nie ucierpiały. Nazwa koszar pochodzi od czerwonej cegły, z której budynki powstały.
Obecnie Czerwone Koszary użytkowane są przez Wojsko Polskie i zwiedzanie kompleksu od wewnątrz jest niemożliwe.

Dąb szypułkowy
Na jednej z parkowych polan, rośnie majestatyczny pomnik przyrody w postaci dębu szypułkowego. Wiek dębu jest szacowany na ponad 400 lat. Obwód drzewa jest znaczny - jest to 535 cm. Przed dębem znajduje się duży półokrąg, uformowany z głazów narzutowych, pod którym jest zakopana kapsuła czasu. Kapsuła zawiera materiały, zdjęcia i publikacje, obrazujące życie mieszkańców Drawska na przełomie 2000/2001 r.

Dawne Gimnazjum Mariackie
Początków dawnego Gimnazjum Mariackiego należy doszukiwać się jeszcze w XIII wieku. To tutaj w 1263 roku rozpoczęto budowę kościoła pod wezwaniem NMP, przy którym funkcjonowała szkoła przygotowująca kandydatów na duchownych. Na miejscu szkoły z XIII wieku w 1543 roku założono Pedagogium Książęce. Szkoła istniała aż do 1667 roku, gdy z powodu problemów finansowych została rozwiązana. W jej miejscu powstało gimnazjum.
W XVIII wieku z inicjatywy króla pruskiego Fryderyka Wilhelma I podjęto decyzję o przebudowie szkoły w stylu neoklasycznym. W 1805 roku szkoła została połączona z gimnazjum miejskim tworząc Mariackie Gimnazjum Królewskie.
Na przestrzeni wieków obiekt był wielokrotnie przebudowywany. Po zlikwidowaniu kościoła Mariackiego w 1830 roku podjęto decyzję o budowie nowego gmachu szkoły. Projektantem budynku był Scabell, budowę ukończono w 1832 roku. Dwa lata później rada miejska ufundowała dla szkoły organy, zaś wokół budynku posadzono kasztanowce i klony. Szkolna bibliotek posiadała ok. 30 tys. tomów i była najlepiej wyposażoną w Prowincji Pomorskiej.
Ponieważ w szkole nie mieścili się wszyscy uczniowie podjęto decyzję o budowie nowego obiektu, po jego powstaniu w 1869 roku, przy ul. Mariackiej utworzono czteroklasową szkolę wstępną, a następnie prywatne mieszkania. Dziś w budynku mieści się IX Liceum Ogólnokształcące.
Obok gmachu szkoły odnajdziemy pozostałości po kościele Mariackim – dwa przęsła krużganka, które łączyły kościół z domkami profesorskimi.
Na ścianie szkoły odnajdziemy tablicę z brązu z taką treścią: „18 maja 1944 r. żołnierze polscy 2 Korpusu zdobyli w Bitwie Narodów o Rzym Monte Cassino. W 40 rocznicę bitwy w hołdzie zwycięzcom nadano imię Bohaterów Monte Cassino IX Liceum Ogólnokształcącemu w Szczecinie. 18 maja 1989.”
Obiekt został wpisany na wojewódzką listę zabytków w styczniu 1985 roku.

Dawny ratusz
Pierwotny ratusz został wybudowany już na początku lokacji miasta, tj. na początku XIV wieku i znajdował się w centrum rynku, obecnego placu Konstytucji 3-go Maja. Niestety uległ on całkowitemu zniszczeniu podczas pożaru miasta w 1620 roku. Ratusz odbudowano dopiero w 1707 r. Niestety 139 lat później był już bardzo złym stanie technicznym. Zagrożony zawaleniem budynek stał się jednak przyczyną dość poważnych podziałów w radzie miejskiej. Część radnych chciała bowiem wyremontować budynek i przystosować na nowo do pożądanych funkcji. Ostatecznie jednak podjęto decyzję o zburzeniu starej siedziby i przeniesieniu się do nowej kamienicy kupionej w 1837 r., a znajdującej się przy obecnej ul. Ratuszowej 5. Nie jest znana dokładna data budowy tego obiektu. Kamienica mieszkalna pełniła rolę ratusza do 1945 r. Od zakończenia wojny budynek jest użytkowany jako dom mieszkalny. Na przestrzeni lat ulegał wielokrotnym przebudowom, przez co stracił swoją klasycystyczną bryłę. Na początku XX wieku wybudowano klatkę schodową od strony podwórza, a nieistniejąca dziś drewniana wieżyczka powstała zapewne pod koniec wieku XIX. Główny remont, w trakcie którego zatarto pierwotną formę budynku miał miejsce w 1957 r., kiedy to przebudowano poddasze na cele mieszkalne, a w dachu przebito nowe wystawki. Na terenie podwórza przed 1945 r. znajdowała się także wozownia i pomieszczenia gospodarcze, które rozebrano w latach 70-tych XX w. Obecnie w kamienicy znajduje się 7 mieszkań. Na uwagę zasługuje główne wejście w formie wrót, umieszczone po zachodniej stronie elewacji frontowej. Ciekawą konstrukcję ukazuje również dach naczółkowo-mansardowy oraz elewacja frontowa z gzymsami oraz trapezoidalnymi nadokniami.  W 2010 roku dokonano wymiany pokrycia dachowego.

Dęby szypułkowe
Dęby zostały objęte ochroną jako pomniki przyrody Rozporządzeniem nr 2/99 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 30 marca 1999 roku. Wiek drzew jest szacowany na ok. 500 lat. Większy okaz osiąga wysokość 30 m, a obwód jego pnia wynosi 496 m. Mniejszy ma 26 m wysokości i 461 cm w obwodzie pnia.

Dom Rohledera (Kletzina)
Jest to późnogotycka, XV-wieczna kamienica, wybudowana początkowo na potrzeby magazynu. Elewacja podzielona gzymsami nosi cechy renesansowe. Szczyt został zaprojektowany w formie schodkowej z łukowato zakończonymi oknami. Na pierwszym piętrze znajdowały się mieszkania. W wyniku II wojny światowej budynek został niemal w całości zniszczony, ocalały jedynie piwnice i niewielka część murów obwodowych bez fasady. W latach 1969-1973 kamienica została odbudowana i przekazana bibliotece.
Właścicielem, od którego nazwę wzięła kamienica był pocztowiec Rohleder, mieszkał w niej w XIX wieku. Kolejnym, od 1922 r. był Kletzin i od jego nazwiska też przyjęło się nazywać ten budynek.
Obecnie w kamienicy znajduje się Książnica Stargardzka, z wypożyczalnią i czytelnią. Budynek można zwiedzać w godzinach pracy instytucji.

Domki profesorskie
Domki profesorskie od początku były związane z mieszczącą się niedaleko kolegiatą pw. Najświętszej Marii Panny. W średniowieczu mieszkali w nich kanonicy kapituły kolegiaty, a po reformacji przeprowadzonej w XVI wieku profesorowie Książęcego Pedagogium Szczecińskiego.
Pierwotnie fasady budynków były zwrócone w stronę kościoła, ponieważ za nimi przebiegał mur miejski. W 1739 roku rozpoczęła się modernizacja obiektów, podczas której frontową elewację utworzono z tyłu budynków.
W budynku przy skrzyżowaniu dzisiejszych ul. Mariackiej i Korsarzy położony był tzw. ekonomat, zaś przy ul. Mariackiej mieściło się tzw. Wielkie Audytorium. W 1831 roku przekształcono dwa budynki przy narożniku ul. Mariackiej, a 1931 roku zlikwidowano jeden z nich.
Zespół budynków przetrwał działania prowadzone podczas drugiej wojny światowej. W latach 1964 – 1969 przeprowadzono gruntowne remonty ocalałych domków. Dziś elewacja obiektu jest odnowiona. W piwnicach części budynków zachowały się gotyckie piwnice pochodzące z XV wieku, w których odnajdziemy sklepienia krzyżowo-żebrowe. Podziemia zostały zaadoptowane na lokal gastronomiczny.
Zespół domków profesorskich przy pl. Żołnierza został wpisany na wojewódzką listę zabytków w czerwcu 1954 roku.

Dworek Myśliwski
Renesansowy budynek został wzniesiony w drugiej połowie XII wieku, gdy miasto (Dąbie nie wchodziło wówczas w granice Szczecina) weszło w skład majątku cystersów z Kołbacza. Dworek był ulubionym miejscem odpoczynku księcia Barnima I, który stąd mógł wyruszać na polowania do Puszczy Goleniowskiej, albo Puszczy Bukowej.
W XVI wieku budowla uległa zniszczeniu podczas pożaru miasta, ale na początku XVII na fundamentach na zlecenia księcia Jana Fryderyka wzniesiono kolejny dworek myśliwski. Ściany budynku były wybudowane w technice ryglowej. W XVIII i XIX wieku obiekt był wielokrotnie przebudowywany. Zmieniono rozkład wewnątrz budynku, utworzono drugie wejście z lewej strony, zrobiono nowy przewód kominowy. W takiej formie budynek służył jako mieszkanie dla wdów po protestanckich pastorach.
W 1934 roku podjęto decyzję o kolejnym remoncie, który tym razem zakładał przywrócenie dawnego wyglądu budynku. Podczas modernizacji ujednolicono okna, zamurowana drugie wejście, zlikwidowano korytarz i schody. W budynku utworzono pomieszczenia dla konfirmantów i podopiecznych domu opieki nad matką i dzieckiem. W 1940 roku w zachodniej elewacji wykuto wejście, które prowadziło do utworzonego w południowej części piwnicy schronu. Obiekt nie poniósł znacznych szkód podczas działań wojennych.
Po 1945 roku w dworku utworzono mieszkania, zasiedlenie przyczyniło się do znacznej dewastacji budynku. W 1955 roku podjęto próbę modernizacji obiektu. W sierpniu 1971 roku dworek opuścili ostatni lokatorzy, rok później rozpoczęły się prace, które trwały do 1975 roku. Od 1975 roku w dworku myśliwskim przy ul. Dziennikarskiej mieści się filia biblioteki publicznej.
Budynek został wpisany na wojewódzką listę zabytków w kwietniu 1955 roku.

Filharmonia im. Mieczysława Karłowicza
Nowoczesny budynek filharmonii zbudowano w 2014 r. Jego imponująca biała bryła przyciąga wzrok. Na uwagę zasługują również przestronne wnętrza z dwiema salami koncertowymi, w których łącznie może się pomieścić ponad 1100 osób.
Filharmonia jest pięciokondygnacyjnym budynkiem z dwupoziomowym parkingiem podziemnym. Jej łączna powierzchnia to 12 734 m2. Obiekt posiada 2 sale koncertowe, z czego jedna może pomieścić ok. 900 osób, a druga ok. 200 osób. Zbudowana jest z białych spiczastych elementów, które do oświetlenia zewnętrznego potrzebują 25 000 świateł. Łączna suma inwestycji wyniosła ponad 100 mln zł. Część kwoty została sfinansowana z Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Zachodniopomorskiego. Autorem jej projektu była firma z Barcelony. Wygrała ona konkurs do którego nadesłano 44 projekty. Wykonawcą budowlanym została polska firma Warbud. Filmarmonia została otwarta we wrześniu 2014 r. Podczas ceremonii otwarcia przemawiał m in. prezydent Polski Bronisław Komorowski, nazywając filharmonię symbolem polskiej wolności. Filharmonia umożliwia organizacje koncertów na wielkim europejskim poziomie, więc przyjeżdżają tu mimo krótkiej historii istnienia, liczne wybitne zespoły z naszego kontynentu. Powstanie filharmonii zdecydowanie podniosło jakość życia kulturalnego w regionie. Budynek jest nowoczesny a zarazem majestatyczny, a jego powstanie nie odbiło się bez echa w całej Polsce. W filharmonii imponują przede wszystkim wnętrza.
Szczecińska filharmonia otrzymała nagrodę Młodych Talentów Architektury, przyznaną przez Krajową Radę Włoskich Architektów, Planistów i Architektów Krajobrazu. Podczas szczecińskiego Westivalu Architektury 2014 „Obiekt 25-lecia – Symbol Przemian” budynek zwyciężył w trzech kategoriach: Nagroda Główna, Nagroda dla Najlepszego Budynku Użyteczności Publicznej, Nagroda Prezydenta Miasta Szczecina. Filharmonia odniosła również sukces podczas Eurobuild Awards 2014 a także otrzymała Nagrodę im. Miesa van der Rohe 2015.

Galeria Gotycka - Zamek Książąt Pomorskich w Szczecinie
Galeria Gotycka znajduje się w piwnicach skrzydła południowego Zamku Książąt Pomorskich w Szczecinie i jest jedną z najstarszych części szczecińskiego zamku. Na codzień pełni funkcję galerii wystawowej, w której prezentowane są ekspozycje czasowe, zarówno o tematyce historycznej, jak i plastycznej. Informacje o aktualnych wystawach można znaleźć w witrynie internetowej Zamku Książąt Pomorskich w Szczecinie.

Galeria JEDNA/DRUGA 13 MUZ w Szczecinie
...kuratorski projekt wystawienniczy przy wsparciu DK 13 Muz i Fundacji „Reakcja Sztuki”.

Galeria Przedmiotu Zamek Książąt Pomorskich w Szczecinie
Wejście J - do Galerii Gotyckiej, skrzydło wschodnie

Galeria R+
Galerię R+ tworzą dwa nowoczesne wnętrza galeryjne, wyposażone w specjalistyczne, mobilne oświetlenie, dostosowane do pokazów multimedialnych oraz do prezentacji obiektów przestrzennych. Wystawy, które są planowane w Galerii R+, bardzo często łączą się z otwartymi wykładami oraz warsztatami prowadzonymi przez zaproszonych twórców.
Program Galerii zakłada współpracę zarówno z wykładowcami Akademii Sztuki jak i ze studentami. Nie bez powodu wystawą inicjującą działalność Galerii był przegląd najlepszych dyplomów oraz prac studenckich Kierunku Grafika Wydziału Sztuk Wizualnych, pt.: GRAFO_TEKA. Pokaz niekonwencjonalny, łączący w jednej przestrzeni grafikę projektową z grafiką artystyczną.
Z kolei goście zapraszani do współpracy z Galerią to przede wszystkim doświadczeni twórcy i pedagodzy ze znaczących ośrodków akademickich w kraju. Jednym z pierwszych znanych artystów goszczących w Galerii R + był wykładowca Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu - prof. Maciej Kurak, laureat Paszportu Polityki.
Priorytetem kuratorki Małgorzaty Kopczyńskiej jest umożliwienie studentom bezpośredniego udziału w tworzeniu wystaw, także w ich aranżacji oraz zachęcenie do czynnego uczestnictwa w projektach wykładowców zapraszanych do współpracy z Galerią.
Zapraszamy na profil Galerii R+ na portalu Facebook.

Głaz 700-lecia
W 1997 r. w Drawsku Pomorskim obchodzono uroczyście 700. rocznicę nadania praw miejskich, które miasto otrzymało 8 marca 1297 roku z rąk margrabiów brandenburskich Ottona IV i Konrada I. Z tej okazji na dawnym rynku, a obecnie na Placu Konstytucji został ustawiony duży głaz, do którego przytwierdzona jest tablica z herbem miasta oraz napisem "700 lat Drawska Pomorskiego 1297 - 1997". Głaz jest ustawiony na niewielkim skwerze, a w jego pobliżu rośnie „Drzewo przyjaźni” posadzone przez burmistrzów partnerskich miast - Drawska Pomorskiego i Bad Bramstedt.

Jezioro Broczyno
Oś jeziora jest skierowana w kierunku północ – południe, kształt ma wydłużony. Jest niewielkim jeziorem lokalnym, o czystych wodach, często zarybianych przez Polski Związek Wędkarski. W wodach Broczyna pływają takie ryby, jak np. karp czy amur. W północno – zachodniej części jeziora znajduje się miejsce kąpielowe z pomostem.

Jezioro Ińsko
Jezioro Ińsko jest największym, a zarazem najczystszym jeziorem (pierwsza klasa czystości), położonym na terenie gminy Ińsko. Jego kształt jest nieregularny, z wieloma rynnami jeziornymi w kierunku zachodnim, ma 5,4 km szerokości i 2,1 km długości. Powierzchnia jeziora wynosi 596 ha, natomiast maksymalna głębokość 42 m. Powierzchnia jeziora wynosi 596 ha, maksymalna głębokość 42 m. Na środku jeziora znajdują się 3 wyspy, w tym rezerwat przyrody Wyspa Sołtyski o powierzchni 20 ha, porośnięty starym, przeszło 150 – letnim lasem bukowo – dębowym. Linia brzegowa akwenu o długości 28,5 km jest dobrze rozwinięta, momentami brzegi są wysokie a nawet urwiste (wysokość względna dochodząca do 30 m). Jezioro jest zasilane przez rzekę Inę, która łączy je z położonym na południu Jeziorem Stubnica. Ińsko sąsiaduje na południu z miastem Ińsko, od którego bierze nazwę. Na północnym wschodzie znajduje się rezerwat leśny Kamienna Buczyna, który jest cenny ze względu na występowanie rzadkiego w Polsce reliktu epoki polodowcowej – gatunku skorupiaka palasea quadrospinosa oraz ochronę morenowych zboczy z licznymi głazami narzutowymi pochodzenia magmowego, które dotarły tutaj z dalekiej północy – Półwyspu Skandynawskiego, lasów buczyny kwaśnej i żyznej oraz grądu subatlantyckiego z wieloma stanowiskami rzadkiej fauny i flory. Ińsko jest częścią Ińskiego Parku Krajobrazowego i znajduje się w obszarze specjalnej ochrony ptaków Ostoja Ińska programu Natura 2000. Spotkać tu można w sumie ponad 140 gatunków ptaków, m.in. bielika, orlika krzykliwego, żurawia, bociana białego i czarnego.
Dzięki swoim niewątpliwym walorom przyrodniczym oraz wyjątkowej czystości, jezioro jest jednym z najbardziej popularnych miejsc do nurkowania w województwie zachodniopomorskim. Przejrzysta woda i bogactwo fauny i flory bardzo uatrakcyjniają nurkom pobyt pod wodą, a miejscowe centra nurkowania zapewniają zaplecze techniczne. Na dnie jeziora zostały zatopione przedmioty mniejsze (np. choinka, łabędź z pianki lub biurko z komputerem), jak i większe (samochody, garaż blaszany czy radiostacja wojskowa), które stanowią miejsce do ćwiczeń dla adeptów sztuki nurkowania. Poza nurkami, z jeziora będą zadowoleni również wędkarze, którzy przez przejrzystą taflę wody będą mogli wypatrzeć dorodne egzemplarze szczupaków, okoni, leszczy i płoci. Amatorzy sportów wodnych znajdą dla siebie przestrzeń do eksploracji, a sprzęt wynająć można w wielu ińskich wypożyczalniach. Na jeziorze obowiązuje strefa ciszy, tak więc można bez obaw wypłynąć kajakiem, łódką czy rowerem wodnym i z perspektywy wody podziwiać ińskie krajobrazy. Miejska plaża zapewnia mieszkańcom i turystom odpoczynek na zagospodarowanym terenie, z pomostem i piaskowo – trawiastą plażą, która zadowoli miłośników słonecznych kąpieli zarówno na leżaku, jak i na kocu.

Jezioro Krzemno
Jezioro Krzemno to kolejny bardzo atrakcyjny akwen położony w pobliżu Czaplinka. Jego wyjątkowość bierze się z walorów krajobrazowych i przyrodniczych. Jest to typowe jezioro rynnowe, ukształtowane przez lodowiec. Jego rynna posiada prawie 4 km długości, a linia brzegowa jest niesłychanie rozwinięta. Powierzchnia zbiornika wynosi 139 ha a maksymalna głębokość 36 m. Na jeziorze nie ma wysp, za to wiele tu zatok i dużych półwyspów, głęboko wrzynających się w toń jeziora. Mniej więcej w środkowej części jeziora dwa półwyspy ulokowane naprzeciw siebie praktycznie dzielą jezioro na dwie części. Jezioro jest położone w lesie, a nad jego brzegami nie ma żadnych miejscowości, osad czy ośrodków wypoczynkowych. Najbliższą miejscowością jest Pławno, znajdujące się ok. 800 m od jeziora. Krzemno charakteryzuje się bardzo czystą wodą (I klasa czystości) i jest zaliczane do tzw. jezior lobeliowych. Są to rzadko spotykane jeziora, w których występuje lobelia jeziorna, kwitnąca na biało, niepozorna roślina spotykana tylko w najczystszych wodach. Nad jeziorem praktycznie nie ma zagospodarowania turystycznego. Oprócz nielicznych kładek dla wędkarzy oraz dzikich plaż nie znajdziemy tu żadnej infrastruktury. Jeżeli ktoś chce przyjechać nad Krzemno na dłużej, to tylko z własnym namiotem i zaopatrzeniem, oczywiście wcześniej uzgadniając pobyt z nadleśnictwem. Duża przejrzystość wody, sięgająca 5 m powoduje, że Krzemno jest chętnie odwiedzane przez płetwonurków. Jezioro jest atrakcyjnym łowiskiem dla wędkarzy. Występują tu ryby głębokich wód takie jak sieja i sielawa, jednak jezioro także jest znane z pięknych okazów szczupaka i okonia.

Jezioro Marianowskie
Jezioro Marianowskie ma powierzchnię 82 ha i jest jeziorem typu rynnowego, podłużnego w orientacji wschód - zachód, przez którego przepływa rzeka Krępa.Należy do jezior, charakteryzujących się dużą przejrzystością wody i czystością. Brzeg jeziora jest zróżnicowany, w większości mocno zadrzewiony. Zatoki jeziora są porośnięte trzciną i niskimi szuwarami. Jezioro jest w typie jeziora sandaczowego, w którym wędkarze znajdą okazy szczupaka, płoci, leszczy i sandaczy. Na jeziorze obok łodzi wędkarzy, można spotkać miłośników sportów wodnych, głównie kajakarzy. Wokół jeziora powstaje coraz więcej pensjonatów, w których zakwaterowanie znajdą osoby, dla których wypoczynek na łonie natury wiąże się z bezpośrednim kontaktem z niezmienioną przyrodą, ciszą i spokojem.

Kamienica przy ul. Ratuszowej
Zabytkowa kamienica z oficyną powstała ok.1910 roku.
Jest to budynek w całości murowany i otynkowany, zbudowany na kamiennym cokole. Budynek liczy 3 kondygnacje z czego na pierwszym i drugim piętrze w centralnej części odznacza się ozdobny wykusz. W całości kamienica jest podpiwniczona i pokryta dwuspadowym dachem. Budowla jest dość prosta i symetryczna w swojej formie. Wyróżnia się nieliczne ozdoby jak opaski wokół okien, wyraziste gzymsy i ceglany lic na parterze. Z tyłu budynku mieści się połączona z resztą konstrukcji oficyna z oddzielnym wejściem. Wcześniej używano jej jako pomieszczenia gospodarcze oraz kwaterunek dla uboższych, natomiast aktualnie znajdują się w niej mieszkania, podobne jak w pozostałej części kamienicy.
W 2014 roku kamienica przeszła generalny remont elewacji oraz dachu. Pozwoliły na to środki dotacyjne przekazane przez burmistrza Zbigniewa Ptaka. Była to pierwsza kompleksowa rewitalizacja zabytkowej kamienicy w Drawsku Pomorskim sfinansowana częściowo właśnie z tego budżetu. Druga część środków została pozyskana z własnych funduszy oraz kredytu bankowego, gdyż nieruchomość jest zarządzana przez wspólnotę będącą właścicielem budynku.
Przed remontem władze gminy w swoich dokumentach określały stan kamienicy jako dobry (4 stopień w 5-stopniowej skali). Jako zagrożenie wymieniały jedynie odpadające tynki. Były one niebezpieczne dla przechodniów, a dziury po nich zaburzały estetykę elewacji.
Kamienicę można podziwiać z zewnątrz, gdyż jej funkcja mieszkalna pozwala wejście jedynie na klatkę schodową. Warto zwrócić na nią uwagę spacerując rynkiem miasta, gdyż jest to klasyczny i piękny, za sprawą niedawnego odrestaurowania, przykład kamienicznej zabudowy miasta.

Kino Zamek
Kino Zamek jest kameralne, komfortowe i klimatyczne. Historia kina na Zamku Książąt Pomorskich w Szczecinie sięga roku 1963, kiedy to zakupiona została pierwsza aparatura. Od tego czasu ciągle się rozwija, począwszy od inwestowania w nowoczesne technologie, na wygodnych fotelach kończąc. Kino przeszło proces cyfryzacji, odbywają się tu projekcje w technologii 2D i 3D. Wyświetlane są zarówno premiery kinowe, jak również mniej komercyjne produkcje.
Kino jest niewielkie, sala mieści zaledwie pięćdziesiąt osób. Niepowtarzalny klimat i przyjemna atmosfera sprawiają, że filmy ogląda się zdecydowanie inaczej. Dodatkowym udogodnieniem jest brak reklam wyświetlanych przed seansem.
Od 2005 roku przy kinie działa Dyskusyjny Klub Filmowy „Zamek”. Podczas spotkań można poznać innych pasjonatów sztuki filmowej, porozmawiać, wymienić się wrażeniami i przemyśleniami na temat konkretnych produkcji.
Kino uczestniczy w wielu projektach, angażuje się w życie kulturalne miasta. W ramach cyklu „Porozmawiajmy o filmie” organizowane są dyskusje i pokazy filmów w oryginalnych wersjach językowych, co pozwala podszkolić się w językach obcych.

Korty miejskie w Parku Chopina
Korty miejskie w Drawsku Pomorskim to obiekty położone na terenie parku miejskiego, otoczone piękną roślinnością parkową. Wysokie i rozłożyste drzewa dają cień w upalne dni, chronią od wiatru a skupiska zielonych krzewów stanowią bardzo ładne tło do gry w tenisa ziemnego. Sąsiedztwo rzeki Drawy dodatkowo zwiększa atrakcyjność położenia kortów. Korty w tym miejscu zostały wybudowane w latach trzydziestych XX wieku i funkcjonują do dnia dzisiejszego. Ostatnia kompleksowa modernizacja kortów miała miejsce w 2004 r. Obecnie obiekt składa się z dwóch kortów o nawierzchni ceglastej oraz murowanej ściany treningowej. Korty mają wymiary: długość 23,77 m, szerokość 8,23 m (gra pojedyncza) lub 10,97m (debel). Obiekt posiada sztuczne oświetlenie, co umożliwia korzystanie z kortu również w późnych godzinach wieczornych, po zmroku. Na kortach zamontowano linie PCV wyznaczające pola gry oraz ławki dla zawodników i kibiców. Cały obiekt jest ogrodzony a na wysokich siatkach ogrodzeniowych zamontowane są plandeki w kontrastowych kolorach, poprawiające widoczność piłki w czasie gry. Ponadto w obrębie kortów znajduje się lekki budynek kontenerowy z szatnią, magazynkiem i sanitariatami. Korty są dostępne dla wszystkich chętnych. Opiekuje się nimi Drawskie Towarzystwo Tenisowe "AS". W sąsiedztwie kortów znajduje się Kawiarnia "Słoneczna", parking oraz drewniana wiata z ławami i stołami.

Kościół filialny pw. Chrystusa Króla
Kościół wzniesiono w 1907 r. Portal ma charakter ostrołukowy, uskokowy. Pełnołukowe okna wypełnione są witrażami. Nieopodal budowli znajduje się pomnik, poświęcony żołnierzom poległym w I wojnie światowej.
Wewnątrz budynku szczególną uwagę przyciąga bogato zdobione, sześciodzielne, krzyżowo-żebrowe sklepienie absydy. Na ścianie oddzielającą absydę znajdują się malowidła. Dekorowana empora chórowa biegnie wzdłuż dwóch boków. Ponadto w kościele znajdują się drewniane ławki oraz ambona. Całe wyposażenie, neogotyckie z elementami secesji, pochodzi również z 1907 r.
Kościół poświęcony 25 X 1945 r. Należy do Parafii pw. św. Anny w Długiem.

Kościół filialny pw. Matki Boskiej Różańcowej
Pierwotna, ryglowa budowla pochodziła z XVII w., została jednak rozebrana w 1986 r. wskutek zniszczenia. Pozostała jedynie drewniana, wolnostojąca, szkieletowa wieża z przełomu XVII i XVIII w., zwieńczona spiczastym hełmem. Znajduje się w niej dzwon z 1911 r. Dzwonnica wpisana jest na listę zabytków. Na miejscu dawnego kościoła w 1986 r. wzniesiono nowy budynek.
Kościół poświęcony w 1952 r. Należy do Parafii pw. św. Anny w Długiem.

Kościół filialny pw. Miłosierdzia Bożego
Świątynia z kamienia polnego, neogotycka, wzniesiona w latach 1819-1820. Zniszczona w czasie II wojny światowej, a następnie rozebrana na początku lat 60. XX w. Wieża w formach modernistycznych powstała w 1936 r., również zrujnowana w czasie wojny. Ruiny wieży są obiektem zabytkowym. W latach 1992-1994 na starych fundamentach postawiono nową ceglaną świątynię wg projektu dr. inż. Stefana Nowaczyka.
Kościół poświęcony został 3 VII 1994 r. Należy do Parafii pw. Niepokalanego Poczęcia NMP w Marianowie.

Kościół filialny pw. św. Dominika Savio
Pierwotna świątynia z XIX w. została zniszczona podczas II wojny światowej. Nową budowlę wzniesiono w 1989 r. W ścianach umieszczono prostokątnie zakończony portal oraz podłużne otwory okienne zwieńczone piramidalnie. Z dachu wyłania się niewielka wieża zakończona hełmem.
Należy do Parafii pw. św. Antoniego w Kobylance.

Kościół filialny pw. św. Izydora
Kościół z XV w., zbudowany z kamienia narzutowego, przebudowany w XIX w. Zniszczony w latach 50. XX w. Odbudowany w latach 1982-1985. Wieża pozostała w ruinie.
Kościół poświęcony 16 XI 1986 r. Należy do Parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Pęzinie.

Kościół filialny pw. św. Józefa Robotnika
Kościół z końca XIX w., ceglany, neogotycki. Poświęcony został 1 V 1950 r.

Kościół filialny pw. św. Siostry Faustyny Kowalskiej
Kościół zbudowany z kostki granitowej oraz kamienia polnego, z końca XIII w., w stylu gotyckim. Na początku XX w. od strony zachodniej stała drewniana dzwonnica, po II wojnie światowej zrujnowany, odbudowany w latach 1996-2000.
Należy do Parafii pw. NMP Królowej Świata w Stargardzie.

Kościół parafialny pw. MB Różańcowej
Kościół powstał w 1850 r. na miejscu dawnej świątyni. Zbudowany z ciosów granitowych, wykańczany cegłą, o formach neoromańskich. W korpus kościoła została wbudowana drewniana wieża. Poświęcony: 15 VIII 1946 r.

Kościół parafialny pw. Niepokalanego Poczęcia NMP
Kościół powstał w I poł. XV w., ceglany, gotycki. W latach 1689-1690 został rozbudowany i wyremontowany. W 1892 r. postawiono neogotycką wieżę i ponownie częściowo przebudowano kościół. W 1930 r. przeprowadzono regotyzację elewacji oraz wzniesiono kotłownię w miejscu dawnej kaplicy grobowej. Kościół został poświęcony 22 VIII 1945 r.

Kościół parafialny pw. św. Anny
Kościół wzniesiono w XIV w. w stylu gotyckim. Wieżę dostawiono w XIX w. W połowie wysokości, na każdej ze ścian, widnieją oculusy, natomiast ponad nimi – triada okienna umieszczona w prostokątnej blendzie, a także niewielkie, podłużne okna w ostrołukowym wgłębieniu. W wieży znajduje się dzwon z 1598 r., odlany przez Joachima II Karstede ze Stargardu.
W kościele podziwiać można emporę chóralną, podpartą zdobionymi filarami, a także spadowe i płaskie na szczycie drewniane belkowanie. Obok budowli znajduje się cmentarz, na którym zachowały się nagrobki z XIX w.
Kościół poświęcony: 25 VII 1946 r.

Kościół parafialny pw. św. Antoniego z Padwy
W miejscu obecnej świątyni wznosił się kościół ryglowy z XVIII w., wybudowany na planie krzyża z wieżą powstałą w XVI w. W 1934 r. zniszczył go pożar, z którego ocalały jedynie nakrycie ołtarza i krzyż ze szczytu wieży. W jego miejsce wybudowano w 1936 r. nową świątynię. Piętnaście lat później erygowano tu parafię św. Antoniego z Padwy. Z zachodniej strony kalenicy wyłania się drewniana wieża z tarczami zegarowymi, zwieńczona strzelistym hełmem.

Kościół parafialny pw. św. Stanisława BM
Okoliczne tereny należały w wiekach średnich do Jakuba von Staffldes, co czyniło wioskę siedzibą rycerską. W 1274 r. dotychczasowy właściciel sprzedał swój majątek wraz ze wsią cystersom z Kołbacza. Powiększając swoje uposażenie zakonnicy zadecydowali o wybudowaniu świątyni dla wiernych. Budowla postawiona została w stylu gotyckim przy użyciu kamienia. O stylu stanowiły takie elementy, jak sklepienia gwiaździste oraz witrażowe okna ostrołukowe z maswerkami. Po sekularyzacji zakonu w XVI w. tereny weszły pod jurysdykcję książąt zachodniopomorskich. Na fali popularności reformacji kościół przechodzi w ręce protestantów, którzy korzystają z jej podwojów aż do czasu II wojny światowej. Pod koniec XVII w. do kościoła dobudowano wieżę, natomiast w latach 30. XX w. przeprowadzono renowację sklepień i fresków, zwłaszcza tych renesansowych. W 1945 r. kościół został poważnie zniszczony. Do czasów obecnych zachowały się jedynie gotyckie fragmenty okien i murów. Nowa świątynia została poświęcona dnia 25 stycznia 1979 r.

Kościół parafialny pw. Świętego Ducha
W miejscu kościoła pierwotnie znajdował się szpital założony w 1364 r., w 1651 r. wybudowano na jego miejscu świątynie w konstrukcji szachulcowej. Została rozebrana 1868 r. ze względu na zły stan techniczny, wynikający z braku konserwacji obiektu. Prace nad wyposażeniem wnętrza trwały w latach 1895-1924 r.
Świątynia powstała na planie prostokąta, pokryta została dachem dwuspadowym. Od zachodu przylega do bryły prezbiterium, od zachodu wieża.
W prezbiterium umieszczone zostały trzy polichromie wykonane po 1945 r., jedna przedstawia narodziny Chrystusa, kolejna Powstanie z Grobu i ostatnia świętego Piotra i świętego Pawła. We wnętrzu zachowały się dwie ramy z dawnych, XIX-wiecznych epitafiów. Znajdują się także współczesne elementy, takie jak kopia ikony Matki Boskiej Nieustającej Pomocy i Chrystusa z 1959 r. oraz tryptyk ze sceną Zesłania Ducha Świętego z 1997 r. W kościele pozostał także pełen zestawy ław kościelnych, neobarokowy, drewniany, polichromowany prospekt organowy i kute żyrandole z pierwszej połowy XX w.
Poświęcony 14 XI 1981 r.

Kościół parafialny pw. Wniebowzięca Najświętszej Maryi Panny
Późnogotycki kościół wzniesiony w XVI w. z kamienia polnego i cegły. Wschodni szczyt ma formę charakterystyczną dla okresu renesansu. W 1893 r. przebudowano część otworów okiennych. W roku 1902 spłonęła drewniana wieża. W 1906 r. postawiono wieżę kamienno-ceglaną oraz przedsionek i kaplicę.
Kościół został poświęcony 12 VIII 1945 r.

Kościół parafialny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Budowa kościoła rozpoczęła się w 1268 r. Pierwotnie był drewniany, w późniejszych wiekach został przebudowany, zyskując ceglano-kamienne mury. W 1863 r. świątynię zniszczył pożar, odbudowano ją w stylu neogotyckim.
W 1268 r. ks. Herman, proboszcz parafii Damba rozpoczął budowę kościoła. W 1277 r. natomiast patronat nad parafią objął książę Barnim I. 1534 r. stał się rokiem przełomowym dla Kościoła katolickiego. Księża Pomorza Zachodniego przystąpili do wiary protestanckiej. Przez cztery stulecia, bo do roku 1945, kościół był w rękach protestanckich mieszkańców miasta.
Kościółek pierwotnie był drewniany. Miasto jednak się rozwijało, w związku z czym należało przebudować świątynie. Wybudowano ją ponownie, ale z cegły, gotycką, z trzema nawami. W 1983 r. budynek prawie w całości spłonął. W 1866 r. zakończono odbudowę. Kościół przybrał nowy, neogotycki charakter. Świątynia została poważnie uszkodzona w marcu 1945 r. To co się zachowało to wieża i bryła budynku, we wnętrzu natomiast stary, drewniany krucyfiks z XVIII w. oraz elementy z XIX i XX wieku. W latach 1973-1985 świątynia przeszła remont murów zewnętrznych, dachu, a także kapitalny remont wieży. Zgodnie ze stylem neogotyckim, zrekonstruowano wnętrze.
W Szczecinie jest wiele nieistniejących już cmentarzy przykościelnych. Najstarszym w Dąbiu jest zabytkowy cmentarz położony przy obecnym Placu Kościelnym. Założony został prawdopodobnie w XV wieku, wraz z przebudową istniejącego tam kościoła z drewnianego na ceglany. Na początku XVII wieku cmentarz zaczął stanowić zagrożenie dla mieszkańców wsi, ze względu na chowanie na nim licznych ofiar epidemii. Nekropolię zamknięto w roku 1816, uporządkowana została dopiero w połowie XIX wieku. Teren został przekopany i otoczony murowanym parkanem. Obecnie przy kościele znajduje się trawiasty skwer, z dawnego cmentarza nie zachowały się żadne pomniki.

Kościół parafialny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Gotycka świątynia została wzniesiona najprawdopodobniej w XV wieku. W trakcie pożaru, który miał miejsce w 1658 roku uległo nieodwracalnemu zniszczeniu gotyckie sklepienie, które zostało zastąpione belkowanym. W latach 1847-1849 przeprowadzono w kościele gruntowny remont, który przyczynił się do zatarcia pierwotnego stylu. Usunięto wówczas zewnętrzne przypory, gotyckie łuki okien, a nieciekawy tynk przykrył oryginalną fakturę cegieł i kamieni, z których powstała świątynia. W 1879 roku starą wieżę zastąpiła nowa, zbudowana w stylu gotyckim. W latach 1936 – 1937 prowadzono kolejną przebudowę, w wyniku której bryła kościoła otrzymała obecny wygląd. Po drugiej wojnie światowej wymieniono witraże, organy a także zmieniono wygląd fasady świątyni. Świątynia pełni funkcję kościoła parafialnego rzymskokatolickiej parafii pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Złocieńcu.

Kościół pw. Zmartwychwstania Pańskiego
Najważniejszym i najstarszym zabytkiem Drawska Pomorskiego jest późnogotycki kościół pw. Zmartwychwstania Pańskiego (pierwotnie pw. Najświętszej Marii Panny). Ta potężna budowla należy do najstarszych świątyń halowych, a jej masywna, wysoka na 75 m wieża, do najwyższych na Pomorzu Zachodnim. Drawska fara została wzniesiona prawdopodobnie w XIV w. przez mistrzów tzw. strzechy chorińskiej. W pierwszym etapie budowy powstała trójnawowa hala z ośmioboczną absydą z czerwonej cegły na fundamencie z ozdobnych kamieni granitowych. Dużą wartość architektoniczną stanowią wykonane wówczas boczne, ostrołukowe portale kościoła: północny i południowy, które zdobione są tzw. bestiariuszami. Są to płaskorzeźby na wypalanych płytkach terakotowych z przedstawieniami florystycznymi i postaciami na pół ludzkimi i mitycznymi, których znaczenie nie jest jednoznaczne. Nieco później, bo w XV wieku, do kościoła dobudowano wysoką wieżę na planie kwadratu. Na przestrzeni wieków kościół często padał ofiarą pożarów. Takie miały miejsce w 1534, 1620, 1664 i 1696 roku. Podczas pożogi miasta w 1620 r. sklepienie kościoła zostało tak nadwyrężone, że zawaliło się kilkanaście lat później pewnej niedzieli 1644 roku. Po prowizorycznej odbudowie na kościół spadło kolejne nieszczęście – pożar roku 1664, podczas którego stopiły się nawet dzwony w wieży, których dźwięk określany był mianem najpiękniejszego w Nowej Marchii. Również po tej katastrofie mieszczaństwu udało się odbudować swoją farę, niestety, trzy dziesięciolecia później (1696) po raz kolejny miasto ogarnął pożar. Tym razem szkody wyrządzone w kościele był tak wielkie, że „nie pozostał w nim żaden element drewniany”. Przez rok nabożeństwa musiały odbywać się w młynie miejskim. Prawdziwa odbudowa rozpoczęła się w roku 1701, a już cztery lata później nad nawą i prezbiterium położono nowy, solidny dach. Odbudowę zakończono w 1712 roku, kiedy położono dach nad wyremontowaną wieżą. Kolejna duża przebudowa miała miejsce w latach 1854-55. Dokonano wówczas zmian przede wszystkim we wnętrzu kościoła. Poza tym przebudowano portal zachodni (zachowany do dziś) oraz usunięto wszystkie pochówki spod posadzek świątyni. Ostatnich zmian, dzięki którym drawska świątynia zawdzięcza swój dzisiejszy wygląd, dokonano ponad sto lat temu, w latach 1913-14. Podniesiono wówczas znacznie dach nad nawą i odtworzono sklepienia sieciowe i krzyżowo-żebrowe, a następnie pokryto je punktowymi polichromiami. Wieżę zwieńczono wysmukłym stożkowym hełmem, wykonano sklepienie kruchty oraz barwne witraże. Po drugiej wojnie światowej kościół ponownie stał się świątynią katolicką. W latach 80. i 90. XX wieku, za sprawą ówczesnego proboszcza ks. Mariana Wojnickiego przeprowadzono znaczący remont. Naprawiono więźbę dachową, wymieniono posadzkę i pomalowano całe wnętrze. Pomimo kilkakrotnych zmian i przebudów, jakim poddano świątyni na przestrzeni wieków, zachowała ona do naszych czasów swoją późnogotycką formę. Najstarsze zachowane wyposażenie kościoła pochodzi z XVIII w. Składa się na nie m.in. barokowy drewniany ołtarz główny z 1706 r., ufundowany przez nadwornego zegarmistrza króla szwedzkiego Kaspara Nietarda, z pochodzenia drawszczanina, tego samego, który wykonał słynny zegar na wieży Zamku Książąt Pomorskich w Szczecinie. Z XVIII-wiecznego wyposażenia zachował się także dzwon wykonany w 1753 r. Z połowy XIX w. zaś pochodzi szereg elementów, m.in. ławy kolatorskie, krzesła, misa chrzcielna oraz prospekt organowy. Z początków XX w. zaś pochodzi ambona. Wzrok zwiedzającego z pewnością przyciągną witraże znajdujące się w kruchcie wieży. Podczas przebudowy w roku 1913 ówczesny superintendent Kalmus namówił rodziny szlacheckie z powiatu drawskiego do ufundowania dwóch witraży w wybitych w wieży oknach. Witraż po stronie południowej przedstawia duży herb rodu von Knebel-Doberitz oraz informację o okolicznościach wykonania i renowacji obu witraży. Witraż na ścianie północnej z kolei przedstawia herby innych rodzin-fundatorów: von Brockhausenów, von Borcke, von Griesheim, von Zadow, von Grunberg. Oba witraże zostały wykonane w bogatej kolorystyce według projektu szwajcarskiego architekta Blaue. Ten sam architekt zaprojektował witraże w prezbiterium. Wykonano je dzięki datkom samych mieszkańców. Przedstawiają one duże płaszczyzny, podzielone na mniejsze kwatery i wypełnione szczelnie bogatą kompozycją geometryczną, oraz herby, m.in. Drawska Pomorskiego. Wspomniane już dekoracje portali południowego i północnego, powstałe na samym początku budowy kościoła, są elementem, który wyróżnia drawską świątynię spośród innych na terenie Pomorza Zachodniego. Nie mają one sobie równych ani pod względem formy, ani tematyki bezpośrednich wzorców, poza jedynym, podobnym w treści i formie przykładem w kościele w Dobiegniewie. Były to niewątpliwie nośniki określonych treści wyrażonych symbolicznymi motywami i figurami: osobami, smokami, centaurami, syrenami i innymi zmyślnymi postaciami. Sama treść dekoracji pozostaje w wielu kwestiach do dziś zagadką. Na przestrzeni wielu lat badacze próbowali odczytać znaczenie przedstawień na portalach dochodząc do różnych wniosków.

Kościół Św. Trójcy - Parafia Ewangelicko-Augsburska Świętej Trójcy w Szczecinie
Centrum parafii luterańskiej stanowi obecnie kościół Św. Trójcy. Do parafii przynależy również dom gościnny im. Dietricha Bonhoeffera, Międzynarodowe Centrum Studiów i Spotkań im. Dietricha Bonhoeffera przy ul. Piotra Skargi 32 oraz plac w Zdrojach przy ul. Jabłoniowej 6 (dawna siedziba seminarium duchownego). Obecnym proboszczem parafii jest ks. Sławomir Janusz Sikora (od 2007 r.). Parafia ma dwie filie. Są nimi: kościół św. Jana w Trzebiatowie oraz kaplica w Kłodzinie.
Kościół Św. Trójcy (dawniej św. Gertrudy) w Szczecinie jest w posiadaniu parafii ewangelicko-augsburskiej od 1954 r. Parafia ma jednak długą historię, sięgającą czasów średniowiecza. Wg starych pomorskich kronik, budowę kościoła św. Gertrudy rozpoczęto w 1308 r. Pierwotnie miał on służyć kupcom i rzemieślnikom mieszkającym w dzielnicy Szczecina zwanej Łasztownią (Lastadie).
Kościół Ewangelicko-Augsburski to najstarszy i największy Kościół protestancki w Polsce i obecnie jedyny Kościół luterański w Rzeczypospolitej Polskiej. Należy do Światowej Federacji Luterańskiej, Światowej Rady Kościołów, Konferencji Kościołów Europejskich i Polskiej Rady Ekumenicznej.

Krużganek Mariacki
Krużganek przy ul. Mariackiej jest jedyną pozostałością po istniejącej tu niegdyś kolegiacie Mariackiej. Niegdyś składała się ona z czterech skrzydeł, ale do współczesnych czasów przetrwało tylko skrzydło wschodnie. Krużganek pochodzi z ok. 1330 roku i przylegał do północnej nawy kościoła. Do 1558 roku obiekt otaczał wewnętrzny dziedziniec kanonii i pełnił rolę wirydarza-ogrodu.
Do naszych czasów przetrwało tylko skrzydło wschodnie, które na przestrzeni wieków było wielokrotnie przebudowywane. W piwnicy, do której było wejście od strony kościoła znajdowała się krypta grzebalna, w której pochowany został m.in. malarz Kote. Najdłuższe, północne skrzydło zostało wyburzone w 1833 roku, południowe spłonęło podczas oblężenia w 1677 roku, zaś zachodnie wyburzono pomiędzy 1544 a 1550 rokiem.
W 1562 roku północne i wschodnie zostało przystosowane do potrzeb Pedagogium. W północnym utworzono małe audytorium i przedsionek, pokój prowadzący do biblioteki, pokoje uczniowskie. We wschodnim skrzydle od północnego wejścia można było dostać się do biblioteki i pomieszczeń w skrzydle północnym.
W 1667 roku Pedagogium przekształcono w szkołę średnią nazwaną”Królewskie Gimnazjum Karolińskie”. Dziesięć lat później podczas oblężenia obiekt został spalony – jego odbudowa ciągnęła się aż do 1701 roku. W 1716 roku reaktywowana w murach skrzydeł gimnazjum. W XVIII wieku obiekt kilkakrotnie przebudowano, zmieniono rozkład pomieszczeń, usunięto stare trumny ze skrzydła wschodniego.
W 1805 roku gimnazjum mieszczące się przy ul. Mariackiej zostało połączone z miejskim gimnazjum. Jeszcze w XIX wieku obydwa skrzydła służyły potrzebom połączonej szkoły. W 1813 roku podczas oblężenia Szczecina we wschodnim skrzydle złożono zbiory biblioteczne w obawie przed zniszczeniem. W 1833 roku wyburzono północne skrzydło – były nawet plany wybudowania w jego miejscu powozowni, stajni i warsztatów krawieckich, ale nigdy nie doszły one do skutku. W latach 1869 – 1915 we wschodnim skrzydle umieszczono klasy tzw. „Vorschule” Królewskiego Gimnazjum Mariackiego, które zostało wybudowane na miejscu kościoła Mariackiego.
Obecnie jedyne skrzydło po kolegiacie Mariackiej jest zajmowane przez biuro Towarzystwa Budownictwa Społecznego „Prawobrzeże”. Obiekt został wpisany na wojewódzką listę zabytków w czerwcu 1954 roku.

Lapidarium Kobylanka
Lapidarium sepulkralne w Kobylance stanowi dawną nekropolię ewangelicką. W roku cmentarza zgromadzone krzyże żeliwne wśród których, jeden upamiętnia Polkę, Władysławę Kurdasińską, zmarłą w 1915 r. z inskrypcją w języku polskim: „wieczny odpoczynek racz jej dać Panie”. Lapidarium wraz z innymi podobnymi obiektami tworzy nieoznakowany szlak "Szlakiem lapidariów gminy Kobylanka".

Magazyn solny
Magazyn solny to jeden z najstarszych budynków w Drawsku Pomorskim. Został wybudowany ok. 1700 r. podczas odbudowy miasta po ostatnim wielkim pożarze z 1696 r. Wybudowano go w konstrukcji ryglowej z wypełnieniem z czerwonej cegły (tzw. pruski mur) na fundamencie z nieregularnych bloków kamiennych. Budynek jest nietynkowany, parterowy z poddaszem użytkowym, nakryty wysokim dachem naczółkowym. Budynek wzniesiono jako magazyn soli na potrzeby istniejącej w XVII i XVIII w. w drawskiej faktorii solnej, obsługującej powiaty drawski i świdwiński. Gromadzono w nim sól sprowadzaną z Kołobrzegu, którą następnie spławiano Drawą dalej na południe. Tę funkcję pełnił on jednak tylko kilka lat, gdyż okazało się, że spławianie soli jest nieopłacalne. Na przestrzeni trzystu lat istnienia budynek pełnił wiele różnych funkcji. Po magazynie soli stał się depozytem garnizonu wojskowego. Następnie siedzibą straży ogniowej i magazynem szkolnym. Lepsze czasy przyszły dla budynku w latach 30. XX wieku. Został wtedy przebudowany, wyremontowany i umieszczono w nim powiatowe muzeum regionalne, które działało do 1945 r. Z tego czasu pochodzą wbudowane w dach tzw. wystawki i wewnętrzna, drewniana klatka schodowa. Po zdobyciu miasta przez wojska polskie i radzieckie muzeum przetrwało bez większych szkód. Niestety niedługo potem część zbiorów muzealnych rozkradziono, a te które ocalały znajdują się obecnie w Muzeum Regionalnym w Szczecinku i Muzeum Okręgowym w Koszalinie. Po II wojnie światowej budynek pełnił już tylko funkcje magazynowe. Obecnie budynek jest własnością parafii i służy jako magazyn kościelny. Przy budynku od strony Placu Jana Pawła II znajduje się tablica informacyjna przedstawiająca opis i historię obiektu. Na tablicy jest także informacja, że obecnie czynione są starania w celu przeprowadzenia remontu i ponownego uruchomienia w nim muzeum regionalnego.

Morskie Centrum Nauki
Morskie Centrum Nauki mieści się na wyspie Łasztownia, naprzeciwko Wałów Chrobrego. Interaktywne ekspozycje są nastawione na pobudzanie zmysłów i zdobywanie doświadczeń. Motyw przewodni stanowią zagadnienia związane z morzem, centrum prowadzi także zajęcia edukacyjne z zakresu nauk przyrodniczych.

Mural Złocieniecki 2017 w Złocieńcu
Autorem projektu końcowego jest dr arch. Radosław Barek we współpracy z Dominikiem Dziedziną.

Mury obronne
Mury obronne w Stargardzie należą do najpotężniejszych i najciekawszych zespołów fortyfikacji w Polsce. Ich wznoszenie rozpoczęto po nadaniu Stargardowi praw miejskich. Do XIII wieku Stargard otoczony był obwałowaniami drewniano-ziemnymi, które pod koniec wieku zostały przekształcone w mury kamienne mające nawet 8 metrów wysokości. Na przełomie XV i XVI wieku mury zostały rozbudowane i wzmocnione fosami i wałami. W tym okresie wybudowano również 45 czatowni, 9 baszt i kolejne 2 bramy. Łączna długość obwarowań dochodziła do 2260 m. Do dziś zachowało się 1040 m murów, 3 bramy miejskie oraz 4 baszty. Najlepiej zachowany fragment muru znajduje się między Bramą Pyrzycką a Basteją przy Baszcie Tkaczy, tam też można wejść na zrekonstruowaną hurdycję - taras spacerowy wzdłuż muru (wejście znajduje się w Muzeum "Basteja", hurdycja jest elementem oferty muzeum).

Muszla koncertowa
Muszla koncertowa w parku miejskim im. Fryderyka Chopina to tradycyjne miejsce organizacji koncertów i plenerowych imprez kulturalnych w Drawsku Pomorskim. Obiekt jest bardzo ładnie położony wśród zieleni parkowej. W pobliżu zlokalizowany jest plac zabaw dla dzieci oraz obiekty sportowe: boisko Orlik 2012 i korty miejskie. Muszla koncertowa składa się z parterowego budynku, w którym znajdują się garderoby, pomieszczenia socjalne i magazyn sprzętu oraz z dużej zadaszonej sceny. Konstrukcja dachu nad sceną umożliwia montaż oświetlenia scenicznego, a po bokach znajdują się miejsca na nagłośnienie. Przed muszlą znajduje się duży plac z ławkami dla widzów. Podczas organizacji dużych imprez, takich jak Dni Ziemi Drawskiej, święto plonów czy Artystyczna Majówka na placu przed muszlą koncertową lokowane są stoiska gastronomiczne, handlowe i promocyjne. Obiekt należy do gminy Drawsko Pomorskie i jest użytkowany przez ośrodek kultury.

Muzeum Archeologiczno - Historyczne MAH Basteja w Stargardzie
Basteja jest oddziałem Muzeum Archeologiczno-Historycznego w Stargardzie Szczecińskim. XVI-wieczny budynek wchodzący niegdyś w skład obwarowań miejskich został w 2013 roku odbudowany i przystosowany do pełnienia funkcji muzealnej.
Basteja to cztery kondygnacje wystawy traktującej o historii miasta. "Stargard - miejsce z historią. Stargard od czasów późnego średniowiecza do lat 20. XX w." to stała wystawa, która przez ponad 300 zabytków, 1000 rycin i dokumentów oraz pocztówek, w sposób tradycyjny i innowacyjny opowiada o Stargardzie średniowiecznym, nowożytnym i przedwojennym. Oprócz tradycyjnych ekspozycji widz znajdzie tu multimedia, czyli ekrany dotykowe, monitory, hologram i multisferę w kształcie kuli ziemskiej, a także miniwykop archeologiczny dla najmłodszych i lupy do oglądania monet i pieczęci.
W Bastei, oprócz części ekspozycyjnej, na której znajduje się wystawa, znajduje się również strefa edukacyjno-doświadczalna, w której m.in. organizowane są lekcje muzealne, spotkania oraz inne wydarzenia. Sala edukacyjna wyposażona jest w projektor multimedialny i ekran, jest w stanie pomieścić ok. 20-30 osób.
Bezpośrednio z budynku można wyjść na zrekonstruowaną hurdycję - taras widokowy na murze obronnym z widokiem na Park Piastowski i ulicę Sukienniczą.
Wystawa jest przystosowana do potrzeb osób niepełnosprawnych - w Bastei znajduje się winda, można wypożyczyć audioprzewodniki, a cała wystawa dostępna jest w audiodeskrypcji dla osób niedowidzących i niewidomych. Toalety przystosowane są do potrzeb osób niepełnosprawnych. Cały budynek jest klimatyzowany.
Cała ekspozycja opisana jest w dwóch językach - polskim i niemieckim, dwa pierwsze ekspozytory są również w języku angielskim.
Basteja w swojej ofercie ma m.in. lekcje muzealne dla dzieci i młodzieży, również z wykorzystaniem tabletów i innych pomocy naukowych. Dla dzieci organizowane są Urodziny w Muzeum, czyli przyjęcia, podczas których w atmosferze historii i ciekawostek można świętować w towarzystwie zaproszonych gości. W okresie ferii i wakacji w Bastei odbywają się zajęcia dla dzieci, a przez cały rok - muzealne warsztaty familijne dla całych rodzin.
W maju zwiedzający mogą wziąć udział w Stargardzkiej Nocy Muzeów, zaś w czerwcu, w Parku Piastowskim przed Basteją organizowany jest Dzień Historyczny w ramach obchodów Dni Stargardu. Jest to festyn utrzymany w klimacie historii miasta, z rekonstrukcjami historycznymi i licznymi atrakcjami dla odwiedzających.
Co miesiąc w Bastei odbywają się Muzealne Spotkania z Przeszłością, czyli otwarte wykłady dla pasjonatów historii.
Bezpośrednio przy Bastei nie ma parkingu, ale wyznaczone miejsce dla autokaru znajduje się przy ul. Krzywoustego, natomiast przy ul. Prezydentów znajduje się parking na kilkanaście samochodów.
W czwartki zwiedzanie Bastei jest bezpłatne.
Wypożyczenie audioprzewodnika w Bastei (w wersji polskiej i niemieckiej, ścieżka dla dzieci i dla dorosłych):
bezpłatnie. Wyłącznie dla osób zwiedzających indywidualnie.

Muzeum Narodowe w Szczecinie
Gmach główny muzeum zlokalizowany przy Wałach Chrobrego jest jednym z najbardziej reprezentacyjnych budynków miasta. Został oddany do użytku w 1913 r. Znajduje się w nim jedna z największych w Polsce kolekcji zabytków kultur pozaeuropejskich.
Gmach Muzeum Narodowego w Szczecinie przy ulicy Wały Chrobrego 3 to jeden z najbardziej znanych i reprezentacyjnych budynków miasta. Jest on centrum architektonicznego założenia nadodrzańskiego Wały Chrobrego (dawne Hakenterrasse), według projektu Wilhelma Meyera-Schwartaua. Gmach został oddany do użytku w 1913 roku i był do końca drugiej wojny światowej siedzibą Muzeum Miejskiego, w którym wystawiano zbiory archeologiczne i etnograficzne, sztukę pomorską i europejską, kolekcje z Afryki, Azji i Oceanii, eksponaty przyrodnicze.
W polskim Szczecinie nadal pełni funkcje muzealne, będąc najpierw jednym z budynków Muzeum Pomorza Zachodniego, a od 1970 roku – Muzeum Narodowego. Należy do najokazalszych gmachów muzealnych w Polsce. Jest tu przechowywana i eksponowana jedna z największych w kraju kolekcji zabytków kultur pozaeuropejskich.

Muzeum Sztuki Współczesnej – oddział Muzeum Narodowego w Szczecinie
W budynku wzniesionym pod koniec XVIII w. pierwotnie mieściła się komendantura garnizonu twierdzy szczecińskiej. Obecnie jest on siedzibą Muzeum Sztuki Współczesnej, które prezentuje dzieła sztuki polskiej i zagranicznej.
Muzeum Sztuki Współczesnej mieści się w klasycystycznym budynku dawnej komendantury garnizonu twierdzy szczecińskiej, wybudowanym w czwartej ćwierci XVIII wieku, w późniejszych latach wielokrotnie przekształcanym. Aż do końca drugiej wojny światowej służył on władzom wojskowym. W latach 70. XX wieku został przekazany Muzeum Narodowemu w Szczecinie.
W 1980 roku, po adaptacji, stał się siedzibą oddziału muzeum związanym ze sztuką współczesną. Poprzez cykle wystaw czasowych realizowany jest program upowszechniania i promocji sztuki współczesnej w oparciu o kolekcję własną (sztuka polska i obca) oraz projekty opracowywane we współpracy z innymi instytucjami, organizacjami i artystami w kraju i za granicą.
Obok prezentacji istotnych zjawisk w sztuce polskiej, programu regionalnego skoncentrowanego na najważniejszych indywidualnościach twórczych w regionie Pomorza Zachodniego, muzeum koordynuje międzynarodowy program Mare Articum, w ramach którego organizuje m.in. Bałtyckie Biennale Sztuki Współczesnej.
Budynek nie jest przystosowany do potrzeb osób niepełnosprawnych - w obiekcie nie ma windy. Do pierwszej ekspozycji prowadzi siedem stopni, bez poręczy. Przed wejściem do budynku jest jeden stopień.
Budynek trafił na wojewódzką listę zabytków w czerwcu 1954 roku.

Muzeum Tradycji Regionalnych – oddział Muzeum Narodowego w Szczecinie
Muzeum Tradycji Regionalnych mieści się w budynku z lat 20. XVIII w., dawnej rezydencji króla pruskiego Fryderyka Wilhelma I. Prezentuje zbiory archeologiczne, etnograficzne oraz związane ze sztuką dawną i współczesną.
Muzeum Tradycji Regionalnych mieści się w barokowym Pałacu Sejmu Stanów, wybudowanym w latach 1726–1727 na zlecenie króla pruskiego Fryderyka Wilhelma I. Budynek zaprojektowany został przez Gerharda Corneliusa de Walrave (1692–1773), autora między innymi słynnej twierdzy w Kłodzku oraz fortyfikacji szczecińskich. Pałac służył jako miejsce obrad samorządu prowincji pomorskiej, a także jako rezydencja króla na czas jego wizyt w Szczecinie.
Nad wejściem umieszczono herb Pomorza, a na szczycie fasady – herb króla Prus na tle panopliów (skrzyżowanych elementów uzbrojenia) i alegoryczne przedstawienia królewskich cnót: Sprawiedliwości (z wagą i mieczem) i Roztropności (postać ze zwierciadłem i wężem). Takie ułożenie herbów nie było przypadkowe miało ono odzwierciedlać podporządkowanie Pomorza Królestwu Prus. Urodę budowli zwiększa boniowana elewacja, ozdobne opaski okienne oraz misterna balustrada balkonu i zewnętrznych schodów. Przestrzeń poddasza ograniczają połacie dachu mansardowego. W latach 1885-1888 gmach uległ rozbudowie (wybudowano wówczas dodatkowe skrzydło, a istniejące od strony ul. Staromłyńskiej - przedłużono).
W okresie międzywojennym pałac przebudowano na siedzibę Pomorskiego Muzeum Krajowego, a po drugiej wojnie światowej budynek przejęło Muzeum Pomorza Zachodniego, obecnie Muzeum Narodowe w Szczecinie. W jego wnętrzach prezentowane są przede wszystkim zabytki sztuki pomorskiej, m.in. portret księcia Filipa I namalowany przez Lucasa Cranacha Młodszego oraz wspaniałe klejnoty książąt pomorskich z XVI/XVII wieku.
Wystawy stałe:
1) Gabinet Pomorski. W zwierciadle monet, banknotów i pieczęci
Ekspozycja podzielona została na trzy części. W pierwszej sali znajdują się pomorskie pieczęcie funkcjonujące w przestrzeni miejskiej od XIV do XIX w. Są to obiekty należące przede wszystkim do władz i urzędów miejskich oraz cechów rzemieślniczych. Treści oddane w polach pieczęci odnoszą się do życia gospodarczego, społecznego, politycznego i religijnego miasta.
W drugiej przestrzeni wystawienniczej można zapoznać się z historią emisji pieniądza zastępczego. Wybuch wojny i trudności wynikające z braku bilonu doprowadziły do wydawania pieniędzy zastępczych w postaci bonów – tzw. notgeldów przez nieuprawnione do tego władze samorządowe oraz osoby prowadzące działalność gospodarczą. W latach 1917-1920 w obiegu pojawiły się również monety.
Trzecia sala ukazuje rolę monety jako środka przekazu informacji. Wystawa odzwierciedla historię monety na Pomorzu w okresie od XII do XIX stulecia. Początek tej drogi wyznaczają dwustronne denary książąt pomorskich bite w XII w.; średniowieczne mennictwo zdominowały emisje miejskie i biskupów kamieńskich; okres nowożytny obfituje w książęce emisje obiegowe i okolicznościowe, utrwalające znane od stuleci znaki. Po wymarciu w 1637 r. dynastii Gryfitów podzielone księstwo znalazło się w dwóch różnych obszarach walutowych. Jego wschodnia część została ściśle związana z państwem brandenburskim, w zachodniej części pomorskie mennictwo kontynuowali władcy szwedzcy. Ostatnie emisje pomorskie powstały w 1808 r. w Stralsundzie.
W tej samej sali znajdują się dwa skarby zawierające monety pomorskie: późnośredniowieczny z Pyrzyc i nowożytny z Choszczna.
2) Złoty wiek Pomorza. Sztuka na dworze książąt pomorskich w XVI i XVII w.
Kolekcja szczecińskiego muzeum jest największym istniejącym zbiorem związanym z działalnością mecenasowską książąt z dynastii Gryfitów. Na wystawie można obejrzeć obrazy, rzeźby oraz wyroby rzemiosła artystycznego. Jednym z najcenniejszych spośród prezentowanych obiektów jest Portret Filipa I pędzla Lucasa Cranacha Młodszego z 1541 roku. Unikatowym zabytkiem kultury dworskiej jest także Drzewo genealogiczne książąt Pomorza Zachodniego, 7-metrowej długości obraz Corneliusa Crommeny’ego z 1598 roku, na którym przedstawiono aż sto pięćdziesiąt pięć osób z rodu Gryfitów. Niezwykle ważną część ekspozycji stanowią wydobyte po drugiej wojnie światowej z krypty szczecińskiego zamku stroje i klejnoty, ze słynną wysadzaną diamentami egretą (ozdobą kołpaka) księcia Franciszka I. Na wystawie zaprezentowany jest również wypożyczony z katedry w Merseburgu Portret księcia Franciszka I na marach, ukazujący księcia w tym samym stroju i z tymi samymi klejnotami, które można obejrzeć na wystawie.
3) Stare Srebra
Wystawa prezentuje wyroby złotnicze ze zbiorów Muzeum Narodowego w Szczecinie. Układ wystawy pozwala prześledzić mody i nurty w złotnictwie europejskim od średniowiecza do secesji. Piękne, wykonane ze szlachetnych kruszców przedmioty są też świadectwem niezwykłych umiejętności dawnych mistrzów. Najstarszym zabytkiem jest owiany legendą złoty pierścień z Pęzina (Pomorze Zachodnie) z około 1200 roku – z postacią rycerza i nierozszyfrowanym jak dotąd napisem. Do najdawniejszych dzieł prezentowanych na wystawie należą również naczynia i sprzęty liturgiczne z terenów Pomorza Zachodniego. Największą grupą zabytków na wystawie są srebra stołowe. Wśród nich wyróżnia się rokokowa teryna (czyli waza do serwowania zup) Johanna Jacoba Sandrarta II, pochodząca z lat 60. XVIII wieku.
W przestrzeni wystawy "Stare srebra" można oglądać "Gemmę z profilowym wizerunkiem króla Stanisława Augusta". Obiekt ten przekazała do Muzeum pani Marion George z Berlina.

Obelisk 15. Południk
Obelisk 15. Południk to głaz narzutowy z siatką południków i równoleżników na szczycie oraz tablicą pamiątkową informującą, że Stargard leży dokładnie 15 stopni na wschód od południka zerowego w Greenwich. Sam obelisk położony jest ok 220 metrów na zachód od faktycznego południka 15., co wynika z niedokładnych pomiarów podczas jego umiejscowienia.
Pomnik został postawiony przez niemieckich mieszkańców Stargardu przed II Wojną Światową, natomiast w 1966 roku został odrestaurowany przez ówczesnych opiekunów - członków PTTK.
Obelisk usytuowany jest na kamiennym podeście, stoi przy nim ławka, a wokół rośnie 6 kasztanowców.

Opera na Zamku
Opera od 1978 r. działa na Zamku Książąt Pomorskich. Jest jedną z ważniejszych scen muzycznych miasta. Oprócz wystawiania sztuk repertuarowych organizuje również wydarzenia cykliczne, m.in. Wielki Turniej Tenorów.
Opera na Zamku powstała jako Operetka Szczecińska Towarzystwa Przyjaciół Teatru Muzycznego. Od 1978 roku działa w obecnej siedzibie na Zamku Książąt Pomorskich w Szczecinie. To jedna z najważniejszych scen muzycznych miasta.
Repertuar jest zróżnicowany, zawiera nie tylko opery, ale również balety, operetki i musicale. Obok klasyki znaleźć w nim można nowoczesne spektakle. Opera organizuje również wydarzenia cykliczne, które na stałe wpisały się w kulturalny kalendarz miasta (np. Wielki Turniej Tenorów czy coroczny koncert „Tym, którzy nie powrócili z morza…")
Informacje o bieżącym repertuarze Opery na Zamku, jak i o zrealizowanych spektaklach, można znaleźć w witrynie internetowej tej instytucji: www.opera.szczecin.pl

Ośrodek Teatralny Kana
Historia ośrodka sięga roku 1979, kiedy to Zygmunt Duczyński założył studencki Teatr Kana. Obecnie oprócz wystawiania sztuk zajmuje się on również organizowaniem wydarzeń artystycznych i edukacyjnych.
W 1979 roku Zygmunt Duczyński założył studencki Teatr Kana. Z czasem zespół stał się niezależny organizacyjnie i zdobywał kolejne renomowane nagrody zyskując uznanie w kraju i za granicą.
Obecnie teatr działa w ramach Ośrodka Teatralnego Kana. Tworzy go grupa ludzi, którzy kochają sztukę i chcą ją pokazać światu. Ośrodek angażuje się w życie kulturalne Szczecina i okolic. Oprócz spektakli teatralnych, organizuje wydarzenia artystyczne, edukacyjne, kulturalne. Aktorzy Kany współpracują z zagranicznymi placówkami. Organizują wiele projektów mających propagować kulturę i sztukę we współczesnym  świecie. Najbardziej znane z nich to Międzynarodowy Festiwal Artystów Ulicy „Spoiwa kultury” i Międzynarodowe Spotkania Teatralne „OKNO”. Teatr jest również współorganizatorem różnych lokalnych wydarzeń, takich jak Kontrapunkt, dokumentART, czy Japan Now.
Kanę można odwiedzić również po to, żeby zażyć nieco artystycznego życia. Piwnica Kany to jednocześnie kawiarnia i galeria sztuki, więc nie trzeba się martwić, że w najbliższym czasie w repertuarze nie ma tego, na co się czeka.
Kana cały czas poszukuje wolontariuszy, zarówno do współtworzenia konkretnego wydarzenia, jak i dłuższej współpracy. To świetna okazja dla wszystkich, którzy chcą poznać świat teatru od wewnątrz.

Parafia Polskokatolicka pw. św. Apostołów Piotra i Pawła
Kościół pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Szczecinie to obecnie parafia Kościoła Polskokatolickiego, przynależąca do dekanatu pomorsko-wielkopolskiego diecezji wrocławskiej.
Na miejscu dzisiejszej świątyni, ponoć już w VI-VIII w. rosły "święte dęby", oraz czczono bóstwa Słowian połabskich i Pomorzan (Trzygłowa). W roku 1124 biskup Otton z Bambergu (podczas swojej misji chrystianizacyjnej) położył kamień węgielny pod powstały na tym miejscu pierwszy kościół chrześcijański na Pomorzu Zachodnim. Ten drewniany kościół został jednak spalony podczas najazdu duńskiego w 1189 r. W latach 1223-1237 na jego miejscu zbudowano nową świątynię z cegły, która zachowała się do dnia dzisiejszego. Kościół św. Apostołów Piotra i Pawła jest jedynym w Szczecinie kościołem pozostającym pod niezmienionym wezwaniem, a nadanym przez samego biskupa Ottona. Obecnie kościół ten znajduje się na Europejskim Szlaku Gotyku Ceglanego i jest wpisany do rejestru zabytków w 1955 r. pod nr A-803.
W 1534 r. kościół został zamieniony na świątynię protestancką. Od 1945 r. parafia należy do wyznawców kościoła Polskokatolickiego. Do 1978 r. proboszczem tej parafii był ks. Zdzisław Zaremba, a następnie ks. inf. Stanisław Bosy, który piastuje to stanowisko do dnia dzisiejszego.
Niewątpliwym atutem kościoła jest znajdujący się na sklepieniu drewniany obraz dzieła niemieckiego malarza Ernsta Eichnera z 1703 r. (24 m dł. i 4 m szer.) przedstawiający trzy sceny biblijne: potop i Boga Ojca, czterech Ewangelistów, oraz kazanie Chrystusa na Górze i Baranka. Innym cennym eksponatem są żyrandole z XVI w., będące darowizną Habsburgów. Kościół zawiera również największy zbiór tablic epitafijnych z XVI i XVII w. W jednej z bocznych kaplic jest też miejsce upamiętniające pomordowanych w Oświęcimiu Brzezińce. W parafii odbywają się spotkania ekumeniczne, koncerty, np. z cyklu "Świątynia sztuki", czy zaduszki jazzowe.

Park Miejski im. Fryderyka Chopina
Park miejski, noszący dziś imię wybitnego polskiego kompozytora i pianisty Fryderyka Chopina, został założony w II połowie XIX w. jako „Gaj Luizy”. Swoją pierwotną nazwę zawdzięcza pruskiej księżnej, słynącej z niezwykłej urody, która swego czasu będąc w podróży zatrzymała się w Drawsku na nocleg. Oficjalne otwarcie parku nastąpiło w roku 1875. Mimo upływu czasu założenie parkowe zachowało swój pierwotny układ przestrzenny oraz starodrzew, który został wykształcony pod koniec XIX i na początku XX wieku. W parku zobaczyć można wiele gatunków drzew, między innymi brzozy, buki, dęby, świerki, kasztanowce, lipy, jesiony oraz graby. Na najbardziej okazałej polanie parku rośnie pomnik przyrody - ogromny dąb szypułkowy o obwodzie pnia wynoszącym 535 cm i wysokości 32 m. W sąsiedztwie dębu znajduje się wybudowany w 2001 r. drawski „megalit” - półokrąg kamienny, uformowany z dużych głazów narzutowych w celu upamiętnienia przełomu tysiącleci. Pod jednym z głazów została zakopana kapsuła czasu, w której umieszczono różne przedmioty wykorzystywane w codziennym życiu (np. banknoty, gazetę, zdjęcia, itp.). Na innej polanie parkowej uformowano duży klomb z kwiatów i krzewów i otoczono go ławeczkami. Jest to doskonałe miejsce spotkań towarzyskich oraz odpoczynku po dłuższym spacerze. Zlokalizowano tu także kilka obiektów sportowych. Korzystać można z kortów tenisowych, boiska "Orlik", zielonej siłowni i boiska wielofunkcyjnego. W centralnym punkcie parku znajduje się także amfiteatr z przyległym dużym placem do organizacji imprez plenerowych.

Park pałacowy
Park pałacowy w Ziemsku to klasyczny przedstawiciel stylu angielskiego, o funkcji krajobrazowej. Charakteryzuje się naturalistyczną formą oraz swobodną kompozycją.
Park powstał w pierwszej połowie XIX wieku, a następnie pod koniec tego wieku został rozbudowany, dzięki czemu aktualny jego obszar to 7,5 ha.
Park odznacza się czytelnym układem, oddzieloną od gęstego starodrzewia polaną oraz brakiem typowo ogrodowej infrastruktury, co jest typowe dla ogrodu angielskiego. Roślinność terenu jest bardzo urozmaicona, występuje tu dużo gatunków krzewów (ok. 30) i drzew (ok. 35). Drzewostan określa się jako mieszany, lecz dominują tu drzewa iglaste, głównie wiązy i świerki. Ciekawym okazem jest rosnąca w centralnej części parku choina kanadyjska, będąca uznana za pomnik przyrody. Obwód drzewa wynosi 285 cm a wysokość 16 m. Na terenie parku rośnie także drugi okaz pomnikowy jakim jest okazały dąb szypułkowy.
W 1945 roku, po zakończeniu II wojny światowej, tereny rolne majątku Ziemsko przetworzono na PGR a sam park został włączony do lasów Nadleśnictwa Drawsko. W latach dziewięćdziesiątych zaprzestano uprawy gruntów co korzystnie wpłynęło na gospodarkę wodną terenu. Brak konserwacji systemu melioracyjnego doprowadził do utworzenia płytkiego zbiornika wodnego niedaleko parku, który aktualnie w połączeniu z leśnymi warunkami obok jest domem dla blisko 40 gatunków ptaków. Spacerując parkiem oraz pobliskimi terenami można zaobserwować między innymi: bociany, łabędzie, bieliki, dzięcioły, gągoły i wiele innych ptaków bytujących tam na stałe lub jedynie w okresie lęgowym.
Przez teren parku poprowadzona jest popularna ścieżka przyrodnicza "Park Ziemsko - Zalewy Studnickie". Jest to bardzo łatwy i przyjemny szlak, przeznaczony dla osób chcących spędzić aktywnie czas, lecz bez większego wysiłku fizycznego, zalecana także dla osób spacerujących z dziećmi. Ścieżka została utworzona w 2004 roku przez Nadleśnictwo Drawsko w głównym przeznaczeniu dla uczniów okolicznych szkół, aby móc prowadzić lekcje przyrody i biologii w terenie. Jej łączna trasa wynosi 2 km i szacowany czas przejścia to niespełna godzina.
Początek trasy wyznaczony jest na parkingu w Ziemsku, gdzie znajduje się pierwsza tablica informacyjna z mapą terenu. Przez ok. 1,2 km trasa wiedzie przez park a przez resztę wokół zalewu. Wycieczka kończy się na wieży widokowej nad zalewem, gdzie także jest umieszczona tablica informacyjna.

Pałac
Pałac został wzniesiony w 1924 roku. Został on wybudowany na nieregularnym rzucie w stylu eklektycznym. Dwupiętrowy budynek jest szczególnie interesujący od strony parku. Uwagę od razu skupia centralnie zaprojektowana okrągła wieża ze wspartym na dwóch kolumnach balkonem. Uroku dodają wybudowane na skrzydłach klatki schodowe. Pałac otacza park z aleją dojazdową. Do roku 1939 pałac często zmieniał właścicieli. Ostatni z nich zginął w obozie koncentracyjnym.
W latach 1939 - 1945 pałac był użytkowany przez młodzieżową organizację związaną z partią nazistowską – Hitlerjugend. Po wojnie majątek pełnił różne funkcje. Obecnie znajduje się w nim Salezjański Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy „Dom młodzieży”.

Pałac i park dworski
Park został założony wraz z budową pałacu, która miała miejsce w latach 1851-1853. Wówczas powstał istniejący do dzisiaj około 22 hektarowy ogród w stylu angielskim z aleją dojazdową. Od 1972 roku w pałacu mieści się Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy, w związku z czym zwiedzanie pałacu i parku jest ograniczone.

Pałac pod Globusem
Barokowy pałac przy pl. Orła Białego jest obecnie siedzibą Akademii Sztuki – wyższej uczelni artystycznej. Odbywają się w nim także wystawy, koncerty i inne wydarzenia kulturalne dostępne dla szerszej publiczności.
Pałac pod Globusem powstawał w latach 1724-1725. Zaprojektował go pochodzący z Langwedocji we Francji Piotr de Montarque. Jego współpracownikiem był Filip Gerlach, który był architektem i twórcą licznych kościołów w Poczdamie i Berlinie. Dekoracje wykonane zostały z kolei przez Johanna Georga Gluma (nadworny artysta królewski). Budowla wykonana została w stylu barokowym. Materiałami użytymi do jej stworzenia były kamień i cegła. Obecna forma nie jest jednak oryginalną konstrukcją, bowiem pochodzi z 1890 roku. Jest dziełem Franza Wichardsa.
Charakteryzuje się przede wszystkim ciekawym ryzalitem przedzielonym przez cztery pilastry, na którego zwieńczeniu znajduje się tympanon z umieszczonym na nim globusem (w szmaragdowym kolorze) opartym na dwóch lwach. Globus jest elementem wyraźnie wyróżniającym się z beżowej fasady. Właśnie od niego bierze się nazwa pałacu. Fasada zwraca na siebie uwagę także kamienną rustyką i licówką.
W pałacu swoją siedzibę miał Filip Otton von Grumbkow (Naczelny Prezydent Prowincji Pomorskiej). Pałac słynie przede wszystkim z tego, że przyszła tu na świat księżniczka Zofia Dorota Wirtemberska, która została carycą Rosji dzięki małżeństwu z carem Pawłem II (syn carycy Katarzyny II, także urodzonej w Szczecinie).
Budynek był niegdyś siedzibą Towarzystwa Ubezpieczeniowego "National". Obecnie znajduje się w nim Akademia Sztuki. Pod koniec 2014 roku w listopadzie ukończony został remont obejmujący m in. odświeżenie fasady, a także zrekonstruowanie sufitu ozdobnego w Galerii Rektorskiej. Całkowity koszt remont budynku wyniósł 19 mln, a jego wykończenie było możliwe m in. dzięki pozyskanym na ten cel środkom unijnym. Akademia Sztuki posiada dzięki nim rozbudowaną Mediatekę, salę teatralno-prezentacyjną, ogród zimowy z funkcją czytelni oraz pracownie plastyczne. Zakończenie remontu miało swoją publiczną celebrację, podczas której wystąpili m. in. uczniowie Akademii, prezentując swoje umiejętności w różnych formach artystycznych. Osoby będące wówczas na pokazie mogły wejść do środka, aby zobaczyć nowy wystrój Akademii. Plac Orła Białego to niezwykle reprezentacyjne miejsce, a spod gmachu uczelni nierzadko ruszają piesze wycieczki organizowane przez lokalnych przewodników.

Pałac pod Głowami
Dzisiejszy dom kultury Klub XIII Muz mieści się w tzw. Pałacu pod głowami, który w rzeczywistości składa się z dwóch budynków. Obiekt został wzniesiony w końcówce XVIII wieku w stylu klasycystycznym i połączony z budynkiem mieszczącym się od strony ul. Staromłyńskiej w 1889 roku.
Od połączenia budynków aż do końca drugiej wojny światowej pałac służył władzom wojskowym. Podczas wojny uległ nieco zniszczeniu, odbudowano go w 1958 roku i przekazano instytucjom kulturalnym. W części zachodniej (od pl. Żołnierza Polskiego) mieści się klub XIII Muz, który został założony przez Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego.
Nazwa budynku pochodzi od dziewięciu głów, które do II wojny światowej były umieszczone w nadprożach okien na pierwszym piętrze budynków. Pierwotnie były to głowy herosów. Po wojnie podczas remontu budynku umieszczono w miejscu dawnych głów, głowy szczecinian, którzy byli związani z kulturą – m.in. Władysława Filipowiaka, Jana Papugi, Józefa Bereckiego, Stefana Kwileckiego. Autorem rzeźb jest Sławomir Lewiński, który w ten sposób chciał podkreślić młodą polskość miasta.
We wnętrzu pałacu odnajdziemy kilka oryginalnych elementów, w niektórych pomieszczeniach zachowała się sztukateria. Ciekawostką jest natomiast możliwość wirtualnego zwiedzania Sali Kominkowej, która mieści się w Pałacu pod Głowami. Obiekt został wpisany na wojewódzką listę zabytków w czerwcu 1954 roku.

Plaża w Wiechowie
Plaża znajduje się we wsi Wiechowo nad jeziorem Marianowskim. Wyposażona jest w pomost w kształcie litery T oraz wiatę wraz z ławkami i stołami.

Podziemne Trasy Szczecina
Szczecińskie Podziemne Trasy Turystyczne znajdują się przy ulicy Kolumba 2 (Dworzec PKP Szczecin Główny) w czasie remontu torowiska wejście od ulicy Owocowej, przez kładkę na Peron 1.
Podziemne Trasy Szczecina to galeria ponad 70 wystaw tematycznych ciekawie oświetlonych, udźwiękowionych i opisanych w trzech językach. Przegotowane są trzy trasy połączone ze sobą fizycznie i chronologicznie. Czerwona to rekonstrukcja życia w schronie do końca wojny,  historia bombardowań Szczecina i przekazania miasta Polakom, do tego plan zdjęciowy filmu „Wielka Ucieczka na północ” kręconego min. w tym schronie, a będącego kontynuacją słynnego wątku historycznego tzw. Wielkiej Ucieczki pilotów Raf przez Szczecin do Anglii. Niebieska Trasa to oryginalne przestrzenie będące do 1992 roku tajnym miejscem ćwiczeń formacji Obrony Cywilne PKP, tu poczujesz ducha historii Zimnej Wojny, usłyszysz nagrania propagandowe, zobaczysz ciekawy film edukacyjny. Ostania to skok w czasy PRL-u widziane przez pryzmat życia codziennego, jego radości i bolączki. Trasa żółta to Selfie z PRL-em, gdzie możesz zrobić śmieszne zdjęcia z historią w tle min. na podziemnej plaży, albo z misiem z kultowego filmu Stanisława Barei.
Całkowita powierzchnia to 3000 m2, na zwiedzenie wszystkich wystaw trzeba przeznaczyć średnio 1,5 h. Obiekt jest dwupoziomowy z 5 piętrową klatką, umieszczony na głębokości 21 m pod ziemią.
Bilet ulgowy przysługuje: uczniom, studentom, emerytom, rencistom, niepełnosprawnym, dzieciom od 6 lat oraz posiadaczom Szczecińskiej Karty Turystycznej.
Dzieci do 5 roku życia zwiedzają gratis.
W przypadku rezerwacji grupowych  (powyżej 10 osób) można zamówić przewodnika.
Samodzielne zwiedzanie nie wymaga rezerwacji, jest możliwe w godzinach otwarcia Podziemnych Tras Szczecina, ostanie bilety sprzedawane są 1h przed zamknięciem.
Jak trafić na zwiedzanie 6 kroków:
peron 1
szklana wiata - schodami na dół
stary tunel pasażerski - start do zwiedzania 3 połączonych tras

Pomnik Bogusława X i Anny Jagiellonki
Pomnik został wykonany przez Leonię Chmielnik i Annę Paszkiewicz. Są one również autorkami Gryfa stojącego przed Urzędem Miasta. Rzeźby wykonane przez wspomniane artystki zwykle posiadają surową formę. Podobnie jest w tym przypadku. Pomnik odsłonięto w 1974 roku. Przedstawia on parę książęcą, prawdopodobnie w dniu swojego ślubu, co sugeruje inskrypcja na cokole. Bogusław X uchodził za mądrego władcę, przez co uzyskał przydomek Wielki. Był on już jednak 37 letnim wdowcem przed poznaniem swojej drugiej miłości. Anna Jagiellonka wychodząc za niego za mąż, była z kolei w bardzo młodym wieku (miała 15 lat). Nie przeszkodziło to jej jednak w tym, by zbudować z mężem trwałą i nierozerwalną więź. Ich małżeństwo było symbolem zacieśnienia więzi między Polską a Pomorzem. Materiałem użytym do stworzenia dzieła jest żółty piaskowiec.

Pomnik Jana z Kolna
Jan z Kolna to barwna postać, wokół której powstało wiele legend. Jedna z nich głosi, że dotarł do Ameryki przed Kolumbem, jako wysłannik duńskiego króla Christiana I Oldenburga. Podobno wylądował na półwyspie Labrador, a także poszukiwał skarbów w okolicach dzisiejszego Bostonu, lecz niestety brak na to dowodów. Nie do końca jest też pewne czy żeglarz w ogóle istniał i czy pochodził z Polski. Wielu historyków uważa jednak, że istnienie postaci jest faktem niepodważalnym. Rzeźba poświęcona morskiemu żeglarzowi postawiona została w 1976 roku. Zaprojektował i wykonał ją Stanisław Lewiński. Rzeźba ma 230 cm wysokości. Materiał użyty do jej stworzenia to sztuczny kamień.

Pomnik Kornela Ujejskiego
Kornel Ujejski urodził się na Podolu w Beremiach, ale szybko zamieszkał we Lwowie. Dużo podróżował, dzięki czemu spotkał w swoim życiu Juliusza Słowackiego, Joahima Lelewela, czy Fryderyka Chopina, z którymi się zaprzyjaźnił. Kornel Ujejski uznawany jest za wybitnego poetę romantyzmu oraz działacza na rzecz wyzwolenia Polski z zaborów. Poza jego popiersiem, na pięknym pomniku z 1901 r. znajduje się także lira z rozerwanymi kajdanami, która symbolizuje wyższość poezji nad niewolą. Przy niej znajduje się napis "Chorał". Nazwa odnosi się do jednego z najbardziej popularnych wierszy artysty. Autor opowiada w nim o powstaniu chłopskim w 1846 roku i tzw. rzezi galicyjskiej. W wierszu jest mowa o bratobójczych walkach i podżeganym przez Austriaków konflikcie pomiędzy chłopami a szlachtą. Można odczuć w nim żal i wiarę, mówiące o tym, że mimo tego iż naród jest doświadczony przez historyczną niesprawiedliwość, wciąż pokłada w Bogu nieustającą nadzieję. Z tyłu pomnika znajduje się inskrypcja "Narodzie mój bądź szczęśliwy". Pomnik do Szczecina trafił z Warszawy, dokąd przeniesiono go z Kresów Wschodnich.

Pomnik Ofiar Grudnia 1970 r.
Jeden z najmłodszych, ale i najciekawszych pomników w Szczecinie. Upamiętnia protest społeczny na placu Solidarności w Szczecinie (Grudzień 1970), podczas którego zabito 16 osób i raniono ok. 100. W całej Polsce odbywały się wówczas strajki związane z podwyżkami cen za mięso i produkty spożywcze. Pomnik odsłonięty został w 2005 roku w 25. rocznicę powstania NSZZ "Solidarność" Przedstawia on postać anioła, pod którym umieszczone są specjalne inskrypcje, oraz tablica pamiątkowa z nazwiskami tragicznie zmarłych. Jego projektantem jest Czesław Dźwigaj. Na uwagę zasługuje fakt, że przed realizacją jego pomysłu, władze miasta chciały postawić w miejscu pomnika kilka innych rzeźb. Żaden projekt nie został jednak zrealizowany. Inna nazwa pomnika to "Anioł Wolności".

Pomnik poświęcony żołnierzom I Armii Wojska Polskiego
Okazały pomnik w formie dwóch luf karabinów z bagnetami został zaprojektowany przez artystów rzeźbiarzy - Romualda Grodzkiego i Melchiora Zapolnika. Odsłonięcie pomnika odbyło się w 25. rocznicę bitwy pod Lenino, 13 października 1968 roku. Pomnik poświęcony jest żołnierzom I Armii Wojska Polskiego, którzy polegli w walkach o przełamanie Wału Pomorskiego w lutym i marcu 1945 r. Do pomnika przylega cmentarz wojenny, na którym pochowano 3449 żołnierzy polskich z I Armii WP. Obecnie plac przed pomnikiem jest miejscem, gdzie odbywa się większość uroczystości rocznicowych związanych z II wojną światową (m.in. rocznica zakończenia walk o Ziemię Drawską, rocznice wybuchu i zakończenia II wojny światowej). Pod pomnikiem składane są wtedy wiązanki kwiatów, a uroczystości odbywają się w asyście żołnierzy z pełnym ceremoniałem wojskowym.

Pomnik poświęcony żołnierzom radzieckim
Zlokalizowany w Drawsku Pomorskim pomnik poświęcony żołnierzom radzieckim, z uwagi na swój bardzo charakterystyczny wygląd, potocznie nazywany jest przez mieszkańców miasta "czołgi". Na wysokim, kamiennym postumencie zostały ustawione obok siebie dwa czołgi T-34,  a na płycie pamiątkowej, przytwierdzonej do postumentu umieszczono napis w języku polskim i rosyjskim: „Żołnierzom Armii Czerwonej poległym w 1945 roku w walkach o wyzwolenie Ziemi Drawskiej – Mieszkańcy Drawska”. Autorem pomnika jest koszaliński artysta rzeźbiarz - Zygmunt Wujek, a jego uroczyste odsłonięcie miało miejsce 9 maja 1970 roku. Pomnik stoi w tym samym miejscu, gdzie do 1945 r. stał pomnik Cesarza Wilhelma. Obecnie obiekt stanowi ciekawostkę miasta, jest chętnie fotografowany przez turystów, a plac przy pomniku stał się ulubionym miejscem zbiórek przed rajdami organizowanymi przez drawski Oddział PTTK.

Pomnik Solidarności
Pomnik poświęcony "Solidarności" i przemianom demokratycznym zachodzącym w Polsce w 1989 r. został odsłonięty w 2002 r. Pomysłodawcą i współwykonawcą pomnika był mieszkaniec Drawska Pomorskiego Pan Eugeniusz Piecewicz, dawniej działacz opozycji demokratycznej, a obecnie społecznik, regionalista i historyk amator. Na pomnik składa się ogromny, 12 tonowy głaz ustawiony na betonowym postumencie, a obok głazu znajduje się kotwica symbolizująca znak Polski Walczącej. Do głazu przymocowana jest tablica z napisem "Solidarność. Dnia 4 czerwca 1989 roku Pan dał siłę swojemu ludowi". Całość ogrodzona jest grubym okrętowym łańcuchem. Jak twierdzi Pan Piecewicz jest to prawdopodobnie jedyny w kraju pomnik poświęcony pierwszym demokratycznym wyborom w powojennej Polsce.

Półokrąg kamienny "Megalit"
Półokrąg kamienny "Megalit" został odsłonięty pod koniec maja 2000 roku, jako upamiętnienie przełomu tysiącleci. Pomysłodawcą był Eugeniusz Piecewicz, znany ze swojej aktywności społecznik i miłośnik historii Drawska Pomorskiego. Obiekt został uformowany z głazów narzutowych w formie, przypominającej starożytne megality. Pod jednym z nich umieszczono kapsułę czasu. W środku znajdują się publikacje, przedmioty i zdjęcia, dokumentujące życie ludzi z Drawska Pomorskiego na przełomie milenium. Na centralnym głazie widnieje tablica, z informacją iż celem "Megalitu" jest upamiętnienie przełomu tysiącleci.

Przystań Jacht Klubu AZS Szczecin
Przystań położona w południowej części jeziora Dąbie działa od 70 lat, a sam Jacht Klub AZS Szczecin jest najstarszym klubem żeglarskim w Polsce. W marinie można skorzystać z przyłączy wodnych, energetycznych i terenu rekreacyjnego.
To jedna z nielicznych przystani klubowych w tym rejonie. Funkcjonuje już blisko 70 lat. Czuć w niej dawny klimat klubowy – tu można otrzeć się o legendy szczecińskiego żeglarstwa. Przystań oferuje żeglarzom piękny zielony teren i dobre miejsca postoju. Cumuje się tutaj przy stabilnych betonowych pomostach lub przy nowych pomostach pływających. Wszystkie wyposażone są w przyłącza wodne i energetyczne. Ponadto na przystani dostępne są: slip, parking, pole namiotowe i czartery. Teren przystani jest ogrodzony i dozorowany. Na miejscu funkcjonuje tawerna – można tu smacznie i niedrogo zjeść i odpocząć. Na terenie przystani działa zakład żaglomistrzowski i warsztat szkutniczy. Wśród cumujących w AZS jachtów warto obejrzeć Nadira. To jedna z najstarszych pływających jednostek w kraju, bardzo dobrze utrzymana. Jacht został zbudowany w 1906 roku, ma niecałe 12 metrów długości. Jest jachtem klubowym.

Przystań Yacht Klubu Morskiego LOK Szczecin
Przystań położona w południowej części jeziora Dąbie, nastawiona głównie na łodzie motorowe. Pomosty wyposażone są w przyłącza, na miejscu działa również restauracja i sklep żeglarski.
Marina, głównie nastawiona na motorowodniaków, położona jest naprzeciw wyspy Czapli Ostrów, osłonięta od silnych północnych wiatrów. LOK oferuje miejsca postojowe przy pomostach drewnianych i betonowym nabrzeżu. Przystań dysponuje slipem dla małych jednostek. Pomosty są wyposażone w przyłącza, zatem można podładować akumulatory – opłata za ładowanie wliczona jest w cenę postoju. Na kei można również uzupełnić zbiorniki na wodę. Na przystani znajduje się restauracja – można tu zjeść smacznie i niedrogo. Ci, którzy będą potrzebowali części do wykonania drobnej naprawy na jachcie, mogą je kupić w miejscowym sklepie żeglarskim. Na przystani dostępne są również sanitariaty, parking i pole namiotowe. Stacja benzynowa znajduje się w odległości do 1 km od przystani.

Pływalnia miejska
Pływalnia jest częścią kompleksu sportowego Ośrodka Sportu i Rekreacji w Stargardzie Szczecińskim. Umożliwia wszystkim zainteresowanym miejsce do treningów i zabawy. Dostępna w okresach wolnych od zajęć zorganizowanych.

Ratusz
Ratusz w Złocieńcu znajduje się na rynku i został zbudowany w latach 1833-1863, na miejscu wcześniejszych budowli pełniących tą funkcję. Budynek, który możemy zobaczyć współcześnie powstał dzięki staraniom ówczesnego burmistrza miasta Karola Lentza. Budynek był pierwotnie siedzibą rady miejskiej, sądu oraz urzędu stanu cywilnego. Przed I wojną światową został on przebudowany, w wyniku czego powstał widoczny do dzisiaj na frontonie ratusza herb Złocieńca. Jest to biały zamek z dwoma wieżami, a na nim sokół, wszystko to przedstawione jest na niebieskim tle. Po wojnie miały tam siedzibę władze wojskowe oraz Urząd Bezpieczeństwa, sytuacja ta nie trwała jednak długo, ratusz ponownie stał się siedzibą władz miejskich i taką funkcję pełni do dzisiaj.
Ratusz jest budynkiem zbudowanym na planie prostokąta i posiada dwie kondygnacje, podzielone gzymsami. Przykryty jest dachem czterospadowym z kilkoma facjatami. Na rogach widoczne są boniowania. Główne wejście do budynku znajduje się od wschodu, prowadzą do niego kilkustopniowe schody. Na środku znajduje się płytki ryzalit zwieńczony półkolistą wystawką z herbem miasta na środku. W części północno-zachodniej usytuowana jest dobudówka z półkolistym dachem.
Budynek jest obecnie siedzibą Urzędu Miasta, więc jego oglądanie wewnątrz jest ograniczone.

Ratusz
Ratusz - symbol Stargardu często ukazywany na zdjęciach i pocztówkach z miasta. Jest to gotycki budynek wybudowany w 1250 roku i pierwotnie stanowił murowaną, parterową halę - dom kupca. Przez wiele lat użytkowany był przez handlarzy, ławników i samorządowców. Charakteryzują go ostrołukowe okna udekorowane blendami i maswerkowy szczyt zachodni. Zwieńczony jest dwuspadowym dachem. Budynek doznał znacznych zniszczeń podczas pożaru w 1540 r., odbudowany został w drugiej połowie XVI w. Podczas II wojny światowej natomiast zburzone zostało 80% konstrukcji, a odbudowa trwała do roku 1961. W 2000 r. frontowy szczyt zyskał zegar, zaś w tym samym roku ustanowiony został hejnał miejski, który codziennie odtwarzany jest z fasady frontowej o godz. 12:00. Ciekawostką jest, że stargardzki Ratusz, jako jedyny spośród pomorskich ratuszów, nie ma podcieni.
W 2013 roku Ratusz przeszedł całkowity remont z wymianą dachu, elewacji i stolarki okiennej oraz unowocześnieniem wnętrz. Obecnie znajduje się w nim siedziba Urzędu Miejskiego, zaś w piwnicach działa harcówka hufca Stargard oraz Piwnica Towarzystwa Przyjaciół Stargardu. Zwiedzanie Ratusza możliwe jest w godzinach pracy urzędu.

Ratusz Czerwony
Ratusz Nowy, zwany inaczej Ratuszem Czerwonym, powstał w 1879 r. Swoją konstrukcją nawiązuje do stylu gotyckiego. Obecnie pełni rolę siedziby dla wielu urzędów, m.in. Urzędu Morskiego.
Ratusz Nowy zwany także Ratuszem Czerwonym został wzniesiony w latach 1875 – 1879 według projektu szczecińskiego radcy Konrada Kruhla. Obiekt nawiązuje do stylu gotyckiego. Budowla została wzniesiona na skarpie, na planie prostokąta. Przy narożnikach i w centralnej części po stronie pl. Batorego znajdują się ryzality. Od wschodniej strony znajduje się taras i dwubiegowe schody – całość miała podkreślić funkcje reprezentatywne budowli.
Wejście od zachodu ozdobione jest arkadowym portykiem i rzeźbami na filarach, które symbolizują „Przemysł”, „Rolnictwo”, „Żeglarstwo” i „Wiedzę”. Obiekt jest zdobiony także balkonami i wieżyczkami. Wewnątrz obiektu odnajdziemy sklepienie krzyżowo-żebrowe. W budynku odnajdziemy także herb Szczecina z 1660 roku, który do Czerwonego Ratusza został przeniesiony ze starego ratusza. Budynek był siedzibą zarządu miasta do 1945 roku.
Dziś w budynku Czerwonego Ratusza mieszczą się m.in. Urząd Morski, Polska Izba Handlu Zagranicznego, Rada Morska przy Sądzie Wojewódzkim, Biuro Projektowe Budownictwa Morskiego, Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej.
Budynek ratusza został wpisany na wojewódzką listę zabytków w czerwcu 1993 roku.

Sala Księcia Bogusława X Zamek Książąt Pomorskich w Szczecinie (wejście B)
Zamek składa się ze Skrzydła Północnego, Południowego, Wschodniego, Środkowego, Zachodniego i Menniczego , a ponadto Wieży Zegarowej, Więziennej i Dzwonów. Centralnym Placem na Zamku jest Duży Dziedziniec. W zamku można oglądać m in. sarkofagi Książąt Pomorskich i oryginalne mapy Szczecina,  pochodzące z różnych okresów historycznych.
Do zwiedzania udostępnionych jest wiele sal wystawowych, zwłaszcza w Skrzydle Północnym Barnima III. Osoby nie lubiące zwiedzać w konwencjonalny sposób z pewnością zaciekawi Sala Czarownic, gdzie wyświetlana jest prezentacja multimedialna w mrocznej scenerii, opowiadana przez Sydonię von Borck. Kobieta nieszczęśliwie zakochana w jednym z książąt Pomorskich, spalona na stosie opowiada w niej o klątwie ciążącej  na rodzie Gryfitów.
Interesującym miejscem na Zamku, jest Wieża Zegarowa na której znajduje się zegar z maszkaronem. Na jego wąsach oparte są wskazówki. Innymi wartymi uwagi punktami jest m in. pomnik Ottona z Bambergu znajdujący się w Wieży Dzwonów, przy wejściu na Duży Dziedziniec.
Na terenie zamku znajduje się informacja turystyczna, gdzie zasięgnąć można wszystkich niezbędnych informacji pomocnych w procesie zwiedzania. Wiele atrakcji w zamku jest dostępnych dla niepełnosprawnych.

Samoobsługowa stacja naprawy rowerów

Samoobsługowa stacja naprawy rowerów
Stacja znajduje się przy wejściu do supermarketu budowlanego.

Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej w Szczecinie
Sanktuarium jest jednym z punktów na trasie szlaku pielgrzymkowego Pomorskiej Drogi św. Jakuba. Pomorska Droga św. Jakuba funkcjonuje jako jedna z tras w obrębie Europejskiego Szlak Kulturowego Dróg św. Jakuba i stanowi jedną z jakubowych dróg wiodących przez Polskę

Skatepark
Oddany do użytku w czerwcu 2015 roku obiekt posiada 1500 metrów kwadratowych powierzchni. Współprojektowany przez miłośników jazdy na desce i łyżworolkach skatepark został wyposażony w takie przeszkody jak Funbox z Grindboxem, Ławka, Manualpad, Quartet Pip, Funbox X Longboxem, Grindbox. Dzięki zainstalowanemu oświetleniu można z niego korzystać po zmroku. Monitorowany obiekt jest czynny codziennie w godzinach 7:00 – 22:00.

Stacja Szczecin Główny
Szczeciński dworzec główny, powstały w 1843 r., jest jednym z najstarszych dworców w Polsce. W trakcie II wojny światowej uległ znacznym zniszczeniom, udało się go jednak odbudować. Obsługuje połączenia lokalne, krajowe i międzynarodowe.
Dworzec kolejowy Szczecin Główny znajduje się na terenie osiedla Nowe Miasto. Zlokalizowany jest pomiędzy ul. Owocową i ul. Kolumba.
Dworzec kolejowy Szczecin Główny jest najważniejszym szczecińskim dworcem i jedną z najstarszych stacji kolejowych w Polsce. W 1836 roku w Berlinie podjęto decyzję o budowie Kolei Berlińsko-Szczecińskiej. W sierpniu w 1843 roku na szczeciński dworzec wjechał pierwszy pociąg z Berlina. Miejsce stało się w związku z tym pierwszym etapem likwidacji obwarowań miejskich Fortu Prusy. W 1859 r. dworzec został rozbudowany i przekształcony na przelotowy. Około 1900 r. wybudowano budynek dworca, który podczas II wojny światowej uległ zniszczeniom. Został on jednak odbudowany i istnieje do dzisiaj. Szczeciński węzeł kolejowy został zelektryfikowany w latach 1975-1980.
Stacje docelowe połączeń bezpośrednich to: Angermuende , Berlin-Gesundbrunnen, Białystok , Bielsko-Biała Główna, Częstochowa Stradom, Chojna, Choszczno, Gdynia Główna, Goleniów, Gryfino, Kalisz Pomorski, Kamień Pomorski, Katowice, Kołobrzeg, Kostrzyn, Koszalin, Kraków Główny, Kraków Płaszów, Krzyż, Kutno, Lublin, Luebeck Hauptbahnhof, Neubrandenburg, Olsztyn Główny, Piła Główna, Poznań Główny, Przemyśl Główny, Rzepin, Schwerin Hauptbahnhof, Słupsk, Stargard Szczeciński, Szczecinek, Świnoujście, Świnoujście Port, Ustka, Warszawa Wschodnia, Wrocław Główny, Zakopane, Zamość, Zielona Góra.
W obrębie dworca biegną linie kolejowe: Wrocław Główny - Szczecin Główny, Poznań Główny - Szczecin Główny, Szczecin Główny - Trzebież, Szczecin Główny - Grambow, Szczecin Główny - Szczecin Gumieńce.
Dworzec PKP Szczecin Główny - odjazdy, przyjazdy, informacje

Staromiejski układ urbanistyczny
Śródmieście Drawska Pomorskiego zachowało do dnia dzisiejszego średniowieczny układ urbanistyczny z rynkiem w punkcie centralnym. Drawsko uzyskało prawa miejskie w 1297 r. i zostało założone na planie prostokąta o wymiarach około 500 m x 370 m. Miasto było przecięte ze wschodu na zachód rzeką Drawą. Rynek został wytyczony w kształcie kwadratu, z którego rozchodziła się regularna siatka prostych ulic. W obszarze przyrynkowym zlokalizowano kościół. Pierwotnie całe miasto było otoczone murami obronnymi, wzmocnionymi systemem wałów ziemnych i fos. Mury obronne miały długość 1720 m. Najstarszą częścią omawianego obszaru są okolice dawnego rynku (obecnie Placu Konstytucji) i kościoła późnogotyckiego. Na tym obszarze miasto rozwijało się do połowy XIV wieku.  Po 1350 r. miasto powiększyło swój obszar o teren rozciągający się pomiędzy Drawą i sztucznym kanałem, który przekopano, aby połączyć meandrującą rzekę. Całość zajęła powierzchnię ok. 18 ha i została w XIV w. otoczona murem obronnym. Do połowy XIX w. na rynku stał stary ratusz. Po jego zniszczeniu w wyniku pożaru siedzibę władz miejskich przeniesiono do kamienicy z końca XVIII w. położonej przy obecnej ul. Ratuszowej 5. Kamienica zachowała się do dnia dzisiejszego. W rynku zachowało się kilka kamienic z przełomu XIX i XX w. Pozostałe budynki powstały w latach 70. XX w.
Obecny układ ulic w centrum Drawska Pomorskiego nie zmienił się od czasów średniowiecza. Generalnie także linia zabudowy została zachowana. Dominują tu domy w układzie kalenicowym, sporadycznie w układzie szczytowym. Do staromiejskiego układu urbanistycznego należy zaliczyć m.in. ulice: Grunwaldzką, Zamkową, Kilińskiego, Sikorskiego, Jagiellońską, Pocztową, Obr. Westerplatte, Piłsudskiego, Sybiraków, 11-go Pułku Piechoty oraz Plac Konstytucji. Poza fragmentem ulicy Sikorskiego pozostałe ulice są udostępnione dla ruchu kołowego. Większość z nich jest jednokierunkowych, co sprawia pewną trudność przyjezdnym w sprawnym poruszaniu się po centrum miasta. W 1997 r. z okazji obchodów 700-lecia nadania praw miejskich na Placu Konstytucji odsłonięto pamiątkowy obelisk z tablicą upamiętniającą ów fakt, a burmistrzowie partnerskich miast - Drawska Pomorskiego i Bad Bramstedt zasadzili „Drzewo przyjaźni”. Staromiejski układ urbanistyczny Drawska Pomorskiego jest chroniony prawem i został wpisany na listę zabytków w 1956 r.

Staromiejski układ urbanistyczny
W Złocieńcu do czasów współczesnych zachował się historyczny, XIV-wieczny układ Starego Miasta. Jego początki sięgają początków naszej ery. Wydarzeniem, które ukształtowało obecny wygląd miasta było nadanie mu praw miejskich. 13 grudnia 1333 roku bracia Hasso i Ludeke von Wedel dokonali lokacji miasta Falkenburg w oparciu o prawo magdeburskie. Złocieniec od samego początku był miastem prywatnym. Dominowała w nim ludność przybyła z terenów obecnych Niemiec. Wytyczono wówczas widoczną do dzisiaj charakterystyczną siatkę ulic oraz centralnie umieszczony rynek. Dynamiczny rozwój Złocieńca przerwała wojna trzydziestoletnia (1618-1648), a ciężki okres podtrzymał pożar z 1658 roku. Za sprawą otwarcia pierwszej na Pomorzu Zachodnim przędzalni wyposażonej w maszynę parową Złocieniec przeżywa ożywienie gospodarcze. Pomocne w tym było wyjście miasta spod zarządu prywatnych właścicieli i doprowadzenie kolei. Z pierwotnego założenia miejskiego do naszych czasów dotrwał jedynie kościół. Pewne wyobrażenie o dawnym Złocieńcu dają: XIX-wieczny ratusz, stojący w miejscu pierwszej budowli z XIV wieku oraz resztki zamku przy ulicy Ogród Pałacowy. Całość założenia Starego Miasta w Złocieńcu została wpisana do rejestru zabytków.

Staw Klasztorny
Staw Klasztorny (niem. Unter Teich) to sztucznie utworzony zbiornik wodny, którego początki sięgają czasów średniowiecza. Wtedy to przepływającą obecnie rzekę Płonia spiętrzono w tym miejscu na potrzeby wybudowanego tu młyna wodnego. Tereny stawu wraz z młynem (dziś już nie istniejącym) były wówczas własnością klasztoru cystersów w Kołbaczu. Obecnie Staw Klasztorny to rybny staw będący popularnym łowiskiem wśród wędkarzy. Wchodzi on w skład powołanego uchwałą rady miejskiej z 1994 r. zespołu przyrodniczo-krajobrazowego Jezierzyce. W drugiej połowie XVIII w. nieopodal stawu, przy dzisiejszej ul. Mostowej powstał młyn, który w XIX w. został przekształcony w restaurację noszącą nazwę Kellerbecker Mühle. Restauracja, w której znajdowały się również miejsca noclegowe stanowiła wówczas główne miejsce spotkań mieszkańców włączonej w 1939 r. do Szczecina wsi Jezierzyce. Po drugiej wojnie światowej budynek został rozebrany w celu pozyskania materiału budowlanego, do dziś zachowały się jedynie fundamenty młyna.

Szczecin - dawny Teatr Miejski
Zdjęcie archiwalne przedstawiające Teatr Miejski – w latach swojego istnienia uważany za jeden z nowocześniejszych obiektów na terenie ówczesnych Niemiec. W czasie II wojny światowej został on nieznacznie uszkodzony, pomimo szans na odbudowę wyburzono go w 1954 r. Po lewej stronie widoczny kościół pw. świętych Piotra i Pawła, a po prawej wieża Zamku Książąt Pomorskich.

Szczecin - tarasy Wałów Chrobrego
Widok z jednego z tarasów przy Wałach Chrobrego, zwanych dawniej jako Tarasy Hakena, nazwanych tak na cześć nadburmistrza Szczecina, z którego inicjatywy w latach 1902–1921 zostały one wzniesione.

Szczecin - Wały Chrobrego
Zdjęcie współczesne wykonane z ul. Komandorskiej nad Nabrzeżem Wieleckim. Zdjęcie archiwalne przedstawia obiekt w 1929 r. z przelatującym nad nim sterowcem Graf Zeppelin o długości ponad 230 metrów.

Szczecin - Zamek Książąt Pomorskiach
Brama prowadząca na dziedziniec Zamku Książąt Pomorskich z obecnej ul. Kuśnierskiej.

Teatr Kameralny
Teatr Kameralny to najnowszy nabytek na teatralnej mapie Szczecina. Znajduje się pod prawno-merytoryczną opieką Szczecińskiego Towarzystwa Przyjaciół Sztuki. W 2014 roku został otwarty w nowej siedzibie. Właśnie na miejsce warto zwrócić tu uwagę, teatr mieści się w specjalnie do tego przystosowanej, zabytkowej Bramie Portowej. To jedna z dwóch bram będących pozostałością murów miejskich.
Sam teatr jest niewielki, mieści około osiemdziesiąt osób. Widzowie mają dzięki temu bezpośredni kontakt z aktorami. Zapewnia mu to wyjątkową atmosferę i specyficzny klimat.
Dyrektorem artystycznym, a jednocześnie także aktorem i reżyserem, jest Michał Janicki. To postać znana ze względu na karierę w Teatrze Polskim.
Aktualny repertuar teatru jest dostępny  na stronie internetowej. Bilety na spektakle można kupić w kasie teatru lub przez Internet. Istnieje możliwość wcześniejszej rezerwacji telefonicznej.

Teatr Piwnica przy Krypcie
Teatr „Piwnica przy Krypcie" powstał w 2015 roku po modernizacji Skrzydła Północnego Zamku łącząc w jedną przestrzeń teatralną historyczne sceny Zamku: Teatr Krypta (który działał od 1965 r.) oraz scenę kabaretową Piwnica przy Krypcie (która istniała od 1990 r.).
W Zamku od lat działa Teatr „Piwnica przy Krypcie”. Funkcjonuje jako teatr komediowy, miejsce prezentacji sztuki i scena amatorska. Odbywają się w nim spektakle kabaretowe i dramatyczne, koncerty, recitale, przedstawienia teatralne dla dzieci, spotkania literackie, wernisaże, przedstawienia amatorskie. Ważnym elementem składowym instytucji jest również edukacja artystyczna oraz przeglądy ruchu amatorskiego na szczeblu powiatowym i wojewódzkim.

TWORZĘ SIĘ (galeria sztuki dla dzieci i młodzieży)
TWORZĘ SIĘ to galeria sztuki dla dzieci i młodzieży realizująca autorski program edukacji artystycznej, opracowany przez Fundację Las Sztuki. Celem nowego miejsca jest pobudzanie twórczego rozwoju młodych mieszkańców Szczecina oraz kształtowanie świadomych i wrażliwych uczestników życia społecznego. Twórcom zależy na powstaniu miejsca intrygującego i przyjaznego dzieciom wszystkich środowisk, w którym można tworzyć i wypowiadać się bez ograniczeń.
Przestrzeń nowej galerii podzielona jest na dwie części:
- edukacyjną, w której odbywają się warsztaty, pokazy filmów, wykłady i spotkania
- wystawienniczą, w której prezentowane są wystawy tworzone dla dzieci ale również przez dzieci, a także efekty działań twórczych

Wały Chrobrego
Tarasy wybudowane na początku XX w. w miejscu dawnego Fortu Leopolda mają 500 m długości i 19 m wysokości. W kompleksie architektonicznym mieści się m.in. Muzeum Narodowe oraz Teatr Współczesny.
Wały Chrobrego (dawniej Hakenterrasse) zostały wybudowane w miejscu dawnego Fortu Leopolda, który został wyburzony w drugiej połowie XIX wieku. Decyzja o wzniesieniu tarasów zapadła na początku XX wieku, dzięki staraniom ówczesnego nadburmistrza Hermanna Hakena. Projekt obiektu został przygotowany przez najsłynniejszego szczecińskiego architekta Wilhelma Meyera-Schwartau. Tarasy mają długość 500 metrów i wznoszą się 19 metrów nad linią Odry. To stąd zobaczymy wyspy Grodzką, Bielawę i Łasztownię, prawy brzeg Odry, jej kanały i odnogi.
W latach 1902 - 1907 zostały utworzone pawilony na tarasach i schody. Na ścianach umieszczono plakietki z motywami morskiej fauny i flory, herby Szczecina i miast nadmorskich. Na szczycie tarasów powstała aleja spacerowa wysadzona drzewami, w centralnej części, nieco niżej zbudowano mniejszy półokrągły taras, pośrodku którego umieszczono rzeźbę ukazującą walkę człowieka z centaurem autorstwa Ludwiga Manzla. Niżej umiejscowiona jest rozległa fontanna, przed którą zbudowano dwie wieże oświetleniowe wystylizowane na latarnie morskie.
Kolejnym etapem prac nad tarasami była budowa reprezentacyjnych budynków użyteczności publicznej na ich szczycie. W środkowej części wzniesiono w latach 1908 – 1911 także według projektu Wilhelma Meyera-Schwartau gmach muzeum miejskiego. Oficjalne otwarcie obiektu nastąpiło 23 czerwca 1913 roku, w planach była jego rozbudowa w stronę mieszczącego się za zabudowaniami parku – z powodu wybuchu pierwszej wojny światowej, a w jej następstwie kryzysu w Niemczech obiekt nigdy nie został dokończony. Obecnie w budynku mieści się Muzeum Narodowe w Szczecinie i scena Teatru Współczesnego.
Po prawej stronie od gmachu muzeum zbudowano według projektu Paula Kieschke budynek ówczesnej rejencji szczecińskiej, w której dziś mieści się Zachodniopomorski Urząd Wojewódzki. Budynek wzniesiono w latach 1906 – 1912. Po lewej stronie od gmachu muzeum wybudowano dwa obiekty: wzniesiony w latach 1902-1905 Zakład Ubezpieczeń Społecznych, według projektu Emila Drewsa i siedzibę Naczelnej Dyrekcji Ceł rozpoczętą przez Hinckledeyna i zakończoną najpóźniej, bo w latach 1918-1921 przez Osterwolda. Dziś oba budynki są połączone w jeden i znajduje się w nim Akademia Morska.
Tarasy przetrwały wojnę bez większych strat. Po 1945 polskie nazwy zastąpiły niemieckie, w podziemiach północnego pawilonu utworzono restaurację, na końcach alei postawiono drewniane budynki dwóch restauracji. Po 1989 roku oczyszczono elewację tarasów i budynków Muzeum Narodowego i Zachodniopomorskiego Urzędu Wojewódzkiego oraz „latarni morskich”. Odrestaurowano także tablicę z dedykacją dla nadburmistrza Hermanna Hakena.
Całość jest jednym z ciekawszych założeń urbanistycznych z początku XX wieku w tej części Europy. Ponadto Wały Chrobrego są chyba najbardziej znanym w Polsce miejscem Szczecina. Obiekt został wpisany na wojewódzką listę zabytków w grudniu 1996 roku.

Wieniec Zgody
Kobylanka, niewielka wieś położona w połowie drogi pomiędzy Szczecinem a Stargardem, w 1460 roku była świadkiem niezwykłego wydarzenia. Burmistrzowie tych dwóch sąsiednich miast podpisali tu układ pokojowy kończący okres tzw. wojny pszennej, która podzieliła oba miasta na blisko 10 lat! Na wieczną pamiątkę
wydarzenia zasadzono lipę, której nadano nazwę Wieniec Zgody. Rośnie w Kobylance do dziś, ale towarzyszą jej inne, nieco młodsze okazy, równo ułożone wzdłuż drogi do Reptowa. Skąd się wzięły? Jaka była przyczyna tak ostrego konfliktu pomiędzy tymi miastami? Czy rozejm w Kobylance zakończył odwieczny zatarg? A wszystko poszło o pewien przywilej, który został nadany mieszkańcom Stargardu jeszcze w XIII wieku. Miasto bowiem posiadało prawo wolnej i bezcłowej żeglugi oraz handlu na rzekach aż do Bałtyku. Niestety prawo to pozostawało w wyraźnej sprzeczności z innym przywilejem, który książę Barnim I nadal Szczecinowi, dającym miastu prawo składu, co w praktyce oznaczało nakaz zawijania do szczecińskiego portu wszystkich jednostek wypływających z terytorium księstwa szczecińskiego. Sprzeczność praw wynikała z podziału administracyjnego, wedle którego Stargard należał do księstwa wołogoskiego, a Szczecin wraz z morskim portem Stargardu do księstwa szczecińskiego. Szczecinianie doskonale zdawali sobie sprawę z potęgi handlowej Stargardu, więc większość swoich działań skierowali na spowolnienie rozwoju handlowego miasta. Rozpoczęły się przepychanki, których głównym podmiotem stał się transport zboża na Odrze i Inie, a także prawo do cła w porcie w Świnoujściu. Wiosną 1454 roku szczeciński kupcy doszczętnie zniszczyli świnoujski port oraz zapalowali południowe ujście Iny. Na odwet Szczecin nie musiał długo czekać i już parę miesięcy później Stargard rozpoczął pobór cła od szczecińskich towarów przewożonych przez miasto w głąb Pomorza Tylnego i Wielkopolski. Oczywiście tego typu potyczek było podczas tego konfliktu znacznie więcej. Najtragiczniejszy był jednak rok 1460, kiedy to w lutym stargardzcy kupcy napadli zbrojnie na Szczecin. W wyniku ciężkich bojów, jakie mieszkańcy miast stoczyli przy Moście Celnym na Odrze, zginęło sześciu strażników, a kilkadziesiąt osób dostało się do niewoli. W czasie odwrotu zniszczono dodatkowo niewielką wieś należącą do Szczecina – Czarną Łąkę, dopuszczając się nawet spalenia kościoła. Tego było za wiele. Wszelkie próby załagodzenia konfliktu nie dawały żadnych rezultatów. Przeróżni mediatorzy, którzy czynnie włączali się do opanowania działań zbrojnych, a którymi byli m.in. książęta Anhaltu, biskupi kamieńscy, a nawet cesarz niemiecki Fryderyk III Habsburg, nie dali rady zażegnać wojny. Nieco uspokojenia przyniósł Sąd Polubowny Miast Hanzeatyckich, w skład którego wchodzili przedstawiciele Strzałowa (Stralsundu), Gryfii (Greifswaldu), Nakła (Anklam) i Dymina (Demmina). Do ostatecznego zakończenia sporu trzeba było czekać do wiosny 1464 roku, kiedy to w Nakle (Anklam) zebrał się sąd rozjemczy i rozpoczęła się mediacja miast należących do Hanzy. Po ponad sześciu miesiącach obrad, w listopadzie, przedstawiciele obu walczących miast podpisali układ pokojowy kończący wojnę pszenną. Nieco wcześniej, w 1460 roku, po tragicznej napaści stargardzian na Szczecin burmistrzowie obu miast spotkali się w połowie drogi, we wsi Kobylanka. Tu w obecności rajców znaczących miast nadbałtyckich zasadzono lipę, która wyrażała gest dobrej woli mający położyć kres walkom o dominację w handlu rzecznym i morskim. Lipa rośnie do dziś, a osiągnięte wówczas porozumienie (wprawdzie krótkotrwałe) odnawiano, spotykając się w Kobylance w kolejne setne rocznice tego wydarzenia. Dzięki tej tradycji obok Wieńca Zgody rośnie jeszcze kilka okazałych lip sadzonych podczas obchodów rocznicowych. Co ciekawe, lipa z XX wieku (zasadzona w 1960 roku) uschła. Czyżby w wyniku niezadowolenia dumnych stargardzian z oficjalnie obowiązującego członu w nazwie miasta – Stargard Szczeciński?

Wieża obserwacyjna
Wieża widokowa znajduje się na ścieżce edukacyjnej ,,Lasy Studnickie" na terenie Nadleśnictwa Drawsko. Wieża została odremontowana w 2014 r., ponieważ jej stan techniczny zagrażał bezpieczeństwu. Po remoncie, obok odnowionej konstrukcji, zostały postawione nowe tablice informacyjne, przycięto również drzewa, które zasłaniały widok na zalewy i osiedlone tam ptactwo. Obok wieży jest przygotowana infrastruktura turystyczna, znajduje się parking dla samochodów i poprawiono stan dróg dojazdowych. Wysokość wieży wynosi 7 m.

Willa Metzlera
Budynek został wzniesiony w 1906 roku jako dom mieszkalny dla rodziny Otto i Elisabet Metzler. Autorem projektu domu był Walter Gropius. W swoi projekcie zastosował tradycyjną dla tego terenu formę wypełnienia konstrukcją szkieletową górnych partii ścian szczytowych i wystawek. Zupełnie nowym pomysłem Gropiusa była konstrukcja dachu, w którym dolna połać mansardy nachodzi bardzo głęboko na elewacje, będąc jednocześnie lekko wyłamana na końcach i osłaniając otwarte tarasy. Innowacyjny jest również kształt okien w elewacji, które wszystkie są wprawdzie prostokątne, jednak ich wielkość jest bardzo różna. Niektóre z nich osadzono pionowo, inne poziomo. Do 1945 roku dom był własnością rodziny Metzler. Po II wojnie światowej w domu prowadzono jedynie bieżące remonty związane z potrzebami mieszkańców, m.in. od strony północnej zabudowano taras zamieniając go w łazienkę a od strony południowej taras przekształcono w garaż. Od 1946 mieszkały tu dwie kobiety narodowości niemieckiej, które w 1955 roku wyjechały do Niemiec. Następnie obiekt przejął skarb państwa. Swoją siedzibę miała tu Słupska Fabryka Mebli – w willi znajdowały się mieszkania służbowe dyrektora i jego zastępcy. W latach 70-tych funkcjonująca fabryka została przejęta przez Koszalińską Fabrykę Mebli, by w latach 80-tych stać się samodzielną filią: Drawską Fabryką Mebli. Pod koniec lat 90. budynek został przejęty przez Przedsiębiorstwo Przeróbki Mechanicznej Węgla Biskupice Sp. z o.o w Zabrzu. Obecnie w budynku znajdują się prywatne mieszkania. Dom jest otoczony małym ogrodem i parkiem, który łączy się krajobrazowo z położonym po przeciwległej stronie rzeki Parkiem Chopina. Willa Metzlera znajduje się dziś w złym stanie technicznym i wymaga generalnego remontu.

Wyspa Łasztownia w Szczecinie
Nazwa Łasztownia (łac. Lastadia) wywodzi się od łacińskich słów lastagium, lestagium, lastadium. Określały one ciężar ładunku. W XIV wieku łaszt (last) stał się powszechnie używaną miarą ładunku zabieranego przez statki. Za jej pomocą podawano również ilości towarów sypkich, głównie zboża.
Znając etymologię nazwy łatwo można się domyśleć jej przeznaczenia. Do celów portowych była jednak wykorzystywana od 1283 roku. Pierwotnie wyspa była zdecydowanie mniejsza. Można powiedzieć, że była kępą przybrzeżną naprzeciw obecnego Mostu Długiego.
Dzisiejsza Łasztownia leżała na trasie szlaku wiodącego do Szczecina z Dąbia. We wspomnianym 1283 roku Szczecin nabył prawa do wyspy. Zakup był podyktowany dynamicznie rozwijającym się portem handlowym i związanym z tym zwiększonym ruchem towarów. Miasto potrzebowało nowych terenów pod rozbudowę. Na wyspie zbudowano drewniane nadbrzeża i pomosty do załadunku i wyładunku towarów. Nie zabrakło również żurawia przeładunkowego, spichlerzy i składów innych towarów.
Dalszy dynamiczny rozwój portu spowodował zajęcie kolejnej wyspy. XIV-wieczne źródła mianem Łasztowni nazywają już wszystkie wyspy na północ od Parnicy. Poszczególne rejony Łasztowni dookreślano, do głównej dodając nazwę zakładu, np. zbudowana w 1500 roku Stocznia Łasztownia (schippbuwer lastadie).
W XVII wieku Łasztownię uznano za strategiczny punkt, wobec czego została otoczona ziemnymi wałami. Usypano je wzdłuż obecnego Bulwaru Gdańskiego i ulicy Władysława IV. W 1727 roku zostały zbudowane kamienne bramy: Parnicka i Kozia. W XIX wieku fortyfikacje zostały uznane za niepotrzebne, wobec czego zostały rozebrane.
Obecnie zachowany układ ulic pochodzi z I połowy XVIII wieku i wiążę się z uporządkowaniem terenu Łasztowni za czasów panowania króla pruskiego Fryderyka Wilhelma I. Na przełomie XIX i XX wieku XVIII-wieczna zabudowa w większości została zastąpiona nową, powstałą w stylu secesyjnym. Głód mieszkaniowy spowodował, że na dotychczas portowej wyspie zaczęto wznosić kamienice czynszowe dla robotników. Budowano również fabryki i zakłady produkcyjne, takie jak cukrownia (obecnie Przedsiębiorstwo Przemysłu Cukierniczego "Gryf" S.A.).
W latach drugiej wojny światowej Łasztownia została zbombardowana podczas regularnych nalotów alianckich (1942-1944). Po wojnie Łasztownia została dynamicznie zabudowana przez firmy związane z morzem. Mają tu swoje siedziby m. in. Polska Żegluga Morska, Żegluga Szczecińska czy Urząd Celny. Część powstałych w boomie budowlanym obiektów stoi obecnie pusta. Przyciągają one wydarzenia kulturalne, takie jak plenerowe spektakle czy festiwale muzyki.

Zachodniopomorski Urząd Wojewódzki
Głównym projektantem gmachu był berliński architekt Paul Kieschke, ale po jego śmierci w 1905 roku obiekt został dokończony przez Paula Lehmgrübnera. Budowa rozpoczęła się w 1906 roku, całość została oddana do użytku w 1911 roku. Architektura obiektu nawiązuje do północnoniemieckiego renesansu. W gmachu znajduje się pięć skrzydeł, dwa wewnętrzne dziedzińce i dwie wieże – jedna z nich zwieńczona jest rzeźbą marynarza.
Północna wieża, która jest nazywana także meteorologiczną jest wysoka na 75,8 metra. Na jej szczycie znajduje się iglica z różą wiatrów. Wieża południowa tzw. wieża z marynarzem jest wyższa o ponad 10 metrów i ma 86,6 metra.
Budynek został przeznaczony na urząd Rejencji Szczecińskiej. W części budynku znajdowały się służbowe mieszkania, a także biura Urzędu Morskiego, Agencji Lloyda, Policji Portowej i Urzędu Budownictwa Wodnego.
Budynek ocalał niemal nienaruszony podczas nalotów w okresie II wojny światowej. Wiele z pomieszczeń w urzędzie zachowało swój oryginalny wystrój. Przed głównym wejściem do Zachodniopomorskiego Urzędu Wojewódzkiego znajduje się portyk z kolumnami. Wejście zaprowadzi nas do głównego, najbardziej reprezentacyjnego holu, w którym odnajdziemy potężną kolumnę i ciekawie zdobione sklepienie. Na parterze znajduje się oryginalna posadzka, w całym budynku zachowała się historyczna stolarka drzwiowa. W niektórych pomieszczeniach – m.in. w gabinecie wojewody – zachowały się przedwojenne meble.
Ciekawe detale architektoniczne odnajdziemy w północnej części budynku, która kiedyś była zajmowana przez „morskie” instytucje, m.in. akcenty morskie na balustradzie klatki schodowej, alegoryczne głowy marynarzy i rybaków - to jedyne miejsce wewnątrz urzędu, w którym takie głowy występują, pozostałe rzeźby tego typu znajdziemy na zewnętrznej elewacji obiektu. Ponadto w sali pod marynarzem odnajdziemy kilkadziesiąt płaskorzeźb. Najprawdopodobniej były to zapasowe rzeźby, ale ich historia nigdy nie została całkowicie wyjaśniona.
Po 1945 roku gmach został zajęty przez polskie władze miejskie, na czele których stał pierwszy prezydent powojennego Szczecina, Piotr Zaremba. To on kazał 30 kwietnia na budynku wywiesić polską flagę. Po utworzeniu w gmachu urzędu podjęto decyzję o przemalowaniu ścian obiektu na „urzędowy” jednolity kolor. Od kilku lat trwają prace, które mają na celu przywrócenie oryginalnego wystroju ZUW-u. Odkryto i odnowiono m.in. imponującą kolumnę, która znajduje się w sali obsługi interesantów oraz ozdobne, niemieckie napisy, które przypominają o historycznych funkcjach gmachu.
W pierwszych latach po zakończeniu II wojny światowej przystań przy Wałach Chrobrego oraz budynki, które nad nią górowały miały tworzyć „morski Szczecin”. To właśnie w gmachu Zachodniopomorskiego Urzędu Wojewódzkiego odbywały się najważniejsze narady i zapadały najistotniejsze decyzje dotyczące odbudowy i funkcji portu, utworzenia polskiej floty: handlowej, przybrzeżnej i rybackiej.
Ciekawostką, która od lat pobudza wyobraźnię mieszkańców jest legenda o rzekomym zasypanym korytarzu w podziemiach urzędu, który miał prowadzić na drugą stronę Ody – oczywiście pod rzeką. W obiekcie odnajdziemy także tzw. „chruszczówkę” - skąd takie określenie? Od nazwiska sekretarza generalnego KPZR Nikity Chruszczowa, który w 1959 roku podczas wizyty w Szczecinie zamieszkał w południowej części gmachu.
Od 2011 roku – z okazji stulecia obiektu - gmach jest udostępniany turystom do zwiedzania. Dla turystów przygotowano trzy trasy. Pierwsza trasa prowadzi przez wieżę urzędu, to właśnie podczas tej wycieczki można zobaczyć panoramę z północnej wieży, obejrzeć „magazyn rzeźb”, o których wspomniano wyżej. Druga trasa przebiega przez najważniejsze pomieszczenia gmachu. Uczestnicy wycieczki mogą zobaczyć m.in. sale konferencyjne z zachowanym, ponad stuletnim wyposażeniem, salę Rycerską, w której jest oryginalny parkiet i strop przypominający plastry miodu oraz gabinet wojewody. Zwiedzający wejdą także do sejfu byłej hali kasy rządowej. Ostatnia z tras prowadzi przez podziemia budynku. Uczestnicy wycieczek mają okazję zobaczyć schrony, które powstały w okresie zimnej wojny, urządzenia służące do wentylacji i fundamenty wież, które znajdują się ok. 14 metrów pod poziomem wejścia do urzędu.
Wycieczki oprowadzane są od poniedziałku do piątku w godzinach 7:30 -15:30. Każda z tras trwa ok. 2 godzin. Aby wziąć udział w wycieczce należy się wcześniej zapisać na daną trasę, aby spacer był możliwy konieczne jest zebranie min. 10 osób. Wycieczki są bezpłatne.
Budynek Zachodniopomorskiego Urzędu Wojewódzkiego został wpisany na wojewódzką listę zabytków w marcu 1985 roku.

Zamek Książąt Pomorskich - Duży Dziedziniec w Szczecinie
Conocne iluminacje.

Zamek Książąt Pomorskich w Szczecinie
Renesansowy Zamek Książąt Pomorskich w Szczecinie, położony na wzgórzu w pobliżu Odry, to jeden z najważniejszych zabytków Pomorza Zachodniego. W przeszłości był rezydencją Gryfitów – dynastii panującej w Księstwie Pomorskim od XII w. do 1637 r.
Obecny kształt zabytku jest odbiciem jego burzliwej historii. Nad pięcioskrzydłowym gmachem z dwoma dziedzińcami – Dużym i Menniczym, górują wieże: Dzwonów, Więzienna i Zegarowa. Fasady zamku zdobią późnogotyckie maswerki i renesansowe attyki. Uwagę przykuwają: barokowy zegar z maszkaronem i postacią błazna, płyty Barnima III i Barnima XI, Filipa II i Franciszka I, figura biskupa Ottona z Bambergu. We wnętrzach zamkowych znajduje się m.in. Cela Czarownic z replikami narzędzi kar i tortur, poświęcona straconej po oskarżeniu o czary Sydonii von Borck, a także Gabinet Lubinusa, wybitnego kartografa z XVII w., z cennym egzemplarzem Wielkiej Mapy Księstwa Pomorskiego jego autorstwa (ponowne otwarcie po zakończeniu wielkiej modernizacji na terenie Zamku). Szczególnym miejscem jest Krypta Gryfitów z sarkofagami dawnych władców Księstwa. Na dachu Skrzydła Północnego znajduje się Taras Książęcy, z którego, podobnie jak z Wieży Dzwonów – najwyższego punktu widokowego w zamku – roztacza się imponujący widok na Szczecin.
Zabytkiem zarządza mieszcząca się w nim samorządowa instytucja pod nazwą Zamek Książąt Pomorskich w Szczecinie, jedna z największych instytucji kultury na Pomorzu Zachodnim. Prowadzi ona własne galerie wystawowe, Kino Zamek, Teatr Piwnica przy Krypcie oraz Centrum Informacji Kulturalnej i Turystycznej (CIKiT), organizuje liczne wydarzenia kulturalne: wystawy, koncerty, spotkania i zajęcia edukacyjne, warsztaty, konferencje, wykłady oraz popularne imprezy plenerowe, jak np. coroczne Święto Gryfa z Turniejem Rycerskim czy Noc Kupały.
Swoje siedziby w zamku mają również Urząd Marszałkowski Województwa Zachodniopomorskiego i Opera na Zamku.
Do zamku można wygodnie dotrzeć z dworca głównego PKP i PKS nie tylko komunikacją miejską, ale także pieszo.
Więcej informacji: zamek.szczecin.pl oraz na Facebooku: facebook.com/zamek.szczecin.

Zamek w Pęzinie
Około 10 km od Stargardu, w niewielkiej wsi Pęzino, znajduje się jeden z najpiękniejszych zamków zakonno-rycerskich na całym Pomorzu. Pięknie położony niedaleko ujścia niewielkiej Pęzinki do nieco tylko większej Krąpieli, otoczony jest rozległym, ładnie zagospodarowanym parkiem. Zamek posiada bardzo bogatą historię, która odzwierciedla się w bogatej mieszance stylów: gotyku, renesansu i neogotyku. Wprawdzie pierwsze wzmianki o budowie zamku warownego w Pęzinie pochodzą już z XIII wieku, kiedy to właściciele wsi, rycerze z rodu Pansin, wznieśli w tym miejscu drewniano-ziemną warownię, to jednak historia jednego z najbardziej znanych zamków tej części Pomorza zaczęła się pod koniec wieku XIV. Wówczas to okoliczne ziemie nabyli joannici – rycerze Zakonu Szpitalników św. Jana Jerozolimskiego z Rodos i z Malty. Oni też rozpoczęli budowę kamienno-ceglanego zamku na wzór istniejących już podobnych obiektów w Swobnicy i Łagowie. Podobnie jak w tamtych warowniach zamek otaczały głębokie fosy, a sama bryła postawiona została na planie czworoboku z jednym skrzydłem mieszkalnym i wieżą w jednym z narożników. Pod koniec XV wieku pęziński zamek był nawet siedzibą zakonnej komandorii. To właśnie z tego okresu zachowały się najstarsze fragmenty zamku – odbudowana cylindryczna wieża oraz fragmenty południowego, gotyckiego skrzydła, przylegającego bezpośrednio do wieży. W dolnej, kwadratowej części dwuczłonowej wieży mieścił się niegdyś loch głodowy. Do najdawniejszych części budowli należą też ruiny kamiennej budowli, najprawdopodobniej kaplicy, znajdujące się tuż przy głównym wejściu na zamek. Główna brama na dziedziniec znajdowała się mniej więcej w tym samym miejscu, gdzie jest obecnie, to jest około siedmiu metrów od wieży, i prowadził do niej most zwodzony rozwieszony ponad fosą. Obronny charakter warowni podkreślały wysokie na ponad 25 metrów mury obwodowe oraz brak okien od strony zewnętrznej. W przeciwieństwie do stanu obecnego, wszystkie otwory okienne skierowane były jedynie na dziedziniec. W XVI wieku za cenę 7000 guldenów zamek wraz z całą wsią kupił od zakonników „czarny rycerz” Henryk von Borck – przedstawiciel jednego z najzamożniejszych i najbardziej znanych rodów Pomorza. Z fundacji Henryka Borka w połowie XVI wieku zmodernizowano skrzydło mieszkalne, nadając mu elementy charakterystyczne dla późnego gotyku. W tym czasie wzniesiono również we wsi kościół, który od razu stał się miejscem pochówku członków rodziny. Największe zmiany w kształcie zamku poczynił Maciej Borko, który ufundował reprezentacyjne skrzydło zachodnie, zwieńczone bogato zdobionym szczytem w stylu już renesansowym. W wyniku zasypania fosy powstała nowa brama wjazdowa oraz liczne zabudowania gospodarcze na terenie przedzamcza. Powstała wówczas część zamku zachwyca swoim rozmachem do dziś. To najpiękniejszy fragment budowli udostępniony do zwiedzania, po uprzednim uzgodnieniu z obecnym właścicielem zamku. Szerokie klatki schodowe, przestronne wnętrza i ciekawe elementy wystroju wnętrza można zobaczyć w odbudowanym po zniszczeniach wojennych skrzydle zachodnim zamku. Na uwagę zasługują kominki, jak również… zamkowa latryna na drugim piętrze. Rodzina Borków władała zamkiem ponad 200 lat, przekazując go na skutek koligacji małżeńskich w XVII wieku Puttkamerom, którzy byli właścicielami zamku aż do 1945 roku. To za ich przyczyną przebudowano wschodnie skrzydło zamku, nadając mu cech neogotyckich, z całym bogactwem elementów dekoracyjnych, w tym imponującym tarasem wychodzącym na ogród. Wyburzono również wszystkie zabudowania gospodarcze, poszerzając tym samym park aż do koryta Pęzinki. Dodatkowo założono romantyczny ogród z altanką, widoczną po wschodniej stronie od głównego wejścia na zamek. Po drugiej wojnie światowej zamek przekazano na mieszkania prywatne, przez co uległ znacznej dewastacji. Przekazany później na potrzeby PGR (Państwowe Gospodarstwo Rolne) był wprawdzie remontowany, ale prawdziwej renowacji doczekał się dopiero pod koniec lat 80. ubiegłego wieku. Obecnie jest w rękach prywatnych, ale po wcześniejszym uzgodnieniu z właścicielem jest udostępniany do zwiedzania, łącznie z wejściem na wieżę, co jest dużą atrakcją zamku. Będąc w Pęzinie, należy zajrzeć również do XVI-wiecznego kościoła, który powstał z fundacji Henryka Borka, i w którym do dziś zobaczyć można cenne epitafia nagrobne członków rodziny Borków, płyty nagrobne Borków i Puttkamerów, a także bogato zdobioną emporę organową z XVII wieku.
W zamku w Pęzinie organizować można konferencje, sympozja, szkolenia, spotkania firmowe, jak i przyjęcia weselne. Do dyspozycji gości są trzy sale oraz 50 miejsc noclegowych. Imprezy plenerowe odbywać się mogą w otaczającym zamek parku i na dziedzińcu zamkowym.

Zespół budynków dawnej komendantury
Budynek dawnej komendantury garnizonu wojskowego został zaprojektowany w 1865 roku przez radcę budowlanego Behnke i jeszcze tego samego roku rozpoczęto budowę fundamentów pod obiekt. Całość wraz z ogrodem została oddana w 1867 roku. Ponieważ zabudowa miała pełnić ważną rolę podjęto decyzję o jego budowie przy jednym z dwóch głównych placów Nowego Miasta.
Na początku XX wieku budynek komendantury został przekazany w ręce miejskie. Władze podjęły decyzję o remoncie i przebudowie obiektu. Po 1945 roku budynek stał się siedzibą Centrali Rozpowszechniania Filmów, czyli Film-Artu. Dziś w budynku znajdują się kancelarie adwokackie, prywatne firmy i Browar Stara Komenda, który funkcjonuje od 2011 roku.
Kompleks został wpisany na wojewódzką listę zabytków w styczniu 1997 roku.

Zespół budynków Straży Pożarnej
Zespół budynków straży pożarnej przy ul. Grodzkiej został wzniesiony w drugiej połowie XIX wieku, inwestycja ta prawdopodobnie została wymuszona powstaniem „Nowego Miasta” i reorganizacją służby przeciwpożarowej, która miała miejsce w 1864 roku.
Obiekt przy ul. Grodzkiej został zaprojektowany przez Jamesa Hobrechta, a wzniesiono go dokładnie w 1868 roku. Budowla powstała w miejscu XV-wiecznego klasztoru karmelitów. Nie odnaleziono żadnych pozostałości po klasztorze, ale nie można wykluczyć, że fragmenty dawnej budowli znajdują się w fundamentach obecnego budynku.
Główny gmach w parterze posiadał wozownie, a w tylnej części niewielką oficynę – pomiędzy nią, a północną częścią działki znajdował się plac do ćwiczeń. W 1894 roku teren straży pożarnej został powiększony o nową działkę od strony ul. Tkackiej. Tutaj pod koniec XIX wieku wybudowano wspinalnię i warsztaty. Także w tym okresie dobudowano do głównego budynku od strony wschodniej nową część, która była wyposażona m.in. w wozownię z 4 stanowiskami.
Na parterze, poza wozownią były m.in. posterunek strażnika, telegraf i pokój pierwszej pomocy, na pierwszym piętrze mieściły się pomieszczenia załogi, na drugim biur zarządcy, a na trzecim służbowe mieszkania. Ostatnia rozbudowa obiektu miała miejsce w 1912 roku i była związana z wprowadzeniem samochodów. Zespół budynków do dziś pełni funkcję do jakiej zostały wybudowane.
W środku budynków najciekawszymi elementami są wnętrza dawnych wozowni i stajni. Tutaj stropy zostały oparte na żeliwnych kolumnach, te najatrakcyjniejsze udekorowane są motywami roślinnymi. Zespół budynków straży pożarnej przy ul. Grodzkiej został wpisany na wojewódzką listę zabytków we wrześniu 2003 roku.

Zona Sztuki Aktualnej - galeria Akademii Sztuki w Szczecinie
Idea Zony Sztuki Aktualnej, jako autorskiej galerii prowadzonej przez prof. Kamila Kuskowskiego, powstała w Łodzi w 2008 roku. W 2011 roku galeria została przeniesiona przez niego do Szczecina, gdzie konsekwentnie kontynuowany jest jej program.
Galeria Akademii Sztuki w Szczecinie jest przestrzenią eksperymentalno-innowacyjną pozwalającą na realizację interdyscyplinarnych projektów site-specific. Jej program budowany jest w oparciu o nieustanne, systematycznie prowadzone poszukiwania poznawcze i  badawcze oraz podejmowanie prób uchwycenia najnowszych i najistotniejszych zjawisk w sztuce i kulturze.
Zona Sztuki Aktualnej to nie tylko przestrzeń dla promocji najciekawszych postaw artystycznych, ale również miejsce do dyskusji, która sprzyja refleksji w kulturze. Działalność wystawiennicza galerii wspierana jest poprzez program edukacyjny – spotkania i wykłady prowadzone przez zaproszonych artystów i kuratorów skierowane do szerokiej publiczności, w tym także warsztaty popularyzatorskie przygotowywane dla uczniów szkół ponadpodstawowych.
Od 2014 roku Zona Sztuki Aktualnej prowadzona jest przez kuratorkę Aurelię Nowak. Proponowany przez nią program skupia się przede wszystkim na aktywności artystów młodego i średniego pokolenia oraz na najbardziej aktualnych zjawiskach kulturowych wywierających wpływ na ich twórczość.