2 buki zwyczajne czerwonolistne
Buki zwyczajne znajdujące się na terenie szpitala powiatowego są odmiany czerwonolistnej. Obwód pnia jednego z nich wynosi 340 cm, a drugiego 365 cm. Oba drzewa zostały ustanowione pomnikami przyrody w 1999 r. na mocy uchwały Rady Miejskiej Białogardu. W otoczeniu pomników znajdują się inne stare i okazałe drzewa. Za budynkiem szpitala znajduje się mały park szpitalny, w którym można odpocząć. Na teren szpitalny można swobodnie wejść przez bramę i podziwiać drzewa z bliska.

Aleja 88 lip drobnolistnych
Aleja lipowa jest ładnie położona, jest częścią większego terenu zielonego. Tworzą ją lipy drobnolistne. Jej długość wynosi około 150 m. Drzewa stanowiące aleję mają obwody pni od 149 cm do 287 cm, w 2001 roku  na mocy uchwały Rady Miasta Białogardu zostały ustanowione pomnikami przyrody. Jest to stały punkt spacerów okolicznych mieszkańców. Z alei można płynnie przejść do małego lasku, doskonałego miejsca na grzybobranie. W pobliżu znajduje się poniemiecki zniszczony cmentarz oraz pomnik żołnierzy armii radzieckiej i cmentarz żołnierzy radzieckich poległych w czasie II wojny światowej.

Amfiteatr w Złocieńcu
Amfiteatr w Złocieńcu to nowy obiekt, który został wybudowany kilka lat temu w trakcie zagospodarowywania terenu położonego nad rzeką Wąsawą pomiędzy ulicami Mickiewicza i 5 Marca. Cały zagospodarowany teren, którego częścią jest amfiteatr otrzymał oficjalną nazwę „Teren rekreacyjno-sportowy im. Włókniarzy”, wśród mieszkańców przyjęła się nazwa potoczna „teren między mostami”. Na amfiteatr składa się niezadaszona scena wykonana z kostki brukowej oraz widownia z drewnianymi ławkami. Widownia została wkomponowana w naturalne zbocze, łagodnie wznoszące się od rzeki w kierunku ul. Pustej. Przy scenie wykonane są przyłącza elektryczne wykorzystywane przy podłączaniu oświetlenia i nagłośnienia. Podczas organizacji imprez i koncertów nad sceną rozkładane jest przenośne zadaszenie chroniące przed ewentualnym deszczem. Złocieniecki amfiteatr jest miejscem, gdzie często są organizowane imprezy kulturalne i rozrywkowe, takie jak: Dni Złocieńca, Festyn rodzinny, Ogólnopolskie Dni Tkaczy czy koncerty zespołów i solistów. Dużym atutem amfiteatru jest jego położenie w ładnym miejscu i praktycznie w centrum miasta. W pobliżu amfiteatru znajdują się korty tenisowe, boisko do koszykówki i plac zabaw dla dzieci.

Baszta lontowa (zwana prochową)
Baszta lontowa została wybudowana w XIV wieku. Jest to gotycka pozostałość średniowiecznych murów obronnych miasta. To jedyny element średniowiecznego systemu obronnego Kołobrzegu, który przetrwał do dziś.
Baszta została zbudowana na planie prostokąta. Jest to budynek czterokondygnacyjny, ze strychem i piwnicą. Dach baszty przykrywa czerwona dachówka. Elewacja jest zdobiona pięcioma pionowymi lizenami, w których znajdują się nisze okienne, poza elewacją południową, w której zamiast okien znajdują się otwory strzelnicze. W części parterowej znajduje się portal wejściowy z zamurowaną częścią ostrołukową i neogotyckim oknem. Baszta graniczyła z fosą.
Obecnie baszta nazywa jest basztą prochową, w rzeczywistości była to jednak baszta lontowa. Autentyczna baszta prochowa została zniszczona w wyniku wybuchu, który miał miejsce 3 maja 1657 roku. W budynek, w którym zgromadzony był proch, uderzył piorun powodując potężną eksplozję. Baszty prochowej już nie odbudowano, a po 1945 roku zaczęto tak nazywać basztę lontową.
Obecnie baszta jest własnością prywatną, można ją obejrzeć z zewnątrz. Budynek wymaga remontu.

Berlinka - niedokończona autostrada
Berlinka to potoczna nazwa autostrady budowanej przez Niemców na początku lat 40.XX wieku. Miała połączyć niemiecką stolicę z pozostającym na rubieżach III Rzeszy Królewcem. Obecnie kilka fragmentów wciąż służy polskim kierowcom. W okolicach Cieszyna pozostały betonowe fundamenty i potężny filar. Miał tu powstać węzeł kolejowo-autostradowy, gdyż przez miejscowość prowadziła dawniej linia kolejowa Połczyn-Zdrój - Złocieniec. Gdy linia nie była już potrzebna, rozebrano torowisko i ułożono asfaltową nawierzchnię, tworząc szlak rowerowy. Jadąc tą trasą można zobaczyć właśnie pozostałości Berlinki. Podobne miejsce można dostrzec przy drodze z Cieszyna do Głęboczka.

Brama Wysoka (Połczyńska)
Brama została wybudowana wraz z murami obronnymi w XIV w. Obiekt zbudowany jest z cegły na kamiennych fundamentach, na planie prostokąta, z przejazdem ostrołukowym. Brama ma dwie kondygnacje i pokryta jest czterospadowym dachem kalenicowym. Brama jest jedną z dwóch wybudowanych ówcześnie bram. Drugą była Brama Młyńska, dziś już nieistniejąca. Ciekawostką jest to, że każda z elewacji bramy otrzymała inne rozwiązania architektoniczne. Brama ma 10,3 m wysokości. Jej obecny wygląd jest wynikiem wielu przebudów. Do końca XIX w. Brama służyła jako areszt miejski i mieszkanie dozorcy. Od 1924 r. była użytkowana przez Muzeum Regionalne. Ciekawe jest to, że w sklepieniu łukowym przejazdu Bramy patrząc od strony miasta można zobaczyć wmurowane metalowe strzemię. Według legendy jest to strzemię dowódcy oddziału świdwińskiego zdobyte przez mieszkańców Białogardu w „bitwie o krowę”, która odbyła się w 1469 r. między białogardzianami a mieszkańcami pobliskiego Świdwina. Obecnie w murach Bramy znajduje się Galeria Sztuki. Odbywają się tam liczne wystawy artystów lokalnych i nie tylko oraz zajęcia i warsztaty malarstwa i rysunku dla dzieci i młodzieży. Galeria ma dwa piętra. Na parterze urządzono część biurową, natomiast na pierwszym i drugim piętrze znajduje się część wystawowa. Niestety obiekt nie jest przystosowany dla osób niepełnosprawnych.

Browar
Browar w Połczynie-Zdroju został założony w 1825 przez Hermana Fuhrmanna. Jest to jeden z najstarszych tego typu obiektów w Polsce. Pozostałością po zarządzaniu obiektem przez jego założyciela jest  prosta, płaska ulica prowadząca do browaru. Uliczka powstała, kiedy Karl Fuhrmann nakazał przekopać wzgórze, aby jeżdżące zimą ciężarówki nie ześlizgiwały się ze zbocza. Poza tym dzięki właścicielowi browaru mieszkańcy Połczyna-Zdroju mieli wodę w kranach. Gdy pod koniec XIX wieku budowano wodociąg, właściciel browaru zezwolił na doprowadzenie do mieszkań wody z ujęcia należącego do zakładu. W latach 1865-1945 browar był jednym z największych zakładów piwowarskich na Pomorzu Zachodnim. Po wojnie, jak inne takie fabryki został znacjonalizowany, a rodzina Fuhrmannów wyjechała do Niemiec. Budynek browaru jest ogromny, obłożony cegłą klinkierową i pochodzi z XX w. Niestety czasy powojenne dla browaru nie były łaskawe. Fabryka nie miała szczęścia do kolejnych właścicieli. W latach 90-tych XX w. browar stanowił filę Koszalińskich Zakładów Piwowarskich. Wówczas produkowano tu piwo marki Brok. W latach 2002-2005 browar w Połczynie-Zdroju przejęła grupa piwowarska Browary Polskie Brok-Strzelec S.A., która w 2003 w związku z kłopotami finansowymi zaprzestała produkcji piwa. W latach 2003-2007 w browarze działało przedsiębiorstwo Sagittarius-Strzelec S.A., które prowadziło w nim produkcję napojów bezalkoholowych i wody mineralnej. Wówczas w miejsce browaru utworzono Wytwórnię Wody Źródlanej Połczyn-Zdrój. W 2007  r. zakład wydzierżawiła spółka Brewer Polska Sp. z o.o. należąca do czeskiego przedsiębiorstwa Brewer s.r.o. Browar wznowił produkcję piwa pod nazwą Browar Połczyn-Zdrój. W 2008 r. spółka ta wykupiła większościowy pakiet udziałów w spółce Wytwórnia Wody Źródlanej Połczyn Zdrój S.A. i zmieniła nazwę na Fuhrmann Sp. z o.o. Wraz ze zmianą właściciela zakład zmienił nazwę na Browar Fuhrmann. W tym czasie znaczną część produkcji stanowiły piwa dla sieci handlowych, innych zleceniodawców i na eksport. Niestety w 2010 spółka Fuhrmann Sp. z o.o. ogłosiła upadłość układową. Sytuacja zmieniła się, gdy pod koniec 2010 r. fundusz powierniczy, który do tej pory był pożyczkodawcą, stał się właścicielem firmy. Było to bardzo udane posunięcie. W roku 2011 r. browar sprzedał ponad 100 000 hektolitrów piwa, a w 2012 r. produkcja została podwojona. Rok 2013 przyniósł wzrost sprzedaży o 25% i progres utrzymuje się nadal. Za czasów świetności browar zatrudniał 120 osób i produkował 350 000 hektolitrów piwa rocznie. Budynek browaru jest zabytkowy, jednak w jego wnętrzu funkcjonują nowoczesne technologie i rozwiązania. Nie zmienia to jednak faktu, że piwo warzone jest według starych receptur. Browar można oglądać jedynie z zewnątrz.

Buk pospolity
Buk pospolity został objęty ochroną jako pomnik przyrody Rozporządzeniem nr 2/99 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 30 marca 1999 roku. Obwód pnia tego okazu wynosi 545 cm. Drzewo osiąga wysokość 35 m.

Buk pospolity
Buk pospolity został objęty ochroną jako pomnik przyrody Rozporządzeniem nr 2/99 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 30 marca 1999 r. Jest to jedno z najpiękniejszych i najokazalszych drzew w Kołobrzegu. Obwód pnia wynosi 422 cm. Osiąga wysokość 20 m, korona zaś ma średnicę 17 m. Szacuje się, że ten okaz ma ok. 200 lat. Wieczorami buk świetnie się prezentuje, ponieważ drzewo jest oświetlane światłami halogenowymi, które umieszczone są na trawniku.

Buk pospolity odm. powcinana
Buk pospolity odm. powcinana został objęty ochroną jako pomnik przyrody Rozporządzeniem nr 2/99 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 30 marca 1999 r. Drzewo to charakteryzuje się głęboko powcinanymi, długimi liśćmi. Okaz ten ma obwód pnia 227 cm. Osiąga wysokość 18 m, a jego korona ma 8 m średnicy.

Centrum Informacji Turystycznej w Połczynie-Zdroju
W Centrum można uzyskać informacje na temat atrakcji w samym Połczynie oraz w jego okolicach. Dla zainteresowanych dostępne są mapy, plany, foldery i informatory. Udzielane są tu również informacje o aktualnym kalendarzu imprez oraz prezentowana baza noclegowa i gastronomiczna okolicy.
Informacje udzielane są w języku polskim, angielskim oraz niemieckim.
Informacja Turystyczna mieści się w Centrum Kultury.

Centrum Informacji Turystycznej w Złocieńcu
Centrum Informacji Turystycznej jest prowadzone przez Referat Strategii, Rozwoju Gospodarczego i Promocji Gminy Urzędu Miejskiego w Złocieńcu. Obsługuje turystów krajowych i zagranicznych oraz  udziela informacji o ofercie turystycznej i promocyjnej  miasta i gminy wszystkim zainteresowanym. CIT prowadzi także sprzedaż materiałów promocyjnych  i pamiątek ze Złocieńca, takich jak:  koszulki, pocztówki, długopisy, maskotki, kalendarze, kubki, itp. Pracownicy Informacji Turystycznej w Złocieńcu udzielą pomocy w zakresie informacji dotyczącej: bazy turystycznej i wypoczynkowej, bazy gastronomicznej, infrastruktury turystycznej, wypożyczalni rowerów, wypożyczalni sprzętu wodnego, ciekawych miejsc na terenie miasta i gminy, imprez turystycznych, sportowych i kulturalnych. W biurze informacji turystycznej można kupić mapy regionu, przewodniki turystyczne oraz książki związane z historią Złocieńca. Można tam także otrzymać materiały nieodpłatne, m.in. plan miasta, wykaz bazy noclegowej, ulotki i foldery usługodawców branży turystycznej i gastronomicznej.
Informacje udzielane są w języku polskim oraz angielskim.

Cmentarz wojenny
Jest to bardzo urozmaicony architektonicznie cmentarz, na którym spoczywa prawie 2 tysiące ofiar II wojny światowej. Odwiedzający poruszają się wygodnymi alejami pomiędzy ołtarzem polowym i żwirowym placem, makietą bitwy, pomnikami i żołnierskimi mogiłami. W walkach o Kołobrzeg toczonych od 4 do 18 marca 1945 roku zginęło 1450 żołnierzy polskich i kilkuset radzieckich - podaje się liczby od 250 do 400. Data założenia cmentarza wojennego jest podobna do daty odsłonięcia Pomnika Zaślubin z Morzem - rok 1963. Wspólny jest też autor aranżacji obu tych miejsc, czyli artysta rzeźbiarz Wiktor Tołkin. Był to czas, kiedy kołobrzeżanie przestawiali się na rozwój jako uzdrowisko i porządkowali wszechobecne jeszcze wtedy ślady wojny. Jednocześnie było wiadomo, że ten zaledwie dwutygodniowy marcowy epizod w dziejach miasta z roku 1945. pozostanie w historii na zawsze jako jedno z najważniejszych wydarzeń i wymaga upamiętnienia. W roku 1963 na ten cmentarz wojenny, jak się do dziś potocznie mówi: "na Zieleniewie", zostały ekshumowane szczątki żołnierzy, które dotychczas były rozsiane na cmentarzykach i w pojedynczych mogiłach po całym mieście i w okolicach Kołobrzegu. Największy taki cmentarz był zaraz po wojnie zorganizowany przy latarni morskiej. Spoczywali na nim głównie czerwonoarmiści. Dzisiejszy kształt nekropolia wojenna otrzymała w roku 1980 według projektu koszalińskiego rzeźbiarza Zygmunta Wujka. To wtedy, po drugiej stronie istniejącego od lat 60. Pomnika Chwały wyróżniającego się tarczą z dwoma grunwaldzkimi krzyżami, urządzono plac z ołtarzem polowym oraz ustawiono Pomnik-Sarkofag "Za Polski Kołobrzeg", a przed nim makietę z brązu przedstawiającą ruchy oddziałów taktycznych i miniatury budynków - najważniejszych punktów bitwy ulicznej w marca 1945. Cmentarz powiększa się do dziś. Ekshumowane ciała żołnierzy w 13 mogiłach zbiorowych i 2 pojedyncze groby bohaterskiej podporucznik Emilii Gierczak oraz majora Konstantego Klimienki - bohatera Związku Radzieckiego nie są już jedynymi. Po lewej stronie ołtarza utworzono kwaterę siedmiu żołnierzy Armii "Pomorze" - jeńców wojennych, którzy zostali wzięci do niewoli we wrześniu 1939 roku i w niemieckim wówczas Kołobrzegu zmarli w lazarecie. Obok zlokalizowano miejsce pochówku żołnierzy Armii Krajowej. Po przeciwnej stronie placu znajduje się kwatera kombatantów a za nią kwatera zesłańców z Sybiru i innych ofiar prześladowań sowieckich, którzy po wojnie osiedlili się w powiecie kołobrzeskim. Są też dwa groby lotników niemieckich, których ciała odnaleziono w 1991 roku we wraku rozbitego u wejścia do portu samolotu Focke-Wulff 190. Resztki samolotu oraz osobiste rzeczy pilota i mechanika znajdują się w Muzeum Oręża Polskiego.
Nie wszystkie nazwiska widniejące na nagrobkach mogił zbiorowych odpowiadają prawdzie, ponieważ po latach trudno było zidentyfikować ludzkie szczątki, nie posiadające tzw. nieśmiertelników.
Przy głównej części cmentarza jest miejsce pochówku uczestników walk o Kołobrzeg, pod Lenino i na froncie zachodnim, między innymi pod Monte Casino. Mimo wcześniejszych animozji, kombatanci w Kołobrzegu tworzą jedną organizację skupiającą uczestników walk na wszystkich frontach. Dopóki żyje ostatni uczestnik II wojny światowej, cmentarz wojenny w Kołobrzegu będzie się rozrastał.
Do budowy ołtarza polowego użyto kamieni z kościoła pw. św. Jerzego, o który toczyły się krwawe boje. Kościół, choć nie był doszczętnie zniszczony, to jak na ówczesne kołobrzeskie standardy zachował się w całkiem dobrym stanie jednak po wojnie został rozebrany.
Przy kwaterze zesłańców syberyjskich znajduje się ściana pamięci ofiar sowieckich łagrów "Golgota Wschodu" oraz odcinek prawdziwych torów, uzmysławiający cierpienia wywózki na wschód.
Duży wpływ na wygląd cmentarza wojennego ma wypielęgnowana zieleń, której tu nie brakuje. Cmentarz wojenny, jak i cały cmentarz komunalny, jest pod opieką spółki "Zieleni Miejskiej".

Daglezja
Okazałe drzewo Daglezja zielona o obwodzie 420 cm, wpisane do rejestru zabytków na podstawie Rozporządzenie nr 2/99 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 30 marca 1999 r.

Dom Schliffenów
Kamienica Schliffenów zwana inaczej kamienicą kupiecką to oddział Muzeum Oręża Polskiego, w którym eksponowane są wystawy czasowe.
Jest to budynek w stylu gotyckim, wybudowany w I połowie XV wieku. Jest to jeden z najstarszych gotyckich zabytków w regionie. Kamienica pełniła funkcje domu mieszkalnego, a także funkcje handlowe. Mieszkała w niej rodzina kupiecka. Przed II wojną światową mieściło się w niej muzeum Joachima Nettelbecka. Budynek był wielokrotnie przebudowywany, a po II wojnie światowej konieczne było jego odrestaurowanie ponieważ został zniszczony. W czasie prac restauratorskich odsłonięto gotycką cegłę, ostrołukowy portal, zachowano także średniowieczny układ pomieszczeń.
Kamienica Kupiecka znajduje się na trasie szlaku hanzeatyckiego wytyczonego przez Europejski Szlak Gotyku Ceglanego

Dom właściciela fabryki przy ul. Koszalińskiej 94
Dom mieszkalny pochodzi z końca XIX w. Budynek był dawniej własnością właściciela fabryki Maschinenwerk Körlin GmbH. Jest to budowla w stylu eklektycznym, murowana o konstrukcji szachulcowej wypełnionej kruszywem kermazytowym na zaprawie wapienno-cementowej. Konstrukcja od zewnątrz jest odeskowana i licowana granitowym ciemnoszarym łupkiem "w łuskę". Dom wybudowano na planie nieregularnego prostokąta, lekko rozczłonkowanego. Budowla posiada ryzality i werandy.  Dom jest budynkiem parterowym, z użytkowym poddaszem, podpiwniczonym. Pokrywa go dach dwuspadowy, w którym znajduje się wystawka nad frontowym ryzalitem. W 1936 r. dom został rozbudowany. Wówczas dobudowano piękną werandę. Dobudówka powstała z cegły ceramicznej i jest otynkowana. W dobudówce umieszczono klatkę schodową. Dom z zewnątrz prezentuje się okazale. Uwagę przyciąga piękna bogata stolarka okienna w kolorze białym. Otwory okienne objęte są dekoracyjnym obramowaniem składającym się z pseudopilastrów, konsol, wolut, plakiet i pseudobelkowania. Wnętrze domu jest dwuipółtraktowe, z wewnętrznym korytarzem oraz reprezentacyjnymi pokojami od frontu. Po wojnie w budynku urządzono mieszkania komunalne.

Dwór i park dworski
Park dworski w Rąbinie został założony w połowie XIX w. Park przedstawia styl krajobrazowy. Powierzchnia parku wynosi 4 ha. W części zachodniej park wygrodzony jest murem kamienno-ceglanym. Drzewostan parku jest liczny i różnorodny. W przewadze występują tu klony, dęby, kasztanowce i buki. Układ parku zatarł się i nie jest czytelny. Istniejące ciągi spacerowe utworzone są współcześnie, przez mieszkańców Rąbina. Park stanowił otoczenie dla dworu. Budynek dworu zachował się do dziś i jest on typowym dworem szlacheckim o skromnej architekturze. Budynek założony jest na planie prostokąta. Na osi fasady znajduje się ryzalit zakończony wystawką w dachu. Wystawka zakończona tympanonem trójkątnym. Od frontu, do wejścia do budynku prowadzą przez drewnianą werandę schody. Dach budowli jest dwuspadowy. Przy parku jest jeszcze jedna warta uwagi budowla - pałac z początku XX w. Dwór można oglądać z zewnątrz, natomiast po parku można swobodnie spacerować, jest ogólnodostępny.

Elektrownia podwodna w Rościnie
Elektrownia wodna Rościno została zbudowana w latach 1935-1936 w Niemczech według projektu niemieckiego inżyniera Arno Fischera, wykorzystując oryginalny pomysł ukrycia całej elektrowni pod wodą, funkcjonowa do 1944 roku, a po wojnie do lat 50. XX w. Była to pierwsza na świecie podwodna elektrownia. Elektrownia nie została zniszczona w czasie wojny i urządzenia hydrotechniczne były sprawne. W sensie hydrotechnicznym Elektrownia Rościno była progiem piętrzącym wodę w korycie rzeki. Jaz piętrzący z częścią przelewową i upustem dennym oraz elektrownią przepływową został umieszczony w poszerzonym korycie rzeki. Elektrownia pracuje bez możliwości retencji.
W latach 1973-1975 elektrownię zmodernizowały Zakłady Energetyczne w Koszalinie. Zostały tu zainstalowane dwie prototypowe turbiny przepływowe zaprojektowane przez prof. Krzyżanowskiego z Uniwersytetu Gdańskiego,  a generatory umieszczono pod turbinami wykorzystując przeniesienie napędu za pomocą pasków klinowych. Uzyskana produkcja energii, jako wartość średnia w ciągu ostatnich wielu lat wynosi 1000 MWh rocznie.
W 2014 roku zakończono kolejną modernizację: Zapora stanowiła istotna przeszkodę dla ryb. Utrudniała ona migrację m.in. łososi do tarlisk położonych w górze rzeki. Część hydrotechniczna elektrowni została całkowicie przebudowana, otrzymała zupełnie nowe wyposażenie i pracuje w trybie bezobsługowym. Utworzono też nową przepławkę.
Historyczna turbina trafiła do Karlina dzięki uprzejmości firmy ENERGA Hydro Sp. z oo o. i można ją oglądać przed  Regionalnym Centrum Turystyki i Sportu w Karlinie.
Kilka kilometrów w dół Parsęty, nieopodal obecnej obwodnicy Karlina w lesie można odnaleźć niedokończoną konstrukcję siostrzanej podwodnej elektrowni. Po modernizacji elektrowni w Rościnie jest to już jedyne miejsce gdzie można zobaczyć tą ciekawą konstrukcję.
Dane techniczne:
Turbina:
typ: Kaplan
firma: Escher Wyss
rok budowy: 1935
Produkcja niemiecka
obroty/minutę: 250
układ konstrukcyjny: rurowy
moc zainstalowana: 120 kW
Generator:
firma: Dolmel
waga: 2900 kg
napięcie generatora: 0,4 kV
napięcie wzbudzenia: 0,05 kV
rok budowy: 1975
Produkcja polska
obroty/minutę: 500

Gawroniec - miejsce postojowe
Miejsce postojowe w Gawrońcu.

Grupa cisów pospolitych
Grupa cisów pospolitych została objęta ochroną jako pomnik przyrody Rozporządzeniem nr 2/99 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 30 marca 1999 roku. Są to dwa drzewa, których wiek szacowany jest na około 300 lat. Jeden z nich posiada trzy pnie o obwodzie 180 cm. Drzewo to osiąga wysokość 14 m. Drugi cis ma obwód pnia 115 cm i wysokość 12 m.

Grupa drzew
Grupa drzew m.in. dąb szypułkowy(Quercus robur), buk pospolity(Fagus sylvatica), odwody drzew od 280 do 570, objęte ochroną na podstawie Rozporządzenie nr 2/99 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 30 marca 1999 r.

Jezioro Broczyno
Oś jeziora jest skierowana w kierunku północ – południe, kształt ma wydłużony. Jest niewielkim jeziorem lokalnym, o czystych wodach, często zarybianych przez Polski Związek Wędkarski. W wodach Broczyna pływają takie ryby, jak np. karp czy amur. W północno – zachodniej części jeziora znajduje się miejsce kąpielowe z pomostem.

Jezioro Krzemno
Jezioro Krzemno to kolejny bardzo atrakcyjny akwen położony w pobliżu Czaplinka. Jego wyjątkowość bierze się z walorów krajobrazowych i przyrodniczych. Jest to typowe jezioro rynnowe, ukształtowane przez lodowiec. Jego rynna posiada prawie 4 km długości, a linia brzegowa jest niesłychanie rozwinięta. Powierzchnia zbiornika wynosi 139 ha a maksymalna głębokość 36 m. Na jeziorze nie ma wysp, za to wiele tu zatok i dużych półwyspów, głęboko wrzynających się w toń jeziora. Mniej więcej w środkowej części jeziora dwa półwyspy ulokowane naprzeciw siebie praktycznie dzielą jezioro na dwie części. Jezioro jest położone w lesie, a nad jego brzegami nie ma żadnych miejscowości, osad czy ośrodków wypoczynkowych. Najbliższą miejscowością jest Pławno, znajdujące się ok. 800 m od jeziora. Krzemno charakteryzuje się bardzo czystą wodą (I klasa czystości) i jest zaliczane do tzw. jezior lobeliowych. Są to rzadko spotykane jeziora, w których występuje lobelia jeziorna, kwitnąca na biało, niepozorna roślina spotykana tylko w najczystszych wodach. Nad jeziorem praktycznie nie ma zagospodarowania turystycznego. Oprócz nielicznych kładek dla wędkarzy oraz dzikich plaż nie znajdziemy tu żadnej infrastruktury. Jeżeli ktoś chce przyjechać nad Krzemno na dłużej, to tylko z własnym namiotem i zaopatrzeniem, oczywiście wcześniej uzgadniając pobyt z nadleśnictwem. Duża przejrzystość wody, sięgająca 5 m powoduje, że Krzemno jest chętnie odwiedzane przez płetwonurków. Jezioro jest atrakcyjnym łowiskiem dla wędkarzy. Występują tu ryby głębokich wód takie jak sieja i sielawa, jednak jezioro także jest znane z pięknych okazów szczupaka i okonia.

Kamienica przy ul. Konopnickiej 29
Kamienica przy ul. Konopnickiej w Karlinie pochodzi z II połowy XIX w. Jest to budynek mieszkalny, eklektyczny, kalenicowy, murowany o konstrukcji szachulcowej, wypełnionej cegłą. Budynek został prawdopodobnie posadowiony na starym obrysie. Został przebudowany po pożarze miasta w 1859 r. Świadczą o tym zróżnicowana konstrukcja ścian, stropów i wiązarów dachowych. Dom jest budowlą dwukondygnacyjną, szerokofrontową. W budowli widać asymetryczny i centralny przejazd bramny. Pod częścią budynku znajduje się piwnica. Początkowo ściany obwodowe, oprócz frontowej, były wykonane w konstrukcji ryglowej i wypełnione gliną. Do dziś zachowała się tylko północna ściana z pierwotna konstrukcją, w pozostałym glinę zamieniona na cegłę. Ściana od frontu jest wykonana z cegły ceramicznej, otynkowana i pomalowana. Znajdują się na niej elementy ozdobne tj.: pilastry, gzymsy, bonie i opaski otworowe. Wewnątrz w większości zachowały się ściany ryglowe i stare urządzenia kominowe. Wnętrze budynku jest dwutraktowe, z pokojami od frontu i kuchniami od podwórka, z przechodnimi pomieszczeniami. Pierwotnie obejście budynku miało charakter rolniczy z warsztatem rzemieślniczym. Obecnie w budynku znajdują się mieszkania. Obiekt można oglądać z zewnątrz.

Kasztanowiec czerwony
Kasztanowiec czerwony został objęty ochroną jako pomnik przyrody Rozporządzeniem nr 2/99 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 30 marca 1999 r. Jest to duże drzewo o obwodzie pnia 389 cm. Osiąga wysokość 19 m, zaś średnica korony wynosi 18 m. Kasztanowiec czerwony jest mieszańcem kasztanowca białego i pochodzącego z Ameryki kasztanowca krwistego. Uprawia się go jako roślinę ozdobną.

Korkowiec amurski
Korkowiec amurski został objęty ochroną jako pomnik przyrody Rozporządzeniem nr 2/99 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 30 marca 1999 r. Drzewo to ma obwód pnia 230 cm. Osiąga wysokość 15 m, zaś średnica korony wynosi 12 m. Jest to roślina ozdobna, pochodząca z obszaru Azji.

Kościół parafialny pw. Matki Boskiej Częstochowskiej
Kościół został wybudowany w 1462 r. w stylu gotyckim, przebudowany w XIX w. Kościół jest zbudowany z cegły i granitu, otynkowany, oszkarpowany, salowy. Wybudowano go na rzucie prostokąta, z prezbiterium zakończonym poligonalnie. Dach kościoła jest dwuspadowy, pokryty blachą. Strop kościoła jest płaski, drewniany. W świątyni znajduje się empora drewniana wsparta na słupach oraz organy, do których prowadzą wąskie schodki. Okna zakończone są łukiem odcinkowym. Wejście do kościoła zakończone ostrołukowo. Od strony zachodniej w 1568 r. dobudowano wieżę zakończoną hełmem trójkondygnacyjnym. Od strony południowej kościoła dobudowano zakrystię. Do czasów obecnych z zabytkowego wnętrza kościoła zachowały się: ambona rokokowa z XVII w. oraz dwa dzwony na wieży. Kościół ogrodzony jest murem. Dostęp do obiektu dla osób niepełnosprawnych jest utrudniony, ponieważ do wejścia prowadzą schodki, nie ma podjazdu.

Kościół parafialny pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny
Kościół  pochodzi z I połowy XIV w. W wyniku wielu pożarów, które dotknęły kościół, z jego pierwotnego wnętrza prawie nic nie zostało. Dlatego też wiele elementów w budowli pochodzi z innych świątyń, m.in. barokowy ołtarz z rozebranego kościoła pw. św. Piotra oraz epitafium Faustusa Knigge ze zniszczonej katedry kołobrzeskiej. Prawdopodobnie jedynymi elementami pochodzącymi z pierwotnego kościoła są trzy rzeźby gotyckie znajdujące się w arkadach nawy głównej. Obecny stan kościoła jest wynikiem wielu prac i remontów wykonanych w różnych epokach. Kościół jest trzynawowy, wybudowany w stylu gotyckim. Prezbiterium, nawa główna i nawy boczne posiadają sklepienie gwiaździste. Od strony zachodniej wznosi się krzywa wieża zakończona hełmem barokowym.
W skład zabytkowego wyposażenia świątyni wchodzi: ołtarz główny, ołtarz boczny, barokowe organy i chrzcielnica, rzeźby gotyckie z XV-XVI w. oraz trzy mosiężne żyrandole z XVII w. Ołtarz główny w stylu barokowym powstał ok. 1700 r. Najprawdopodobniej został ufundowany przez ówczesną szlachtę. Ołtarz składa się z trzykondygnacyjnego retabulum ustawionego na wtórnej prostokątnej mensie. Na pierwszej kondygnacji znajdują się cztery kolumny oraz dwie figury świętych. Pierwszą kondygnację oddziela od drugiej gzyms. W centrum drugiej kondygnacji uwieczniono scenę "Ukrzyżowania". Trzecia kondygnacja zawiera scenę "Opłakiwania". Zwieńczeniem jest rzeźba Chrystusa Zmartwychwstałego. Zabytkowy barokowy ołtarz boczny znajduje się w nawie północnej. Ołtarz boczny jest skromniejszy, ale równie piękny i ciekawy. Ambona znajduje się po lewej stronie ołtarza głównego i jest podwieszona. Pochodzi z 1688 r. i została ufundowana przez rodzinę Batzen. Ambona była kilkakrotnie przebudowywana na przełomie XIX i XX w. W kruchcie kościoła znajduje się zabytkowa chrzcielnica. Organy zostały wykonane w 1775 r. przez organomistrza Marra z Berlina, a następnie całkowicie przebudowane w 1912 r. Większość mszy odprawianych w kościele odbywa się przy akompaniamencie organów. Kościół ma bardzo dobrą akustykę, a organy piękny czysty dźwięk, dlatego tradycją stały się częste koncert organowe. W kościele znajdują się również ciekawe witraże zachowane z początku XX w. Najciekawsze, przedstawiające m.in. Lutra, znajdują się w zakrystii. Ściany kościoła pokrywają piękne, warte uwagi malowidła.
Ciekawostką jest to, że z istniejących pierwotnie w wieży kościoła pięciu brązowych dzwonów, cztery największe w czasie I wojny światowej w roku 1917 zdjęto i przetopiono na amunicję. Obecnie w wieży znajdują się trzy stalowe dzwony i wszystkie pochodzą z 1922 r. W parafii pracują siostry Zgromadzenia Sióstr Najświętszej Duszy Chrystusa. Kościół jest bardzo ładnie położony, w obrębie starego miasta. Obiekt jest dostępny dla osób niepełnosprawnych bocznym wejściem.

Kościół parafialny pw. św. Jerzego
Kościół został wybudowany w XIV w. prawdopodobnie na fundamentach pogańskiej świątyni. Kościół należy do gotyckich, specyficznych dla ówczesnych czasów, świątyń. Budowle te wiązano z cmentarzami lub szpitalami i lokowano poza obrębem murów miejskich, ponieważ uważano je za źródło chorób i epidemii. Według przekazów przy kościele św. Jerzego znajdował się szpital z kaplicą św. Jakuba, spalony w XVII w. Przy szpitalu zlokalizowane było również leprozorium (dom trędowatych). Kościół wielokrotnie ulegał pożarom. W latach 1870-1910 był rekonstruowany i odbudowany, wówczas też dobudowano kaplicę - zakrystię (prawdopodobnie na miejscu wcześniejszej).
Kościół jest orientowany, zbudowany z czerwonej cegły, na planie prostokąta, jednonawowy z prezbiterium zamkniętym trójbocznie. Nad dachem kościoła wznosi się wieża z dwuspadowym dachem ostrosłupowym, pokrytym dachówką ceramiczną. Okna świątyni są zakończone ostrołukowo, w oknach witraże. Po wojnie w kościele dobudowano nowy balkon, który negatywnie wpłynął na estetykę wnętrza kościoła. Do 1944 r. kościół służył jako kaplica cmentarna dla wyznania ewangelickiego. Kościół nie ma progów, jest więc dostępny dla osób niepełnosprawnych. Plac przykościelny jest zadbany, z licznymi krzewami. Na terenie tym znajduje się również zadaszenie, pod którym latem mogą być odprawiane msze, oraz budynek plebanii. Świątynia ogrodzona jest płotem.

Kościół parafialny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Gotycka świątynia została wzniesiona najprawdopodobniej w XV wieku. W trakcie pożaru, który miał miejsce w 1658 roku uległo nieodwracalnemu zniszczeniu gotyckie sklepienie, które zostało zastąpione belkowanym. W latach 1847-1849 przeprowadzono w kościele gruntowny remont, który przyczynił się do zatarcia pierwotnego stylu. Usunięto wówczas zewnętrzne przypory, gotyckie łuki okien, a nieciekawy tynk przykrył oryginalną fakturę cegieł i kamieni, z których powstała świątynia. W 1879 roku starą wieżę zastąpiła nowa, zbudowana w stylu gotyckim. W latach 1936 – 1937 prowadzono kolejną przebudowę, w wyniku której bryła kościoła otrzymała obecny wygląd. Po drugiej wojnie światowej wymieniono witraże, organy a także zmieniono wygląd fasady świątyni. Świątynia pełni funkcję kościoła parafialnego rzymskokatolickiej parafii pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Złocieńcu.

Kościół pw. Matki Bożej Anielskiej
Kościół p.w. Matki Bożej Anielskiej w Rąbinie jest kościołem parafialnym rzymsko-katolickim. Kościół został wybudowany w 1925-27 r. Budynek kościoła został posadowiony na cokole granitowym. Świątynię założono na planie krzyża łacińskiego. Nawa główna z prezbiterium oraz zakrystią wyodrębnioną prostokątnym ryzalitem. Prezbiterium zamyka półkolista absyda, nakryta trójspadowym dachem. W oknach absydy znajdują się witraże. Kościół posiada czworoboczną, trójkondygnacyjną wieżę  Ściany są murowane z cegły ceramicznej. Dach kościoła pokryty jest blachą ocynkowaną. Wewnątrz kościoła znajduje się empora drewniana, na którą prowadzą schody drewniane. Empora wsparta jest na czterech drewnianych filarach. Okna prostokątne zakończone półkoliście. Wejście do kościoła przez kruchtę, od strony południowej. Wejście boczne prowadzi do zakrystii, na wieżę i klatkę prowadzącą na emporę. Na chórze muzycznym znajdują się czynne organy. W wieży znajdują się dwa dzwony. W świątyni nie ma starego wyposażenia, w większości pochodzi ono z XIX w. Na uwagę zasługują: witraże w oknach absydy przedstawiające symbole eucharystyczne, empora drewniana, konfesjonał drewniany oraz drzwi zewnętrzne i boczne. W otoczeniu świątyni znajduje się cmentarz komunalny. Na placu przykościelnym rosną stare drzewa.

Kościół pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny
Kościół rektoralny pw. Niepokalanego Poczęcia NMP wraz z klasztorem i domem parafialnym tworzą zespół klasztorny diakonis ewangelickich wpisany do rejestru zabytków 27.01.1998 roku.
Kościół został wzniesiony w 1832 roku na miejscu innej świątyni. Prezentuje styl neogotycki. Jest to jednonawowa świątynia zbudowana z czerwonej cegły, zwieńczona sygnaturką. Okna i portal wejściowy zakończone są ostrołukowo. Wyposażenie świątyni jest skromne, utrzymane w stylu neogotyckim.
W okresie międzywojennym pełnił funkcję parafii garnizonowej, a od 1945 ponownie była to parafia rzymsko-katolicka, to właśnie tutaj odprawiono pierwszą po wojnie mszę świętą dla katolików. Od 1945 do 1972 roku kościół był pod opieką franciszkanów. Od 1994 roku jest to kościół rektorski na terenie parafii pw. Wniebowzięcia NMP. Kościół przerwał niezniszczony w czasie II wojny światowej, co w Kołobrzegu, który został zniszczony w 95%, jest faktem godnym uwagi.

Kościół pw. św. Michała Archanioła
Kościół pw. św. Michała Archanioła w Karlinie jest wybudowany w stylu późnogotyckim. Powstał w 1510 r. na polecenie biskupa Martina Caritha, prawdopodobnie na miejscu zniszczonego w 1409 r. wcześniejszego kościoła. Kościół zbudowany jest z cegły, nieotynkowany, orientowany, trzynawowy. Od strony zachodniej widnieje wieża, w której znajduje się wejście do kościoła. Dach wieży jest dwuspadowy. Dach świątyni jest również dwuspadowy, pokryty blachą miedzianą. Otwory okienne zakończone łukiem okrągłym. Prezbiterium kościoła jest wyodrębnione z nawy, zakończone trójbocznie. Nawy boczne są różnej wysokości. Wewnątrz sklepienie gwiaździste, żebra sklepienia wychodzą ze ścian. Kościół był świątynią protestancką. Do parafii kościoła karlińskiego należało miasto Karlino oraz wsie: Kowańcz, Redlino i Karścino. Kościół otaczał cmentarz stanowiący miejsce pochówku dla mieszkańców Karlina i okolicznych wsi. Na początku XIX w. cmentarz został przeniesiony na ulicę Koszalińską na Wzgórze Wiatraczne. Obecny wygląd kościoła różni się od pierwotnego, ponieważ uległ on znacznemu zniszczeniu w pożarze, który wybuchł w 1685 r. Przekazy podają, że podczas tego pożaru został zniszczony obraz przedstawiający biskupa Martina Caritha naturalnej wielkości. W 1807 r. Kościół był miejscem zakwaterowania francuskich wojsk. W związku z tym, że był także wykorzystywany jako magazyn wojskowy, został znacznie zniszczony. Część wyposażenia została przeniesiona do plebani, gdzie odbywały się nabożeństwa. Dopiero pod koniec XIX w. kościół odzyskał swój charakter. W późniejszym okresie kościół parokrotnie był remontowany, m. in. w 1866 r., 1872 r., 1890 r. i 1894 r. W 2006 r. w ramach rewitalizacji centrum Karlina teren wokół kościoła został zagospodarowany. Wówczas także, przy kościele, postawiono pomnik patrona parafii św. Michała Anioła. W 2012 r. kościół przeszedł kapitalny remont w ramach projektu dofinansowanego przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego. W ramach prac odremontowano i przygotowano dla zwiedzających wieżę kościelną. Wieża udostępniania jest zwiedzającym po wcześniejszym ustaleniu z Centrum Informacji Turystycznej. Istnieje również możliwość zwiedzania wieży z przewodnikiem.
Na osobną uwagę zasługują organy w karlińskim kościele. Zbudowano je w stylu neogotyckim, pochodzą prawdopodobnie z 1854 r. (tak wskazuje napis na największej piszczałce). W 2008 r. wykonano renowację instrumentu, który przez wiele dziesięcioleci był nieużywany. Ciekawostką jest fakt, że klawiatura instrumentu jest w odwróconej kolorystyce. Klawisze tonowe – przeważnie białe, tutaj są czarne i zostały wykonane z drewna hebanowego, a klawisze diatoniczne – przeważnie czarne, tu są białe pokryte listkiem kości. Do zabytkowego wyposażenia kościoła należą: kilka płyt nagrobnych z XVII i XVIII w., klasycystyczny żyrandol ze szkła kryształowego z XIX w., dzwon żeliwny z 1686 r. wykonany przez Ernesta Kreideweissa, obraz "Złożenie Chrystusa do grobu" z 1858 r., ołtarz klasycystyczny z XVIII w. z obrazem olejnym "Modlitwa w Ogrójcu" z 1891 r. namalowany przez E.A. Fischera (oryginalny szkic do obrazu znajduje się w Muzeum Ziemi Karlińskiej), romańska granitowa kropielnica pochodząca z XII/XII w., znaleziona podczas porządkowania terenu przykościelnego, wykopana i oczyszczona, obecnie znajduje się przy bocznym wejściu do kościoła.
Kościół jest dostępny dla osób niepełnosprawnych, ponieważ do wejścia prowadzi podjazd. Z wielu ciekawostek związanych z historią kościoła, są trzy warte wspomnienia. Pierwszą z nich jest to, że prawdopodobnie kościół jest połączony z dawnym zamkiem biskupów kamieńskich w Karlinie podziemnym przejściem. Kolejną ciekawostką jest to, że prawdopodobnie w kościele spoczywa ciało ostatniego katolickiego biskupa na Pomorzu - Erazma von Mantueffela, który mieszkał na zamku w Karlinie w latach 1521-1544. Poza tym wieść niesie, że w kościele modlił się Karol Wojtyła, który wraz z przyjaciółmi zatrzymał się tu na chwilę podczas jednego ze spływów kajakowych.

Latarnia morska w Kołobrzegu
Jest to zabytkowy obiekt nawigacyjny a jednocześnie punkt widokowy i atrakcja turystyczna. To także jeden z symboli Kołobrzegu.
Po raz pierwszy zapalono w Kołobrzegu światło wskazujące statkom drogę do portu w 1666 roku. Dzięki latarni położenie kołobrzeskiego portu jest widoczne na morzu z prawie 30 kilometrów. Zazębia się w spójny system z latarniami w Gąskach na wschodzie i Niechorzu na zachodzie. Aparat optyczny z 20 żarówkami o mocy po 200 W umieszczony jest na wysokości 36,5 m. Wysokość samej wieży, wybudowanej na zabytkowym forcie z XVIII w., wynosi 26 m. Na szczyt prowadzi 110 krętych schodków - w połowie murowanych spiralnie w ciasnej klatce schodowej wokół trzonu, następnie metalowych przebiegających wewnątrz wieży.
Obecna latarnia zastąpiła poprzednią, zniszczoną w toku działań II wojny światowej.  Została wybudowana w 1945 roku przez żołnierzy Armii Czerwonej jako pomnik zwycięstwa tych wojsk nad wojskami hitlerowskimi. Początkowo posiadała pięcioramienną gwiazdę na szczycie i napis po rosyjsku, wychwalający czyn wojenny lat 1941 - 1945. U stóp latarni mieścił się wówczas cmentarz żołnierski. Z czasem, podczas kolejnych remontów, stopniowo została pozbawiona elementów ideologicznych.
Dużą wartość historyczną przedstawia fort, na którego stropie wybudowana jest wieża latarni. Sam fakt, że jest w stanie udźwignąć jej ciężar, świadczy o solidności tej konstrukcji obronnej z lat 1770 - 1774. Trzykondygnacyjna budowla, z czynnym do dzisiaj artezyjskim źródłem słodkiej wody na najniższym poziomie, służyła obronie portu. Źródło to jest przykryte przezroczystą płytą, znajduje się w  tej części podziemia, które zajmuje Muzeum Minerałów. W drugiej części piwnic mieści się kulturalno-rozrywkowy lokal muzyczny. Na półpiętrach wewnątrz wieży znajdują się wystawy marynistyczne i stoiska z pamiątkami

Licznik rowerowy Toporzyk

Liśnica
Rzeka Liśnica przecina Białogard w kilku miejscach. Najładniejszy fragment znajduje się przy ulicy Kopernika, przy Parku Orła Białego. Liśnica ma swoje źródło na Pojezierzu Drawskim i przepływa przez Równinę Białogardzką. Liśnica jest prawobrzeżnym dopływem rzeki Parsęty. Rzeka ma długość 42 km, a powierzchnia zlewni wynosi ponad 190 km2. Liśnica ma jeden prawobrzeżny dopływ - rzeczkę Leszczynkę. Rzeka wpisała się trwale w krajobraz miasta. Mieszkańcy szczególnie polubili miejsce przy Parku Orła Białego, gdzie siedlisko mają dzikie kaczki i gdzie można je tam dokarmiać. Liśnica jest czystą rzeką, dzięki czemu jest bogata w pstrągi. Stanowi więc doskonałe miejsce dla wędkarzy.

Marina Solna Kołobrzeg
Miejsce jest zaciszne, wolne od silnych wiatrów i zafalowania. Przystań to nowy i nowoczesny obiekt. Odwiedzający to miejsce mają do dyspozycji sanitariaty, pralnię i suszarnię, internet, gaz, sklep żeglarski, sale wykładowe oraz miejsca do spotkań dla żeglarzy. W porcie powstało około sto miejsc do cumowania jachtów. Każde miejsce wyposażone jest w przyłącze elektryczne i wodne. Cumuje się tutaj przy nabrzeżu betonowym albo przy pomostach pływających. Na tablicy ogłoszeń znajduje się wiele przydatnych informacji, z prognozą pogody włącznie. Jest także numer do firmy, która przywiezie na burtę paliwo. Ważne dla tych, którzy przypływają do portu – na kanale VHF 67 prowadzony jest nasłuch. Znak wywoławczy – „marina Kołobrzeg”. Na kanale roboczym podawana jest prognoza pogody o godz. 7.00, 10.35 i 12.15. Przekazywane są także inne ważne dla żeglugi informacje.
Tuż przy marinie znajduje się Reduta Morast, jeden z elementów fortyfikacji Kołobrzegu, zbudowana w latach 1770-1774. Mogła swoim ostrzałem skutecznie zamknąć wejście do portu. Warto zwiedzić także latarnię morską. Wieża ma wysokość 25 metrów. Światło latarni widziane jest z odległości 16 mil morskich. Wielką atrakcją miasta jest kołobrzeskie molo. Ma blisko 220 metrów długości. To idealne miejsce na spacer. Nad centrum miasta góruje potężna wieża gotyckiej katedry.
Więcej na stronie >>> https://marinas.pl/marina/marina-solna-kolobrzeg/

Miejsce odpoczynku z siłownią i boiskiem Zajączkowo

Miejska Informacja Turystyczna w Kołobrzegu
W Informacji Turystycznej można uzyskać informacje dotyczące oferty turystycznej i kulturalnej gminy i miasta Kołobrzeg, powiatu kołobrzeskiego oraz okolicznych miejscowości. Można nabyć tutaj mapy, przewodniki oraz książki związane z regionem, a także można uzyskać pomoc w kontakcie z pilotem i przewodnikami turystycznymi.
Informacje udzielane są w języku polskim, niemieckim oraz angielskim.

Miejska Informacja Turystyczna w Kołobrzegu
W Miejskiej Informacji Turystycznej można uzyskać informacje dotyczące oferty turystycznej i kulturalnej gminy i miasta Kołobrzeg, powiatu kołobrzeskiego oraz okolicznych miejscowości. Można nabyć tutaj mapy, przewodniki oraz książki związane z regionem, a także można uzyskać pomoc w kontakcie z pilotem i przewodnikami turystycznymi.
Informacje udzielane są w języku polskim, niemieckim oraz angielskim.

Molo spacerowe w Kołobrzegu
Spacer ponad wodą po deskach należy do obowiązkowych atrakcji pobytu w Kołobrzegu. Od generalnego remontu w 2014 roku deski nie są już drewniane, nowe wykonane zostały z plastikowego kompozytu. Remont był już wyczekiwany, gdyż żelbetowe molo długości 220 metrów zostało oddane do użytku w czerwcu 1971 roku i od tego czasu poddawane było jedynie kosmetycznym poprawkom. Spacery i odpoczynek na ławkach, to oczywistość, a latem można też rozstawić leżaki. Na głowicy, na dwóch poziomach, mieszczą się tarasy o powierzchni 620 metrów kwadratowych, sezonowo otwierany jest lokal gastronomiczny. Oczko wodne pozwala turystom wrzucać monety "na szczęście" oraz jako wróżbę powrotu w to miejsce. Z molo otwiera się piękny widok na kołobrzeską plażę, park i port. W czasie sztormów atrakcją są fale zalewające obiekt, rozbijające się o betonową konstrukcję na kilka metrów w górę. Próby uruchomienia rejsów wycieczkowych z głowicy molo kończyły się po krótkim czasie niepowodzeniem - jest w tym miejscu zbyt płytko. Molo otwarte jest przez całą dobę, cały rok, bez względu na pogodę. Latarnie oświetleniowe rozmieszczone są na całej długości po obu stronach traktu spacerowego. Duże wrażenie robi kolorowe podświetlenie, zainstalowane w 2015 roku. Obowiązuje tu zakaz skakania do morza. W sprzyjających okolicznościach do głowicy molo można dojść przez wodę, ale tylko wtedy, gdy nie ma fal, a dno jest odpowiednio ukształtowane - co bywa nietrwałe i zmienne z dnia na dzień, w zależności od prądów morskich. W 2012 roku molo kołobrzeskie zostało uznane przez internautów portalu onet.pl za najromantyczniejsze miejsce w województwie.

Most kolejowy nad Radwią
Most kolejowy nad Radwią w Karlinie jest jednym z ciekawszych walorów architektonicznych regionu. Stanowi ozdobę miasta i nieodłączny obrazek Karlina. Most wybudowano w 1859 r. Ceremonię otwarcia mostu zaszczycił sam Wilhelm I, regent i późniejszy cesarz niemiecki. Przez most prowadziła trasa kolejowa Stargard-Koszalin-Kołobrzeg. Most stanowił na tamten czas wyczyn inżynierii w dziedzinie budowy mostów, o czym świadczy zamieszczenie szczegółowego opisu konstrukcji mostu w ówczesnym niemieckim magazynie inżynieryjnym wydawanym w Berlinie - "Czasopismo Inżynierii Budowlanej". Przez przedwojennych mieszkańców Karlina most zwany był "Bogen", czyli "łuki". Most jest bardzo okazały, z czerwonej cegły, z pięcioma łukami. Najładniej się prezentuje patrząc na niego z przystani kajakowej w Karlinie.

Mural Złocieniecki 2017 w Złocieńcu
Autorem projektu końcowego jest dr arch. Radosław Barek we współpracy z Dominikiem Dziedziną.

Muzeum Oręża Polskiego w Kołobrzegu
Nazwa "Muzeum Oręża Polskiego", choć kryje w sobie zapowiedź wspaniałych zbiorów militarnych i już z tego powodu zachęca do odwiedzin, to nie oddaje całej prawdy o tej placówce. Ma ona do zaoferowania o wiele więcej, bowiem w czterech oddziałach położonych w różnych częściach Kołobrzegu, oprócz militariów, zgromadzone są m.in. znaleziska archeologiczne świadczące o imponującej, ponadtysiącletniej historii miasta.
Swoją działalność muzeum rozpoczęło 1963 roku jako muzeum wojskowe. Dzisiaj jednak charakter placówki można określić jako: wojskową, historyczną, miejską i morską.
Obecnie jest to muzeum wielodziałowe, którego najważniejszym elementem jest wystawa "barwa i broń", czyli uzbrojenie, wyposażenie i mundury polskich wojsk od czasów średniowiecza do XX wieku. Eksponaty zgromadzone są w pawilonie oraz na wystawie plenerowej. Zwiedzający mogą zobaczyć eksponaty znane im ze szkoły, książek i filmów, ale także uzyskać ciekawe informacje, na przykład dotyczące jedynego na świecie płaskiego pocisku do sekretnej haubicy Suwałowa. Inną atrakcją jest oryginalny egzemplarz maszyny szyfrującej "Enigma". Pod dachem tego samego pawilonu eksponowany jest między innymi wrak niemieckiego samolotu Focke-Wulf 190. Ciekawostką jest karabin przeciwpancerny UR. W Muzeum znajduje się zaaranżowana wystawa poświęcona Bitwie o Kołobrzeg z marca 1945, z wielkoformatową panoramą na płótnie. Na zewnątrz znajdują się armaty, działa samobieżne, samoloty i czołgi. Balistyczna rakieta SCUD, samoloty MiG-19 i Iryda, to przykłady współczesnej techniki wojskowej, które można obejrzeć w muzeum.
W skład muzeum, poza oddziałem dzieje oręża polskiego, wchodzą następujące oddziały: kołobrzeski skansen morski, kamienica kupiecka oraz historii miasta.
Muzeum należy do najchętniej odwiedzanych w Polsce, rocznie przychodzi tu około 130 tysięcy gości.

Muzeum Ziemi Karlińskiej
Celem muzeum w Karlinie jest ochrona materialnego i duchowego dziedzictwa kulturowego związanego z historią ziemi karlińskiej. Muzeum w Karlinie mieście się w pięknym starym neogotyckim budynku o bogatej historii. W budynku tym w okresie międzywojennym urzędowały służby sądownicze. Później kolejno pomieszczenia budynku zajmowały: Sąd Pokoju, Służba Polsce i ośrodek zdrowia. Obecnie budynek jest siedzibą kilku instytucji, w tym: Policji, Związku Miast i Gmin Dorzecza Parsęty, Zakładu Oświaty, Straży Miejskiej i Punktu Informacji Turystycznej.
Od 2010 roku na poddaszu budynku znajduje się Muzeum Ziemi Karlińskiej. W muzeum są ekspozycje stałe oraz wystawy czasowe. Ekspozycje stała tworzą eksponaty podarowane na rzecz muzeum przez byłych mieszkańców Karlina, którzy po 1945 roku opuścili te tereny. Znaczna część wystawy zajmują przedmioty apteczne pochodzące z lat 50 i 60 XX w., podarowane przez Alfonsa Tomczaka właściciela karlińskiej apteki. W skład eksponatów wchodzą także: starodruki, w tym list z 1825 r., napisany przez ówczesnego Burmistrza Karlina, pieczęcie lakowe, pochodzące sprzed 1900 r. oraz z czasów II wojny światowej, kronika autorstwa Reinholda Wediga, urodzonego w pobliskiej wsi Karścino. Był on pracownikiem szkoły i opiekunem archiwum powiatu Kołobrzesko-Karlińskiego. Kronika jest jednym z najcenniejszych źródeł historii Karlina. Zbiory Muzeum Ziemi Karlińskiej wzbogacają stare widoki miasta przedwojennego, krótka historia Browaru i innych miejsc w Karlinie.
Muzeum Ziemi Karlińskiej podlega pod Karliński Ośrodek Kultury. Do muzeum można dostać się windą, co umożliwia zwiedzanie również osobom niepełnosprawnym.

Młyn w Karlinie
Najstarsze informacje o młynie pochodzą z 1748 r. Najlepszy okres dla rozwoju Karlińskich młynów przypadł na okres zarządzania przez rodzinę Fischer. Młyn był połączony technologicznie z sąsiadującym po drugiej stronie spichlerzem. Siłą napędową młyna były spiętrzone wody rzeki Radew (na wysokości mostu na drodze w kierunku Białogardu) skierowane kanałem - Młynówka.
Karlińskie młyny, odgrywały w historii gospodarczej miasta niepoślednią rolę. Warto więc prześledzić ich działalność w ciągu ostatnich trzech wieków, aby dokładniej poznać rozwój tej gałęzi rzemiosła w mieście, jak i przeobrażenia zachodzące przy ulicy Szczecińskiej, gdzie były one usadowione.
Do dzisiaj zachował się jeden budynek, w którym znajdują się jeszcze oryginalne zsypy na zboże i mąkę oraz zabytkowe turbiny prądotwórcze, które wykorzystując siłę przepływającej Młynówki - do dzisiaj wodę przetwarzają na prąd. W chwili obecnej młyn jest w prywatnych rękach i pełni funkcję elektrowni wodnej.

Oceanarium w Kołobrzegu
W dwupoziomowym Oceanarium w Kołobrzegu można podziwiać szeroką gamę słodkowodnych i słonowodnych tropikalnych gatunków ryb (rekiny, płaszczki, mureny, skrzydlice, nadymki), koralowców, ukwiałów oraz poznać podwodną florę. Prezentowane okazy pochodzą z Morza Czerwonego, Oceanu Spokojnego i Indyjskiego. Pracownicy prowadzą także zajęcia edukacyjne dla zorganizowanych grup. Dzieci do 2 lat - wstęp wolny

Parasolki w Połczynie-Zdroju

Park dworski
Park dworski w Dobinie założono w II połowie XIX w., prawdopodobnie został przebudowany w latach 30-tych XX w. Park przestawia styl naturalistyczny. Powierzchnia parku wynosi 1,5 ha. Park stanowił otoczenie dla dworu i zabudowań folwarcznych, których dziś już nie ma. W konstrukcji parku wyróżnia się polana znajdująca się przy istniejącym kiedyś dworze, na obrzeżach której nasadzono drzewa ozdobne, w tym jesion zwisający, lipy, brzozy, świerki oraz śnieguliczki i rdest. W zachodniej części parku znajdował się sad osłonięty szpalerami świerkowymi. Dziś jest on użytkowany jako pastwisko. Park jest nieużytkowany. Nie jest czytelny układ parku. Zatarły się aleje spacerowe. Drzewostan parku tworzą drzewa iglaste, w tym świerk pospolity, oraz drzewa liściaste, w tym: brzoza brodawkowata, buk pospolity, dąb szypułkowy, grab pospolity, jarząb pospolity, jesion wyniosły, jabłoń, kasztanowiec biały, klon jawor, klon pospolity i lipa drobnolistna. Występują tu także krzewy takie jak: bez czarny, bluszcz pospolity, leszczyna, lilak, malina, porzeczka, rdest, jaśminowiec i głóg. Łącznie w parku znajduje się ponad 130 drzew. Najstarsze z nich liczą 80-90 lat. Na szczególną uwagę zasługuje jesion odmiany zwisającej o obwodzie 210 cm. Park jest ogólnodostępny, można po nim spacerować.

Park zdrojowy w Połczynie Zdroju
Park zdrojowy w Połczynie Zdroju mieści się w bezpośrednim sąsiedztwie Uzdrowiska Połczyn. Występuje tu ponad kilkadziesiąt gatunków drzew i krzewów, a około 7 tys. okazów ma ponad 100 lat. Obok gatunków rodzimych rosną tu także gatunki egzotyczne, np. orzesznik gorzki czy sosna Jeffreya. W parku wyróżniają się dwie części: francuska i angielska.
Francuska” część parku powstała w latach 1836-1839. Park jest tutaj regularnie ukształtowany z symetrycznymi trawnikami, dywanami kwiatów i alejkami spacerowymi. Znajduje się tu też amfiteatr, zabytkowa pijalnia wody „Joasia” i zabytkowe, bądź odrestaurowane na podstawie przedwojennych zdjęć fontanny i wodotryski.
Angielska część parku jest młodsza i charakteryzuje się pagórkowatym ukształtowaniem terenu i swobodnym rozproszeniem zieleni. Wśród pagórków wije się rzeka Wogra, a oddzielone od niej groblą stawy parkowe, mostki i drewniane altany nadają tej części parku romantyczny charakter.
Na południowym krańcu parku znajduje się zalew "Połczyn Zdrój". Idąc wzdłuż jego zachodniego brzegu do sanatorium "Borkowo" mijamy charakterystyczne wzniesienia "Trzy Garby", na zboczach, których przed wiekami uprawiana była winorośl. Miejsce to ma dla miasta znaczenie symboliczne - jest uwiecznione w herbie Połczyna Zdroju.

Park Żubra
Park miejski obecnie nazywany Parkiem Żubra powstał na początku XVIII wieku u podnóża złocienieckiego zamku i do 1945 r. nazywany był ogrodem zamkowym. Pierwotnie był prywatną własnością rodziny von Griesheim i był niedostępny dla mieszkańców Złocieńca. Nie brakowało tam wspaniałej i różnorodnej roślinności. Oprócz rodzimych gatunków drzew i krzewów dużo było w nim roślin egzotycznych. Wzdłuż alejek i ścieżek stały wielkie donice z zachwycającymi okazami roślin. Na okres zimowy donice były przenoszone do zamkowej oranżerii. Obecna nazwa parku pochodzi od jego pierwszego powojennego opiekuna, którym był Jan Żuber. Nowa nazwa "Park Żubra" na tyle mocno przyjęła się wśród mieszkańców miasta, że stała się oficjalną nazwą. Głównym i najciekawszym elementem parku jest, biegnąca po jego wschodniej stronie, Aleja Grabowa. Tworzą ją fantastycznie ukształtowane ręką ogrodników 83 graby, których korony splatają się ze sobą dając wrażenie zielonego tunelu. W centralnej części występuje wiele cennych drzew, w tym kilkusetletnie pomniki przyrody, m.in. graby, buki, dęby, lipy, cisy i kasztanowce. W 2009 roku park przeszedł renowację. Usunięto samosiejki, dokonano nowych nasadzeń, wyremontowano alejki i ustawiono tablice informacyjne. Rok później wytyczono ścieżkę przyrodniczo - dydaktyczną. Obecnie park jest ulubionym miejscem odpoczynku mieszkańców Złocieńca. Zagląda tu także wielu turystów, a dla uczniów miejscowych szkół w parku prowadzone są zajęcia edukacyjne z przyrody i ekologii.

Parsęta
Parsęta jest rzeką płynącą przez Równinę Białogardzką. Rzeka ma swoje źródło w Parsęcku na Pojezierzu Drawskim i płynie przez Białogard, Karlino i Kołobrzeg. W Kołobrzegu Parsęta wpływa do Bałtyku. Dorzecze rzeki zajmuje obszar 3151 km2. Głównym dopływem rzeki jest Radew, która ma ujście w Karlinie. W miejscowości Rościno na rzece utworzona jest elektrownia wodna oraz zapora spiętrzająca wodę. Elektrownie wodne znajdują się także w Storkowie i Pustkowie. Administratorem rzeki jest Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Szczecinie. Gospodarzem obwodu Parsęty jest Polski Związek Wędkarski (Okręg PZW w Koszalinie). Rzeka ma średnią klasę czystości wody, jednak z racji występowania w niej licznych gatunków ryb, takich jak troć, lipień czy pstrąg, rzeka stanowi dogodne miejsce do wędkowania. Corocznie odbywają się tu m.in. Otwarte Ogólnopolskie Zawody Spinningowe „Salmo Parsęty”, „Święto Troci i Łososia”. Rzeka cieszy się dużym powodzeniem wśród wędkarzy z regionu oraz całej Polski. Wartość przyrodniczą siedlisk doliny Parsęty dostrzeżono obejmując je ochroną obszaru sieci Natura 2000. W 1992 roku powołano Związek Miast i Gmin Dorzecza Parsęty, zrzeszający 23 gminy w dorzeczu rzeki i jego sąsiedztwie. Związek został powołany w celu podejmowania działań w zakresie ochrony wód, ziemi, powietrza i krajobrazu. W dorzeczu Parsęty czynnie działa stowarzyszenie Towarzystwo Miłośników Parsęty, które zajmuje się ochroną rzeki i występujących w niej ryb oraz walką z kłusownictwem. Na Parsęcie są korzystne warunki do organizowania spływów kajakowych. Niektóre fragmenty rzeki przypominają strumienie górskie. W większości dostępna jest dla kajakarzy amatorów, choć są tu też odcinki trudne, wymagające częstego przenoszenia kajaków.

Pałac
Pałac został wzniesiony w 1924 roku. Został on wybudowany na nieregularnym rzucie w stylu eklektycznym. Dwupiętrowy budynek jest szczególnie interesujący od strony parku. Uwagę od razu skupia centralnie zaprojektowana okrągła wieża ze wspartym na dwóch kolumnach balkonem. Uroku dodają wybudowane na skrzydłach klatki schodowe. Pałac otacza park z aleją dojazdową. Do roku 1939 pałac często zmieniał właścicieli. Ostatni z nich zginął w obozie koncentracyjnym.
W latach 1939 - 1945 pałac był użytkowany przez młodzieżową organizację związaną z partią nazistowską – Hitlerjugend. Po wojnie majątek pełnił różne funkcje. Obecnie znajduje się w nim Salezjański Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy „Dom młodzieży”.

Pałac i park dworski
Park został założony wraz z budową pałacu, która miała miejsce w latach 1851-1853. Wówczas powstał istniejący do dzisiaj około 22 hektarowy ogród w stylu angielskim z aleją dojazdową. Od 1972 roku w pałacu mieści się Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy, w związku z czym zwiedzanie pałacu i parku jest ograniczone.

Plac rekreacyjny przy ul. Konopnickiej
Laureat konkursu na Najlepszą Przestrzeń Publiczną Województwa Zachodniopomorskiego 2016. Charakterystycznym elementem tego miejsca jest fontanna w kształcie koła z 3 strażakami naturalnej wielkości odlanymi w brązie, nawiązującymi do wybuchu ropy naftowej w 1980 r. Znajduje się tu również plac zabaw dla dzieci w kształcie statku oraz zadaszone ławostoły.

Platany klonolistne
Platany klonolistne rosnące przy ulicy Świdwińskiej w Białogardzie są bardzo pięknymi okazami. Rosną na terenie zielonym nad rzeką Parsętą, przy budynku Powiatowego Urzędu Pracy. Obwód pnia jednego z nich wynosi 280 cm, a drugiego 275 cm. Oba drzewa zostały ustanowione pomnikami przyrody w 2001 r. na mocy uchwały Rady Miejskiej Białogardu. Drzewa nie są ogrodzone, można je swobodnie oglądać z bliska. Patrząc spod drzew w kierunku przejazdu kolejowego, wyłania nam się perspektywa z pięknym starym kolejowym mostem.

Pomnik Marszałka Józefa Piłsudskiego
Popiersie Marszałka otacza skrzydłem, jak sztandarem, orzeł w koronie. Ta rzeźba wykonana z brązu ustawiona jest na prawie półtorametrowym, granitowym cokole. Od czasu wmurowania kamienia węgielnego do odsłonięcia w roku 2003 minęły cztery lata. Pomnik stał się miejscem świętowania przez kołobrzeżan rocznic patriotycznych 11 listopada. Autorami projektu są Ryszard Gryczko - inicjator budowy oraz Romuald Grodzki. Odlew wykonał rzeźbiarz Romuald Wiśniewski.

Pomnik Poległych w Walkach o Kołobrzeg
Pomnik Poległych w Walkach o Kołobrzeg został odsłonięty 18 marca 1948 roku, w trzecią rocznicę zakończenia walk o miasto i jest pierwszym w powojennym Kołobrzegu pomnikiem. Wybudowano go na miejscu niemieckiego, z wykorzystaniem tego samego kamiennego nasypu jako cokołu. Kamienie zasłaniają ceglany fundament, który konstrukcyjnie utrzymuje obelisk z orłem. Prosty betonowy obelisk ponad dwumetrowej wysokości wieńczy, także wykonany z betonu, orzeł z rozpostartymi skrzydłami. Poniżej znajduje się tablica z ułożonym w trzech wierszach napisem: "Poległym w walkach o wyzwolenie Kołobrzegu w marcu 1945". Całość ma ponad 6 metrów wysokości. W bitwie o Kołobrzeg zginęło 1200 żołnierzy I Armii Wojska Polskiego.

Punkt Informacji Turystycznej
Punkt Informacji Turystycznej w Czaplinku posiada Certyfikat Polskiego Systemu Informacji Turystycznej w kategorii trzech gwiazdek. Punkt działa w strukturach Referatu Planowania, Rozwoju Gospodarczego, Turystyki i Promocji Urzędu Miejskiego w Czaplinku. Każdy turysta otrzyma tu pomoc i znajdzie wiele cennych informacji dotyczących bazy noclegowej, gastronomicznej, szlaków turystycznych oraz atrakcji Czaplinka i okolic. Oprócz informacji typowo turystycznych pracownicy służą pomocą także w innych sprawach, ważnych dla przybyłych gości, np. informacje dotyczące rozkładu jazdy PKP i PKS, imprez kulturalnych i sportowych, placówek handlowych i usługowych. Informacje udzielane są w języku polskim, angielskim i niemieckim. W informacji turystycznej można otrzymać drukowane materiały promocyjne i reklamowe. Są to zarówno materiały ogólne dotyczące regionu i gminy Czaplinek, jak i materiały poszczególnych gestorów bazy turystycznej. Informacja prowadzi także sprzedaż pamiątek i gadżetów. W biurze zainstalowany został tzw. infokiosk, czyli specjalny komputer z ekranem dotykowym, z którego każdy może nieodpłatnie skorzystać i wyszukać potrzebne informacje turystyczne.

Punkt Informacji Turystycznej w Karlinie
Punkt Informacji Turystycznej w Karlinie działa w strukturach Referatu Promocji i Rozwoju Gospodarczego Urzędu Miejskiego. Oprócz kompleksowych informacji na temat atrakcji Gminy Karlino i najbliższej okolicy, turysta może otrzymać w Centrum darmowe ulotki, mapy, foldery, przewodniki. Pracownicy Centrum informują również o okolicznych imprezach i wydarzeniach kulturalnych i sportowych. Poza tym można tu uzyskać informacje o bazie noclegowej i gastronomicznej okolic Karlina. Uzyskamy tu informacje o istniejących w regionie szlakach pieszych i ścieżkach rowerowych.
W sezonie letnim (01.06-31.08) dodatkowo działa punkt informacji na przystani kajakowej "Wodnik" (ul. Nadbrzeżna 1) , który jest czynny codziennie w godzinach od 10.00 do 18.00.
Informacje udzielane są w języku polskim i angielskim.

Radew
Radew jest prawobrzeżnym dopływem rzeki Parsęty. Swoje źródło ma pod Żydowem, następnie przepływa przez Pojezierze Bytowskie i przez jezioro Kwiecko. Poza tym płynie przez jeziora: Hajka i jezioro Rosnowskie. Ujście rzeki znajduje się w Karlinie, gdzie wpada do Parsęty. Radew przepływa przez następujące miejscowości: Żabiniec, Bobrowo, Mostowo, Rosnowo, Niedalino, Wronie Gniazdo, Białogórzyno, Nosowo, Parsowo, Karlino. Ma trzy lewe dopływy: Chotla, Chociel i Bielica oraz jeden prawy – rzeka Czarna. Radew objęta jest obszarem ochrony oraz obszarem Natura 2000. Na rzece znajdują się również elektrownie wodne, w tym w: Rosnowie, Niedalinie i Karlinie. Jest świetnym miejscem do uprawiania kajakarstwa oraz wędkarstwa. Można tu łowić następujące ryby: miętusy głowacze, jelce, pstrągi, trocie, łososie, strzeble, okonie oraz szczupaki. Rzeka jest spokojna i malowniczo położona, stanowi więc doskonałe miejsce dla spływu kajakowego.

Ratusz
Historyczna, ale i obecna siedziba Rady Miasta, to drugi po bazylice pod względem wielkości i okazałości zabytek Kołobrzegu. Niewątpliwa ozdoba starówki, chętnie uwieczniana na zdjęciach i pocztówkach. Choć przypomina szkocki zamek obronny (i słusznie, gdyż architekt tam szukał inspiracji przed stworzeniem projektu), to nigdy nie pełnił funkcji militarnej. Nie jest tak stary, jakby można było oczekiwać w mieście z tysiącletnią historią. Budynek z czerwonej cegły został wybudowany w latach 1829-1832 w stylu neogotyckim według projektu znanego nie tylko Niemczech architekta Karla Frydricha Schinkla. Kołobrzeg potrzebował wtedy nowego ratusza, gdyż poprzedni spłonął w lipcu 1807 roku, ostrzelany przez oblegające miasto wojska napoleońskie. Ze zniszczonej XIV-wiecznej budowli pozostało jedynie część piwnic i północno-zachodni narożnik - od strony dzisiejszego starostwa powiatowego. Różnice między gotykiem a neogotykiem widać gołym okiem: nieco inne są cegły, okna i kamienne kolumny.
Z lotu ptaka budynek przypomina literę "C", otwartą od strony południowej. Od frontu, po schodach, znajduje się dziedziniec i główne drzwi oraz dwa wejścia do ratuszowych skrzydeł. W środku góruje wieża zegarowa z herbem miasta i godłem Polski. Z ratusza rozbrzmiewa hejnał miasta. Można go usłyszeć w godzinach 9.00, 15.00 i 18.00. W 2014 roku w podziemiach otwarto muzeum miasta "Patria Colbergiensis", oparte na prywatnych zbiorach zakochanego w mieście Roberta Maziarza. Eksponaty zdobywał od lat na aukcjach na całym świecie w sobie tylko znany sposób, aż powstał zbiór, który już nie mieści się w jego domu. Postanowił na własny koszt zorganizować muzeum i podzielić się swoją pasją z innymi. Muzeum sąsiaduje z restauracją muzyczną "Adabar", która od lat zajmuje pięknie sklepione piwnice, starsze niż sam budynek, bo będące pozostałością starego ratusza.  W ratuszu ma siedzibę Biuro Rady Miejskiej, Urząd Stanu Cywilnego, Galeria Sztuki Współczesnej, niektóre wydziały Urzędu Miasta i Informacja Turystyczna. W zabytkowej sali koncertowej  odbywają się podniosłe uroczystości.
Zabytkowy budynek zajmuje centralne miejsce placu, otoczonego przez kamieniczki tak zwanej nowej starówki, ze sklepami i lokalami gastronomicznymi. Przed ratuszem okolicznościowe monety wybija mincerz, od 2015 jest tu też pręgierz, ale tylko jako atrakcja dla turystów.
W przeszłości prawdziwy pręgierz znajdował się na tyłach ratusza. Turysta ma powód by tam podejść ze względu na postać Jakuba Adebara, o której do dziś krążą legendy. Zanim się rozpocznie opowieść o tym młodzieńcu, należy się rozejrzeć, czy w pobliżu nie ma nieletnich osób, gdyż przeplatają się tu drastyczne wątki polityczne, sensacyjne i miłosne z pierwszej połowy XVI wieku.
Rok 1524 upłynął w Kołobrzegu pod znakiem buntu cechów przeciwko zdominowanej przez patrycjuszy Radzie Miasta. We wrześniu na czele protestujących stanął Jakub Adebar i nie przeszkadzało nikomu to, że sam był patrycjuszem i radnym. Jakub był synem burmistrza i w przyszłości liczył na odziedziczenie tego stanowiska, ale do tego czasu chciał załatwić rodzinną, pokoleniową wręcz zadrę z dominującymi w Radzie Schlieffenami. Doprowadził więc do rewolty i wymusił osłabienie Rady Miasta w taki sposób, że 48 przedstawicieli cechów utworzyło jakby drugą izbę, która również miała prawo wypowiadać się w sprawach dotyczących Kołobrzegu. Patrycjusze stracili monopol na władzę, od tego czasu liczyły się wyniki głosowania w obu radach. Walka o wpływy nie zakończyła się na tym. Jakub wszedł w porozumienie z biskupem kamieńskim Erazmem von Manteufflem i zaczął reprezentować jego interesy. Obóz przeciwny uznał to za zdradę stanu. W efekcie doprowadzono do aresztowania ambitnego lokalnego polityka, a pomiędzy Bożym Narodzeniem a Nowym Rokiem ścięto mu głowę... Dramat tych wydarzeń mogą nieco osłodzić przekazy, według których Jakub miał życie krótkie, ale za to barwne. Zajmowały go ponoć nie tylko interesy i polityka, ale i nieujarzmione ciągotki ku kobietom. I to jego wyczyny jako amanta, którego urok działał na panny i mężatki, miały być prawdziwą przyczyną aresztowania i stracenia młodego Adebara. Jak było naprawdę?
Jedna z kolumn ratusza, ta przy której znajdował się pręgierz miejski, nazywana jest "kolumną Adebara", ponieważ wyrzeźbiono w niej maszkarona - twarz legendarnego przywódcy buntu mieszczan i ówczesnego Casanowy. Warto ją odszukać, pochylić się, aby od spodu dojrzeć wyryte w kamiennej głowicy kolumny oczy, nos i usta. Stęsknieni za szczęściem w miłości głaszczą to oblicze i marzą. Jedno jest pewne: kolumna z wyrytą twarzą Adebara ocalała z pożogi wojny napoleońskiej i gdy cały ratusz spłonął, to ta jego część ocalała. Ocalała też legenda...

Ratusz
Ratusz w Złocieńcu znajduje się na rynku i został zbudowany w latach 1833-1863, na miejscu wcześniejszych budowli pełniących tą funkcję. Budynek, który możemy zobaczyć współcześnie powstał dzięki staraniom ówczesnego burmistrza miasta Karola Lentza. Budynek był pierwotnie siedzibą rady miejskiej, sądu oraz urzędu stanu cywilnego. Przed I wojną światową został on przebudowany, w wyniku czego powstał widoczny do dzisiaj na frontonie ratusza herb Złocieńca. Jest to biały zamek z dwoma wieżami, a na nim sokół, wszystko to przedstawione jest na niebieskim tle. Po wojnie miały tam siedzibę władze wojskowe oraz Urząd Bezpieczeństwa, sytuacja ta nie trwała jednak długo, ratusz ponownie stał się siedzibą władz miejskich i taką funkcję pełni do dzisiaj.
Ratusz jest budynkiem zbudowanym na planie prostokąta i posiada dwie kondygnacje, podzielone gzymsami. Przykryty jest dachem czterospadowym z kilkoma facjatami. Na rogach widoczne są boniowania. Główne wejście do budynku znajduje się od wschodu, prowadzą do niego kilkustopniowe schody. Na środku znajduje się płytki ryzalit zwieńczony półkolistą wystawką z herbem miasta na środku. W części północno-zachodniej usytuowana jest dobudówka z półkolistym dachem.
Budynek jest obecnie siedzibą Urzędu Miasta, więc jego oglądanie wewnątrz jest ograniczone.

Rynek Białogardzie

Rynek w Czaplinku

Samoobsługowa stacja naprawy rowerów

Spichlerz
Budynek spichlerza pochodzi z końca XIX w. Spichlerz jest budowlą ryglowo-murowaną, w stylu neogotyckim. Jest on jednym z charakterystycznych elementów miasta. Zdobi większość rycin, obrazów i pocztówek. Budynek spichlerza jest czterokondygnacyjny o wymiarach 47,5 x 13 m, pokryty wysokim dwuspadowym dachem. Budynek jest nieotynkowany. Budowlę założono na planie prostokąta. Parter osadzony na kamiennym cokole jest murowany z cegły ceramicznej. Ściany górnych kondygnacji zbudowane są w konstrukcji ryglowej z ceglanym wypełnieniem. Szkielet budynku posiada w narożnikach i pośrodku ścian zastrzały.  Na konstrukcji widoczne są znaki ciesielskie. Elementy drewniane w budowli zostały połączone wpustami prostymi lub ukośnymi oraz zamkami z zazębieniem. W szczytach dwuspadowego dachu znajdują się tzw. wiatrówki. Nad dachem góruje neogotycka wieżyca. Wewnątrz spichlerza zachowały się stropy belkowe oraz dwa rzędy słupów z podciągami. Po wojnie budynkiem zarządzało Państwowe Gospodarstwo Rolne, które przeznaczyło spichlerz na magazyn zboża. Użytkowano go do 1989 r.
Obecnie spichlerz znajduje się w rękach prywatnych. Właściciel planuje tam urządzić hotel, który będzie częścią większej całości, w skład której będą wchodzić wszystkie zabudowania w otoczeniu Wyspy Biskupiej. W chwili obecnej obiekt można oglądać z zewnątrz, wstęp na jego teren jest zabroniony. Budowla czeka na generalny remont i dostosowanie jej do nowych potrzeb.

Stare miasto
Stare miasto w Karlinie stanowi centrum. Znajduje się tu ratusz, kościół oraz kilka zabytkowych kamienic. Obecnie rynek zwany jest placem Jana Pawła II.
Wygląd starego miasta zmieniał się przez wieki. W szczególności zmianom ulegał budynek karlińskiego ratusza. Świadkiem historii Karlina jest również kościół z 1510 roku. Ciekawą historię ma również dom przy ulicy Plac Jana Pawła II 17, zwany "domem Napoleona". Nazwa jest myląca, historia tego miejsca nie ma żadnego związku z Napoleonem. Stacjonował tu jednak jeden z generałów cesarza - generał Parma.

Staromiejski układ urbanistyczny
W Czaplinku do czasów współczesnych zachował się historyczny, XIII-wieczny układ Starego Miasta. Jego początki sięgają początków naszej ery. Wówczas w okolicach przebywali Goci, a po nich osiedlili się Słowianie. Według kronik w XII wieku miejscowy gród został spalony przez Bolesława Krzywoustego, a okoliczne ziemie zostały przyłączone do jego księstwa. Wydarzeniem, które ukształtowało obecny wygląd miasta było sprowadzenie przez księcia wielkopolskiego Przemysława II rycerzy Zakonu Świątyni Jerozolimskiej (Templariuszy). Nastąpiło to jesienią 1286 roku. Znani z przedsiębiorczości Templariusze szybko doprowadzili do przekształcenia skromnej osady rybackiej w prężnie funkcjonujący gród zwany świątynnym. Około 1290 roku Czaplinek otrzymał prawa miejskie. Wytyczono wówczas widoczną do dzisiaj charakterystyczną siatkę prostopadle krzyżujących się ulic wraz z centralnie umieszczonym rynkiem. Bogacący się na odbywających się w mieście jarmarkach mieszczanie budowali okazałe domy, które niestety nie dotrwały do naszych czasów. W XVI wieku Czaplinek przeżywał swój szczytowy okres rozwoju. Niestety w XVI wieku miasto pustoszyły ogromne pożary, a w XVII i XVIII wieku wojny trzydziestoletnia i siedmioletnia. Chociaż każdorazowo miasto podnosiło się z kolan to energia wkładana była w odbudowę, a nie rozwój. W związku z tym Czaplinek nie odegrał wiodącej roli w dziejach regionu. Pewną poprawę statusu miasta przyniosło dopiero doprowadzenie do miasta kolei, wybrukowanie ulic oraz uruchomienie sieci gazowniczej. Niestety na skutek działań II wojny światowej Czaplinek uległ zniszczeniu w znacznym stopniu. Całość założenia Starego Miasta została wpisana do rejestru zabytków.

Staromiejski układ urbanistyczny
W Złocieńcu do czasów współczesnych zachował się historyczny, XIV-wieczny układ Starego Miasta. Jego początki sięgają początków naszej ery. Wydarzeniem, które ukształtowało obecny wygląd miasta było nadanie mu praw miejskich. 13 grudnia 1333 roku bracia Hasso i Ludeke von Wedel dokonali lokacji miasta Falkenburg w oparciu o prawo magdeburskie. Złocieniec od samego początku był miastem prywatnym. Dominowała w nim ludność przybyła z terenów obecnych Niemiec. Wytyczono wówczas widoczną do dzisiaj charakterystyczną siatkę ulic oraz centralnie umieszczony rynek. Dynamiczny rozwój Złocieńca przerwała wojna trzydziestoletnia (1618-1648), a ciężki okres podtrzymał pożar z 1658 roku. Za sprawą otwarcia pierwszej na Pomorzu Zachodnim przędzalni wyposażonej w maszynę parową Złocieniec przeżywa ożywienie gospodarcze. Pomocne w tym było wyjście miasta spod zarządu prywatnych właścicieli i doprowadzenie kolei. Z pierwotnego założenia miejskiego do naszych czasów dotrwał jedynie kościół. Pewne wyobrażenie o dawnym Złocieńcu dają: XIX-wieczny ratusz, stojący w miejscu pierwszej budowli z XIV wieku oraz resztki zamku przy ulicy Ogród Pałacowy. Całość założenia Starego Miasta w Złocieńcu została wpisana do rejestru zabytków.

Sławogród
Grodzisko Sławogród to skansen wciąż tętniący życiem. Na jego terenie można nie tylko zobaczyć dawne zabudowania, ale naprawdę przenieść się w czasy wczesnego średniowiecza. Miejsce to posiada w swojej ofercie możliwość poznania m.in. architektury, strojów, rzemiosła, religii. W obrębie skansenu ustawiono zagrody dla zwierząt oraz zorganizowano ogródki, w których rosną zioła. Średniowieczni wojowie zachęcają tu do różnorodnych gier, takich jak rzut toporkiem i oszczepem, strzelanie z łuku, przeciąganie liny, walka na miecze. Kobiety z kolei prowadzą warsztaty kulinarne, na których można na przykład upiec własne podpłomyki. Ponadto w Sławogrodzie organizowane są warsztaty, imprezy i projekty historyczne, w których mogą uczestniczyć wszyscy chętni.

Toporzyk, miejsce postoju i obsługi rowerzystów
Miejsce postoju i obsługi rowerzystów.

Winnica Wine&Tennis
W znajdującej na Pomorzu Środkowym winnicy Wine&Tennis wino łączy się ze sportem.
Winnica położona jest w dwóch lokalizacjach. Pierwsza znajduje się w Koszalinie, w bezpośredniej okolicy Góry Chełmskiej, druga zaś w Rościnie w okolicach Białogardu.
Winnica powstała z pasji do winorośli, polskiego wina oraz jako uzupełnienie życiowych zainteresowań jej właścicieli - Tomasza Sobczyka i jego żony Emilii (tenis ziemny, hodowla psów rasy Jack Russell Terrier).
Ich przygoda z winiarstwem zaczęła się od win owocowych z upraw z przydomowego ogrodu.
Winnica prowadzona jest w sposób całkowicie ekologiczny. W przyszłości planowane jest zwiększenie powierzchni upraw w Rościnie, jak również przeniesienie w to miejsce samej winiarni.
Jak sama nazwa winnicy wskazuje można się tu nauczyć i pograć w tenisa ziemnego, a nawet wziąć udział w turniejach.

Wyspa Biskupia w Karlinie
Tereny na wyspie wraz z zabudową folwarczną o powierzchni 22 ha do 1989 roku były użytkowane w charakterze gospodarstw rolnych, a po roku 1989 wyłączone ze stałego użytkowania. To spowodowało ich stopniową dewastację.
Wyspa, którą przecinają rzeki Parsęta i Radew został zakupiony przez prywatnego inwestora w 2008 roku. Koncepcja rozwoju „zespołu na wyspie” przewiduje adaptację zabudowy folwarcznej na resort hotelowo-rekreacyjny z zapleczem konferencyjnym oraz stanicą wodną. Obecnie teren wyspy jest ogrodzony i nie jest dostępny dla zwiedzających.
Historia wyspy biskupiej sięga XIV wieku. Wówczas powstał na niej zamek biskupów kamieńskich. Na powstanie zamku w tym miejscu miały wpływ dwie przyczyny. Po pierwsze ówczesny biskup von Rehberg zauważył korzystne położenie Karlina. Po drugie Karlino w tym czasie otrzymało prawa lubeckie i zostało wyniesione do rangi rezydencji biskupiej. Począwszy od lat 80-tych XIV w. Karlino było siedzibą biskupów kamieńskich. Przy ujściu Radwi do Parsęty, po przekopaniu kanału, utworzono sztuczną wyspę, na której stanął zamek. Pierwotnie zamek był budowlą prostokątną o wymiarach 11 x 35 m. Wybudowano go z cegły na fundamencie kamiennym. Na przełomie XIV i XV w. zamek przeżywał zawieruchy, a jego istnienie zostało zagrożone. W 1409 r. książę Bogusław VIII najechał na Karlino, jednak go nie zdobył. W złości w odwrocie spalił miasto. Zamek dzięki otaczającej go wodzie i dzielnej obronie ustrzegł się od pożaru. Przez lata długi zamku rosły, dlatego w 1440 r. rada miejska w Kołobrzegu wzięła w zastaw połowę biskupiego folwarku. w 1450 r. rozpoczęto pierwszą rozbudowę zamku. Prace trwały do 1575 r. i spowodowały, że zamek stał się piękną renesansową rezydencją. Wówczas też postanowiono rozbudować zamek na planie regularnym, trójskrzydłowym. Powstała okazała trójkondygnacyjna budowla, której boczne skrzydła zwieńczone były szczytami. Wybudowano wąski dziedziniec, który zamykał mur z bramą zwróconą w stronę miasta. Pomiędzy zamkiem i miastem powstało oddzielone fosą podzamcze. Zamek zajmował powierzchnię 50 x 50 m, natomiast przedzamcze wynosiło 50 x 100 m. Zamek nie ustrzegł się jednak od zagłady. W roku 1481 został zdobyty i spalony przez kołobrzeskich i koszalińskich mieszczan. W 1486 r. rozpoczęto odbudowę zamku, a następnie rozbudowywano go w latach 1602-1618. Niestety w roku 1761, podczas wojny siedmioletniej, Karlino zostało zdobyte przez wojska radzieckie dowodzone przez generała Romancowa. W wyniku tych działań zamek został splądrowany i prawie doszczętnie spłonął. Niedługo potem jego ruiny rozebrano, zasypano fosę oddzielająca zamek od miasta. Ocalała jedynie najniższa jego kondygnacja skrzydła głównego z zachowanym sklepieniem gwiaździstym. W późniejszym okresie, w XIX w. w miejscu zamku na zachowanych fundamentach wybudowano browar królewski. Ciekawostką jest to, że przez wiele lat fragmenty zamku stanowiły tajemnicę. Uważano, że po zamku nic się nie zachowało. Jednak w trakcie prac archeologicznych, na terenie jednego z gospodarstw rolnych, odkryto pozostałości zamku. Odkryto wówczas w przyziemiu budynku gospodarczego dwie gotyckie sale z gwiaździstymi sklepieniami oraz najstarszy na Pomorzu Zachodnim kominek gotycki dwustronny (kominek ścianie dla sąsiadujących ze sobą dwóch pomieszczeń). Niestety tak istotne odkrycie archeologiczne nie zostało należycie zabezpieczone i objęte ochroną, dlatego też ulegało szybkiej dewastacji.
Natomiast w XIX w. powstał dworek, magazyn zbożowy, obora, stodoła i kuźnia. Najbardziej okazałą budowlą zespołu jest budynek dworku Fryderyka Wilhelma. Pochodzi on z 1721 r. Dworek jest budowlą murowaną, o konstrukcji szachulcowej, parterową z użytkowym poddaszem. Przejawia styl secesyjny. Zdobią go szczyty i sztukateria. Przez lata dworek ulegał zniszczeniu. Obecnie prowadzone są w nim prace restauratorskie.
Właściciel wyspy biskupiej:
ZIYAD RAOOF
Hotele i Restauracje w zabytkach
Tomaszowice k/Krakowa
ul. Krakowska 68; 32-085 Modlnica
e-mail:  recepcja@dwor.pl