Parasolki w Połczynie-Zdroju
Parasolki w Połczynie-Zdroju to jeden z najbardziej charakterystycznych symboli miasta oraz wyjątkowa ozdoba reprezentacyjnego deptaka. Ulica Grunwaldzka, nad którą zawieszono ponad 500 kolorowych parasoli, stała się prawdziwą wizytówką uzdrowiska i jednym z najchętniej fotografowanych miejsc w regionie. Według dostępnych informacji była to pierwsza tego typu instalacja w Polsce.
Każdego roku, wraz z rozpoczęciem sezonu letniego, odbywa się uroczyste otwarcie „Magicznej Ulicy”, które przyciąga licznych mieszkańców i turystów. Barwna kompozycja parasolek tworzy niepowtarzalny klimat, zachęcając do spacerów, robienia pamiątkowych zdjęć i odkrywania uroków Połczyna-Zdroju. To miejsce, które zachwyca kolorami, dodaje miastu wyjątkowego charakteru i na długo pozostaje w pamięci odwiedzających.

Amfiteatr w Czaplinku
Amfiteatr w Czaplinku to obiekt, w którym organizowane są koncerty, imprezy kulturalne, zabawy i dyskoteki. Amfiteatr jest bardzo ładnie położony, w parku, tuż nad jeziorem Drawsko i w pobliżu obiektów sportowych. Wkomponowany jest w naturalne zbocze niewielkiego wzgórza, dzięki czemu z widowni jest doskonały widok na scenę. Obiekt jest własnością gminy Czaplinek i użytkowany przez Czaplinecki Ośrodek Kultury. W skład amfiteatru wchodzi jednokondygnacyjny budynek, zadaszona scena, zaplecze sanitarno-techniczne, 4 garderoby, 2 pomieszczenia gospodarcze, 1 pomieszczenie socjalne oraz pomieszczenie barowe z zapleczem kuchennym. Widownia posiada 2,5 tys. miejsc siedzących. Amfiteatr jest bardzo często wykorzystywany do organizacji koncertów, szczególnie w sezonie letnim, na które chętnie przybywają wypoczywający w Czaplinku i okolicach turyści. Odbywają się tu również imprezy i uroczystości miejskie m.in. Dni Czaplinka, Święto Wody i Ryby czy Ogólnopolski Festiwal Piosenki Biesiadnej. W 2015 r. planowany jest częściowy remont obiektu polegający na wymianie pokrycia dachowego.

Amfiteatr w Złocieńcu
Amfiteatr w Złocieńcu to nowy obiekt, który został wybudowany kilka lat temu w trakcie zagospodarowywania terenu położonego nad rzeką Wąsawą pomiędzy ulicami Mickiewicza i 5 Marca. Cały zagospodarowany teren, którego częścią jest amfiteatr otrzymał oficjalną nazwę „Teren rekreacyjno-sportowy im. Włókniarzy”, wśród mieszkańców przyjęła się nazwa potoczna „teren między mostami”. Na amfiteatr składa się niezadaszona scena wykonana z kostki brukowej oraz widownia z drewnianymi ławkami. Widownia została wkomponowana w naturalne zbocze, łagodnie wznoszące się od rzeki w kierunku ul. Pustej. Przy scenie wykonane są przyłącza elektryczne wykorzystywane przy podłączaniu oświetlenia i nagłośnienia. Podczas organizacji imprez i koncertów nad sceną rozkładane jest przenośne zadaszenie chroniące przed ewentualnym deszczem. Złocieniecki amfiteatr jest miejscem, gdzie często są organizowane imprezy kulturalne i rozrywkowe, takie jak: Dni Złocieńca, Festyn rodzinny, Ogólnopolskie Dni Tkaczy czy koncerty zespołów i solistów. Dużym atutem amfiteatru jest jego położenie w ładnym miejscu i praktycznie w centrum miasta. W pobliżu amfiteatru znajdują się korty tenisowe, boisko do koszykówki i plac zabaw dla dzieci.

Archiwum Państwowe
Archiwum Państwowe w Koszalinie jest urzędem administracji rządowej. Jego   zadaniem   jest gromadzenie, opracowywanie, przechowywanie i udostępnianie najważniejszych dokumentów powstałych w urzędach administracji publicznej i niektórych innych instytucjach działających na terenie Pomorza Środkowego.
Archiwum jest także placówką naukową, która zajmuje się badaniem zgromadzonych dokumentów oraz prowadzeniem działalności informacyjnej, popularyzatorskiej i wydawniczej.

Berlinka - niedokończona autostrada
Berlinka to potoczna nazwa autostrady budowanej przez Niemców na początku lat 40.XX wieku. Miała połączyć niemiecką stolicę z pozostającym na rubieżach III Rzeszy Królewcem. Obecnie kilka fragmentów wciąż służy polskim kierowcom. W okolicach Cieszyna pozostały betonowe fundamenty i potężny filar. Miał tu powstać węzeł kolejowo-autostradowy, gdyż przez miejscowość prowadziła dawniej linia kolejowa Połczyn-Zdrój - Złocieniec. Gdy linia nie była już potrzebna, rozebrano torowisko i ułożono asfaltową nawierzchnię, tworząc szlak rowerowy. Jadąc tą trasą można zobaczyć właśnie pozostałości Berlinki. Podobne miejsce można dostrzec przy drodze z Cieszyna do Głęboczka.

Brama Wysoka (Połczyńska)
Brama została wybudowana wraz z murami obronnymi w XIV w. Obiekt zbudowany jest z cegły na kamiennych fundamentach, na planie prostokąta, z przejazdem ostrołukowym. Brama ma dwie kondygnacje i pokryta jest czterospadowym dachem kalenicowym. Brama jest jedną z dwóch wybudowanych ówcześnie bram. Drugą była Brama Młyńska, dziś już nieistniejąca. Ciekawostką jest to, że każda z elewacji bramy otrzymała inne rozwiązania architektoniczne. Brama ma 10,3 m wysokości. Jej obecny wygląd jest wynikiem wielu przebudów. Do końca XIX w. Brama służyła jako areszt miejski i mieszkanie dozorcy. Od 1924 r. była użytkowana przez Muzeum Regionalne. Ciekawe jest to, że w sklepieniu łukowym przejazdu Bramy patrząc od strony miasta można zobaczyć wmurowane metalowe strzemię. Według legendy jest to strzemię dowódcy oddziału świdwińskiego zdobyte przez mieszkańców Białogardu w „bitwie o krowę”, która odbyła się w 1469 r. między białogardzianami a mieszkańcami pobliskiego Świdwina. Obecnie w murach Bramy znajduje się Galeria Sztuki. Odbywają się tam liczne wystawy artystów lokalnych i nie tylko oraz zajęcia i warsztaty malarstwa i rysunku dla dzieci i młodzieży. Galeria ma dwa piętra. Na parterze urządzono część biurową, natomiast na pierwszym i drugim piętrze znajduje się część wystawowa. Niestety obiekt nie jest przystosowany dla osób niepełnosprawnych.

Browar
Browar w Połczynie-Zdroju został założony w 1825 przez Hermana Fuhrmanna. Jest to jeden z najstarszych tego typu obiektów w Polsce. Pozostałością po zarządzaniu obiektem przez jego założyciela jest  prosta, płaska ulica prowadząca do browaru. Uliczka powstała, kiedy Karl Fuhrmann nakazał przekopać wzgórze, aby jeżdżące zimą ciężarówki nie ześlizgiwały się ze zbocza. Poza tym dzięki właścicielowi browaru mieszkańcy Połczyna-Zdroju mieli wodę w kranach. Gdy pod koniec XIX wieku budowano wodociąg, właściciel browaru zezwolił na doprowadzenie do mieszkań wody z ujęcia należącego do zakładu. W latach 1865-1945 browar był jednym z największych zakładów piwowarskich na Pomorzu Zachodnim. Po wojnie, jak inne takie fabryki został znacjonalizowany, a rodzina Fuhrmannów wyjechała do Niemiec. Budynek browaru jest ogromny, obłożony cegłą klinkierową i pochodzi z XX w. Niestety czasy powojenne dla browaru nie były łaskawe. Fabryka nie miała szczęścia do kolejnych właścicieli. W latach 90-tych XX w. browar stanowił filę Koszalińskich Zakładów Piwowarskich. Wówczas produkowano tu piwo marki Brok. W latach 2002-2005 browar w Połczynie-Zdroju przejęła grupa piwowarska Browary Polskie Brok-Strzelec S.A., która w 2003 w związku z kłopotami finansowymi zaprzestała produkcji piwa. W latach 2003-2007 w browarze działało przedsiębiorstwo Sagittarius-Strzelec S.A., które prowadziło w nim produkcję napojów bezalkoholowych i wody mineralnej. Wówczas w miejsce browaru utworzono Wytwórnię Wody Źródlanej Połczyn-Zdrój. W 2007  r. zakład wydzierżawiła spółka Brewer Polska Sp. z o.o. należąca do czeskiego przedsiębiorstwa Brewer s.r.o. Browar wznowił produkcję piwa pod nazwą Browar Połczyn-Zdrój. W 2008 r. spółka ta wykupiła większościowy pakiet udziałów w spółce Wytwórnia Wody Źródlanej Połczyn Zdrój S.A. i zmieniła nazwę na Fuhrmann Sp. z o.o. Wraz ze zmianą właściciela zakład zmienił nazwę na Browar Fuhrmann. W tym czasie znaczną część produkcji stanowiły piwa dla sieci handlowych, innych zleceniodawców i na eksport. Niestety w 2010 spółka Fuhrmann Sp. z o.o. ogłosiła upadłość układową. Sytuacja zmieniła się, gdy pod koniec 2010 r. fundusz powierniczy, który do tej pory był pożyczkodawcą, stał się właścicielem firmy. Było to bardzo udane posunięcie. W roku 2011 r. browar sprzedał ponad 100 000 hektolitrów piwa, a w 2012 r. produkcja została podwojona. Rok 2013 przyniósł wzrost sprzedaży o 25% i progres utrzymuje się nadal. Za czasów świetności browar zatrudniał 120 osób i produkował 350 000 hektolitrów piwa rocznie. Budynek browaru jest zabytkowy, jednak w jego wnętrzu funkcjonują nowoczesne technologie i rozwiązania. Nie zmienia to jednak faktu, że piwo warzone jest według starych receptur. Browar można oglądać jedynie z zewnątrz.

Budynek warsztatowo-mieszkalny
Budynek mieszkalno-warsztatowy w Czaplinku został zbudowany w 1841 roku. Datę budowy potwierdza ślad odciśnięty na jednym z pól glinianego muru. Jest to piętrowy budynek o konstrukcji ryglowej. Podstawa obiektu ma kształt litery "L". Nakryty jest dwuspadowym dachem z dachówki ceramicznej. Ściany zewnętrzne tworzy tzw. pruski mur, a wewnętrzne wykonane są szachulcowo z glinianym wypełnieniem. Do 2004 roku budynek nie był remontowany. Obecnie znajduje się w nim siedziba Stowarzyszenia ToTu - Akademii Twórczych Umiejętności w Czaplinku, za sprawą którego budynek został odrestaurowany i udostępniony dla zwiedzających.
W zabytkowym budynku powstał Park Miniatur, w którym można zobaczyć najciekawsze obiekty architektury ryglowej z regionu. Ponadto organizowane są różnego rodzaju warsztaty dotyczące tradycyjnych technik budowlanych.

Buk pospolity
Buk pospolity został objęty ochroną jako pomnik przyrody Rozporządzeniem nr 2/99 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 30 marca 1999 roku. Obwód pnia tego okazu wynosi 545 cm. Drzewo osiąga wysokość 35 m.

Buk pospolity
Buk pospolity przy ulicy 1 Maja jest pięknym okazem. Jego obwód pnia wynosi 318 cm, a wysokość 20 m. Drzewo ustanowiono pomnikiem przyrody w 2007 r. na mocy uchwały Rady Miejskiej Białogardu. W okolicy znajdują się również inne drzewa, w tym pomnikowe. W szczególności na ulicy Grunwaldzkiej.

Buk pospolity
Buk pospolity przy ulicy Zwycięstwa jest okazałym drzewem. Obwód jego pnia wynosi 300 cm, a wysokość 20 m. Drzewo ustanowiono pomnikiem przyrody na mocy uchwały Rady Miasta Białogardu w 2007 r.

Centrum Informacji Kulturalnej i Turystycznej w Koszalinie
Centrum Informacji Kulturalnej i Turystycznej w Koszalinie mieści się przy ul. Dworcowej 11-15, w pobliżu dworca kolejowego oraz dworca autobusowego. Można tutaj uzyskać informacje na temat regionalnych atrakcji turystycznych, takich jak: zabytki, punkty widokowe, rezerwaty przyrody, wioski tematyczne itp.
Dla turystów preferujących aktywny wypoczynek zgromadzona jest baza wiedzy o szlakach pieszych, rowerowych, o możliwości uprawiania turystyki wodnej. W centrum można również skorzystać z bezprzewodowego internetu oraz w razie konieczności naładować telefon.
Centrum służy także pomocą w zakresie informacji na temat miejsc noclegowych  i gastronomii.
Dla rowerzystów przygotowane są bezpłatne materiały drukowane – broszury, mapy, informatory. W punkcie można skorzystać z narzędzi do naprawy roweru. Na miejscu dostępny jest również wykaz serwisów oraz sklepów rowerowych. Przed budynkiem znajdują się stojaki rowerowe.
Obiekt jest przystosowany do potrzeb osób niepełnosprawnych.

Centrum Informacji Turystycznej w Połczynie-Zdroju
W Centrum można uzyskać informacje na temat atrakcji w samym Połczynie oraz w jego okolicach. Dla zainteresowanych dostępne są mapy, plany, foldery i informatory. Udzielane są tu również informacje o aktualnym kalendarzu imprez oraz prezentowana baza noclegowa i gastronomiczna okolicy.
Informacje udzielane są w języku polskim, angielskim oraz niemieckim.
Informacja Turystyczna mieści się w Centrum Kultury.

Centrum Informacji Turystycznej w Złocieńcu
Centrum Informacji Turystycznej jest prowadzone przez Referat Strategii, Rozwoju Gospodarczego i Promocji Gminy Urzędu Miejskiego w Złocieńcu. Obsługuje turystów krajowych i zagranicznych oraz  udziela informacji o ofercie turystycznej i promocyjnej  miasta i gminy wszystkim zainteresowanym. CIT prowadzi także sprzedaż materiałów promocyjnych  i pamiątek ze Złocieńca, takich jak:  koszulki, pocztówki, długopisy, maskotki, kalendarze, kubki, itp. Pracownicy Informacji Turystycznej w Złocieńcu udzielą pomocy w zakresie informacji dotyczącej: bazy turystycznej i wypoczynkowej, bazy gastronomicznej, infrastruktury turystycznej, wypożyczalni rowerów, wypożyczalni sprzętu wodnego, ciekawych miejsc na terenie miasta i gminy, imprez turystycznych, sportowych i kulturalnych. W biurze informacji turystycznej można kupić mapy regionu, przewodniki turystyczne oraz książki związane z historią Złocieńca. Można tam także otrzymać materiały nieodpłatne, m.in. plan miasta, wykaz bazy noclegowej, ulotki i foldery usługodawców branży turystycznej i gastronomicznej.
Informacje udzielane są w języku polskim oraz angielskim.

Dąb czerwony
Dąb przy ulicy Chopina jest gatunku czerwonolistnego. Jest to piękny okaz o obwodzie pnia 370 cm i wysokości 21 m. Drzewo ustanowiono pomnikiem przyrody w 2007 r. uchwałą Rady Miejskiej Białogardu.

Daglezja
Okazałe drzewo Daglezja zielona o obwodzie 420 cm, wpisane do rejestru zabytków na podstawie Rozporządzenie nr 2/99 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 30 marca 1999 r.

Dawny budynek przemysłowy
Dawny budynek przemysłowy jest przykładem rzadko występującym na tym terenie budowli przemysłowej o konstrukcji ryglowej. Budynek został zbudowany pod koniec XVIII w. W połowie XIX w. ściana szczytowa została przebudowana. Zabytek jest odnowiony i wyremontowany, reprezentuje się okazale na tle innych zabudowań w okolicy. Niestety nie ma na jego wykorzystanie pomysłu, obecnie znajduje się tu "market chiński". Budynek jest dostępny dla osób niepełnosprawnych.

Dobino - miejsce odpoczynku

Dwór i park dworski
Park dworski w Rąbinie został założony w połowie XIX w. Park przedstawia styl krajobrazowy. Powierzchnia parku wynosi 4 ha. W części zachodniej park wygrodzony jest murem kamienno-ceglanym. Drzewostan parku jest liczny i różnorodny. W przewadze występują tu klony, dęby, kasztanowce i buki. Układ parku zatarł się i nie jest czytelny. Istniejące ciągi spacerowe utworzone są współcześnie, przez mieszkańców Rąbina. Park stanowił otoczenie dla dworu. Budynek dworu zachował się do dziś i jest on typowym dworem szlacheckim o skromnej architekturze. Budynek założony jest na planie prostokąta. Na osi fasady znajduje się ryzalit zakończony wystawką w dachu. Wystawka zakończona tympanonem trójkątnym. Od frontu, do wejścia do budynku prowadzą przez drewnianą werandę schody. Dach budowli jest dwuspadowy. Przy parku jest jeszcze jedna warta uwagi budowla - pałac z początku XX w. Dwór można oglądać z zewnątrz, natomiast po parku można swobodnie spacerować, jest ogólnodostępny.

Dwór w Gawrońcu
Dwór w Gawrońcu został wybudowany na przełomie XVIII i XIX w. Początkowo budynek był domem zarządcy gospodarującego dużym majątkiem. W 1923 r. ówcześni właściciele majątku rozbudowali budynek dworu. Nowa budowla powstała na starej. Dwór założono na planie prostokąta, z dobudowaną oficyną, tworzącą z dworem literę L. Budynek jest podpiwniczony, dwukondygnacyjny z częściowo mieszkalnym poddaszem. Dach budowli jest czterospadowy i trójspadowy, dwukalenicowy. Pokryty jest dachówką ceramiczną karpiówką. Na dachu dominują cztery wysokie kominy. W połaciach dachowych znajdują się duże wole oczy, doświetlające poddasze. Okna są prostokątne, dwuskrzydłowe. Drzwi główne do budynku umieszczone są w ryzalicie, zwieńczonym trójkątnym tympanonem. W elewacji ogrodowej znajduje się taras, z którego prowadzą schody do ogrodu. Kubatura obiektu wynosi 4 200 m3, a powierzchnia użytkowa 1100 m2. Po II wojnie światowej budynek dworu przejęło Państwowe Gospodarstwo Rolne, które urządziło tu biura i mieszkania pracowników. Obecnie znajduje się w rękach prywatnych, Budynek dworu można oglądać jedynie z zewnątrz.

Galeria na Piętrze w Koszalinie
Galeria "Na Piętrze" została założona w 1991 roku przez Leonarda Kabacińskiego, wieloletniego dyrektora Biura Wystaw Artystycznych w Koszalinie. Od 1993 roku prowadzi ją jego żona, Jadwiga Kabacińska. W Galerii "Na Piętrze" można podziwiać takie dziedziny sztuki jak: design, malarstwo, grafika, rysunek, fotografia, rzeźba, performance, environment. Instytucja uznawana jest za "centrum sztuki", za swoją działalność zdobyła liczne nagrody, m.in.: medal za wybitne zasługi w upowszechnianiu kultury i sztuki w 1995 r., medal za zasługi w rozwoju miasta Koszalina w 1998 r. oraz Nagrodę Prezydenta Miasta  Koszalina w 2006 i 2012 roku.
Galeria wystawiała prace między innymi: Andrzeja Gieragi, Jana Rylkego, Zbigniewa Horbowego, czy Erny Rosenstein. Prezentowany jest w niej także stały cykl wystaw "Promocja Młodych". W Galerii odbywają się spotkania autorskie artystów z całego kraju. Można tam także nabyć dzieło sztuki lub skorzystać z mieszczącego się w sąsiedztwie Sklepu Dla Plastyków.

Galeria Sztuki w Bramie Wysokiej (zwanej Połczyńską) CKISE * Centrum Kultury i Spotkań Europejskich w Białogardzie
Galeria Sztuki w Bramie Wysokiej znajduje się w pięknym, starym, zabytkowym obiekcie. Brama Wysoka jest jedną z pięciu bram, które strzegły niegdyś wjazdu do miasta. Jest fragmentem murów obronnych, które w średniowieczu okalały miasto. Galerię w Bramie utworzono po gruntownym jej wyremontowaniu i przywróceniu świetności temu miejscu. Galeria ma dwa piętra. Na parterze urządzono część biurową, natomiast na pierwszym i drugim piętrze znajduje się część wystawowa. W Galerii organizowane są wystawy czasowe i tematyczne. Dominują prace artystów lokalnych. W Galerii odbywają się też zajęcia rysunku i malarstwa dla dzieci i młodzieży. Galeria jest własnością Centrum Kultury i Spotkań Europejskich. W galerii prezentowane są prace głównie lokalnych artystów, Do wakacji 2015 są prezentowane prace artystów fotografików. Bieżące informacje o wystawach są dostępne na stronie kultura.bialogard.info

Galeria Zbigniewa Murzyna
Zbigniew Murzyn to artysta malarz i fotograf, mieszka w Koszalinie, gdzie w 2006 roku otworzył swoją autorską galerię. Jego prace przedstawiają pejzaże wiejskie i marynistyczne, zakątki architektury, kwiaty, akty i portrety. Artysta wystawiał swoje prace m.in. w Warszawie, Gdańsku, Szczecinie, Koszalinie, Berlinie, Melbourne.

Gawroniec - miejsce postojowe
Miejsce postojowe w Gawrońcu.

Grupa cisów pospolitych
Grupa cisów pospolitych została objęta ochroną jako pomnik przyrody Rozporządzeniem nr 2/99 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 30 marca 1999 roku. Są to dwa drzewa, których wiek szacowany jest na około 300 lat. Jeden z nich posiada trzy pnie o obwodzie 180 cm. Drzewo to osiąga wysokość 14 m. Drugi cis ma obwód pnia 115 cm i wysokość 12 m.

Grupa drzew
Grupa drzew m.in. dąb szypułkowy(Quercus robur), buk pospolity(Fagus sylvatica), odwody drzew od 280 do 570, objęte ochroną na podstawie Rozporządzenie nr 2/99 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 30 marca 1999 r.

Głaz 700-lecia
W 1986 roku na głazie narzutowym stojącym na czaplineckim rynku umieszczono tablicę pamiątkową z napisem: 700 lat Czaplinka 1286 - 1986. Kilka lat później uznano go za pomnik przyrody na podstawie rozporządzenia 7/92 Wojewody Koszalińskiego z 8 września 1992 roku.

Hotel Gromada ***/ „ARKA” Lux****
Hotel Gromada ***/ „ARKA” Lux**** jest usytuowany w centrum Koszalina. Blisko stąd do najważniejszych instytucji w mieście oraz wielu ciekawych miejsc m.in. Parku im. Książąt Pomorskich, Muzeum, Bałtyckiego Teatru Dramatycznego, Amfiteatru, Filharmonii. Z naszego hotelu blisko jest także do morza. Plaże w Mielnie oddalone są od Koszalina zaledwie o 13 km.  Szlaki rowerowe pozwalają na zwiedzenie miasta, nadmorskich terenów oraz ciekawych zabytków. Łatwe trasy prowadzą m.in. do Jamna, Lubiatowa, Dzierżęcina, Mostowa, Łaz, Mielna, Darłowa czy Kołobrzegu.  Turyści mogą wybrać się nie tylko nad morze, ale także nad pobliskie jeziora lub wybrać trasy leśne. Ciekawym miejscem, do którego prowadzi prosta trasa rowerowa jest Góra Chełmska. Po udanej wycieczce zapraszamy do skorzystania z usług hotelu. Naszą mocną stroną jest przyjazna atmosfera i profesjonalny zespół pracowników, który dba o spokój i wygodę każdego Gościa.
Posiadamy 74 pokoje w dwóch standardach: trzygwiazdkowym oraz czterogwiazdkowym. Obiekt przystosowany jest dla osób niepełnosprawnych. Na terenie hotelu znajdują się: przestronna restauracja, kantor wymiany walut, galeria sztuki współczesnej, kasyno, optyk, luksusowy salon mody damskiej, sklep kosmetyczny, salonik historyczny, sauna, bilard oraz trzy sale konferencyjne. Akceptujemy  pobyt ze zwierzętami.

Izba muzealna w Czaplinku
Izba Muzealna w Czaplinku została otwarta w 1997 roku i działa w strukturze Czaplinieckiego Ośrodka Kultury. Celem działania Izby jest badanie i popularyzowanie dziejów Czaplinka i okolicznych terenów. Znajduje się tu stała wystawa "Prosto ze strychu", na której można zobaczyć przedmioty codziennego użytku z przełomu XIX i XX wieku pokazujące rolniczy charakter tych ziem.  Są tu niecki i dzieże do wyrobu ciasta chlebowego, maselnice  i krajalnice do chleba, stare wagi i nosidła na wodę, gofrownice, żelazka i ręczne magle, patefon i stare radia, żarna do mielenia zboża i ławka szkolna pamiętająca stalówki i atrament. Jest też wiele ciekawych eksponatów historycznych takich jak mapy, pocztówki, egzemplarze gazety "Tempelburger Stadt - und Landbote" czy butelki z przedwojennych okolicznych browarów.
Chlubą muzeum są eksponaty związane z postacią Jana Pawła II, Honorowego Obywatela Miasta Czaplinka. Możemy tu zobaczyć obraz olejny podarowany w 2004 roku przez Papieża miastu oraz narty, na których uczył się jeździć przyszły papież.
W Izbie organizowane są też wystawy okolicznościowe.

Izba Tradycji Regionalnej w Białogardzie
Izba Tradycji Regionalnej w Białogardzie podlega Miejskiej Bibliotece Publicznej w Białogardzie. W Izbie znajdują się wystawy stałe oraz organizowane są liczne wystawy i pokazy czasowe. Do wystaw stałych należą: "Historia Ziemi Białogardzkiej", "Wojciech Sawilski - artysta, pierwszy kustosz muzeum powojennego Białogardu", "Wystawa orderów i odznaczeń Aleksandra Kwaśniewskiego, prezydenta RP w lata 1995-2005". Wystawa "Historia Ziemi Białogardzkiej" skupia pamiątki, przedmioty codziennego użytku i historie związane z Białogardem i okolicami. Wystawa "Wojciech Sawilski - artysta, pierwszy kustosz muzeum powojennego Białogardu" prezentuje życie i dorobek powojennego kustosza muzeum białogardzkiego. Kustosz ten zaopiekował się muzeum w Białogardzie, po wojnie i doprowadził je stanu świetności tak, że o muzeum tym wspominano nawet w "Przewodniku po muzeach polskich", wydanym w 1950 r., w piątą rocznicę muzealnictwa w Polsce. Wojciech Sawilski uczynił z podrzędnego muzeum miejsce, gdzie odbywały się różnorodne wystawy, w tym ściągane gościnnie z największych muzeów w Polsce. "Wystawa orderów i odznaczeń Aleksandra Kwaśniewskiego, prezydenta RP w lata 1995-2005" przedstawia różnorakie ordery i odznaczenia, jakie otrzymał w czasie swojej prezydentury Aleksander Kwaśniewski. Były prezydent jest rodowitym białogardzianinem i wielokrotnie odwiedzał Białogard w czasie, gdy pełnił najważniejszą funkcję w państwie. Wyrazem szacunku dla mieszkańców miasta i okazaniem przynależności i związków z miastem było przekazanie do nowo utworzonej izby muzealnej swoich orderów i odznaczeń.

Jesion wyniosły
Jesion wyniosły rosnący przy ulicy Grunwaldzkiej w Białogardzie jest okazałym drzewem. Obwód jego pnia wynosi 296 cm, a wysokość 22 m. Jesion został ustanowiony pomnikiem przyrody w 2004 r. na mocy uchwały Rady Miasta Białogard. W okolicy rosną również inne drzewa, w tym pomnikowe. Z ulicy Grunwaldzkiej warto przejść się do Parku Orła Białego.

Jezioro Broczyno
Oś jeziora jest skierowana w kierunku północ – południe, kształt ma wydłużony. Jest niewielkim jeziorem lokalnym, o czystych wodach, często zarybianych przez Polski Związek Wędkarski. W wodach Broczyna pływają takie ryby, jak np. karp czy amur. W północno – zachodniej części jeziora znajduje się miejsce kąpielowe z pomostem.

Jezioro Byszkowo
Jezioro Byszkowo jest niewielkim jeziorem o charakterze lokalnym, ma kształt wydłużony, w osi wschód – zachód. Jego powierzchnia wynosi 10,71 ha. Jest otoczone lasami i popularne wśród miejscowych wędkarzy. Aby móc łowić w wodach Byszkowa, należy wykupić zezwolenie, ponieważ właścicielem obwodu rybackiego jest Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego PZW w Koszalinie. Na jeziorze, które swoją malowniczością i atrakcyjnością nie ustępuje większym akwenom w okolicy, organizowane są przez koszaliński okręg PZW i czaplinieckie Koło Wędkarskie zawody wędkarskie i spotkania miłośników tego sportu, które przyciągają nad brzegi Byszkowa wielu pasjonatów. W wodach jeziora pływają takie ryby, jak np. okonie lub szczupaki.

Jezioro Czaplino
Jezioro Czaplino to kolejny akwen (po jeziorze Drawsko), nad którym rozciąga się Czaplinek. Jest dużo mniejsze od Drawska, ale również ma ciekawe walory przyrodnicze i krajobrazowe. Powierzchnia jeziora wynosi 108 ha, zaś maksymalna głębokość 23 m. Czaplino niemal w całości otoczone jest stromymi klifowymi brzegami, w większości porośniętymi drzewami liściastymi. Połączone jest z jeziorem Drawsko niewielką rzeczką (Czaplinecka Struga) wypływającą przy północno-zachodniej stronie jeziora. Teren jeziora został objęty obszarem Natura 2000 "Ostoja Drawska", będącym specjalnym obszarem ochrony ptaków.
Jako ciekawostkę należy uznać fakt, że przed II wojną światową na jeziorze rozgrywano zawody w kajakarstwie i wioślarstwie, a na stromym i wysokim brzegu jeziora od strony miasta urządzone były trybuny dla widzów oglądających zmagania sportowców. Obecnie jezioro wykorzystywane jest turystycznie w bardzo niewielkim stopniu. W południowo-zachodniej części jeziora znajduje się wyraźny półwysep, nad którym urządzone jest strzeżone kąpielisko miejskie. Poza tym nad jezioro docierają wędkarze, którzy mają tu dla siebie wiele dogodnych miejsc do łowienia ryb.

Jezioro Nątlino
Nątlino jest akwenem o głębokości maksymalnej 6,4 m, długości 1 km i szerokości niecałych 200 m. Ma charakter jeziora lokalnego, a po jego południowo – zachodniej stronie leży znacznie większe i popularniejsze jezioro, Drawsko. Zbiornik otoczony jest przez lasy i pola uprawne, dojście do linii brzegowej jest stosunkowo łatwe. Akwen okala ścieżka, która jest wykorzystywana przez rowerzystów, biegaczy i spacerowiczów. Na południowym – zachodnim skraju jeziora, przy brzegu, mieszczą się ogródki działkowe i to głównie działkowicze wykorzystują w tym miejscu akwen do wypoczynku na łonie natury. Dostępnych jest kilka pomostów, z których mogą skorzystać wędkarze i osoby lubiące plażowanie na łonie natury. Przy jeziorze nie ma zorganizowanego kąpieliska, ale z racji tego, że obok leży wspomniane Drawsko, jezioro Nątlino jest spokojniejsze i mniej oblegane. Dzięki temu można tu zażyć kąpieli słonecznych i wodnych, nie będąc niepokojonym przez hałasy, poza odgłosami lasu lub wodnego ptactwa.

Kamienica przy placu Wolności
Kamienica przy placu Wolności 17 jest najbardziej okazałą kamienicą starego miasta w Białogardzie. Jest to neomanierystyczny budynek z początku XX w., z ok. 1910 r., wpisany jest do rejestru zabytków. Kamienica zbudowana jest na planie dwóch prostokątów złożonych pod kątem prostym o ściętym narożu z wejściem głównym. Elewacja frontowa bardzo bogato zdobiona z pilastrami, belkowaniami, konsolami, ślepymi balustradami, wolutami oraz cekinami. Nad głównym wejściem do budynku znajduje się kartusz z herbem Białogardu. Warto zwrócić uwagę na dwie piękne rzeźby znajdujące się w niszach między oknami pierwszego pietra w elewacji frontowej. Wieść niesie, że rzeźby te zostały wykonane przez Boguslava Utecha, dziadka najsłynniejszego przedwojennego miejscowego artysty - Joachima Utecha. Losy kamienicy różnie się toczyły, zmieniała ona swoich lokatorów, prze wiele lat mieścił się tu bank PKO BP, obecnie jest siedziba władz powiatu białogardzkiego. Kamienicę można również obejrzeć wewnątrz. Przy bocznym wejściu do siedziby starostwa znajdują się schodki dostosowane dla potrzeb osób niepełnosprawnych.

Kamienica przy ul. Najświętszej Marii Panny 3
Kamienica jest jednym z najciekawszych elementów architektury mieszczańskiej w Białogardzie. Pochodzi prawdopodobnie z 1880 r. Zachowała się do dziś piękna drewniana elewacja frontowa, stanowiąca dawniej witrynę apteki. Obecnie w kamieniczce znajdują się mieszkania oraz na parterze w lokalu z piękną witryną - pracownia artysty. Przez długi okres czasu lokal ten był miejscem, gdzie swoje dzieła tworzył jeden z bardziej znanych artystów miejskich - Józef Galik.

Kąpielisko miejskie nad jeziorem Drawsko
Kąpielisko miejskie nad jeziorem Drawsko to najlepsze miejsce do kąpieli i plażowania w Czaplinku. Obiekt jest nowoczesny, bezpieczny i wyposażony w pełną infrastrukturę. Teren plaży i kąpieliska jest ogrodzony i dostać się tam można tylko przez wyznaczone wejścia. Kąpielisko jest duże, a długość jego linii brzegowej wynosi 175 m. Znajduje się tam pływający pomost rekreacyjny w kształcie litery U, do którego mogą cumować jachty czy łodzie wiosłowe. Pomost jest wyposażony w barierki zabezpieczające oraz w drabinki ułatwiające wejście i wyjście z wody. Na kąpielisku zostały wyznaczone strefy dla umiejących i dla nieumiejących pływać. Wydzielone jest też bezpieczne miejsce do kąpieli dla małych dzieci. Plaża jest generalnie piaszczysta, ale na jej obrzeżach znajdziemy także miejsca do plażowania porośnięte trawą. Ponadto w obrębie plaży i kąpieliska znajdują się: boisko do plażowej piłki siatkowej, plac zabaw dla dzieci, przebieralnie, sanitariaty. W okresie wakacji, codziennie w godz. 10.00-18.00 nad bezpieczeństwem kąpiących się czuwają ratownicy WOPR. Woda w sezonie jest regularnie badana pod kątem czystości i przydatności do kąpieli. Przy plaży funkcjonuje również wypożyczalnia sprzętu wodnego (kajaki, rowery wodne, łodzie wiosłowe). W sąsiedztwie kąpieliska znajduje się stadion miejski oraz amfiteatr, w którym odbywają się koncerty i imprezy rozrywkowe.

Kasztanowiec zwyczajny
Kasztanowiec zwyczajny położony przy ulicy Grunwaldzkiej w Białogardzie to piękne okazałe drzewo. Kasztanowiec rośnie na pasie zieleni przy drodze. Drzewo zostało ustanowione pomnikiem przyrody w 2001 r. na mocy uchwały Rady Miejskiej Białogardu. Obwód pnia drzewa wynosi 346 cm. Nie jest to jedyne piękne drzewo w okolicy. Na całej ulicy Grunwaldzkiej dominują stare drzewa, w tym liczne kasztanowce i lipy. W okolicy drzewa znajduje się Liceum Ogólnokształcące i Park Orła Białego.

Kościół filialny pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa
Kościół w stylu gotyckim został wybudowany w XIV w., w połowie XV w. dobudowano wieżę. W 1852 r. kościół został przebudowany. Obecnie wraz z otoczeniem i wystrojem wnętrza (ołtarz) stanowi obiekt zabytkowy. Kościół należy do Parafii pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Świeszynie.
Co roku odprawiany jest odpust Najświętszego Serca Pana Jezusa.

Kościół parafialny pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny
Neogotycki kościół powstał na planie prostokąta w 1886 r. Świątynia zbudowana została z cegły na kamiennej podmurówce. Od strony zachodniej do kościoła przylega wieża. Otwory okienne, a także wejściowe zwieńczone są łukiem ostrym. Całość jest obiektem zabytkowym, natomiast we wnętrzu zachował się zabytkowy, XVIII-wieczny świecznik.
Poświęcony: 25 września 1945 r.

Kościół parafialny pw. Świętej Trójcy
Zabytkowa świątynia została wzniesiona na przełomie XIV i XV wieku, w miejscu, w którym według źródeł miał się znajdować drewniany dwór wzniesiony przez założycieli miasta – Templariuszy. Wzniesiona w stylu gotyckim z elementami romańskimi świątynia posiada układ orientowany. Zbudowano ją z okolicznego kamienia polnego. Na skutek kilkukrotnych pożarów kościół zatracił swój pierwotny styl. Obecnie kościół nie posiada wieży. Stracił ją na skutek pożaru w 1725 roku.
We wnętrzu świątyni znajduje się unikatowy ołtarz baldachimowy, wykonany w stylu barokowym. Nakrywa go drewniany, złocony baldachim, podparty przez sześć kolumn i ozdobiony przez figurki aniołów. Z boku ołtarza znajdują się wybudowane w XIX wieku skrzydła. Innymi ciekawymi zabytkami we wnętrzu kościoła są: zbudowana w 1823 roku drewniana ambona, kopia obrazu Rubensa pt. „Święta Trójca” oraz figuralne polichromie przedstawiające świętych, doktorów kościoła, namalowane na początku XIX wieku. Chlubą świątyni są zainstalowane w XIX wieku siedmiogłosowe organy Sauera. Do czasu konsekracji 24 października 1999 roku pobliskiego Kościoła pod wezwaniem Podwyższenia Krzyża Świętego kościół pełnił funkcję głównej świątyni miejscowej parafii rzymskokatolickiej. Od tego czasu świątynia jest nazywana przez mieszkańców „małym kościółkiem”. Obok kościoła można zauważyć zabytkową drewnianą dzwonnicę kozłową z dzwonem z 1730 roku. Na dzwonie widnieje łaciński napis, który można przetłumaczyć następująco: "Ten, który po raz drugi, przez smutne wydarzenia zniszczony ogniem, został odtworzony przez Christiana Heina, kanonika katedralnego poznańskiego, plebana Czaplinka i sekretarza króla polskiego".
Kościołem podobnie jak pobliskim Kościołem pw. Podwyższenia Krzyża Świętego opiekują się księża Salezjanie.

Kościół parafialny pw. Matki Boskiej Częstochowskiej
Kościół został wybudowany w 1462 r. w stylu gotyckim, przebudowany w XIX w. Kościół jest zbudowany z cegły i granitu, otynkowany, oszkarpowany, salowy. Wybudowano go na rzucie prostokąta, z prezbiterium zakończonym poligonalnie. Dach kościoła jest dwuspadowy, pokryty blachą. Strop kościoła jest płaski, drewniany. W świątyni znajduje się empora drewniana wsparta na słupach oraz organy, do których prowadzą wąskie schodki. Okna zakończone są łukiem odcinkowym. Wejście do kościoła zakończone ostrołukowo. Od strony zachodniej w 1568 r. dobudowano wieżę zakończoną hełmem trójkondygnacyjnym. Od strony południowej kościoła dobudowano zakrystię. Do czasów obecnych z zabytkowego wnętrza kościoła zachowały się: ambona rokokowa z XVII w. oraz dwa dzwony na wieży. Kościół ogrodzony jest murem. Dostęp do obiektu dla osób niepełnosprawnych jest utrudniony, ponieważ do wejścia prowadzą schodki, nie ma podjazdu.

Kościół parafialny pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny
Kościół  pochodzi z I połowy XIV w. W wyniku wielu pożarów, które dotknęły kościół, z jego pierwotnego wnętrza prawie nic nie zostało. Dlatego też wiele elementów w budowli pochodzi z innych świątyń, m.in. barokowy ołtarz z rozebranego kościoła pw. św. Piotra oraz epitafium Faustusa Knigge ze zniszczonej katedry kołobrzeskiej. Prawdopodobnie jedynymi elementami pochodzącymi z pierwotnego kościoła są trzy rzeźby gotyckie znajdujące się w arkadach nawy głównej. Obecny stan kościoła jest wynikiem wielu prac i remontów wykonanych w różnych epokach. Kościół jest trzynawowy, wybudowany w stylu gotyckim. Prezbiterium, nawa główna i nawy boczne posiadają sklepienie gwiaździste. Od strony zachodniej wznosi się krzywa wieża zakończona hełmem barokowym.
W skład zabytkowego wyposażenia świątyni wchodzi: ołtarz główny, ołtarz boczny, barokowe organy i chrzcielnica, rzeźby gotyckie z XV-XVI w. oraz trzy mosiężne żyrandole z XVII w. Ołtarz główny w stylu barokowym powstał ok. 1700 r. Najprawdopodobniej został ufundowany przez ówczesną szlachtę. Ołtarz składa się z trzykondygnacyjnego retabulum ustawionego na wtórnej prostokątnej mensie. Na pierwszej kondygnacji znajdują się cztery kolumny oraz dwie figury świętych. Pierwszą kondygnację oddziela od drugiej gzyms. W centrum drugiej kondygnacji uwieczniono scenę "Ukrzyżowania". Trzecia kondygnacja zawiera scenę "Opłakiwania". Zwieńczeniem jest rzeźba Chrystusa Zmartwychwstałego. Zabytkowy barokowy ołtarz boczny znajduje się w nawie północnej. Ołtarz boczny jest skromniejszy, ale równie piękny i ciekawy. Ambona znajduje się po lewej stronie ołtarza głównego i jest podwieszona. Pochodzi z 1688 r. i została ufundowana przez rodzinę Batzen. Ambona była kilkakrotnie przebudowywana na przełomie XIX i XX w. W kruchcie kościoła znajduje się zabytkowa chrzcielnica. Organy zostały wykonane w 1775 r. przez organomistrza Marra z Berlina, a następnie całkowicie przebudowane w 1912 r. Większość mszy odprawianych w kościele odbywa się przy akompaniamencie organów. Kościół ma bardzo dobrą akustykę, a organy piękny czysty dźwięk, dlatego tradycją stały się częste koncert organowe. W kościele znajdują się również ciekawe witraże zachowane z początku XX w. Najciekawsze, przedstawiające m.in. Lutra, znajdują się w zakrystii. Ściany kościoła pokrywają piękne, warte uwagi malowidła.
Ciekawostką jest to, że z istniejących pierwotnie w wieży kościoła pięciu brązowych dzwonów, cztery największe w czasie I wojny światowej w roku 1917 zdjęto i przetopiono na amunicję. Obecnie w wieży znajdują się trzy stalowe dzwony i wszystkie pochodzą z 1922 r. W parafii pracują siostry Zgromadzenia Sióstr Najświętszej Duszy Chrystusa. Kościół jest bardzo ładnie położony, w obrębie starego miasta. Obiekt jest dostępny dla osób niepełnosprawnych bocznym wejściem.

Kościół parafialny pw. św. Jerzego
Kościół został wybudowany w XIV w. prawdopodobnie na fundamentach pogańskiej świątyni. Kościół należy do gotyckich, specyficznych dla ówczesnych czasów, świątyń. Budowle te wiązano z cmentarzami lub szpitalami i lokowano poza obrębem murów miejskich, ponieważ uważano je za źródło chorób i epidemii. Według przekazów przy kościele św. Jerzego znajdował się szpital z kaplicą św. Jakuba, spalony w XVII w. Przy szpitalu zlokalizowane było również leprozorium (dom trędowatych). Kościół wielokrotnie ulegał pożarom. W latach 1870-1910 był rekonstruowany i odbudowany, wówczas też dobudowano kaplicę - zakrystię (prawdopodobnie na miejscu wcześniejszej).
Kościół jest orientowany, zbudowany z czerwonej cegły, na planie prostokąta, jednonawowy z prezbiterium zamkniętym trójbocznie. Nad dachem kościoła wznosi się wieża z dwuspadowym dachem ostrosłupowym, pokrytym dachówką ceramiczną. Okna świątyni są zakończone ostrołukowo, w oknach witraże. Po wojnie w kościele dobudowano nowy balkon, który negatywnie wpłynął na estetykę wnętrza kościoła. Do 1944 r. kościół służył jako kaplica cmentarna dla wyznania ewangelickiego. Kościół nie ma progów, jest więc dostępny dla osób niepełnosprawnych. Plac przykościelny jest zadbany, z licznymi krzewami. Na terenie tym znajduje się również zadaszenie, pod którym latem mogą być odprawiane msze, oraz budynek plebanii. Świątynia ogrodzona jest płotem.

Kościół parafialny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Gotycka świątynia została wzniesiona najprawdopodobniej w XV wieku. W trakcie pożaru, który miał miejsce w 1658 roku uległo nieodwracalnemu zniszczeniu gotyckie sklepienie, które zostało zastąpione belkowanym. W latach 1847-1849 przeprowadzono w kościele gruntowny remont, który przyczynił się do zatarcia pierwotnego stylu. Usunięto wówczas zewnętrzne przypory, gotyckie łuki okien, a nieciekawy tynk przykrył oryginalną fakturę cegieł i kamieni, z których powstała świątynia. W 1879 roku starą wieżę zastąpiła nowa, zbudowana w stylu gotyckim. W latach 1936 – 1937 prowadzono kolejną przebudowę, w wyniku której bryła kościoła otrzymała obecny wygląd. Po drugiej wojnie światowej wymieniono witraże, organy a także zmieniono wygląd fasady świątyni. Świątynia pełni funkcję kościoła parafialnego rzymskokatolickiej parafii pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Złocieńcu.

Kościół pw. Matki Bożej Anielskiej
Kościół p.w. Matki Bożej Anielskiej w Rąbinie jest kościołem parafialnym rzymsko-katolickim. Kościół został wybudowany w 1925-27 r. Budynek kościoła został posadowiony na cokole granitowym. Świątynię założono na planie krzyża łacińskiego. Nawa główna z prezbiterium oraz zakrystią wyodrębnioną prostokątnym ryzalitem. Prezbiterium zamyka półkolista absyda, nakryta trójspadowym dachem. W oknach absydy znajdują się witraże. Kościół posiada czworoboczną, trójkondygnacyjną wieżę  Ściany są murowane z cegły ceramicznej. Dach kościoła pokryty jest blachą ocynkowaną. Wewnątrz kościoła znajduje się empora drewniana, na którą prowadzą schody drewniane. Empora wsparta jest na czterech drewnianych filarach. Okna prostokątne zakończone półkoliście. Wejście do kościoła przez kruchtę, od strony południowej. Wejście boczne prowadzi do zakrystii, na wieżę i klatkę prowadzącą na emporę. Na chórze muzycznym znajdują się czynne organy. W wieży znajdują się dwa dzwony. W świątyni nie ma starego wyposażenia, w większości pochodzi ono z XIX w. Na uwagę zasługują: witraże w oknach absydy przedstawiające symbole eucharystyczne, empora drewniana, konfesjonał drewniany oraz drzwi zewnętrzne i boczne. W otoczeniu świątyni znajduje się cmentarz komunalny. Na placu przykościelnym rosną stare drzewa.

Kościół pw. Podwyższenia Krzyża Świętego
Zabytkowa świątynia została wzniesiona w latach 1829-1830. Autorem projektu jest wybitny niemiecki architekt Karl Friedrich Schinkel. Kościół powstał na planie krzyża greckiego w stylu neoklasycystycznym z elementami neoromańskimi. Wnętrze kościoła w 1954 roku zostało ozdobione polichromią autorstwa Władysława Drapiewskiego, a w 1980 roku ceramiczną mozaiką. Boczne ołtarze ozdabiają drewniane rzeźby miejscowego artysty Edwarda Szatkowskiego. Chlubą kościoła są czynne organy wykonane przez uznaną szczecińską firmę B. Gruneberga. Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego pierwotnie był świątynią protestancką. Od czasu konsekracji 24 października 1999 roku kościół pełni funkcję głównej świątyni parafii rzymskokatolickiej. Do tego czasu funkcję tą pełnił kościół pod wezwaniem Świętej Trójcy.

Licznik rowerowy Toporzyk

Liśnica
Rzeka Liśnica przecina Białogard w kilku miejscach. Najładniejszy fragment znajduje się przy ulicy Kopernika, przy Parku Orła Białego. Liśnica ma swoje źródło na Pojezierzu Drawskim i przepływa przez Równinę Białogardzką. Liśnica jest prawobrzeżnym dopływem rzeki Parsęty. Rzeka ma długość 42 km, a powierzchnia zlewni wynosi ponad 190 km2. Liśnica ma jeden prawobrzeżny dopływ - rzeczkę Leszczynkę. Rzeka wpisała się trwale w krajobraz miasta. Mieszkańcy szczególnie polubili miejsce przy Parku Orła Białego, gdzie siedlisko mają dzikie kaczki i gdzie można je tam dokarmiać. Liśnica jest czystą rzeką, dzięki czemu jest bogata w pstrągi. Stanowi więc doskonałe miejsce dla wędkarzy.

Miejsce odpoczynku
Miejsce odpoczynku z wiatą i ławkami we wsi Strzekęcino

Miejsce odpoczynku

Miejsce odpoczynku i wiata turystyczna

Miejsce odpoczynku z siłownią i boiskiem Zajączkowo
Świetne miejsce na przerwę w podróży rowerowej!
Przy tutejszych wiatach stanął zupełnie nowy budynek świetlicy! Dzięki wyrównaniu terenu powstał również duży, wygodny parking dla samochodów, z którego bez problemu można wyruszyć na eksplorację Starego Kolejowego Szlaku.
Na miejscu czeka mnóstwo udogodnień:
Aktywny wypoczynek: Nowy kosz do koszykówki oraz ogólnodostępne piłki do różnych dyscyplin (nie musisz przywozić własnych!).
Pełna infrastruktura: Komfortowe wiaty i idealne miejsce do odpoczynku.
Historyczna ciekawostka: Tutejsza toaleta została wybudowana z wykorzystaniem dawnej infrastruktury przedwojennego dworca w Zajączkowie!

Mural Złocieniecki 2017 w Złocieńcu
Autorem projektu końcowego jest dr arch. Radosław Barek we współpracy z Dominikiem Dziedziną.

Mury obronne
Mury zostały wybudowane prawdopodobnie w I połowie XIV w. Zbudowano je z cegły gotyckiej o układzie wendyjskim i podstawie fundamentowej z kamieni polnych. Szerokość muru u jego nasady wynosi 100 cm, a średnia wysokość 8 m. Dawniej mur był wzmocniony 25 basztami łupinowymi (otwartymi od wnętrza) rozmieszczonymi co 23 metry. Pierwotny wygląd murów obronnych można zobaczyć na mapie Lubinusa z 1618 r., znajdującej się w Urzędzie Miasta Białogard. Mury obronne okrążały miasto i stanowiły jego zabezpieczenie przed ewentualnymi napastnikami. Do miasta można było wjechać przez dwie bramy: zachowaną do dziś Bramę Wysoką (od strony Połczyna, ulica Grottgera) oraz nieistniejącą już Bramę Młyńską (u zbiegu ulic Staromiejskiej i Młynarskiej). Do miasta można było się również dostać przez furty umieszczone w pięciu miejscach murów (Wodna, Księża, Srebrna, Zamkowa i Ogrodowa). Obecnie można oglądać jedynie fragmenty murów obronnych. Według przekazów mury zostały zburzone w związku z dwoma epidemiami cholery, które nawiedziły miasto w latach 1853 i 1856. Utożsamiano wówczas przyczynę epidemii w morowym powietrzu zamkniętym w zwartej zabudowie miasta otoczonej murami. Brama Młyńska została rozebrana w 1794 r. Do dziś przetrwała jedynie Brama Wysoka, której wygląd od strony szczytowej odbiega od pierwotnego. Istnieją również do dziś częściowo odtworzone wrota urzędu przy ul. Siemiradzkiego. Przy wrotach znajdują się tzw. „schody czarownic”, których nazwa według legendy pochodzi od istniejącej kiedyś przy nich baszty, w której oskarżone o czary kobiety oczekiwały na proces. W latach 1994-1995 z inicjatywy władz miasta oraz Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Szczecinie odrestaurowano większość fragmentów istniejących murów.

Młyn wodny
Budynek młyna powstał w 1898 roku. Zbudowany jest z tzw. muru pruskiego, jest to drewniany stelaż wypełniony cegłą. W skład zabudowań wchodzi jeszcze spichlerz. Młyn wraz z jazem spiętrzającym Drawę tworzą malownicze, bez wątpienia godne odwiedzenia, miejsce. Jest to jedna z ciekawszych atrakcji architektonicznych na trasie spływu rzeką Drawą. Ze względu na zły stan zachowania budynek młyna jest dostępny jedynie z zewnątrz. Od 1980 roku młyn jest wpisany do rejestru zabytków. W 2012 roku na zlecenie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków obiekt został objęty pracami zabezpieczającymi.

Oddział Koszaliński PTTK Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze
Osoba kontaktowa: Józef Tokarz

Park dworski
Park dworski w Dobinie założono w II połowie XIX w., prawdopodobnie został przebudowany w latach 30-tych XX w. Park przestawia styl naturalistyczny. Powierzchnia parku wynosi 1,5 ha. Park stanowił otoczenie dla dworu i zabudowań folwarcznych, których dziś już nie ma. W konstrukcji parku wyróżnia się polana znajdująca się przy istniejącym kiedyś dworze, na obrzeżach której nasadzono drzewa ozdobne, w tym jesion zwisający, lipy, brzozy, świerki oraz śnieguliczki i rdest. W zachodniej części parku znajdował się sad osłonięty szpalerami świerkowymi. Dziś jest on użytkowany jako pastwisko. Park jest nieużytkowany. Nie jest czytelny układ parku. Zatarły się aleje spacerowe. Drzewostan parku tworzą drzewa iglaste, w tym świerk pospolity, oraz drzewa liściaste, w tym: brzoza brodawkowata, buk pospolity, dąb szypułkowy, grab pospolity, jarząb pospolity, jesion wyniosły, jabłoń, kasztanowiec biały, klon jawor, klon pospolity i lipa drobnolistna. Występują tu także krzewy takie jak: bez czarny, bluszcz pospolity, leszczyna, lilak, malina, porzeczka, rdest, jaśminowiec i głóg. Łącznie w parku znajduje się ponad 130 drzew. Najstarsze z nich liczą 80-90 lat. Na szczególną uwagę zasługuje jesion odmiany zwisającej o obwodzie 210 cm. Park jest ogólnodostępny, można po nim spacerować.

Park miejski
Park, z racji swojego położenia nad jeziorem Czaplino oraz blisko centrum miasta, jest popularnym miejscem odpoczynku mieszkańców i turystów odwiedzających Czaplinek. Aleje parkowe, otoczone szpalerami drzew, zachęcają do spacerów lub uprawiania sportów biegowych. Można też spotkać w parku amatorów nordic walking, a znajdująca się tam siłownia pod chmurką, jest bardzo dobrym urozmaiceniem aktywnego wypoczynku na świeżym powietrzu.

Park nad jeziorem Drawsko
Park nad jeziorem Drawsko w Czaplinku jest popularnym miejscem wypoczynku mieszkańców. Często można spotkać tu miłośników joggingu, nordic walkingu lub spacerowiczów, którzy nad brzegiem jeziora Drawsko szukają spokoju i odpoczynku. W południowej części parku znajduje się amfiteatr, w którym odbywają się różnego rodzaju wydarzenia i imprezy kulturalne. Na północnych jego terenach zlokalizowany jest camping. Jest to odpowiednie miejsce do odpoczynku nad jeziorem, na łonie natury, a bliskość miasta Czaplinek i łatwość dojazdu, czynią to miejsce jeszcze bardziej atrakcyjnym.

Park Orła Białego w Białogardzie
Park Orła Białego jest obecnie najpiękniejszym terenem zielonym w mieście. Pomysłodawcą utworzenia parku był ówczesny burmistrz Edmund Trieschmann jednak jego założycielem był burmistrz Carl Friedrich Mücke. Wówczas przeniesiono tu granitowy postument znajdujący się na Rynku, na którym wcześniej stał posąg cesarza Wilhelma I. Niestety podczas I wojny światowej pomnik ten został przetopiony na amunicję. Na tym postumencie znajduje się obecnie wyrzeźbiony biały orzeł z rozpostartymi do lotu skrzydłami. Rzeźba wykonana została przez Zygmunta Wujka. Pomnik upamiętnia m.in. ofiary represji bolszewickich, sybiraków, przesiedleńców, uczestników walki z komunizmem, członków solidarności i ofiary stanu wojennego.
Park jest poprzecinany licznymi alejkami spacerowymi. Znajdują się tu dwa stawy z fontannami. W parku jest też miejsce dla dzieci - plac zabaw z wieloma urządzeniami, w tym huśtawkami i zjeżdżalniami. W parku urządzono wiele miejsc odpoczynku. W części parku  przy Liceum Ogólnokształcącym znajduje się stół do gry w tenisa stołowego oraz stoliki do gry w szachy. Obok parku przepływa rzeka Leśnica, gdzie można spotkać dzikie kaczki. Przy parku znajduje się jeden z ładniejszych i cenniejszych obiektów architektonicznych miasta. Jest to dom, w którym mieszkał lokalny sławny, bardzo uzdolniony rzeźbiarz Joachim Utech. Artysta ten był rodowitym białogardzianinem. Jego dzieła stanowią cenne dziedzictwo Pomorza.
Park jest ogólnodostępny.

Park zdrojowy w Połczynie Zdroju
Park zdrojowy w Połczynie Zdroju mieści się w bezpośrednim sąsiedztwie Uzdrowiska Połczyn. Występuje tu ponad kilkadziesiąt gatunków drzew i krzewów, a około 7 tys. okazów ma ponad 100 lat. Obok gatunków rodzimych rosną tu także gatunki egzotyczne, np. orzesznik gorzki czy sosna Jeffreya. W parku wyróżniają się dwie części: francuska i angielska.
Francuska” część parku powstała w latach 1836-1839. Park jest tutaj regularnie ukształtowany z symetrycznymi trawnikami, dywanami kwiatów i alejkami spacerowymi. Znajduje się tu też amfiteatr, zabytkowa pijalnia wody „Joasia” i zabytkowe, bądź odrestaurowane na podstawie przedwojennych zdjęć fontanny i wodotryski.
Angielska część parku jest młodsza i charakteryzuje się pagórkowatym ukształtowaniem terenu i swobodnym rozproszeniem zieleni. Wśród pagórków wije się rzeka Wogra, a oddzielone od niej groblą stawy parkowe, mostki i drewniane altany nadają tej części parku romantyczny charakter.
Na południowym krańcu parku znajduje się zalew "Połczyn Zdrój". Idąc wzdłuż jego zachodniego brzegu do sanatorium "Borkowo" mijamy charakterystyczne wzniesienia "Trzy Garby", na zboczach, których przed wiekami uprawiana była winorośl. Miejsce to ma dla miasta znaczenie symboliczne - jest uwiecznione w herbie Połczyna Zdroju.

Park Żubra
Park miejski obecnie nazywany Parkiem Żubra powstał na początku XVIII wieku u podnóża złocienieckiego zamku i do 1945 r. nazywany był ogrodem zamkowym. Pierwotnie był prywatną własnością rodziny von Griesheim i był niedostępny dla mieszkańców Złocieńca. Nie brakowało tam wspaniałej i różnorodnej roślinności. Oprócz rodzimych gatunków drzew i krzewów dużo było w nim roślin egzotycznych. Wzdłuż alejek i ścieżek stały wielkie donice z zachwycającymi okazami roślin. Na okres zimowy donice były przenoszone do zamkowej oranżerii. Obecna nazwa parku pochodzi od jego pierwszego powojennego opiekuna, którym był Jan Żuber. Nowa nazwa "Park Żubra" na tyle mocno przyjęła się wśród mieszkańców miasta, że stała się oficjalną nazwą. Głównym i najciekawszym elementem parku jest, biegnąca po jego wschodniej stronie, Aleja Grabowa. Tworzą ją fantastycznie ukształtowane ręką ogrodników 83 graby, których korony splatają się ze sobą dając wrażenie zielonego tunelu. W centralnej części występuje wiele cennych drzew, w tym kilkusetletnie pomniki przyrody, m.in. graby, buki, dęby, lipy, cisy i kasztanowce. W 2009 roku park przeszedł renowację. Usunięto samosiejki, dokonano nowych nasadzeń, wyremontowano alejki i ustawiono tablice informacyjne. Rok później wytyczono ścieżkę przyrodniczo - dydaktyczną. Obecnie park jest ulubionym miejscem odpoczynku mieszkańców Złocieńca. Zagląda tu także wielu turystów, a dla uczniów miejscowych szkół w parku prowadzone są zajęcia edukacyjne z przyrody i ekologii.

Parsęta
Parsęta jest rzeką płynącą przez Równinę Białogardzką. Rzeka ma swoje źródło w Parsęcku na Pojezierzu Drawskim i płynie przez Białogard, Karlino i Kołobrzeg. W Kołobrzegu Parsęta wpływa do Bałtyku. Dorzecze rzeki zajmuje obszar 3151 km2. Głównym dopływem rzeki jest Radew, która ma ujście w Karlinie. W miejscowości Rościno na rzece utworzona jest elektrownia wodna oraz zapora spiętrzająca wodę. Elektrownie wodne znajdują się także w Storkowie i Pustkowie. Administratorem rzeki jest Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Szczecinie. Gospodarzem obwodu Parsęty jest Polski Związek Wędkarski (Okręg PZW w Koszalinie). Rzeka ma średnią klasę czystości wody, jednak z racji występowania w niej licznych gatunków ryb, takich jak troć, lipień czy pstrąg, rzeka stanowi dogodne miejsce do wędkowania. Corocznie odbywają się tu m.in. Otwarte Ogólnopolskie Zawody Spinningowe „Salmo Parsęty”, „Święto Troci i Łososia”. Rzeka cieszy się dużym powodzeniem wśród wędkarzy z regionu oraz całej Polski. Wartość przyrodniczą siedlisk doliny Parsęty dostrzeżono obejmując je ochroną obszaru sieci Natura 2000. W 1992 roku powołano Związek Miast i Gmin Dorzecza Parsęty, zrzeszający 23 gminy w dorzeczu rzeki i jego sąsiedztwie. Związek został powołany w celu podejmowania działań w zakresie ochrony wód, ziemi, powietrza i krajobrazu. W dorzeczu Parsęty czynnie działa stowarzyszenie Towarzystwo Miłośników Parsęty, które zajmuje się ochroną rzeki i występujących w niej ryb oraz walką z kłusownictwem. Na Parsęcie są korzystne warunki do organizowania spływów kajakowych. Niektóre fragmenty rzeki przypominają strumienie górskie. W większości dostępna jest dla kajakarzy amatorów, choć są tu też odcinki trudne, wymagające częstego przenoszenia kajaków.

Pałac
Pałac został wzniesiony w 1924 roku. Został on wybudowany na nieregularnym rzucie w stylu eklektycznym. Dwupiętrowy budynek jest szczególnie interesujący od strony parku. Uwagę od razu skupia centralnie zaprojektowana okrągła wieża ze wspartym na dwóch kolumnach balkonem. Uroku dodają wybudowane na skrzydłach klatki schodowe. Pałac otacza park z aleją dojazdową. Do roku 1939 pałac często zmieniał właścicieli. Ostatni z nich zginął w obozie koncentracyjnym.
W latach 1939 - 1945 pałac był użytkowany przez młodzieżową organizację związaną z partią nazistowską – Hitlerjugend. Po wojnie majątek pełnił różne funkcje. Obecnie znajduje się w nim Salezjański Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy „Dom młodzieży”.

Pałac Bursztynowy
Pałac Bursztynowy to jeden z dwóch eklektycznych pałaców wzniesionych na terenie Strzekęcina. Został wybudowany prawdopodobnie na miejscu wcześniejszej budowli, w latach 1899-1901 jako siedziba rodowa rodziny von Kamecke.  Pałac otacza ozdobny ogród parkowy (będący parkiem krajobrazowym) z widokiem na jezioro- jego pierwsza wersja została założona około XVIII, obecny widok jest rekonstrukcją z lat '90.
Pałac jest zbudowany w połączeniu stylów neorenesansowego, neogotyckiego oraz secesyjnego. Jego bryła nawiązuje kształtem do budowli obronnych. Od strony północno- wschodniej znajduje sie wieżyczka. Elewacja pokryta jest żółtawym piaskowcem, stąd prawdopodobnie wzięła się nazwa pałacu. Po wojnie budynek przeszedł w ręce sowieckie, w latach sześćdziesiątych stał się siedziba PGR-u, w latach 1966- 1980 był ośrodkiem wypoczynkowym dla pracowników Jelczańskich Zakładów Samochodowych, a po tym okresie siedzibą internatu dla uczniów koszalińskiego technikum budowlanego i aby w końcu trafić w posiadanie Milicji Obywatelskiej. W latach '90 mocno zrujnowany pałac trafił w ręce prywatne i po wieloletnich staraniach nowego wlasciciela, zostal zaaranżowany na czterogwiazdkowy hotel ze spa.
Na uwagę zasługuje także wspomniany wcześniej francuski ogród o powierzchni 10 ha. Znajdziemy tutaj m. in. cisy, cyprysiki, żywotniki, daglezje, świerki serbskie, buki, graby i robinie. Do pałacu prowadzi platanowa aleja.

Pałac i park dworski
Park został założony wraz z budową pałacu, która miała miejsce w latach 1851-1853. Wówczas powstał istniejący do dzisiaj około 22 hektarowy ogród w stylu angielskim z aleją dojazdową. Od 1972 roku w pałacu mieści się Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy, w związku z czym zwiedzanie pałacu i parku jest ograniczone.

Pałac i park dworski w Cieszynie
Park w stylu angielskim został założony w sąsiedztwie eklektycznego pałacu w drugiej połowie XIX wieku. Obecnie zachowany ogród liczy około 5,5 hektara. Miłośnicy przyrody odnajdą w nim okazy złotokapu, oliwnika srebrzystego, daglezji zielonej, cyprysików Lawsona, jodeł i świerków. W pałacu znajduje się ośrodek wypoczynkowy.

Platany klonolistne
Platany klonolistne rosnące przy ulicy Świdwińskiej w Białogardzie są bardzo pięknymi okazami. Rosną na terenie zielonym nad rzeką Parsętą, przy budynku Powiatowego Urzędu Pracy. Obwód pnia jednego z nich wynosi 280 cm, a drugiego 275 cm. Oba drzewa zostały ustanowione pomnikami przyrody w 2001 r. na mocy uchwały Rady Miejskiej Białogardu. Drzewa nie są ogrodzone, można je swobodnie oglądać z bliska. Patrząc spod drzew w kierunku przejazdu kolejowego, wyłania nam się perspektywa z pięknym starym kolejowym mostem.

Plaża nad jeziorem Czaplino
Plaża nad jeziorem Czaplino w Czaplinku to obiekt mniejszy i mniej popularny od kąpieliska nad jeziorem Drawsko, ale za to bardziej atrakcyjny dla osób ceniących sobie spokój i ciszę. Plaża wraz z przygotowanym miejscem do kąpieli znajduje się na niewielkim półwyspie przy południowym krańcu jeziora. Plaża jest przeważnie trawiasta, tylko przy samej wodzie znajdziemy więcej piasku. Teren jest nieogrodzony, otwarty dla każdego, a na jego obrzeżach rosną drzewa dające kojący cień w upalne, letnie dni. W obrębie plaży znajduje się nieduży pomost pływający i boisko do plażowej piłki siatkowej, z którego bardzo chętnie korzystają wypoczywający na plaży miłośnicy aktywnego wypoczynku. W sezonie wakacyjnym, codziennie w godzinach 10:00-18:00 nad bezpieczeństwem kąpiących czuwają ratownicy WOPR. Tuż przy plaży znajduje się kawiarnia "Cafe Czaplino". Praktycznie do samej plaży można dojechać samochodem.

Pomnik Orła Białego
Pomnik Orła Białego w Białogardzie znajduje się w pięknym otoczeniu, na terenie Parku Orła Białego. Historia pomnika jet długa, sięga początku XIX w. Pomnik powstał, gdy ówczesny burmistrz Białogardu Carl Friedrich Mücke postanowił założyć park w Białogardzie. Wówczas w centralnej jego części umieszczono postument, który był podstawą pomnika Wilhelma I, stojącego na rynku. Ten granitowy postument zawierał wówczas tablice upamiętniające zasługi cesarza. Po II wojnie światowej tablice te zamieniono na marmurowe zawierające następującą treść: "Ku czci poległych żołnierzy w walce z najeźdźcą niemieckim o Polskę, wolność i lud". Postument zwieńczono płaską rzeźbą orła piastowskiego. W 1950 r. orzeł został usunięty, a na cokole umieszczono wysoką kolumnę, a na niej orła z rozpostartymi do lotu skrzydłami. Wówczas też usunięto umieszczone tam wcześniej marmurowe tablice. Zastąpiono je kamienną tarczą z dwoma mieczami. Pomnik był kilka razy odnawiany, ale przetrwał w tej formie do dziś. Wokół pomnika posadzono kwiaty i ułożono plac z kostki brukowej. Pomnik znajduje się w otoczeniu drzew i zieleni.

Pomnik Papieża Jana Pawła II
Pomnik papieża Jana Pawła II upamiętnia pierwszy spływ kajakowy rzeką Drawą ks. kardynała Karola Wojtyły. Kiedy przyszły biskup Rzymu pracował jeszcze w Krakowie, skupiała się wokół niego grupa młodzieży. Razem spędzali aktywnie wakacje i ferie. 18 lipca 1955 roku, w miejscu gdzie obecnie jest plaża miejska w Czaplinku, rozpoczął się ich pierwszy ze spływów rzeką Drawą. Kardynał Wojtyła przyjechał na kajaki nad Drawę jeszcze w 1961 roku i w 1967 r. W 50. rocznicę pierwszego spływu postanowiono wykonać pomnik Honorowego Obywatela Czaplinka papieża Jana Pawła II. Rzeźba została zaprojektowana i wykonana przez poznańskiego artystę rzeźbiarza Roberta Sobocińskiego. Pomnik odsłonięto 3 czerwca 2005 roku.

Pomnik Sybiraków
Pomnik Sybiraków w Białogardzie jest pięknie położony na terenie Parku Orła Białego. Pomnik posadowiono w 1992 r. Autorem projektu pomnika był Zygmunt Wujek. Pomnik przedstawiał płaskorzeźbę orła wznoszącego się do lotu. Na pomniku umieszczono wówczas napis: "Ku czci ofiar walki z systemem komunistycznym". Niestety pomnik został zdewastowany. W 1997 r. odsłonięto nowy pomnik z napisem:
"Ofiarom represji Bolszewickich Pozbawionych Ziemi Rodzinnej,
- Sybirakom i tułaczom, przesiedleńcom 1939-1945,
- Uczestnikom walki z systemem komunistycznym,
- Uczniom szkól białogardzkich - represjonowanym za swoją patriotyczną postawę 1945-1956,
- Członkom Solidarności białogardzkiej,
- Ofiarom stanu wojennego 1981-1984".
W takiej formie pomnik pozostaje do dziś. Otoczony jest drzewami i zielenią. Przy pomniku odbywa się też kilka uroczystości i świąt państwowych.

Promenada nad jeziorem Drawsko w Czaplinku
Wytyczona na wysokim brzegu promenada (Nadbrzeże Drawskie) jest dwukilometrową, aleją, która łączy centrum Czaplinka z kompleksem rekreacyjno-sportowym (stadion, strzeżone kąpielisko, amfiteatr), znajdującym się na północ od miasta. Wędrując promenadą można zobaczyć pomnik Jana Pawła II.

Punkt Informacji Turystycznej
Punkt Informacji Turystycznej w Czaplinku posiada Certyfikat Polskiego Systemu Informacji Turystycznej w kategorii trzech gwiazdek. Punkt działa w strukturach Referatu Planowania, Rozwoju Gospodarczego, Turystyki i Promocji Urzędu Miejskiego w Czaplinku. Każdy turysta otrzyma tu pomoc i znajdzie wiele cennych informacji dotyczących bazy noclegowej, gastronomicznej, szlaków turystycznych oraz atrakcji Czaplinka i okolic. Oprócz informacji typowo turystycznych pracownicy służą pomocą także w innych sprawach, ważnych dla przybyłych gości, np. informacje dotyczące rozkładu jazdy PKP i PKS, imprez kulturalnych i sportowych, placówek handlowych i usługowych. Informacje udzielane są w języku polskim, angielskim i niemieckim. W informacji turystycznej można otrzymać drukowane materiały promocyjne i reklamowe. Są to zarówno materiały ogólne dotyczące regionu i gminy Czaplinek, jak i materiały poszczególnych gestorów bazy turystycznej. Informacja prowadzi także sprzedaż pamiątek i gadżetów. W biurze zainstalowany został tzw. infokiosk, czyli specjalny komputer z ekranem dotykowym, z którego każdy może nieodpłatnie skorzystać i wyszukać potrzebne informacje turystyczne.

Ratusz
Ratusz w Złocieńcu znajduje się na rynku i został zbudowany w latach 1833-1863, na miejscu wcześniejszych budowli pełniących tą funkcję. Budynek, który możemy zobaczyć współcześnie powstał dzięki staraniom ówczesnego burmistrza miasta Karola Lentza. Budynek był pierwotnie siedzibą rady miejskiej, sądu oraz urzędu stanu cywilnego. Przed I wojną światową został on przebudowany, w wyniku czego powstał widoczny do dzisiaj na frontonie ratusza herb Złocieńca. Jest to biały zamek z dwoma wieżami, a na nim sokół, wszystko to przedstawione jest na niebieskim tle. Po wojnie miały tam siedzibę władze wojskowe oraz Urząd Bezpieczeństwa, sytuacja ta nie trwała jednak długo, ratusz ponownie stał się siedzibą władz miejskich i taką funkcję pełni do dzisiaj.
Ratusz jest budynkiem zbudowanym na planie prostokąta i posiada dwie kondygnacje, podzielone gzymsami. Przykryty jest dachem czterospadowym z kilkoma facjatami. Na rogach widoczne są boniowania. Główne wejście do budynku znajduje się od wschodu, prowadzą do niego kilkustopniowe schody. Na środku znajduje się płytki ryzalit zwieńczony półkolistą wystawką z herbem miasta na środku. W części północno-zachodniej usytuowana jest dobudówka z półkolistym dachem.
Budynek jest obecnie siedzibą Urzędu Miasta, więc jego oglądanie wewnątrz jest ograniczone.

Ratusz
Obecny budynek ratusza powstał w 1845 roku. Jest to dwukondygnacyjna budowla z użytkowym poddaszem i wysokimi piwnicami. Całość została nakryta ceramiczną dachówką. Nad portalem wejściowym wmurowany został kartusz z herbem miasta. Budynek jest obecnie siedzibą Urzędu Miasta i Gminy w Czaplinku, w związku z czym dostęp do wnętrz jest ograniczony.

Ratusz w Koszalinie
Rynek Staromiejski został wytyczony w XIII wieku. Wraz z typowym dla średniowiecznego miasta układem ulic tworzy zabytkowy układ urbanistyczny. Na środku rynku, poczynając od XIII wieku, zbudowano kolejno trzy ratusze. Ostatni z nich został zniszczony – podobnie jak inne zabudowania miejskie – przez pożogę w roku
1718 (podczas prac wykopaliskowych w 2009 r. archeolodzy odnaleźli jego ceglane fundamenty). Dwa lata później kolejny ratusz wybudowano w innym miejscu, w południowej pierzei rynku, w pobliżu katedry. Natomiast w centrum placu wystawiono pomnik królowi Prus Fryderykowi Wilhelmowi I – w podzięce za pomoc udzieloną w odbudowie miasta. Wówczas także powstała na rynku pierwsza fontanna zasilana ze źródła na Górze Chełmskiej. Rynek w średniowiecznym mieście spełniał przede wszystkim funkcje handlowe; na co dzień interesy prowadzono w kramach (sukiennicach) najczęściej dobudowywanych do ratusza. Większe
targi i cykliczne jarmarki wymagały przywileju od panującego księcia. Nad handlem nadzór sprawowali
rajcy miejscy, a wzorce miar przechowywane. Zajmujący północną pierzeję rynku ratusz został wzniesiony w latach 1960–1962 wg projektu Władysława Michałowskiego ze Szczecina. Natomiast pracami budowlanymi kierował Andrzej Boniek. Wysunięty nieco ryzalit mieści komunikację pionową, a w górnej partii – zegar otoczony metaloplastyką z herbem miasta, wykonaną współcześnie przez koszalińskich rzemieślników. Szczyt wieży zegarowej stanowi glorieta z masztem flagowym. Ostatnią, czwartą kondygnację budowli wieńczy fryz ażurowy, stanowiący siedlisko dla wszechobecnych gołębi. Ze względu na konieczność kosztownego odnawiania elewacji budynku został przesłonięty siatką. Niezwykle oryginalna fasada budowli we wszystkich wydawnictwach stała się wizytówką współczesnego miasta. W historii Koszalina jest szóstą z kolei siedzibą władz miejskich; trzy pierwsze wzniesiono pośrodku rynku, dwie kolejne - w pierzei południowej (tam, gdzie obecnie jest sklep „Jubiler”). Bezpośrednio po II wojnie światowej funkcję siedziby Miejskiej Rady Narodowej pełniła secesyjna kamienica przy ulicy J. Piłsudskiego 11–15, wzniesiona na przełomie XIX i XX wieku, z charakterystycznym kartuszem herbowym w elewacji.

Rynek Białogardzie

Rynek w Czaplinku
Rynek w Czaplinku zachwyca swoim kameralnym urokiem i atmosferą małego pomorskiego miasteczka. Otoczony zabytkowymi kamienicami, stanowi serce miasta i miejsce spotkań mieszkańców oraz turystów. Spacerując po rynku, można poczuć wyjątkowy klimat historii, który harmonijnie łączy się z pięknem otaczającej przyrody Pojezierza Drawskiego. To miejsce, gdzie warto zatrzymać się na chwilę, usiąść przy kawiarni i spokojnie delektować się niepowtarzalnym charakterem Czaplinka.

Rzeźba Rybaka
Rzeźba Rybaka - Pawła Wasznika została wykonana na zlecenie Gminy Czaplinek przez Edwarda Szatkowskiego. Postawiono ją w 1986 r., z okazji 700-lecia miejscowości. Postać rybaka wyrzeźbiona została w drzewie lipowym. W 1998 roku postawiono nową rzeźbę, gdyż pierwowzór był w bardzo złym stanie.
Paweł Waszinik, uwieczniony na pomniku, to niemiecki rybak. Legenda głosi, że w 1422 roku pomógł odzyskać zamek Drahim w Starym Drawsku. Znajdował się on wtedy w rękach Krzyżaków. Mieszczanie z Drawska Pomorskiego postanowili odzyskać utracony zamek. Wspomniany rybak, mieszkał na zamku i spuścił z okna swej komnaty sieć. Pozwoliła ona dostać się do środka polskim rycerzom, którzy zaskoczyli załogę zamku i zmusili ją do poddania. W ten sposób zamek został odzyskany.

Samoobsługowa stacja naprawy rowerów

Stare miasto
Stare miasto (rynek), obecny plac Wolności, jak w każdej miejscowości stanowił centrum życia miejskiego. Zabudowania w obrębie starego miasta w Białogardzie są dobrze utrzymane i stanowią jeden z najbardziej wartościowych elementów zabudowy miasta. Budynki rynku nie uniknęły jednakże wielu remontów i przebudowy, ze względu na liczne pożary, które trawiły miasto. Nie zachowała się niestety południowa pierzeja rynku, w jej miejsce został wybudowany w latach 60-tych XX w. budynek mieszkalny. Jest to budowla współczesna, niestety nie oddająca charakteru tego miejsca i znacznie odstająca od reszty zabudowań pod względem estetycznym. Oprócz ratusza najciekawsze są budynki w narożnikach rynku - kamienice przy zbiegu ulic Kopernika i Rycerskiej z wieżyczką i lukarnami w mansardowym dachu. Poza tym najbardziej okazałą kamienicą jest kamienica położona przy placu Wolności 11 reprezentująca styl eklektyczny, wpisana do rejestru zabytków. Tu należy zwrócić uwagę na dwie piękne rzeźby znajdujące się w niszach między oknami pierwszego pietra w elewacji frontowej. Wieść niesie, że rzeźby te zostały wykonane przez Boguslava Utecha, dziadka najsłynniejszego przedwojennego miejscowego artysty - Joachima Utecha. Losy kamienicy różnie się toczyły, zmieniała ona swoich lokatorów, prze wiele lat mieścił się tu bank PKO BP, obecnie jest siedziba władz powiatu białogardzkiego. Na głównym placu starego miasta - placu Wolności została urządzona szklana witryna przez która można oglądać odnalezione stanowisko archeologiczne.

Stare miasto
Stare miasto w Połczynie-Zdroju wpisane jest do rejestru zabytków, ponieważ zachował się tu średniowieczny układ urbanistyczny. Zabudowa śródmieścia Połczyna-Zdroju pod względem przebiegu ulic i lokalizacji budynków nie uległa znaczącym zmianom od początku istnienia miasta. Nawet wówczas, gdy zmieniano budowle szachulcowe na murowane, w obrębie starego miasta zachowano pierwotny ich układ. Zabudowa ma jednolity, zwarty charakter i styl architektoniczny. Miasto nie było otoczone murami, a jedynie wałem ziemnym i palisadą. Do miasta wjeżdżało się przez Bramę Czaplinecką oraz Bramę Kołobrzeską. W XIV w. rynek znajdował się w centrum miasta, miał kształt kwadratu a ratusz usytuowany był w jego centralnej części. Z ratusza do zamku prowadziła stroma uliczka (zachowana do dziś). Na przeciągu wieków miejsce to omijanie było przez znaczące wydarzenia. Uchroniło się również przed zniszczeniami w trakcie II wojny światowej. Począwszy od końca XIX w. zaczęły się stopniowe remonty poszczególnych kamienic znajdujących się w obrębie starówki. Zamek, dawniej należący do rodziny von Wedel, jest częścią starego miasta. Obok zamku w obrębie starówki znajduje się kościół pw. Niepokalanego Poczęcia NMP. Do kościoła warto wejść i go zwiedzić, ze względu na zabytkowe elementy jego wnętrza. Obecnie starówka w Połczynie-Zdroju jest bardzo ładnie utrzymana, jej remont i odnowa zakreśla coraz większe kręgi. Centrum rynku zajmuje plac Wolności. W średniowieczu na jego środku stał ratusz. Przed ratuszem stała figura naturalnej wielkości rycerza Rolanda, uznawanego za wzór cnót i symbol walki o prawa obywateli. Dzisiaj w centralnej części placu znajduje się fontanna w kształcie tulipana. Plac wyłożony jest brukiem, oświetlają go latarnie w stylu retro, co nadaje temu miejscu szczególnego uroku. W kamieniczkach okalających rynek znajdują się: Urząd Miejski, Urząd Stanu Cywilnego oraz punkt informacji turystycznej z bezpłatnym dostępem do internetu.
Stare miasto w Połczynie-Zdroju to nie tylko plac. Warto przespacerować się uliczkami znajdującymi się w obrębie starówki. Jedną z bardziej reprezentacyjnych uliczek jest ulica Grunwaldzka. Oprócz tego ulica ta kryje pewne tajemnice. Pod jej powierzchnią znajduje się jedno z najciekawszych znalezisk zawiązanych z początkiem dziejów miasta. Znaleziska dokonano w 1997 r. podczas prac ziemnych związanych z budową sieci gazowej i wymianą instalacji wodno-kanalizacyjnych. Wówczas na głębokości około 1,5 m odnaleziono warstwę okrągłych belek drewnianych ułożonych równolegle w poprzek ulicy. Jest to prawdopodobnie dawna nawierzchnia ulicy z okresu XIII-XIV w. Podobne znaleziska zostały odkryte również na ulicach 5 Marca i Mariackiej. Jednak odkrycie dawnej ulicy pod deptakiem jest szczególnie cenne, ponieważ  sugeruje, iż w średniowieczu prawdopodobnie przebiegał tędy Szlak Solny. Ulica Grunwaldzka musiała być dawniej ważnym miejscem dla karawan kupieckich wiozących sól z kołobrzeskich warzelni w kierunku południowym, na trakt do zamku Drahim i dalej w stronę Wielkopolski. Dzisiaj ulica Grunwaldzka zamknięta jest dla ruchu kołowego i stanowi deptak dla pieszych mieszkańców miasta i turystów. Znajdują się tu liczne sklepy i punkty gastronomiczne. Ulica zabudowana jest kamieniczkami 2 lub 3 kondygnacyjnymi pochodzącymi z II połowy XIX i początku XX w. Niektóre z kamienic wymagają remontów, ale to nie odbiera uroku uliczce, tym bardziej że niektóre z nich już odnowiono. Nawierzchnia ulicy wyłożona jest brukiem, oświetlona latarniami w stylu retro. Warto zwrócić uwagę na ułożony z kostki brukowej herb miasta, wkomponowany w nawierzchnię na początku deptaku od strony ul. 5 Marca. Deptak kończy się niewielkim placem. Na placu zwracają uwagę piękna zieleń oraz dwa stojące naprzeciwko siebie budynki. Jednym z nich, starszym, jest gmach szkoły podstawowej zbudowany w latach 1866-1867, charakteryzujący się bogatą formą architektoniczną. Wyróżnikiem tego stylu są elewacje z czerwonej cegły i zastosowanie kształtek ceramicznych tworzących bogatą dekorację plastyczną ścian. Drugim budynkiem przy placu jest siedziba poczty, która pochodzi z przełomu XIX i XX w.  Przed wejściem do budynku rośnie piękny pomnik przyrody. Jest to górujący nad całym skwerem dąb o obwodzie 320 cm, liczący ponad 120 lat. Inną uliczką, którą warto się przespacerować jest ulica 5 Marca. W chwili obecnej jest ona niemal całkowicie odnowiona.

Staromiejski układ urbanistyczny
W Czaplinku do czasów współczesnych zachował się historyczny, XIII-wieczny układ Starego Miasta. Jego początki sięgają początków naszej ery. Wówczas w okolicach przebywali Goci, a po nich osiedlili się Słowianie. Według kronik w XII wieku miejscowy gród został spalony przez Bolesława Krzywoustego, a okoliczne ziemie zostały przyłączone do jego księstwa. Wydarzeniem, które ukształtowało obecny wygląd miasta było sprowadzenie przez księcia wielkopolskiego Przemysława II rycerzy Zakonu Świątyni Jerozolimskiej (Templariuszy). Nastąpiło to jesienią 1286 roku. Znani z przedsiębiorczości Templariusze szybko doprowadzili do przekształcenia skromnej osady rybackiej w prężnie funkcjonujący gród zwany świątynnym. Około 1290 roku Czaplinek otrzymał prawa miejskie. Wytyczono wówczas widoczną do dzisiaj charakterystyczną siatkę prostopadle krzyżujących się ulic wraz z centralnie umieszczonym rynkiem. Bogacący się na odbywających się w mieście jarmarkach mieszczanie budowali okazałe domy, które niestety nie dotrwały do naszych czasów. W XVI wieku Czaplinek przeżywał swój szczytowy okres rozwoju. Niestety w XVI wieku miasto pustoszyły ogromne pożary, a w XVII i XVIII wieku wojny trzydziestoletnia i siedmioletnia. Chociaż każdorazowo miasto podnosiło się z kolan to energia wkładana była w odbudowę, a nie rozwój. W związku z tym Czaplinek nie odegrał wiodącej roli w dziejach regionu. Pewną poprawę statusu miasta przyniosło dopiero doprowadzenie do miasta kolei, wybrukowanie ulic oraz uruchomienie sieci gazowniczej. Niestety na skutek działań II wojny światowej Czaplinek uległ zniszczeniu w znacznym stopniu. Całość założenia Starego Miasta została wpisana do rejestru zabytków.

Staromiejski układ urbanistyczny
W Złocieńcu do czasów współczesnych zachował się historyczny, XIV-wieczny układ Starego Miasta. Jego początki sięgają początków naszej ery. Wydarzeniem, które ukształtowało obecny wygląd miasta było nadanie mu praw miejskich. 13 grudnia 1333 roku bracia Hasso i Ludeke von Wedel dokonali lokacji miasta Falkenburg w oparciu o prawo magdeburskie. Złocieniec od samego początku był miastem prywatnym. Dominowała w nim ludność przybyła z terenów obecnych Niemiec. Wytyczono wówczas widoczną do dzisiaj charakterystyczną siatkę ulic oraz centralnie umieszczony rynek. Dynamiczny rozwój Złocieńca przerwała wojna trzydziestoletnia (1618-1648), a ciężki okres podtrzymał pożar z 1658 roku. Za sprawą otwarcia pierwszej na Pomorzu Zachodnim przędzalni wyposażonej w maszynę parową Złocieniec przeżywa ożywienie gospodarcze. Pomocne w tym było wyjście miasta spod zarządu prywatnych właścicieli i doprowadzenie kolei. Z pierwotnego założenia miejskiego do naszych czasów dotrwał jedynie kościół. Pewne wyobrażenie o dawnym Złocieńcu dają: XIX-wieczny ratusz, stojący w miejscu pierwszej budowli z XIV wieku oraz resztki zamku przy ulicy Ogród Pałacowy. Całość założenia Starego Miasta w Złocieńcu została wpisana do rejestru zabytków.

Stary Ratusz
Budynek Starego Ratusza jest klasyczną kamienicą kupiecką. Nie wiadomo jednak wiele o jego pierwotnym wyglądzie, ponieważ został strawiony przez pożar w roku 1506. Najprawdopodobniej wybudowano go w XIV w. i stał na środku rynku. Odbudowany ratusz również został spalony w pożarze w 1677 r., a kolejny zbudowano już jako dwukondygnacyjny budynek z wieżą drewnianą z zegarem i dzwonem odlanym przez Ernsta Kritewitta z Kołobrzegu. Przez lata ratusz popadał w ruinę, aż w roku 1845 został zamknięty, a w 1847 rozebrany. Istniała wówczas potrzeba stworzenia reprezentacyjnej siedziby władz miasta w miejscu godnym urzędu. Dlatego też w tym celu zakupiono jedną z kamienic w rynku i dobudowano do niej drewnianą dębową wieżę z zegarem. Od 1847 r. w budynku znajdował się ratusz miejski. W 1867 r. władze miejskie kupiły budynek przyległy do ratusza. Urządzono w nim na piętrze mieszkanie ówczesnego burmistrza, natomiast na parterze miały siedzibę urzędy: sądowy i komorniczy. W piwnicach ratusza znajdowały się miejsca noclegowe, które w początkach XX w. w części zachodniej przeznaczono na piwiarnię ratuszową. Do piwnic prowadzi piękny portal dekorowany roślinnymi motywami. Stary Ratusz był siedzibą władz miejskich do 1924 r. W latach 1926-1952 budynek był siedzibą Muzeum Regionalnego. Po likwidacji muzeum w budynku znajdowały się mieszkania komunalne, do 1998 r. W 2004 r. władze miasta dokonały rewitalizacji części Starego Miasta, w tym Starego Ratusza. Obecnie w Starym Ratuszu znajduje się Urząd Stanu Cywilnego z Pałacem Ślubów oraz Izba Tradycji Regionalnej. W Izbie Tradycji Regionalnej mają miejsce okolicznościowe wystawy dzieł sztuki i inne. Ratusz jest dostosowany dla osób niepełnosprawnych, od podwórka znajduje się winda.

Sławogród
Grodzisko Sławogród to skansen wciąż tętniący życiem. Na jego terenie można nie tylko zobaczyć dawne zabudowania, ale naprawdę przenieść się w czasy wczesnego średniowiecza. Miejsce to posiada w swojej ofercie możliwość poznania m.in. architektury, strojów, rzemiosła, religii. W obrębie skansenu ustawiono zagrody dla zwierząt oraz zorganizowano ogródki, w których rosną zioła. Średniowieczni wojowie zachęcają tu do różnorodnych gier, takich jak rzut toporkiem i oszczepem, strzelanie z łuku, przeciąganie liny, walka na miecze. Kobiety z kolei prowadzą warsztaty kulinarne, na których można na przykład upiec własne podpłomyki. Ponadto w Sławogrodzie organizowane są warsztaty, imprezy i projekty historyczne, w których mogą uczestniczyć wszyscy chętni.

Toporzyk, miejsce postoju i obsługi rowerzystów
Miejsce postoju i obsługi rowerzystów, plac zabaw dla dzieci przy polanie wypoczynkowej, wiata i miejsce na ognisko.

Towarzystwo Koszalińskiej Kolei Wąskotorowej
Koszalin, ul. Kolejowa 4. Dworzec Koszalińskiej Kolei Wąskotorowej, początek trasy zabytkowej kolei, uruchomionej w 1898 roku. Koszalińska Kolej Wąskotorowa to jedyna zachowana kolej tego typu w regionie koszalińskim, jej trasa liczyła niegdyś 120 km i łączyła liczne miejscowości w regionie. W Koszalinie udostępniony do zwiedzania jest zabytkowy dworzec wąskotorowy, gdzie znajduje się izba muzealna. Można tu również zakupić oryginalne pamiątki związane z koleją lub zasięgnąć informacji. Atrakcją koszalińskiej wąskotorówki jest zabytkowy tabor: 100-letnie wagony oraz liczący ponad 70 lat jedyny sprawny w Polsce parowóz Px 48 na tor o szerokości 1000mm. Parowóz prowadzi pociągi na liczącej 20 km urokliwej trasie do znanej miejscowości wypoczynkowej Rosnowo. Rowerzyści przewożą swoje pojazdy za darmo w specjalnym wagonie wąskotorowym. Mogą również skorzystać z przystanków zlokalizowanych na trasie do Rosnowa. Rosnowo to doskonała baza wypadowa do dalszych wycieczek: na przykład po terenie gminy Manowo, wokół jeziora Rosnowskiego, zwiedzić okolice zabytkowej elektrowni wodnej albo wybrać się w kierunku Stawów Paciorkowych zlokalizowanych w gminie Tychowo.

Zamek w Połczynie-Zdroju
Zamek w Połczynie-Zdroju pochodzi z przełomu XIII/XIV w. Zamek wybudowano w niedalekiej odległości od rynku, na niewielkim wzniesieniu, na zlecenie księcia Bogusława IV. W ocenie założycieli zamek miał zabezpieczać południową granicę państwa Gryfitów przed postępującą z południowego zachodu ekspansją Brandenburczyków. Następnie zamkiem władali von Wedlowie. W roku 1374 zamek przeszedł w posiadanie rodu von Manteufflów. Pierwotny wygląd zamku nie jest znany, wiadomo jednak, że był on kilkakrotnie przebudowywany. Pierwsza odbudowa miała miejsce po pożarze w 1500 r. Dokonał jej Kurt von Manteuffel. Prawdopodobnie wówczas oprócz budynków na planie czworoboku wzniesiona została również murowana wieża obronna. W roku 1654 zamek przejął ród von Krockow. Wówczas miała miejsce kolejna przebudowa zamku. W latach 1770-72 Antoni von Krockow zrezygnował z funkcji obronnych i przekształcił budynek w barokowy pałac, którego bryła miała wygląd zbliżony do dzisiejszego. W połowie XIX w. pałac został wykupiony przez władze miejskie. W budynku zamku urządzono pocztę. Następnie w I połowie XIX w. zamek stanowił siedzibę sióstr zakonnych, które prowadziły w nim dom dziecka. Po II wojnie światowej w zamku powstały mieszkania prywatne użytkowane aż do lat 60-tych XX wieku. Zamek na przestrzeni wieków zatracił cechy warowni obronnej,  pozostał jedynie mur oporowy okalający podstawę budowli od strony zachodniej, Łukowa brama wjazdowa oraz brukowany dziedziniec. Długi okres użytkowania przez osoby prywatne i brak remontów sprawił, że budowla zaczęła popadać w ruinę. Wówczas zdecydowano się przeprowadzić prace renowacyjne. W roku 2012, dzięki pozyskaniu przez samorząd funduszy Unii Europejskiej, zamek przeszedł gruntowny remont. Wówczas przebudowano schody do głównego wejścia. Celem zmiany było nawiązanie do wyglądu tej części budynku, jaki zachował się na zdjęciach z przełomu XIX i XX w. Obecnie zamek pełni funkcję instytucji kulturalnej. Budynek składa się z dwóch skrzydeł założonych na rzucie zbliżony do litery „L”. W zamku urządzono Bibliotekę Publiczną im. Juliana Tuwima. Ponadto na parterze znajduje się Zamkowa Galeria Różności. W galerii można nabyć produkty regionalne, wyroby rękodzielnicze i artystyczne wykonane przez miejscowych twórców. Jednak najbardziej reprezentacyjnym miejscem zamku jest sala kominkowa, gdzie organizowane są różnego rodzaju wystawy. Przed wejściem do sali kominkowej znajduje się stała ekspozycja z pamiątkami związanymi z historią Połczyna-Zdroju. W bibliotece istnieje możliwość bezpłatnego korzystania z Internetu.