Brama Bańska
Pod koniec XIX wieku  bramie groziła likwidacja, której powodem miała być rozbudowa miasta. Dzięki uznaniu jej przez Radę Miejską w 1864 roku za zabytek budowla została nienaruszona. W 1888 roku obiekt został wyremontowany, a w 1979 roku podczas kolejnego remontu odtworzono blanki tarasu strzelniczego.
Południowa elewacja bramy Bańskiej, tuż nad przejazdem ma ceramiczną dekorację blendową. W północnej elewacji nad przejazdem znajduje się ostrołukowa blenda. W zachodniej ścianie jest wykusz pełniący funkcję latryny tzw. dansker. Także tam odnajdziemy strzelnice i półkoliste okienka.

Brama Myśliborska
Brama wieżowa, dwustopniowa, na rzucie prostokąta o wymiarach 8 x 8,5 m i wysokości 20,25 m. Powstała na początku XIV wieku i stanowiła najważniejszą budowlę obronną miasta. Wybudowana z kamienia i nadbudowana z cegły na początku i pod koniec XV wieku. W XV wieku była rozbudowana o przedbramie, które zostało rozebrane w 1919 roku. Nazwa bramy związana jest z wyjazdem w kierunku Myśliborza.

Centrum Informacji Turystycznej w Gryfinie
Centrum mieści się zaledwie kilka metrów od brzegu Odry Wschodniej, na Nabrzeżu Miejskim. Ten popularny wśród mieszkańców i turystów deptak oferuje wyjątkowe, o każdej porze dnia i roku, widoki na znajdujące się na przeciwległym brzegu Międzyodrze - unikalny w skali kraju obszar przyrodniczy będący fragmentem Parku Krajobrazowego Dolina Dolnej Odry.
Zaledwie kilkadziesiąt metrów dzieli Centrum od wjazdu na trasę rowerową Blue Velo (nr 3) prowadzącą w stronę Szczecina lub przez miasto i dalej na południe w stronę Trzcińska-Zdroju. Spod naszych drzwi rowerzyści mogą wyruszyć w kierunku mieszczącej się 3 kilometry dalej polsko-niemieckiej granicy, za którą można wjechać na wiele tras rowerowych, w tym międzynarodowy szlak rowerowy Odra-Nysa o długości 630 kilometrów. Kilkanaście minut dzieli rowerzystę od ścieżki z Gryfina do Gardna skąd niedaleko już do Puszczy Bukowej i kolejnych szlaków rowerowych. Pod oknami CIT można bezpiecznie zaparkować rower, w budynku i jego okolicy złapiecie wi-fi, a na nabrzeżu znajduje się bezpłatna toaleta. Przez całą długość nabrzeża prowadzi ścieżka rowerowa. Kluczową rolą całorocznego Centrum jest udzielanie informacji o ofercie turystycznej i kulturalnej okolic, ale to nie jedyna nasza działalność. To miejsce, w którym organizuje się wystawy promujące lokalnych twórców oraz liczne wydarzenia wykorzystujące potencjał turystyczny i przyrodniczy tych okolic, takie jak rajdy rowerowe, wyprawy kajakowe czy wycieczki piesze. Posiadamy szeroki wybór map rowerowych bliższych i dalszych okolic zarówno po polskiej jak i po niemieckiej stronie. Dysponujemy również licznymi mapami, folderami i opracowaniami turystycznymi oraz drobnymi pamiątkami jak pocztówki, naklejki czy magnesy. Każdy, kto chce wyjść od nas z pamiątkową pieczątką w Książeczce wycieczek kolarskich, w dzienniku podróży czy na widokówce, może wybierać spośród kilku różnych wzorów. Rowerzyści od lat stanowią największą grupę turystów odwiedzających nasze Centrum. Stałym widokiem u nas są zaparkowane rowery i turyści odpoczywający na ławkach przed dalszą podróżą.
Zaopatrzymy Was w niezbędne mapy, powiemy gdzie możecie wypić kawę czy zjeść obiad nie spuszczając oka z roweru i bagażu, podpowiemy, jeśli zajdzie potrzeba, gdzie znajdziecie serwis rowerowy i wysłuchamy Waszych opowieści z podróży, a to lubimy najbardziej :).

Centrum Informacji Turystycznej w Trzcińsku-Zdroju

Centrum Sportu i Rekreacji w Gryfinie
Ośrodek, to przepięknie położony nad brzegiem Odry kompleks noclegowo-rekreacyjno-sportowy. To całoroczny obiekt posiadający odpowiednie warunki do obsługi zarówno gości indywidualnych jak i dużych grup zorganizowanych. Sąsiaduje z Międzyodrzem - unikalnym w skali kraju obszarem przyrodniczym znajdującym się na terenie Parku Krajobrazowego Dolina Dolnej Odry. Kameralna atmosfera, czyste powietrze oraz mnóstwo zieleni gwarantuje oderwanie od zgiełku miasta i wypoczynek. Jednocześnie wystarczy zaledwie krótki spacer do centrum miejscowości. Obiekt dysponuje 96 miejscami noclegowymi w pokojach jedno-, dwu- i trzyosobowych w budynku głównym oraz w domkach z pełnym węzłem sanitarnym, TV oraz Internetem. Na terenie Ośrodka znajduje się także pole biwakowe, na którym można rozbić namiot lub postawić przyczepę kempingową albo camper. Jest również miejsce na ognisko zarówno na terenie Ośrodka jak i drugie, ogólnodostępne tuż obok. Na terenie znajduje się, serwująca domowe obiady, prywatna restauracja z ogródkiem zewnętrznym oraz niewielkim placem zabaw dla najmłodszych. W skład kompleksu wchodzą również dwa pełnowymiarowe boiska trawiaste do piłki nożnej, pełnowymiarowe boisko do piłki nożnej o nawierzchni sztucznej, boisko do siatkówki plażowej. Nad brzegiem Odry, w miejscu do plażowania, Ośrodek prowadzi wypożyczalnię sprzętu wodnego. W jej ofercie są kajaki jednoosobowe, kajaki dwuosobowe z miejscem dla dziecka, deski SUP. Parę minut spaceru, a jeszcze mniej jazdy rowerem, dzieli Ośrodek od aquaparku z basenem sportowym, basenami rekreacyjnymi z masażami oraz kompleksem saun, solariów i tężni. Rowerzysta potrzebuje zaledwie kilku minut, żeby z Ośrodka wjechać na trasę Blue Velo (nr 3) prowadzącą na północ w stronę Szczecina lub przez miasto i dalej na południe w stronę Trzcińska-Zdroju. Równie blisko jest do granicy z Niemcami, gdzie można wjechać na wiele tras rowerowych w tym międzynarodowy szlak rowerowy Odra-Nysa o długości 630 kilometrów. Kilkanaście minut dzieli rowerzystę od atrakcyjnej krajobrazowo i kulturowo ścieżki z Gryfina do Gardna skąd niedaleko już do Puszczy Bukowej i kolejnych tras rowerowych.

Dom przy ul. Kościuszki 7
W zachodniej części rynku odnajdziemy wybudowany w drugiej połowie XIX wieku dom mieszkalny. Obiekt został wzniesiony na miejscu dawnego, być może ryglowego budynku, na planie prostokąta o wymiarach 17,10 na 12,80 metrów, frontem jest zwrócony w stronę rynku. Parterowy dom mieszalny jest podpiwniczony. Dach domu jest wysoki i dwuspadowy, poddasze jest użytkowe.
Elewacja frontowa domu jest siedmioosiowa, bezstylowa. Do domu prowadzą dwa wejście – od strony oficyny i przejazdu bramnego. Budynek jest murowany, całość jest otynkowana. W piwnicy odnajdziemy ceramiczne sklepienie kolebkowe, które wskazują na pierwszą połowę XIX wieku – być może jest to pozostałość po wcześniejszym budynku. Nie zachowała się oryginalna stolarka okienna i drzwiowa. W 1985 roku do zabytkowego budynku dostawiono obiekt biurowy.
Niestety, nie ma dokumentacji wskazującej architekta obiektu, ani pierwszych właścicieli, ale zgodnie z przekazami ustnymi przed wybuchem drugiej wojny światowej w domu mieszkał lekarz. Obecnie w budynku mieści się przedszkole. Dom mieszkalny przy ul. Kościuszki 7 został wpisany na wojewódzką listę zabytków w lipcu 2010 roku.

Głaz w Trzcińsku-Zdroju
Ogromny pomnik-głaz był zwieńczony niegdyś pruskim orłem. Widniał na nim napis i wykuty krzyż w formie krzyża maltańskiego. Napis głosił, że postawiony został aby uczcić pamięć poległych w I wojnie światowej. Ufundowany został przez miejscowe stowarzyszenie wojenne. Odsłonięto go 16 listopada 1924 roku. Ciekawostką jest fakt, że podobno miejscowe wydawnictwo wydało z okazji odsłonięcia pomnika pocztówkę, która pokazywała w kilku fotografiach historię głazu, od wydobycia aż do powstania pomnika. Po 1946 roku, kiedy to kościół został przekształcony z ewangelickiego na rzymsko-katolicki, pomnik przebudowano. Obecnie na głazie znajduje się - zamiast orła - figura Matki Boskiej. Napisy zostały zamurowane i zakryte tablicą z polska inskrypcją: "Pamiątka Nawiedzenia Obrazu MB Jasnogórskiej w Trzcińsko Zdroju 9-10.IX.1962 r. Rok Soborowy".

Izba Muzealna (Pamięci) - Młyn Wodny TCK w Trzcińsku-Zdroju
Oficjalne otwarcie Izby Pamięci
22.11.2013r. odbyło się oficjalne otwarcie Izby Pamięci w Trzcińsku – Zdroju.
Pomieszczenia w Izbie Pamięci
Zrekonstruowano koło młyńskie, które kręci się, poruszane wodami Rurzycy. Przepływającą pod budynkiem rzeczkę widać przez szklaną podłogę i balkoniki. Na parterze zgromadzono wiele przedmiotów życia codziennego w dawnym Trzcińsku, zarówno niemieckim, jak i polskim.
Na parterze jest umiejscowiona wystawa etnograficzna, w której znajdują się eksponaty
ze zbiorów stowarzyszenia, szkół, biblioteki miejskiej. W gablotach znajdują się znaleziska z czasów prehistorycznych, z kancelarii Hitlera, która mieściła się przy Aleii Wolności oraz przedmioty, którymi się posługiwano. Na tablicach możemy zobaczyć opis powstania Trzcińska – Zdroju, opis kościołów znajdujących się na terenie gminy Trzcińska – Zdroju, na innych widzimy opis bram, baszt, murów.
Na I piętrze znajduje się wystawa geologiczna. Wystawa składa się z dwóch części: paleontologicznej, w której znajdują się skamieniałości flory i fauny oraz z części kamiennej, która jest poświęcona technice, rzeźbie i historii poznania budowy geologicznej obszaru epoki polodowcowej.
W gablotach omówione są najważniejsze skały występujące na naszym obszarze.
Wydarzenia
Od momentu otwarcia Izby Pamięci organizowane są wystawy prac pokonkursowych Polsko – Niemieckiego Festiwalu „Europa bez Granic”. Różnego rodzaju  konferencje, spotkania Stowarzyszenia Miłośników Ziemi Trzcińskiej, Noc Muzeów, wycieczki dzieci i młodzieży, organizowane są lekcje historii oraz wszelkie dodatkowe wystawy.

Kamienica przy ul. 2 lutego 20
Kamienica przy ul. 2 Lutego 20 została najprawdopodobniej wzniesiona na początku XX wieku – dokłada data budowa nie jest znana, czas powstania został zaś określony na podstawie cech architektonicznych budynku. Nie istnieje także dokumentacja, która wskazałaby nazwisko architekta.
Trzykondygnacyjny budynek został zaprojektowany na planie prostokąta o wymiarach 15,2 na 12,34 metrów. Obiekt zwieńczony jest łamanym dachem. Od frontu odnajdziemy także pseudoryzalit z dachem pulpitowym i dwiema lukranami z dachami naczółkowymi. Budynek jest całkowicie podpiwniczony, na górze zaś znajduje się mieszkalne, dwukondygnacyjny poddasze.
Ciekawe jest wyposażenie obiektu. W kamienicy zachowały się klasycyzujące sztukaterie, które przedstawiają motywy naturalistyczne. Na ścianach przedsionka odnajdziemy medaliony w obramowaniu a'la wieniec laurowy. W jednym z medalionów przedstawione jest popiersie młodej kobiety.
Od zakończenia drugiej wojny światowej kamienica należy do Skarbu Państwa. W Obiekcie utworzono przychodnię, w górnej partii budynku znajduje się część mieszkalna. Budynek jest ciekawym przykładem architektury miejskiej z początku XX wieku, wzbogaconej elementami rustykalnymi. Kamienica została wpisana na wojewódzką listę zabytków w grudniu 2009 roku.

Kamienica przy ul. Kościuszki 1
Budynek przy ul. Kościuszki 1 i Chojnickiej 2 jest jednym z najokazalszych obiektów przy rynku w Trzcińsku-Zdroju. Kamieniczka została wzniesiona pod koniec XIX wieku. Budynek jest w całości murowany, zaprojektowano go na planie prostokąta o wymiarach 14,97 na 11 metrów. Obiekt jest dwukondygnacyjny z użytkowym poddaszem. Elewacja frontowa jest trzyosiowa w dolnej części i pięcioosiowa na wysokości piętra z balkonem umieszczonym w centralnej części.
Niestety, nie zachowała się dokumentacja, która potwierdziłabym tożsamość pierwszych właścicieli, albo wskazałaby nazwisko architekta. Z całą pewnością w kamienicy mieszkali ludzie majętni, zgodnie z tradycją budynki przy głównym rynku były zajmowane przez najbogatszych mieszczan. Parter budynku prawdopodobnie od początku przeznaczony był na cele handlowe. PO drugiej wojnie światowej obiekt stał się własnością państwa, w 1993 roku kamienica została sprzedana, dziś to własność prywatna.
Charakterystyczna dla XIX-wiecznego budownictwa architektura jest utrzymana w stylu neoklasycystycznym. Nie zachował się jednak oryginalny układ pomieszczeń, nieczynne jest dawne wejście do sklepu. Nie zachowało się także oryginalne wyposażenie budynku. Prawdopodobnie w latach 60. XX wieku wymieniono pierwotną stolarkę okienną i drzwiową. W latach 90. XX wieku odnowiono elewację frontową i pokrycie dachowe. Powierzchnia użytkowa kamienicy to 345 metrów kwadratowych.
Obiekt został wpisany na wojewódzką listę zabytków w grudniu 2005 roku.

Kościół filialny pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny
​Kościół wzniesiono w II poł. XIII wieku. Jest to świątynia salowa, orientowana, założona na planie prostokąta, zbudowana z kostki granitowej, z ukośnie profilowanym cokołem u dołu ścian. Na początku XVII wieku kościół przebudowano w barokowym stylu. W XVIII wieku dobudowano wieżę kościelną, którą w XIX wieku rozebrano i wybudowano wieżę neogotycką, z cegły. Wówczas wzniesiono także ceglany szczyt zachodni oraz zbudowano mur dookoła kościoła. Prawdopodobne jest, że wtedy zamontowano emporę chóru. Wnętrze kościoła zdobią malowidła ścienne z XX wieku. W ołtarzu z 1961 roku możemy zobaczyć trzy figury: Najświętszą Marię Pannę, św. Józefa i św. Antoniego.
Kościół poświęcony 8 IX 1947 r. Należy do Parafii pw. MB Nieustającej Pomocy Trzcińsko Zdrój.

Kościół parafialny pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Gryfinie
Pierwszy etap budowy gotyckiego kościoła trwał w latach 1278 - 1300, kiedy wybudowano wschodnią część świątyni, czyli prezbiterium i transept. Wówczas też ufundowano ołtarz. Zakończenie drugiego etapu budowy wiąże się z ufundowaniem przez księcia Ottona I drugiego ołtarza. W tym czasie powstał korpus bazylikowy, ceglany, o trzech nawach i wieża zachodnia, kamienna w dolnej części. W trzecim etapie budowy, który przypadł na XV wiek, nawy boczne zostały podwyższone do wysokości nawy głównej i zostały założone sklepienia gwiaździste. Na początku XX wieku średniowieczny stożek wieży został zamieniony na neobarokowy hełm, który kontrastuje z architekturą gotyku.
We wnętrzu świątyni warto zwrócić uwagę na renesansową ambonę rzeźbioną w piaskowcu oraz XVI - wieczne stalle w prezbiterium.
Kościół został poświęcony 2 IX 1945 r.

Licznik rowerowy Chwarstnica

Obwarowania miejskie
Gryfino jest w posiadaniu praw miejskich od drugiej połowy XIII wieku. Szybki rozwój miasta w tym okresie wpłynął na decyzję o budowie obwarowań miejskich. Pierwsze, wybudowane w 1284 roku były podwójnymi wałami drewniano-ziemnymi. Następnie rozpoczęto budowę obwarowań kamienno-ceglanych. Prace nad fortyfikacją zakończyły się w XV wieku. Na przełomie XV i XVI wieku zdecydowano się umocnić bramy (dobudowano przedbramia).
Po zakończeniu wszystkich prac, w pełnej linii obwarowań Gryfina było 32 prostokątne czatownie, wysunięte nieco poza linię murów, rozstawione co 20 - 25 metrów i jedna baszta cylindryczna. Do miasta prowadziły dwie bramy – Szczecińska, która była ustawiona od strony północnej i Bańska, gwarantująca wjazd od strony południowej. Dodatkowo od strony Odry wybudowano trzy furty wodne. Bezpieczeństwo miasta było podniesione także przez otaczającą mury fosę zasilaną przez pobliską rzekę. Gryfińskie obwarowania przetrwały do XVII wieku. W 1640 roku wojska szwedzkie zniszczyły mury od strony Odry. Zachodnia część fortyfikacji do reszty została zniszczona przez powodzie, które miały miejsce w 1780 i 1830 roku. Pod koniec XVIII wieku podjęto decyzję o likwidacji przedbramia.
Dziś w Gryfinie zachowały jedynie niewielkie fragmenty murów wraz z pozostałościami po czatowniach po stronie południowej i północnej. Przy dzisiejszej ulicy Bolesława Chrobrego odnajdziemy jedyną zachowaną, gotycką bramę Bańską (wcześniej brama św. Jerzego). Pod koniec XIX wieku  bramie groziła likwidacja, której powodem miała być rozbudowa miasta. Dzięki uznaniu jej przez Radę Miejską w 1864 roku za zabytek budowla została nienaruszona. W 1888 roku obiekt został wyremontowany, a w 1979 roku podczas kolejnego remontu odtworzono blanki tarasu strzelniczego.
Południowa elewacja bramy Bańskiej, tuż nad przejazdem ma ceramiczną dekorację blendową. W północnej elewacji nad przejazdem znajduje się ostrołukowa blenda. W zachodniej ścianie jest wykusz pełniący funkcję latryny tzw. dansker. Także tam odnajdziemy strzelnice i półkoliste okienka.
Średniowieczne obwarowania Gryfina zostały wzniesione z głazów granitowych, które były łączone zaprawą gliniano-wapienną. Kamienie były układane nieregularnie. Część murów utworzonych z cegieł została stworzona zgodnie ze sposobem wendyjskim. Od strony południowo-wschodniej został zachowany najdłuższy fragment średniowiecznych obwarowań, ma około 70 metrów długości.
Obwarowania miejskie w Gryfinie zostały wpisane na listę zabytków we wrześniu 1958 roku.

Obwarowania miejskie Trzcińska Zdrój
Mimo burzliwej przeszłości, wielu pożarów oraz wojen, które przetoczyły się przez Trzcińsko-Zdrój w mieście zachowała się całkiem okazała linia murów. Obwarowania zostały wzniesione w XIV – XV wieku z kamienia polnego i cegły. Dawniej mury miały 30 wieżyczek strzelniczych, otoczone były fosą i wałem ziemnym – te zabezpieczenia zostały zlikwidowane w XIX wieku.
Do naszych czasów w linii fortyfikacji zachowało się 5 baszt łupinowych, 20 prostokątnych, dwie baszty – Prochowa i Bociana i dwie bramy – Myśliborska i Chojeńska (istniały trzy, nie przetrwała brama Strzeszowska).
Brama Myśliborska została wzniesiona w XIV wieku na wysokość ponad 20 metrów i była najważniejszy element obronny miasta. Obiekt został wybudowany w dolnej części z ciosów granitowych, w górnej z cegły. Jest to wieżowa brama utworzona na rzucie prostokąta. Zabytek wyposażony jest w żelazną kratę, która zastąpiła wcześniejszą, drewnianą. W XVI wieku do bramy dobudowano ośmioboczne nadbudowy, które służyły do obserwacji. W bramie widoczne są także otwory strzelnicze. Nazwa bramy pochodzi od umiejscowienia w murze – skierowana jest w stronę Myśliborza.
Brama Chojeńska została wybudowana w XIV wieku na wysokość 18 metrów. W XV wieku do obiektu dobudowano przedbramie, które zostało zburzone w XIX wieku. Tak jak w przypadku Bramy Myśliborskiej, Chojeńska w dolnej kondygnacji została wybudowana z kamienia polnego, zaś w górnej z cegły. Również ta brama posiada żelazną kratę, która niegdyś była zasuwana na noc. W XVI wieku do bramy dobudowano ośmioboczne nadbudowy, które umożliwiały obserwację. Do przemieszczania się między kondygnacjami bramy służył drabiny. Brama posiadała stałą załogę, uzbrojenie i zapasy żywności. I w tym przypadku nazwa jest związana z kierunkiem, w którym została wybudowana.
Baszta Prochowa powstałą w XV wieku poprzez zamknięcie półkolistej czatowni. Baszta na rzucie koła najprawdopodobniej służyła do przechowywania prochu. Dolna część budowli została wzniesiona z kamieni, górna zaś z cegły. W baszcie widoczne są otwory strzelnicze, obiekt jest wyposażony w ganek obronny, wykończony murem bez blankowania.
Nazwa Baszty Bocianiej powstała w XIX wieku i pochodzi od gniazda bocianiego, które istnieje na budowli do dziś. Sam obiekt został wybudowany w XV wieku poprzez zamknięcie XIV-wiecznej prostokątnej czatowni. Do ceglanej baszty w XIX wieku dobudowano budynek mieszkalny. W murach baszty odnajdziemy trzy okna strzelnicze.
Fortyfikacje miejskie Trzcińska-Zdroju zostały wpisane na listę zabytków w listopadzie 1963 roku.

Poczta
W centralnej części miasta, przy głównym rynku, na południe od kościoła odnajdziemy XIX-wieczny budynek poczty. Obiekt został zaprojektowany w 1885 roku, nieznana jest jednak data końca budowy, ani nazwisko architekta. Przypuszcza się, że obecny budynek poczty został wzniesiona na miejscu poprzedniego obiektu.
Budynek został zaprojektowany na planie litery L. Obiekt jest dwukondygnacyjny, oba skrzydła zwieńczone są dwuspadowym dachem. Elewacja frontowa jest siedmioosiowa, w centralnej części fasady umieszczony jest ryzalit. Piętra poczty oddzielone są gzymsem. Boczna elewacja jest dwuosiowa. Obiekt został wzniesiony z cegły ceramicznej, całość jest otynkowana. Dawniej w ryzalicie w centralnej części głównej fasady znajdował się napis „KEISERLICHES POSTANT”.
Po zakończeniu II wojny światowej w budynku przy Rynku 3 umieszczono Urząd Poczty Polskiej oraz mieszkania.
Kubatura obiektu wynosi 2766 metrów sześciennych, całkowita powierzchnie użytkowa to 351 metrów kwadratowych. Obiekt został wpisany na wojewódzką listę zabytków w grudniu 1993 roku.

Pomnik poległych i zaginionych żołnierzy I wojny światowej
Pomnik upamiętniający żołnierzy poległych i zaginionych w I wojnie światowej w Trzcińsko-Zdroju (niemieckie Bad Schönfliess) został ufundowany w 1921 roku. Zabiegali o niego kombatanci i mieszkańcy miasta. Pomnik chciano kilkakrotnie likwidować, jednak przetrwał on do dziś. W ostatnich latach został odrestaurowany. Ma on formę obelisku z wykutym krzyżem żelaznym. Na froncie znajduje się tablica, a na niej data 1914-1918. Odczytać możemy z niej napis: "Naszym ukochanym braciom, którzy ponieśli śmierć w światowej wojnie" oraz dwie kolumny nazwisk żołnierzy i daty ich śmierci. Dwie kolumny nazwisk rozdziela miecz zakończony sercem. Osoby, których nazwiska znajdziemy na tablicy, to m.in.: Paul Gollnick (24.12.1914), Franz Fredrich (09. 05.1914), Erich Zastrow (25.12.1914), Franz Schulz (10.7.1916), Fritz Gollnick (11.02.1915), Walter Gericke (26.11.1916), Max Glase (26.02.1915), Herman Katzke (30.07.1917), Emil Unrath (29.03.1915). Na dole tablicy pod wymienionymi poległymi znajduje się jeszcze napis o treści: "Wierni i wdzięczni! Męskie Stowarzyszenie Gimnastyczne „Naprzód” Trzcińsko Zdrój".

Ratusz
W południowej części miasta, przy ul. Rynek 15 odnajdziemy XV-wieczny ratusz. Gotycki budynek został wzniesiony w XIII wieku jako dom kupców. Na przełomie XIV i XV wieku obiekt został rozbudowany, a w XVI wieku dorobiono późnogotyckie ozdobne szczyty, sklepienie krzyżowe i siatkowe. Ratusz został wybudowany na rzucie prostokąta, budynek jest z czerwonej cegły pokrytej tynkiem. Dwukondygnacyjny obiekt jest podpiwniczony i zakończony dwuspadowym dachem pokrytym ceramiczną dachówką.
W części pomieszczeń odnajdziemy krzyżowo – żebrowe sklepienia, a w dawnej sali sądowej sklepienia siatkowe z polichromią z XVI wieku. Polichromie z motywami roślinnymi i geometrycznymi zostały odkryte podczas prac konserwatorskich, przeprowadzonych w latach 80. XX wieku.
Obiekt na przestrzeni wieków był wielokrotnie remontowany, przebudowywany i odbudowywany. Przez to budynek często zmieniał swój wygląd, ale w fundamentach ratuszu zachowała się jego najstarsza część. Gruntowne prace remontowe były wykonane po wojnie trzydziestoletniej, w drugiej połowie XVII wieku, na przełomie XIX i XX wieku. Ostatni znaczący remont został przeprowadzony na przełomie lat 80. i 90. XX wieku.
Ratusz pełnił wiele funkcji, a każda z kondygnacji była wykorzystywana do innych celów, w zależności od potrzeb mieszkańców. Sale były wykorzystywane w celach handlowych, urzędowych, religijnych czy sądowniczych. Do początków XIX wieku na parterze odbywały się jarmarki, po wojnie mieścił się tam karcer oraz posterunek policji. Obecnie ratusz służy administracji miejskiej. Na parterze odnajdziemy sale urzędników, na piętrze gabinet burmistrza oraz dużą salę, w której odbywają się sesje Rady Miasta i udzielane są ślubu cywilne.

Sklep sportowy SPORTGRYF
Nasz sklep znajduje się nieopodal nadodrzańskiej trasy rowerowej Blue Velo północ-południe - etap IV - V (Szczecin - Gryfino - Trzcińsko-Zdrój), łączącej się od północy z trasą Wokół Zalewu Szczecińskiego (Blue Velo etap I - II – III), a od południa z Trasą Pojezierzy Zachodnich – etap I Siekierki – Myślibórz.
Sklep sportowy prowadzi m.in. sprzedaż części zamiennych i naprawczych do rowerów oraz innych artykułów przydatnych turystom rowerowym,  jak np. sakiewki i sakwy, bidony, śpiwory, plecaki itp.  a także odzieży sportowej i obuwia. Można tu napompować opony, otrzymać mapki rowerowe oraz uzyskać  informacje o wydarzeniach, atrakcjach turystycznych i miejscach gastronomicznych. Z uwagi na to, że w sklepie funkcjonuje punkt przyjmowania zakładów bukmacherskich, jest on czynny również w niedziele.
Nasz obiekt zlokalizowany jest 350 m od górującego nad miastem XIII wiecznego kościoła, tuż przy stadionie miejskim w Gryfinie, Centrum Sportowo-Rekreacyjnym z miejscami noclegowymi, punkcie gastronomicznym z obiadami domowymi, sieci sklepów spożywczo-przemysłowych, nieopodal Nabrzeża nad Odrą, Centrum Wodnego Laguna, Parku Krajobrazowego Doliny Dolnej Odry, przejścia granicznego Gryfino – Mescherin, niespełna 6 kilometrów od słynnego Krzywego Lasu. W pobliżu znajdują się również inne lokalne szlaki piesze i rowerowe nad pobliskie jeziora oraz miejsca atrakcyjne turystycznie.

Stare miasto
Najprawdopodobniej początkiem miasta był gród plemienia Lubuszan, który wchodził w skład pomorskiej kasztelani cedyńskiej. Średniowieczna osada znajdowała się na szlaku handlowym, który łączył Wielkopolskę z ziemiami wieleckimi. Pierwsze wzmianki dot. wsi pochodzą z 1248 roku. Najprawdopodobniej w połowie XII wieku, jeszcze przed 1233 roku Trzcińsko-Zdrój otrzymało prawa miejskie, a 1281 roku miastu nadano prawa targowe.
W XIV wieku Trzcińsko-Zdrój zostało otoczone murami obronnymi. W XV miasto zarządzali Krzyżacy, podczas ich panowania miasto została zaatakowane i zniszczone przez husytów. Trzcińsko-Zdrój zostało doszczętnie zniszczone podczas wojny trzydziestoletniej, a ludność wymordowana. Spokojniejsze czasy dla miasta przyszły dopiero w XVIII wieku, gdy sytuacja gospodarcza zaczęła się poprawiać dzięki rozwojowi rzemiosła. Pod koniec XIX wieku jeden z miejscowych lekarzy odkrył w okolicy miasta pokłady torfów borowinowych, dzięki temu w 1898 roku w Trzcińsku-Zdroju założono zakład leczniczy, a miasto przekształcono w miejscowość uzdrowiskową. I chociaż taką funkcję Trzcińsko-Zdrój pełniło do końca II wojny światowej, człon „Zdrój”, który jest zarezerwowany dla uzdrowisk pozostał w nazwie.
Mimo wielu wojen przeprowadzonych na przestrzeni wieków w Trzcińsku-Zdroju zachował się średniowieczny układ ulic. Obwarowania miejskie, które zostały wzniesione w średniowieczu przetrwały do naszych czasów w znacznej części. W linii obwarowań zachowało się pięć baszt łupinowych, dwadzieścia prostokątnych, dwie baszty – Prochowa i Bociania i dwie bramy miejskie – Myśliborska i Chojeńska. Fortyfikacje zostały wzniesione z kamienia polnego i cegły.
W centralnym punkcie starego miasta odnajdziemy średniowieczny ratusz, który został wybudowany w XIII wieku jako dom kupców. Przy ul. Kościelnej, obok rynku odnajdziemy wczesnogotycki kościół farny MB Nieustającej Pomocy, który został wzniesiony w drugiej połowie XIII wieku. Na liście zabytków znajduje się także kamienica, która mieści się na rogu ul. Kościuszki i Chojnickiej, a także budynek (obecnie przychodnia) przy ul. 2 Lutego 20.
Teren starego miasta w Trzcińsku Zdroju został wpisany na listę zabytków w kwietniu 1955 roku.

Stary Młyn nad Tywą
„Niewymuszona atmosfera. Piękna przyroda. Cisza i spokój… no i wygodne łóżka ;)
Na koniec długiego rowerowego dnia, jesteśmy tu dla Ciebie.”

Szkoła
Szkoła znajduje się w centralnej części starego miasta Trzcińska-Zdroju. Obiekt został wzniesiony na planie odwróconej Litery L. Budynek jest właściwie trzybryłowy – wschodnie i zachodnie skrzydło mają formę leżących prostopadłościanów, które są nakryte kopertowymi dachami, a jednokondygnacyjna przybudówka jest leżącymi prostopadłościanem z pulpitowym dachem. Na listę zabytków wciągnięte są tylko oryginalne budynki (bez wtórnej dobudówki).
Budynek szkoły został wzniesiony w pierwszej połowie XIX wieku, w miejscu, które od lat było związane z instytucjami szkolnymi. Niestety nie zachowały się żadne dokumenty, które pomogłyby wskazać dokładną datę powstania zabudowy oraz nazwisko architekta. Budowla została wzniesiona z cegły na fundamentach z kamienia polnego, trzykondygnacyjny budynek jest podpiwniczony. Wewnątrz szkoły w części pomieszczeń zachowały się drewniane podłogi, drewniane poręcze. Nie zachowała się stolarka okienna, wymieniono także część stolarki drzwiowej. Elewacja obiektu jest pięcioosiowa od strony wschodniej i dziesięcioosobowa od strony północnej i południowej. We frontowej części elewacji odnajdziemy ozdobne wstawki w formie tzw. wolego oka.
Po 1945 roku w budynek wciąż był wykorzystywany zgodnie z jego przeznaczeniem. Obecnie działa w nim szkoła podstawowa. Obiekt został wpisany na wojewódzką listę zabytków w lipcu 2010 roku.

Teren starego miasta
Początków Gryfina należy upatrywać w średniowiecznej osadzie rybackiej. Gryfino prawa miejskie otrzymała w 1254 roku. Najintensywniejszy rozwój miasta przypadł na XIII-XIV wiek. By obronić miejscowość przed napadami Brandenburczyków, pod koniec XIII wieku wybudowano podwójny wał drewniano-ziemny, zaś w XIV wieku wzniesiono obwarowania miejskie.
Z linii fortyfikacji zachowały się jedynie nieliczne fragmenty oraz brama Bańska. Najlepiej prezentuje się odcinek murów w południowo-wschodniej części miasta - ma ok. 70 metrów długości.
Stare miasto Gryfina zachowało średniowieczny układ ulic z rynkiem w centralnej części. Przy głównym placu odnajdziemy romański kościół Narodzenia NMP, który został wybudowany w latach 1254 – 1278 i przebudowany w stylu gotyckim na przełomie XV i XVI wieku. Kościół Narodzenia NMP jest jednym z większych na Pomorzu Zachodnim. Świątynia została wzniesiona na planie krzyża greckiego. Szczyt zdobi wieża z neobarokowym hełmem i latarnią. Wewnątrz obiektu odnajdziemy gwieździste sklepienie oraz renesansową ambonę z 1605 roku. Najcenniejszym wyposażeniem kościoła jest pochodzący z 1580 roku ołtarz główny, autorstwa Dawida Redtela. Dziś część ołtarza (nastawa) znajduje się w Muzeum Narodowym w Szczecinie, w świątyni w Gryfinie pozostała predella z przedstawieniem „Ostatniej Wieczerzy”. Obecny, neogotycki ołtarz pochodzi z XIX wieku. Organy, które znajdziemy w kościele są dziełem słynnego, szczecińskiego producenta - Barnima Grüneberga.
Przy skrzyżowaniu obecnych ul. 1 Maja i Sprzymierzonych znajduje się zabytkowy budynek poczty z 1883 roku. Lokalizacja poczty nie jest przypadkowa i wiążę się z uruchomieniem w 1877 roku linii kolejowej na trasie Kostrzyn-Szczecin.
Niestety Gryfino znacznie ucierpiało podczas walk w 1945 roku. Zniszczono większość zabytkowej zabudowy. Stare miasto Gryfina zostało wpisane na listę zabytków w październiku 1955 roku.