Most Europejski Siekierki – Neurüdnitz
Mosty składają się z przeprawy pieszo – rowerowej oraz punktu widokowego. Całość liczy około 700 metrów. Miejsce to jest bardzo ciekawą pamiątką historyczną, a teraz też świetną atrakcją turystyczną regionu łączącą Polskę i Niemcy. Obiekt jest wspaniałym punktem otwierającym imponujący widok na rozlewiska Odry oraz początkiem rowerowej Trasy Pojezierzy Zachodnich. Budowla powstała w XIX wieku jako most kolejowy, a podczas II wojny światowej została wysadzona. Później most odbudowano, ale przez dziesiątki lat nie był eksploatowany. W 2021 r. zakończono jego przebudowę na odcinku po polskiej stronie. Natomiast 25 czerwca 2022 r. otwarta została niemiecka częśc mostu. Tym samym przejazd rowerem przez Odrę i granicę jest już w możliwy. Na moście powstała ścieżka pieszo-rowerowa, miejsce odpoczynku dla turystów i zadaszona platforma widokowa, a wszystko znajduje się w malowniczej scenerii zachodniopomorskiej przyrody. Most w Siekierkach zlokalizowany jest bowiem na terenie parku krajobrazowego.

Aleja Gwiazd Plejstocenu
Aleja Gwiazd Plejstocenu w Moryniu to plenerowa ścieżka edukacyjna nad jeziorem Morzycko, która tworzy część ścieżki dydaktycznej „Promenada Wielkiego Raka”. Projekt stanowi polski fragment transgranicznego Geoparku „Kraina Lodowca nad Odrą”, skupiającego się na edukacji przyrodniczej i geologii. Ustawiono tam naturalnej wielkości modele zwierząt z epoki lodowcowej (m.in. mamuty, nosorożca włochatego, tygrysa szablozębnego, niedźwiedzia jaskiniowego). Figurki są pokryte futrem, można je dotknąć, a przy nich znajdują się tablice informacyjne i odlewy tropów. Aleja jest częścią Geoparku „Kraina Lodowca nad Odrą”, pełni funkcję edukacyjną i rekreacyjną, a zwiedzanie jest bezpłatne.

Brama Myśliborska
Brama wieżowa, dwustopniowa, na rzucie prostokąta o wymiarach 8 x 8,5 m i wysokości 20,25 m. Powstała na początku XIV wieku i stanowiła najważniejszą budowlę obronną miasta. Wybudowana z kamienia i nadbudowana z cegły na początku i pod koniec XV wieku. W XV wieku była rozbudowana o przedbramie, które zostało rozebrane w 1919 roku. Nazwa bramy związana jest z wyjazdem w kierunku Myśliborza.

Budynki byłego kościoła i klasztoru podominikańskiego
Myśliborski klasztor był jedynym konwentem dominikańskim na terenie Nowej Marchii. Zbudowane w drugiej połowie XIII wieku założenie powstało na planie czworoboku z centralnie umieszczonym dziedzińcem. Główne skrzydło zajmował kościół, pozostałe trzy klasztor. W zachowanym skrzydle klasztoru można podziwiać dwa pomieszczenie, które zostały nakryte kryształowymi i palmowymi sklepieniami. Badacze domniemają, że znajdowały się w nich refektarz i kuchnia. Górne piętro przeznaczone było na cele zakonników. Gotycki orientowany kościół, pierwotnie miał osiem przęseł, lecz na skutek zawalenia w 1635 roku trzech przęseł został skrócony o około 20 metrów. W 1433 roku kościół i klasztor zostały splądrowane przez husytów, a w XVI wieku uległy zniszczeniu w trakcie pożaru. W latach 1539-1593 kościół stał się siedzibą luterańskiej fary. Z tego okresu pochodzi takie wyposażenie jak: dzwony, ambona oraz organy. W 1717 roku kościołem ponownie wstrząsnęła katastrofa budowlana. Zawaliła się wówczas wieża, niszcząc część sklepień. Odbudowa świątyni miała miejsce w latach 1734-38. Jej efektami są zastąpienie sklepień stropem oraz wieża szachulcowa. W XIX wieku świątynia ponownie straciła metraż. Tym razem do czterech przęseł nawy. Pozostałe zamieniono na koszary i spichlerz. W XX wieku w budynkach kościoła i klasztoru mieściły się kolejno: radziecki szpital polowy, polski szpital, Dom Społeczno-Oświatowy, Liceum Pedagogiczne, bursa, Powiatowa Biblioteka Publiczna, sala muzyczna. Od 1955 roku w dawnym klasztorze ma siedzibę Powiatowy Dom Kultury, przekształcony w 1975 roku w Myśliborski Ośrodek Kultury. W pozostałych pomieszczeniach mieści się Powiatowa Biblioteka Publiczna. Ze względu na charakter instytucji zwiedzanie wnętrz zespołu jest ograniczone.

Byłe lotnisko wojskowe
Lotnisko zbudowali Niemcy w 1939 roku tuż przed wybuchem II wojny światowej. Pełniło ono funkcję garnizonu 1. Floty Powietrznej Luftwaffe (Flugplazt Königsberg in der Neumark). W lutym 1945 roku przejęte ono zostało przez Armię Czerwoną, która stacjonowała tu aż do 1992 roku. Uciekający Niemcy zniszczyli część zabudowań. Po przejęciu przez Rosjan miejsce to pełniło funkcję lotniska operacyjnego dla 582. Pułku Lotnictwa Myśliwskiego. W skład uzbrojenia garnizonu wchodziły m. in. samoloty naddźwiękowe MiG-21F i MiG-21F-13 oraz rakiety S-75M. W 1951 roku obiekt został rozbudowany. Zajmował on powierzchnię 423 ha, a na jego terenie znajdowały się m.in. hangary i schrony, pasy startowe, budynki garnizonowe, stacje paliw, bocznica kolejowa, szpital, garaże, składy amunicji i stacja naprowadzania samolotów. Obecnie obiekt ten nie figuruje już w żadnym wykazie lotnisk. Jego teren jest stopniowo zagospodarowywany. Trwa rozbiórka części hangaro-schronów, na miejscu których ma powstać elektrownia słoneczna.

Centrum Informacji Turystycznej w Moryniu
Centrum Informacji Turystycznej w Moryniu to miejsce, w którym uzyskasz wszystkie niezbędne informacje o atrakcjach miasta i okolic.
Na miejscu znajdziesz:
-aktualne mapy i ulotki turystyczne
-lokalne pamiątki (magnesy, kartki, gadżety itp.)
-lokalne produkty i rękodzieło
-rowery do wypożyczenia
-informacje o szlakach, wydarzeniach i ciekawych miejscach w regionie
W ofercie również:
-krótkie spacery z przewodnikiem po Moryniu
-oferta dwóch wycieczek rowerowych po Moryniu i okolicy
CIT w Moryniu jest obecnie prowadzony przez Spółdzielnię Socjalną Tworzyć Razem, która działa na rzecz promocji lokalnej turystyki, wspierania inicjatyw społecznych i budowania partnerstwa w regionie.
Zapraszamy serdecznie-odkryj z nami Moryń!
Godziny otwarcia:
-sezon letni (maj- wrzesień)
codziennie 9:00-17:00
-poza sezonem (październik-kwiecień)
od czwartku do poniedziałku (5 dni w tygodniu) 9:00-17:00

Centrum Informacji Turystycznej w Trzcińsku-Zdroju

Centrum Informacji w Chojnie
Centrum Informacji znajduje się w budynku Zabytkowego Ratusza

Centrum Promocji i Turystyki w Cedyni
W Punkcie Informacji Turystycznej można uzyskać informacje dotyczące oferty turystycznej regionu.
Informacje dotyczące turystyki można uzyskać zarówno w Centrum Promocji i Turystyki przy Placu Wolności 8, jak i w Muzeum Regionalnym w Cedyni położonym przy Placu Wolności 4.
W punkcie tym informacje udzielane są w języku polskim, angielskim oraz niemieckim.

Chałupa nr 4
Stary Kostrzynek jest dawną osadą rybacką, pierwsze wzmianki o miejscowości pochodzą z 1299 roku. W średniowieczu wieś należała do cysterek z Cedyni. Osada często była niszczona przez wylewającą Odrę, w XVIII wieku uregulowanie Odry było powodem upadku rybołówstwa.
We wsi oprócz zabytkowego cmentarza przykościelnego odnajdziemy także chałupę z drugiej połowy XIX wieku. Budynek został wzniesiony na planie prostokąta zbliżonego do kwadratu. Obiekt jest parterowy, zwieńczony dwuspadowym dachem. Budynek w ok. 70% jest podpiwniczony. Dzięki ukształtowaniu terenu piwnica jest niewidoczna od frontu, ale możliwe było wykonanie wejście do piwnicy bez schodów od strony podwórza. Od strony podwórza odnajdziemy także ażurowy ganek.
Układ pomieszczeń wewnątrz chałupy jest symetryczny. Wykorzystywane jest także poddasze budynku. Fundamentami dla chałupy są wmurowane, wybudowane z cegły i kamienia ściany piwnicy. Kubatura obiektu wynosi 504 metry sześcienne, zaś powierzchnia użytkowa budynku to 109 m kw.
W obiekcie zachowała się oryginalna stolarka drzwiowa i okienna, w niektórych z nich oryginalne są także zawiasy i okucia. Nie jest znany architekt obiektu, nie wiadomo także kto zamieszkiwał chałupę przed II wojną światową. Pierwszym powojennym właścicielem obiektu był rolnik z okolic Rzeszowa, który wprowadził się do domu w 1951 roku. Obiekt jest prywatny, dostępny jedynie z zewnątrz. Budynek został wpisany na wojewódzką listę zabytków w czerwcu 1994 roku.

Dąb bezszypułkowy
Dąb bezszypułkowy w Rościnie to pomnik przyrody o obwodzie 520 cm i wysokości 27 m.

Dawna fabryka celulozy
Fabryka celulozy w Osinowie Dolnym została uruchomiona w latach 30. XX wieku przez Niemców. Był to duży zakład składający się z wielu budynków. Na jego terenie znajdował się między innymi 128 metrowy komin z cegły, który do dziś się niestety nie zachował. Fabryka została częściowo zburzona w 1945 roku. Po wojnie obiekt kilkakrotnie miał szansę wrócić do łask, jednakże okoliczności historyczne i gospodarcze pokrzyżowały te plany. Drugie życie zyskał dopiero, gdy w 1993 roku otworzono przejście graniczne Osinów Dolny - Hohenwutzen. Część zabudowań przekształcono wówczas na lokale usługowe. Do dziś wiele budynków jest nadal wykorzystywana.

Dawny kościół
Pierwszy z dwóch kościołów w Rościnie powstał na przełomie XIII i XIV wieku. Jest to romańska, bezwieżowa, salowa budowla, wykonana na rzucie prostokąta. Podstawowym budulcem jaki wykorzystano do budowy świątyni jest kamień. Detale murarskie zostały wykonane z cegły. W zachodniej ścianie architekt umieścił ostrołukowy, potrójnie schodkowany główny portal wejściowy. Obecnie jest on zamurowany. W ścianie południowej dwa portale: podwójnie i pojedynczo schodkowany. Ten drugi został zamurowany. Do wnętrza kościoła światło wpuszczają trzy pary ostrołukowych okien. Wczesnogotyckie szczyty ozdobione zostały ceglanymi blendami. W drugiej połowie XIX wieku kościół został przebudowany z przeznaczeniem na spichlerz. Po II wojnie światowej był magazynem PGR-u, a później nieużytkowany. Chociaż budowla jest w stanie ruiny warto ją zwiedzić nie tylko ze względu na jej wiek, lecz także możliwość zobaczenia detali konstrukcyjnych na co dzień ukrytych w tego typu świątyniach za licznymi sprzętami. Kościół jest ogólnodostępny, lecz podczas zwiedzania należy zachować szczególną uwagę.

Dawny urząd powiatowy
Myślibórz otrzymał prawa powiatu w 1816 roku. W związku ze wzrostem liczby urzędników zaistniała potrzeba budowy nowej siedziby. Nowy budynek starostwa powstał na przełomie XIX i XX wieku. Jest to dwukondygnacyjna budowla, z wysokim podpiwniczeniem i użytkowym poddaszem. W fasadzie dominują okna sali obrad rady powiatowej. Budynek jest obecnie siedzibą Urzędu Stanu Cywilnego w Myśliborzu oraz banku, w związku z czym jego zwiedzanie wewnątrz jest ograniczone. Starostwo ma obecnie swoją siedzibę w wybudowanym po II wojnie światowej budynku przy ulicy Spokojnej 22.

Dwór
Dwór w Golczewie powstał w pierwszej połowie XIX wieku. W głównej bryle jest to dwukondygnacyjny budynek, zaś na skrzydłach jednokondygnacyjny z użytkowym poddaszem. Na szczególną uwagę zasługuje zachowany zegar, który został wmurowany w fasadę od strony podjazdu. W pobliżu dworu można zobaczyć zabudowania folwarczne. Na południe i zachód od dworu rozciąga się niepielęgnowany park.

Dwór
Od początku istnienia wsi była ona związana z pobliskim Moryniem – z powodu znajdującej się w Przyjezierzu przeprawy promowej. W XIV wieku wieś była własnością Nicolausa von Sacka z Rosnowa, w pierwszej połowie XV wieku Przyjezierze było w rękach rodu von Blocków, a od 1487 roku ponownie majątek należał do rodziny von Sacków. Pod koniec lat 20. XX wieku we wsi mieszkało prawie 300 osób – 163 z nich było związanych z folwarkiem.
Na terenie zabudowań pofolwarcznych odnajdziemy zabytkowy, XVIII-wieczny dwór. Budynek został wzniesiony w barokowo – klasycystycznym stylu z wysuniętym ryzalitem zwieńczonym tympanonem. Obiekt jest jednokondygnacyjny z wysokim strychem, nadającym się do zagospodarowania. Na parterze znajduje się 10 pomieszczeń – w tym sala balowa oraz korytarz z klatką schodową. Na piętrze odnajdziemy dwa pomieszczenia. Obiekt jest całkowicie podpiwniczony. Całkowita powierzchnia dworu to 600 m kw.
Dwór został wzniesiony z czerwonej cegły, na szczycie odnajdziemy mansardowy dach. W XIX wieku obiekt został przebudowany. Budynek jest otoczony parkiem krajobrazowym, który rozciąga się na powierzchni 3 ha. W ogrodzie odnajdziemy ciekawy drzewostan i aleję kasztanową.
Obecnie zabytek wymaga gruntownego remontu, brakuje stolarki okiennej, renowacji domaga się elewacja i dach. Budynek jest w rękach prywatnych, właściciel próbuje sprzedać dworek wraz z otaczającym go parkiem. Budowla została wpisana na listę zabytków w październiku 1957 roku.

Dwór
W XIX wieku wieś należała do Chełma Dolnego, jej właścicielem był ród von Wedlów. Od 1881 roku majątek był w rękach Hermana von Tresckowa. Na początku XX wieku – dokładnie w 1902 roku ziemię kupił Bruno Goltdammer. W 1904 roku we wsi wybudowano dwór, a w 1908 roku Goltdammer sfinansował remont kościoła i wybudował dzwonnicę. W latach 30. XX wieku wieś należała do Marii i Karla Goltdammerów, a ostatnim właścicielem był prawdopodobnie Krahmer.
Wybudowany na początku XX wieku dwór mieści się w północnej części wsi, na skraju parku krajobrazowego, nad niewielkim stawem. Bezstylowy pałac o powierzchni 700 m kw jest budynkiem dwukondygnacyjnym. Obiekt został wzniesiony na rzucie prostokąta, w głównej części budynku znajduje się weranda. Budowla pokryta jest kopertowym dachem z z podłużną lukarną w połaci. Dwór jest konstrukcji ryglowej.
Obiekt przetrwał II wojną światową, po 1945 roku w budynku urządzono szkołę podstawową. Od 1964 roku dworek był siedzibą PGR-u. Do pałacu przylega XVIII-wieczny park krajobrazowy, który rozciąga się na terenie 7 ha. W ogrodzie odnajdziemy stary drzewostan, m.in. z dębami i bukami. W parku znajdują się także liczne stawy.
Obok pałacu zachowały się także zabudowania gospodarcze – m.in. stajnia, obory, stodoły, magazyny, owczarnie, kuźnie, wieża ciśnień, płatkarnia i rządcówka. Pałac od 1991 roku jest w rękach prywatnego właściciela. Obiekt został wyremontowany. Na listę zabytków dwór został wpisany w grudniu 1990 roku.

Mirowo jest dużą wsią założoną na planie owalnicy. W centralnej części wsi znajduje się średniowieczny kościół, a na zachód od świątyni, nad brzegiem stawu dawny teren założenia ogrodowo-dworskiego z neoklasycznym dworem wzniesionym na przełomie XIX i XX wieku.
Obiekt jest parterowym, podpiwniczonym budynkiem zwieńczonym dwuspadowym dachem. Dwór został wybudowany przy czworobocznym dziedzińcu, który jest oddzielony od ulicy murem. Od południowej i zachodniej strony obiekt otoczony jest dawnym parkiem dworskim.
Elewacja frontowa obiektu jest siedmioosiowa, symetryczna, w centralnej i bocznych częściach są ryzality. Budynek zdobiony jest opaskami okiennymi, profilowanymi gzymsami i pilastrami.
W środku znajduje się charakterystyczny układ pomieszczeń z hallem na osi wyjścia frontowego. Oryginalny układ pomieszczeń został nieco zmieniony. Wewnątrz budynku nie zachowały się historyczne elementy wyposażenia. Nie zachowała się oryginalna stolarka drzwiowa i okienna.
Po 1945 roku zespół wszystkich budynków folwarcznych został przejęty przez rolniczą spółdzielnię produkcyjną. Następnie dwór w stanie ruiny został kupiony przez prywatną osobę w 1996 roku, która podjęła się renowacji. Obiekt został wpisany na wojewódzką listę zabytków w czerwcu 1996 roku.

Folwark
W zespole wyróżniają się i dominują dwa budynki: pałac i gorzelnia. W skład zabudowań wchodzą także obora, kuźnia, magazyn zbożowy, stajnia, budynek gospodarczy obora z mleczarką, budynki mieszkalne. Folwark został założony pod koniec XIX wieku.
Po drugiej wojnie światowej obiekt został przejęty przez miejscowy PGR. Pałac został dwukrotnie wyremontowany – w 1955 i 1975 roku. W lipcu 1987 roku budynek został wpisany na listę zabytków, ale 29 marca 1990 roku pałac spłonął. Po tym wydarzeniu nie podjęto próby odbudowania obiektu. Zachował się jednak układ wewnętrzny rezydencji. Za pałacem odnajdziemy park dworski – także wpisany na listę zabytków.
W folwarku zachował się również układ podwórza gospodarczego – rozebrano tylko budynek zamykający dziedziniec od strony północnej. Obiekty znajdujące się w obrębie podwórza zachowały bryłę i pierwotny wygląd elewacji. W obiektach na terenie folwarku odnajdziemy wiele oryginalnych elementów, m.in. drewnianą stolarkę okienną, dawne, drewniane wygrodzenia boksów i ceramiczne żłoby w stajni. Zmieniono natomiast układ stodoły, która przestała pełnić pierwotną funkcję, w latach 80. XX wieku unowocześniono wyposażenie obory, zmieniono układ wewnętrzny budynków mieszkalnych. W niektórych budynkach mieszkalnych zmianie uległo rozmieszczenie i wielkość otworów okiennych, niektóre budynki mieszkalne zaadaptowano na garaże.
Zespół folwarczny został wzniesiony z czerwonej cegły, część elewacji jest otynkowana. Budynki są dwu- lub jednokondygnacyjne. Obiekty są zwieńczone głównie dwuspadowymi dachami. Obiekt zajmuje łącznie powierzchnię 26,5 ha – w tym 22,5 ha to teren parku.
Zespół zabudowań folwarcznych wraz z pałacem został wpisany na listę zabytków w lipcu 1987 roku.

Fontanna
Myśliborski rynek pełnił w swych dziejach przeróżne role, różne nosił też nazwy. W średniowieczu było to miejsce handlu, ale również sądów i wykonywania wyroków, gdyż zlokalizowany był na nim pręgież. W XVIII w., gdy w mieście stacjonował garnizon wojskowy, rynek pełnił rolę placu ćwiczeń. Po II wojnie światowej ulokowano na nim cmentarz poległych żołnierzy Armii Czerwonej i Ludowego Wojska Polskiego. Zyskał wtedy też nową nazwę - Plac Armii Czerwonej. Nazwa ta pozostała do 1989 r., natomiast groby żołnierzy przeniesiono z niego w 1948 r., gdy powstawał cmentarz wojenny "na wieży". Rynek odzyskał wtedy rolę placu rekreacyjnego, a usiąść można było przy fontannie, prawdopodobnie z przełomu XIX i XX wieku. W połowie lat 60-tych starą fontannę usunięto, a na jej miejsce wstawiono nową, która istnieje do dziś. Rzeźba znajdująca się w okrągłym basenie, w którym w okresie letnim zbiera się woda, tryskająca ze szczytu fontanny jest nowoczsna, trudno więc określić co przedstawia. Niektórzy myśliborzanie nazywają ją "świdrem", inni widzą tam orle skrzydła. W pobliżu fontanny znajdziemy ławeczki, na których można odpocząć, podziwiając przy okazji rosnącą wokół zieleń miejską. Warto również odwiedzić znajdujące się nieopodal lodziarnie, zwłaszcza zlokalizowaną przy (znajdującym się we wschodnim rogu rynku) "dużym samie" PSS Społem - rodzinną lodziarnię "Malinka" z tradycyjnymi lodami w czterech smakach.

Geopark “Kraina Lodowca nad Odrą”
Geopark “Kraina Lodowca nad Odrą” został oficjalnie otwarty 31 maja 2012 roku. Jego utworzenie było możliwe dzięki wsparciu środków z Unii Europejskiej. Regionalne Biuro Geoparku pełni kilka funkcji. W starym, wyremontowanym kinie działa Biuro Informacji Turystycznej, gdzie można dowiedzieć się więcej na temat okolicznych atrakcji turystycznych. W nowoczesnej sali widowiskowo-konferencyjnej odbywają się spotkania dotyczące m.in. geologii. Stała ekspozycja poświęcona jest ostatniej epoce lodowcowej sprzed 12-15 tysięcy lat. Przedstawia przebieg ostatniego zlodowacenia i jego wpływ na budowę geologiczną i krajobraz okolic Morynia. Stanowi ona wstęp do wędrówek po projektowanych trasach geoturystycznych oraz do poznawania powiązań między budową geologiczną a krajobrazem naturalnym i historyczno-kulturowym środowiskiem życia człowieka. Całość czynna jest od środy do niedzieli w godz. 10.00-14.00.
Jednym z elementów geoparku jest ścieżka pieszo-rowerowa "Promenada Wielkiego Raka". Ścieżka ma długość 650 metrów. Na trasie można spotkać naturalnej wielkości mamucicę Geosię i jej synka Morynka. W środkowej części ścieżki utworzono Aleję Gwiazd Plejstocenu. Znajduje się tam 10 tablic z rysunkami i opisami ssaków, żyjących w okresie ostatniej epoki lodowcowej. Pod każdą tablicą usytuowane są tropy opisywanych zwierząt, czyli wmontowane w ziemię płyty z odlewami naturalnej wielkości. Dodatkowo znajdują się tam modele naturalnej wielkości: konia przewalskiego, niedźwiedzia jaskiniowego i tygrysa szablozębnego.
Kolejną atrakcją geoparku jest Kamienny Ogród “Kamień w naturze, historii i kulturze”. Jest to ekspozycja kilkudziesięciu głazów narzutowych zebranych ze wzgórz morenowych w okolicach Morynia. Każdy z nich jest dokładnie opisany. Ciekawą atrakcją jest piaskownica, w której dzieci mogą znaleźć ślady plejstoceńskich zwierząt.
To jednak nie koniec oferty geoparku. Już niedługo mają powstać dwie trasy geoturystyczne: trasa miejska o długości 2 km oraz 25-kilometrowa pętla moryńska, okalająca jezioro Morzycko i biegnąca przez Przyjezierze, Dolsko i Mętno na wzgórza morenowe Karpat Moryńskich i dalej przez Stare i Nowe Objezierze do Morynia. Znajdą się tam geostanowiska prezentujące geologię, rzeźbę terenu, krajobraz historyczny i kulturowy. Docelowo mają się włączyć także gminy Cedynia, Chojna i Trzcińsko-Zdrój. Wtedy obszar geoparku będzie zajmował ok. 400 km2 i będzie miał kolejne cztery trasy geoturystyczne.

Góra Czcibora
Góra Czcibora to jedno ze wzniesień morenowych w pasie Wzgórz Krzymowskich. Osiąga wysokość 54,5 m n.p.m. Na jej szczycie znajduje się największy w Polsce pomnik orła. Umieszczona jest na nim tablica, na której widnieje napis w języku polskim i rosyjskim: "W 1000-lecie zwycięskiej bitwy pod Cedynią stoczonej w obronie ziem polskich nad Odrą i Bałtykiem przez Mieszka I i jego brata Czcibora z wojskami margrabiego Hodona pomnik ten zbudowano. Czerwiec 1972 r." Aby z bliska zobaczyć ten 15-metrowy monument autorstwa Czesława Wronki i Stanisława Biżka, należy pokonać 270 kamiennych schodów. Będąc na górze nie sposób nie zachwycić się pięknym widokiem na dolinę Odry i Niemcy. U podnóża Góry Czcibora, oprócz parkingu, znajduje się mozaika, przedstawiająca scenę z bitwy pod Cedynią. W pobliżu jest również fragment średniowiecznej osady. Warto pojawić się tu około 24 czerwca. Co roku organizowana jest inscenizacja bitwy pod Cedynią. Bractwa rycerskie ukazują wygraną wojsk Mieszka I. Poza tym prezentowane jest życie średniowiecznych rzemieślników, kowala, skórnika, zielarki, garncarza, sokolnika, tkaczki, czy rogownika. Raz do roku Góra Czciboru przenosi się w czasie o ponad tysiąc lat wstecz i warto tu wtedy być.

Głaz Klickstein
Głaz Klickstein, zwany również Czarcim Głazem i Diabelskim Kamieniem, to ogromny głaz narzutowy o obwodzie 12,5 m i wysokości 2,15 m.
Otoczony jest mniejszymi głazami tworzącymi krąg o średnicy około 15 m. Prawdopodobnie w miejscu tym znajdowało się kiedyś cmentarzysko. Głaz ten był uznany za pomnik przyrody jeszcze przed II Wojną Światową. Był wtedy otoczony kamiennym murkiem z ławkami.
Obecnie poza pomnikiem w miejscu tym znajduje się obszerna tablica informacyjna.
Pierwotnie głaz ten składał się z dwóch części, z których jedna, górna, była ruchoma. Przy każdym poruszeniu wydawała charakterystyczne kliknięcia. Stąd też pochodzi niemiecka nazwa Klickstein.
Obecnie górna część głazu znajduje się przy drodze ekspresowej S3 i oznacza 15 południk przebiegający w tym właśnie miejscu.
Z Czarcim Głazem wiąże się legenda o zakładzie Boga i Diabła. Diabeł, aby wygrać miał zbudować wieżę wyższą niż wszystkie okoliczne kościoły. W tym celu sprowadził kamienie, aż ze Skandynawii. Rozrzucał je dokoła, a gdy w końcu zaczął je układać popełnił błąd konstrukcyjny, przez który nie ukończył wieży na czas. Przegrana rozwścieczyła Diabła tak bardzo, że zburzył wieżę, a jej odłamki rozsypały się po całej okolicy. Ostatni głaz, który został po nieudanej budowli, Diabeł w przypływie złości kopnął z całej siły, a odcisk jego kopyta po dziś dzień widoczny jest na powierzchni kamienia.

Głaz pamiątkowy "Pionierom Ziemi Myśliborskiej"
Głaz upamiętnia osoby zasłużone dla rozwoju Myśliborza w pierwszych latach po zasiedleniu terenu Ziemi Myśliborskiej przez Polaków. Jest to duży kamień czerwonego marmuru, ze ściętą i wypolerowaną stroną frontową, na której umieszczono pamiątkowy napis oraz herb Myśliborza, wypełnione złotą farbą. Odsłonięty został w 50. rocznicę przekazania administracji nad Myśliborzem przez radzieckie władze wojskowe przedstawicielom władz polskich. Polska administracja objęła kontrolę nad miastem i okolicą 23 maja 1945 r., dlatego dzień 23 maja, decyzją Rady Miejskiej z 1995 r., został ustanowiony Dniem Myśliborza. Od tego czasu co roku odbywa się miejskie święto "Dni Myśliborza" (zazwyczaj obchodzone na przełomie maja i czerwca).

Głaz pamiątkowy Jana Pawła II
Głaz upamiętniający pontyfikat wielkiego Papieża Polaka, św. Jana Pawła II, został odsłonięty na myśliborskim rynku 11 listopada 2000 r. Napis na marmurowej płycie brzmi: "Janowi Pawłowi II, wielkiemu rodakowi, w roku milenijnym - społeczeństwo Ziemi Myśliborskiej". Było to naturalne miejsce spotkań modlitewnych w dniach żałoby po śmierci papieża Jana Pawła II, odbywały się tu również spotkania związane z Jego beatyfikacją, a następnie kanonizacją. W dniu 14 czerwca 2014 r. pomnik był też niemym świadkiem przekazania myśliborskiemu społeczeństwu relikwii św. Jana Pawła II, które znajdują się w kościele kolegiackim pw. św. Jana Chrzciciela.

Hotel Restauracja "Piast"

Izba Muzealna (Pamięci) - Młyn Wodny TCK w Trzcińsku-Zdroju
Oficjalne otwarcie Izby Pamięci
22.11.2013r. odbyło się oficjalne otwarcie Izby Pamięci w Trzcińsku – Zdroju.
Pomieszczenia w Izbie Pamięci
Zrekonstruowano koło młyńskie, które kręci się, poruszane wodami Rurzycy. Przepływającą pod budynkiem rzeczkę widać przez szklaną podłogę i balkoniki. Na parterze zgromadzono wiele przedmiotów życia codziennego w dawnym Trzcińsku, zarówno niemieckim, jak i polskim.
Na parterze jest umiejscowiona wystawa etnograficzna, w której znajdują się eksponaty
ze zbiorów stowarzyszenia, szkół, biblioteki miejskiej. W gablotach znajdują się znaleziska z czasów prehistorycznych, z kancelarii Hitlera, która mieściła się przy Aleii Wolności oraz przedmioty, którymi się posługiwano. Na tablicach możemy zobaczyć opis powstania Trzcińska – Zdroju, opis kościołów znajdujących się na terenie gminy Trzcińska – Zdroju, na innych widzimy opis bram, baszt, murów.
Na I piętrze znajduje się wystawa geologiczna. Wystawa składa się z dwóch części: paleontologicznej, w której znajdują się skamieniałości flory i fauny oraz z części kamiennej, która jest poświęcona technice, rzeźbie i historii poznania budowy geologicznej obszaru epoki polodowcowej.
W gablotach omówione są najważniejsze skały występujące na naszym obszarze.
Wydarzenia
Od momentu otwarcia Izby Pamięci organizowane są wystawy prac pokonkursowych Polsko – Niemieckiego Festiwalu „Europa bez Granic”. Różnego rodzaju  konferencje, spotkania Stowarzyszenia Miłośników Ziemi Trzcińskiej, Noc Muzeów, wycieczki dzieci i młodzieży, organizowane są lekcje historii oraz wszelkie dodatkowe wystawy.

Jezioro Czernikowskie
Jezioro Czernikowskie zajmuje powierzchnię 72,5 ha. Jego średnia głębokość wynosi 5,9 m, zaś maksymalna 11,2 m.
Akwen ten otoczony jest przede wszystkim malowniczymi polami uprawnymi. Brzegi porastają szuwary, w których pasie znajdują się jednak przerwy umożliwiając dostęp do wody.
Według typologii wędkarskiej jest to jezioro sandaczowe jednak złowić tutaj można również leszcza, okonia, płoć oraz szczupaka.

Jezioro Dobropolsko-Golenickie
Jezioro Dobropolsko-Golenickie zajmuje powierzchnię 109,3 ha. Objętość wody wynosi 3338,8 tys. m3, zaś maksymalna głębokość 12,1 m. Wody należą do III klasy czystości. Jezioro ma charakter rynnowy o przebiegu równoleżnikowym. Znajduje się w otoczeniu malowniczych pagórków. Brzegi południowe są niskie i zatorfione, zaś północne są wyższe i otoczone lasem bądź zadrzewieniami oraz zakrzaczeniami. Jest to idealne miejsce dla wędkarzy, gdyż występuje tu wiele gatunków ryb.
Na jeziorze znajduje się płaska wyspa o powierzchni 0,2 ha. Została objęta ochroną jako użytek ekologiczny, by chronić ją przed degradacją w wyniku wzmożonej penetracji turystycznej. Wyspa jest w całości porośnięta zwartymi kępami drzew i krzewów liściastych. Spotkać tu można między innymi olszę czarną, topolę szarą, jesion, brzozę, bez czarny, kalinę koralową, ligustr pospolity, wierzbę iwę, czeremchę, czy dziką różę. Brzegi są porośnięte szuwarami z trzciną pospolitą, pałką szerokolistną i manną mielec. Wyspa jest także ostoją dla ptaków, gniazdują tu między innymi krakwa, błotniak stawowy, wodnik, śmieszka, czernica i łyska.
Warto wybrać się do miejscowości Golenice po wschodniej stronie akwenu. Tam poza dworem i parkiem z XVIII wieku znajduje się także punkt widokowy, z którego rozciąga się panorama jeziora.

Jezioro Jeleńskie
Jezioro Jeleńskie zajmuje powierzchnię 104,3 ha. Prawdopodobnie zbiornik ten powstał na skutek wydrążenia przez wodę spadającą z dużej wysokości lub na skutek stopienia się brył lodu, pochodzących z krawędzi wycofującego się lodowca. Przebieg linii brzegowej jest nieregularny i ma w sumie 7375 m. Akwen jest głęboki, najgłębszy punkt ma 21,4 m. Dzięki temu zbiornik jest ciekawym miejscem do penetracji przez nurków. Dno jest piaszczyste i urozmaicone. Znaleziono tu między innymi rzadki okaz ramienicy Lychnothamnus barbatus, będący gatunkiem wymierającym. Na całym świecie są jedynie 54 stanowiska tych glonów.
Jezioro Jeleńskie położone jest w strefie wododziałowej pomiędzy zlewnią rzeki Rurzyca i zlewnią rzeki Słubia. Ze zbiornika wypływa Potok Jeleński, zwany również Małą Kalicą, będący dopływem Rurzycy. Wody są czyste i żyje w nich dużo ryb. Wędkarze mogą tu łowić szczupaki, okonie, liny, płocie i wiele innych gatunków ryb jeziornych. W Jeleninie znajduje się infrastruktura turystyczna. Wypoczywający znajdą tam idealne warunki do biwakowania, można skorzystać z domków kempingowych, czy pola namiotowego. Istnieje bardzo ładna plaża z boiskiem do piłki siatkowej. Dla piłkarzy również jest wydzielone boisko. Jezioro Jelenin zachęca także do uprawiania sportów wodnych.

Jezioro Królewskie
Jezioro Królewskie słynie (nie tylko w okolicy, ale nawet wśród wędkarzy z Niemiec) z dużej ilości dorodnych karpi, ale także takich gatunków jak sum, lin, karaś. Jezioro dzierżawione i zarybiane jest przez Myśliborskie Towarzystwo Wędkarskie, które zadbało o odpowiednią infrastrukturę do połowu z brzegu - kilkanaście stanowisk wędkarskich. Jest też miejsce do wodowania łodzi wiosłowych. Ten niewielki akwen jest bardzo urokliwy. Wzdłuż południowego brzegu prowadzi trasa spacerowa, chętnie wykorzystywana przez młośników nordic walking i trekkingu. Raz w roku, na początku czerwca, nad Jeziorem Królewskim odbywa się międzynarodowa impreza "Myśliborskie Dni Karpiowe". Karty wędkarskie, uprawniające do korzystania z akwenu można nabyć w sklepie wędkarskim przy ul. Młyńskiej w Myśliborzu. Nie zaleca się kąpieli w tym jeziorze, gdyż jest bardzo głębokie (max. 11,4 m), a brzegi urwiste - zwłaszcza od strony północnej.

Jezioro Miejskie
Jezioro Miejskie zajmuje powierzchnię 43,6 ha. Jest to płytki zbiornik. Maksymalna głębokość wynosi zaledwie 5,6 m. Wody jeziora należą do III klasy czystości. Jezioro Miejskie ma jeszcze dwie inne nazwy: Trzcińskie - ze względu na miejscowość, przy której jest położone i Trzygłowskie, tą nazwę wyjaśnia legenda. Głosi ona, że dawno temu żyło tu plemię słowiańskie, zwane Licikawikami. Bogiem plemienia był Trzygław, który ostrzegał przed niebezpieczeństwami, ukazując się nad jeziorem i strasząc wrogów. Mieszkańcy oddawali mu hołd w świątyni na wyspie, gdzie znajdował się jego drewniany posąg. Gdy chrześcijaństwo dotarło na te ziemie, Trzygław opuścił akwen, pozostawiając po sobie trwały ślad w postaci charakterystycznej linii brzegowej, przypominającej trzy głowy bożka. Legenda ta jest również popularna w innych częściach Pomorza Zachodniego.
Nad brzegiem jeziora, na jednym z półwyspów stoi budynek Domu Zdrojowego. Pod koniec XIX wieku miejscowy lekarz dr Boding odkrył pokłady torfów borowinowych z wysoką zawartością składników mineralnych, szczególnie żelaza i siarki. Dzięki jego inicjatywie założono pierwsze kąpielisko, a następnie zakład leczniczy. Przyjeżdżali tu chorzy z całej Europy, a miasto otrzymało tytuł: Zdrój. Po II wojnie światowej, ze względu na pobliskie usytuowanie lotniska wojsk radzieckich w Chojnie, zamknięto zakład leczniczy. Po uzdrowisku pozostała jedynie nazwa miejscowości.
Jezioro Miejskie to zbiornik rynnowy pochodzenia polodowcowego. Składa się ono z dwóch części: jedna rozciąga się w kierunku południkowym, a druga jest do niej prostopadła i rozciąga się w kierunku równoleżnikowym. Dzięki temu istnieją tu bardzo dobre warunki do uprawiania sportów wodnych, wykorzystujących siłę wiatru. Zawsze będzie on wiał z odpowiedniego kierunku. Jest to też dobre miejsce dla kajakarzy, gdyż przez jezioro przepływają dwie rzeki - Rurzyca i Tywa. Warto wybrać się na spływ, trzeba jednak pamiętać, że szlaki wodne są tu pełne przeszkód. Dla miłośników wędkowania przygotowano wiele miejsc i mostków, z których można łowić ryby.

Jezioro Morzycko
Jezioro Morzycko, zwane również Moryńskim, jest najgłębsze na Pomorzu Zachodnim i dziewiąte pod względem głębokości w Polsce. Maksymalna głębokość wynosi 60 m, przez co występuje tu zjawisko kryptodepresji. Jego powierzchnia wynosi 342,7 ha. Całkowita długość linii brzegowej to 12 km.
Zbiornik składa się z basenu głównego o owalnym kształcie oraz dwóch rozległych zatok. W centralnej części jeziora są gwałtowne spadki i przegłębienia, rzędu 30-40 m. Brzegi jeziora są przeważnie wysokie, ok. 5-12 m nad lustrem wody. Jezioro zasilane jest kilkoma niewielkimi ciekami, najważniejszym dopływem jest rzeka Słubia, która w swym dolnym biegu przecina Cedyński Park Krajobrazowy, przybierając charakter górskiego potoku. W strefie przybrzeżnej przeważają lasy i obszary zadrzewione.
Jezioro Morzycko oferuje bardzo dobre warunki do uprawiania żeglarstwa i kajakarstwa. W wielu ośrodkach wypożyczać można sprzęty wodne (kajaki, rowery wodne, łódki dla wędkarzy). Ciekawostką jest fakt, że na dnie akwenu leżą szczątki radzieckiego myśliwca Jak-9, który spadł tu pod koniec II wojny światowej. Przyciągają one amatorów nurkowania, tym bardziej, że wody jeziora są czyste i przejrzyste. Jest to również bardzo dobre miejsce dla wędkarzy. Występują tu między innymi szczupaki, okonie, liny, węgorze i płocie. Poza tym w sezonie letnim odbywa się nad jeziorem wiele imprez i zabaw, m.in. Dzień Sielawy i Jezior Bliźniaczych “Morzycko - Werbelinsee” oraz turnieje piłki plażowej.

Jezioro Narost
Jezioro Narost jest pochodzenia polodowcowego. Kształtem przypomina literę L. Zajmuje powierzchnię 108 ha. Maksymalna długość wynosi 2525 m, zaś szerokość 625 m. Jest to zbiornik stosunkowo głęboki (do 13 m) o urozmaiconym dnie. Linia brzegowa ma 6600 m i jest otoczona zadrzewieniami. Od strony zachodniej i południowej graniczy z dużym kompleksem leśnym, Puszczą Piaskową. Wschodnie brzegi ciągną się wzdłuż łąk i pól. Poza tym wody jeziora otoczone są pasem trzcin o szerokości od 3 do 10 m.
Narost jest akwenem o II klasie czystości wód. Występuje tu wiele gatunków ryb, jak choćby szczupaki, okonie, sielawy, czy sieje. Wędkować można zarówno z łódek i pontonów, jak i wielu pomostów usytuowanych na brzegach jeziora. Poza wędkarzami również nurkowie znajdą coś dla siebie. Jezioro jest dość głębokie i ma czyste wody, co sprzyja podwodnym obserwacjom. Narost jest również dobrym miejscem dla kajakarzy. Przez jezioro przepływa rzeka Słubia, dlatego można wybrać się na dłuższy spływ, jedynie z wizytą na tym akwenie. Narost ma także dobre warunki do żeglowania.Na południowym i zachodnim brzegu, który jest suchy i łatwo dostępny można biwakować. Będąc zaś w tej okolicy warto wybrać się na spacer po okolicznych lasach.

Jezioro Renickie
Jezioro Renickie jest jeziorem rynnowym o wydłużonym, lekko pokręconym kształcie. Rozciągnięte jest na ok. 2 km w kierunku południowo-zachodnim od wsi Renice. Powierzchnia lustra wody tego akwenu wynosi 51,1 ha. Jezioro nie jest eksploatowane ani przez amatorów sportów wodnych, ani nadmiernie przez wędkarzy.
Za gospodarkę rybacką w tym zbiorniku odpowiada Gospodarstwo Rolno-Rybackie Grzegorz Siwek. Zezwolenia wędkarskie można zakupić w rybakówce - ul. Marcinkowskiego 1 w Myśliborzu oraz w myśliborskich sklepach wędkarskich. Według relacji wędkarzy, w akwenie na co dzień można złowić ryby białe (sporo leszczy, płoci, karasi), ale zdarzają się niespodzianki - pozostałości po dawnej gospodarce państwowej - dużych rozmiarów amury, karpie i tołpygi.

Jezioro Wierzbnickie
Jezioro Wierzbnickie zajmuje powierzchnię 23 ha. Nie jest zbyt głębokie - jego średnia głębokość wynosi 1,6 m, a maksymalna dochodzi do 3,2 m.
Jest to jezioro przepływowe o regularnej linii brzegowej, kształtem przypominającej prostokąt. Brzegi są niskie i choć zarośnięte to łatwo dostępne właściwie od każdej strony. Dno jeziora jest raczej muliste.
Wędkarze mogą tu złowić leszcza, płoć i lina oraz szczupaki i okonie. Zdarzają się również węgorze oraz sandacze. Według typologii wędkarskiej jezioro Wierzbnickie to akwen linowo - szczupakowy.
Nad samym jeziorem próżno szukać miejsc noclegowych, jednak nie ma z nimi problemu w samym Myśliborzu. Możliwe jest również wypożyczenie łódki w miejscowej  rybakówce znajdującej się przy ul. Marcinkowskiego 1.
Jezioro Wierzbnickie jest częścią szlaku kajakowego na rzece Myśli.

Kamienica przy ul. Buczka 11
Kamienica przy ulicy Buczka została zbudowana w XVIII wieku, a na przełomie XIX i XX wieku przebudowano ją. Jest to dwukondygnacyjny dom mieszkalny. Zaprojektowano go na planie prostokąta. Budynek został nakryty kopertowym dachem. Kamienica jest własnością prywatną, poza punktami usługowymi można ją zobaczyć jedynie z zewnątrz.

Kapliczka jerozolimska
Kaplica została zbudowana w XVI wieku, choć legendy wiążą jej powstanie z przemarszem wojsk Bolesława Krzywoustego na Pomorze i misją chrystianizacyjną z lat 1121-1122. Inna wersja wiąże ją z wyprawami krzyżowymi. Miała stanowić przystanek-punkt etapowy podczas wypraw do Ziemi Świętej. Jednak najprawdopodobniej była częścią drogi krzyżowej, stanowiąc jej ostatnią stację. Według przekazów odległość jaka dzieli ją od kaplicy św. Ducha jest równa długości drogi od miejsca skazania Chrystusa przez Piłata do miejsca, w którym Szymon z Cyreny pomógł Jezusowi nieść krzyż. 1 marca 1514 roku została poświęcona przez biskupa kamieńskiego Marcina. Bardzo szybko kapliczka stała się celem pielgrzymek
Kaplica Jerozolimska jest ceglaną, otynkowaną budowlą, przyozdobioną blendami. W XIX wieku ostrołukowy portal kaplicy został wzbogacony o kutą kratę. Uwagę zwraca konieczność zejścia do kapliczki po schodkach. Obniżenie względem obecnego poziomu ulicy należy wiązać z wybrukowaniem sąsiadujących z nią dróg. Wewnątrz kaplicy znajduje się kopia gotyckiej figury Chrystusa. Oryginał można zobaczyć w Muzeum Pojezierza Myśliborskiego.

Klasztor
Obecny budynek Zgromadzenia Sióstr Jezusa Miłosiernego powstał na przełomie XVIII i XIX wieku. Jest to dwukondygnacyjny dom mieszkalny z użytkowym poddaszem i przybudówkami. Zaprojektowano go na planie prostokąta. Budynek został nakryty naczółkowym ceramicznym dachem. Drugą kondygnację i poddasze wykonano w technice muru pruskiego - drewnianą konstrukcję wypełniono cegłami, które jak pozostałe ściany otynkowano. Od 1980 roku w budynku ma swoją siedzibę Zgromadzenie Sióstr Jezusa Miłosiernego, w związku z czym można go zwiedzić w środku korzystając z rekolekcji lub miejsc noclegowych.

Klasztor Cedynia Hotel

Kościół filialny pw. Matki Boskiej Szkaplerznej
Kościół wczesnogotycki z XIII w. Wybudowany z kostki granitowej na planie prostokąta. Przebudowany w 1859 r. po pożarze. W trakcie przebudowy dobudowano wieżę i absydę. Wewnątrz kościoła zachowane dwa brązowe lichtarze z XVII w. oraz dzwon z 1860 r.

Kościół filialny pw. Matki Bożej Częstochowskiej
Kościół wzniesiony został w 1410 r. i gruntownie przebudowany na początku XIX w. Obiekt jest niewielki, wykonany z cegły, otynkowany w formie salowej budowli. Portal wejściowy z dwoma półokrągłymi wgłębieniami. W kościele zachowana jest chrzcielnica z 1820 r., wykonana z drewna i pomalowana na biało, a także dwa dzwony - z 1804 r. (o średnicy 75 cm) i z 1918 r. (średnica 64 cm).

Kościół filialny pw. Matki Bożej Królowej Korony Polskiej
Żelichów jest dużą wsią o układzie owalnicowym. W centralnej części miejscowości odnajdziemy kościół pochodzący z II poł. XIII w., z kostki granitowej, salowy, na planie prostokąta, z wieżą od zachodu o szerokości nawy. W szczycie wschodnim ostrołukowe blendy, poniżej w ścianie szczytowej ślady trzech ostrołukowych okien. W XVII w. poszerzono otwory okienne, a w XIX wykonano nową konstrukcję dachu, którą połączono z drewnianą wieżą. We wschodnim skrzydle znajduje się ośmioramienny krzyż Joannitów. We wnętrzu strop nad nawą drewniany odeskowany, dwa dzwony z XX w. Kościół jest obiektem zabytkowym.
Na terenie kościoła zlokalizowany jest dawny ewangelicki cmentarz. Nekropolia została założona w połowie XIV wieku na powierzchni 0,31 ha. Na cmentarzu nie zachowały się historyczne nagrobki, ale pozostał mur ogrodzeniowy o długości 210 metrów i jedna zabytkowa brama. Na terenie nekropolii odnajdziemy także jedną mogiłę pochodzącą z pierwszej połowy XX wieku.
Na cmentarzu jest także kilka drzew nasadzonych wzdłuż ogrodzenia – jesionów i akacji. Cmentarz został wpisany na wojewódzką listę zabytków w lipcu 2014 roku.

Kościół filialny pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa
Kościół zbudowano w XIX w. Jest to dawny staroluterański kościół, wzniesiony z cegły ceramicznej i kamienia polnego otynkowany na biało. Wieża odeskowana w konstrukcji szkieletowej. Mimo że kościół przetrwał zawieruchę wojenną praktycznie bez uszczerbku, msze w obrządku rzymskokatolickim zaczęto odprawiać dopiero 20 lat po wojnie. Wewnątrz świątyni znajduje się ołtarz ambonowy, empory i prospekt organowy bez organów.
Należy do Parafii pw.MB Królowej Pokoju w Siekierkach.

Kościół filialny pw. Narodzenia Najświętszej Marii Panny
Stare Objezierze to duża wieś założona na - nieco zatartym dziś – planie owalnicy. Pierwsze wzmianki na temat miejscowości pochodzą z 1337 roku.
W południowej części Starego Objezierza odnajdziemy kościół wzniesiony z ciosów granitowych, dawna XIII-wieczna konstrukcja została rozebrana i odbudowana na początku XIX wieku. Bryła świątyni złożona jest z prostokątnego prezbiterium, salowej nawy oraz - szerszej niż nawa - wieży. W 1910 r. część zachodnia budowli została przebudowana w związku z budową nowej wieży, której górne kondygnacje wzniesiono z żółtej cegły maszynowej. Z okresu średniowiecza pozostawiono tylko dolną partię murów z szerokim ostrołukowym portalem trzykrotnie schodkowanym.
W środku świątyni zachowały się relikty dekoracji ścian z ok. 1600 r. w formie kratownicowych podziałów oraz pól wypełnionych reliefami i przedstawiającymi sceny Ukrzyżowania, główki aniołków i rozety. Wewnątrz zachował się również barkowy ołtarz ambonowy z początku XVIII w., z figurkami św. Jana Chrzciciela, Mojżesza i Zmartwychwstałego Chrystusa, wykonany przez Hattenkerella z Morynia.
Na terenie wokół kościoła zlokalizowany jest także XIII-wieczny, nieczynny już dziś, cmentarz. Nekropolia została założona na powierzchni 0,22 ha. Niestety, nie zachowały się żadne z historycznych nagrobków. Z zabytkowych elementów zobaczymy mur ogrodzeniowy, wybudowany przed XVII wiekiem o długości 180 metrów i dwie bramy pochodzące z tego samego okresu. Nie zachował się też starodrzew, który dawniej otaczał cmentarz. Cmentarz przykościelny w Starym Objezierzu został wpisany na wojewódzką listę zabytków w czerwcu 2014 roku.

Kościół filialny pw. św. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny
Kościół pochodzi z okresu międzywojennego. Zbudowany został z cegły następnie otynkowany. Posadowiono go na planie prostokąta z kruchtą od zachodu i sygnaturką.

Kościół filialny pw. św. Rocha
Kościół został wzniesiony w II poł. XVIII wieku. Przebudowano go w XIX wieku, prezentuje styl klasycystyczny. Jest to budynek założony na rzucie prostokąta, z masywną, trzykondygnacyjną wieżą przylegającą do kościoła, w której znajduje się wejście do świątyni. Budynek został zbudowany z cegieł, jest otynkowany, przykryty dwuspadowym dachem, z dachówki, wieża zwieńczona dachem czterospadowym, również krytym dachówką. Okna świątyni są półokrągłe. Przy kościele znajduje się zabytkowy cmentarz, na którym przy samej świątyni znajdują się nagrobki współczesne, a dalej starsze, historyczne, często zapomniane. W pobliżu znajdują się ruiny romańskiego kościoła z przełomu XIII/XIV w., który w XIX wieku nieużytkowany został zaadaptowany na spichlerz.

Kościół filialny pw. Świętego Jakuba
Golice są dużą wsią założoną na planie owalnicy. W południowej części miejscowości odnajdziemy kościół z połowy XIII wieku i przylegający do świątyni cmentarz.
Kościół wzniesiono w II połowie XIII wieku. Zbudowany jest z kamienia polnego, na planie prostokąta przykryty dachem dwuspadowym, krytym dachówką. Prezbiterium jest nieco węższe od nawy i ma kształt kwadratu. Pierwotnie świątynia posiadała wieżę, ale w wyniku pożaru w 1972 roku została zniszczona, a podczas odbudowy zrezygnowano z niej całkowicie. Okna także zmieniły swój pierwotny kształt, z wąskich, zakończonych ostołukowo otworów okiennych zrobiono okna o szerokich ościeżach ozdobione dekoracyjną opaską z tynku. Wnętrze świątyni jest skromnie wyposażone. Po północno-wschodniej stronie kościoła znajduje się kamień z tablicą informującą o mieszkańcach Golic poległych w czasie I wojny światowej. W 1956 roku kościół został wpisany do rejestru zabytków.
Przykościelna XIII-wieczna nekropolia została założona na powierzchni 0,21 ha. Na terenie odnajdziemy współczesne nagrobki wiernych wyznania rzymskokatolickiego – pierwotnie na cmentarzu chowano osoby wyznania ewangelickiego. Cmentarz otoczony jest murem ogrodzeniowym o długości 180 metrów z czterema bramami.
W obrębie cmentarza znajduje się także kilka ciekawych drzew – to pozostałość po bogatym niegdyś starodrzewie. Wśród roślinności takie gatunki jak jesion, akacja i wiąz. Cmentarz przykościelny w Golicach został wpisany na wojewódzką listę zabytków w czerwcu 2014 roku.

Kościół filialny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny
Wieś została założona na planie owalnicy, w centralnej części znajdował się zbudowany z ciosów granitowych w drugiej połowie XIII wieku kościół na planie prostokąta, salowy, z wieżą. Świątynię rozebrano i ponownie odbudowano w latach 1892 – 1902. Z pierwotnej budowli zachował się tylko granitowy portal wewnętrzny południowej kruchty trzykrotnie schodkowy oraz z ościeżami profilowanymi motywem półwałka i wklęski ozdobionej guzkami. W kościele do 1945 r. znajdował się piękny późnogotycki ołtarz wykonany w latach 1520–1530 (obecnie w katedrze św. Jakuba w Szczecinie).
Na terenie przykościelnym znajduje się założony w połowie XIV wieku dawny cmentarz ewangelicki. Nekropolia zajmuje przestrzeń 0,22 ha. Na terenie cmentarza nie zachował się żaden historyczny nagrobek. Z zabytkowych elementów warto wymienić mur ogrodzeniowy o długości 200 metrów, który został wybudowany przed XVII wiekiem i jedną bramę z tego samego okresu.
Na terenie nekropolii ze starodrzewia zachowały się tylko dwie lipy, kasztanowiec, dwa jesiony i modrzew. Drzewa obsadzone są wzdłuż muru. Cmentarz w Nowym Objezierzu został wpisany na wojewódzką listę zabytków w czerwcu 2014 roku.

Kościół parafialny pw. św. Jana Chrzciciela
Kościół został zbudowany w II poł. XIII w. z kostki granitowej W 1271 r. zniszczono go, a na jego miejscu w XIV i XV w. wzniesiono kościół ceglany. Ten uległ spaleniu w 1539 r., odbudowano go w latach 1582-1592. W latach 1834-1837 przeprowadzono generalny remont, a w latach 1904-1905 gruntowną restaurację świątyni w stylu gotyckim. Kościół poświęcony został 7 X 1945 r.
Jest to kościół jest orientowany, czyli jego ołtarz jest zwrócony na wschód. Świątynia ma formę 3-nawowej hali, z węższym prezbiterium oraz wieżą i kaplicą Mariacką. Warto zwrócić uwagę na bogate wyposażenie kościoła, są to: drewniany, bogato rzeźbiony ołtarz główny z 1697 r.; rzeźbiona ambona z połowy XVII wieku, przedstawione zostały na niej sceny ze Starego Testamentu i Ewangelii; pozostałości wapiennej chrzcielnicy; empora chórowa oraz neogotycki prospekt organowy z XIX w.

Kościół parafialny pw. św. Stanisława BM
Kościół późnogotycki, zbudowany w XV w. z kamieni granitowych oraz cegły ceramicznej, na planie prostokąta bez wyodrębnionego chóru. Budowla ma formę salowej nawy z prostokątną wieżą przy elewacji zachodniej. Do dzisiejszych czasów wieża zachowała się w pełnej wysokości, posiada gotycki portal. Narożniki i górna kondygnacja zbudowane zostały z cegły. Kościół przebudowano w XVI i XVIII w. - poszerzono wówczas otwory okienne i obniżono dach. W środku świątyni, przykrytej drewnianym stropem beczkowym, zachował się barokowy ołtarz z 1790 r. oraz dzwon z XV w. (z uwagi na pęknięcia w wieży ustawiono go w kruchcie podwieżowej).

Kościół parafialny pw. św. Stanisława BM
Kościół pochodzi z II poł. XIII w., został gruntownie przebudowany w latach 1873-1875.

Kościół parafialny pw. Świętego Krzyża
Powstał w latach 1907-1908 dla polskich robotników jako kościół katolicki. Poświęcony został w roku 1907.
Jest to świątynia w stylu neogotyckim. Zbudowana z cegły, na rzucie prostokąta, z prostokątnym prezbiterium i dobudówką zakrystii. We wnętrzu warto zwrócić uwagę na emporę, nawę główną przykrytą sklepieniem sieciowym oraz nawę północną ze stropem, a także neogotycki ołtarz główny. W oknie prezbiterialnym znajduje się witraż przedstawiający: konanie Jezusa na krzyżu, postać Maryi, postać Marii Magdaleny i św. Jana, w tle widnieje Jerozolima. Pod witrażem mieści się ołtarz św. siostry Faustyny. Na ścianach kościoła wiszą obrazy przedstawiające drogę krzyżową. Dominującym obrazem w świątyni jest obraz Jezusa Miłosiernego.

Krzyż "Ich bin ein Mensh"
Granitowy krzyż z niemieckim napisem "Ich bin ein Mensh" ("jestem człowiekiem") stanął w tej części cmentarza jeszcze przed 1945 rokiem. W 1993 r. krzyż podparto głazami i zaaranżowano jego otoczenie, obsadzając je krzewami. Obok krzyża stanął też ufundowany przez byłych mieszkańców miasta Soldin obelisk z napisami w języku polskim i niemieckim: "Naszym niezapomnianym zmarłym ku wiecznej pamięci". Na skwerku przy krzyżu spoczęły również szczątki ludzkie, znalezione podczas prac ziemnych przy fundamentach kolegiaty myśliborskiej, związanych z jej remontem. Szczątki te pochodziły z dawnego cmentarza, funkcjonującego do XVIII w. przy kolegiacie.

Krzyż pamiątkowy w Starej Rudnicy
Krzyż pamiątkowy w Starej Rudnicy jest symbolem tragedii jaka wydarzyła się w lasach nieopodal miejscowości 11 maja 1956 roku. Czterech chłopców w wieku od 8 do 12 lat podczas wypasania krów wrzuciło do ogniska niewypał z czasów II wojny światowej. Doprowadziło to do eksplozji, w wyniku której wszyscy zginęli na miejscu. Mieszkańcy wsi postawili w miejscu tragedii ceglany obelisk zwieńczony krzyżem oraz cztery aniołki na cokołach przykryte daszkami z blachy. Całość otoczona jest drewnianym płotkiem. Na obelisku znajdowała się niegdyś tablica informująca o zdarzeniu, jednak zaginęła. Wymienieni na niej byli tragicznie zmarli chłopcy, czyli: Józef Łabudziński, Jan Jurszan, Piotr Jurszan i Jerzy Nowicki.

Lawendowy Zakątek
Przyjazne miejsce noclegowe w Gminie Moryń, na trasie rowerowej Trzcińsko Zdrój- Siekierki. W Wiosce Kwiatowej Mirowo. Łatwo do nas trafić, bo atrakcje Mirowa zapowiada ustawiona na szlaku „Ławeczka” zaprojektowana i wykonana przez mieszkańców. Lawendowy Zakątek znajduje się na wjeździe do Mirowa od strony trasy rowerowej. Oferujemy miejsca noclegowe dla 4 osób, łazienkę i kuchnię. Do dyspozycji gości jest ogród warzywny (w sezonie), miejsca zielone do wypoczynku i rekreacji oraz sprzęt sportowy. Na terenie posesji jest oddzielny, zamykany garaż na rowery. Istnieje także możliwość wypożyczenia 2 rowerów. Dla koneserów rękodzielnictwa mamy kram z oryginalnymi wyrobami, wykonanymi różnymi technikami. Na gości czekają także smakołyki wykonane według babcinych receptur. Strudzonym gościom zaproponować możemy także masaże. Lawendowy Zakątek może być bazą wypadową dla wielu jednodniowych rajdów, jak również miejscem na jeden nocleg.

Licznik rowerowy Nowe Objezierze

Mamutowiec olbrzymi w Brwicach
Mamutowce olbrzymie naturalnie występują na zachodnich stokach gór Sierra Nevada w Kalifornii, na wysokości 1400-2700 m n.p.m. Niektóre drzewa osiągają wysokość 80-100 m, przy średnicy pnia 8-9 m. Są jednymi z najwyższych i najbardziej długowiecznych drzew iglastych. Mamutowce sprowadzono do Europy w 1853 r. W Polsce nieliczne okazy rosną w zachodniej części kraju, gdzie są odpowiednie warunkami siedliskowe.
Mamutowiec olbrzymi z Brwic jest największy, najstarszy i najgrubszy w Polsce. Został posadzony prawdopodobnie w 1895 r. przez rodzinę generała Henninga von Trescow, organizatora kilku zamachów na Hitlera. Po wojnie przybyli tu osadnicy ze wschodu, którzy dostrzegli wyróżniające się w parku drzewo. Zaczęto wierzyć, że mamutowiec ma specjalną moc. Przytulenie się do drzewa miało obdarzać szczęściem i dobrobytem, a dla małżeństw nawet upragnionym synem. Niestety wiara w moc mamutowca zaniknęła wraz z najstarszymi mieszkańcami Brwic. Drzewo w ogóle odeszło w niepamięć i dopiero w latach 70. XX wieku znów dało o sobie znać. Rodzeństwo Szelążek, które uczęszczało wtedy jeszcze do szkoły podstawowej, zgłosiło to drzewo do konkursu "Szukamy pomników przyrody" w programie telewizyjnym "Ekran z Bratkiem". W ten sposób mamutowiec stał się znany. Został opisany nawet w książce Cezarego Pacyniaka "Najstarsze drzewa w Polsce". Dorosły już Andrzej Szelążek, wciąż zauroczony tym drzewem został leśniczym w Brwicach, zaś jego siostra uczy przyrody. Ta historia świadczy o tym, że mamutowiec może faktycznie przynosić szczęście.
Drzewo to ma teraz 27 m wysokości i obwód pnia 361 cm. Rośnie na terenie parku podworskiego,  który został rozparcelowany. Mamutowiec znajduje się na gruntach prywatnych, jednak dostęp do niego jest wolny. Obecnie wokół drzewa ustawiony jest drewniany płotek, a obok stoi tablica informacyjna. Każdy może więc tu trafić i wziąć dla siebie trochę szczęścia.

Mała plaża nad jeziorem Morzycko
Plaża nad jeziorem Morzycko. Na plaży znajdują się wiaty ze stołami i ławkami.

Mała plaża w Gądnie
Mała plaża nad jeziorem Morzycko w Gądnie.

Miejsce odpoczynku

Miejsce odpoczynku przy cmentarzu w Starych Łysogórkach

Miejsce odpoczynku przy pamiątkowym głazie w Siekierkach

Miejsce odpoczynku przy świetlicy w Starych Łysogórkach

Miejsce odpoczynku w Lipianach
To piękne Miejsce Odpoczynku Rowerzystów powstało w Lipianach Jest altana, są ławki i stoły, kosze na śmieci przeznaczone do segregacji odpadów, stojaki oraz - stacja napraw rowerów To miejsce na pewno przyda się szlaku i w rowerowych przygodach. Inwestycję Lider Pojezierza LGD wspierają #FunduszeUE dla Obszarów Wiejskich.

Miejsce odpoczynku w miejscu dawnego młyna wodnego

Miejsce odpoczynku w Młynarach
Miejsce odpoczynku dla rowerzystów z możliwością ładowania urządzeń elektronicznych.

Miejsce odpoczynku w Przyjezierzu

Miejsce odpoczynku ze stacją naprawy w Przyjezierzu
Miejsce odpoczynku dla rowerzystów z możliwością ładowania urządzeń elektronicznych oraz z samoobsługową stacją naprawy rowerów.

MoryńApartments
Nowiutkie 4-osobowe apartamenty z możliwością dostawki, z ogródkiem, przyjazne rowerzystom, blisko R20, 14 km od Mostu w Siekierkach, w urokliwym miasteczku Moryń położonym nad jeziorem Morzycko.
Dodatkowo nowy 10-osobowy APARTAMENT R20, który składa się z:
-dużego przestronnego salonu z 4 metrowym stołem do biesiadowania,
-części wypoczynkowej z wygodną sofą, fotelami , TV, radiem, oraz gramofonem z płytami winylowymi,
-3 klimatycznych pokoi o intrygujących nazwach Havana & Velo & Kapsuła,
-stylowej kuchni w pełni wyposażonej w nowe meble oraz sprzęty AEG i pralkę,
-4 łazienek 2xprysznic 2xWC 4x umywalka,
Możliwość wynajmu Apartamentu na wyłączność, jak i samego pokoju z dostępem do wspólnej kuchni, salonu oraz łazienek.

Motel Piastowska

Muzeum Pamiątek 1 Armii Wojska Polskiego oraz Dziejów Ziemi Mieszkowickiej w Mieszkowicach - Oddział w Gozdowicach
Historia Muzeum
16 kwietnia 1965r., w 20-tą rocznicę forsowania Odry zostało otwarte Muzeum Pamiątek Wojsk Inżynieryjnych 1.Armii Wojska Polskiego w Gozdowicach. Powstanie placówki to duża zasługa i inicjatywa saperów, którzy pracowali pod kierownictwem mjr. Konstantego Majchajskiego z Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Inżynieryjnych we Wrocławiu. W budynku znajdowało się sztabowe stanowisko dowodzenia szefa wojsk inżynieryjnych 1. Armii Wojska Polskiego gen. Jerzego Bordziłowskiego oraz dowódcy 6. batalionu pontonowo-mostowego mjr. Aleksandra Kofanowa.
W historii muzeum w Gozdowicach niepoślednią rolę pełnił st. szer. Andrzej Kraska. To dzięki jego umiejętnościom kreślarza i geodety zbudowano modele mostów, plansz i makiety terenu, które miały odzwierciedlać odcinek frontu forsowania rzeki Odry od Gozdowic do Siekierek z 14 -20 kwietnia 1945r. Dalsze losy st. szer. Andrzeja Kraski były jeszcze bardziej związane z muzeum w Gozdowicach, a to za sprawą decyzji mjr. Machajskiego, który po uroczystym otwarciu muzeum 31.05.1965 r. powierzył funkcję pierwszego opiekuna muzeum i oprowadzającego zwiedzających właśnie Andrzejowi Krasce.
W budynku obecnego muzeum w czasie forsowania Odry (14.04-20.04.1945 r.) znajdował się punkt dowodzenia szefa wojsk inżynieryjnych 1. Armii Wojska Polskiego i dowódcy 6. Batalionu Pontonowo-Mostowego. W wyremontowanej w 2013 roku zwiedzający mogą zobaczyć na pierwszym piętrze zrekonstruowany punkt dowodzenia oraz eksponaty związane z wyposażeniem żołnierza niemieckiego, radzieckiego oraz rzeczy znalezione przez stowarzyszenia eksploracyjne na terenie Pomorza Zachodniego.
Na parterze w jednej z sal zwiedzający zobaczą m.in. dokumenty, odznaczenia, broń strzelecką oraz mapy sztabowe z 1945 roku. W kolejnym pomieszczeniu znajdują się makiety przepraw mostowych, pontonowych, umundurowanie i wyposażenie wojsk inżynieryjnych oraz fragment wraku łodzi z lekkiego parku przeprawowego NLP wydobytego z 2016 roku z dna Odry. W trzeciej sali, w szklanej gablocie, zobaczyć można rozmaite miny, granaty i bomby z okresu pierwszej i drugiej wojny światowej. W witrynie muzealnej znajduje na przykład niemiecka mina podlodowa Flascheneismine 42, tego typu mina przeciwpiechotna stosowana była w potencjalnych miejscach przepraw nieprzyjacielskich wojsk. Kolejnym ciekawym okazem jest ćwiczebna niemiecka mina przeciwpancerna typu Topfmine 4531 B wykonana z mieszanki trocin i żywicy. W minie zastosowano szklany zapalnik typu SF1. Korpus zamykano wykonaną ze szkła zakrętką.
Kolejnym ciekawym eksponatem jest odrestaurowany niemiecki motocykl NSU TS 601 z wózkiem bocznym. Eksponat ten został użyczony w 2019 roku. Maszyny tego typu pojawiają się w niemieckich katalogach po raz pierwszy w 1937 roku, niemniej jeździli nim początkowo jedynie kierowcy fabryczni.
Prom w Gozdowicach.
Historia przepraw promowych w Gozdowicach sięga XVIII wieku, wówczas mieszkańcy mogli za sprawą wozów konnych mogli przewozić na drugi brzeg produkty rolne oraz swoje zwierzęta na wypas. W kolejnych latach za sprawą budowy licznych restauracji, ośrodków wypoczynkowych oraz plaży, coraz liczniej zaczynali przybywać turyści z Berlina.
Wraz z zakończeniem działań drugowojennych przestaje funkcjonować swobodna możliwość przepłynięcia na drugi brzeg rzeki. Dopiero w 2007 roku prom bocznokołowiec „Bez Granic” zabiera turystów, rowerzystów w okresie od kwietnia do października na drugą stronę Odry.

Muzeum Pamiątek 1 Armii Wojska Polskiego oraz Dziejów Ziemi Mieszkowickiej w Mieszkowicach - Oddział w Starych Łysogórkach
Muzeum w Starych Łysogórkach powstało naprędce w 1961 roku dzięki ówczesnym władzom politycznych. Otwarcie placówki udało się połączyć z uroczystościami Dnia Wojska Polskiego, organizowanymi na Siekierkowskim Cmentarzu Żołnierzy 1. Armii Wojska Polskiego w Starych Łysogórkach. 15 października 1961 roku odsłonięty został pomnik Wdzięczności autorstwa szczecińskiego rzeźbiarza Sławomira Lewińskiego.
Obecnie w Muzeum w Starych Łysogórkach dzięki pracom remontowym, które miały miejsce w latach 2016 – 2018, na zwiedzających czekają ekspozycję muzealne zlokalizowane na trzech poziomach.
Na parterze znajduje się wystawa poświęcona forsowaniu Odry w 1945 roku w ramach operacji berlińskiej. Odświeżona, doposażona ekspozycja zawiera dokumenty osobiste żołnierzy i wyposażenie żołnierza niemieckiego, radzieckiego oraz polskiego z okresu drugiej wojny światowej. W muzeum zetkniemy się z m.in. z historią rodziny żołnierki 1. Armii Wojska Polskiego, dzięki determinacji pana Józefa Cygana, który po śmierci swoich dziadków postanowił kontynuować poszukiwania grobu ich córki – Zofii Cygan. Nasza placówka posiada oryginalne zdjęcia i dokumenty opisujące rodziną oraz frontową historię.
W szklanych gablotach prezentowane jest umundurowanie żołnierzy 1. Armii WP, w jednej z witryn eksponowany jest również mundur spadochroniarza Polskich Sił Zbrojnych, sformowanych w Wielkiej Brytanii, oddziałów gen. Stanisława Sosabowskiego. Ciekawostką jest także zakupiona w ostatnim czasie unikatowa kurtka mundurowa lotnicza wzorowana na przedwojennej kurtce lotniczej wz.36. Cenny eksponat ma charakterystyczne elementy mundurów niemieckich M42 produkowanych dla Wermachtu oraz oddziałów Waffen SS.
Na piętrze budynku znajdują się dwie ekspozycje czasowe. Pierwsza z nich, Sprzęty ukryte pod strzechą, prezentują m.in. dawne narzędzia gospodarstwa domowego. Druga ekspozycja Od pociągów do rowerów, prezentuje rowery wyprodukowane w XX wieku w Polsce, Niemczech oraz Szwecji. Najnowszym nabytkiem jest tandem Monark. Na turystów czekają także tablice informacyjne z archiwalnymi zdjęciami, mapami, prezentującymi okres 1747 – 1753, kiedy to decyzją króla Prus Fryderyka Wielkiego zbudowano nowy kanał między Gozdowicami a Osinowem Dolnym. W ten sposób zmieniono przebieg rzeki Odry. Co więcej na planszach można również przeczytać, jak powstał pierwszy most (1890 – 1892) oraz drugi most (1929-1930) łączący obszar Nowej Marchii z Berlinem.
Zgromadzone w nim eksponaty związane są z wydarzeniami nad Odrą w 1945 r. Ciekawą atrakcją dla zwiedzających jest czołg IS – 2 znajdujący się w pobliżu obiektu. Maszyna należała do polskiego 4. Samodzielnego Pułku Czołgów i w okresie od lipca 1944 r., do maja 1945r., przebyła szlak bojowy liczący 1300 km od Żytomierza po Łabę.
Cmentarz w Starych Łysogórkach
Żołnierze polscy polegli podczas operacji berlińskiej zostali pochowani na utworzonym w 1945 r. cmentarzu wojennym w Starych Łysogórkach. Spoczywają na nim prawie dwa tysiące żołnierzy, z których znaczna część poległa podczas przeprawy przez Odrę.
Cmentarz założony został na rzucie kwadratu, z zachowaniem ścisłej symetrii w rozplanowaniu kwater.
W 1961 r. na cmentarzu wzniesiono Pomnik Wdzięczności dłuta Sławomira Lewińskiego, który przedstawia kobietę z dzieckiem na rękach stojącą na tle 18 metrowego betonowego obelisku z żaglem.
Symbolika tego miejsca odwołuje się do powrotu ziem nadodrzańskich do macierzy oraz nowego życia.
Co roku na tym cmentarzu odbywają się uroczystości upamiętniające wybuch drugiej wojny światowej oraz forsowanie Odry.

Muzeum Pojezierza Myśliborskiego
Muzeum prowadzi działalność wystawienniczą, edukacyjno-oświatową, naukową oraz wydawniczą. Obecnie można zwiedzić cztery wystawy: „Myślibórz we wczesnym średniowieczu”, „Z dziejów Myśliborza”, „Historia i etnografia”, Galeria „M” ze sztuką współczesną. Wśród licznych eksponatów można zobaczyć m. in.: eksponaty z wczesnego średniowiecza, wydobyte podczas prac archeologicznych, ceramikę z warsztatu garncarskiego, renesansowe piece kaflowe, krucyfiks z XV wieku, pochodzący z Kapliczki Jerozolimskiej, narzędzia rolnicze i gospodarstwa domowego czy dokumenty z lat 1945-1950.
Z Muzeum Pojezierza Myśliborskiego powiązany jest również Ośrodek Edukacji Plastycznej, mający siedzibę w Kaplicy św. Gertrudy.
Budynek muzeum - kaplica św. Ducha została wzniesiona w XIV wieku. Nie jest znany pierwotny opiekun. Historycy domniemają, że pełniła rolę kaplicy margrabiego lub jednej z gildii kupieckiej. W okresie reformacji straciła funkcję sakralną. W XVI wieku wykorzystywano ją jako owczarnie i browar, a od XVIII wieku jako magazyn soli. W XIX wieku mieściła remizę strażacką i mieszkania. Po II wojnie światowej ponownie pełniła funkcje magazynowe, a od 1979 roku jest siedzibą Muzeum Pojezierza Myśliborskiego.
Kaplicę wzniesiono w stylu gotyckim na planie prostokąta. W dolnych partiach jako budulca użyto kamienia, a w górnych cegły. Całość przykrywa ceramiczny dwuspadowy dach. Do budynku prowadzą dwuskrzydłowe drzwi z ostrołukowym portalem z okrągłym oknem. Uwagę przykuwa również dekoracyjny ceglany fryz, umieszczony pod gzymsem.

Myśliwski

Najdalej wysunięty na zachód punkt Polski
Jest tu pamiątkowy głaz oraz miejsce odpoczynku z wiatami piknikowymi.

Noclegi Little Sheep
Zapraszamy do komfortowo urządzonego apartamentu w samym sercu Cedyńskiego Parku Krajobrazowego w bliskim sąsiedztwie Rezerwatu Słoneczne Wzgórza, w miejscowości Raduń ( 15 km) od Chojny, ( 60 km) od Szczecina i (110 km) od Berlina.Apartament jest w pełni wyposażony i urządzony dla 6 osób. Łączna powierzchnia mieszkania to 72 m2, 2 sypialnie, salon z tv satelitarna, w pełni wyposażona kuchnia ( piekarnik, lodówka, ekspres do kawy, zmywarka i mikrofala), ręczniki, pościel, kosmetyki, akcesoria dziecięce ( siedzisko do karmienia, łóżeczko), teren posesji ogrodzony.Na terenie ogrodu znajduje się palenisko z możliwością grilowania, ławki oraz taras.
To idealne miejsce dla osób ceniących sobie spokój i kontakt z natura. To jedyne siedlisko w miejscowości a dom jest na wyłączność. Nasze miejsce noclegowe to idealne miejsce dla miłośników aktywnego wypoczynku, tuż przed domem biegnie ścieżka rowerowa „ Zielona Odra” z dostępem do szlaku rowerowego Odra-Nysa.To trasa, która mierzy ok. 640 km i pozwala przejechać z Gór Izerskich nad Morze Bałtyckie.
Istnieje u nas również możliwość wypożyczenia 4 rowerów w różnych rozmiarach. Posiadamy zamykana wiatę z możliwością przechowywania rowerów oraz niezbędne narzędzia i akcesoria rowerowe.
W apartamencie znajdują się liczne informacje, broszury i mapy  o różnych szlakach rowerowych znajdujących się w naszym województwie.
Jesteśmy oddaleni od sklepu „Biedronka” 6 km, dla strudzonego rowerzysty służymy pomocą w organizacji wyjazdu do sklepu.

Obelisk poświęcony Januszowi Kusocińskiemu
Głaz, z płasko ściętą i wypolerowaną częścią, i umieszczonym napisem "Biegł, aż dobiegł do sławy, śmierci, pamięci. Januszowi Kusocińskiemu - społeczność SP nr 2 w Myśliborzu". Janusz Kusociński został upamiętniony tym obeliskiem, z okazji nadania imienia tego sławnego olimpijczyka szkole, w dniu 19 czerwca 1995 r.

Obszar Chronionego Krajobrazu "B" Myślibórz
Obszar Chronionego Krajobrazu  "B" Myślibórz zajmuje powierzchnię 21 564 ha. Na jego terenie znajdują się obszary chronione programem Natura 2000: Pojezierze Myśliborskie (na północy), Ostoja Witnicko-Dębniańska (na zachodzie) oraz Jezioro Kozie (na południowym zachodzie). Ponadto w granicach tego obszaru leżą również rezerwaty przyrody Tchórzyno i Jezioro Jasne (na północy) oraz Długogóry (na zachodzie).
Ten rozległy teren został objęty szczególną ochroną ze względu na różnorodność występujących tamże ekosystemów, które poza walorami krajobrazowymi są również bardzo istotne ze względu na pełnioną przez nie funkcję korytarzy ekologicznych.
Ponieważ jest to teren polodowcowy jego rzeźba jest bardzo zróżnicowana - występują tutaj zarówno sandry, jak również moreny denne oraz czołowe, a także rozległe równiny. Znajdują się tutaj jeziora takie jak: połączone ciekami wodnymi Zielin, Dolskie oraz Postne, a także Sitno Wielkie, jezioro Derczewskie i Jasne czy też Czernikowskie. Nie należy również zapominać o największym akwenie na terenie całego powiatu oraz Pojezierza Myśliborskiego, a mianowicie o jeziorze Myśliborskim. Poza nimi występuje tutaj również wiele mniejszych oczek wodnych. Malowniczości krajobrazu dopełnia wijąca się wśród nich rzeka Myśla.
Na południu oraz północnym-wschodzie Obszaru Chronionego Krajobrazu Myślibórz rozciągają się tereny leśne. Część centralna to w przeważającej części pola uprawne.
Za sprawą różnorodności środowiskowej spotkać tutaj można wiele ciekawych i rzadkich gatunków zwierząt. Do najciekawszych gatunków ptaków należą zimorodek, bociany białe oraz czarne, żurawie, bąki oraz błotniaki stawowe. Ssaki reprezentowane są przez wydry, płazy natomiast przez traszki grzebieniaste oraz liczną populację kumaka nizinnego.
Zalesiona część obszaru to raj dla grzybiarzy, natomiast okoliczne jeziora obfitują w ryby takie jak: płocie, leszcze, liny, a także okonie oraz szczupaki. Złowić można również krąpie, węgorze oraz wzdręgi. Poza "zwykłymi" jeziorami wędkować można również na łowisku specjalnym udostępnionym na jeziorze Postnym.
Za sprawą dużej ilości szlaków na opisywanym obszarze można uprawiać różnorodne formy turystyki od pieszej przez rowerową aż po wodną.

Obwarowania miejskie Morynia
Gród obronny, który był początkiem Morynia został założony w X wieku przy zachodnim brzegu jeziora Morzycko. Prawa miejskie nadano Moryniowi przed 1306 roku. Także mniej więcej w tym czasie wybudowano miejskie fortyfikacje. W 1320 roku Moryń wszedł w skład miast Nowej Marchii. W XV wieku miastem rządzili Krzyżacy. Podczas ich rządów, w 1433 roku Moryń został zniszczony przez husytów. Nieco później, bo w XVIII wieku miasto trzykrotnie zostało zniszczone przez pożary. Podczas rządów Hitlera w Moryniu utworzono tzw. Szkołę Ojczyźnianą, ośrodek którego zadaniem było germanizowanie polskich dzieci.
Mury obronne miasta zostały wzniesione w pierwszej połowie XIV wieku. Obwarowania zostały wybudowane z kamieni polnych i cegieł na wysokość 6,5 metra (dziś ich wysokość wynosi 4,5 metra). Mury miejskie otaczają miasto kołem o średnicy 300 metrów. Pierwotnie w skład fortyfikacji wchodziło dwadzieścia osiem strażnic czworokątnych, czatownie i jedna brama wjazdowa z wieżą. Do naszych czasów zachowała się pełna linia murów bez bramy i strażnic. Przetrwały natomiast czatownie, a od strony jeziora zachowała się furta jeziorna, która umożliwiała donoszenie wody do miasta w przypadku wybuchu pożaru. Mury miejskie otoczone były wałem oraz fosą – te zabezpieczenia zostały zniesione dopiero w 1811 roku.
Moryń, który znajduje się poza ważniejszymi szlakami komunikacyjnymi nie poniósł większych strat podczas działań wojennych (ucierpiało około 15 % zabudowań). Obwarowania miejskie przetrwały do obecnych czasów niemal nienaruszone. To jedno z niewielu miast, w który zachowały się niemal w całości średniowieczne obwarowania. Dzięki temu fortyfikacje stanowią jeden z cenniejszych reliktów architektury militarnej.
W 1956 roku na wojewódzką listę zabytków został wpisany teren starego miasta Morynia (stare miasto w Moryniu ma zachowany średniowieczny charakter i układ ulic), niespełna 20 lat później, w 1974 roku na listę trafiły także obwarowania miejskie.

Obwarowania miejskie Myśliborza
Początek budowy obwarowań Myśliborza należy wiązać z otrzymaniem w XIII wieku praw miejskich. Wytyczona została wówczas zachowana do dzisiaj siatka ulic. Zaplanowano również fortyfikacje. Wzniesiono je w połowie XIII wieku. Do miasta prowadziły trzy bramy: Pyrzycka, Nowogródzka i jedna o nieustalonej nazwie. Spośród nich zachowały się tylko dwie pierwsze. Obronę miasta wzmacniało czterdzieści dziewięć baszt, w przewadze półotwartych. Do obecnych czasów pozostały jedynie Baszta Prochowa oraz fragmenty jednej z półotwartych (łupinowych) baszt. Zachowane fragmenty murów miejskich pochodzą z XIV wieku.
Brama Pyrzycka powstała w I połowie XIV wieku. Jest to gotycka ceglana budowla, założona na planie kwadratu. Zdobią ją ostrołukowe blendy. Brama została przykryta ceramicznym dachem namiotowym. Na przestrzeni wieków została kilkakrotnie przebudowana. Od 2002 roku mieści się w niej pracownia archeologiczna Muzeum Pojezierza Myśliborskiego.
Brama Nowogródzka powstała w I połowie XIV wieku. Jest to gotycka ceglana budowla, założona na planie kwadratu. Zdobią ją ostrołukowe blendy. Brama została przykryta ceramicznym dachem namiotowym. Od 1968 roku w bramie mieści się schronisko oraz myśliborski oddział PTTK.
Baszta Prochowa powstała na przełomie XIV i XV wieku. Jest to gotycka ceglana budowla, założona na planie koła. W XIX wieku zwieńczono ją krenelażem i stożkowym dachem oraz wykuto na poziomie wejście. Pierwotnie do baszty można było się dostać tylko z poziomu muru.
Zachowane odcinki murów można zobaczyć przy skrzyżowaniu ulic Pomorskiej i Wałowej oraz między Ogrodową i Pomorską. Najlepiej zachowany jest ten ostatni odcinek. Na jego przykładzie można sobie wyobrazić jak wyglądało w latach świetności całe założenie obronne Myśliborza. Mur w niemal całej zachowanej wysokości został wykonany z kamienia polnego. Wraz z rozwojem sztuki oblężniczej został nadbudowany z cegły. Wyraźnie widoczne są ślady po mocowaniach ganków straży. Co kilkanaście metrów mur przecinają półotwarte baszty, wykorzystywane obecnie w różny sposób.

Obwarowania miejskie Trzcińska Zdrój
Mimo burzliwej przeszłości, wielu pożarów oraz wojen, które przetoczyły się przez Trzcińsko-Zdrój w mieście zachowała się całkiem okazała linia murów. Obwarowania zostały wzniesione w XIV – XV wieku z kamienia polnego i cegły. Dawniej mury miały 30 wieżyczek strzelniczych, otoczone były fosą i wałem ziemnym – te zabezpieczenia zostały zlikwidowane w XIX wieku.
Do naszych czasów w linii fortyfikacji zachowało się 5 baszt łupinowych, 20 prostokątnych, dwie baszty – Prochowa i Bociana i dwie bramy – Myśliborska i Chojeńska (istniały trzy, nie przetrwała brama Strzeszowska).
Brama Myśliborska została wzniesiona w XIV wieku na wysokość ponad 20 metrów i była najważniejszy element obronny miasta. Obiekt został wybudowany w dolnej części z ciosów granitowych, w górnej z cegły. Jest to wieżowa brama utworzona na rzucie prostokąta. Zabytek wyposażony jest w żelazną kratę, która zastąpiła wcześniejszą, drewnianą. W XVI wieku do bramy dobudowano ośmioboczne nadbudowy, które służyły do obserwacji. W bramie widoczne są także otwory strzelnicze. Nazwa bramy pochodzi od umiejscowienia w murze – skierowana jest w stronę Myśliborza.
Brama Chojeńska została wybudowana w XIV wieku na wysokość 18 metrów. W XV wieku do obiektu dobudowano przedbramie, które zostało zburzone w XIX wieku. Tak jak w przypadku Bramy Myśliborskiej, Chojeńska w dolnej kondygnacji została wybudowana z kamienia polnego, zaś w górnej z cegły. Również ta brama posiada żelazną kratę, która niegdyś była zasuwana na noc. W XVI wieku do bramy dobudowano ośmioboczne nadbudowy, które umożliwiały obserwację. Do przemieszczania się między kondygnacjami bramy służył drabiny. Brama posiadała stałą załogę, uzbrojenie i zapasy żywności. I w tym przypadku nazwa jest związana z kierunkiem, w którym została wybudowana.
Baszta Prochowa powstałą w XV wieku poprzez zamknięcie półkolistej czatowni. Baszta na rzucie koła najprawdopodobniej służyła do przechowywania prochu. Dolna część budowli została wzniesiona z kamieni, górna zaś z cegły. W baszcie widoczne są otwory strzelnicze, obiekt jest wyposażony w ganek obronny, wykończony murem bez blankowania.
Nazwa Baszty Bocianiej powstała w XIX wieku i pochodzi od gniazda bocianiego, które istnieje na budowli do dziś. Sam obiekt został wybudowany w XV wieku poprzez zamknięcie XIV-wiecznej prostokątnej czatowni. Do ceglanej baszty w XIX wieku dobudowano budynek mieszkalny. W murach baszty odnajdziemy trzy okna strzelnicze.
Fortyfikacje miejskie Trzcińska-Zdroju zostały wpisane na listę zabytków w listopadzie 1963 roku.

Osada Narost 37
Osada Narost 37 położona jest u zbiegu trasy rowerowej Pojezierzy Zachodnich - Brwice, Jelenin. Kierunek Mostu w Siekierkach. Aktywny rowerowy wypoczynek zapewniamy poprzez dostęp do sprzetu rowerowego, serwisu. Jeziora Narost oraz Jelenin zapewniają atrakcje wodne. Lokalizacja nadaje miejscu specyficzny urok, a wypoczywając u nas Goście znajdują się w punkcie centralnym, z którego wszędzie jest blisko. Rowery, sprzęt wodny, jazda konna, loty awionetką oraz tor motocrossowy, rowerowa jazda nocna trasami leśnymi, domki całoroczne oraz wioska sferyczna są do Państwa dyspozycji. Ogniska i spotkania eventowe cykliczne według zapotrzebowania klientów. Do państwa dyspozycji oddajemy: Duży regionalny ceglano - drewniany dom (max 20 osób). Wszystkie pokoje posiadają łazienki, TV, ręczniki. Ogólnodostępny aneks kuchenny. Docelowo łaźnia SPA. Naszymi specjalnościami są produkty ekologiczne z gospodarstwa w postaci chleba orkiszowego oraz serów. Wyżywienie i posiłki smaczne i świeże każdego dnia.

Ośrodek Konferencyjno-wypoczynkowy
Ośrodek konferencyjno – wypoczynkowy usytuowany jest w miejscowości Krajnik Górny, w malowniczym otoczeniu zieleni. Gwarantuje ciszę i spokój oraz stanowi idealne miejsce do odpoczynku i relaksu. W naszej ofercie posiadamy 3 pokoje 2-osobowe, 2 pokoje 3-osobowe oraz 1 pokój 4-osobowy. Wszystkie pokoje mają prywatne łazienki i są wyposażone w lodówkę oraz czajnik z zestawem do kawy i herbaty.  Każdy pokój ma możliwość dostawienia dostawki.
Usługi dodatkowe Miejsc Przyjaznych Rowerzystom:
- wysuszenie mokrych ubrań i sprzętu,
- bezpłatny bezpieczny parking samochodowy, udostępniony dla turystów rowerowych na dłuższy pobyt (powyżej 24h),
- mapy, przewodniki turystyczne po okolicy, materiały informacyjne.
- bezpieczne i nieodpłatne przechowanie rowerów wraz z bagażem w trakcie pobytu,
- nieodpłatne udostępnianie narzędzi do podstawowych napraw rowerów,
- posiadanie w widocznym miejscu w obiekcie aktualnej informacji o pobliskich punktach serwisowych i sklepach rowerowych.
Udogodnienia w obiekcie:
- bezpłatne Wi-Fi,
- lodówka i zestaw do parzenia kawy i herbaty we wszystkich pokojach,
- wynajem rowerów,
- miejsce do organizacji ogniska,
- leżaki,
- kącik dla dzieci.
Link do rezerwacji do przez stronę booking:
Strona www:

Ostnicowa skarpa
Ostnicowa skarpa to powierzchniowy pomnik przyrody, zajmujący 0,2 ha. Został ustanowiony 25 kwietnia 2013 r., dzięki staraniom Klubu Przyrodnika. Ochroną objęto zbocze płaskowyżu sandrowego ze stromą skarpą o południowej wystawie oraz pozostałości po dawnej żwirowni. Skarpa osiąga wysokość 33 m n.p.m., a jej podstawa znajduje się na ok. 5 m n.p.m. Deniwelacja wynosi więc ponad 25 m. Na szczycie zbocza i jego południowo-zachodnich stokach znaleźć można murawy ostnicowe, zaś w wyrobisku płaty ciepłolubnych muraw napiaskowych. Spotkać tu można wybitnie rzadkie w skali naszego kraju rośliny chronione: ostnicę włosowatą, ostnicę piaskową (jedno z trzech stanowisk w Polsce) i pajęcznicę liliowatą. Bogaty jest również świat porostów z chrobotkiem reniferowym, chrobotkiem okółkowym i płonnikiem włosistym. Murawy te są siedliskiem dla ciepłolubnych bezkręgowców. Licznie występuje tu mrówkolew pospolity i drapieżny srogoń baldaszkowiec. Na terenie pomnika przyrody i w okolicy spotkać też można wiele gatunków ptaków, między innymi gąsiorka, dzięcioła dużego, kowalika, sójkę, ziębę, czy skowronka.
Krajobraz skarpy i rzadkich sosen na szczycie stoku jest bardzo malowniczy. Ze szczytu rozpościera się widok na dolinę Odry. Jednak ze względu na niedużą powierzchnię i unikatowość murawy jej walory powinny być udostępniane jedynie w celach naukowych.

Park dworski
W Brwicach odnajdziemy dwa parki krajobrazowe, oba są wpisane na listę zabytków. Pierwszy z nich znajduje się w północnej części na obszarze 15 ha. Obiekt został założony w XVIII wieku i niegdyś na jego terenie znajdował się pałac, który został rozebrany po 1945 roku.
Park ma charakter krajobrazowo-leśny, w jego północnej części znajdował się pałac, który stał na obszarze rozległej polany. Najciekawsze gatunki drzew zasiane były w południowej część parku, posadzone także zostały liczne krzewy, które pełniły funkcję dekoracyjną.
W parku można wyszczególnić dwie osie kompozycyjne – pierwszą był pałac, drugą polana widokowa przebiegająca od wschodniej ściany do zachodniej przez środek stawów. Droga przechodząca przez środek parku jest brukowana, pozostałe ścieżki są ziemne. Powierzchnia parku została po 1945 roku częściowo zmniejszona przez wycinkę drzew.
Park rozciąga się na zboczu wzniesienia, opadającego za budynkiem dworu. Pierwotny układ parku jest w miarę czytelny, jego obszar jest przecięty trzema ścieżkami. Na południu założenia odnajdziemy aleje grabowe. Główną osią kompozycyjną najprawdopodobniej była droga, która biegła wzdłuż wschodniej części parku, która łączyła część południową z dworem.
Obecnie wśród drzew na ternie parku odnajdziemy m.in. takie gatunki jak jesion wyniosły, klon jawor, klon zwyczajny, olsza czarna, orzech włoski, topola biała, wierzba biała, drzewa owocowe, lipa wielkolistna, kasztanowiec biały. W sumie na terenie parku jest ponad 20 gatunków drzew liściastych, 5 gatunków iglastych i ponad 10 gatunków krzewów. Ze względu na rozmiar na szczególną uwagę zasługują lipy o obwodzie pnia ponad 3 metrów i 4 metrów, kasztanowce o obwodzie ponad 3, 70 metrów i dęby o obwodzie prawie 4 metrów.
Na szczególną uwagę zasługuje znajdujący się w parku mamutowiec, którego obwód wynosi ponad 3,5 metra. Obecnie jest to największy, najgrubszy i najstarszy w Polsce mamutowiec - ma ok. 120 lat i 27 metrów wysokości. W sumie na terenie parku wyodrębniono dwadzieścia dwa gatunki drzew liściastych, sześć gatunków drzew iglastych i trzynaście gatunków krzewów i pnączy. Na terenie parku znajdują się drzewa o charakterze pomnikowym.
Obecnie park krajobrazowy jest zaniedbany. Obiekt został wpisany na wojewódzką listę zabytków w grudniu 1980 roku.

Park dworski
Pierwsze wzmianki na temat wsi pojawiły się w XIV wieku, dokładnie w 1337 roku, gdy była ona własnością książęcą. W XV wieku połowa wsi należała do rodu von Werbenów, zaś druga część z siedzibą rycerską była w rękach rodu von Ellingenów.
Pod koniec XV wieku wieś została przejęta przez rodzinę von Sydowów, w 1590 roku Kaspar von Sydow wybudował w Gogolicach rezydencję, która przetrwała do 1880 roku. Do dziś we wsi możemy podziwiać natomiast zabudowania, które powstały w XVIII wieku.
Dwór w Gogolicach został wybudowany w drugiej połowie XVIII wieku. W jego skład wchodzi dwukondygnacyjna rezydencja. Budynek został stworzony w stylu neoklasycystycznym. Majątek otoczony jest parkiem dworskim. Obecnie park jest nieco zarośnięty i zaniedbany, ale na jego terenie odnajdziemy ciekawy drzewostan. M.in. z grupą starych dębów, których obwód wynosi do 620 cm. Wśród drzewostanu odnajdziemy także daglezję zieloną, cyprysika groszkowego, buk pospolity, dąb szypułkowy, dąb czerwony, głóg jednoszyjkowy, kasztanowca białego, wiąz holenderski, klon pospolity, dereń jadalny, bez czarny, śnieguliczka biała i robinia biała. Park dworski zajmuje teren o powierzchni 6,4 hektara. Park wraz z zabudowaniami został założony w zachodniej części wsi.
Park dworski w Gogolicach został wpisany na wojewódzką listę zabytków w lipcu 1977 roku.

Park dworski
Od początku istnienia wsi była ona związana z pobliskim Moryniem – z powodu znajdującej się w Przyjezierzu przeprawy promowej. W XIV wieku wieś była własnością Nicolausa von Sacka z Rosnowa, w pierwszej połowie XV wieku Przyjezierze było w rękach rodu von Blocków, a od 1487 roku ponownie majątek należał do rodziny von Sacków. Pod koniec lat 20. XX wieku we wsi mieszkało prawie 300 osób – 163 z nich było związanych z folwarkiem.
Na terenie zabudowań pofolwarcznych odnajdziemy zabytkowy, XVIII-wieczny dwór. Obiekt otoczony jest zajmującym 3 ha parkiem dworskim, który został założony na przełomie XVIII i XIX wieku.
Park znajduje się zachodniej części wsi, na niewielkim półwyspie jeziora Morzycko. Północna, zachodnia i południowa strona parku przylega do linii jeziora. Park ma kompozycję swobodną, przypomina krajobraz naturalny. Został założony na dwóch osiach kompozycyjnych. Główna oś oparta jest o linię biegnącą od pałacu do jeziora, druga oś także oparta o widok, biegnie od pałacu w północną stronę.
Układ dróg w parku jest zatarty, cały brzeg jeziora, przylegający do parku pokryty jest głazami narzutowymi. Między pałacem a jeziorem znajduje się polana. Na terenie parku odnajdziemy m.in. takie gatunki drzew jak dąb szypułkowy, jesion wyniosły, klon jawor, lipa drobnolistna, żywotnik wschodni. W sumie na terenie obszarze założenia występuje dwanaście gatunków drzew liściastych, jeden gatunek drzew iglastych i dziewięć gatunków krzewów. Najstarsze drzewa najprawdopodobniej są pozostałością po dawnym, naturalnym zespole leśnym. Wiek najstarszych drzew to ok. 200 lat.
Park dworski w Przyjezierzu został wpisany na wojewódzką listę zabytków w grudniu 1980 roku.

Klępicz jest dużą wsią założoną na zachodnim brzegu jeziora Nowe Objezierze Zachodnie. W miejscowości odnajdziemy XV-wieczny kościół wzniesiony z kamienia i cegły i park dworski.
Park mieści na wysuniętym półwyspie, zajmuje powierzchnię 2 ha i został założony w XIX wieku. W zachodniej części parku znajdował się niegdyś pałac i podjazd. Budynek został zniszczony podczas działań wojennych w 1945 roku. Pomiędzy pałacem a parkiem była polana.
Założenie parkowe posiada jedną główną drogę, która łączyła wschodnią część parku z pałacem, który był głównym punktem osi kompozycyjnej. Zadrzewienie parku ma przede wszystkim charakter leśny, wśród zachowanej roślinności odnajdziemy kilka ciekawych gatunków. Na terenie parku występują dęby szypułkowe, bezszypułkowe, wiąz polny, jesion wyniosły, klon pospolity, lipa szerokolistna, grab pospolity, klon polny, topola biała, robinia akacjowa, modrzew europejski, cyprysik, bez czarny, jaśminowiec, śnieguliczka biała i szakłak pospolity. W sumie w parku występuje prawie 30 gatunków drzew i prawie 10 gatunków krzewów. Na szczególna uwagę zasługują topole o obwodach ponad 4 metrów, dęby o obwodzie pnia wynoszącym od 3,5 do 4 metrów i cyprysik o obwodzie ponad jednego metra.
Park prawdopodobnie powstał przez zagospodarowanie lasu – zasadzono krzewy ozdobne, wytyczono ścieżki. Wiele drzew powstało z samosiewu. Obecnie park jest nieco zaniedbany. Obiekt trafił na wojewódzką listę zabytków w październiku 1982 roku.

Park w Rościnie
Park pałacowy w Rościnie to nieco zapomniane, ale bardzo urokliwe miejsce sąsiadujące z XVIII-wiecznym barokowym pałacem. Całkowita powierzchnia parku wynosi 8,94ha.
Park został założony II połowie XVIII wieku za czasów panowania rodziny von Bredow. Podobnie jak pałac był on utrzymany w stylu barokowym, przynajmniej na początku. W XIX wieku został przearanżowany na styl angielski, czyli bardziej dziki, swobodny, a co za tym idzie romantyczny. Stał się tym samym parkiem o charakterze krajobrazowym.
Większość parku to teren równinny jednak przy jego południowo-zachodniej granicy znajduje się skarpa, a na niej ruina dawnej budowli parkowej. Prawdopodobnie jest to brama do grobowca rodzinnego – budowla ta otoczona jest porośniętymi bluszczem drzewami, co sprawia, że ów zakątek prezentuje się wyjątkowo romantycznie ale również tajemniczo. We wschodniej części parku znajduje się niewielki staw, otoczony wiekowymi drzewami, głównie olszyną.
Obecnie na terenie parku podziwiać można przede wszystkim okazały drzewostan, w którym dominują gatunki takie jak klon, jesion, wiąz, jawor oraz kasztanowce, ale znaleźć tu można również pojedyncze cisy, daglezje oraz platany. Wiele z drzew osiąga rozmiary pomnikowe, obwody niektórych przekraczają nawet 5 m, jednak tylko kilka z nich zarejestrowanych jest jako pomniki przyrody. Są to znajdująca się tuż za pałacem lipa drobnolistna oraz dąb bezszypułkowy  znajdujący się we wschodniej części parku.
Niestety obecnie park ten popada w zapomnienie, a jego urokliwe ścieżki zarastają samosiewem.

Park zdrojowy
Dawny zespół uzdrowiskowy znajduje się po wschodniej stronie układu staromiejskiego, zaraz poza obwarowaniami miejskimi. We wschodniej części znajdują się zabudowania, zaś w zachodniej części odnajdziemy przylegający do domu zdrojowego park krajobrazowy. Dawny dom zdrojowy został założony na przełomie XIX i XX wieku jako zakład leczniczo-kąpielowy, wykorzystujące złoża borowinowe.
Park zdrojowy został założony na przestrzeni 1,4 ha. Główna część – znajdująca się najbliżej dawnego domu zdrojowego, posiada zachowaną strukturę z kolistym podjazdem, dalsza ma charakter krajobrazowy. Założenie znajduje się na stosunkowo płaskim terenie, nad linią brzegową pobliskiego jeziora. W 2000 roku ścieżki parku zostały wyłożone polbrukiem.
Na terenie dawnego parku zdrojowego odnajdziemy m.in. takie gatunki drzew jak lipa szerokolistna, klon zwyczajny, robinia akacjowa, topola kanadyjska, jarząb pospolity, wierzba biała, olcha czarna, wiąz szypułkowy, lipa holenderska, dąb szypułkowy, magnolia pośrednia i jesion wyniosły. Obwód niektórych drzew wynosi ponad 400 cm (np. wierzba biała), jest tu kilka okazów z obwodem pnia powyżej 300 cm (np. dąb szypułkowy) i kilka z obwodem powyżej 200 cm (np. olcha czarna).
Obecnie w dawnym domu zdrojowym mieści się dom pomocy społecznej, z dawnego parku zdrojowego korzystają pensjonariusze DPS. Dawny park zdrojowy został wpisany na wojewódzką listę zabytków w styczniu 2003 roku.

Pałac
Pierwsze wzmianki na temat wsi pochodzą z 1460 roku. W XVI i XVII wieku swój majątek mieli tu właściciele pobliskiego Morynia – ród von Schönebecków. Następnie właścicielem majątku była rodzina von Papsteinów. Pod koniec XVIII wieku wieś należała do ówczesnego wójta Chojny, Friedricha Frantza von Mühlheima, a od połowy XIX do pierwszej połowy XX wieku Gądno było w rękach rodziny von Rohrów. W 1939 roku we wsi mieszkało 168 osób.
W 1840 roku w Gądnie wybudowano pałacyk. Projektant budynku jest nieznany. Obiekt został wzniesiony w stylu klasycystycznym przez Friedricha Mühlheima. Pałac jest budowlą dwukondygnacyjną z użytkowym poddaszem. Obiekt wybudowany został na rzucie prostokąta z wysuniętym ryzalitem. W przeszłości budynek był zdobiony sztukaterią w formach grecko-rzymskich, która nie przetrwała do naszych czasów.
Po drugiej wojnie światowej w pałacu utworzono mieszkania i pomieszczenie przeznaczone na sklep. W 1965 roku w obiekcie przeprowadzono remont, od 1990 roku pałac jest w prywatnych rękach. Obecnie budynek jest w stanie ruiny – brakuje stolarki okienne i drzwiowej. Stropy są zwalone, a kominek portalowy zdewastowany. Wejście do obiektu jest niebezpieczne.
W pobliżu pałacu zachował się także założony w XIX wieku park dworski z oczkami wodnymi i stawami oraz z bogatym drzewostanem. Dawniej park sięgał aż do jeziora Morzycko, dziś zajmuje obszar 3 ha. Obok pałacu znajdziemy także zabudowania folwarczne.
Pałac w Gądnie został wpisany na listę zabytków w lutym 1991 roku.

Pałac
Pałac w Czernikowie został wybudowany w 1850 roku przez ówczesnego właściciela  Friedricha Wilhelma von Wedel. Pierwotnie była to budowla barokowa, o dwóch kondygnacjach i podpiwniczeniu, zbudowana na planie prostokąta. Fasady były bogato zdobione. Podobnie wnętrza pałacu z misternie rzeźbioną drewnianą boazerią, ceramicznymi piecami, bogatą sztukaterią.
Po wojnie pałac pełnił wiele różnych funkcji. Początkowo odbywały się tu szkolenia brygadzistów, następnie w latach 1953-1979 działała tu Zasadnicza Szkoła Ogrodnicza, a potem kombinat rolny. Obecnie pałac jest w rękach prywatnych. Lata powojenne doprowadziły do znacznych zniszczeń pałacu, zarówno jego wyglądu zewnętrznego jak i wnętrz. W 1963 ówczesne władze przeprowadziły w pałacu generalny remont. Z fasad zostały usunięte ozdoby takie jak gzymsy i pilastry. Podobnie zniszczono także wnętrza pałacowe. Drewnianą boazerię zastąpiono płytą wiórową i paździerzem, zamalowano piece ceramiczne, podłączając CO zniszczono ściany i stropy. Na szczęście część wnętrz udało się ocalić.
Obecnie pałac zewnętrznie nie wygląda atrakcyjnie. Natomiast na uwagę zasługują ocalałe wnętrza - rokokowy salon ze stiukowymi ozdobami na ścianach i suficie, pokój z kominkiem, drewnianym pułapem i parkietami.
Wokół pałacu rozciąga się park.
Pałac znajduje się w rękach prywatnych. Widać, że w pałacu i wokół niego następują drobne remonty i zmiany na lepsze. Pałac dostępny jest z zewnątrz.

Pałac
Największą atrakcją wsi jest zespół zabudowań dworskich z XVIII wieku. Właścicielami Golenic była wtedy rodzina von Rosey. Na dziedziniec folwarku można wejść przez budynek bramny, który stanowią zabudowania gospodarcze z olbrzymią bramą. Budynek bramny ma konstrukcję ryglową. Sam pałac jest murowany i został zbudowany w połowie XVIII wieku w stylu barokowym. Jest to budynek postawiony na planie prostokąta, parterowy, kryty mansardowym dachem. W dachu znajdują się liczne dodatkowe okna doświetlające poddasze. Pod koniec II wojny światowej pałac został spalony, jednak w 1955 roku z powrotem został odbudowany. Do 1982 roku w pałacu miała swoją siedzibę Zasadnicza Szkoła Rolnicza. Obecnie pałac znajduje się w rękach prywatnych właścicieli.
Przed pałacem znajduje się gazon o wrzecionowatym kształcie z tradycyjnym podjazdem wokół, jako pozostałość po dawnych czasach. Wokół pałacu rozciąga się park.
Pałac można oglądać z zewnątrz.

Pałac i park dworski w Stołecznej
Stołeczna jest dużą wsią o zachowanym kształcie owalnym. W średniowieczu miejscowość należała do rodziny von Ellingenów, od drugiej połowy XV wieku do końca drugiej wojny światowej Stołeczna była rękach rodu von Sydowów.
W centralnej części wsi odnajdziemy wzniesiony na przełomie XIII i XIV wieku kościół z cisów granitowych. Świątynia została odbudowana po zniszczeniach w 1768 roku – podczas remontu dobudowano barokową wieżę.
W południowej części Stołecznej znajdują się pofolwarczne zabudowania z pałacem wybudowanym w 1892 roku. Budynek został wzniesiony na miejscu poprzedniego, ryglowego dworku. Dwukondygnacyjny pałac o bryle nawiązującej do architektury secesyjnej ma łącznie 1 709,5 m kw. Charakterystycznymi elementami dla obiektu są wysunięte ryzality, taras i cylindryczna baszta i jednoosiowa wieża. Dach pokryty jest dachówką „karpiówką”, kopuły wieży i baszty wykończone są miedzią.
W budynku zachowało się kilka oryginalnych detali – m.in. żelazne okucia, drewniane wykończenia schodów, kolumny, ozdobne sufity. Wnętrze pałacu jest zachowane w dobrym stanie, według właściciela wymaga drobnych prac remontowych. Dwór jest w rękach prywatnych, w marcu 2015 roku obiekt wraz z otaczającym go parkiem (powierzchnia działki: 66 442 m kw) został wystawiony na sprzedaż, cena to 2 700 000 zł. Pałac został wpisany na listę zabytków w lipcu 1987 roku.
Pałac jest otoczony parkiem krajobrazowym, który zajmuje powierzchnię 11,6 ha. Ogród został założony w XIX wieku, pośrodku znajdują się duże polany, park jest w znacznym stopniu zniszczony przez wyrąb starodrzewia.

Pensjonat Nad Jeziorem

Plaża we wsi Jelenin
Plaża nad jeziorem Jeleńskim znajduje się we wsi Jelenin. Stanowi wygodne miejsce odpoczynku dla rowerzystów przemierzających trasę pojezierzy zachodnich na odcinku Siekierki Trzcińsko - Zdrój. Na plaży znajduje się pomost, wiaty wraz z ławkami i stołami oraz toalety. Tuż obok znajduje się ponadto pole namiotowe.

Pole Namiotowe "Marigold"
Pole Namiotowe Marigold powstało z myślą o tych, którzy cenią sobie wypoczynek na łonie natury z dala od wielkomiejskiego zgiełku. To takie miejsce pośrodku niczego. Otwarte jest dla wszystkich: dla turystów pieszych, rowerzystów, dla rodzin z dziećmi, ze zwierzętami lub bez, gości na pobyt krótkoterminowy lub długoterminowy. Miejsce znajdzie się dla każdego. Dla gości dostępne są dwie jurty oraz namiot wiking, pamiętajcie tylko żeby zabrać ze sobą wszystkie potrzebne rzeczy do spania w takich namiotach :) A na rano można zamówić pożywne śniadanie. Na miejscu dostępne są umywalnia, prysznic outdoorowy, miejsca ogniskowe, wiata, hamaki, miejsce do przygotowywania posiłków, lodówka, pralka, podstawowy sprzęt do naprawy rowerów. Położone jest w malowniczej wsi Mirowo, w gminie Moryń. Usytuowane pomiędzy trzema jeziorami – Mętno, Morzycko, Jeleńskie. Bliskie sąsiedztwo Karpat Moryńskich sprzyja wyprawom w nieznane. Miłośnicy ptaków odnajdą w Ostoi Cedyńskiej interesujące gatunki. Przebiegająca w odległości 2,5 kilometra rowerowa Trasa Pojezierzy Zachodnich sprzyja organizacji wycieczek rowerowych. Nocować można w swoich namiotach, kamperach, kampervanach, hamakach ale można też skorzystać z przygotowanej infrastruktury.

Pomnik Matki Polki
Pomnik Matki Polki autorstwa Czesława Wronki znajduje się w najbardziej na zachód wysuniętej miejscowości w Polsce - w Osinowie Dolnym. Nazywany jest również pomnikiem Matek Polek, ponieważ przedstawia dwie kamienne postacie symbolicznie oczekujące powrotu swoich synów z wojny. Monument został wzniesiony w 1974 roku, jednak w czasach, gdy budowano pobliskie przejście graniczne został zdemontowany i niszczał pozostawiony w pobliskich zaroślach. W 2004 roku powrócił na swoje miejsce odrestaurowany przez uczniów Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Szczecinie.Pomnik ten jest jednocześnie upamiętnieniem 1 Samodzielnej Brygady Moździerzy, która brała udział w likwidacji ostatniego niemieckiego przyczółka mostowego na wschodnim brzegu Odry 27 marca 1945 roku.

Pomnik upamiętniający saperów
Pomnik upamiętniający saperów postawiono w miejscu, w którym od 14 do 20 kwietnia 1945 roku miała miejsce przeprawa przez Odrę organizowana przez: 1. Batalion Saperów 1. Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki oraz 8. Batalion Saperów 1. Brygady Saperów podczas marszu na Berlin.
Monument składa się z dwóch interesujących abstrakcyjnych kształtów, symbolizujących wybuchy pocisków w wodzie.

Pomost nad jeziorem Morzycko
Mały pomost i dostęp do wody jeziora Morzycko w ustronnym, spokojnym miejscu.

Prom Bez Granic w Gozdowicach
Aktualnie brak informacji o kursowaniu promu w 2026 r.
Przeprawa nawiązuje do czasów przedwojennych, gdy Gozdowice były jeszcze cenionym kurortem. Promowe przejście graniczne Gozdowice - Güstebieser Loose to pierwsze promowe przejście graniczne na Odrze w Polsce. Przed laty wieś została podzielona między Polskę i Niemcy, zlikwidowano wówczas połączenie promowe. Dopiero w 2007 r. obie części wsi udało się symbolicznie połączyć i zintegrować.
Prom kursuje od kwietnia do października.
Prom Bez Granic w Gozdowicach to nowoczesny prom, przewożący nie tylko ludzi, lecz także samochody, rowery i motocykle. Rejsy promem mogą być doskonałą rozrywką dla rodzin z dziećmi.
Gmina Mieszkowice zaprasza do korzystania z promowego przejścia granicznego Gozdowice - Güstebieser Loose. Prom zabiera na pokład 6 samochodów osobowych o masie do 2,25 ton oraz 20 pasażerów.
Cennik:
rowerzysta 3 PLN /0,75 EUR
pieszy 3 PLN /0,75 EUR
motocykl 8 PLN /2 EUR
samochód 10 PLN /2,50 EUR
Aktualizacja: 26.03.2026

Przystanek Góralice
To piękne Miejsce Odpoczynku Rowerzystów powstało w Góralicach Jest altana, są ławki i stoły, kosze na śmieci przeznaczone do segregacji odpadów, stojaki oraz - stacja napraw rowerów To miejsce na pewno przyda się szlaku i w rowerowych przygodach. Inwestycję Lider Pojezierza LGD wspierają #FunduszeUE dla Obszarów Wiejskich.

Przystanek rowerowy w Myśliborzu
To piękne Miejsce Odpoczynku Rowerzystów powstało w Myśliborzu. Jest altana, są ławki i stoły, kosze na śmieci przeznaczone do segregacji odpadów, stojaki oraz - stacja napraw rowerów To miejsce na pewno przyda się na szlaku i w rowerowych przygodach. Inwestycję Lider Pojezierza LGD wspierają #FunduszeUE dla Obszarów Wiejskich.

Punkt widokowy na przeprawę promową w Gozdowicach

Punkt widokowy na Rozlewiska Kostrzyneckie
Na punkt widokowy można dojść ścieżką wspinającą się od drogi wojewódzkiej.

Punkt widokowy z bunkrem
Punkt widokowy, nazywany umownie bunkrem, to historyczne miejsce, które służyło m.in. Wojsku Polskiemu za punkt obserwacyjny wojsk nieprzyjacielskich w 1945 roku. Znajduje się on na szczycie skarpy nad rzeką Odrą i rozciąga się z niego szeroki widok na niemiecką stronę. Mieści się tu budynek postawiony z drewnianych bali, który jednak z bunkrem nie ma nic wspólnego. Można do niego wejść.

Ratusz
Obecny budynek ratusza powstał w latach 1771-1772 w miejscu budowli pełniącej taką samą funkcję. Prawdopodobnie jest to trzeci budynek ratusza stojący w tym miejscu. Pierwszy spłonął podczas pożaru miasta, który miał miejscu w 1539 roku. Ratusz jest klasycystycznym, ceglanym, dwukondygnacyjnym budynkiem zaprojektowanym na planie prostokąta. Wejście prowadzi przez zwrócony ku placowi ryzalit środkowy. Zdobią je boniowania oraz zwieńczenie w postaci tympanonu, w którym widać doskonale otwór. Dawniej umieszczony był w nim zegar. Prostokątne okna zdobią stiukowe, barokowe motywy dekoracyjne (panoplia) oraz rokokowe (rocaille). Od strony zachodniej, nad jednym z okien umieszczono herb Myśliborza. Dawniej w budynku przechowywano wzorce myśliborskich miar i wag, sztandary miejskie, oraz dokumenty dotyczące historii miasta. Obecnie ma w nim siedzibę Urząd Miasta i Gminy Myślibórz oraz Rada Miejska. Przed ratuszem znajduje się modernistyczna fontanna oraz głazy: ku czci Jana Pawła i Pionierom Ziemi Myśliborskiej.

Rezerwat Przyrody "Wrzosowiska Cedyńskie im. inż. Wiesława Czyżewskiego"
Celem ochrony w rezerwacie jest zachowanie wzgórz pokrytych wrzosowiskami oraz stanowisk roślinności kserotermicznej. Z punktu widokowego umiejscowionego na wzgórzy rozpościera sie widok na rozległe wrzosowisko oraz dolinę Dolnej Odry.

Ruiny młyna wodnego

Ruiny pałacu w Dobropolu
Pierwsze wzmianki o wsi pochodzą z 1338 roku. W XVI wieku Dobropole należały do rodu von Sydow. Rodzina miała w swych rękach wieś do 1815 roku. W 1828 roku należała ona do von Rütsa, a w 1858 roku do von Senfft-Pilsacha. W drugiej połowie XIX wieku majątek wrócił do rodziny von Sydow – przejął go Carl Friedrich von Sydow. To właśnie za czasów rodziny von Sydow we wsi wzniesiono barokowy kościół z 1766 roku, pałac z 1760-1770 i obszerny park krajobrazowy.
Pałac został wybudowano w stylu barokowym. Budynek ulokowano po wschodniej części majątku, od wschodu do budowli przylegał park, który wytyczony był do linii brzegowej jeziora. Budynek był przeznaczony na mieszkanie dla zarządcy dóbr majątku należącego do rodziny von Sydowów ze Stołecznej. Pałac był dwukondygnacyjny, wybudowany z czerwonej cegły. Architekt, który zaprojektował pałac jest nieznany. Obecnie obiekt jest w stanie postępującej ruiny. Częściowo zachowały się ściany frontowe budowli, brakuje stolarki okiennej i drzwiowej. Obiekt jest dostępny z zewnątrz, wchodzenie do pałacu może być niebezpieczne. Dziś pałac należy do prywatnego właściciela. Obiekt został wpisany na listę zabytków w październiku 1956 roku.
Do pałacu od strony wschodniej przylega założony na planie elipsy park krajobrazowy, który w XVIII wieku został przekształcony w park w stylu angielskim. Na terenie ogrodu odnajdziemy bogaty drzewostan złożony m.in. kasztanów, lip i klonów.

Ruiny pałacu w Rościnie
Barokowy pałac został zbudowany w drugiej połowie XVIII wieku, przez rodzinę von Bredow. Jego powstanie jest związane z założeniem w 1753 roku w Rościnie  fabryki jednorodnych fajek glinianych. Do ich produkcji wykorzystywano glinę, wydobywaną w pobliżu jeziora Rościńskiego. W drugiej połowie XIX wieku pałac został przebudowany. Jest to dwukondygnacyjny budynek nakryty mansardowo-naczółkowym dachem. Pałac ozdabia reprezentacyjny ryzalit, zwieńczony tympanonem oraz trójkątne nadokienniki nad oknami pierwszej kondygnacji.
Wraz z budową pałacu, po jego południowej stronie założony został park w stylu barokowym - uporządkowany i regularny. W XIX wieku nadano mu cechy krajobrazowego - swoboda, asymetria, romantyzm. Rosną w nim przeważnie kasztanowce, dęby, lipy, buki i jesiony, lecz można spotkać pojedyncze egzemplarze platana, cisu i daglezji. Przy pałacu rośnie lipa o obwodzie 450 cm, zaś we wschodniej części parku dąb o obwodzie 440 cm. Pałac i park zostały pozostawione same sobie, co spowodowało ich degradację. Zespół jest ogólnodostępny, lecz podczas zwiedzania pałacu należy zachować szczególną uwagę.

Skwer z kaskadową fontanną w Cedyni
Nowy skwer z deptakiem, ławkami i fontanną staną na miejscu dawnego kina "Czcibor" w Cedyni. Po przebudowie miejsce to zaprasza do odpoczynku i relaksu. Fontanna ma trzy poziomy, z których woda spływa kaskadowo. Na pierwszym, najwyżej położonym poziomie znajdują się rzeźby trzech postaci stylizowanych na rycerzy z czasów Mieszka I. Całość jest podświetlona.

Stacja Chojna
Dworzec PKP Chojna - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stacja Godków
Dworzec PKP Godków - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stacja Klępicz
Stacja Klępicz od początku powstania ścieżki gości rowerzystów, którzy mogą tu odpocząć i zostawić ślad po sobie. Twórczynią tego miejsca jest Pani Jolanta Kurpiel i jej rodzina.
To piękne miejsce zostało stworzone od serca. Pani Jolanta wraz z rodziną przygotowała miejsce odpoczynku własnymi siłami i środkami. Jest tu kolorowo dzięki licznym kwiatom i ozdobom. Drzewa rzucają cień w którym zmęczeni podróżą rowerzyści mogą usiąść i odpocząć. Są przygotowane stoły. Jest butla z gazem, czajnik, woda i szafka w której znaleźć można herbatę, kawę i cukier.

Stacja Mieszkowice
Dworzec PKP Mieszkowice - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stare miasto
Najprawdopodobniej początkiem miasta był gród plemienia Lubuszan, który wchodził w skład pomorskiej kasztelani cedyńskiej. Średniowieczna osada znajdowała się na szlaku handlowym, który łączył Wielkopolskę z ziemiami wieleckimi. Pierwsze wzmianki dot. wsi pochodzą z 1248 roku. Najprawdopodobniej w połowie XII wieku, jeszcze przed 1233 roku Trzcińsko-Zdrój otrzymało prawa miejskie, a 1281 roku miastu nadano prawa targowe.
W XIV wieku Trzcińsko-Zdrój zostało otoczone murami obronnymi. W XV miasto zarządzali Krzyżacy, podczas ich panowania miasto została zaatakowane i zniszczone przez husytów. Trzcińsko-Zdrój zostało doszczętnie zniszczone podczas wojny trzydziestoletniej, a ludność wymordowana. Spokojniejsze czasy dla miasta przyszły dopiero w XVIII wieku, gdy sytuacja gospodarcza zaczęła się poprawiać dzięki rozwojowi rzemiosła. Pod koniec XIX wieku jeden z miejscowych lekarzy odkrył w okolicy miasta pokłady torfów borowinowych, dzięki temu w 1898 roku w Trzcińsku-Zdroju założono zakład leczniczy, a miasto przekształcono w miejscowość uzdrowiskową. I chociaż taką funkcję Trzcińsko-Zdrój pełniło do końca II wojny światowej, człon „Zdrój”, który jest zarezerwowany dla uzdrowisk pozostał w nazwie.
Mimo wielu wojen przeprowadzonych na przestrzeni wieków w Trzcińsku-Zdroju zachował się średniowieczny układ ulic. Obwarowania miejskie, które zostały wzniesione w średniowieczu przetrwały do naszych czasów w znacznej części. W linii obwarowań zachowało się pięć baszt łupinowych, dwadzieścia prostokątnych, dwie baszty – Prochowa i Bociania i dwie bramy miejskie – Myśliborska i Chojeńska. Fortyfikacje zostały wzniesione z kamienia polnego i cegły.
W centralnym punkcie starego miasta odnajdziemy średniowieczny ratusz, który został wybudowany w XIII wieku jako dom kupców. Przy ul. Kościelnej, obok rynku odnajdziemy wczesnogotycki kościół farny MB Nieustającej Pomocy, który został wzniesiony w drugiej połowie XIII wieku. Na liście zabytków znajduje się także kamienica, która mieści się na rogu ul. Kościuszki i Chojnickiej, a także budynek (obecnie przychodnia) przy ul. 2 Lutego 20.
Teren starego miasta w Trzcińsku Zdroju został wpisany na listę zabytków w kwietniu 1955 roku.

Święty Spokój Bielinek
„Witajcie w naszym kameralnym domku Święty Spokój -idealnym miejscu dla tych, którzy pragną odpocząć od miejskiego zgiełku. Nasz 4-osobowy domek znajduje się na obrzeżach malowniczej wsi- Bielinek, gwarantując wyjątkową ciszę i spokój. Apartament jest komfortowo wyposażony, by sprostać wszystkim Waszym potrzebom. Usytuowany blisko granicy, stanowi doskonały wybór dla osób szukających łatwego dojazdu do pracy za granicą. Bielinek to idealne miejsce dla miłośników wędkowania, ze względu na bliskość rzeki Odry. W sezonie letnim zapraszamy do zbierania jagód, a jesienią - do grzybobrania w pobliskich lasach. Na terenie naszej nieruchomości możecie cieszyć się porannym śpiewem ptaków i towarzystwem leśnych zwierząt. Nasza lokalizacja to również doskonałe miejsce dla entuzjastów jazdy na rowerze, z dostępem do trasy Dolina Odry (Nadodrzańska, szlak "Zielona Odra"), która przebiega ze Szczecina wzdłuż doliny rzeki Odra do południowo-zachodniej granicy województwa. Istnieje możliwość wypożyczenia rowerów po wcześniejszym uzgodnieniu. Posiadamy zamykaną wiatę na rowery. Odkryjcie uroki Doliny Odry, poznajcie lokalne atrakcje i zakochajcie się w Świętym Spokoju. Czekamy na Was!”

Tablica pamiątkowa Ochotniczej Straży Pożarnej w Starej Rudnicy
Tablica pamiątkowa odsłonięta została w 50. rocznicę powstania Ochotniczej Straży Pożarnej w Starej Rudnicy. Przybita jest ona do dużego głazu narzutowego, a teren, na którym się znajduje otoczony jest niskim płotem. Na tablicy widnieje napis "OCHOTNICZA STRAŻ POŻARNA STARA RUDNICA 1956-2006. Tym, którzy odeszli, a służyli dla Dobra Naszej Ojczyzny".

Teren Starego Miasta
W Myśliborzu do czasów współczesnych zachował się historyczny, XIII-wieczny układ Starego Miasta. Jego początki sięgają VI wieku przed naszą erą. Wówczas nad obecnym jeziorem Myśliborskim, na wniesieniu Winnica Tumska (Łysa Góra) wzniesiony został gród kultury łużyckiej. U jego stóp powstała osada rybacka. W tym samym miejscu na przełomie VIII i IX wieku naszej ery istniał słowiański gród Żołdyń (Sołtyń, Soldin lub Słodzin), który przetrwał do XII wieku. Wydarzeniem, które ukształtowało obecny wygląd miasta było nadanie między 1262 a 1270 rokiem praw miejskich. Wytyczono wówczas znakomicie widoczną do dzisiaj charakterystyczną, owalną siatkę ulic z głównym traktem (obecnie Bohaterów Warszawy) oraz centralnie umieszczonym rynkiem. Na noszącym obecnie imię Jana Pawła II rynku została wzniesiona siedziba władz miejskich, zachowany do dzisiaj ratusz. W niedługim czasie od otrzymania przywileju lokacyjnego miasto zostało otoczone murem z bramami i basztami. Bogacący się na odbywających się w mieście jarmarkach mieszczanie budowali okazałe domy, które niestety nie dotrwały do naszych czasów. W szczytowym okresie rozwoju Myślibórz był miejscem zjazdów stanowych, sądów oraz posiadał własną miarę, wagę i prawo bicia monety. W 1433 roku rozwój miasta zahamowało zdobycie i spalenie przez husytów. Kolejnego zniszczenia dokonał w 1473 roku zachodniopomorski książę Bogusław X. W XVI wieku Myślibórz pustoszyły ogromne pożary, a w XVII i XVIII wieku wojny trzydziestoletnia i siedmioletnia. Chociaż każdorazowo miasto podnosiło się z kolan to energia wkładana była w odbudowę, a nie rozwój. W związku z tym Myślibórz nie odegrał wiodącej roli w dziejach regionu. Pewną poprawę statusu miasta przyniosło dopiero uruchomienie połączeń kolejowych z Kostrzynem, Stargardem Szczecińskim, Barlinkiem i Gorzowem Wielkopolskim. Niestety na skutek działań II wojny światowej Myślibórz uległ zniszczeniu w blisko 40%. Całość założenia Starego Miasta została wpisana do rejestru zabytków.

Trafostacja
Trafostacja w Łukowicach została wzniesiona na początku XX wieku. Zbudowana została z cegły ceramicznej i przybrała formę typową dla tych czasów. Zachowała się w dobrym stanie technicznym aż do naszych czasów.

Turystyka wiejska "Leśniczówka"
Turystyka wiejska Leśniczówka umiesczona w miejscowosci Piasek - 12 km od Cedyni. Oferujemy noclegi w pokojach, a także jest możliwość noclegu na polu namiotowym. Oferujemy łóżka zascielone poscielą, tv, wifi, dostęp do wyposażonej kuchni. Miejsce na grila i ognisko. Zapraszam również do obejrzenia prywatnego Muzeum Etnograficznego oraz najwiekszej kolekcji długopisów  w Polsce. Zapraszamy na nocleg do Babki z Piasku!

Wiatrak holenderski
Wiatrak holenderski pochodzi z połowy XIX w. Ze względu na stan budowli, jest niedostępny dla zwiedzających. Ten rodzaj młynów napędzanych wiatrem był mniej popularny na naszych terenach, niż tzw. "koźlaki" - wiatraki drewniane, które w całości posadowione były na obrotowym "koźle", więc cały budynek obracał się zgodnie z kierunkiem wiatru. Według zdjęć z początku XX wieku, taki wiatrak również stał na tym wzgórzu, mniej więcej w miejscu obecnego basenu. Wiatrak holenderski, zwany również wieżowym, różnił się tym, że cały korpus budynku był nieruchomy (stąd możliwość zastosowania kamieni lub cegieł, jak w tym przypadku, do jego budowy). Obrotowa była tylko głowica, o charakterystycznym wyglądzie odwróconej do góry dnem łódki, ze śmigłami. Niestety ta najbardziej interesująca część wiatraka uległa zniszczeniu już w czasach powojennych. Do 2010 roku można było oglądać jedynie resztki konstrukcji głowicy oraz pas drewnianych klepek, które okalały zwieńczenie murów, po którym dawniej poruszało się łożysko głowicy. Obecnie cały wiatrak nakryty jest drewnianą konstrukcją, która ma zabezpieczyć budynek przed dalszą dewastacją. Otwory okienne, wskazujące, że budynek miał aż trzy kondygnacje, zostały zamurowane.

Wieża ciśnień
Malowniczo położona wieża ciśnień została zbudowana w 1905 roku. Wysoka na około 28,5 metrów, posiada stalowy zbiornik typu Barkhausena, o pojemności 150 metrów sześciennych. W trakcie działań, prowadzonych podczas II wojny światowej wieża została ostrzelana, co poskutkowało jej uszkodzeniem. W 1947 roku została wyremontowana. Wieża znajduje się na terenie zarządzanym przez Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji, w związku z czym można ją zobaczyć jedynie z zewnątrz.

Wieża kolejowa
Kolejową wieżę w Trzcińsku-Zdroju zbudowano na stacji linii kolejowej Kostrzyn – Pyrzyce w 1930 roku. Przez kilkadziesiąt lat wieża dostarczała niezbędną dla parowozów wodę, która była czerpana pompą głębinową. W latach 60. XX wieku wraz z wprowadzeniem na trasę pociągów spalinowych i elektrycznych wieża przestała pełnić niezbędne dla ruchu funkcje. Od tamtego czasu obiekt stoi nieużywany.
Wieża została zaprojektowana na planie kwadratu o boku 4,15 m, obiekt jest czterokondygnacyjny, niepodpiwniczony. Na trzonie nawieszony jest wykusz, który stanowi podstawę głowicy. Obiekt został wzniesiony z cegły, w budynku regularnie rozmieszczone są okna. Całość utrzymana jest w konwencji pseudoobronnej.
Wieża przetrwała w pierwotnym układzie, wewnątrz zachowały się oryginalne elementy, ale od końca lat 60. XX wieku, czyli od momentu wyłączenia wieży z obsługi kolejowej obiekt jest nieremontowany. Wieża wodna w Trzcińsku-Zdroju została wpisana na wojewódzką listę zabytków w marcu 2013 roku. Wcześniej PKP kilkakrotnie zamierzał wyburzyć nieużywany obiekt.

Wieża widokowa
Wieża została wybudowana w 1895 roku za czasów burmistrza Cedyni Ernesta Melchera. Wzniesiono ją na cześć żołnierzy poległych w czasie XIX wiecznych wojen. Do 1945 roku w dolnej części wieży znajdowały się tablice z nazwiskami poległych żołnierzy.
Obiekt wysoki na 14 metrów, w kształcie walca jest zakończony galerią widokową, z której widoczna jest całą panorama miasta i okolic – stąd m.in. widać Górę Czcibora, na której stoi pomnik „polskiego zwycięstwa nad Odrą”. Dzięki rozpostartej na dole panoramie w lutym 1945 roku wieża była wykorzystywana przez sowieckie wojska jako punkt obserwacyjny. Po II wojnie światowej, do 1956 roku obiekt służył Wojsku Ochrony Pogranicza. W drugiej połowie lat 50. XX wieku wieża została odremontowana i udostępniona turystom. Obiekt był także remontowany w latach 80. XX wieku.
Budowla została wzniesiona z ciosów granitowych i cegły półklinkierowej. Taras widokowy pełni zarazem funkcję dachu. W środku odnajdziemy ceramiczną posadzkę i kręcone schody oparte na na stalowym rdzeniu. Schody są drewniane. Wieża została wybudowana na planie koła. Kubatura obiektu wynosi 130 m sześciennych.
Teren wokół wieży jest gęsto porośnięty drzewami – przede wszystkim dębami i lipami. Przy alei, która jest wyłożona płytami chodnikowymi, rozmieszczono ławki. Wieża dzięki swojemu położeniu jest jednym z bardziej charakterystycznych obiektów w Cedyni. Widoczna nad miastem jest bardzo popularna wśród mieszkańców i turystów. Obiekt stosunkowo późno trafił na wojewódzką listę zabytków, bo dopiero w grudniu 2005 roku.

Woda pitna i wystawa historycznych znaków drogowych
Przy rondzie w Moryniu została utworzona niewielka ekspozycja historycznych znaków drogowych. Jest też poidełko.

Wzgórza Moryńskie
Wzgórza Moryńskie obejmują urozmaicony krajobraz polodowcowy. Wzgórza moreny czołowej ciągną się od Morynia do Mętna. Występuje tu również fragment rynny między jeziorami Morzycko i Mętno. Jest to specjalny obszar ochrony siedlisk o powierzchni 588 ha. Przeważają tu siedliska półnaturalne, czyli łąki, pastwiska, murawy, zarośla krzewiaste, śródpolne jeziorka i mokradła. Na zboczach występują murawy kserotermiczne oraz łęgi z fiołkiem wonnym. Roślinność ciepłolubną znaleźć można także na wypłaszczeniach, gdzie sąsiaduje z łąkami świeżymi. Różnorodność siedlisk sprawia, że zamieszkują ten obszar ciekawe gatunki płazów. Spotkać można między innymi traszkę grzebieniastą i kumaka nizinnego. Jest to również bardzo dobre miejsce dla ptaków. Żyją tu między innymi zimorodki zwyczajne, dzięcioły czarne, żurawie zwyczajne, gąsiorki. To sprawia, że warto wybrać się w te okolice na przykład na ptasie “fotołowy”. Można też wybrać się na spacer niebieskim Szlakiem Wzgórz Morenowych, który prowadzi z Mieszkowic, przez Moryń, Mętno w stronę Lubiechowa Dolnego.
Okolica Wzgórz Moryńskich zachęca do wypoczynku nad jeziorami. W pobliżu jest Jezioro Morzycko i Jezioro Mętno. Można tu skorzystać z kąpielisk i plaż, uprawiać sporty wodne i wędkarstwo. Malowniczy wąwóz tworzy także przepływająca na wschód od obszaru Natura 2000 rzeka Słubia.

Zagroda "Przysłowiowa Sielanka"
Zagroda „Przysłowiowa Sielanka” w Gogolicach (Gm. Trzcińsko-Zdrój) leży bezpośrednio przy szlaku rowerowym „Blue Velo”.
Jadąc można zauważyć odpowiednie oznaczenia. Nasza Zagroda jest doskonałym miejscem na odpoczynek i przerwę w podróży dla każdego rowerzysty. Ofertę dostosowujemy do potrzeb naszych gości, określonego czasu, kondycji i wieku. Grupy mogą być zróżnicowane wiekowo. Nasi goście  mogą wybrać, jak chcą spędzać czas i w co się chcą bawić. Główną naszą atrakcją sportowo-relaksową  jest profesjonalne, pełnowymiarowe  pole do minigolfa typu „concrete”. Można na nim zagrać na 18 betonowych torach z różnymi  przeszkodami (dł. toru 12 m). Na tej trasie u nas możesz łapać bezpieczne „dołki”, w które wpada tylko piłka. Minigolf to doskonała rozrywka dla każdego –dużego i małego. Nie wymaga szczególnych umiejętności , ani niezwykłej sprawności fizycznej. Gra może spodobać się dorosłym i młodzieży - można rozegrać turniej. Do gry w minigolfa zapewniamy: kije golfowe typu „putter”, specjalne piłki do minigolfa, karty startowe, dyplomy i opiekę instruktora.  Młodszym dzieciom proponujemy minigolfa w formie zabawowej np. poszukiwanie słodkiego „skarbu”, gdzie dzieci zdobywają dołki , aby zdobyć kolejne literki wskazówki, gdzie go szukać. Pole do minigolfa znajduje si ę wśród kwiatów i zieleni. Oferujemy ceny, które mogą spodobać się gościom. Cenimy przysłowiowe mądrości, więc u nas możecie też przypomnieć sobie znane przysłowia i powiedzenia. Uczymy ich poprzez zabawę i  gry terenowe.
Co jeszcze proponujemy naszym gościom?
TEAM BUILDING”, którego celem jest budowanie i integrowanie grupy ludzi poprzez wspólne wyzwania, ustalanie strategii, aby osiągnąć wspólny cel oraz aktywne współdziałanie w ramach zespołu. Można wybrać różne dynamiczne aktywności terenowe np.: tor przeszkód z goglami animacyjnymi, wieloosobowe narty, „latające dywany”  „żywe czołgi”, przeciąganie liny czy też grę w tenisa stołowego. Zajęcia spokojniejsze i wymagające ruszenia „szarych komórek” to np. „Zagrodowe Koło Fortuny”, ustawianie na linach wieży  z drewnianych klocków, „Sielankowa Polka” z żywych klocków, tematyczne prezentacje multimedialne z zadaniami, quizy, krzyżówki – to dla starszych. Jeśli chcesz możesz sprawdzić, czy masz „dobre oko” w strzelaniu z wiatrówki (broń długa i krótka) lub w strzelaniu z łuku do tarczy.
Dla dzieci też może być gogolicka baśń o księżniczce Sielance i na jej podstawie Quiz z Uśmiechem oraz poszukiwanie złotego serca Sielanki  a  także zabawy z chustą klanzy na zagrodowych trawiastych wzgórzach, zagadki i „Koło Fortuny” dostosowane do wieku gości. Z naszych wzgórz można „rzucić okiem”  na rozległe i piękne widoki na okolicę.
Na pewno biesiadowanie przy zadaszonym częściowo ognisku znajdzie swoich wielu amatorów. Dla chętnych proponujemy obsługę ogniska i domowe posiłki, dostosowane do potrzeb gości.
W pobliżu jest duży namiot cateringowy i toaleta z pełnym węzłem sanitarnym.  Zainteresowanych naszą ofertą zapraszamy szczególnie do kontaktu telefonicznego, poprzez SMS-a lub e-maila, aby ustalić wizytę u nas w godzinach, które są odpowiednie dla naszych gości. W razie potrzeby możemy też wspomóc w różnych sytuacjach, które mogą zdarzyć się na trasie wycieczki.  Mamy wieloletnią  praktykę w organizowaniu imprez turystycznych dla dzieci, młodzieży  i dorosłych. Właścicielka Zagrody jest przewodnikiem Turystycznym i Nauczycielem Kraju Ojczystego. Jesteśmy kreatywni i naszym celem jest uśmiech naszych gości i zadowolenie ich z pobytu w naszej Zagrodzie, aby dobre wspomnienia jeszcze cieszyły po powrocie do domu. Sprawdź specjalne zniżki dla rowerzystów.
Jeśli chcesz dowiedzieć się, co jeszcze proponujemy to zajrzyj naszą stronę na fb –Zagroda „Przysłowiowa Sielanka” lub po prostu odwiedź nas w Gogolicach! Jeśli Państwo chcecie miło  i przyjemnie spędzić czas otoczeni pięknem natury, a przy okazji zapomnieć o rutynie dnia codziennego serdecznie zapraszamy do Zagrody!

Zespół parkowo-pałacowy
Nawrocko jest wsią o urbanistycznym planie ulicówki, w której dominuje zespół dworski. XVIII-wieczny pałac od 1936 roku był siedzibą szkoły Hitlerjugend, a następnie SS. Po II wojnie światowej pełnił rolę mieszkalną oraz sali zabaw. W latach 60-tych XX wieku popadający w ruinę pałac został rozebrany. W jego sąsiedztwie zbudowana została szkoła. Na wschód od zabudowań folwarcznych rozciąga się XVIII-wieczny park o charakterze krajobrazowym. W XIX wieku został on przekomponowany, osiągnięto wówczas widoczne obecnie założenie. Obecnie prostokątny w zarysie park ma powietrznię 4,5 hektara. W dużej mierze składa się on z polany, na której stał kiedyś pałac, przy starej lipie zobaczyć można studnię. W głębi parku zaniedbany staw, przy którym kiedyś znajdowała się gorzelnia. W parku można podziwiać 313 okazów drzew, w tym: lipy drobnolistne, kasztanowce białe, wiązy górskie, graby pospolite, jesiony wyniosłe, lipy szerokolistne, klony, buk czerwono listny, buk pospolity, głóg dwuszyjkowy, jabłoń nadobna, śliwa, orzech, modrzew japoński, sosna czarna i magnolia Soulang`a.

Zespół zabudowań dworskich
Pierwsze wzmianki na temat wsi pojawiły się w XIV wieku, a dokładnie w 1337 roku, gdy była ona własnością książęcą. W XV wieku połowa wsi należała do rodu von Werbenów, zaś druga część z siedzibą rycerską była w rękach rodu von Ellingenów.
Pod koniec XV wieku wieś została przejęta przez rodzinę von Sydowów, w 1590 roku Kaspar von Sydow wybudował w Gogolicach rezydencję, która przetrwała do 1880 roku. Do dziś we wsi możemy podziwiać natomiast zabudowania, które powstały w XVIII wieku.
Dwór w Gogolicach został wybudowany w drugiej połowie XVIII wieku. W jego skład wchodzi dwukondygnacyjna rezydencja. Budynek został stworzony w stylu neoklasycystycznym. Główny obiekt ma dwa skrzydła. Zachodnie powstało na rzucie prostokąta, jego szczyt zdobi dach naczółkowy. Skrzydło wschodnie zostało zbudowane na rzucie zbliżonym do kwadratu, kończy je dach kopertowy. Obiekt był przebudowany w 1845 roku i ponownie w pierwszej połowie XX wieku.
Obecnie obiekt został pozbawiony zewnętrznych detali architektonicznych, wnętrze budynku zostało dostosowane do potrzeb mieszkańców. Dziś w dworze znajdują się prywatne mieszkania. Obok dworu zachowały się również XVIII-wieczne zabudowania folwarczne, w skład których wchodzi stajnia zbudowana z czerwonej cegły z wysoką wieżą w centralnej części budowli, obora i dziedziniec gospodarczy. Obok zabudowań znajduje się także częściowo zdewastowany park dworski z ciekawym drzewostanem, wśród którego odnajdziemy takie drzewa jak dęby i buki.
XVIII-wieczne zabudowania w Gogolicach zostały wpisane na listę zabytków w listopadzie 2011 roku. Obiekt jest dostępny tylko z zewnątrz.