Skansen kolejowy w Lubianie
Prywatny skansen kolejowy utworzony przez Pana Ryszarda Kwiecińskiego.

Amfiteatr w Krzęcinie

Barszcz Sosnowskiego
Barszcz Sosnowskiego (Heracleum sosnowskyi) to roślina parząca! Przebywanie w bliskości barszczu stanowi duże zagrożenie dla zdrowia człowieka!
Barszcz Sosnowskiego jest  zaliczany do roślin inwazyjnych i występuje na terenie całej Polski. Najczęściej barszcz Sosnowskiego spotkać można wzdłuż strumieni wodnych, na skarpach rowów, na obrzeżach pól i lasów oraz na łąkach i pastwiskach.

BOK Muzeum Regionalne w Barlinku
Muzeum Regionalne w Barlinku mieści się w tzw. Domu Gutenberga. Budynek ten został zbudowany w połowie XIX wieku i dawniej mieściła się w nim drukarnia i księgarnia. W głównej fasadzie od strony ulicy Niepodległości znajduje się popiersie twórcy druku Jana Gutenberga. Muzeum początkowo od 1961 roku  funkcjonowało jako Izba Pamiątek. Swoje zbiory udostępnił w niej publiczności Czesław Paśnik, miejscowy kolekcjoner. Z czasem Izba przekształciła się w Muzeum. Obecnie jest to jednostka miejska, działająca w strukturach Barlineckiego Domu Kultury. Muzeum posiada zbiory historyczne, archeologiczne, etnograficzne oraz biograficzne. Obecne w muzeum można oglądać cztery wystawy stałe:
- biograficzną - poświęconą życiu i rodzinie najsłynniejszego mieszkańca Barlinka Emanuela Laskera, szachowego mistrza świata (zdjęcia, kopie aktów urodzenia, książki, artykuły);
- historyczną - ukazującą historię miasta głównie w XIX i XX wieku (mapy, starodruki, akty erekcyjne budowli, diorama dworca kolejowego, ekspozycja poświęcona znanej restauracji Waldschenke);
- archeologiczną - przedstawiającą dawne narzędzia od neolitu po epokę żelaza;
- etnograficzną - przedstawiającą życie i zwyczaje dawnych mieszkańców Barlinka i okolic (sprzęty gospodarstwa domowego, warsztat szewski, zakład krawiecki, kącik pralniczy).
Poza wystawami muzeum organizuje też lekcje muzealne dla dzieci i młodzieży.
Muzeum Regionalne w Barlinku ma swoją filię w Dziedzicach. Mieści się tam Muzeum Wojskowości, Szkolnictwa i Wsi.

Budynek przy ul. Armii Polskiej 18
Budynek powstał końcem XIX wieku o czym świadczyć może jedna z dat (1896 r.) umieszczonych na ścianie ganku, a także cechy konstrukcyjne i stylowe budynku, m.in. historyzujący wystrój fasady, typowy dla budynków z przełomu XIX i XX wieku.
Budynek został wzniesiony w roku 1896 i od początku pełnił funkcje mieszkalno-usługowe. Prawdopodobnie na parterze mieścił się sklep lub winiarnia. Z dokumentów źródłowych wynika, że w latach 20. XX wieku w kamienicy mieszkała Erika Dierenfield, o czym świadczyć mogą również inicjały nazwiska na elewacji ganku. Po 1945 do końca lat 80. w budynku mieściła się szkoła, następnie był siedzibą kuratorium oświaty, a w latach 90. przeszedł w ręce prywatnego właściciela.
Jest to budynek dwubryłowy, korpus w formie leżącego prostopadłościanu i ganek w formie stojącego prostopadłościanu, przykryty płaskim dachem. Elewacje budynku opracowane są w sposób dekoracyjny, z równorzędnym potraktowaniem wszystkich ścian. Elewacja frontowa, pięcioosiowa, z jednoosiowym wykuszem wspartym na wolutowych konsolach, z bogatą dekoracją plastyczną o motywach roślinnych, antropomorficznych (maszkarony) i ornamentem łuskowym. Pod płytą wykusza znajduje się sztukateria w postaci kolistej rozety. Narożniki ścian są ujęte boniowaniem i licowane cegłą, dolna część w formie pseudobalustrady z pilastrami, gzymsem i motywem girland, całość zwieńczona tympanonem. Elewacja poza bogatym detalem architektonicznym charakteryzuje się zróżnicowaną fakturą i kolorystyką. Elewacja zachodnia jest zaakcentowana trzyosiowym gankiem. Jest w całości ceglana o starannym wątku wiązania krzyżowego i spoinowana, z kolorystycznym układem cegieł – kompozycja żółto-czerwona.
We wnętrzu nie zachowało się historyczne wyposażenie. Obiekt dostępny z zewnątrz.

Centrum Informacji Turystycznej w Barlinku
W Centrum Informacji Turystycznej można uzyskać informacje dotyczące oferty turystycznej i kulturalnej gminy i miasta Barlinek, powiatu myśliborskiego oraz okolicznych miejscowości. Można nabyć tutaj mapy, przewodniki oraz książki związane z regionem, a także można uzyskać pomoc w kontakcie z pilotem i przewodnikami turystycznymi.
Informacje udzielane są w języku polskim oraz angielskim.

Choszczeńska Aleja Gwiazd
Aleja Gwiazd Kolarstwa Polskiego została otwarta w czerwcu 2002. Pomysł zainicjowali w 2000 roku Zbigniew Strużyński i Jan Szymkiewicz, a decyzję o jego realizacji podjął Jan Kiela, ówczesny burmistrz Choszczna. Pomnik odsłonięto przy okazji XXVIII ogólnopolskiego kryterium kolarskiego o memoriał red. Zygmunta Weissa. Znajdują się na niej odciski dłoni wielu sławnych i uznanych kolarzy, m.in.: Janusza Kierzkowskiego, Ryszarda Szurkowskiego, Stanisława Szozdy, Janusza Kowalskiego, Mariana Więckowskiego,Stanisława Królaka, Lecha Piaseckiego, Czesława Langa i Zenona Jaskuły oraz symboliczna tablica z pękniętą dłonią nieżyjącego już Joachima Halupczoka. Nad całością widnieje tablica poświęcona patronowi kolarskiego memoriału, red. Zygmuntowi Weissowi.
Aleja Gwiazd Kolarstwa ma bardzo ciekawy kształt, ponieważ... nie jest aleją. Jest zbudowana jako swoista ściana pamięci. To wysoki mur, na którym znajduje się tablica pamiątkowa i odbite dłonie. Po jednej stronie góra zwieńczona jest herbem Choszczna. Pozostałe prawie 30 pustych miejsc czekają na wypełnienie wybitnymi, kolarskimi dłońmi.
Autorem projektu alei jest pan Dariusz Łącki z Choszczna, a autorem podobizny Zygmunta Weissa jest choszczeński rzeźbiarz, pan Zygmunt Sitko.
Aleja powstała, ponieważ w Choszcznie odbywały się w od lat 70-tych wyścigi kolarskie,  a jako że stawały się coraz bardziej popularne, przyjeżdżali na nie coraz częściej znamienici kolarze.

Cmentarz przykościelny
Cmentarz w Zamęcinie znajduje się przy Kościele pw. Niepokalanego Poczęcia NMP. Cmentarz został założony w XIX wieku. Na cmentarzu znajduje się pomnik poległych w latach 1914-1918. Na pomniku znajduje się figura Najświętszej Marii Panny. Pomnik usytuowany jest po prawej stronie od bramy cmentarnej. Cmentarz jest ogrodzony. Na jego terenie rosną okazałe akacje białe, dęby szypułkowe, lipa drobnolistna. Cmentarz jest nieczynny.

Dom Chiński
Dom Chiński zawdzięcza swoją nazwę pierwszemu właścicielowi obiektu, który sporą część swojego dorosłego życia spędził na Dalekim Wschodzie. Był on fascynatem i popularyzatorem starochińskiej gry planszowej Go. Po powrocie z wojaży osiadł w mieście swojego dzieciństwa, które nie wyglądało już tak jak je zapamiętał z najmłodszych lat. Utrwalił jeden z nielicznie zachowanych odcinków murów miejskich w nowo wybudowanej siedzibie. Jest on widoczny do dzisiaj od strony ulicy Grodzkiej. Chociaż na pierwszy rzut oka trudno to dostrzec, budowla nawiązuje architekturą do dawnych fortyfikacji. Gdy się przyjrzeć dokładniej nasuwa się skojarzenie z basztą lub bramą w murach miejskich. Najbardziej wyróżniającym się detalem domu jest wykusz, którego zwieńczenie ma być miniaturą dawnej Wielkiej Furty Wodnej. Uwagę zwraca również wykorzystanie kamienia w dolnych partiach budowli. Kamienica stanowi własność prywatną, w związku z czym można ją obejrzeć jedynie z zewnątrz.

Dom przy ul. 1 Maja 16
Willa przy ulicy 1 Maja 13 a została zbudowana w 1905 roku. Jest to jednokondygnacyjny, ceglany dom mieszkalny, z użytkowym poddaszem. Zaprojektowany został na planie prostokąta. Budynek nakrywa dach naczółkowy. Wzrok przykuwa balkon usytuowany nad przeszklonym gankiem oraz lukarna przyozdobiona blendami. Ponadto na uwagę zasługuje nietypowe skierowanie reprezentacyjnej fasady bokiem w stosunku do ulicy. Willa jest własnością prywatną, można ją zobaczyć jedynie z zewnątrz.

Dom szachowego mistrza świata Emmanuela Laskera
Emmanuel Lasker urodził się 24 grudnia 1868 roku w Barlinku, jako czwarte dziecko kantora miejcowej synagogi. Tutaj uczęszczał do szkoły powszechnej. Po ukończeniu gorzowskiego gimnazjum w 1888 r. przeniósł się do Berlina by podjąć studia matematyczne i filozoficzne na Uniwersytecie Berlińskim. Dzięki starszemu bratu Bertoldowi, studiującemu medycynę, rozpoczął karierę szachową. Pokonywał najznamienitszych szachistów, co przyniosło młodemu Laskerowi nie tylko pieniądze, ale i sławę. W wieku 25 lat został szachowym mistrzem świata.

Fontanna
Myśliborski rynek pełnił w swych dziejach przeróżne role, różne nosił też nazwy. W średniowieczu było to miejsce handlu, ale również sądów i wykonywania wyroków, gdyż zlokalizowany był na nim pręgież. W XVIII w., gdy w mieście stacjonował garnizon wojskowy, rynek pełnił rolę placu ćwiczeń. Po II wojnie światowej ulokowano na nim cmentarz poległych żołnierzy Armii Czerwonej i Ludowego Wojska Polskiego. Zyskał wtedy też nową nazwę - Plac Armii Czerwonej. Nazwa ta pozostała do 1989 r., natomiast groby żołnierzy przeniesiono z niego w 1948 r., gdy powstawał cmentarz wojenny "na wieży". Rynek odzyskał wtedy rolę placu rekreacyjnego, a usiąść można było przy fontannie, prawdopodobnie z przełomu XIX i XX wieku. W połowie lat 60-tych starą fontannę usunięto, a na jej miejsce wstawiono nową, która istnieje do dziś. Rzeźba znajdująca się w okrągłym basenie, w którym w okresie letnim zbiera się woda, tryskająca ze szczytu fontanny jest nowoczsna, trudno więc określić co przedstawia. Niektórzy myśliborzanie nazywają ją "świdrem", inni widzą tam orle skrzydła. W pobliżu fontanny znajdziemy ławeczki, na których można odpocząć, podziwiając przy okazji rosnącą wokół zieleń miejską. Warto również odwiedzić znajdujące się nieopodal lodziarnie, zwłaszcza zlokalizowaną przy (znajdującym się we wschodnim rogu rynku) "dużym samie" PSS Społem - rodzinną lodziarnię "Malinka" z tradycyjnymi lodami w czterech smakach.

Fontanna na Rynku
Fontanna znajduje się na środku placu Jana Pawła II. Jest okrągła, a pośrodku znajduje się trzynaście ramion - dysz, z których do środka tryska woda. Środkiem fontanny są skomponowane ze sobą wyrzeźbione owalne kształty.

Fontanna z figurą Gęsiarki
Rzeźbę tę podarowali miastu w 1912 roku dwaj mieszkańcy Barlinka, którzy dorobili się w Niemczech znacznego majątku, zaś autorem jej jest monachijski artysta Knut Ackerman (lub Knut Akberg, jak podają inne źródła). Malowniczy wodotrysk to ulubione miejsce spotkań mieszkańców. Gęsiarka stała się symbolem Barlinka, zaś postać dziewczyny wiązana jest z miejscową  legendą o pasterce niesprawiedliwie skazanej na śmierć za rzekome uprawianie czarów. Ocaliły ją gęsi, które nadleciały tuż przed egzekucją i uniosły dziewczę na swych skrzydłach.

Gazownia
Gazownia w Choszcznie została uruchomiona pod koniec XIX wieku. Na jej kompleks składają się właściwy budynek gazowni oraz dom administracyjno-mieszkalny. Obiekt nie pełni obecnie swojej pierwotnej funkcji. Można go zobaczyć jedynie z zewnątrz.

Głaz narzutowy Wiking
Głaz narzutowy "Wiking" to pomnik przyrody nieożywionej o obwodzie przy ziemi 519 cm, długości 204 cm i wysokości 132 cm.

Głaz pamiątkowy "Pionierom Ziemi Myśliborskiej"
Głaz upamiętnia osoby zasłużone dla rozwoju Myśliborza w pierwszych latach po zasiedleniu terenu Ziemi Myśliborskiej przez Polaków. Jest to duży kamień czerwonego marmuru, ze ściętą i wypolerowaną stroną frontową, na której umieszczono pamiątkowy napis oraz herb Myśliborza, wypełnione złotą farbą. Odsłonięty został w 50. rocznicę przekazania administracji nad Myśliborzem przez radzieckie władze wojskowe przedstawicielom władz polskich. Polska administracja objęła kontrolę nad miastem i okolicą 23 maja 1945 r., dlatego dzień 23 maja, decyzją Rady Miejskiej z 1995 r., został ustanowiony Dniem Myśliborza. Od tego czasu co roku odbywa się miejskie święto "Dni Myśliborza" (zazwyczaj obchodzone na przełomie maja i czerwca).

Głaz pamiątkowy Jana Pawła II
Głaz upamiętniający pontyfikat wielkiego Papieża Polaka, św. Jana Pawła II, został odsłonięty na myśliborskim rynku 11 listopada 2000 r. Napis na marmurowej płycie brzmi: "Janowi Pawłowi II, wielkiemu rodakowi, w roku milenijnym - społeczeństwo Ziemi Myśliborskiej". Było to naturalne miejsce spotkań modlitewnych w dniach żałoby po śmierci papieża Jana Pawła II, odbywały się tu również spotkania związane z Jego beatyfikacją, a następnie kanonizacją. W dniu 14 czerwca 2014 r. pomnik był też niemym świadkiem przekazania myśliborskiemu społeczeństwu relikwii św. Jana Pawła II, które znajdują się w kościele kolegiackim pw. św. Jana Chrzciciela.

Izba Historyczna
Izba Historyczna w Pełczycach powstała 11 grudnia 2003 roku. Inicjatorem założenia Izby było Stowarzyszenie Przyjaciół Ziemi Pełczyckiej. Siedziba Izby Historycznej mieści się w piwnicach Miejsko-Gminnego Ośrodka Kultury.
Eksponaty obejmują znaleziska prehistoryczne, w tym kamienne żarno z epoki kultury łużyckiej, ponadto: groty, topór, kamienne przęśliki, naczynia gliniane, nóż w oprawie rogowej, szydło kościane, rylec, kule kamienne. Eksponaty to przypadkowe znaleziska mieszkańców Pełczyc. Najliczniejsze zbiory stanowią przedmioty użytku codziennego: stare żelazka, lampy naftowe, sierpy, kosy, urządzenia ciesielskie, ceramika, wagi, butelki, gofrownice, prawidła, młynki, maszynki do mięsa i soków oraz inne narzędzia niezbędne w XIX-wiecznym domostwie. Ciekawostką jest zadziwiające urządzenie do łapania gryzoni.
W Izbie możemy obejrzeć przedwojenne dokumenty urzędowe, książeczki wojskowe oraz zdjęcia pradziadków. Perełką jest starodruk z XVIII wieku wydany na papierze czerpanym. Do tej pory nie został on niezidentyfikowany przez badaczy. Prawdopodobnie jest to księga zmarłych prowadzona przez pastora jednej z pomorskich miejscowości. W Izbie znajduje się gablota z numizmatyką. Można tam zobaczyć monety znalezione przez Pełczan. Są to między innymi monety z czasów rzymskich, monety pruskie oraz książąt pomorskich. Wśród zbiorów są także polskie monety m.in. boratynka Jana Kazimierza.
W zbiorach można znaleźć przedmioty kultu religijnego, w tym: mszał łaciński, przedwojenny testament oraz książeczki do nabożeństwa używane przez przedwojenne wojsko. Wśród eksponatów znajduje się kolekcja militariów - 70 hełmów, maski gazowe, łuski, plecaki, saperki, orzełki, gąsienice czołgów, medale wszystkich armii walczących w czasie II wojny światowej. Na uwagę zasługuje spora kolekcja widokówek Pełczyc przedstawiająca historię i życie Pełczyc.
Izba Historyczna, dzięki wielkiemu zaangażowaniu opiekunów i mieszkańców Pełczyc, posiada tak wiele eksponatów, że w pomieszczeniach brakuje miejsca, aby je wszystkie zaprezentować.

Jezioro Barlineckie
Jezioro Barlineckie zajmuje powierzchnię 250 ha i w całości znajduje się na terenie Barlinecko-Gorzowskiego Parku Krajobrazowego oraz Ostoi Barlinieckiej - obszaru chronionego programem Natura 2000. Średnia głębokość jeziora to 7,1 m podczas gdy maksymalna dochodzi nawet do 18 m. Zasilane  jest przez liczne źródełka i cieki wodne, a jego wody kwalifikują się do II klasy czystości.
Poza północnym brzegiem, na którym znajduje się miasto Barlinek, jezioro otaczają malownicze lasy. Dominuje drzewostan liściasty w postaci buczyny oraz dąbrowy.
Brzegi Jeziora Barlineckiego w przeważającej części są wysokie, czasami wręcz urwiste. Na jeziorze znajdują się 4 wysypy: Łabędzia, Sowia, Nadziei oraz Zielona. Jednak ze względu na żyjące tam kolonie ptaków są one niedostępne dla turystów.
W Barlinku, na północno-wschodnim brzegu jeziora, przy ulicy Sportowej udostępniona jest duża plaża miejska z polem biwakowym oraz kąpielisko z zabytkowym budynkiem pensjonatu "Pod Sosnami" z 1927 roku utrzymanym w stylu alpejskim. Do długich spacerów zachęcają widoki, które podziwiać można z mola. Poza tym na terenie miasta i poza nim, na brzegach jeziora znaleźć można wiele dzikich plaż. Nie brakuje również miejsc do przycumowania łodzi. Sprzęt pływający wypożyczyć można m.in. w klubie Żeglarskim TKKF „Sztorm”, który oferuje również rejsy żagłówkami z obsługą.
Południowy brzeg jeziora porastają lasy obfitujące w grzyby.
Poza plażowaniem i sportami wodnymi, na jeziorze Barlineckim z powodzeniem można oddawać się wędkowaniu. Złowić tutaj można okonie, węgorze, płocie leszcze, szczupaki. Zdarzają się nawet sumy. Jezioro objęte jest zakazem używania łodzi motorowych, dostępne w wypożyczalniach są jednak łodzie pozbawione takiego napędu. Łowienie z brzegów jest nieco utrudnione za sprawą szerokiego pasa szuwarów. Jednakże w porze nocnej dozwolony jest tylko ten rodzaj wędkarstwa.
W okolicach jeziora Barlineckiego przebiega wiele interesujących szlaków turystycznych: szlak pieszy zielony czyli "Ekologiczna Ścieżka Dydaktyczna wokół Jeziora Barlineckiego", pieszy szlak czerwony z Barlinka do wsi Lipy, Wodna Ścieżka Przyrodnicza na Jeziorze Barlineckim, niebieski szlak pieszy "Przez Puszczę Barlinecką" (prowadzący przez Okunie i Moczydło), Błękitna Trasa Legend oraz trasy Centrum Nordic Walking: "Do punktu widokowego Jezioro Barlineckie", "Trzy Jeziora Uklejowe, Stycko i Barlineckie”, "Krajobrazy Puszczy Barlineckiej do Płonna".
Z ciekawostek warto wspomnieć o legendzie o topielicy z jeziora Barlineckiego, opowiadającej tragiczną historię pięknej kobiety, wygnanej z miasta Barlinek z niemowlęciem. Kiedy nadeszła zima kobieta wraz z dzieckiem w akcie desperacji weszła do jeziora i słuch o nich zaginął. Do czasu kiedy bohaterka opowieści powróciła na ziemię jako pałająca rządzą zemsty rusałka. Swoje ofiary wabiła nad jezioro udając płacz dziecka, po czym zaciągała niosących pomoc mężczyzn w toń jeziora. Kiedy ludzie o zmierzchu zaczęli omijać okolice jeziora mściwa rusałka zaczęła zapuszczać się coraz dalej w stronę miasta, z którego porywała dzieci, zwłaszcza te najbardziej kochane przez rodziców.
Jednakże czas łagodzi rany i złagodził również charakter rusałki, która w końcu pokochała jedno z porwanych dzieci i pozwoliła mu żyć. Jednak pewnego dnia dziewczynka zechciała opuścić rusałkę, żeby poznawać zewnętrzny świat. Aby uchronić dziecko przed cierpieniem i złem czyhającym poza jeziorem rusałka zamieniła dziewczynkę w kamień i ukryła na dnie, w najgłębszym punkcie jeziora. Odczaruje ją dopiero kiedy znajdzie sposób na to aby była szczęśliwa poza jej wodnym domem.
Teraz, nocami rusałka przechadza się i rozmyśla o tym jak znaleźć szczęście. Można ją spotkać w czasie pełni o północy - zamiast stóp ma płetwy, wiec słychać dokładnie jak chlupocze na płyciznach. Znika kiedy zaczyna świtać. Zatrzymuje się przy każdym mostku, ale najwięcej czasu spędza pod mostkiem kolejowym, przy alei kasztanowej. Tam przekłada gałęzie, chlupie i zbiera kasztany. Jeśli ktoś przechodzi o północy przez ten most i nie chce jej ujrzeć powinien wrzucić do wody kasztana, aby odwrócić uwagę rusałki.

Jezioro Będzin
Jezioro Będzin ma powierzchnię 140 ha i średnią głębokość 4,2 m, choć w najgłębszym miejscu jest to aż 15,4 m. Na długość ma 3135 m i jest szerokie na 710 m. Dno ma twarde, przejrzystość wody sięga od 1 m do 1,5 m głębokości. Ten urokliwy akwen ma dwie zadrzewione wyspy. Jest też przepływowym zbiornikiem dla rzeki Myśli.
Zalicza się ono do jezior sielawowych, chociaż wymaga ono zwiększonego nakładu zarybień (zwłaszcza wspomnianych sielaw). Można napotkać takie gatunki ryb, jak sandacze i okonie (dominujące), karpie, leszcze, szczupaki, płocie, węgorze czy liny. Pozwolenia na połów można kupić w sklepie wędkarskim w Lipianach.
Jezioro nie posiada infrastruktury turystycznej, tak więc jeśli chodzi o plażowanie, to będzie to wyzwanie dla lubiących ciszę i spokój, zwolenników biwakowania "na dziko". Warto jednak przyjechać tu na ryby. Można również się tu zatrzymać w czasie spływu kajakowego Myślą.

Jezioro Chłop
Jest to jezioro o nieregularnym kształcie, jego powierzchnia wynosi 326,7 ha. Ze względu na swoje walory przyrodnicze, jezioro Chłop jest bardzo cenne. Tafla jeziora jest przezroczysta, a woda czysta. Wokół jeziora rosną pospolite odmiany szuwar, takie jak oczeret jeziorny czy trzcina pospolita. Rzadkim okazem, porastającym północny brzeg jeziora, jest kłóć wiechowata, która występuje gromadnie. Po prawej stronie, od strony kąpieliska, jezioro jest porośnięte głównie gatunkiem włosienicznika krążkolistnego.
Z jeziorem Chłop jest powiązana legenda. Podanie głosi, że kiedyś owczarze panów z Derczewa mogli wypasać owce na lipiańskich łąkach. Pasterze musieli ze swoimi zwierzętami obchodzić jezioro Chłop, które jest położone między Derczewem a Lipianami. Marzyli zatem o tym, aby wybudować most w najwęższym miejscu jeziora i przyśpieszyć przeprawę. Pewnego razu, podczas jednej z takich wypraw, zerwała się burza i ulewne deszcze. Przestraszony i zziębnięty pasterz zaczął wzywać pomocy słowami, że odda duszę za bezpieczną przeprawę. Gdy te słowa wypowiedział, pojawił się w mig diabeł, który na dusze ludzkie zawsze był chętny. Obiecał za duszę owczarza wybudowanie mostu. Mężczyzna zląkł się i odmówił oddania duszy, po czym udał się do domu. Gdy zmorzył go sen, diabeł go odwiedził i przypomniał się o transakcji. Owczarz próbował wykręcić się od paktu stwierdzeniem, że nie ma czym podpisać dokumentu. Diabeł wówczas naciął owczarzowi opuszek palca i podpisał jego krwią pakt. W zamian za duszę diabeł miał za zadanie wybudować groblę w nocy z soboty na niedzielę przed pianiem koguta. Owczarz był przekonany, że takie dzieła nie są możliwe nawet dla samego diabła, więc na pakt przystał. Niepokój jednak w jego sercu został zasiany i razem z żoną zaczął myśleć, jak diabła wykiwać i duszę uratować. Poszli zatem obserwować diabła przy pracy, który to nanosił piach na coraz to większą groblę. Gdy została diabłu ostatnia kopa piasku do przeniesienia, usłyszał pianie kura. Wściekły, że paktu nie udało mu się dochować i duszy ludzkiej nie otrzyma, czort czmychnął, a owczarz uratował swoją duszę – jednak zawdzięcza ją nie kogutowi, tylko własnej żonie, która sprytnie udawała pianie kura. Po diable została wysepka, nazywana „Śliwkową Wyspą”.

Jezioro Karskie Wielkie
Jezioro Karskie Wielkie, zwane również jeziorem Karsko, to akwen zajmujący powierzchnię 150,7 ha. Jego średnia głębokość wynosi około 10,5 m, a maksymalna dochodzi do 16,6 m. Woda kwalifikuje się do II klasy czystości.
Otoczone jest głównie przez malownicze pola oraz łąki, ewentualnie wąskie pasma drzew. Plaże i kąpieliska znajdują się na północnym oraz południowym brzegu. W sąsiedztwie plaży na północnym brzegu znajduje się również pomost spacerowy i pole namiotowe.
W jeziorze Karskim wędkarze mogą złapać głównie okonie, szczupaki, a także węgorze, płocie i liny. Ze względu na dosyć szeroki pas szuwarów i bujną roślinność podwodną lepiej jednak łowić z łodzi niż z gruntu.
Ciekawostką są głazy znajdujące się pod wodą w południowej części jeziora - warto ich wypatrywać gdyż mogą uszkodzić łódź.

Jezioro Klukom (Tłukom, Kluki ), gm. Choszczno
Jezioro rynnowe pochodzenia polodowcowego, położone w granicach Choszczna. Zabudowa miejska przylega do jeziora na 2/3 długości linii brzegowej. Wzdłuż brzegu ciągną się dwa parki: Przyjeziorny i Miejska Górka, w których rosną pomniki przyrody, m.in. dwie topole czarne, buk zwyczajny i dąb szypułkowy. Okalający jezioro stosunkowo płaski pas lądu przechodzi w południowej części w skarpę porośniętą pojedynczymi drzewami. Klukom ma ubogą roślinność wodną, jednak w wielu zakątkach można spotkać rzęsę, rogatka, strzałkę wodną. Faunę przybrzeżną i brzegową najczęściej reprezentują ptaki. Żyją tu perkozy, łyski, kurki wodne, dzikie kaczki i łabędzie. Miłośnicy wędkowania mogą tu złowić lina, okonia, szczupaka, węgorza czy sandacza.
Jezioro Klukom wraz z jeziorami Żeńsko i Raduń, które zostały połączone kanałami, tworzą szlak wodny o długości ponad 10 km.
Powierzchnia: 85,4 ha
Głębokość max.: 17,9 m
Głębokość średnia: 8,2 m
Szerokość max.: 750 m
Długość max.: 2 425 m
Długość linii brzegowej: 5 900 m
Wysokość bezwzględna: 53,7 m n.p.m.

Jezioro Kościelne
Razem z Jeziorem Wądół (położonym na północy miejscowości Lipiany) kiedyś było jednym akwenem wodnym (dawniej Jezioro Wedyjskie), przez co stanowiło naturalną, wodną zaporę obronną Lipian. Dzisiaj jeziora te są połączone tylko wąskim kanałem, który przebiega pod ulicą Mostową w Lipianach. Z racji swojego położenia zwane jest czasem Lipiańskim Południowym. Akwen ten ma powierzchnię 28,6 ha i głębokość maksymalną 9 m.
W wodach Kościelnego wędkarze mogą znaleźć okazy takich ryb, jak szczupaki, leszcze, liny lub płocie. Brzegi tego jeziora są porośnięte trzcinami, krzewami i drzewami. Nachylenie stoków brzegu jest łagodne, dzięki czemu dostęp do wody jest bardzo łatwy praktycznie z każdego miejsca.

Jezioro Królewskie
Jezioro Królewskie słynie (nie tylko w okolicy, ale nawet wśród wędkarzy z Niemiec) z dużej ilości dorodnych karpi, ale także takich gatunków jak sum, lin, karaś. Jezioro dzierżawione i zarybiane jest przez Myśliborskie Towarzystwo Wędkarskie, które zadbało o odpowiednią infrastrukturę do połowu z brzegu - kilkanaście stanowisk wędkarskich. Jest też miejsce do wodowania łodzi wiosłowych. Ten niewielki akwen jest bardzo urokliwy. Wzdłuż południowego brzegu prowadzi trasa spacerowa, chętnie wykorzystywana przez młośników nordic walking i trekkingu. Raz w roku, na początku czerwca, nad Jeziorem Królewskim odbywa się międzynarodowa impreza "Myśliborskie Dni Karpiowe". Karty wędkarskie, uprawniające do korzystania z akwenu można nabyć w sklepie wędkarskim przy ul. Młyńskiej w Myśliborzu. Nie zaleca się kąpieli w tym jeziorze, gdyż jest bardzo głębokie (max. 11,4 m), a brzegi urwiste - zwłaszcza od strony północnej.

Jezioro Myśliborskie
Jezioro Myśliborskie jest największym akwenem Pojezierza Myśliborskiego. Nadaje się świetnie do rekreacji i uprawiania sportów wodnych, korzystają z niego chętnie również wędkarze.
Do dyspozycji turystów jest kilka plaż, w tym dwa miejsca do kąpieli strzeżone przez ratowników WOPR (w Myśliborzu przy ul. Szarych Szeregów, i przy oś. XX-lecia PRL). Mniejsze, niestrzeżone plaże znajdują się przy leżących nad jeziorem mniejszych miejscowościach. Jezioru uroku dodają dwie małe wyspy - do jednej z nich można dojść pomostem z plaży, druga - podmokła i zarośnięta - dostępna jest głównie dla ptactwa wodnego. Jezioro wykorzystywane jest do uprawiania żeglarstwa.
W Myśliborzu funkcjonuje w pełni wyposażona marina "Szkuner", gdzie można wynająć łódź żaglową lub wiosłową, cumują tu też jachty prywatne. W ośrodku Szkuner i przy plaży miejskiej znajdują się wypożyczalnie sprzętu wodnego - rowerów wodnych, kajaków, można też wykupić przejażdżkę tzw. "bananem". Na części jeziora przyległej do miasta Myślibórz i miejscowości Utonie oraz w zatoce Ptasiej obowiązuje wyznaczona "strefa ciszy", w której obowiązują ograniczenia prędkości łodzi motorowych do 15 km/h. Zgodnie z Regulaminem Uprawiania Sportów Wodnych na Jeziorze Myśliborskim, dopuszczalne jest wodowanie jednostek pływających wyłącznie w wyposażonym w odpowiednie urządzenie ośrodku "Szkuner" w Myśliborzu (ul. Marcinkowskiego 5). Korzystanie ze sprzętu wodnego dopuszczone jest od świtu do zmroku. "Strefa ciszy" nie obowiązuje w dniach, gdy w przylegającej do Myśliborza części jeziora odbywają się Mistrzostwa Motorowodne (odbywały się tu imprezy o randze Mistrzostw Europy w klasach 0-125, S-550, T-400, T-550, JT-250, OSY400 i Eliminacje Mistrzostw Świata w klasie F500). Od kilkudziesięciu lat odbywają się w maju Regaty im. Leonida Teligi, podczas których rywalizuje młodzież z ośrodków wodnych z całej Polski, pływając na jachtach klasy Optymist i Cadet.
Jezioro, dla celów hodowli ryb, dzierżawi Gospodarstwo Rolno-Rybackie Grzegorz Siwek. Zezwolenia wędkarskie można zakupić w rybakówce - ul. Marcinkowskiego 1 w Myśliborzu oraz w myśliborskich sklepach wędkarskich.

Jezioro Pełcz
Jezioro Pełcz należy do typu jezior rynnowych polodowcowych, o dużej powierzchni wynoszącej 257 ha. Jest też głębokie, gdyż średnia głębokość wynosi 12,2 m a maksymalna 31 m.
Jezioro ma kształt podłużny i lekko wygięty. Linia brzegowa jest urozmaicona, zdarzają się liczna wgłębienia czy zatoki. Wcięcie jeziora będące zarazem najwęższym miejsce znajduje się w Ługowie. Natomiast najszersze jezioro jest w Krzynkach. Długość linii brzegowej wynosi ok 20 km.
Brzeg jest dość stromy, porośnięty typową roślinnością przybrzeżną i krzakami. Ponadto gdzieniegdzie brzeg jest podmokły. Wody jeziora zakwalifikowane są do II klasy czystości.
W jeziorze jest wysoki rybostan leszcza, płoci, lina, szczupaka i okoni. Ze względu na trudno dostępne brzegi, charakteryzuje się niską antropopresją. Jednakże liczba wędkarzy stale wzrasta.

Jezioro Raduń gm. Choszczno
Raduń – jezioro na Pojezierzu Choszczeńskim, w pasie Pojezierzy Zachodniopomorskich, administracyjnie położone w gminie Choszczno (powiat choszczeński, województwo zachodniopomorskie). Jezioro znajduje się 2 km od Choszczna, w niewielkiej odległości od drogi wojewódzkiej nr 160.
Powierzchnia lustra wody Raduni wynosi 106,8 ha, a jej linia brzegowa równa jest 8450 m[1].
Czysta woda, bogata flora i fauna zadecydowały o wyznaczeniu na tym terenie ośrodków rekreacyjnych, sportowych i turystycznych oraz infrastruktury usługowej i technicznej. Żyją tu m.in. perkozy, kruki wodne, dzikie kaczki i łabędzie. Wiosną można spotkać tu liczne stada czajek, klucze dzikich gęsi oraz żurawi.
SZLAK TRZECH JEZIOR (zespół przyrodniczo-krajobrazowy), to bardzo piękny kompleks wodny, składający się z trzech polodowcowych jezior: Klukom, Żeńsko, Raduń, połączonych jeszcze bardziej urokliwymi kanałami. Ten szlak, o łącznej długości ponad 10 km i powierzchni ponad 220 h, jest obszarem bogatego występowania flory i fauny.
Kanały jak z dżungli
Płynąc kanałami łączącymi te jeziora, zauważmy jak bardzo zróżnicowany jest to kompleks krajobrazowy. Jeziora, przyległe torfowiska, bagienne lasy, wywłóczniki, rogatki i bardzo osobliwe podwodne łąki tworzone przez rdestnice, chwilami przypominają spływ brazylijską dżunglą. Na dodatek, cieki te otoczone są bagiennymi olsami, które tworzą ostoję dla flory i fauny. Udokumentowane jest, że na tym terenie znajduje się ponad 30 gatunków roślin chronionych i sami bez problemów zauważymy wspomniane już grzybienie czy też okazy przytulii wodnej, kaliny koralowej, przywrotnika połyskującego, łopianu gajowego czy okrężnicy bagiennej. Na przybrzeżnych kwiatach spotkać można rzadkie motyle: paź królowej, czerwończyk nieparek czy kilku odmian rusałek. Traszka, kumak i rzekotka, to spotykane tam płazy. Bez problemów też sfotografujemy zaskrońca, jaszczurkę zwinkę czy padalca. Jeziora są również bardzo atrakcyjne dla wędkarzy. Złowiono tu ponad 20-kilogramowe okazy suma, karpia i  tołpygi oraz nieco mniejsze szczupaka i sandacza. Nie brakuje też leszczy, linów i wszędobylskiej płoci. Na miłośników obserwacji ptaków czeka ich ponad 60 gatunków, w tym m.in.: perkozy, czaple, bociany, łabędzie, gągoły, kilka odmian kaczek, derkacze, dzięcioły czarne i zielone, a przede wszystkim barwne zimorodki. Sarny, jelenie i dziki, to nic rewelacyjnego, ale jak będziemy się cicho zachowywać, to może uda się nam wypatrzyć wydrę, borsuka, bobra czy jenota. W tych rejonach leśnicy widywali też szopy pracze, a przy południowym brzegu jeziora Klukom spotkać możemy wygrzewające się w słońcu żółwie czerwonolice.

Jezioro Renickie
Jezioro Renickie jest jeziorem rynnowym o wydłużonym, lekko pokręconym kształcie. Rozciągnięte jest na ok. 2 km w kierunku południowo-zachodnim od wsi Renice. Powierzchnia lustra wody tego akwenu wynosi 51,1 ha. Jezioro nie jest eksploatowane ani przez amatorów sportów wodnych, ani nadmiernie przez wędkarzy.
Za gospodarkę rybacką w tym zbiorniku odpowiada Gospodarstwo Rolno-Rybackie Grzegorz Siwek. Zezwolenia wędkarskie można zakupić w rybakówce - ul. Marcinkowskiego 1 w Myśliborzu oraz w myśliborskich sklepach wędkarskich. Według relacji wędkarzy, w akwenie na co dzień można złowić ryby białe (sporo leszczy, płoci, karasi), ale zdarzają się niespodzianki - pozostałości po dawnej gospodarce państwowej - dużych rozmiarów amury, karpie i tołpygi.

Jezioro Wądół
Powierzchnia jeziora wynosi ok. 155 ha, a w najgłębszym miejscu dno jest na głębokości 15 m. Jezioro leży w dorzeczu rzeki Myśli i otacza z północnej strony miejscowość Lipiany, dlatego zwane bywa czasem Lipiańskim Północnym. Jezioro Wądół, razem z położonym na południu Lipian Jeziorem Kościelnym, kiedyś było jednym akwenem, przez co stanowiło naturalną, wodną zaporę obronną miasta. Dzisiaj jeziora te są połączone tylko wąskim kanałem, który przebiega pod ulicą Mostową. Jezioro ma dwa półwyspy – leśny na północy, gdzie można spotkać potężny (obwód 11,8 m) głaz narzutowy z różowego granitu, oraz południowy, tzw. „Grodowy”.
Dla miłośników wędkarstwa ważną informacją jest fakt, że Wądół jest jeziorem sandaczowym, chętnie odwiedzanym przez wędkarzy. Niewątpliwą zaletą tego jeziora jest łatwy dostęp do linii brzegowej, która jest porośnięta trzcinami i sporadycznie lasem, a nachylenie stoków jeziora jest łagodne. W wodach Wądołu pływają takie gatunki ryb, jak sandacze, ukleje, leszcze, okonie, szczupaki, płocie, zdarzają się nawet węgorze. Zezwolenie na amatorski połów ryb można wykupić w punktach sprzedaży zezwoleń Polskiego Związku Wędkarskiego bądź w siedzibie firmy dzierżawiącej ten obwód rybacki.
Dzięki tak atrakcyjnym walorom turystycznym i położeniu, obok wędkarzy, na jeziorze można spotkać m.in. kajakarzy, a w samych Lipianach funkcjonuje plaża miejska przy ul. Lipowej, gdzie można również skorzystać ze ślizgawek wodnych, przebieralni, pryszniców i przede wszystkim z nowego pomostu. W Lipianach działa także przystań żeglarska „Wądół”, pole biwakowe z infrastrukturą oraz wypożyczalnia sprzętu wodnego. W sezonie turystycznym w ciągu dnia na plaży dyżuruje 2 ratowników (w godz. 10:00 – 18:00), dzięki czemu wypoczynek nad Wądołem jest bezpieczny i bardzo popularny wśród okolicznych mieszkańców oraz przyjezdnych z dalszych miejscowości (m.in. Szczecina).

Jezioro Łubie (Głazowskie)
Jezioro Łubie przez miejscowych nazywane jest często Głazowskim. Jest to jezioro pochodzenia polodowcowego, silnie rozczłonkowane o ciekawej linii brzegowej. Powierzchnia lustra wody to 182,2 ha. Na jeziorze występują liczne wypłycenia, drobne wysepki.
Jezioro Łubie nie ma infrastruktury sprzyjającej turystyce wodnej, ale chętnie odwiedzane jest przez wędkarzy. Niedużą łódkę wiosłową nietrudno zwodować od strony Podłążka, można również łowić z brzegu, choć w znacznej mierze jest on porośnięty trzciną. Wędkarze znajdą tu leszcze, płocie, sandacze, okonie, szczupaki, karasie i węgorze. Cały akwen stanowi obręb ochronny. Zakaz wędkowania obowiązuje od 15 marca do 31 maja. Aby uchronić sandacze przed kłusownictwem, wprowadzono zakaz połowu ryb z łodzi w okresie od zmierzchu do świtu (całoroczny). Jezioro, dla celów hodowli ryb, dzierżawi Gospodarstwo Rolno-Rybackie Grzegorz Siwek. Zezwolenia wędkarskie można zakupić w rybakówce - ul. Ks. M. Sopoćki 1 w Myśliborzu oraz w myśliborskich sklepach wędkarskich.

Kamienica przy ul. Buczka 11
Kamienica przy ulicy Buczka została zbudowana w XVIII wieku, a na przełomie XIX i XX wieku przebudowano ją. Jest to dwukondygnacyjny dom mieszkalny. Zaprojektowano go na planie prostokąta. Budynek został nakryty kopertowym dachem. Kamienica jest własnością prywatną, poza punktami usługowymi można ją zobaczyć jedynie z zewnątrz.

Kamienica przy ul. Rynek 9 w Barlinku
Kamienica przy Rynku została zbudowana w pierwszej połowie XIX wieku. Jest to dwukondygnacyjny dom mieszkalny. Zaprojektowano go na planie prostokąta. Budynek został nakryty trójspadowym dachem. Na uwagę zasługują zdobione obramowania witryn i drzwi. Kamienica jest własnością prywatną, poza punktami usługowymi można ją zobaczyć jedynie z zewnątrz.

Klasztor pocysterski
Klasztor pocysterski w Pełczycach został wybudowany w 1290 roku. Pierwsze cysterki trafiły do Pełczyc w 1282 roku, prawdopodobnie za sprawą księżnej Matyldy, wdowy po księciu szczecińskim. Tuż po wybudowaniu klasztoru i kościoła został wydany dokument nakazujący odwiedzanie świątyni i zachęcający do przekazywania nadań i darowizn na kościół. Odwiedziny klasztoru lub darowizna była wynagradzana 40-dniowym odpustem.
Pełczycki klasztor był niezwykle hojnie obdarowywany, m.in otrzymał od margrabiegoAlbrechta III zamek rodu Behrów nad jeziorem Panieńskim, wraz z jeziorem oraz ludnością zamieszkującą podgrodzie Pełczyc, do tego przekazał kościół klasztorny wraz ze wszystkimi jego dochodami, biskup kamieński przekazał patronat nad kościołem miejskim w Pełczycach. Cysterki otrzymały wiele pobliskich łąk i pól uprawnych, a także kilka wsi. Nadania dla klasztoru pochodziły od margrabiów brandenburskich, książąt szczecińskich, urzędników książęcych oraz rycerstwa. Mimo tego, że cysterki zgromadziły spory majątek w XIV wieku w klasztorze nastąpił kryzys. Wówczas dla ratowania konwentu biskup kamieński zarządził specjalną składkę w parafiach swojej diecezji. Pomogły okoliczne rody, które przekazywały wiana córek idących do klasztoru oraz książęta pomorscy dokonując kolejnych nadań. Liczne nadania, jakie w ciągu swoich dziejów otrzymał pełczycki klasztor, na początku XVI wieku obejmowały około 10 wsi, 8 jezior, 5 młynów oraz łąki, lasy i sporo ziemi uprawnej. Zakonnice prowadziły gospodarstwo, zajmowały się haftem, przepisywaniem ksiąg, na początku XIV założyły przy klasztorze szpital-przytułek. Szpital utrzymywany był z pieniędzy pensjonariuszek - samotnych kobiet oraz z dochodów kościoła w Płonnie.
Wprowadzenie reformacji przyczyniło się do zlikwidowania konwentu, co miało miejsce w 1539 r. Klasztorny majątek został przekazany rodowi Waldowów, a obiekty przebudowano na rezydencję margrabiów.
Do czasów obecnych zachował się budynek zachodniego skrzydła klasztoru, reszta budynku została w nieznanych okolicznościach rozebrana pod koniec XIX wieku. Obecnie budynek stanowi własność prywatną i jest dostępny tylko z zewnątrz.

Kościół filialny pw. Dobrego Pasterza
Kościół zbudowany w 1892 r., neogotycki, ceglany.
Poświęcony 20 X 1946 r. Należy do Parafii pw. św. Wojciecha BM w Sulimierzu.

Kościół parafialny pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny
Kościół gotycki wybudowany w XIII w. z kostki granitowej i cegły. Pierwotnie opiekowały się nim cysterki, później ród von Waldowów. W XVIII w. pożar spowodował konieczność ponownej przebudowy. Kościołowi nadano kształt greckiego krzyża, dobudowano także cztery barokowe szczyty. Wieża szachulcowa z hełmem powstała w 1729 r. Świątynie poświęcono 8 września 1946 r. Znajdują się w niej przywiezione w 2004 r. relikwie św. Franciszka z Asyżu. Zabytkowymi elementami kościoła jest drewniana płaskorzeźba z XVIII w., dwie inskrypcje, boczny ołtarz z XVIII w, a także chrzcielnica w stylu neogotyckim i żyrandol z 1906 r.

Kościół parafialny pw. Niepokalanego Serca NMP
Pierwszą murowaną świątynię wzniesiono tutaj już w XIII w. Pozostały po niej granitowe ciosy wmurowane w dolne partie wieży i cokół. Z XV w. pochodzi gotycki portal główny z tajemniczymi „miseczkami”w bogatym oprofilowaniu. Są one śladem dawnego obyczaju rozniecania ognia, przy pomocy drewnianego świdra, w Niedzielę Wielkanocną. Swój ostateczny kształt trójnawowej bazyliki kościół uzyskał po pożarze w 1852 roku. Nadbudowano wówczas pokrytą czarnym łupkiem wieżę, wznoszącą się na wysokość 52 m, zakończoną 2‑metrowym pozłacanym krzyżem. Na ścianach zewnętrznych zwracają uwagę cegły z wyrytymi datami.

Kościół parafialny pw. św. Jana Chrzciciela
Kościół został zbudowany w II poł. XIII w. z kostki granitowej W 1271 r. zniszczono go, a na jego miejscu w XIV i XV w. wzniesiono kościół ceglany. Ten uległ spaleniu w 1539 r., odbudowano go w latach 1582-1592. W latach 1834-1837 przeprowadzono generalny remont, a w latach 1904-1905 gruntowną restaurację świątyni w stylu gotyckim. Kościół poświęcony został 7 X 1945 r.
Jest to kościół jest orientowany, czyli jego ołtarz jest zwrócony na wschód. Świątynia ma formę 3-nawowej hali, z węższym prezbiterium oraz wieżą i kaplicą Mariacką. Warto zwrócić uwagę na bogate wyposażenie kościoła, są to: drewniany, bogato rzeźbiony ołtarz główny z 1697 r.; rzeźbiona ambona z połowy XVII wieku, przedstawione zostały na niej sceny ze Starego Testamentu i Ewangelii; pozostałości wapiennej chrzcielnicy; empora chórowa oraz neogotycki prospekt organowy z XIX w.

Kościół parafialny pw. św. Wojciecha BM
Kościół z II poł. XVIII w., ceglany, klasycystyczny. Wieża z XIX w., neoklasycystyczna. Poświęcony: 20 I 1946 r.

Kraina Choszcza

Licznik rowerowy Mostkowo

Miejsce biwakowania
Miejsce utworzone przez Lasy Państwowe.

Miejsce odpoczynku

Miejsce odpoczynku w Lipianach
To piękne Miejsce Odpoczynku Rowerzystów powstało w Lipianach Jest altana, są ławki i stoły, kosze na śmieci przeznaczone do segregacji odpadów, stojaki oraz - stacja napraw rowerów To miejsce na pewno przyda się szlaku i w rowerowych przygodach. Inwestycję Lider Pojezierza LGD wspierają #FunduszeUE dla Obszarów Wiejskich.

Miody Przelewickie, Pasieka Olgierda i Ewy Kustosz
Miody przelewickie są produktem tradycyjnym od 1974 r. Produkt jest wpisany na Listę Produktów Tradycyjnych. Miody są pozyskiwane z Ogrodu Dendrologicznego w Przelewicach, gdzie znajduje się około 1, 2 tys. odmian drzew i krzewów, przez co smak miodu wielokwiatowego lipowego jest wyjątkowy.

Muzeum Pojezierza Myśliborskiego
Muzeum prowadzi działalność wystawienniczą, edukacyjno-oświatową, naukową oraz wydawniczą. Obecnie można zwiedzić cztery wystawy: „Myślibórz we wczesnym średniowieczu”, „Z dziejów Myśliborza”, „Historia i etnografia”, Galeria „M” ze sztuką współczesną. Wśród licznych eksponatów można zobaczyć m. in.: eksponaty z wczesnego średniowiecza, wydobyte podczas prac archeologicznych, ceramikę z warsztatu garncarskiego, renesansowe piece kaflowe, krucyfiks z XV wieku, pochodzący z Kapliczki Jerozolimskiej, narzędzia rolnicze i gospodarstwa domowego czy dokumenty z lat 1945-1950.
Z Muzeum Pojezierza Myśliborskiego powiązany jest również Ośrodek Edukacji Plastycznej, mający siedzibę w Kaplicy św. Gertrudy.
Budynek muzeum - kaplica św. Ducha została wzniesiona w XIV wieku. Nie jest znany pierwotny opiekun. Historycy domniemają, że pełniła rolę kaplicy margrabiego lub jednej z gildii kupieckiej. W okresie reformacji straciła funkcję sakralną. W XVI wieku wykorzystywano ją jako owczarnie i browar, a od XVIII wieku jako magazyn soli. W XIX wieku mieściła remizę strażacką i mieszkania. Po II wojnie światowej ponownie pełniła funkcje magazynowe, a od 1979 roku jest siedzibą Muzeum Pojezierza Myśliborskiego.
Kaplicę wzniesiono w stylu gotyckim na planie prostokąta. W dolnych partiach jako budulca użyto kamienia, a w górnych cegły. Całość przykrywa ceramiczny dwuspadowy dach. Do budynku prowadzą dwuskrzydłowe drzwi z ostrołukowym portalem z okrągłym oknem. Uwagę przykuwa również dekoracyjny ceglany fryz, umieszczony pod gzymsem.

Muzeum Wojskowości, Szkolnictwa i Wsi
Muzeum Wojskowości, Szkolnictwa i Wsi w Dziedzicach jest filią Muzeum Regionalnego w Barlinku. Muzeum powstało w 2005 roku. Wtedy też Stowarzyszenie Przyjaciół Dziedzic przejęło budynek dawnej Szkoły Podstawowej im. Tadeusza Starca. W 2010 roku budynek został wyremontowany i doposażony. Poza Muzeum mieści się tu także Szkolne Schronisko Młodzieżowe. W muzeum prezentowane są zbiory historyczne i etnograficzne.
W muzeum znajdują się trzy wystawy stałe:
- historyczna - poświęcona więźniom Oflagi II C Woldenberg w Dobiegniewie (znaczki, zdjęcia, grafika obozowa);
- etnograficzna - pokazująca życie dawnej wsi (narzędzi rolnicze, dawne wyposażenie domów);
- rekonstrukcja dawnej klasy szkolnej - pokazująca dawne wyposażenie i pomoce naukowe.

Obwarowania miejskie
W pierwszej połowie XIV wieku rozpoczęto wznosić fortyfikacje. Barlinek otoczono eliptycznym pierścieniem siedmiometrowego, kamiennego muru. Prowadziły do niego bramy Myśliborska i Młyńska. Nad brzeg jeziora można było się dostać furtami wodnymi, Małą i Wielką. Obronę wzmacniało 27 baszt i czatowni. W latach dwudziestych XIX wieku ograniczające rozwój miasta mury i bramy w dużej mierze rozebrano. Obecnie możemy podziwiać dwa odcinki murów: obniżony fragment między ulicami Jeziorną i Grodzką oraz lepiej zachowany u zbiegu ulic Chmielnej i Górnej. W ciągu tego drugiego można zobaczyć koronę murów, czatownię oraz Psią Furtę.

Obwarowania miejskie
Obwarowania miejskie w Choszcznie zostały wzniesione na przełomie XIV i XV wieku. Do dzisiaj zachowały się tylko fragmenty murów. Mury wykonane były z kamienia i cegły, a ich długość wynosiła 1600 m. Wzmocnione były systemem wałów i fos. Północną stronę chroniły mokradła.
Obwarowania miejskie posiadały trzy bramy, siedem baszt i 36 czatowni. Bramy znajdowały się przy głównych wjazdach do miasta. Od zachodu znajdowała się Brama Kamienna (wyjazd w kierunku na Barlinek i Myślibórz). Od południowego wschodu Brama Wysoka (wyjazd w kierunku Dobiegniewa). Brama Młyńska znajdowała się od północy (wyjazd w kierunku Stargardu).
W pierwszej połowie XVIII wieku podjęto decyzję o rozbiórce systemu obronnego. Rozebrano trzy bramy, zaczęto zasypywać fosy i niwelować wały. Wówczas powstał pomysł, żeby te tereny przekształcić w tereny rekreacyjne. Na obszarze po zachodniej i południowej stronie murów urządzono park (obecnie Park Moniuszki) i tereny rekreacyjno-sportowe. Na wale południowym, wzdłuż ulicy Piastowskiej, założono aleję spacerową, która nosi nazwę Wały Piastowskie.
Do czasów obecnych zachowały się jedynie niewielkie fragmenty średniowiecznego muru miasta. Istnieje spora część muru północnego oraz cząstki muru południowego i zachodniego. Z rozebranych bram pozostała okrągła budowla - rondel przedramienia Bramy Kamiennej - Barbakan. Do dzisiaj zachowały się w nim otwory strzelnicze i fryz z czarnych cegieł. Barbakan znajduje się na rogu ul. Piastowskiej i ul. Wolności, jest to siedziba Rady Miejskiej.

Obwarowania miejskie Myśliborza
Początek budowy obwarowań Myśliborza należy wiązać z otrzymaniem w XIII wieku praw miejskich. Wytyczona została wówczas zachowana do dzisiaj siatka ulic. Zaplanowano również fortyfikacje. Wzniesiono je w połowie XIII wieku. Do miasta prowadziły trzy bramy: Pyrzycka, Nowogródzka i jedna o nieustalonej nazwie. Spośród nich zachowały się tylko dwie pierwsze. Obronę miasta wzmacniało czterdzieści dziewięć baszt, w przewadze półotwartych. Do obecnych czasów pozostały jedynie Baszta Prochowa oraz fragmenty jednej z półotwartych (łupinowych) baszt. Zachowane fragmenty murów miejskich pochodzą z XIV wieku.
Brama Pyrzycka powstała w I połowie XIV wieku. Jest to gotycka ceglana budowla, założona na planie kwadratu. Zdobią ją ostrołukowe blendy. Brama została przykryta ceramicznym dachem namiotowym. Na przestrzeni wieków została kilkakrotnie przebudowana. Od 2002 roku mieści się w niej pracownia archeologiczna Muzeum Pojezierza Myśliborskiego.
Brama Nowogródzka powstała w I połowie XIV wieku. Jest to gotycka ceglana budowla, założona na planie kwadratu. Zdobią ją ostrołukowe blendy. Brama została przykryta ceramicznym dachem namiotowym. Od 1968 roku w bramie mieści się schronisko oraz myśliborski oddział PTTK.
Baszta Prochowa powstała na przełomie XIV i XV wieku. Jest to gotycka ceglana budowla, założona na planie koła. W XIX wieku zwieńczono ją krenelażem i stożkowym dachem oraz wykuto na poziomie wejście. Pierwotnie do baszty można było się dostać tylko z poziomu muru.
Zachowane odcinki murów można zobaczyć przy skrzyżowaniu ulic Pomorskiej i Wałowej oraz między Ogrodową i Pomorską. Najlepiej zachowany jest ten ostatni odcinek. Na jego przykładzie można sobie wyobrazić jak wyglądało w latach świetności całe założenie obronne Myśliborza. Mur w niemal całej zachowanej wysokości został wykonany z kamienia polnego. Wraz z rozwojem sztuki oblężniczej został nadbudowany z cegły. Wyraźnie widoczne są ślady po mocowaniach ganków straży. Co kilkanaście metrów mur przecinają półotwarte baszty, wykorzystywane obecnie w różny sposób.

Park dworski
Pierwsze wzmianki o dzisiejszym Sulimierzu dawnym Adamsdorfie pochodzą z końca XIII wieku. Z tego czasu datuje się dokument w którym przyznano cysterkom w Reczu prawo patronatu nad tutejszym kościołem, który zachowały do XVI wieku. Wieś od początku swojego istnienia, aż do 1945 była wsią szlachecką przechodzącą w ręce kolejnych właścicieli. Po wojnie majątek znacjonalizowano i przeszedł na własność Państwowych Gospodarstw Rolnych.
Z czasów świetności w południowej części wsi pozostał zespół podworski. Założony w XIX wieku park dworski  zajmuje 6 ha i rozciąga się nad brzegami jeziora Sulimierskiego. W parku można zobaczyć liczne starodrzewy - dęby, buki pospolite, wierzby białe, klony, kasztanowce oraz lipy. Ich wiek ocenia się na 100-150 lat, a obwód pnia niektórych okazów dochodzi do 400-450 cm. Dawniej w parku znajdował się dwór i zabudowania folwarczne. Niestety sam pałac w latach 60. XX wieku już był ruiną i na jego miejscu zbudowano budynek mieszkalny. Do naszych czasów przetrwały budynki gospodarcze z XIX wieku. Układają się one w czworobok z obszernym dziedzińcem pośrodku. Wśród budynków można wyróżnić spichlerz z dźwigiem oraz stodołę z herbem.
Całość jest obecnie własnością prywatną i można oglądać ją z zewnątrz.

Park dworski w Sarniku
Park został założony końcem XIX wieku, kiedy w Sarniku rodzina Wedlów wybudowała pałac. Obecnie z pałacu pozostały jedynie ruiny. W parku znajduje się zabytkowy starodrzew. Na terenie parku znajdują się także pozostałości fontanny ogrodowej. Obecnie pałac i park są w rękach prywatnych.

Pałac
W XIII wieku wieś Renice po raz pierwszy została wymieniona w źródłach, jako własność książąt pomorskich. Od 1273 roku przeszła pod panowanie Brandenburgii. W kolejnych wiekach folwark, jak wiele podobnych rozwijał się, często zmieniając właścicieli. W 1905 roku nabył go Hugo Oppenheim, berliński bankier i tajny radca handlowy. Istniejący dwór został przebudowany na pałac przez popularnego wówczas bawarskiego architekta Emanuela von Seidla. Po dojściu do władzy Hitlera Oppenheimowie zdecydowali się sprzedać majątek towarzystwu parcelacyjnemu "Eigene Scholle", a następnie wyemigrowali do USA. W pałacu ulokowano ośrodek Hitlerjugend. Podczas II wojny światowej umieszczono w nim szpital. Do 1949 roku majątek był rozgrabiany, a pałac niszczał. Potem stał się siedzibą Zakładu Wychowawczo - Zapobiegawczego, który pod nazwą Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy funkcjonuje do dzisiaj.
Pałac został zbudowany na planie nieregularnego wieloboku. Jest to dwukondygnacyjna budowla z wysokim podpiwniczeniem oraz użytkowym poddaszem. Charakterystycznym elementem jest heksagonalna wieża z balkonem nad pierwszym piętrem.
Zachowany zespół pałacowy uzupełniają: park, w którym rosną tuje i dęby piramidalne oraz wieża ciśnień z XIX wieku.
Ze względu na funkcjonowanie ośrodka możliwość zwiedzania pałacu jest ograniczona.

Pałac Augusta Schulze
Pałac i związany z nim zespół folwarczny istnieje we wsi Nadarzyn co najmniej od XVIII wieku. Sam pałac został wzniesiony w 1902 roku, kiedy majątek należał do Augusta Schulze. Jest to budynek dwukondygnacyjny, w całości podpiwniczony, nakryty niewysokim dwuspadowym dachem o łagodnym spadku połaci. Budynek charakteryzuje bardzo bogaty detal architektoniczny ukształtowany w duchu historyzmu.
Budynek założony został na rzucie w kształcie litery „T”. Korpus główny na kształt prostopadłościanu, po stronie południowo-zachodniej znajduje się ryzalit, który jest trójbocznie zamknięty i wychodzi poza lico ścian budynku. Poza lico ściany południowo-zachodniej jest także wyprowadzony trójbocznie zamknięty ganek. Południowo-wschodnie skrzydło obiektu również ma kształt prostopadłościanu. Do jego południowo-wschodniej ściany dostawiona jest weranda, która jest bezpośrednio skomunikowana z salą balową. Do budynku można wejść przez wejście główne znajdujące się we frontowej elewacji oraz przez ganek i werandę.
W elewacji frontowej dominują formy uproszczone i klarowne. Jej układ jest symetryczny. Bardzo dobrze zaznaczone są podziały horyzontalne i wertykalne. W układzie poziomym są to: cokół wokół budynku zwieńczony bielonym gzymsikiem, pas pomiędzy cokołem budynku, a poziomem podokienników pierwszej kondygnacji podkreślony odmienną fakturą tynku i kontrastową kolorystyką, linie wyznaczone przez podokienniki, naproża i gzymsy nadokienne, prosty gzyms międzykondygnacyjny podkreślony brunatną barwą. W układzie pionowym linie wyznaczają przeprucia otworów okiennych podkreślone kontrastowo pomalowanymi opaskami, ryzalit umieszczony pośrodku elewacji, kolumny portyku przed wejściem głównym.
We wnętrzu budynku jedynie w sali balowej zachował się pierwotny wystrój. Na szczególną uwagę zasługuje sztukateryjne zdobienie ścian i sufitu.
Otoczenie pałacu stanowi park dworski bogaty w starodrzew.
Właścicielem jest Agencja Własności Rolnej Skarbu Państwa Oddział w Warszawie. Obecnie obiekt pełni funkcje mieszkalne. Jest dostępny z zewnątrz.

Pałac rodziny von Schroeder
Pałac w Lubianie został wybudowany w 1900 roku przez rodzinę von Schroeder. Jest budynek eklektyczny, zdobiony ryzalitami. Jego forma architektoniczna odzwierciedla nowe tendencje w budownictwie rezydencjonalnym początków XX wieku.
Pałac jest dosyć dużym budynkiem, jego długość wynosi 408 m, a szerokość 173 m, jest wysoki na 145 m. Dwór został założony na rzucie trzech stykających się prostokątów. Fasada budynku skierowana jest na południowy-wschód. Jest to budynek dwukondygnacyjny, podpiwniczony, pokryty dachem czterospadowym. W połaciach długich dachu korpusu obiektu znajdują się niewielkie facjatki pokryte dwuspadowymi daszkami. Elewacja wzbogacona jest o ryzality nakryte niezależnymi konstrukcyjnie dachami naczółkowymi. Pozorne ryzality elewacji długich zostały wyprowadzone poza lico ścian o ok. 70 cm. Weranda usytuowana na ceglanym cokole wsparta jest drewnianymi, zdobionymi słupami spiętymi ażurowymi łukami arkadowymi. Wejście na werandę znajduje się od strony mieszkalnej. Do budynku prowadzi wejście główne oraz wejścia w elewacjach długich. Drzwi główne budynku to drzwi dębowe, dwuskrzydłowe. Otwory okienne w formie stojących prostokątów zwieńczonych łukami, w sali balowej okna sześcioskrzydłowe. Na szczególną uwagę zasługuje sala balowa z doskonale zachowanym wnętrzem.
Pałac jest budynkiem zadbanym. Jest to obiekt, który warto zobaczyć Otoczenie pałacu stanowi park z drugiej połowy XIX wieku.
W latach pięćdziesiątych Lubianę włączono w skład zakładu rolnego Państwowego Ośrodka Hodowli Zarodowej, w latach sześćdziesiątych do Lubiany przeniesiono siedzibę POHZ. W roku 1994 zakład przekształcono w OHZ Lubiana sp.z o.o., a właścicielem został Skarb Państwa, w dalszym ciągu w pałacu mieści się siedziba zarządu.

Pensjonat Nad Jeziorem

Pełczyckie Centrum Rekreacji i Turystyki "Pełczanka"

Plac Wolności (Rynek) w Lipianach
Plac Wolności, będący rynkiem Lipian, stanowi serce miasta i jedno z jego najbardziej urokliwych miejsc. Otoczony zabytkowymi kamienicami zachwyca spokojną atmosferą oraz historycznym charakterem, który przypomina o wielowiekowych tradycjach tego pomorskiego miasteczka. Spacer po rynku pozwala poczuć wyjątkowy klimat Lipian, gdzie historia harmonijnie przeplata się z codziennym życiem mieszkańców. To idealne miejsce na chwilę odpoczynku, podziwianie architektury i odkrywanie niepowtarzalnego uroku miasta położonego wśród malowniczych jezior.

Plaża miejska w Choszcznie
Goście i mieszkańcy Choszczna mają do dyspozycji powierzchnię ok. 1 ha, na której w okresie letnim mogą opalać się, kąpać, zażywać relaksu, grać w siatkówkę na jednym z dwóch boisk - wszystko to nad Jeziorem Klukom, praktycznie w środku miasta. Kąpielisko wyposażone jest również w wypożyczalnię sprzętu wodnego (kajaki, rowery wodne, łódki wiosłowe), przebieralnie i prysznice. Plaża jest monitorowana przez Sanepid Choszczno.

Plaża nad jeziorem Barlineckim
Kąpielisko codziennie strzeżone przez ratownika od 11:00 do 19:00 w sezonie kąpielowym, czyli 23/06-31/08. Obiekt plaży jest czynny do godz.19:00. Kąpielisko "Plaża Miejska" w Barlinku znajduje się przy ul. Sportowej 2, nad jeziorem Barlineckim.

Plaża Pełczanka
Plaża miejska Pełczanka to idealne miejsce wypoczynkowo-rekreacyjne dla grupki znajomych czy rodzin z dziećmi. W skład obiektu wchodzi obiekt gastronomiczno-usługowy oraz wypożyczalnia nart wodnych. Przy plaży znajduje się również drewniany pomost.

Plebania przy ul. Kościelnej
Budynek plebanii został wybudowany w XIX wieku. Jest to budynek w stylu gotyckim z czerwonej cegły. Warto zwrócić uwagę na krzyże słoneczne znajdujące się w ścianie budynku. Funkcję plebanii pełni od 1993 roku. Wcześniej była tam niemiecka szkoła, szpital i ośrodek zdrowia. Jest to bardzo ładny, zadbany, zabytkowy obiekt, który warto zobaczyć zwiedzając Pełczyce.

Poczta
Budynek poczty został wzniesiony w końcu XIX wieku. Jest to dwukondygnacyjna kamienica wybudowana w duchu historyzmu. Nawiązuje głównie do form klasycystycznych, co widoczne jest w obrębie fasady. Budowniczowie i architekci budynku pozostają nieznani. Od samego początku budynek pełnił funkcje usługowo-mieszkalne. W latach 70. obiekt przeszedł gruntowny remont. Druga kondygnacja budynku jest połączona z drugą kondygnacją sąsiedniego budynku ratusza.
Budynek ma formę leżącego prostopadłościanu nakrytego wysokim dachem dwuspadowym. Kompozycja architektoniczna budynku była oparta na osiowym rozmieszczeniu przepruć okiennych i drzwiowych. W fasadzie okna zgrupowane są w trzy sekcje. W obrębie drugiej kondygnacji okna przyszczytowe mają architektoniczne obramienie w postaci flankujących pilastrów spiętych spłaszczonymi frontami. Okna środkowe rozdzielają analogiczne pilastry. Otwory okienne zdobione są profilowanymi gzymsami oraz spinającymi je opaskami. Detal architektoniczny typowy dla budynków użytkowych z tego okresu.
Wnętrza budynku nie zachowały historycznych walorów i zostały zaadaptowane na potrzeby poczty, której siedziba mieści się w budynku.

Pojezierze Myśliborskie
Pojezierze Myśliborskie to obszar o powierzchni 4406,84 chroniony programem Natura 2000. W jego granicach leży rezerwat przyrody Tchórzyno oraz jeziora Jezierzyca, Sitno Wielkie, Świdno i Świdzienko (zachodnia część obszaru), Grochacz, Chłop, Celno, Będzin, jezioro Czółnowskie oraz Łubie (wschodnia część obszaru). Znajduje się tu również wiele mniejszych oczek wodnych oraz zarastających stawów o charakterze mezo- oraz eutroficznym.
Poza jeziorami na terenie tym dominują obszary leśne - można tutaj podziwiać zarówno wiekowe buczyny oraz grądy, jak również łęgi i olsy rosnące w licznych obniżeniach terenu. Głównym celem ochrony są torfowiska oraz rosnące pod wodą łąki ramienicowe. Z ciekawostek przyrodniczych należy również wymienić występujące tutaj murawy kserotermiczne. Ponadto na terenach wilgotnych łąk licznie występują urokliwe storczyki np. objęty ścisłą ochroną gatunkową lipiennik Loesela.
Jeśli chodzi o lokalną faunę to spotkać tu można kumaki nizinne, a także ściśle chronione gatunki ryb: kozy pospolite oraz głowacze białopłetwe.
Lasy w wyższych partiach terenu są rajem dla grzybiarzy, wędkarze natomiast, w okolicznych jeziorach złowić mogą: płocie, liny, leszcze, okonie, a także szczupaki i węgorze.
Pojezierze Myśliborskie to raj dla miłośników sportów wodnych. Znajdują się tam liczne ośrodki sportów wodnych, przystanie żeglarskie oraz wypożyczalnie sprzętu wodnego. Szeroko rozwinięta jest oferta noclegowa. Dla turystów nie uprawiających sportów wodnych atrakcją będą rejsy statkiem organizowane na jeziorze Myśliborskim i jeziorze Barlineckim.

Pomnik Papieża Jana Pawła II
Pomnik Papieża Jana Pawła II w Pełczycach, znajduje się przy Parafii Narodzenia NMP, w pięknym punkcie widokowym, gdyż patrząc na pomnik, za plecami Papieża mamy piękny widok na jezioro Stawno.
Pomnik umieszczony jest na czarnym cokole, który dokoła obsadzony jest kwiatami. Sam pomnik przedstawia Papieża opartego na lasce pasterskiej i trzymającego prawą rękę na sercu.

Pozostałości średniowiecznych fortyfikacji w Barlinku
W XIV wieku Barlinek posiadał system fortyfikacyjny, opasujący miasto siedmiometrowej wysokości murem, długości 1800 metrów. W skład umocnień wchodziły fosy, czatownie, baszty i furty oraz dwie położone naprzeciwlegle bramy: Młyńska (której pozostałością jest kamieniczka z wykuszową wieżyczką, znajdująca się przy ulicy Niepodległości 7) i Myśliborska (po której do dziś nie zachowały się żadne obiekty).
W XIX wieku większość systemu ufortyfikowań została rozebrana, zaś pozostała część uległa znacznym zniszczeniom w okresie II wojny światowej. Fragmenty, które przetrwały – o długości 400 metrów, znajdują się w największej części przy zbiegu ulic Górnej i Chmielnej - gdzie można zobaczyć ocalałe efektowne detale korony murów, pozostałości czatowni oraz Psią Furtę.
Dalsze pozostałości fortyfikacji można zobaczyć również przy ulicy Jeziornej. Dają one wyobrażenie o potędze średniowiecznych umocnień, chroniących miasto w czasach gdy było ono nadgranicznym grodem obronnym.

Przystanek Dzikowo
To piękne Miejsce Odpoczynku Rowerzystów powstało w Dzikowie Jest altana, są ławki i stoły, kosze na śmieci przeznaczone do segregacji odpadów, stojaki oraz - stacja napraw rowerów To miejsce na pewno przyda się szlaku i w rowerowych przygodach. Inwestycję Lider Pojezierza LGD wspierają #FunduszeUE dla Obszarów Wiejskich.

Przystanek Pełczyce
To piękne Miejsce Odpoczynku Rowerzystów powstało przy Trasie Pojezierzy Zachodnich. Jest altana, są ławki i stoły, kosze na śmieci przeznaczone do segregacji odpadów, stojaki oraz - stacja napraw rowerów To miejsce na pewno przyda się szlaku i w rowerowych przygodach. Inwestycję Lider Pojezierza LGD wspierają #FunduszeUE dla Obszarów Wiejskich.

Przystanek rowerowy w Krzęcinie
To piękne Miejsce Odpoczynku Rowerzystów powstało w Krzęcinie. Jest altana, są ławki i stoły, kosze na śmieci przeznaczone do segregacji odpadów, stojaki oraz - stacja napraw rowerów To miejsce na pewno przyda się na szlaku i w rowerowych przygodach. Inwestycję Lider Pojezierza LGD wspierają #FunduszeUE dla Obszarów Wiejskich.

Przystanek rowerowy w Myśliborzu
To piękne Miejsce Odpoczynku Rowerzystów powstało w Myśliborzu. Jest altana, są ławki i stoły, kosze na śmieci przeznaczone do segregacji odpadów, stojaki oraz - stacja napraw rowerów To miejsce na pewno przyda się na szlaku i w rowerowych przygodach. Inwestycję Lider Pojezierza LGD wspierają #FunduszeUE dla Obszarów Wiejskich.

Przystanek Zamęcin
To piękne Miejsce Odpoczynku Rowerzystów powstało przy Trasie Pojezierzy Zachodnich na wysokości Zamęcina. Jest altana, są ławki i stoły, kosze na śmieci przeznaczone do segregacji odpadów, stojaki oraz - stacja napraw rowerów To miejsce na pewno przyda się szlaku i w rowerowych przygodach. Inwestycję Lider Pojezierza LGD wspierają #FunduszeUE dla Obszarów Wiejskich.

Ptasi Raj
Ptasi Raj w Barlinku to niezwykła, prywatna inicjatywa lokalnego pasjonata i emeryta, pana Wiesława, który stworzył tę bezpieczną oazę tuż obok swojego domu. Na terenie tej unikalnej instalacji znajduje się ponad 200 ręcznie wykonanych budek lęgowych, karmników oraz setki hoteli dla owadów. Główną ideą projektu jest czynna ochrona przyrody i zapewnienie schronienia oraz pożywienia dzikim ptakom, aby każdy skrzydlaty mieszkaniec okolicy miał swój własny, bezpieczny kąt.

Puszcza Barlinecka
Puszcza Barlinecka to obszar specjalnej ochrony ptaków, o łącznej powierzchni 26505,7 ha.
Puszcza obejmuje teren Puszczy Gorzowskiej na Równinie Gorzowskiej. Teren ten jest wyjątkowo bogaty w wody, obok jezior większych i mniejszych, podstawowymi formami są rzeki i liczne ich dopływy.
Lasy stanowią 80% terenu całej Puszczy Barlineckiej. W większej mierze są to lasy iglaste, głównie sosnowe, lecz spory swój udział mają również dąbry i buczyny. Na obszarze Puszczy odnaleźć można miejsca o charakterze łęgów i olsów.
Priorytetem w ochronie są ptaki, których ok. 20 gatunków znajduje się na liście z Dyrektywy Unii Europejskiej. Ponadto 5 gatunków ptaków tam bytujących zawartych jest w Polskiej Czerwonej Księdze.
Ptaki obserwowane na terenach Puszczy Barlineckiej to:
bąk
bocian czarny
kania ruda i czarna
bielik
derkacz
zimorodek
puchacz
dzięcioł czarny i średni
gąsiorek
wiele innych.
Niektóre z tych gatunków występują w zaskakująco dużym natężeniu jak na ogólne normy, często są to grupy stanowiące od 1 do 2% populacji gatunku całego kraju.
Dwoma głównymi punktami turystycznymi obszaru są miasta Barlinek i Strzelce Krajeńskie. Obok swoich podstawowych funkcji turystycznych jakimi są bazy hotelowo-gastronomiczne i szereg miejskich atrakcji, umożliwiają turystom odbywanie wędrówek licznymi szlakami przyrodniczymi.
W samym Barlinku jest 7 tras pieszych oraz kilka rowerowych. Miasto promowane jest jako Europejska Stolica Nordic Walking, gdyż istnieje aż 7 tras o różnym stopniu trudności przeznaczonych specjalnie dla miłośników tego sportu, o łącznej długości aż 50 km. W Strzelach sytuacja prezentuje się podobnie - wyznaczonych zostało 4 tras pieszych i kilka rowerowych.
Puszcza Barlinecka pokrywa się z kilkoma innymi formami ochrony przyrody, tj. rezerwaty przyrody. Dysponują one swoimi oddzielnymi planami ochronnymi i planami promocji terenu wśród turystów. Przez ich tereny wyznaczone są kolejne ścieżki i szklaki turystyczne, z trasami których warto się zapoznać.

Ratusz
Obecny budynek ratusza powstał w latach 1771-1772 w miejscu budowli pełniącej taką samą funkcję. Prawdopodobnie jest to trzeci budynek ratusza stojący w tym miejscu. Pierwszy spłonął podczas pożaru miasta, który miał miejscu w 1539 roku. Ratusz jest klasycystycznym, ceglanym, dwukondygnacyjnym budynkiem zaprojektowanym na planie prostokąta. Wejście prowadzi przez zwrócony ku placowi ryzalit środkowy. Zdobią je boniowania oraz zwieńczenie w postaci tympanonu, w którym widać doskonale otwór. Dawniej umieszczony był w nim zegar. Prostokątne okna zdobią stiukowe, barokowe motywy dekoracyjne (panoplia) oraz rokokowe (rocaille). Od strony zachodniej, nad jednym z okien umieszczono herb Myśliborza. Dawniej w budynku przechowywano wzorce myśliborskich miar i wag, sztandary miejskie, oraz dokumenty dotyczące historii miasta. Obecnie ma w nim siedzibę Urząd Miasta i Gminy Myślibórz oraz Rada Miejska. Przed ratuszem znajduje się modernistyczna fontanna oraz głazy: ku czci Jana Pawła i Pionierom Ziemi Myśliborskiej.

Ratusz
Najwcześniej wzmiankowany ratusz w Pełczycach został zbudowany w 1576 roku w starej części miasta. Był to niewielki budynek o konstrukcji szachulcowej, który sto lat później został zniszczony w wyniku pożaru. Kolejny ratusz został zbudowany na nowomiejskim rynku w 1792 roku. W latach 20. XX wieku wzniesiono obecny budynek ratusza, swoją architekturą nawiązuje on do dawnej szachulcowej zabudowy Pełczyc. Po II wojnie światowej w budynku mieściła się siedziba milicji. W 1980 roku druga kondygnacja budynku została połączona z drugą kondygnacją sąsiedniego budynku mieszczącego pocztę.
Budynek ma formę dwóch stykających się ze sobą prostopadłościanów, przykrytych dachem dwuspadowym łączącym się w kosz. Elewacja frontowa budynku sześcioosiowa, przepruta otworami okiennymi i drzwiowymi podkreślonymi pobielonymi opaskami. Nad wejściem frontowym do budynku umieszczony jest wyrobiony w tynku i kolorowany herb miasta przedstawiający niedźwiedzia wspartego o dąb. Detale architektoniczne są typowe dla okresu w jakim budynek został wybudowany, jest to kamienny cokół wokół budynku, boniowanie dolnej części ścian, pozioma opaska utworzona z jednej warstwy cegieł wysuniętych 5 cm poza lico ściany oraz prosty gzyms podokapowy.
W budynku obecnie mieści się siedziba władz miasta i gminy.

Ruiny młyna wodnego
Szumiący Młyn (niem. Rauschmühle)
W dokumencie z 1315 roku, będącym rozstrzygnięciem sporu pomiedzy Zakonem Cysterek z Pełczyc, a rajcami pełczyckimi o własność młyna wsponiano o nim po raz pierwszy. W dokumencie tym zdecydowano o pozostawieniu młyna w rękach zakonu. Kolejna wzmianka o młynie pochodzi, aż z początku XIX wieku w którym młyn opisany jest jako własność majątku domenalnego w Żydowie.
Dziś po młynie pozostało niewiele śladów, ale schodząc kilkadziesiąt metrów z leśnej drogi w las można rozpoznać zarys niegdysiejszego stawu młyńskiego i wąski betonowy budynek. Analizując przepływ leśnych strumieni, wzajemne położenie obu obiektów i budowę betonowej konstrukcji można dostrzec z jakim zmyślnym systemem młyńskim mamy doczynienia. Tuż przy naszym betonowym obiekcie spotykają się dwa strumienie. Pierwszy z nich ma swoje źródło kilkaset metrów dalej, drugi zaledwie dwieście metrów dalej jest obficie zasilany dużym źródliskiem w którego bezpośrednim sąsiedztwie po wielkim nasypie przejechał w roku 1898 pierwszy pociąg z Barlinka w kierunku wschodnim - a dziś przebiega jedna z rowerowych tras Pomorza Zachodniego. Oba strumienie zostały spiętrzone tamą w sztucznie obwałowanym od strony zachodniej rezerwuarze . Szczyt naszego "murowanego obiektu budowlanego wykończonego technologią mokrą - lekką" znajduje się na poziomie korony obwałowania, a jego podstawa oddalona jest o kilka metrów od podstawy obwałowania. Nasz obiekt to wysoka na jakieś 4 metry studnia betonowa z otworem - dyszą, umiejscowioną u podstawy od strony przeciwległej do rezerwuaru. Od korony rezerwuaru biegł krótki akwedukt do szczytu naszej studni w której gromadzona była woda. Słup wody osiągał około 3 metrów wysokości co zwiększało ciśnienie hydrostatyczne o 0.3 atmosfery. Spiętrzenie wody w słupie powodowało wzrost ciśnienia z jakim woda wydostawała się na zewnątrz napędzając podsiębiernie młyńskie koło wodne. Ten mały - możnaby nazwać nawet kieszonkowy system młyński - jest dowodem wysokiego kunsztu młynarskiego.
opracowane na podstawie m.in.:
"Barlinek. Na szlaku młynów" Błażej Skaziński, Grzegorz Przybylski   Wydawnictwo ZAPOL    Barlinek 2014
tkrb

Rzeźba Choszcza
Wykonana z drewna postać wojownika trzyma w ręku miecz i tarczę, na niej znajduje się herb miasta. Choszcz jest legendarnym założycielem miasta. Pierwotna rzeźba została wykonana w 1984 roku przez Zbigniewa Tracza z Bierzwnika i była obecna w krajobrazie Choszczna do 2018 roku kiedy to została usunięta z powodu złego stanu technicznego. Kolejne wcielenie Choszcza stanęło przed dworcem PKP w październiku 2021 roku. Autorem rzeźby jest Stefan Szymoniak, snycerz pochodzący z Tuczna.
Rzeźba Choszcza nawiązuje do legendy o Choszczu i lipie siedmiu braci. Poniżej tekst legendy, zaczerpnięty z portalu www.choszczno.pl.
"Wydało się Lutkowi, że za daleko zapuścił się w knieję. Było tutaj ciemno i strasznie. Czy uda się odnaleźć drogę do domu? Dlaczego konie tak nerwowo parskają? Napotykał przed sobą coraz większy gąszcz leśny, przedzieranie się sprawiało mu coraz więcej trudności. Postanowił zatrzymać się w miejscu, gdzie stał duży kamień. Rozpalił ognisko i zamierzał odpocząć. Ogrzewał zziębnięte dłonie i spożywał resztki jedzenia, które zabrał ze sobą na polowanie. Ogień migotał wesoło u stóp głazu, a młodzieńca powoli ogarniała senność. Zdawał on sobie jednak sprawę, że będzie musiał ruszać w dalszą drogę.
Uwagę Lutka znowu zwróciło parskanie konia. Po chwili z ciemnego gąszczu wyłonił się mężczyzna wysokiego wzrostu. Jego długie zmierzwione włosy wystawały spod hełmu. Ubranie stanowiła skóra spięta srebrnymi rzemieniami. Pomimo zimna nogi miał gołe, a na nich sandały sznurowane wysoko. Do nóg przybysza łasiły się liczne zwierzęta, między innymi łanie, borsuki i lisy.
Lutek zamarł ze strachu. Nie potrafił wydusić z siebie jednego choćby słowa. Nawet koń przestał parskać. Tymczasem nieznajomy, gdy znalazł się blisko ogniska, przemówił:
- Nie obawiaj się. Chociaż jesteś daleko od swoich, nie spotka tutaj ciebie żadna krzywda. Zawędrowałeś do mojego państwa, które jest tak duże, że wzrokiem trudno ogarnąć. Jestem Choszcz, a mój gród znajduje się niedaleko.
- A ja Panie jestem Lutko, syn Dobiegniewa. Wybrałem się na polowanie, ale nie dość, że nie upolowałem żadnego zwierza, to w dodatku zgubiłem drogę.
Po tych słowach Choszcz podszedł bliżej do młodzieńca, uścisnął jego dłoń i usiadł przy ognisku. Z torby, która dźwigał na plecach wyjął chleb i podzielił się z Lutkiem, a następnie zaprosił go swojego grodu, gdzie będzie mógł spocząć zanim wyruszy w drogę powrotną. Podczas drogi do grodu zastanawiał się Lutek, dlaczego spotkało go tak życzliwe przyjęcie ze strony nieznajomego, skoro naruszył granice posiadłości jego ludu. Wyjechali na wzgórze, z którego widać było całą okolicę. Pomiędzy jeziorami i mokradłami wznosiły się wysoko mury drewnianego grodu. Wokół murów usypane były podwójne wały ziemne, miedzy którymi biegła fosa. Słońce już zachodziło i podróżni musieli się pospieszyć. Po drewnianym moście przerzuconym przez rzekę dostali się do wnętrza grodu. Na dziedzińcu zsiedli z koni, a służebni przywołani przez nieznajomego podbiegli, aby odprowadzić zwierzęta do stajni.
*
W ciemnej izbie płonął ogień. Przy stole siedział na dużym stołku Choszcz, obok jego żona i córki. W kącie izby dziewczęta tkały materiał, chłopcy w tym czasie podkładali drwa do ognia. Gdy podano jedzenie i wino, książę zwrócił się do Lutka, aby wysłuchał jego opowieści, z której dowie się rzeczy mu dotąd nieznanych.
- Jesteś młodzieńcze w grodzie, który od mojego imienia poddani moi Choszcznem nazywają, ale dawniejsi przodkowie posiadali więcej osad. Wieleci, czy jak nazywają nas "Pomorzanie" przybyli w te okolice znad wielkiego oceanu. Na czele wędrujących z północy na południe kroczył wiekowy starzec i mędrzec Wszemir. Za nim jego synowie i inne rody. Na przodzie każdego z rodów niesiono znaki rodowe: węże, ptaki oraz broń. W czasie wędrówki Wszesimir wskazywał swoim synom miejsca, w których mieli osiąść ze swoimi rodzinami. Wszędzie, gdzie ich wysyłał powstawały osady.
Okolica była urodzajna. Liczne lasy, rzeki i jeziora mogły zapewnić pożywienie na długi czas. Zimy były ostre, śniegi zasypywały okolice grubą warstwą i wtedy żaden wróg nie mógł im zagrozić.
Przez długi czas walczyli z naturą. Karczowali puszczę, wypalali chaszcze, osuszali podmokłe tereny i zakładali pola. Na polach budowali wioski, a w trudno dostępnych miejscach - grody. W kierunku zachodzącego słońca Wszesimir wysłał dwóch najstarszych: Myślibora i Lipiana. Na północ powędrowali: Świętopełek i Reczko. Kolejni trzej bracia przybyli z Wszemirem nad jeziora Klukom i Sowno. Wszyscy oni: Świętobór, Radomir i Dobiegniew założyli swoje grody. Najdłużej mędrzec trzymał u swojego boku Dobiegniewa, ojca twego, ale w końcu i jemu pozwolił, żeby założył własne gniazdo.
Teraz Lutko przypomniał sobie, że matka opowiadała mu o rodzie ojca, który zginął w młodym wieku. Wspomniała jednak o tym, że Dobiegniew poległ w bitwie ze swoimi braćmi. W młodzieńcu odezwały się więzy krwi i zawrzała ciekawość. Tymczasem Choszcz kontynuował opowieść:
- Wszesimir zamieszkał w chacie na wysokiej górze, nad jeziorem Klukom. Zanim zezwolił swoim synom założyć własne osiedla, zebrał ich niedaleko wzgórza, w pobliżu wioski i kazał, aby każdy z nich w jednym miejscu świętą lipę. Drzewo miało symbolizować, że pochodzą z jednego rodu. Z biegiem czasu drzewa urosły, a rosnąc obok siebie wyglądały jakby wyrastały z jednego pnia. Odtąd też drzewa i miejsce nazwano Lipą siedmiu braci albo Siedmioma bratnimi lipami. Każdy z braci wzniósł wielki gród obronny, który otrzymał nazwę od imienia swojego założyciela. Dopóki żył Wszemir- pomiędzy braćmi panowała zgoda. Obchodzono wspólnie uroczystości plemienne i wszyscy tworzyli jedno państwo rządzone przez mądrego starca. W czasie takich uroczystości zasiadano pod lipami mi bawiono się przez kilka dni. Wtedy też mędrzec wskazywał na drzewa i upominał synów, że gdy jego zabraknie będą musieli być jako te lipy - zawsze razem. Wtedy będą silni. Jeżeli każdy stawał będzie osobno - zginą. Wróżba mówiła, że oni i ich potomkowie będą bezpieczni tak długo, jak długo będą rosły te lipy. Bracia wysłuchali rad ojca, ale po jego śmierci doszło między nimi do swarów i podzielili się krajem. Myślibor pokonał Dobiegniewa, twego ojca. Dobiegniew zebrał wojów i ruszył na Myślibórz.
Zginął w tej wyprawie a przyczyną jego zguby była kobieta, którą pokochali obaj bracia. Wzajemne waśnie wykorzystali też sąsiedzi i zaczęli podbijać ziemie Pomorzan. Wojownicze plemię Dragowita, mające swoje siedziby za Drawą, w kilku najazdach zniszczyło grody w Reczu, Raduniu i Zamęcinie. Na południu zagrażali polanie. Wpierw pokonali Świetopełka, a potem Świętobora, mego ojca. Zniszczono wówczas nasz gród oraz chram boga Sława. Wówczas to przyszło dopiero opamiętanie. Przypomnieliśmy sobie o lipach. Gdy powrócił nasz ojciec z wojami przenieśliśmy swoje siedziby nad jeziora Klukom i Sowno, gdzie postanowiliśmy zbudować nowy gród, niedaleko drzewa.
Razem z ojcem wybraliśmy miejsce na stoku wzgórza, pomiędzy jeziorami i mokradłami. Miejsce osłonięte, bezpieczne, lecz wymagające długich prac, aby można było się osiedlić. Świętobór zdążył przed śmiercią umocnić drogę drewnianymi balami. Potem ja musiałem dokończyć dzieła. Przez kilka lat trwały prace przy wznoszeniu grodziska. Usypywano wał z ziemi i kamieni. Kopano fosę, budowano palisady, bramę i chaty. Wzniosłem gród i chronię drzewo. Chciałbym aby zapanowała zgoda wśród wszystkich potomków Wszemira. Dlatego też Ciebie tutaj zaprosiłem. Chcę żyć z krewnymi i sąsiadami w przyjaźni. Cieszę się, że las sprowadził w moje okolice potomka Dobiegniewa. Mam nadzieję, że razem będziemy chronić lipę".

Samoobsługowa stacja naprawy rowerów

Stacja Choszczno
Dworzec PKP Choszczno - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stacja Dolice
Dworzec PKP Dolice - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stare Miasto
Historia Choszczna sięga XIII wieku. W roku 1284 r. miasto otrzymało przywilej lokacyjny. Pod koniec XIII w. miasto miało powierzchnię 24 ha. Rozplanowane było w układzie równoleżnikowym. Miało kształt półowalu. Podzielone Było na cztery kwartały z placem rynkowym w centralnym punkcie. W XIV i XV wieku miasto przeżywało rozkwit gospodarczy i polityczny. Wówczas zabudowę miasta tworzyły: czworoboczny rynek, plan czterech ulic głównych i poprzecznych oraz system fortyfikacji. Na rynku znajdował się kościół parafialny z cmentarzem, ratusz, dom handlowy, kramy i jatki. System obronny miasta tworzyły mury kamienno-ceglane, 36 czatowni, 5 baszt obronnych i 3 bramy: Wysoka, Młyńska i Kamienna.
Podczas wojny trzydziestoletniej (1618-1648) miasto uległo znacznemu zniszczeniu. Z dawnej zabudowy zostały tylko obwarowania miejskie. Odbudowując miasto po wojnie rozgęszczono jego zabudowę i wybrukowano główne ulice. Pod koniec XVIII wieku powstały pompy uliczne. Do XIX wieku zabudowa miejska lokalizowana była w obrębie murów i przedmieść przed bramami miejskimi. W latach 20-30-tych XX wieku powstała zabudowa ulic wytyczonych na południe od starego miasta.
Kiedy w lutym 1945 roku Choszczno zostało zdobyte przez wojska radzieckie zniszczeniu uległo 1345 budynków - ponad 80% zabudowy. Najbardziej ucierpiało stare miasto. Żmudna odbudowa miasta trwała do lat 60-tych. Z przedwojennej architektury zachowało się zaledwie kilka obiektów, to m.in. kościół farny, barbakan, połowa wieży ciśnień, dworzec, resztki muru miejskiego. W 1984 roku Choszczno obchodziło 700-lecie założenia miasta. Teren starego miasta jest wpisany do rejestru zabytków.

Teren rekreacyjny
Położony w centrum wsi niewielki teren zielony. Znajduje się tu duża wiata piknikowa i niewielki plac zabaw.

Teren Starego Miasta
W Myśliborzu do czasów współczesnych zachował się historyczny, XIII-wieczny układ Starego Miasta. Jego początki sięgają VI wieku przed naszą erą. Wówczas nad obecnym jeziorem Myśliborskim, na wniesieniu Winnica Tumska (Łysa Góra) wzniesiony został gród kultury łużyckiej. U jego stóp powstała osada rybacka. W tym samym miejscu na przełomie VIII i IX wieku naszej ery istniał słowiański gród Żołdyń (Sołtyń, Soldin lub Słodzin), który przetrwał do XII wieku. Wydarzeniem, które ukształtowało obecny wygląd miasta było nadanie między 1262 a 1270 rokiem praw miejskich. Wytyczono wówczas znakomicie widoczną do dzisiaj charakterystyczną, owalną siatkę ulic z głównym traktem (obecnie Bohaterów Warszawy) oraz centralnie umieszczonym rynkiem. Na noszącym obecnie imię Jana Pawła II rynku została wzniesiona siedziba władz miejskich, zachowany do dzisiaj ratusz. W niedługim czasie od otrzymania przywileju lokacyjnego miasto zostało otoczone murem z bramami i basztami. Bogacący się na odbywających się w mieście jarmarkach mieszczanie budowali okazałe domy, które niestety nie dotrwały do naszych czasów. W szczytowym okresie rozwoju Myślibórz był miejscem zjazdów stanowych, sądów oraz posiadał własną miarę, wagę i prawo bicia monety. W 1433 roku rozwój miasta zahamowało zdobycie i spalenie przez husytów. Kolejnego zniszczenia dokonał w 1473 roku zachodniopomorski książę Bogusław X. W XVI wieku Myślibórz pustoszyły ogromne pożary, a w XVII i XVIII wieku wojny trzydziestoletnia i siedmioletnia. Chociaż każdorazowo miasto podnosiło się z kolan to energia wkładana była w odbudowę, a nie rozwój. W związku z tym Myślibórz nie odegrał wiodącej roli w dziejach regionu. Pewną poprawę statusu miasta przyniosło dopiero uruchomienie połączeń kolejowych z Kostrzynem, Stargardem Szczecińskim, Barlinkiem i Gorzowem Wielkopolskim. Niestety na skutek działań II wojny światowej Myślibórz uległ zniszczeniu w blisko 40%. Całość założenia Starego Miasta została wpisana do rejestru zabytków.

Tężnia w Pełczycach

Tor rowerowy Choszczno
Tor rowerowy w Choszcznie to raj dla miłośników jazdy i akrobacji na rowerze. Tor składa się z elementów skateparku takich jak: Curved Wallride, Pumptrack, Northshore, Kicker x4, Jump+Box, Kładka, Wallride, Rollin. Dostępny jest przez cały rok.

Wieża ciśnień
Wodociągowa wieża ciśnień w Choszcznie została wzniesiona w 1903 roku. W czasie II wojny światowej wieża została niemal całkowicie zniszczona. Uratował się tylko murowany trzon wieży. W latach pięćdziesiątych XX wieku wieżę odbudowano. Do odbudowy wieży wykorzystano beton i żelbeton. W rezultacie utworzyło to kontrastowe połączenie z oryginalnym trzonem wieży. Zmieniono też pierwotny, urokliwy kształt wieży. Obecnie wieża pełni funkcje użytkowe, w jej wnętrzu znajduje się apteka. Na potrzeby apteki na parterze wieży dobudowano dodatkowe pomieszczenie przeznaczone na zaplecze.
Wieża ma wysokość 32 m, do 13 m sięga oryginalny trzon wieży. Niedawno elewacja wieży została odświeżona. Wieża jest ciekawym obiektem, warto ją zobaczyć zwiedzając Choszczno. Można ją oglądać z zewnątrz.

Winnica Ziemomyśl
Winnica Ziemomyśl zlokalizowana jest we wsi Ziemomyśl B w powiecie stargardzkim, w gminie Dolice, 24 km od Stargardu.
To młoda winnica, znajdująca się na obszarze gospodarstwa rolnego, która obecnie prowadzi monitoring uprawy wielu odmian winorośli, by w przyszłości skupić się tylko na tych, które na tym terenie sprawdzą się najlepiej.
Teren winnicy graniczy z lasem i jeziorami, z których najważniejszym jest jezioro Gardzko. Dzięki zwartemu rozłogowi gospodarstwa oraz pięknej lokalizacji w terenie obfitującym w liczne pagórki i malownicze nieużytki, winnica ma duży potencjał rozwoju.
Winnica jest przedsięwzięciem rodzinnym. Zajmuje się nim Wojciech Bigos z żoną Izabelą oraz córki Ola i Madzia. Właściciele wiedzę na temat uprawy winorośli i wina czerpią z książek oraz fachowego doradztwa innych winiarzy. Z pewnością nie bez znaczenia jest ich wieloletnie doświadczenie wynikające z prowadzenia biznesu rolniczego.

Woda pitna