Wieża widokowa w Ińsku
Wieża widokowa w Ińsku powstała w 2019 roku. To stalowa, ażurowa konstrukcja. Ma osiem  tarasów (pięter), z których można podziwiać piękne widoki. Aby wejść na sam szczyt trzeba pokonać 160 schodów albo skorzystać z windy. Wieczorem wieża jest podświetlana, co stanowi dodatkową atrakcję. Wstęp na nią jest bezpłatny.

"Domek Trzy Baby" Domek rekreacji indywidualnej
Domek Trzy Baby jest świetnie przygotowanym miejscem do podejmowania rowerzystów chcących zwiedzić Pojezierze Drawskie. Komfortowe wyposażenie, bogata biblioteczka map i przewodników, mini warsztat rowerowy, czy w końcu wiedza samych gospodarzy na temat ciekawych tras i miejsc sprawiają, że nasz domek staje się niezwykle atrakcyjnym miejscem dla aktywnie wypoczywających turystów. Samo położenie obiektu, w bezpośredniej bliskości Drawskiego Parku Krajobrazowego, licznych tras i szlaków rowerowych, a także jezior, lasów i rzek powoduje, że pojęcie nudy na długo zostaje zapomniane. Pojezierze Drawskie to przede wszystkim przepiękne krajobrazy, dzika przyroda, malownicza architektura wiejska, ale także mnogość imprez kulturalnych, które odbywają się tutaj w czasie trwania całego sezonu letniego. Wszystko to wpływa na niesamowitą atrakcyjność tego regionu, a pobyt w Domku Trzy Baby z pewnością pozwoli na spokojne rozkoszowanie się tym miejscem.

Amfiteatr w Złocieńcu
Amfiteatr w Złocieńcu to nowy obiekt, który został wybudowany kilka lat temu w trakcie zagospodarowywania terenu położonego nad rzeką Wąsawą pomiędzy ulicami Mickiewicza i 5 Marca. Cały zagospodarowany teren, którego częścią jest amfiteatr otrzymał oficjalną nazwę „Teren rekreacyjno-sportowy im. Włókniarzy”, wśród mieszkańców przyjęła się nazwa potoczna „teren między mostami”. Na amfiteatr składa się niezadaszona scena wykonana z kostki brukowej oraz widownia z drewnianymi ławkami. Widownia została wkomponowana w naturalne zbocze, łagodnie wznoszące się od rzeki w kierunku ul. Pustej. Przy scenie wykonane są przyłącza elektryczne wykorzystywane przy podłączaniu oświetlenia i nagłośnienia. Podczas organizacji imprez i koncertów nad sceną rozkładane jest przenośne zadaszenie chroniące przed ewentualnym deszczem. Złocieniecki amfiteatr jest miejscem, gdzie często są organizowane imprezy kulturalne i rozrywkowe, takie jak: Dni Złocieńca, Festyn rodzinny, Ogólnopolskie Dni Tkaczy czy koncerty zespołów i solistów. Dużym atutem amfiteatru jest jego położenie w ładnym miejscu i praktycznie w centrum miasta. W pobliżu amfiteatru znajdują się korty tenisowe, boisko do koszykówki i plac zabaw dla dzieci.

Brzeźnica - wioska widmo
Brzeźnica, dawna własność rodziny Borków i Wedlów. Dziś to opuszczona wieś położona na wysokości 85 m. n.p.m. wśród pagórków i malowniczych terenów. Wzdłuż jednej drogi (ok. 300 m.) ciągnie się parterowa, murowana zabudowa z XIX wieku zadrzewiona lipami, topolami, cyprysikami, wierzbami, dębami.

Centrum Informacji Turystycznej w Złocieńcu
Centrum Informacji Turystycznej jest prowadzone przez Referat Strategii, Rozwoju Gospodarczego i Promocji Gminy Urzędu Miejskiego w Złocieńcu. Obsługuje turystów krajowych i zagranicznych oraz  udziela informacji o ofercie turystycznej i promocyjnej  miasta i gminy wszystkim zainteresowanym. CIT prowadzi także sprzedaż materiałów promocyjnych  i pamiątek ze Złocieńca, takich jak:  koszulki, pocztówki, długopisy, maskotki, kalendarze, kubki, itp. Pracownicy Informacji Turystycznej w Złocieńcu udzielą pomocy w zakresie informacji dotyczącej: bazy turystycznej i wypoczynkowej, bazy gastronomicznej, infrastruktury turystycznej, wypożyczalni rowerów, wypożyczalni sprzętu wodnego, ciekawych miejsc na terenie miasta i gminy, imprez turystycznych, sportowych i kulturalnych. W biurze informacji turystycznej można kupić mapy regionu, przewodniki turystyczne oraz książki związane z historią Złocieńca. Można tam także otrzymać materiały nieodpłatne, m.in. plan miasta, wykaz bazy noclegowej, ulotki i foldery usługodawców branży turystycznej i gastronomicznej.
Informacje udzielane są w języku polskim oraz angielskim.

Cmentarz wojenny
Cmentarz wojenny w Drawsku Pomorskim został założony w 1850 roku. Na cmentarzu znajdują się prochy polskich żołnierzy, poległych podczas operacji pomorskiej.

Deptak w Złocieńcu
Poidełko na deptaku w Złocieńcu

Domki całoroczne Nad Kamieniem
Szukasz idealnego miejsca na wypoczynek z rowerem? Domki całoroczne Nad Kamieniem, położone w sercu malowniczego Pojezierza Drawskiego, to doskonały wybór dla miłośników dwóch kółek! Otoczone jeziorami, lasami i licznymi trasami rowerowymi, oferują komfortowy relaks w harmonii z naturą. Po dniu pełnym rowerowych przygód możesz odpocząć w przytulnych domkach z dostępem do bali z jacuzzi, ciesząc się spokojem i pięknem okolicy.
Nad Kamieniem to miejsce stworzone z myślą o aktywnym wypoczynku! Doskonała lokalizacja pozwala na eksplorację urokliwych tras rowerowych prowadzących m.in. do Połczyna-Zdroju, Złocieńca, Wałcza, a nawet nadmorskiego Kołobrzegu.
Odkryj uroki Pojezierza Drawskiego, podziwiaj zapierające dech w piersiach krajobrazy pełne jezior i lasów, i przeżyj niezapomnianą rowerową przygodę.
Domki całoroczne Nad Kamieniem – tutaj zaczyna się Twoja idealna rowerowa wyprawa!

Grupa cisów pospolitych
Grupa cisów pospolitych została objęta ochroną jako pomnik przyrody Rozporządzeniem nr 2/99 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 30 marca 1999 roku. Są to dwa drzewa, których wiek szacowany jest na około 300 lat. Jeden z nich posiada trzy pnie o obwodzie 180 cm. Drzewo to osiąga wysokość 14 m. Drugi cis ma obwód pnia 115 cm i wysokość 12 m.

Głaz 700-lecia
W 1997 r. w Drawsku Pomorskim obchodzono uroczyście 700. rocznicę nadania praw miejskich, które miasto otrzymało 8 marca 1297 roku z rąk margrabiów brandenburskich Ottona IV i Konrada I. Z tej okazji na dawnym rynku, a obecnie na Placu Konstytucji został ustawiony duży głaz, do którego przytwierdzona jest tablica z herbem miasta oraz napisem "700 lat Drawska Pomorskiego 1297 - 1997". Głaz jest ustawiony na niewielkim skwerze, a w jego pobliżu rośnie „Drzewo przyjaźni” posadzone przez burmistrzów partnerskich miast - Drawska Pomorskiego i Bad Bramstedt.

Jezioro Brzeźno
Jeziora Brzeźno często nazywane jest Brzeźniakiem. Jest to duże jezioro, jego powierzchnia wynosi 98,6 ha. Dzięki swojej wielkości jest bardzo ważne dla całego ekosystemu terenu i sieci wodnej. Głębokość maksymalna jeziora wynosi 4,5 m a widoczność ograniczona jest do 1 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 92 m n.p.m.
Południowy brzeg jeziora porośnięty jest lasem. Linia brzegowa jeziora nie jest regularna. Roślinność jeziora obfituje w trawy i zarośla, ze znacznym udziałem oczeretów.
Jezioro ma przepływowy charakter za sprawą rzeki Brzeźnicka Węgorza. Ponadto uchodzi do niego struga Brzeźnica.
Jego rodzaj wg typologii rybackiej to linowo-szczupakowy. Oznacza to, że jezioro zalicza się do średnio głębokich, o dość mulistym dnie i niewysokiej klarowności wody. Ponadto roślinność wodna jest w takich jeziorach wyjątkowo dobrze rozwinięta, dzięki czemu mogą tu bytować w dużych ilościach takie ryby jak: lin, szczupak, okoń, karaś, leszcz czy węgorz. Bogactwo rybne oraz spokojne otoczenie wraz z niełatwo dostępnymi brzegami sprawia, iż jezioro cieszy się bardzo dużą popularnością wśród wędkarzy przez cały rok.

Jezioro Dubie
Jezioro Dubie jest małym jeziorem w skali całego pojezierza Ińskiego. Jego powierzchnia to 12,33 ha, przy wymiarach 800 m na 200 m, a kształtem przypomina ono zniekształcony owal. Wzniesione jest na 109 m n.p.m.. Jezioro należy do zlewni rzeki Brzeźnicka Węgorzy.
Jezioro zalicza się do typu jezior linowo-szczupakowych. Oznacza to, że nie jest ono głębokie, dno jest silnie muliste, a woda jest mało przejrzysta. Dodatkowo bogata i stale rozwijająca jest tu flora wodna. Otoczone jest lasem ze wszystkich stron, co czyni je wyjątkową ostoją. Takie warunki sprzyjają połowowi ryb, stąd wyjątkowe upodobanie wędkarzy do tego jeziora. Akwen jest bogaty w okazy rybne takich gatunków jak: liny, szczupaki, płocie, karasie czy węgorze.

Jezioro Ińsko
Jezioro Ińsko jest największym, a zarazem najczystszym jeziorem (pierwsza klasa czystości), położonym na terenie gminy Ińsko. Jego kształt jest nieregularny, z wieloma rynnami jeziornymi w kierunku zachodnim, ma 5,4 km szerokości i 2,1 km długości. Powierzchnia jeziora wynosi 596 ha, natomiast maksymalna głębokość 42 m. Powierzchnia jeziora wynosi 596 ha, maksymalna głębokość 42 m. Na środku jeziora znajdują się 3 wyspy, w tym rezerwat przyrody Wyspa Sołtyski o powierzchni 20 ha, porośnięty starym, przeszło 150 – letnim lasem bukowo – dębowym. Linia brzegowa akwenu o długości 28,5 km jest dobrze rozwinięta, momentami brzegi są wysokie a nawet urwiste (wysokość względna dochodząca do 30 m). Jezioro jest zasilane przez rzekę Inę, która łączy je z położonym na południu Jeziorem Stubnica. Ińsko sąsiaduje na południu z miastem Ińsko, od którego bierze nazwę. Na północnym wschodzie znajduje się rezerwat leśny Kamienna Buczyna, który jest cenny ze względu na występowanie rzadkiego w Polsce reliktu epoki polodowcowej – gatunku skorupiaka palasea quadrospinosa oraz ochronę morenowych zboczy z licznymi głazami narzutowymi pochodzenia magmowego, które dotarły tutaj z dalekiej północy – Półwyspu Skandynawskiego, lasów buczyny kwaśnej i żyznej oraz grądu subatlantyckiego z wieloma stanowiskami rzadkiej fauny i flory. Ińsko jest częścią Ińskiego Parku Krajobrazowego i znajduje się w obszarze specjalnej ochrony ptaków Ostoja Ińska programu Natura 2000. Spotkać tu można w sumie ponad 140 gatunków ptaków, m.in. bielika, orlika krzykliwego, żurawia, bociana białego i czarnego.
Dzięki swoim niewątpliwym walorom przyrodniczym oraz wyjątkowej czystości, jezioro jest jednym z najbardziej popularnych miejsc do nurkowania w województwie zachodniopomorskim. Przejrzysta woda i bogactwo fauny i flory bardzo uatrakcyjniają nurkom pobyt pod wodą, a miejscowe centra nurkowania zapewniają zaplecze techniczne. Na dnie jeziora zostały zatopione przedmioty mniejsze (np. choinka, łabędź z pianki lub biurko z komputerem), jak i większe (samochody, garaż blaszany czy radiostacja wojskowa), które stanowią miejsce do ćwiczeń dla adeptów sztuki nurkowania. Poza nurkami, z jeziora będą zadowoleni również wędkarze, którzy przez przejrzystą taflę wody będą mogli wypatrzeć dorodne egzemplarze szczupaków, okoni, leszczy i płoci. Amatorzy sportów wodnych znajdą dla siebie przestrzeń do eksploracji, a sprzęt wynająć można w wielu ińskich wypożyczalniach. Na jeziorze obowiązuje strefa ciszy, tak więc można bez obaw wypłynąć kajakiem, łódką czy rowerem wodnym i z perspektywy wody podziwiać ińskie krajobrazy. Miejska plaża zapewnia mieszkańcom i turystom odpoczynek na zagospodarowanym terenie, z pomostem i piaskowo – trawiastą plażą, która zadowoli miłośników słonecznych kąpieli zarówno na leżaku, jak i na kocu.

Jezioro Krosino
Jezioro Krosino ma charakter rynnowy, swoim kształtem przypomina odwróconą literę L. Długość tego akwenu wynosi 4 km w osi północ – południe, sam zbiornik ma powierzchnię 177 ha, a jego głębokość maksymalna wynosi 17 m. Na jeziorze, w jego środkowo – wschodniej części, leży wyspa Krosina. Jezioro leży na kajakowym szlaku turystycznym rzeki Drawy, jednym z najpiękniejszych i najpopularniejszych szlaków spływowych w Polsce. Kajakarze mogą z jeziora Krosino dopłynąć m.in. do oddalonego o 6 km jeziora Drawsko, które należy do jednych z największych w regionie. Drawa wpływa do Krosina w miejscowości Głęboczek (na północy), a wypływa w Budowie (na południu).
Jezioro ma bardzo czyste i przejrzyste wody, dzięki czemu jest popularne wśród płetwonurków, którzy podziwiają podwodne lasy i urozmaicone dno. Taki charakter jeziora docenią również wędkarze. Jezioro należy do jezior typu leszczowego, więc w wodach Krosina pływają płocie, liny, szczupaki, karasie, okonie, leszcze, sielawy czy węgorze. Aby móc łowić, należy wykupić zezwolenie od Gospodarstwa Rybackiego Czaplinek. Z racji wysokich wartości krajobrazowych i środowiskowych, na jeziorze obowiązuje strefa ciszy, zatem poruszanie się po akwenie jest możliwe tylko dla łodzi wędkarskich z elektrycznym silnikiem. Ten fakt docenią plażowicze, którzy mają do dyspozycji bardzo przyjemne, łagodnie schodzące i piaszczyste dno, czyste plaże i wodę, a na dodatek z racji położenia (lasy wokół kiedyś były określane Puszczą Polską), specyficzny mikroklimat, który przynosi wytchnienie, zwłaszcza osobom z problemami oddechowymi. W południowej części jeziora kiedyś znajdowały się przystanie, ale dzisiaj ten teren należy do wojska i wstęp na niego jest wzbroniony. Wypożyczalnia sprzętu wodnego i kąpielisko jest dostępne w miejscowości Głęboczek (na północnym brzegu jeziora).

Jezioro Okra
Jezioro Okra (czasami spotykane nazwy to Okunino lub Okrze) to nieduże, ale bardzo atrakcyjne jezioro. Jego powierzchnia to 50,5 ha, a maksymalna głębokość dochodzi do 22 m. Jezioro jest zagospodarowane turystycznie i stanowi doskonałe miejsce rekreacji i wypoczynku. Nad jeziorem znajduje się kąpielisko miejskie z plażą, wypożyczalnią sprzętu wodnego i kawiarnią. Nad północnym brzegiem jeziora rozciąga się park miejski z licznymi alejkami spacerowymi. Na plaży miejskiej zostało przygotowanych wiele atrakcji, m.in. plac zabaw dla dzieci, boiska do plażowej piłki siatkowej i plażowej piłki nożnej. Przy pomostach są zamontowane zjeżdżalnie wodne, a na kąpielisku  boisko do piłki wodnej. Przy zachodnim brzegu jeziora znajduje się przystań z wypożyczalnią kajaków, łodzi wiosłowych i rowerów wodnych. Przystań dysponuje domkami kampingowymi oraz miejscem do organizacji imprez plenerowych.
Jezioro jest atrakcyjnym łowiskiem dla wędkarzy. Żyje tu wiele gatunków ryb takich jak: sieja, sielawa, szczupak, sum, okoń, węgorz, lin, leszcz, płoć, karp, ukleja, miętus oraz sandacz.

Jezioro Przytoń
Jezioro Przytoń zalicza się do jezior o średniej wielkości. Jego powierzchnia wynosi 27,53 ha (dokładne rozmiary zbiornika wynoszą: 0,76 km na 0,55 km). Wysokość lustra wody określa się na 82,2 m n.p.m..
Jezioro należy do zlewni rzeki Reska Węgorza i przepływa przez nie struga Krzeszna, która uchodzi do jeziora na zachodnim brzegu, a wypływa na północnym brzegu.
Jest to jezioro typu sandaczowego wg typologii rybackiej. Oznacza to, że charakteryzuje się mulistym dnem, rozwiniętą roślinnością powierzchniową oraz średnio przejrzystą woda. Typowymi gatunkami ryb dla takiego środowiska są: leszcz, lin, ukleja, szczupak i oczywiście sandacz. Dzięki takim warunkom, cieszy się ono dużą popularnością wśród wędkarzy. Połowy mogą przeprowadzane być z brzegów i pomostów, jak również podczas pływania łódką. Na jeziorze funkcjonuje zakaz korzystania z łodzi motorowych.
Obok popularnych atrakcji jakimi są pływanie czy wędkowanie, w jeziorze można także uprawiać nurkowanie z butlą. Staje się to tu coraz popularniejsze, o czym może świadczyć choćby fakt, iż ośrodki agroturystyczne w okolicy oferują nie tylko wypożyczalnie rowerów i sprzętów wodnych (łódek, kajaków, rowerów wodnych), ale również napełnianie butli nurkowych tlenem. Warunki do nurkowania są bardzo dobre, gdyż woda w sezonie jest ciepła i dość przejrzysta (3-4 m). Dno jeziora jest równe z licznymi głazami przy których chowają się dorodne okazy ryb.

Jezioro Wilczkowo gm. Złocieniec
Wilczkowo jest jeziorem zaporowym moreny czołowej o powierzchni 300 ha, długości 4120 m i szerokości 1200 m. Maksymalna głębokość zbiornika to 26,7 m a średnia – 7,8 m. Linia brzegowa ma charakter klifowy, jej długość to ok. 12 km. Przez jezioro przepływa rzeka Drawa, łącząc Wilczkowo z jeziorem Krosino. Wody Wilczkowa są czyste i przejrzyste, określane na I klasę czystości, a dno kamieniste i żwirowe. Takie warunki sprzyjają rozwojowi bogatej fauny i flory. Prawie 50 ha jeziora to roślinność wodna wynurzona, która potrafi wdzierać się w taflę wody nawet na odległość 30 m. Jezioro wokół otaczają lasy. Z racji obfitości w ryby i trudności z dotarciem nad brzeg jeziora, akwen jest odwiedzany głównie przez wędkarzy, rzadko można spotkać plażowiczów. W wodach Wilczkowa pływają płocie, leszcze, wzdręgi, liny, karasie, okonie, szczupaki, węgorze a nawet sandacze i sumy. Najlepiej łowić z łodzi na środku jeziora (specyfika roślinności i dostępności do wody), choć sporadycznie można znaleźć kładkę przy brzegu, można też łowić z pomostu przy kempingu (w sezonie przed świtem i po zmroku). Wędkarze określają Wilczkowo mianem „najspokojniejszego jeziora”. Być może jest to związane właśnie z faktem, że jest tak niedostępne i strzeże swoich skarbów, przez co zniechęca żądnych wygód i komfortu wczasowiczów. Wypoczynek nad jeziorem jest możliwy m.in. na kempingu obok jeziora (w jego południowo – zachodnim skraju) oraz w okolicznych gospodarstwach agroturystycznych.

Jezioro Żabickie
Jezioro Żabickie jest jeziorem duży, gdyż jego powierzchnia wynosi 67,26 ha. Wysokość jego lustra wynosi 72,3 m n.p.m..
Jest to jezioro o delikatnej i równej linii brzegowej, bez większych zatok czy cypli. Należy ono do grupy jezior przepływowych - przepływa przez nie rzeka Brzeźnicka Węgorza.
Jest to jezioro o charakterze linowo-szczupakowym wg typologii rybackiej. Oznacza to, że w nie jest to głębokie jezioro, jego dno jest muliste a roślinność podwodna jak i ta przybrzeżna są wysoko rozwinięte, W zbiorniku najpopularniejszymi rybami są: lin, okoń, szczupak, leszcz i płoć.
Cieszy się dużą popularnością wśród wędkarzy, ze względu na spokojne otoczenie lasów i zarośli.

Kamień Sybiraków
Na deptaku przy ul. Gen. Wł. Sikorskiego znajduje się głaz pamiątkowy z tablicą poświęconą generałowi Władysławowi Sikorskiemu. Na tablicy przytwierdzonej do głazu widnieje napis „Bóg Honor Ojczyzna 1881-1943 Gen. Władysław Sikorski walczył i zginął za Polskę. Wdzięczni mieszkańcy ziemi drawskiej, sybiracy i kresowiacy. Drawsko Pomorskie 17 września 2002 roku”. Okazały głaz ustawiony został na podmurówce z kamieni polnych na skraju skweru przy zabytkowym kościele późnogotyckim. Rokrocznie 17 września, w rocznicę napaści radzieckiej na Polskę odbywają się w tym miejscu uroczystości Dnia Sybiraka.

Kolejowa Stacja Rowerowa przy Izbie Pamięci w Ińsku

Kościół filialny pw. św. Mikołaja Biskupa
Kościół z XIX w. o konstrukcji szkieletowej drewnianej z ceglanym wypełnieniem pól międzyryglowych. W 2005 r. rozpoczęto gruntowne prace remontowe, gdyż świątynia była w bardzo złym stanie. Wymieniono prawie całą konstrukcję ryglową na nową, a pola międzyryglowe wypełniono starymi cegłami.
Kościół poświęcony 6 XII 1945 r. Należy do Parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Węgorzynie.

Kościół parafialny pw. MB Różańcowej
Kościół powstał w 1850 r. na miejscu dawnej świątyni. Zbudowany z ciosów granitowych, wykańczany cegłą, o formach neoromańskich. W korpus kościoła została wbudowana drewniana wieża. Poświęcony: 15 VIII 1946 r.

Kościół parafialny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Gotycka świątynia została wzniesiona najprawdopodobniej w XV wieku. W trakcie pożaru, który miał miejsce w 1658 roku uległo nieodwracalnemu zniszczeniu gotyckie sklepienie, które zostało zastąpione belkowanym. W latach 1847-1849 przeprowadzono w kościele gruntowny remont, który przyczynił się do zatarcia pierwotnego stylu. Usunięto wówczas zewnętrzne przypory, gotyckie łuki okien, a nieciekawy tynk przykrył oryginalną fakturę cegieł i kamieni, z których powstała świątynia. W 1879 roku starą wieżę zastąpiła nowa, zbudowana w stylu gotyckim. W latach 1936 – 1937 prowadzono kolejną przebudowę, w wyniku której bryła kościoła otrzymała obecny wygląd. Po drugiej wojnie światowej wymieniono witraże, organy a także zmieniono wygląd fasady świątyni. Świątynia pełni funkcję kościoła parafialnego rzymskokatolickiej parafii pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Złocieńcu.

Kościół pw. Zmartwychwstania Pańskiego
Najważniejszym i najstarszym zabytkiem Drawska Pomorskiego jest późnogotycki kościół pw. Zmartwychwstania Pańskiego (pierwotnie pw. Najświętszej Marii Panny). Ta potężna budowla należy do najstarszych świątyń halowych, a jej masywna, wysoka na 75 m wieża, do najwyższych na Pomorzu Zachodnim. Drawska fara została wzniesiona prawdopodobnie w XIV w. przez mistrzów tzw. strzechy chorińskiej. W pierwszym etapie budowy powstała trójnawowa hala z ośmioboczną absydą z czerwonej cegły na fundamencie z ozdobnych kamieni granitowych. Dużą wartość architektoniczną stanowią wykonane wówczas boczne, ostrołukowe portale kościoła: północny i południowy, które zdobione są tzw. bestiariuszami. Są to płaskorzeźby na wypalanych płytkach terakotowych z przedstawieniami florystycznymi i postaciami na pół ludzkimi i mitycznymi, których znaczenie nie jest jednoznaczne. Nieco później, bo w XV wieku, do kościoła dobudowano wysoką wieżę na planie kwadratu. Na przestrzeni wieków kościół często padał ofiarą pożarów. Takie miały miejsce w 1534, 1620, 1664 i 1696 roku. Podczas pożogi miasta w 1620 r. sklepienie kościoła zostało tak nadwyrężone, że zawaliło się kilkanaście lat później pewnej niedzieli 1644 roku. Po prowizorycznej odbudowie na kościół spadło kolejne nieszczęście – pożar roku 1664, podczas którego stopiły się nawet dzwony w wieży, których dźwięk określany był mianem najpiękniejszego w Nowej Marchii. Również po tej katastrofie mieszczaństwu udało się odbudować swoją farę, niestety, trzy dziesięciolecia później (1696) po raz kolejny miasto ogarnął pożar. Tym razem szkody wyrządzone w kościele był tak wielkie, że „nie pozostał w nim żaden element drewniany”. Przez rok nabożeństwa musiały odbywać się w młynie miejskim. Prawdziwa odbudowa rozpoczęła się w roku 1701, a już cztery lata później nad nawą i prezbiterium położono nowy, solidny dach. Odbudowę zakończono w 1712 roku, kiedy położono dach nad wyremontowaną wieżą. Kolejna duża przebudowa miała miejsce w latach 1854-55. Dokonano wówczas zmian przede wszystkim we wnętrzu kościoła. Poza tym przebudowano portal zachodni (zachowany do dziś) oraz usunięto wszystkie pochówki spod posadzek świątyni. Ostatnich zmian, dzięki którym drawska świątynia zawdzięcza swój dzisiejszy wygląd, dokonano ponad sto lat temu, w latach 1913-14. Podniesiono wówczas znacznie dach nad nawą i odtworzono sklepienia sieciowe i krzyżowo-żebrowe, a następnie pokryto je punktowymi polichromiami. Wieżę zwieńczono wysmukłym stożkowym hełmem, wykonano sklepienie kruchty oraz barwne witraże. Po drugiej wojnie światowej kościół ponownie stał się świątynią katolicką. W latach 80. i 90. XX wieku, za sprawą ówczesnego proboszcza ks. Mariana Wojnickiego przeprowadzono znaczący remont. Naprawiono więźbę dachową, wymieniono posadzkę i pomalowano całe wnętrze. Pomimo kilkakrotnych zmian i przebudów, jakim poddano świątyni na przestrzeni wieków, zachowała ona do naszych czasów swoją późnogotycką formę. Najstarsze zachowane wyposażenie kościoła pochodzi z XVIII w. Składa się na nie m.in. barokowy drewniany ołtarz główny z 1706 r., ufundowany przez nadwornego zegarmistrza króla szwedzkiego Kaspara Nietarda, z pochodzenia drawszczanina, tego samego, który wykonał słynny zegar na wieży Zamku Książąt Pomorskich w Szczecinie. Z XVIII-wiecznego wyposażenia zachował się także dzwon wykonany w 1753 r. Z połowy XIX w. zaś pochodzi szereg elementów, m.in. ławy kolatorskie, krzesła, misa chrzcielna oraz prospekt organowy. Z początków XX w. zaś pochodzi ambona. Wzrok zwiedzającego z pewnością przyciągną witraże znajdujące się w kruchcie wieży. Podczas przebudowy w roku 1913 ówczesny superintendent Kalmus namówił rodziny szlacheckie z powiatu drawskiego do ufundowania dwóch witraży w wybitych w wieży oknach. Witraż po stronie południowej przedstawia duży herb rodu von Knebel-Doberitz oraz informację o okolicznościach wykonania i renowacji obu witraży. Witraż na ścianie północnej z kolei przedstawia herby innych rodzin-fundatorów: von Brockhausenów, von Borcke, von Griesheim, von Zadow, von Grunberg. Oba witraże zostały wykonane w bogatej kolorystyce według projektu szwajcarskiego architekta Blaue. Ten sam architekt zaprojektował witraże w prezbiterium. Wykonano je dzięki datkom samych mieszkańców. Przedstawiają one duże płaszczyzny, podzielone na mniejsze kwatery i wypełnione szczelnie bogatą kompozycją geometryczną, oraz herby, m.in. Drawska Pomorskiego. Wspomniane już dekoracje portali południowego i północnego, powstałe na samym początku budowy kościoła, są elementem, który wyróżnia drawską świątynię spośród innych na terenie Pomorza Zachodniego. Nie mają one sobie równych ani pod względem formy, ani tematyki bezpośrednich wzorców, poza jedynym, podobnym w treści i formie przykładem w kościele w Dobiegniewie. Były to niewątpliwie nośniki określonych treści wyrażonych symbolicznymi motywami i figurami: osobami, smokami, centaurami, syrenami i innymi zmyślnymi postaciami. Sama treść dekoracji pozostaje w wielu kwestiach do dziś zagadką. Na przestrzeni wielu lat badacze próbowali odczytać znaczenie przedstawień na portalach dochodząc do różnych wniosków.

Kwatera myśliwska "Artemis"
Kwatera myśliwska Artemis położona jest nad jeziorem Okra w Drawsku Pomorskim. Kwatera posiada 20 miejsc noclegowych w klimatyzowanych pokojach. Goście mogą skorzystać na miejscu ze śniadania. Posiadamy obszerny ogród z placem zabaw, wiatą grillową i miejscem na ognisko. Rowerzyści mogą przechować rowery w bezpiecznym miejscu i w razie awarii skorzystać z narzędzi. Pensjonat położony jest w centrum Pojezierza Drawskiego i jest centralnym punktem wypadowym szlaków rowerowych. W recepcji goście otrzymają mapy ścieżek rowerowych oraz informacje o atrakcjach godnych zobaczenia w okolicy. Pracownicy w recepcji mówią w kilku językach obcych i posiadają dużą wiedzę na temat okolicznych atrakcji. Na miejscu czeka na gości całodobowy serwis kawowy oraz woda mineralna. Goście mogą także odpłatnie skosztować lokalnych piw z browaru w Połczynie Zdrój.

Leśny parking i miejsce odpoczynku
Typowe leśne miejsce postoju przy trasie położone przy lokalnej drodze. Są tu dwie wiaty.

Letnisko Wisola

Licznik rowerowy Ińsko

Magazyn solny
Magazyn solny to jeden z najstarszych budynków w Drawsku Pomorskim. Został wybudowany ok. 1700 r. podczas odbudowy miasta po ostatnim wielkim pożarze z 1696 r. Wybudowano go w konstrukcji ryglowej z wypełnieniem z czerwonej cegły (tzw. pruski mur) na fundamencie z nieregularnych bloków kamiennych. Budynek jest nietynkowany, parterowy z poddaszem użytkowym, nakryty wysokim dachem naczółkowym. Budynek wzniesiono jako magazyn soli na potrzeby istniejącej w XVII i XVIII w. w drawskiej faktorii solnej, obsługującej powiaty drawski i świdwiński. Gromadzono w nim sól sprowadzaną z Kołobrzegu, którą następnie spławiano Drawą dalej na południe. Tę funkcję pełnił on jednak tylko kilka lat, gdyż okazało się, że spławianie soli jest nieopłacalne. Na przestrzeni trzystu lat istnienia budynek pełnił wiele różnych funkcji. Po magazynie soli stał się depozytem garnizonu wojskowego. Następnie siedzibą straży ogniowej i magazynem szkolnym. Lepsze czasy przyszły dla budynku w latach 30. XX wieku. Został wtedy przebudowany, wyremontowany i umieszczono w nim powiatowe muzeum regionalne, które działało do 1945 r. Z tego czasu pochodzą wbudowane w dach tzw. wystawki i wewnętrzna, drewniana klatka schodowa. Po zdobyciu miasta przez wojska polskie i radzieckie muzeum przetrwało bez większych szkód. Niestety niedługo potem część zbiorów muzealnych rozkradziono, a te które ocalały znajdują się obecnie w Muzeum Regionalnym w Szczecinku i Muzeum Okręgowym w Koszalinie. Po II wojnie światowej budynek pełnił już tylko funkcje magazynowe. Obecnie budynek jest własnością parafii i służy jako magazyn kościelny. Przy budynku od strony Placu Jana Pawła II znajduje się tablica informacyjna przedstawiająca opis i historię obiektu. Na tablicy jest także informacja, że obecnie czynione są starania w celu przeprowadzenia remontu i ponownego uruchomienia w nim muzeum regionalnego.

Miejsce biwakowania przy Leśniczówce Ginawa
Miejsce utworzone nad Jeziorem Dubie przy Leśniczówce Ginawa. Jest tu miejsce na ognisko i wiaty piknikowe oraz dostęp do jeziora.

Miejsce odpoczynku

Miejsce odpoczynku przy boisku w Jankowie
Nieco ukryte. Z dala od zabudowań. Dobre miejsce na przeczekanie deszczu.

Miejsce odpoczynku w miejscowości Zarańsko
Na północ od miejscowości Zarańsko, nad jeziorem o tej samej nazwie, znajduje się plaża wiejska. Za sprawą wiaty oraz ławostołów stanowi to dogodne miejsce odpoczynku dla rowerzystów podróżujących Trasą Pojezierzy Zachodnich.

Młyn wodny
Młyn wodny z XIX wieku. Obecnie młyn wraz z otoczeniem jest własnością prywatną. Obiekt dostępny z zewnątrz.

Odcinek tymczasowy Brzeźniak - Kumki w złym stanie.
Na odcinku leśnym o długości około 2km Brzeźniak - Kumki droga leśna przez teren podmokły o nawierzchni gruntowej. Miejscowo błoto i głębokie koleiny w porze deszczowej. Zalecany objazd wariantem alternatywnym z Ińska przez Oleszno, prowadzi w całości po nawierzchni asfaltowej.

Osady moreny czołowej w wyrobisku w Storkowie
Stanowisko dokumentacyjne „Osady moreny czołowej w wyrobisku  w Storkowie”. Przedmiotem ochrony jest wschodnia ściana wyrobiska kopalni żwiru w Storkowie, na której znajdują się  osady glacjalne moreny czołowej.

Park dworski
Park w stylu naturalistycznym z początku XIX w. Jego powierzchnia wynosi 3 ha. Rosną tam liczne drzewa pomnikowe: lipy drobnolistne, lipy szerokolistne, dąb o obwodzie 458 cm, topola o obwodzie 420 cm. W pobliżu parku znajduje się kościół ryglowy z XIX wieku oraz cmentarz przykościelny.

Park Miejski im. Fryderyka Chopina
Park miejski, noszący dziś imię wybitnego polskiego kompozytora i pianisty Fryderyka Chopina, został założony w II połowie XIX w. jako „Gaj Luizy”. Swoją pierwotną nazwę zawdzięcza pruskiej księżnej, słynącej z niezwykłej urody, która swego czasu będąc w podróży zatrzymała się w Drawsku na nocleg. Oficjalne otwarcie parku nastąpiło w roku 1875. Mimo upływu czasu założenie parkowe zachowało swój pierwotny układ przestrzenny oraz starodrzew, który został wykształcony pod koniec XIX i na początku XX wieku. W parku zobaczyć można wiele gatunków drzew, między innymi brzozy, buki, dęby, świerki, kasztanowce, lipy, jesiony oraz graby. Na najbardziej okazałej polanie parku rośnie pomnik przyrody - ogromny dąb szypułkowy o obwodzie pnia wynoszącym 535 cm i wysokości 32 m. W sąsiedztwie dębu znajduje się wybudowany w 2001 r. drawski „megalit” - półokrąg kamienny, uformowany z dużych głazów narzutowych w celu upamiętnienia przełomu tysiącleci. Pod jednym z głazów została zakopana kapsuła czasu, w której umieszczono różne przedmioty wykorzystywane w codziennym życiu (np. banknoty, gazetę, zdjęcia, itp.). Na innej polanie parkowej uformowano duży klomb z kwiatów i krzewów i otoczono go ławeczkami. Jest to doskonałe miejsce spotkań towarzyskich oraz odpoczynku po dłuższym spacerze. Zlokalizowano tu także kilka obiektów sportowych. Korzystać można z kortów tenisowych, boiska "Orlik", zielonej siłowni i boiska wielofunkcyjnego. W centralnym punkcie parku znajduje się także amfiteatr z przyległym dużym placem do organizacji imprez plenerowych.

Park Żubra
Park miejski obecnie nazywany Parkiem Żubra powstał na początku XVIII wieku u podnóża złocienieckiego zamku i do 1945 r. nazywany był ogrodem zamkowym. Pierwotnie był prywatną własnością rodziny von Griesheim i był niedostępny dla mieszkańców Złocieńca. Nie brakowało tam wspaniałej i różnorodnej roślinności. Oprócz rodzimych gatunków drzew i krzewów dużo było w nim roślin egzotycznych. Wzdłuż alejek i ścieżek stały wielkie donice z zachwycającymi okazami roślin. Na okres zimowy donice były przenoszone do zamkowej oranżerii. Obecna nazwa parku pochodzi od jego pierwszego powojennego opiekuna, którym był Jan Żuber. Nowa nazwa "Park Żubra" na tyle mocno przyjęła się wśród mieszkańców miasta, że stała się oficjalną nazwą. Głównym i najciekawszym elementem parku jest, biegnąca po jego wschodniej stronie, Aleja Grabowa. Tworzą ją fantastycznie ukształtowane ręką ogrodników 83 graby, których korony splatają się ze sobą dając wrażenie zielonego tunelu. W centralnej części występuje wiele cennych drzew, w tym kilkusetletnie pomniki przyrody, m.in. graby, buki, dęby, lipy, cisy i kasztanowce. W 2009 roku park przeszedł renowację. Usunięto samosiejki, dokonano nowych nasadzeń, wyremontowano alejki i ustawiono tablice informacyjne. Rok później wytyczono ścieżkę przyrodniczo - dydaktyczną. Obecnie park jest ulubionym miejscem odpoczynku mieszkańców Złocieńca. Zagląda tu także wielu turystów, a dla uczniów miejscowych szkół w parku prowadzone są zajęcia edukacyjne z przyrody i ekologii.

Plac zabaw i miejsce odpoczynku w Brzeźniaku
Położone kilkadziesiąt metrów od głównej drogi. Dobre miejsce na przystanek na trasie.

Plaża i teren rekreacyjny w Gudowie
Teren rekreacyjny w Gudowie to nowoczesne, funkcjonalne i atrakcyjne miejsce do rekreacji i wypoczynku. Teren zlokalizowany jest na skraju wsi nad jeziorem Lubie i składa się z kilku obiektów. Centralnym miejscem jest plaża wraz z kąpieliskiem. Znajduje się tam pomost rekreacyjny w kształcie litery L, drewniana wiata ogniskowa, budynek sanitariatów oraz ławki. Na kąpielisku wyznaczone zostały strefy dla umiejących i dla nieumiejących pływać a w sezonie letnim nad bezpieczeństwem kąpiących się czuwają ratownicy WOPR. Przed sezonem rokrocznie dno czyszczone jest przez płetwonurka a w sezonie regularnie wykonuje się badania stanu czystości wody. Na terenie plaży znajduje się także slip do wodowania łodzi. Plaża jest ogólnodostępna a korzystanie z niej jest nieodpłatne. W skład terenu rekreacyjnego wchodzą również obiekty sportowe zlokalizowane w sąsiedztwie plaży. Jest to pełnowymiarowe trawiaste boisko do piłki nożnej oraz boisko do plażowej piłki siatkowej. Przy boiskach znajdują się ławki dla kibiców. Znajduje się tu również tzw. "zielona siłownia", czyli urządzenia do ćwiczeń siłowych i gimnastycznych zamontowane na wolnym powietrzu. Całość uzupełniają nasadzenia zieleni. Teren rekreacyjny w Gudowie jest miejscem organizacji imprez sportowych i plenerowych (np. dożynki, festyny, turnieje).

Plaża miejska nad jeziorem Okra
Plaża miejska wraz z kąpieliskiem nad jeziorem Okra w Drawsku Pomorskim to najlepiej przygotowane miejsce do kąpieli w gminie Drawsko Pomorskie. Kąpielisko wyposażone jest w pomost z drabinkami zejściowymi i zjeżdżalnie dla dzieci. Na kąpielisku zostały wyznaczone strefy dla umiejących pływać, dla nieumiejących pływać oraz dla małych dzieci. W okresie wakacji nad bezpieczeństwem kąpiących się czuwają ratownicy WOPR (codziennie w godz. 10.00 – 18.00). Przed sezonem rokrocznie dno czyszczone jest przez płetwonurka a w sezonie regularnie wykonuje się badania stanu czystości wody. Piaszczysto-trawiasta plaża stwarza doskonałe warunki do odpoczynku i rekreacji. Funkcjonuje tutaj wiele atrakcji dodatkowych, m.in.: plac zabaw dla dzieci, boisko do plażowej piłki siatkowej i boisko do plażowej piłki nożnej. Ponadto przy plaży znajduje się slip do wodowania łodzi a w pobliżu restauracja i miejsce na ognisko. W sezonie letnim na plaży można wypożyczyć piłki do gry na przygotowanych boiskach. W niewielkiej odległości funkcjonuje wypożyczalnia sprzętu wodnego (kajaki, rowery wodne, łodzie wiosłowe). Cały teren plaży jest ogrodzony i bezpieczny. W pobliżu znajduje się duży parking.

Plaża nad jeziorem Brzeźniak
Plaża nad jeziorem Brzeźniak znajduje się na południe od miejscowości Brzeźniak. Stanowi doskonałe miejsce odpoczynku dla rowerzystów pokonujących trasę pojezierzy zachodnich. Dodatkową atrakcją są nasypy, będące pozostałością prowadzonych prac ziemnych związanych z budową (przed i w czasie II wojny światową) autostrady. Droga miała połączyć Berlin - stolicę III Rzeszy z Królewcem, przebiegając przez tzw. korytarz polski. Nasypy można zlokalizować zarówno na przebiegu trasy, przed wsią Brzeźniak, jak również między miejscowością a plażą.

Plaża w Ińsku
Przystań oferuje miejsce wypoczynku dla wszystkich korzystających z uroków jeziora Ińsko jak i samego Ińska. W obiekcie znajduje się jadłodajnia, wypożyczalnia sprzętu wodnego.

Plebania przy kościele pw. Zmartwychwstania Pańskiego
Plebania przy Kościele Zmartwychwstania Pańskiego mieści się w dawnym budynku mieszkalnym.
Powstał w pierwszej połowie XIX wieku. Jest to typowy budynek klasycystyczny z przeznaczeniem mieszkalnym z tamtego okresu. Charakteryzuje go wyjątkowa symetria - widać to na przykład po rozmieszczeniu okien. Jest skrajnym segmentem w ciągu zabudowań takiego samego typu wzdłuż ulicy. W całości budynek jest murowany z cegły i kamienia, w całości otynkowany. Liczy dwa piętra i piwnicę. Całość dopełnia wysoki dach dwuspadowy. Warte uwagi jest obramowanie drzwi wejściowych, które w zasadzie jest jedyną ozdobą budynku. Same drzwi są autentyczne, składające się z dwóch klepkowych skrzydeł.
Stan budynku określa się jako dobry, a za główne zagrożenie uważa się niepoprawną modernizację zabytku.
Aktualnie budynek łączy swoją wcześniejszą funkcję mieszkalną wraz z funkcją administracyjną.
Plebanię można oglądać zwiedzając zabytkowy kościół w stylu gotyckim pochodzącym z przełomu XIV i XV wieku, będący filarną częścią kompleksu.

Pojezierze Ińskie
Pojezierze Ińskie to nazwa mezoregionu, lecz także oficjalna nazwa dla obszaru ochrony siedlisk Natura 2000.
Obszar ten zajmuje 10229,0 ha. Obejmuje część mezoregionu o tej samej nazwie -  jego najbardziej urozmaiconą część pod względem formy.
Jest to teren nierówny - liczne są tu równiny przenikające się z zagłębieniami i wzniesieniami. Jest to także obszar zróżnicowany w kontekście zagospodarowania. Nie wiele więcej niż pola i łąki, bo 60% terenu zajmują lasy. Są to w większej mierze zadrzewienia liściaste, lecz rosną tu też lasy mieszane.
Wokół jezior, których rozmiary znacząco się różnią, charakterystyczne są podmokłe łąki. Odznaczają się one typowymi dla tylko tego regionu zespołami roślin łąkowych, w których znajduje się szereg chronionych gatunków zagrożonych wymarciem. Na pojezierzu Ińskim spotykane są także niewielkie fragmenty ziem torfowiskowych, co podkreśla unikatowość miejsca. Do ważniejszych siedlisk pojezierza zaliczamy:
torfowiska wysokie z roślinnością torfotwórczą
kwaśne buczyny
żyzne buczy
łęgi wierzbowe.
Obszar pojezierza jest też bardzo istotny dla zwierząt, które znajdują na nim schronienie. Do ważniejszych ptaków zaliczamy: puchacza, kanie rudą, gąsiorka, bociana czarnego, żurawia i wiele innych. Oprócz ptaków liczne są ssaki (bobry, wydry) oraz ryby (głowacz białopłetwy, minóg strumieniowy, kiełb białopłetwy).
Unikatowość miejsca podkreśla najlepiej odnalezienie na terenie pojezierza grzyba "botryobasidum pruinatum" uważanego od dłuższego czasu za gatunek całkowicie wymarły.
Dotarcie do tych obszarów nie jest trudne. Można tu przyjechać samochodem, pociągiem lub autobusem. W miejscowościach należących do pojezierza Ińskiego znaleźć można hotele i punkty gastronomiczne. Dodatkowo, właśnie z tych miejsc (miejscowości: Ińsko, Drawsko Pomorskie, Węgorzyn) wyruszają szlaki piesze, rowerowe a nawet konne, oprowadzające po pojezierzu. Są one zróżnicowane pod względem trudności i długości.
Pojezierze Ińskie to także raj dla turystów preferujących sporty wodne. Oprócz tradycyjnego kąpania się w jeziorach, można pływać łódką czy rowerem wodnym. Popularne staje się także nurkowanie ze sprzętem. Dzięki bogactwu rybnemu jezior są to tereny często odwiedzane przez wędkarzy.
Jedną z najpopularniejszych atrakcji pojezierza jest słynny spływ kajakowy im. Karola Wojtyły, organizowany na rzece Drawie. Obok niego turyści mogą wybierać w szeregu innych szlaków wodnych charakteryzujących się inną długością i trudnością przepływu.
Pojezierze Ińskie łączy się w celach ochronnych wraz z innymi formami ochrony przyrody, które częściowo pokrywają się terytorialnie. Jest to Iński Park Krajobrazowy oraz kilka rezerwatów przyrody.

Pole biwakowe "Złocieniec"

Pole namiotowe "Żabia Łąka"
Pole namiotowe Żabia Łąka
Pole z doskonałą lokalizacją na brzegiem rzeki Drawy, z dostępem do plaży przy bardzo czystej rzece. Cisza, spokój -  a blisko do centrum miasta i sklepów. Super wyposażona polowa kuchnia z ekspresem do kawy, w dodatku cały czas napełnionym kawą. Wyposażenie kuchenne: naczynia, sztućce, grill. Pełne zaplecze sanitarne – ubikacja i klimatyczny prysznic na świeżym powietrzu daje moc niezapomnianych wrażeń. Polowa strefa rozrywkowa - huśtawka, gra plenerowa "lotki". W altance mała biblioteczka z książkami o różnorodnej tematyce, gry planszowe, mapy oraz materiały promujące Pomorze Zachodnie.
Idealne miejsce dla rodzin, dzieciaków i grup znajomych. Spływ kajakowy można zacząć w rzece dokładnie koło swojego namiotu.
Wszędzie czysto, segregacja śmieci i fotowoltaika – można naładować telefon, rower, skorzystać z prądu oraz narzędzi by naprawić rower.
Kilka miejsc ogniskowych z drewnem do dyspozycji, dużo ław i miejsc do siedzenia.
Na polu oko można nacieszyć nie tylko widokiem na przepiękną rzekę, ale również na galerię obrazów, autorstwa Właściciela i zakupić nie jedno dzieło.

Pomnik poświęcony żołnierzom I Armii Wojska Polskiego
Okazały pomnik w formie dwóch luf karabinów z bagnetami został zaprojektowany przez artystów rzeźbiarzy - Romualda Grodzkiego i Melchiora Zapolnika. Odsłonięcie pomnika odbyło się w 25. rocznicę bitwy pod Lenino, 13 października 1968 roku. Pomnik poświęcony jest żołnierzom I Armii Wojska Polskiego, którzy polegli w walkach o przełamanie Wału Pomorskiego w lutym i marcu 1945 r. Do pomnika przylega cmentarz wojenny, na którym pochowano 3449 żołnierzy polskich z I Armii WP. Obecnie plac przed pomnikiem jest miejscem, gdzie odbywa się większość uroczystości rocznicowych związanych z II wojną światową (m.in. rocznica zakończenia walk o Ziemię Drawską, rocznice wybuchu i zakończenia II wojny światowej). Pod pomnikiem składane są wtedy wiązanki kwiatów, a uroczystości odbywają się w asyście żołnierzy z pełnym ceremoniałem wojskowym.

Pomnik Solidarności
Pomnik poświęcony "Solidarności" i przemianom demokratycznym zachodzącym w Polsce w 1989 r. został odsłonięty w 2002 r. Pomysłodawcą i współwykonawcą pomnika był mieszkaniec Drawska Pomorskiego Pan Eugeniusz Piecewicz, dawniej działacz opozycji demokratycznej, a obecnie społecznik, regionalista i historyk amator. Na pomnik składa się ogromny, 12 tonowy głaz ustawiony na betonowym postumencie, a obok głazu znajduje się kotwica symbolizująca znak Polski Walczącej. Do głazu przymocowana jest tablica z napisem "Solidarność. Dnia 4 czerwca 1989 roku Pan dał siłę swojemu ludowi". Całość ogrodzona jest grubym okrętowym łańcuchem. Jak twierdzi Pan Piecewicz jest to prawdopodobnie jedyny w kraju pomnik poświęcony pierwszym demokratycznym wyborom w powojennej Polsce.

Pozostałości murów miejskich
Jednym z elementów średniowiecznej miejskiej zabudowy Drawska Pomorskiego, zachowanym do naszych czasów są pozostałości murów obronnych. Mury zbudowano z kamienia i cegły, a prace budowlane przy ich wznoszeniu rozpoczęto na początku XIV wieku.  Mury szczelnie otaczały całe ówczesne miasto. Do miasta wiodły trzy kamienne bramy wjazdowe: od północy Nowa (wzniesiona najpóźniej, bo w I połowy XVII w.), od zachodu Wysoka i od południa Niska. W narożnikach murów umieszczono cztery wieże obronne (prawdopodobnie na rzucie kwadratu), a po obwodzie mury dodatkowo umocniono basztami. Od strony północnej było ich sześć, od wschodniej dwanaście, od południa prawdopodobnie osiem, a ciąg zachodni posiadał jedenaście lub dwanaście baszt. Dodatkowym umocnieniem miasta były wały ziemne i fosy zasilane z rzeki Drawy. Podczas prac przy budowie murów w XIV wieku przekopano sztuczny kanał Drawy, który zachował się do dnia dzisiejszego i nadal płynie w nim woda. Zgodnie z decyzją władz miejskich z końca XVIII wieku mury obronne zostały powoli rozebrane. Proces ten trwał przez cały XIX wiek. W 1916 r. powstał projekt odbudowy i rewaloryzacji zachowanych fragmentów murów, mający na celu zabezpieczenie istniejącej substancji, uzupełnienie ubytków oraz budowę drewnianych ganków obronnych, jednak z niewiadomych nam dziś przyczyn nie został zrealizowany.
Do dziś, z liczącego 1720 m ciągu średniowiecznych obwarowań miasta, dotrwały dwa fragmenty. Przy ul. Cmentarnej fragment długości ok. 10 m i wysokości 2 m, murowany z cegły i kamienia. Drugi fragment na dziedzińcu szkoły podstawowej (od strony rzeki Drawy) przy ul. Obrońców Westerplatte 13, murowany z ciosów kamiennych długości ok. 15 m. Oba fragmenty są oznakowane jako zabytek, a ponadto w przy murach ustawiono tablice informacyjne ze szczegółowym opisem i grafikami prezentującymi pierwotny wygląd.

Półokrąg kamienny "Megalit"
Półokrąg kamienny "Megalit" został odsłonięty pod koniec maja 2000 roku, jako upamiętnienie przełomu tysiącleci. Pomysłodawcą był Eugeniusz Piecewicz, znany ze swojej aktywności społecznik i miłośnik historii Drawska Pomorskiego. Obiekt został uformowany z głazów narzutowych w formie, przypominającej starożytne megality. Pod jednym z nich umieszczono kapsułę czasu. W środku znajdują się publikacje, przedmioty i zdjęcia, dokumentujące życie ludzi z Drawska Pomorskiego na przełomie milenium. Na centralnym głazie widnieje tablica, z informacją iż celem "Megalitu" jest upamiętnienie przełomu tysiącleci.

Promenada Piastowska
Promenada Piastowska łączy Park Chopina z brzegiem jeziora Okra. Swój bieg zaczyna od ulicy Księdza Stanisława Staszica. Jest to wyasfaltowany dukt pieszo-rowerowy, o długości około 1300 metrów. Droga na całej długości wiedzie wśród zieleni dającej przyjemny chłód w upalne dni. Mniej więcej w połowie długości Promenada przecina tory kolejowe – należy tu zachować szczególną ostrożność. Promenada jest dostępna całodobowo, a korzystanie z niej jest nieodpłatne.

Punkt Informacji Turystycznej
W Centrum Obsługi Turystycznej można pozyskać szczegółowe informacje dotyczące Węgorzyna i regionu odnośnie atrakcji turystycznych, organizowanych imprez kulturalnych i sportowych, możliwości noclegowych, gastronomicznych itp. Dostępne są w sprzedaży różnorodne wydawnictwa związane z regionem, mapy, gadżety.
Informacje udzielane są w języku polskim oraz angielskim.

Punkt Informacji Turystycznej w Drawsku Pomorskim
Biuro it oferuje profesjonalną pomoc w zakresie informacji odnośnie bazy noclegowej i gastronomicznej, infrastruktury turystycznej, atrakcji turystycznych, szlaków rowerowych, konnych, pieszych i spacerowych, imprez kulturalnych i sportowych oraz wypożyczalni sprzętu turystycznego. Ponadto w informacji turystycznej można otrzymać nieodpłatne materiały promocyjne gminy jak i oferty gestorów branży turystycznej. Informacja prowadzi także sprzedaż map, przewodników turystycznych, publikacji o historii miasta i regionu oraz pamiątek i gadżetów. Turyści mogą skorzystać z komputera, a na terenie biura działa bezpłatny punkt dostępu do Internetu (WiFi). W biurze można uzyskać informacje w języku polskim, angielskim i niemieckim.

Punkt Informacji Turystycznej w Ińsku
W Punkcie Informacji Turystycznej można uzyskać informacje dotyczące oferty turystycznej i kulturalnej gminy i miasta Ińsko, powiatu stargardzkiego oraz okolicznych miejscowości. Można nabyć tutaj mapy, przewodniki oraz książki związane z regionem, a także można uzyskać pomoc w kontakcie z pilotem i przewodnikami turystycznymi.
Informacje udzielane są w języku polskim oraz angielskim.

Ratusz
Ratusz w Złocieńcu znajduje się na rynku i został zbudowany w latach 1833-1863, na miejscu wcześniejszych budowli pełniących tą funkcję. Budynek, który możemy zobaczyć współcześnie powstał dzięki staraniom ówczesnego burmistrza miasta Karola Lentza. Budynek był pierwotnie siedzibą rady miejskiej, sądu oraz urzędu stanu cywilnego. Przed I wojną światową został on przebudowany, w wyniku czego powstał widoczny do dzisiaj na frontonie ratusza herb Złocieńca. Jest to biały zamek z dwoma wieżami, a na nim sokół, wszystko to przedstawione jest na niebieskim tle. Po wojnie miały tam siedzibę władze wojskowe oraz Urząd Bezpieczeństwa, sytuacja ta nie trwała jednak długo, ratusz ponownie stał się siedzibą władz miejskich i taką funkcję pełni do dzisiaj.
Ratusz jest budynkiem zbudowanym na planie prostokąta i posiada dwie kondygnacje, podzielone gzymsami. Przykryty jest dachem czterospadowym z kilkoma facjatami. Na rogach widoczne są boniowania. Główne wejście do budynku znajduje się od wschodu, prowadzą do niego kilkustopniowe schody. Na środku znajduje się płytki ryzalit zwieńczony półkolistą wystawką z herbem miasta na środku. W części północno-zachodniej usytuowana jest dobudówka z półkolistym dachem.
Budynek jest obecnie siedzibą Urzędu Miasta, więc jego oglądanie wewnątrz jest ograniczone.

Ruiny młyna wodnego
W głębokiej dolinie otoczone źródliskami znajdują się malownicze ruiny młyna nad rzeką Brzeźnicka Węgorza. Oprócz młyna, widoczne są również ruiny zabudowań mieszkalnych i gospodarczych oraz pozostałości infrastruktury hydrologicznej. Piękne miejsce, ale trudno dostępne. Przygotuj się na dużo błota i komarów więc lepiej odwiedzić w zimie. Wtedy też więcej widać.

Rzeka Kokna
Kokna jest prawobrzeżnym dopływem Drawy o długość 24 km. Źródła rzeki znajdują się w okolicach wsi Gawroniec, na terenie Drawskiego Parku Krajobrazowego. Rzeka płynie na południe, mija miejscowość Ostrowice, a następnie przepływa przez jeziora: Ostrowiec i Dołgie. Kilka kilometrów za jeziorem Dołgie do Kokny uchodzi rzeka Rakoń, która zasila ją w wodę. Kokna wpada do Drawy w połowie drogi pomiędzy wsią Darskowo a wsią Dalewo. W górnym odcinku rzeka płynie wśród pól uprawnych i łąk. Natomiast poniżej zespołu jezior, Kokna płynie przez tereny leśne, często podmokłe i niedostępne. Tereny nad Kokną są cenne przyrodniczo. Spotkamy tu wiele gatunków ptaków, szczególnie wodno - błotnych (perkoz, łabędź, czapla, żuraw) oraz roślin chronionych (wawrzynek wilczełyko, paprotka zwyczajna). Na brzegach rzeki znajdziemy ślady bytowania bobrów, a ponad lasem czasami uda się dostrzec bielika. Woda w rzece jest czysta, dno przeważnie żwirowe i piaszczyste. Na odcinku od jeziora Ostrowiec do ujścia, rzeką prowadzi szlak kajakowy o długości 12,5 km. Szlak jest ciekawy, jednak miejscami uciążliwy z uwagi na niewielką głębokość rzeki oraz bujnie porastające koryto rzeki krzewy. Na jego przebycie doświadczonemu kajakarzowi wystarczy jeden dzień. Po prawej stronie ujścia Kokny, już na Drawie, znajduje się urokliwe pole biwakowe Czubajka. Kokna jest także dostępna dla wędkarzy. Spotkamy tu miętusa, płoć, ukleję, leszcza, lina, okonia, szczupaka i jeszcze kilka innych rzadziej spotykanych gatunków. Jednak z uwagi na utrudniony dostęp do rzeki, Kokna nie jest popularnym miejscem wędkowania.

Samoobsługowa stacja naprawy rowerów

Samoobsługowa stacja naprawy rowerów
Samoobsługowa stacja naprawy rowerów znajduje się przy Centrum Kultury w Drawsku Pomorskim

Stacja Drawsko Pomorskie
Dworzec PKP Drawsko Pomorskie - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stacja Runowo Pomorskie
Dworzec PKP Runowo Pomorskie - odjazdy, przyjazdy, informacje >> KOLEO

Stacja Wiewiecko
Dworzec PKP Wiewiecko - odjazdy, przyjazdy, informacje >> KOLEO

Stacja Złocieniec
Dworzec PKP Złocieniec - odjazdy, przyjazdy, informacje

Staromiejski układ urbanistyczny
W Złocieńcu do czasów współczesnych zachował się historyczny, XIV-wieczny układ Starego Miasta. Jego początki sięgają początków naszej ery. Wydarzeniem, które ukształtowało obecny wygląd miasta było nadanie mu praw miejskich. 13 grudnia 1333 roku bracia Hasso i Ludeke von Wedel dokonali lokacji miasta Falkenburg w oparciu o prawo magdeburskie. Złocieniec od samego początku był miastem prywatnym. Dominowała w nim ludność przybyła z terenów obecnych Niemiec. Wytyczono wówczas widoczną do dzisiaj charakterystyczną siatkę ulic oraz centralnie umieszczony rynek. Dynamiczny rozwój Złocieńca przerwała wojna trzydziestoletnia (1618-1648), a ciężki okres podtrzymał pożar z 1658 roku. Za sprawą otwarcia pierwszej na Pomorzu Zachodnim przędzalni wyposażonej w maszynę parową Złocieniec przeżywa ożywienie gospodarcze. Pomocne w tym było wyjście miasta spod zarządu prywatnych właścicieli i doprowadzenie kolei. Z pierwotnego założenia miejskiego do naszych czasów dotrwał jedynie kościół. Pewne wyobrażenie o dawnym Złocieńcu dają: XIX-wieczny ratusz, stojący w miejscu pierwszej budowli z XIV wieku oraz resztki zamku przy ulicy Ogród Pałacowy. Całość założenia Starego Miasta w Złocieńcu została wpisana do rejestru zabytków.

Teren rekreacyjny "Między mostami"
Teren rekreacyjny „Między mostami” jest częścią kompleksu Ośrodka Sportu i Rekreacji w Złocieńcu. W jego skład wchodzą sezonowy amfiteatr/muszla koncertowa oraz miejsce wypoczynku z ławkami i fontanną. Teren jest zamykany na noc, a korzystanie z niego jest nieodpłatne.

Teren rekreacyjny w Złocieńcu
Niewielki teren rekreacyjny. Jest tu boisko plac zabaw oraz ławki, oraz dwie duże wiaty.

Wieża obserwacyjna
Wieża widokowa znajduje się na ścieżce edukacyjnej ,,Lasy Studnickie" na terenie Nadleśnictwa Drawsko. Wieża została odremontowana w 2014 r., ponieważ jej stan techniczny zagrażał bezpieczeństwu. Po remoncie, obok odnowionej konstrukcji, zostały postawione nowe tablice informacyjne, przycięto również drzewa, które zasłaniały widok na zalewy i osiedlone tam ptactwo. Obok wieży jest przygotowana infrastruktura turystyczna, znajduje się parking dla samochodów i poprawiono stan dróg dojazdowych. Wysokość wieży wynosi 7 m.

Willa Metzlera
Budynek został wzniesiony w 1906 roku jako dom mieszkalny dla rodziny Otto i Elisabet Metzler. Autorem projektu domu był Walter Gropius. W swoi projekcie zastosował tradycyjną dla tego terenu formę wypełnienia konstrukcją szkieletową górnych partii ścian szczytowych i wystawek. Zupełnie nowym pomysłem Gropiusa była konstrukcja dachu, w którym dolna połać mansardy nachodzi bardzo głęboko na elewacje, będąc jednocześnie lekko wyłamana na końcach i osłaniając otwarte tarasy. Innowacyjny jest również kształt okien w elewacji, które wszystkie są wprawdzie prostokątne, jednak ich wielkość jest bardzo różna. Niektóre z nich osadzono pionowo, inne poziomo. Do 1945 roku dom był własnością rodziny Metzler. Po II wojnie światowej w domu prowadzono jedynie bieżące remonty związane z potrzebami mieszkańców, m.in. od strony północnej zabudowano taras zamieniając go w łazienkę a od strony południowej taras przekształcono w garaż. Od 1946 mieszkały tu dwie kobiety narodowości niemieckiej, które w 1955 roku wyjechały do Niemiec. Następnie obiekt przejął skarb państwa. Swoją siedzibę miała tu Słupska Fabryka Mebli – w willi znajdowały się mieszkania służbowe dyrektora i jego zastępcy. W latach 70-tych funkcjonująca fabryka została przejęta przez Koszalińską Fabrykę Mebli, by w latach 80-tych stać się samodzielną filią: Drawską Fabryką Mebli. Pod koniec lat 90. budynek został przejęty przez Przedsiębiorstwo Przeróbki Mechanicznej Węgla Biskupice Sp. z o.o w Zabrzu. Obecnie w budynku znajdują się prywatne mieszkania. Dom jest otoczony małym ogrodem i parkiem, który łączy się krajobrazowo z położonym po przeciwległej stronie rzeki Parkiem Chopina. Willa Metzlera znajduje się dziś w złym stanie technicznym i wymaga generalnego remontu.

Zając Złocieniaszek
Zając Złocieniaszek to sympatyczna, kamienna płaskorzeźba, przedstawiająca zajączka. Ma on bardzo długie uszy, które są ustawione idealnie poziomo. Na obu widniał niegdyś napis "Falkenburg" (dawna nazwa Złocieńca). Uszy zająca wskazywały, że obie drogi prowadzą do miasta. Na postumencie widniał jeszcze napis w języku niemieckim "Szczęść Boże". Obecnie Złocieniaszek jest jednym z symboli miasta. Za drogowskazem ustawiono tablicę z legendą „O srebrnej Syrenie i złocienieckim Zajączku” napisaną przez Zbigniewa Czerwenko.
Opowieść głosi, że dawno temu, w jeziorze Siecino, żyła srebrna Syrena. Pewnego dnia została złowiona przez rybaków. Pięknie im śpiewała, prosząc o uwolnienie. Niestety proboszcz z Cieszyna postanowił nawrócić pogańską boginię na wiarę chrześcijańską i uwięził ją w miejscowym kościele. Uczył ją modlitw, przykazań i pieśni kościelnych. W tym czasie wszystkie ryby w jeziorze się pochowały i rybacy nie byli w stanie nic złowić. Mieszkańcom groził głód i niedostatek. Mimo nalegań proboszcz nie uwolnił Syreny. Skropił ją wodą święconą, a ona zaczęła przejmująco śpiewać. Pieśń była pełna żalu i tęsknoty. Rybacy w końcu nie wytrzymali i ruszyli do kościoła, by pomóc Syrenie. Kiedy wtargnęli do zakrystii, jej jednak już tam nie było. Pod postacią zajączka uciekała w kierunku Złocieńca. Do końca nie wiadomo, kto zamienił Syrenę w zajączka. Może bóg Trygław, może diabeł, a może czarownica. Dzięki przemianie powiodła się ucieczka, jednak zajączek zaczął rozpaczać, że już nigdy nie będzie srebrną Syreną. Zaczął płakać i złorzeczyć czarownicy. Kiedy dobiegł już na skraj lasu, skąd widać było zamek i mury obronne Złocieńca, został zamieniony w kamień. Czarownica w ten sposób ukarała niewdzięcznego zajączka, który stoi na rozdrożu do dnia dzisiejszego.

Zakątek Różany
Na terenie dawnego dworu w Wiewiecku mieszkańcy wsi urządzili mały zieleniec którego strzeże postać ostatniej właścicielki dworu. Jest też wiata i ławki.