Wieża widokowa w Ińsku
Wieża widokowa w Ińsku powstała w 2019 roku. To stalowa, ażurowa konstrukcja. Ma osiem  tarasów (pięter), z których można podziwiać piękne widoki. Aby wejść na sam szczyt trzeba pokonać 160 schodów albo skorzystać z windy. Wieczorem wieża jest podświetlana, co stanowi dodatkową atrakcję. Wstęp na nią jest bezpłatny.

BRAK PRZEJAZDU! Zniszczony most na Inie, na odcinku Sławęcin - Nosowo
Zniszczony w wyniku pożaru most na Inie, na odcinku Sławęcin - Nosowo.
Most znajduje się w przebiegu drogi powiatowej. Powiat przystępuje do opracowania dokumentacji na nowy obiekt. W związku z tym utrudnienia na trasie mogą potrwać nawet kilka lat do zakończenia budowy nowego mostu.
Objazd wyznaczony dostępnymi drogami gruntowymi o słabych nawierzchniach. Odcinki piaszczyste i błotniste w zależności od pory roku i prac gospodarczych w lesie.
Data dodania: 12.05.2025 r.

Choszczeńska Aleja Gwiazd
Aleja Gwiazd Kolarstwa Polskiego została otwarta w czerwcu 2002. Pomysł zainicjowali w 2000 roku Zbigniew Strużyński i Jan Szymkiewicz, a decyzję o jego realizacji podjął Jan Kiela, ówczesny burmistrz Choszczna. Pomnik odsłonięto przy okazji XXVIII ogólnopolskiego kryterium kolarskiego o memoriał red. Zygmunta Weissa. Znajdują się na niej odciski dłoni wielu sławnych i uznanych kolarzy, m.in.: Janusza Kierzkowskiego, Ryszarda Szurkowskiego, Stanisława Szozdy, Janusza Kowalskiego, Mariana Więckowskiego,Stanisława Królaka, Lecha Piaseckiego, Czesława Langa i Zenona Jaskuły oraz symboliczna tablica z pękniętą dłonią nieżyjącego już Joachima Halupczoka. Nad całością widnieje tablica poświęcona patronowi kolarskiego memoriału, red. Zygmuntowi Weissowi.
Aleja Gwiazd Kolarstwa ma bardzo ciekawy kształt, ponieważ... nie jest aleją. Jest zbudowana jako swoista ściana pamięci. To wysoki mur, na którym znajduje się tablica pamiątkowa i odbite dłonie. Po jednej stronie góra zwieńczona jest herbem Choszczna. Pozostałe prawie 30 pustych miejsc czekają na wypełnienie wybitnymi, kolarskimi dłońmi.
Autorem projektu alei jest pan Dariusz Łącki z Choszczna, a autorem podobizny Zygmunta Weissa jest choszczeński rzeźbiarz, pan Zygmunt Sitko.
Aleja powstała, ponieważ w Choszcznie odbywały się w od lat 70-tych wyścigi kolarskie,  a jako że stawały się coraz bardziej popularne, przyjeżdżali na nie coraz częściej znamienici kolarze.

Drzewko Przyjaźni
Drzewko Przyjaźni gmin partnerskich Choszczna. Zasadzone w 2011 roku wspólnie przez gimnazjalistów z Choszczna i młodzież niemiecką z Furstenwalde. Poza Furstenwalde w Niemczech, gminami i miastami partnerskimi Choszczna są:
Biała Spiska - Słowacja,
Olita - Litwa,
Weststellingwerf - Holandia,
Wunsftorf - Niemcy.
Drzewkiem Przyjaźni jest czerwony buk.

Fontanna na Rynku
Fontanna znajduje się na środku placu Jana Pawła II. Jest okrągła, a pośrodku znajduje się trzynaście ramion - dysz, z których do środka tryska woda. Środkiem fontanny są skomponowane ze sobą wyrzeźbione owalne kształty.

Gazownia
Gazownia w Choszcznie została uruchomiona pod koniec XIX wieku. Na jej kompleks składają się właściwy budynek gazowni oraz dom administracyjno-mieszkalny. Obiekt nie pełni obecnie swojej pierwotnej funkcji. Można go zobaczyć jedynie z zewnątrz.

Grodzisko średniowieczne
Na wąskim przesmyku rozdzielającym jezioro Pod Topolami i jezioro Wapnica Południowa znajduje się grodzisko wczesnośredniowieczne.
Aby odwiedzić te dobrze zachowane grodzisko należy iść ku niemu od północy, albowiem od południa teren jest bardzo podmokły.

Grodzisko wczesnośredniowieczne
Na północ od rzeki Iny w miejcu gdzie rzekę przecina droga wojewódzka nr 160 Miedzichowo - Suchań, po obu stronach szosy na wysokości parkingu leśnego w odległości ok. 250 metrów na zachód i ok. 150 metrów na wschód od szosy znajdują się dwa znakomicie zachowane grodziska wczesnośredniowieczne.
W latach 2007-2009 w tym rejonie znalezione zostały przez poszukiwaczy-amatorów, posługujących się wykrywaczami metali 34 zabytki z metali kolorowych, w tym narzędzia i broń z epoki brązu, naszyjnik i aplikacje z okresu halsztackiego, zapinki i monety z okresu wpływów rzymskich oraz kilka przedmiotów bliżej nieokreślonych. Grodziska nie zostały przebadane wykopaliskowo, ale z ich powierzchni znane są fragmenty wczesnośredniowiecznej ceramiki, a z okolicy zachodniego grodziska pochodzą również fragmenty arabskich dirhamów. Nie można stwierdzić, czy oba grodziska mają tę samą chronologię.
źródło: Materiały Zachodniopomorskie TOM VIII 2011   Zeszyt 1   Archeologia
A l e k s a n d r a  G ó r s k a - M a c i a ł o w i c z
Starożytne zabytki z doliny rzeki Iny w Suchaniu, pow. stargardzki
rb

Iński Park Krajobrazowy
Iński Park Krajobrazowy powstał w 1981 roku i zajmuje teren 17763 ha, a jego otulina to dodatkowe 26240 ha.
Celem utworzenia tego parku było zachowanie w nienaruszonej formie krajobrazu polodowcowego wraz z całością walorów przyrodniczych występujących na tym terenie.
Wody stanowią ponad 8,5% całego obszaru parku co ukazuje wodną specyfikę obszaru. Łączna ilość jezior położnych w obrębie granic parku jest to aż 63, z czego 18 z nich cechuje się powierzchnią większą niż 5 ha. Największym jeziorem jest jezioro Ińsko, o charakterystycznej urozmaiconej linii brzegowej, osiągające w najgłębszym miejscu 42 m. Dodatkowo oznacza się ono czystą i krystalicznie czystą wodą, przez którą można dokładnie przyjrzeć się kamienistemu dnu. Kolejnymi jeziorami pod względem wielkości są: Krzemień i Stubnica. Istotny dla całego systemu wodnego terenu jest fakt, iż przez te 3 jeziora przepływa główna rzeka tego obszaru - Ina. Większość jezior całego pojezierza ma charakter przepływowy za sprawą rzek Iny i Regi.
Teren parku jest bardzo zróżnicowany, liczne są tu wzgórza czy mniejsze wzniesienia, najczęściej okalające właśnie jeziora, co tworzy przepiękne rynny i doliny. Największą górą parku jest Głowacz o wysokości 180 m n.p.m. Krajobraz przypomina w jakimś stopniu górski, stąd coraz popularniejszą nazwą dla parku jest "Bieszczady Ińskie".
Ponad 50% obszaru stanowią lasy, głównie kwaśna buczyna oraz buczyna pomorska. Dużą część terenu zajmują tez tzw. pustacie, czyli tereny niezalesione, odznaczające się niską roślinnością. W całym parku można spotkać ponad 700 gatunków roślin naczyniowatych (1/3 wszystkich gatunków występujących w Polsce). Liczne są tu gatunki objęte ścisłą ochroną tj.: wawrzynek, paprotka zwyczajna, orlik pospolity, rosiczka okrągłolistna, storczyki oraz wiele innych.
Iński Park Krajobrazowy to nie tylko piękne jeziora i rzadkie rośliny, to także bogaty świat fauny. Pierwszorzędna ze względu na wodne środowisko tego terenu są ryby. W czołówce występują sieja i sielawa. W takich warunkach odnajdują się doskonale też ssaki, płazy i gady, których długi szereg również znajduje się pod ścisłą ochroną. W zalesionych częściach parku królują ptaki, które to w konarach drzew umieszczają swoje gniazda. Liczy się, że występuje ich ok. 142 gatunki na tym terenie.
Na terenie parku znajduje się 5 rezerwatów przyrodniczych: Kamienna Buczyna, Wyspa Sołtyski, Głowacz, Krzemieńskie Źródliska, Bórbagno Miałka. Każdy z tych rezerwatów ma swój indywidualny plan ochronny i rozwojowy, oraz wyznaczone ścieżki edukacyjno-rekreacyjne. Ponadto w obrębie parku istnieją tzw. użytki ekologiczne oraz zespół przyrodniczo - krajobrazowy "Ostrowiec".
Teren Ińskiego Parku Krajobrazowego jest dostępny dla turystów, z wyłączeniem właśnie części, gdzie wstęp jest ograniczony bądź bezwzględnie zabroniony - jak na terenach rezerwatów.
Na terenie Ińskiego Parku Krajobrazowego wyznaczonych jest kilkanaście szklaków i ścieżek turystycznych o różnej trudności przebycia, o zróżnicowanej długości i formie ich przebycia. Najpopularniejszymi szlakami turystycznymi są:
Czerwony Szlak Turystyczny im. Hetmana Stefana Czarnieckiego
Niebieski Szlak Pojezierza Ińskiego
Zielony Szlak Wzniesień Moren Czołowych
Czarny Szlak - Szlak na Głowacz
Ponadto można odbywać wycieczki rowerem oraz konno także na wyznaczonych do tego ścieżkach.

Jezioro Ińsko
Jezioro Ińsko jest największym, a zarazem najczystszym jeziorem (pierwsza klasa czystości), położonym na terenie gminy Ińsko. Jego kształt jest nieregularny, z wieloma rynnami jeziornymi w kierunku zachodnim, ma 5,4 km szerokości i 2,1 km długości. Powierzchnia jeziora wynosi 596 ha, natomiast maksymalna głębokość 42 m. Powierzchnia jeziora wynosi 596 ha, maksymalna głębokość 42 m. Na środku jeziora znajdują się 3 wyspy, w tym rezerwat przyrody Wyspa Sołtyski o powierzchni 20 ha, porośnięty starym, przeszło 150 – letnim lasem bukowo – dębowym. Linia brzegowa akwenu o długości 28,5 km jest dobrze rozwinięta, momentami brzegi są wysokie a nawet urwiste (wysokość względna dochodząca do 30 m). Jezioro jest zasilane przez rzekę Inę, która łączy je z położonym na południu Jeziorem Stubnica. Ińsko sąsiaduje na południu z miastem Ińsko, od którego bierze nazwę. Na północnym wschodzie znajduje się rezerwat leśny Kamienna Buczyna, który jest cenny ze względu na występowanie rzadkiego w Polsce reliktu epoki polodowcowej – gatunku skorupiaka palasea quadrospinosa oraz ochronę morenowych zboczy z licznymi głazami narzutowymi pochodzenia magmowego, które dotarły tutaj z dalekiej północy – Półwyspu Skandynawskiego, lasów buczyny kwaśnej i żyznej oraz grądu subatlantyckiego z wieloma stanowiskami rzadkiej fauny i flory. Ińsko jest częścią Ińskiego Parku Krajobrazowego i znajduje się w obszarze specjalnej ochrony ptaków Ostoja Ińska programu Natura 2000. Spotkać tu można w sumie ponad 140 gatunków ptaków, m.in. bielika, orlika krzykliwego, żurawia, bociana białego i czarnego.
Dzięki swoim niewątpliwym walorom przyrodniczym oraz wyjątkowej czystości, jezioro jest jednym z najbardziej popularnych miejsc do nurkowania w województwie zachodniopomorskim. Przejrzysta woda i bogactwo fauny i flory bardzo uatrakcyjniają nurkom pobyt pod wodą, a miejscowe centra nurkowania zapewniają zaplecze techniczne. Na dnie jeziora zostały zatopione przedmioty mniejsze (np. choinka, łabędź z pianki lub biurko z komputerem), jak i większe (samochody, garaż blaszany czy radiostacja wojskowa), które stanowią miejsce do ćwiczeń dla adeptów sztuki nurkowania. Poza nurkami, z jeziora będą zadowoleni również wędkarze, którzy przez przejrzystą taflę wody będą mogli wypatrzeć dorodne egzemplarze szczupaków, okoni, leszczy i płoci. Amatorzy sportów wodnych znajdą dla siebie przestrzeń do eksploracji, a sprzęt wynająć można w wielu ińskich wypożyczalniach. Na jeziorze obowiązuje strefa ciszy, tak więc można bez obaw wypłynąć kajakiem, łódką czy rowerem wodnym i z perspektywy wody podziwiać ińskie krajobrazy. Miejska plaża zapewnia mieszkańcom i turystom odpoczynek na zagospodarowanym terenie, z pomostem i piaskowo – trawiastą plażą, która zadowoli miłośników słonecznych kąpieli zarówno na leżaku, jak i na kocu.

Jezioro Kamienny Most
Powierzchnia jeziora Kamienny Most wynosi 58,1 ha, a średnia głębokość wynosi 3 m. Jest trzecim co wielkości akwenem gminy Chociwel, w kształcie wydłużonym w orientacji północno – wschodniej i południowo – zachodniej. Długość jeziora to 1500 m a szerokość 150 m, linia brzegowa jest długa na 8 km. Obecnie jezioro jest przykładem jeziora zanikającego na skutek zarastania i zamulania. Na brzegu jeziora znajduje się bujnie rozwijająca się roślinność bagienna, która pokrywa coraz większą powierzchnię jeziora. Dzięki temu procesowi można zauważyć zjawisko pływających wysp. Są to płaty roślin, które są zespolone przez silnie rozwinięte korzenie olch, będące naturalnym zbrojeniem. Poprzez ruchy wiatrów, takie wyspy roślinności, których średnica dochodzi do 60 m, przemieszczają się po powierzchni jeziora. Z racji specyfiki tego zarastania, jezioro nie nadaje się do kąpieli, natomiast jest ciekawym miejscem dla wędkarzy, gdzieniegdzie można jeszcze znaleźć sprawne pomosty, z których można wędkować. Kamienny Most jest akwenem o charakterze linowo – szczupakowym, tak więc miłośnicy połowów mogą liczyć na złapanie lina, szczupaka, płocia, węgorza lub karasia.

Jezioro Klukom (Tłukom, Kluki ), gm. Choszczno
Jezioro rynnowe pochodzenia polodowcowego, położone w granicach Choszczna. Zabudowa miejska przylega do jeziora na 2/3 długości linii brzegowej. Wzdłuż brzegu ciągną się dwa parki: Przyjeziorny i Miejska Górka, w których rosną pomniki przyrody, m.in. dwie topole czarne, buk zwyczajny i dąb szypułkowy. Okalający jezioro stosunkowo płaski pas lądu przechodzi w południowej części w skarpę porośniętą pojedynczymi drzewami. Klukom ma ubogą roślinność wodną, jednak w wielu zakątkach można spotkać rzęsę, rogatka, strzałkę wodną. Faunę przybrzeżną i brzegową najczęściej reprezentują ptaki. Żyją tu perkozy, łyski, kurki wodne, dzikie kaczki i łabędzie. Miłośnicy wędkowania mogą tu złowić lina, okonia, szczupaka, węgorza czy sandacza.
Jezioro Klukom wraz z jeziorami Żeńsko i Raduń, które zostały połączone kanałami, tworzą szlak wodny o długości ponad 10 km.
Powierzchnia: 85,4 ha
Głębokość max.: 17,9 m
Głębokość średnia: 8,2 m
Szerokość max.: 750 m
Długość max.: 2 425 m
Długość linii brzegowej: 5 900 m
Wysokość bezwzględna: 53,7 m n.p.m.

Jezioro Krzemień
Jezioro o powierzchni 280 ha, z maksymalną głębokością na poziomie 29 m, jest położone w południowej części Ińskiego Parku Krajobrazowego. Posiada II klasę czystości, a jego linia brzegowa jest prosta, o wysokich brzegach, porośniętych lasem bukowym na północy jeziora. Od północnego-wschodu wpływa do akwenu rzeka Ina. Schodząc trochę niżej w kierunku południowo-wschodnim, znaleźć można rezerwat przyrody nieożywionej Krzemieńskie Źródliska, które składają się z źródlisk i lasu nad Krzemieniem. Na południu od jeziora znajduje się wieś Krzemień, od nazwy której wzięła się nazwa jeziora. We wsi rośnie monumentalna lipa, 400 letni pomnik przyrody, znany na całą okolicę, który należy odwiedzić i odpocząć u stóp jego imponujących korzeni.
Jezioro jest w typie sielawowo-leszczowym, więc wędkarze znajdą tu m.in. sielawy, leszcze i szczupaki. W wodach Krzemienia pływają również inne gatunki ryb, np. okonie i węgorze. Linia brzegowa jest w bardzo dużym stopniu zalesiona, jedyny dostęp do wody jest od strony Ośrodka Wypoczynkowego w Krzemieniu. Dzięki temu, że jezioro tak broni dostępu do swoich wód, ma ono charakter dzikiego, nieodkrytego akwenu, na który chętnie wybierają się wędkarze oraz osoby, złaknione spokoju i obcowania w ciszy z przyrodą. Miłośnicy wędkarstwa znajdą kilka pomostów do swojej dyspozycji, często jednak wędkarze wypływają na szersze wody jeziora. Niestety, nad jeziorem nie funkcjonuje żadna wypożyczalnia sprzętu wodnego, dlatego najlepiej zabrać ze sobą dmuchany kajak lub ponton, który może się przydać, by podziwiać piękno krajobrazu od strony wody. Na jeziorze występuje umiarkowana fala, która pozwala na skorzystanie z walorów akwenu windsurfingowcom, a widok charakterystycznych żagli i sylwetek postaci na tafli wody nie jest niczym niecodziennym. Dzięki swojej głębokości oraz kształtowi dna (wannowate), często Krzemień jest jeziorem szkoleniowym dla początkujących nurków. Ornitolodzy znajdą w otoczeniu jeziora wiele okazów interesujących ptaków, głównie ze względu na otoczenie terenów podmokłych i bagiennych.

Jezioro Marianowskie
Jezioro Marianowskie ma powierzchnię 82 ha i jest jeziorem typu rynnowego, podłużnego w orientacji wschód - zachód, przez którego przepływa rzeka Krępa.Należy do jezior, charakteryzujących się dużą przejrzystością wody i czystością. Brzeg jeziora jest zróżnicowany, w większości mocno zadrzewiony. Zatoki jeziora są porośnięte trzciną i niskimi szuwarami. Jezioro jest w typie jeziora sandaczowego, w którym wędkarze znajdą okazy szczupaka, płoci, leszczy i sandaczy. Na jeziorze obok łodzi wędkarzy, można spotkać miłośników sportów wodnych, głównie kajakarzy. Wokół jeziora powstaje coraz więcej pensjonatów, w których zakwaterowanie znajdą osoby, dla których wypoczynek na łonie natury wiąże się z bezpośrednim kontaktem z niezmienioną przyrodą, ciszą i spokojem.

Jezioro Sierakowo
Jezioro Sierakowo jest akwenem o powierzchni 70 ha, w kształcie nieregularnym, z odnogą w kierunku południowym. Do jeziora wpada od wschodu rzeka Rzeczyca, która wypływa z jeziora w kierunku zachodnim. Zdecydowanie największym atutem tego zbiornika jest jego czystość, ponieważ jako jeden z niewielu w Polsce posiada I klasę czystości. Dzięki temu przejrzystość wody sięga nawet do 3m. Przy jeziorze funkcjonuje jedna plaża żwirowa z dwoma pomostami (po zachodniej stronie jeziora, przy drodze na Sierakowo). Infrastruktura turystyczna jest słabo rozwinięta, co dla wielu jest dużą zaletą. Jezioro i plaża nie są licznie odwiedzane, dzięki czemu zachowały swoją ujmującą dzikość. Okolica nie jest zdewastowana przez działalność człowieka. Plaża jest czysta i łatwo dostępna od strony drogi, bardzo dobrze nasłoneczniona. Bardzo blisko brzegu znajduje się ściana lasu, który pozwala w upalne dni znaleźć wytchnienie w cieniu i odpoczynek od słonecznych kąpieli. Jezioro Sierakowo jest idealnym miejscem dla złaknionych spokojnego odpoczynku na łonie przyrody, wędkarzy oraz grzybiarzy i spacerowiczów.

Jezioro Starzyc (Chociwel, Starzyca) gm. Chociwel
Powierzchnia zbiornika wynosi 59,2 ha, ma długość ok. 3 km i szerokość ok. 200 m[2]. Lustro jeziora znajduje się na wysokości 68 m n.p.m., a największa głębia to ok. 9 m. Starzyca jest typowym jeziorem rynnowym. Charakterystyczny fajkowaty kształt jeziora i wysokie, często strome brzegi wyżłobione zostały przez wody płynące w kierunku czoła lodowca. Przez Starzycę przepływa rzeka Krąpiel, która wpada z pobliskiego jeziora Kamienny Most od strony wschodniej, a wypływa w zachodniej części.
Według typologii rybackiej Starzyca jest jeziorem sandaczowym.
Jeziorem zarządza Koło PZW nr 06 "Okoń" w Chociwlu.

Jezioro Stubnica
Jezioro leży na granicy Pojezierza Ińskiego po zachodniej stronie i Równiny Drawskiej po stronie wschodniej, na granicy dwóch mezoregionów. Powierzchnia akwenu wynosi ok. 174 ha, a maksymalna głębokość to 15,4 m (średnia 5,9 m). Zbiornik jest długi na 3415 m a szeroki na 940 m. Kształt brzegu jest nieregularny, od północnej strony stoki są szerokie i łagodne, w pozostałej części dno schodzi gwałtownie w dół. Dno jeziora jest muliste lub piaszczyste, woda posiada 2 klasę czystości.
Jezioro ma dwa półwyspy, największy (zwany Uroczyskiem) wyłania się z południowego brzegu, tworząc wzniesienie (138 m n.p.m.). Na południu półwyspu, w miejscu słabego zadrzewienia, znajduje się pole namiotowe. W północnej części jeziora znajduje się wał o długości 300m, składający się z głazów narzutowych. Ze względu na swoje położenie i walory przyrodnicze, jezioro znajduje się w obszarze ochrony ptaków Ostoja Ińska (w ramach programu Natura 2000).
Stubnica jest jeziorem typu leszczowego, co oznacza, że w jej wodach znaleźć można takie gatunki ryb, jak okonie, szczupaki, leszcze, płocie czy węgorze, a nawet sandacze i czasem sieje. Znawcy terenu polecają łowienie ryb z łodzi, a specyfika dna pozwala na znalezienie ciekawych miejsc do połowu, choć ukształtowanie terenu umożliwia wędkowanie zarówno z brzegu, jak i z pomostów. Gospodarzem zbiornika jest Zakład Rybacki Ińsko.

Jezioro Szadzko
Powierzchnia jeziora wynosi ok. 79 ha, a najniższy punkt dna jest położony na głębokości 2,6 m. Linia brzegowa jeziora jest średnio rozwinięta, od północy brzegi są wysokie, a na południu niskie, mocno obrośnięte trzcinami. Przez jezioro przepływa rzeka Pęzinka. Wpływa ona od północy, silnie zabagnionym brzegiem, a wypływa z jeziora po południowo-zachodniej stronie, niedaleko wsi Szadzko. Teren jeziora jest otoczony bujnym zadrzewieniem i brakiem śladów dewastacji działalnością ludzką, co przekłada się na duże walory krajobrazowe. Po zachodniej stronie jeziora znajduje się wzgórze zamkowe. Jezioro jest w typie jeziora karasiowego, więc wędkarze spotkają tu głównie takie gatunki ryb, jak karasie, leszcze i sandacze.

Kolejowa Stacja Rowerowa przy Izbie Pamięci w Ińsku

Kościół filialny pw. Matki Boskiej Różańcowej
Pierwotna, ryglowa budowla pochodziła z XVII w., została jednak rozebrana w 1986 r. wskutek zniszczenia. Pozostała jedynie drewniana, wolnostojąca, szkieletowa wieża z przełomu XVII i XVIII w., zwieńczona spiczastym hełmem. Znajduje się w niej dzwon z 1911 r. Dzwonnica wpisana jest na listę zabytków. Na miejscu dawnego kościoła w 1986 r. wzniesiono nowy budynek.
Kościół poświęcony w 1952 r. Należy do Parafii pw. św. Anny w Długiem.

Kościół filialny pw. MB Ostrobramskiej
Późnogotycki kościół wzniesiony w 1521 r. z kamienia polnego i cegły. Wieża z 1695 r., drewniana, w konstrukcji szkieletowej.
Kościół poświęcony 24 IX 1945 r. Należy do Parafii pw. św. Andrzeja Boboli w Piaseczniku.

Kościół filialny pw. św. Franciszka z Asyżu
Kościół filialny pw. św. Franciszka z Asyżu wzniesiony został z kamieni polnych oraz cegły pod koniec XV w. Jest to budowla późnogotycka. W XIX w. został przebudowany portal południowy kościoła na okrągłołukowy w ostrołukowej niszy. Szczyt wschodni udekorowany jest blendami i sterczynami. W czasie II wojny światowej świątynia została zniszczona. Jej odbudowa rozpoczęła się dopiero w 1982 r. i trwała sześć lat. Teren kościoła otaczają fragmenty kamiennego muru z gotycką bramką z XV-XVI wieku. Wnętrze świątyni zdobią rzeźby i malowidła z wizerunkami świętych.
Poświęcony 5 X 1986 r. Należy do Parafii pw. MB Nieustającej Pomocy w Suchaniu.

Kościół filialny pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła
Świątynia wybudowana została ok. 1600 r. z kamienia polnego i cegły. Do korpusu nawowego dobudowano od zachodniej strony wysoką wieżę z cegły.
Wewnątrz należy zwrócić uwagę na piękną, zabytkową ambonę z ok. 1735 r. Mocny akcent w przestrzeni sacrum stanowi wyjątkowy ołtarz, który powstał w 1722 r.
Kościół poświęcony 29 VI 1946 r. Należy do Parafii pw. św. Michała Archanioła w Dobrzanach.

Kościół parafialny pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny
Gotycki kościół został wzniesiony w I poł. XIV w. W 1350 r. ufundowano ołtarz główny. W XVI w. w Choszcznie wzrosły wpływy zwolenników Marcina Lutra. Szybko przejęli oni świątynię i w latach 1536-1537 przysposobili ją do im właściwego obrządku. Główna zmiana polegała na budowie empory, którą w XIX w. przebudowano. W latach 1859-1862 miały miejsce kolejne zmiany i przebudowy - zrekonstruowano wtedy sklepienia gwiaździste i krzyżowo-żebrowe w prezbiterium, zainstalowano nowe zworniki, dobudowano dwuprzęsłową zakrystię, otynkowano ośmioboczne filary i ozdobiono je głowicami roślinnymi, a główny portal zyskał nowe profile.
Świątynia jest trójnawową halą z prezbiterium zamkniętym trójboczną ścianą. Ucierpiała znacznie w 1945 r. podczas oblężenia miasta, lecz stopniowo dzięki pracom konserwatorskim odzyskała swój blask. Wewnątrz warto zwrócić uwagę na zabytkowe elementy: gotyckie sedilla przy południowej ścianie prezbiterium, płaskorzeźbę z wizerunkiem Chrystusa Ukrzyżowanego na drzewie Jessiego z 1350 r., epitafium z XVI i XVIII wieku, belkę tęczową i chrzcielnicę z XIX w.
Kościół poświęcony: 8 XII 1948 r.

Kościół parafialny pw. św. Jana Kantego
Kościół powstał w XIII w. z ciosanego kamienia polnego, zniszczony w 1945 r. Odbudowany w latach 1980-1983. Wieża odbudowana w latach 1996-1997. Poświęcony 30 IV 1983 r.

Kościół parafialny pw. św. Michała Archanioła
Kościół znajduje się w miejscu wcześniejszej świątyni średniowiecznej. Salowa budowla wzniesiona została z cegieł, na planie prostokąta. Wnętrze jest przestronne i jednolite architektonicznie. Nad nawą główną zauważyć można fresk z Ostatnią Wieczerzą. Centralny punkt stanowi zamknięte prostą ścianą prezbiterium z ołtarzem i tabernakulum. Wnętrze oświetlają okna z kolorowymi witrażami, z wizerunkami papieża Jana Paweła II i prymasa Augusta Hlonda.
Kościół poświęcony 23 IX 1946 r.

Kościół pw. Matki Boskiej Bolesnej
Kościół wzniesiono pod koniec XV w. W XIX w. bryła została przedłużona o 7 m i przebudowano otwory okienne. Portal natomiast pozostaje w stanie pierwotnym w ścianie południowej. W kościele znajdują się ambona oraz chrzcielnica manierystyczne z XVI wieku. Natomiast na zewnątrz – dzwonnica oraz pomnik poległych w I wojnie światowej.
Poświęcony: 6 VI 1954 r. Należy do Parafii pw. św. Anny w Długiem.

Kraina Choszcza

Letnisko Wisola

Lipa Siedmiu Braci
Lipa Siedmiu Braci to wyjątkowy okaz lipy drobnolistnej. Swoją wyjątkowość zawdzięcza dwóm aspektom - imponującym rozmiarom oraz legendzie, która ściśle wiąże drzewo z powstaniem miasta Choszczno.
Jak mówi legenda, lipę zasadził Choszcz - założyciel miasta wraz z jednym z sześciu swoich braci. Drzewo miało być symbolem i gwarancją, że w mieście zawsze będzie panował spokój, a mieszkańcy będą żyć w dobrobycie.
Z lipą związana jest także druga opowieść, dotycząca potopu szwedzkiego. Mówi ona, że odpoczywał pod nią sam hetman Stefan Czarniecki wraz ze swoją armią. Stąd często nazywana jest Lipą Czarnieckiego. Uważane jest to jednak za błąd przez rodowitych mieszkańców - dbają o to by opowieść o siedmiu braciach była uznawana za jedyną właściwą i poprawną.
Jeszcze do niedawna, a dokładnie do roku 2008, pomnik tworzyły dwa zrośnięte ze sobą pnie. Niestety, drzewo zostało zniszczone na skutek podpalenia. Przy akcji ratowniczej trwającej ponad 6 godzin, brały udział 4 jednostki staży pożarnej. Nie udało się jednak uratować drzewa w nienaruszonej formie, gdyż ogień szybko się rozprzestrzeniał wewnątrz pustego pnia. Po tym jak pożaru nie można było ugasić w tradycyjny sposób, strażacy podjęli decyzję o odcięciu palącego się pnia. Aktualnie pomnik stanowi jeden pień o wymiarach 460 cm w obwodzie. Pień, który został usunięty mierzył w obwodzie aż 760 cm. Wysokość drzewa wynosi 22 m, a jego wiek szacowany jest przez specjalistów na ponad 300 lat.
Lipa Siedmiu Braci, choć straciła na wartości wizualnej, nadal cieszy się dużą popularnością wśród mieszkańców i turystów. Zabezpieczone pozostałości po zrośniętych lipach wciąż są odwiedzane, podziwiane i traktowane jako symbol miasta.

OBJAZD - Sławęcin - Nosowo
W wyniku zamknięcia przejazdu przez most na Inie, na odcinku Sławęcin - Nosowo zostały wytyczone propozycje objazdu dostępnymi drogami gruntowymi o słabych nawierzchniach. Odcinki piaszczyste i błotniste w zależności od pory roku i prac gospodarczych w lesie.
Objazd po drodze asfaltowej do Radaczewa i dalej po drodze leśnej jak na załączonych zdjęciach.
Krótki odcinek po drodze wojewódzkiej w ruchu ogólnym.
Odcinki po łąkach po zarośniętych płytach YOMB. W rejonie łąk nad Iną w okresach wysokich stanów wód możliwe odcinkowe zalania i podtopienia.
Data dodania: 4.06.2025 r.

Obwarowania miejskie
Obwarowania miejskie w Choszcznie zostały wzniesione na przełomie XIV i XV wieku. Do dzisiaj zachowały się tylko fragmenty murów. Mury wykonane były z kamienia i cegły, a ich długość wynosiła 1600 m. Wzmocnione były systemem wałów i fos. Północną stronę chroniły mokradła.
Obwarowania miejskie posiadały trzy bramy, siedem baszt i 36 czatowni. Bramy znajdowały się przy głównych wjazdach do miasta. Od zachodu znajdowała się Brama Kamienna (wyjazd w kierunku na Barlinek i Myślibórz). Od południowego wschodu Brama Wysoka (wyjazd w kierunku Dobiegniewa). Brama Młyńska znajdowała się od północy (wyjazd w kierunku Stargardu).
W pierwszej połowie XVIII wieku podjęto decyzję o rozbiórce systemu obronnego. Rozebrano trzy bramy, zaczęto zasypywać fosy i niwelować wały. Wówczas powstał pomysł, żeby te tereny przekształcić w tereny rekreacyjne. Na obszarze po zachodniej i południowej stronie murów urządzono park (obecnie Park Moniuszki) i tereny rekreacyjno-sportowe. Na wale południowym, wzdłuż ulicy Piastowskiej, założono aleję spacerową, która nosi nazwę Wały Piastowskie.
Do czasów obecnych zachowały się jedynie niewielkie fragmenty średniowiecznego muru miasta. Istnieje spora część muru północnego oraz cząstki muru południowego i zachodniego. Z rozebranych bram pozostała okrągła budowla - rondel przedramienia Bramy Kamiennej - Barbakan. Do dzisiaj zachowały się w nim otwory strzelnicze i fryz z czarnych cegieł. Barbakan znajduje się na rogu ul. Piastowskiej i ul. Wolności, jest to siedziba Rady Miejskiej.

Ostoja Ińska
Ostoja Ińska to obszar specjalnej ochrony ptaków, o łącznej powierzchni 87711 ha.
Za główny cel powołania tej formy ochrony przyrody było zabezpieczenie siedlisk ptaków w nienaruszonym stanie oraz zapewnienie im naturalnych warunków do rozwoju i rozmnażania.
Jest to teren z niewielką ilością wzniesień, sięgających maksymalnie 180 m n.p.m..Natomiast bardzo zróżnicowane jest zagospodarowanie terenu. Przenikają się wszystkie formy: lasy stanową ok. 60% terenu (gównie liściaste), łąki i pola ok 22%. Liczne są jeziora, mniejsze zbiorniki wody i rzeki - wody gruntowe terenu to 8% ostoi. Obok siebie występują grunty suche i bagienne.
Szacuje się, iż na tym terenie bytuje ok. 140 gatunków ptaków, z czego 29 gatunków to pozycje załącznika Dyrektywy Europejskiej. Są to np.: bielik, orlik krzykliwy, bocian czarny, gąsiorek czy puchacz. Należy wspomnieć, iż 9 gatunków zamieszkałych ostoję Ińską znajduje się Polskiej Czerwonej Księdze. Tereny te są szczególne dla kilku gatunków ze względu na ilość osobników tu występujących. Przykładem idealnym jest żuraw. Odnotowuje się tu ponad 1% całej populacji żurawi w kraju, co jest niezwykłym zjawiskiem.
Dla turystów ważną informacją jest, że dzięki sieci rozbudowanych dróg łatwo dotrzeć na te tereny. Obcowanie z naturą pomagają oznaczone poziomem trudności ścieżki piesze i rowerowe. Istnieje również szeroki wachlarz atrakcji w samych lasach czy jeziorach. Przy jeziorze Ińsko znajdziemy molo, a przy innych pomosty i liczne wypożyczalnie sprzętów wodnych.
Obok priorytetowych ptaków, na obszarze bliskim Ińska spotkać można ciekawe okazy ssaków a w wodach jezior i rzek rzadkie ryby jak np. minóg strumieniowy.
Obszar specjalnej ochrony ptaków łączy się z innymi formami ochrony przyrody, których tereny pokrywają się z nim. Są to rezerwaty przyrody, obszary chronionego krajobrazu czy użytki ekologiczne.
Zagrożeniem terenu jest zbyt nadmierne korzystanie z walorów przyrodniczych,wiążące się z bezpośrednim zanieczyszczeniem środowiska i płoszeniem zwierząt - w tym przypadku chronionych ptaków.

Plaża miejska w Choszcznie
Goście i mieszkańcy Choszczna mają do dyspozycji powierzchnię ok. 1 ha, na której w okresie letnim mogą opalać się, kąpać, zażywać relaksu, grać w siatkówkę na jednym z dwóch boisk - wszystko to nad Jeziorem Klukom, praktycznie w środku miasta. Kąpielisko wyposażone jest również w wypożyczalnię sprzętu wodnego (kajaki, rowery wodne, łódki wiosłowe), przebieralnie i prysznice. Plaża jest monitorowana przez Sanepid Choszczno.

Plaża w Ińsku
Przystań oferuje miejsce wypoczynku dla wszystkich korzystających z uroków jeziora Ińsko jak i samego Ińska. W obiekcie znajduje się jadłodajnia, wypożyczalnia sprzętu wodnego.

Plaża wiejska nad jeziorem Wapnickim
Plaża we wsi Wapnica nad jeziorem Wapnickim wyposażona jest w pomost, ławostoły oraz wiatę.

Pomnik "Odwrócona karta historii"
Pomnik upamiętnia jeńców obozu Oflag IIB Arnswalde. Oprócz nazwy "Odwrócona Karta Historii" funkcjonuje również (i tak jest opisywany na mapach) nazwa Pomnik Pamięci Jeńców Oflagu II B Arnswalde.
Obóz powstał w roku 1939 w Choszcznie, na bazie koszar niemieckiego 3 batalionu 25 pułku piechoty zmotoryzowanej i 3 dywizjonu 2 pułku artylerii zmotoryzowanej. Na obóz składały się cztery dwupiętrowe bloki, sala gimnastyczna, dwa budynki administracyjne, cztery garaże, duży plac apelowy. Teren ten ogrodzono podwójnym płotem kolczastym o wysokości. 2,5 m i szerokości 1,5 m.
Jeńcami byli głównie oficerowie, a wśród znanych wojskowych, przez jakiś czas w obozie był przetrzymywany major Henryk Sucharski, obrońca Westerplatte.
Pomnik w swym wyglądzie jest bardzo prosty, a przez to wymowny. Jest to trójkąt, ustawiony na jednym z boków kąta prostego. Kąty, które znajdują się przy ziemi są zaokrąglone i wycięte w ten sposób, że pomnik wygląda jak żagiel. Obok został postawiony krzyż.
Pomnik powstał i został odsłonięty w 1984 roku.
Dla zainteresowanych - kopalnią wiedzy na temat obozu jest strona http://oflag2b.choszczno.biz/ utworzona przez podpułkownika Andrzeja Szutowicza oraz książka "Oflag II B Arnswalde" Józefa Bohatkiewicza, byłego jeńca tego obozu.

Pomnik Carla Sonnenburga
Carl Sonnenburg był działaczem społecznym, zamordowanym przez nazistów.
Pomnik ma formę nagrobka i jest umieszczony w miejscu mordu.Na pomniku Carl Sonnenburg określany jest jako przywódca ruchu robotniczego i spółdzielczego.
Urodził się 30 maja 1882 roku. Mieszkał w Choszcznie (wtedy Arnswalde), w biednej rodzinie. Miał czworo rodzeństwa. Gdy skończył 14 lat, zdał egzamin na murarza. Wstąpił do Socjaldemokratycznej Partii Niemiec.
Ożenił się w 1905 r. Zamieszkał przy Fischerstrasse 6, gdzie zbudował dom. W 1914 roku wstąpił do wojska, gdy wybuchła I wojna światowa. Brał udział w walkach, dostał się do niewoli, z której udało mu się uciec, i znów walczył za swój Vaterland.
Po wojnie wrócił do Choszczna i włączył się w działalność polityczno-społeczną. Stworzył organizację, która w ciężkich powojennych czasach zaopatrywała niemal trzecią część mieszkańców w najtańsze produkty spożywcze. Przy tzw. Żydowskiej Górze (obecnie Miejskiej Górze) współorganizował festyny dla dzieci, połączone z dokarmianiem. W 1924 roku był członkiem zarządu miasta i doradcą w zakresie budownictwa. Uczestniczył w wielu przedsięwzięciach, zmieniających wygląd miasta, m.in. w budowie łaźni miejskiej, obiektów sportowych, parku z pomnikiem poległych w pierwszej wojnie.
Udzielał się społecznie także poza Choszcznem, należał do Rady Przysięgłych Sądu w Landsbergu, dzisiejszym Gorzowie Wielkopolskim.
Jeszcze przed II wojną światową, 14 kwietnia 1933 roku, został podstępnie wywabiony z domu i bestialsko zamordowany. Pozostawił żonę i czworo dzieci. Jego pogrzeb uznany został za jedną z największych uroczystości pogrzebowych w historii miasta.
Zadaniem pomnika jest przypominanie o pamięci Carla Sonnenburga i ostrzeganie przed faszyzmem.

Pomnik Jana Pawła II
Pomnik został odsłonięty w 2008 ku czci papieża Jana Pawła II. Przedstawia, wykonaną z brązu, stojącą postać z uniesioną prawą ręką i pastorałem w ręce lewej. Pomnik powstał z inicjatywy komitetu społecznego mieszkańców, który przeprowadzał zbiórkę publiczną. Projektantem pomnika jest prof. Czesław Dźwigaj z Krakowa.

Przystanek Zamęcin
To piękne Miejsce Odpoczynku Rowerzystów powstało przy Trasie Pojezierzy Zachodnich na wysokości Zamęcina. Jest altana, są ławki i stoły, kosze na śmieci przeznaczone do segregacji odpadów, stojaki oraz - stacja napraw rowerów To miejsce na pewno przyda się szlaku i w rowerowych przygodach. Inwestycję Lider Pojezierza LGD wspierają #FunduszeUE dla Obszarów Wiejskich.

Samoobsługowa stacja naprawy rowerów

Samoobsługowa stacja naprawy rowerów
Stacja zlokalizowana jest przed szkołą w Suchaniu.

Stacja Chociwel
Dworzec PKP Chociwel - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stacja Choszczno
Dworzec PKP Choszczno - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stacja Ognica
Dworzec PKP Ognica - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stacja Recz Pomorski
Dworzec PKP Recz Pomorski - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stare Miasto
Historia Choszczna sięga XIII wieku. W roku 1284 r. miasto otrzymało przywilej lokacyjny. Pod koniec XIII w. miasto miało powierzchnię 24 ha. Rozplanowane było w układzie równoleżnikowym. Miało kształt półowalu. Podzielone Było na cztery kwartały z placem rynkowym w centralnym punkcie. W XIV i XV wieku miasto przeżywało rozkwit gospodarczy i polityczny. Wówczas zabudowę miasta tworzyły: czworoboczny rynek, plan czterech ulic głównych i poprzecznych oraz system fortyfikacji. Na rynku znajdował się kościół parafialny z cmentarzem, ratusz, dom handlowy, kramy i jatki. System obronny miasta tworzyły mury kamienno-ceglane, 36 czatowni, 5 baszt obronnych i 3 bramy: Wysoka, Młyńska i Kamienna.
Podczas wojny trzydziestoletniej (1618-1648) miasto uległo znacznemu zniszczeniu. Z dawnej zabudowy zostały tylko obwarowania miejskie. Odbudowując miasto po wojnie rozgęszczono jego zabudowę i wybrukowano główne ulice. Pod koniec XVIII wieku powstały pompy uliczne. Do XIX wieku zabudowa miejska lokalizowana była w obrębie murów i przedmieść przed bramami miejskimi. W latach 20-30-tych XX wieku powstała zabudowa ulic wytyczonych na południe od starego miasta.
Kiedy w lutym 1945 roku Choszczno zostało zdobyte przez wojska radzieckie zniszczeniu uległo 1345 budynków - ponad 80% zabudowy. Najbardziej ucierpiało stare miasto. Żmudna odbudowa miasta trwała do lat 60-tych. Z przedwojennej architektury zachowało się zaledwie kilka obiektów, to m.in. kościół farny, barbakan, połowa wieży ciśnień, dworzec, resztki muru miejskiego. W 1984 roku Choszczno obchodziło 700-lecie założenia miasta. Teren starego miasta jest wpisany do rejestru zabytków.

Teren rekreacyjny przy świetlicy w Mosinie
Niewielkie miejsce z wiatą i stołem przy świetlicy. Jest również plac zabaw dla dzieci.

Teren rekreacyjny w centrum Nosowa
Duża wiata i teren zielony idealny na przystanek. W pobliżu jest też samoobsługowa stacja naprawy rowerów.

Teren rekreacyjny w parku w Linówku
Położony malowniczo w dawnym parku dworskim niewielki teren rekreacyjny. Jest tu boisko oraz ławki. Parkowymi ścieżkami można dojść do jeziora gdzie znajduje się pomost i jest dostęp do wody.

Teren rekreacyjny w Radaczewie
Duża wiata i teren zielony idealny na przystanek.

Teren rekreacyjny w Suchanówku
Duża wiata i teren zielony idealny na przystanek.

Tor rowerowy Choszczno
Tor rowerowy w Choszcznie to raj dla miłośników jazdy i akrobacji na rowerze. Tor składa się z elementów skateparku takich jak: Curved Wallride, Pumptrack, Northshore, Kicker x4, Jump+Box, Kładka, Wallride, Rollin. Dostępny jest przez cały rok.

Trasy Pojezierzy Zachodnich etap XII. Odcinek w budowie Marianowo-Ińsko
Etap XII budowy rowerowej Trasy Pojezierzy Zachodnich. Odcinki w gminach Marianowo, Dobrzany, Ińsko oraz oznakowanie w gminie Dobra (Szczecińska). Inwestycja będzie współfinansowana z funduszy europejskich.
Artykuł z dnia: 03.04.2026r
Inwestycja powinna być gotowa w drugiej połowie 2026 roku, na jesień.
Całkowita długość odcinków inwestycyjnych wynosi blisko 22,4 km, natomiast odcinków do oznakowania ok. 6 km. Dwa odcinki inwestycyjne to: Marianowo – Mosina i Mosina – Ińsko, natomiast oznakowanie zostanie wykonane w Ińsku oraz na odcinku Dobra – Granica Państwa.
Odcinek kolejowy Marianowo – Mosina, jest częścią nieczynnej linii kolei wąskotorowej relacji Stargard – Stara Dąbrowa – Trąbki – Kozy Pomorskie, która została w 2002r. wpisana do rejestru zabytków, dlatego przy okazji tego projektu, powstanie szereg elementów, przypominających o historii tej linii. Torowisko, na którym powstanie droga rowerowa jest dziś częściowo rozebrane, a częściowo przysypane ziemią i zarośnięte.
Po demontażu szyn, planuje się ich odcinkową ekspozycję w projektowanej ścieżce rowerowej, wskazując zabytkowy przebieg trasy kolejowej wraz z jej historycznym, metrowym rozstawem szyn. Ekspozycję przewidziano na pięciu 8-metrowych odcinkach. W rejonie trzech byłych przystanków kolejowych na tej trasie, powstaną miejsca z tablicami informującymi o zabytku.
W ramach inwestycji planowana jest również odbudowa mostu na rzece Dołżnicy. Zgodnie z projektem powstanie tu nowa kładka rowerowa o szerokości 3,5m. Nowe przęsło w konstrukcji stalowej zostanie oparte na istniejących betonowych przyczółkach. Ciekawostką może być również to, że elementy zdemontowanej linii kolejowej, zostaną zabezpieczone i przewiezione do miejsca, które wskazało Towarzystwo Stargardzkiej Kolei Dojazdowej. W przyszłości mają zostać wbudowane na odcinku Stargard – Małkocin.
Nowy odcinek drogi rowerowej będzie miał nawierzchnię bitumiczną o szerokości 2,5 m.
Roboty budowlane zgodnie z podpisaną umową będą kosztować ponad 22 mln zł brutto. Wykonawcą jest konsorcjum firm: TERLAN z Poznania i STANLED ze Stargardu.
Wykonawca ma 400 dni na realizację wszystkich robót.

Utrudnienia w przejeździe. Budowa wiaduktu drogi S10 na odcinku Suchań - Recz
Trasa przecina teren budowy. Możliwe miejscowe objazdy i utrudnienia.
Planowany termin zakończenia prac 24 maja 2028 r.
Data dodania: 9.03.2026

Wieża ciśnień
Wodociągowa wieża ciśnień w Choszcznie została wzniesiona w 1903 roku. W czasie II wojny światowej wieża została niemal całkowicie zniszczona. Uratował się tylko murowany trzon wieży. W latach pięćdziesiątych XX wieku wieżę odbudowano. Do odbudowy wieży wykorzystano beton i żelbeton. W rezultacie utworzyło to kontrastowe połączenie z oryginalnym trzonem wieży. Zmieniono też pierwotny, urokliwy kształt wieży. Obecnie wieża pełni funkcje użytkowe, w jej wnętrzu znajduje się apteka. Na potrzeby apteki na parterze wieży dobudowano dodatkowe pomieszczenie przeznaczone na zaplecze.
Wieża ma wysokość 32 m, do 13 m sięga oryginalny trzon wieży. Niedawno elewacja wieży została odświeżona. Wieża jest ciekawym obiektem, warto ją zobaczyć zwiedzając Choszczno. Można ją oglądać z zewnątrz.

Willa przy ul. Niedziałkowskiego
Budynek został wzniesiony po 1910 roku, w stylu wczesnego modernizmu z elementami neobaroku i neorenesansu.
Po II wojnie światowej budynek był siedzibą różnych urzędów, aż do lat 80-tych XX wieku, kiedy został przekazany szpitalowi. Początkowo w budynku mieściła się administracja szpitala, a w 1995 roku został przeznaczony na oddział rehabilitacji.
Bryła budynku jest nieregularna, asymetryczna i silnie rozczłonkowana. Jest to budynek parterowy z użytkowym poddaszem. W elewacji frontowej i tylnej posiada szeroki ryzalit, a w elewacji północnej znajduje się ryzalit wąski. Korpus główny oraz frontowy i tylny ryzalit nakryte są osobnymi wysokimi dachami mansardowymi, wieńczącymi naczółkowe szczyty fasady oraz elewacji tylnej i południowej bocznej. Wąski ryzalit elewacji północnej zwieńczony jest wystawką oddzieloną daszkiem od niższej kondygnacji oraz nakrytą niewysokim dachem trójspadowym. Elewacje budynku są asymetryczne, pokryte tynkiem fakturowym. Wejście do budynku usytuowane asymetrycznie po południowej stronie frontowego ryzalitu. Willa posiada bogaty detal architektoniczny, jest zdobiona ornamentami o motywach roślinnych. Okna zdobione są gzymsami i motywami rozet. W elewacji tylnej cztery okna parteru zwieńczone są wspólnym naczółkiem w kształcie „wolego oka”, w którego polu znajduje się owalna tarcza w kształcie litery „K” obramiona rogami obfitości i ornamentami o motywach roślinnych.
Wewnątrz budynku na uwagę zasługują reprezentacyjne schody, zdobione bogatą snycerką, które zachowały się w bardzo dobrym stanie.
Budynek ogólnodostępny.

Woda pitna

Zespół Szpitalny
Zespół szpitalny został wybudowany w latach 1904-1935. Tworzą go budynki: budynek główny, dawna pralnia, wieża ciśnień, przychodnia dziecięca, dział techniczny, oddział wewnętrzny. Budynki w większości prezentują styl secesyjny, ale także formy wczesnego modernizmu z elementami neobaroku i neorenesansu.
Budowę szpitala rozpoczęto w 1904 roku, a 3.11.1905 roku nastąpiło jego uroczyste otwarcie. Projektantem budowy był radca budowlany Mettke. Prowadzeniem placówki zajmował się zakon joannitów. Początkowo szpital liczył 30 łóżek. W 1912 roku wzniesiono nowy budynek z przeznaczeniem dla zakaźnie chorych. W latach 1929-1931 szpital rozbudowano, wówczas dobudowano skrzydło, w którym mieścił się blok operacyjny. Po II wojnie światowej na potrzeby szpitala zaadaptowano budynek urzędu skarbowego z 1935 roku i domy mieszkalne oraz wzniesiono nowe budynki.
Teren szpitala porośnięty jest drzewami: dębami, bukami, kasztanowcami, świerkami. Jest to teren odznaczający się dużymi walorami krajobrazowymi dzięki zieleni, zróżnicowanej rzeźbie i widokowi na jezioro.
Obiekt ogólnodostępny.