Wieża widokowa w Ińsku
Wieża widokowa w Ińsku powstała w 2019 roku. To stalowa, ażurowa konstrukcja. Ma osiem  tarasów (pięter), z których można podziwiać piękne widoki. Aby wejść na sam szczyt trzeba pokonać 160 schodów albo skorzystać z windy. Wieczorem wieża jest podświetlana, co stanowi dodatkową atrakcję. Wstęp na nią jest bezpłatny.

Arsenał
Arsenał to budynek unikalny, jedyny tego typu zachowany na Pomorzu. Wzniesiony na przełomie XIV i XV wieku na podstawie prostokąta o wymiarach 12,32 x 16,52 m, dwukondygnacyjny, ceglany budynek zwieńczony został dwuspadowym dachem. Ściany udekorowane zostały ciekawym układem cegły zendrówki - pasami rombowymi. Znajdują się na nim nieregularnie rozstawione małe okna. Na pierwszym piętrze z kolei znajduje się sześć półkolistych okienek.
W arsenale, zwanym również zbrojownią, przechowywano sprzęt wojenny, produkowano i naprawiano broń oraz składowano lekki i ciężki sprzęt bojowy.
Budynek był wielokrotnie przebudowywany i modernizowany. W XIX w. znajdowało się tu więzienie, zaś obecnie swoją siedzibę ma w nim oddział Archiwum Państwowego.
W związku z obecną funkcją budynku, jego zwiedzenie możliwe jest po umówieniu się z pracownikami archiwum.

Basteja w Stargardzie
Basteja znajduje się w Parku Piastowskim w Stargardzie, wchodzi w skład obwarowań miejskich i jest zwieńczeniem muru obronnego biegnącego od Bramy Pyrzyckiej. Basteja jest unikatowym obiektem na Pomorzu. Została zbudowana w XVI w., a jej obecny wygląd ukształtował się na przestrzeni XVI, XVII i XIX wieku. Basteja jest wysunięta z muru obronnego i zakończona tarasem artyleryjskim - pełniła funkcję obronną. Ściany zewnętrzne zawierały wiele otworów strzelniczych, a w górnej części znajdowało się miejsce dla armat. W XIX w. utraciła swoje zastosowanie militarne, a jej wnętrze zaadaptowano na cele mieszkalne. W czasie II wojny światowej budynek został zniszczony, zaś w latach 1979-1980 odbudowany. W 2013 r. Basteja przeszła gruntowny remont, a jej otoczenie zostało wzbogacone o nowoczesny podziemny hol. Obecnie znajduje się tam Muzeum Archeologiczno-Historycznego w Stargardzie z multimedialną wystawą o historii miasta "Stargard - miejsce z historią. Stargard od czasów późnego średniowiecza do lat 20. XX w." Bezpośrednio z budynku można wyjść na zrekonstruowaną hurdycję - taras widokowy na murze obronnym z widokiem na Park Piastowski i ulicę Sukienniczą.

Baszta Białogłówka
XV-wieczna Baszta Białogłówka to sześciokondygnacyjna budowla o prostej formie na podstawie kwadratu, która ma 30 metrów wysokości. Środkowa część jest cylindryczna, wyposażona w wiele otworów strzelniczych. Wejście do środka dostępne jest z muru obronnego, zaś przejście pomiędzy poziomami odbywało się za pomocą drabin. Górna część baszty pierwotnie zakończona była krenelażem, który usunięto. Baszta zakończona jest sześciobocznym, stożkowatym hełmem. W najniższej części znajdował się niegdyś loch więzienny.
Nazwa pochodzi od koloru stożka na szczycie, zaś wg legendy od obrończyń - białogłów, które w czasie wojny jej broniły.
Wnętrze baszty jest niedostępne dla zwiedzających.

Baszta Jeńców
Baszta Jeńców wchodzi w skład obwarowań miejskich i ma najprostszą formę spośród stargardzkich baszt. Zbudowana została na przełomie XIII i XIV wieku przy zastosowaniu wątku wendyjskiego i polskiego. Zwieńczona została krenelażem (zębatym zwieńczeniem murów i baszt). Ma kształt cylindra wysokiego na 13 m, na kamiennej podstawie, wewnątrz którego znajdują się otwory strzelnicze na czterech poziomach. Prawdopodobnie nazwa baszty wywodzi się funkcji więzienia, jaką pełniła.
Obecnie zwiedzanie baszty wewnątrz jest niemożliwe ze względu na jej stan techniczny.

Baszta Morze Czerwone
Baszta Morze Czerwone jest najwyższą basztą obronną w Polsce. Wzniesiona na przełomie XV i XVI wieku posiada osiem kondygnacji wznoszących się na wysokość 34 m. Dolna część konstrukcji leży na planie prostokąta o wymiarach 8 x 9 m, kolejna ma formę cylindryczną udekorowaną cegłą zendrówką ułożoną w romby, najwyższa zaś ma kształt wieloboku. Szczyt zakończony jest ceglanym hełmem w kształcie ostrosłupa. W baszcie znajduje się wiele otworów strzelniczych. W podstawie znajdował się dawniej loch więzienny.
Nazwa baszty nawiązuje do wydarzeń z wojny trzydziestoletniej, gdy wg legendy budowlę spowiło morze krwi. Bardziej prawdopodobne jest pochodzenie nazwy z rdzawych mokradeł istniejących u podnóży baszty.

Baszta Tkaczy / Baszta Lodowa
wiJedna z najokazalszych baszt w Polsce, miejska baszta obronna, wybudowana w XV wieku. Ośmiokondygnacyjna, ceglana, wysoka na 31 m, W górnej części cylindryczna, na kwadratowej podstawie, posiada dwa górne tarasy zwieńczone krenelażem (zębate zwieńczenie baszty). Na szczycie znajduje się ceglany stożek. Elewacja wyposażona jest w elementy zdobnicze wykonane z glazurowanej cegły.
W przyziemnej kondygnacji baszty znajdował się loch więzienny, a jej wyższe pomieszczenia pełniły funkcję obronną i obserwacyjną.
Nazwa - Baszta Tkaczy, wywodzi się z pieczy, którą sprawował nad basztą cech stargardzkich tkaczy. Przyjęło się też określać ją nazwą Baszty Lodowej, ponieważ służyła również jako składnica lodu.
Obecnie zwiedzenie baszty od wewnątrz jest niemożliwe ze względu na jej zły stan techniczny.

Brama Pyrzycka
Brama Pyrzycka pełniła funkcję wjazdowo-obronną miasta. Jest najokazalszą bramą prowadzącą do dawnego Stargardu. Zwieńczona z obu stron kamiennym murem obronnym, powstała na przestrzeni XII (kamienna podstawa) i XV wieku (ceglane kondygnacje). Wznosi się na podstawie kwadratu o wymiarach 11 x 11 m. Zakończona jest dwoma szczytami, połączonymi dwuspadowym dachem. Znajduje się w niej ostrołukowy przejazd, dawniej zamykany kutą broną. Na trzeciej kondygnacji znajdował się ganek obronny z otworami strzelniczymi. Znajdowały się one również w części elewacyjnej, rozdzielonej kolistymi lub ostrołukowymi blendami.
Po wojnie w bramie mieściło się muzeum miejskie, później pomieszczenia zostały przekazane oddziałowi PTTK. Obecnie znajduje się w niej biuro Stargardzkiej Izby Gospodarczej, zwiedzenie bramy możliwe jest w godzinach pracy biura i po wcześniejszym kontakcie telefonicznym.

Brama Wałowa
Brama Wałowa to budynek wznoszony od XV do XVII wieku. Łączy w sobie cechy charakterystyczne dla gotyku i renesansu. Znajdowało się przed nią rozbudowane przedbramie, złożone z bramy przedniej, wewnętrznej i barbakanu, które zostały później rozebrane. Brama stoi na planie prostokąta o wymiarach 10 x 11 m. Przejazd pod bramą ma formę ostrołuku. Ceglaną konstrukcję wyposażoną w blendy wieńczy dwuspadowy dach z XVII-wieczną sygnaturką. Szczyty są ozdobione półkolistymi blendami i gzymsami. Brama ma wysokość ponad 19 metrów. Podczas II Wojny Światowej została znacznie zniszczona, zaś w latach 60. odbudowana. W 2014 roku dzięki dofinansowaniu ze środków UE została wyremontowana i przystosowana do potrzeb zwiedzających oraz użytkowników.
Obecnie w bramie swoją siedzibę ma Stargardzkie Stowarzyszenie Miłośników Sztuk Plastycznych "Brama", które zrzesza stargardzkich artystów i miłośników sztuki, a także propaguje sztukę wśród mieszkańców miasta. W Bramie Wałowej można obejrzeć prace członków stowarzyszenia, gościnne wystawy malarstwa i fotografii, a także wziąć udział w warsztatach plastycznych. Wernisaże wystaw odbywają się raz w miesiącu. Zajęcia dla dzieci i młodzieży odbywają się w każdy wtorek i środę od godz 16:00 do 19:00, a w czwartki od 17.00 do 20.00 dla dorosłych - wtedy też Brama Wałowa dostępna jest dla zwiedzających. W każdym innym terminie zwiedzanie bramy możliwe jest po uprzednim umówieniu się z prezes SSMSP "Brama", Ludmiłą Sabadini.
Brama położona jest nad ulicą Chrobrego (jeden z pasów ulicy przebiega w przejeździe bramy) i w pobliżu nie ma parkingu dla samochodów osobowych. Zaparkować można przy jednej z okolicznych ulic, np. Kasztelańskiej lub Szewskiej.

Collegium Groeningianum
Collegium Groeningianum wybudowany został w latach 1879-1882, ufundowany przez Petera Groeninga, burmistrza Stargardu, mecenasa kultury i sztuki, dla gimnazjum klasycznego. Jest to pięciokondygnacyjna budowla z cegły klinkierowej. Elewacje są poziomo podzielone na trzy części ozdobnymi gzymsami. Znajdują się tam duże okna, wielka aula i kanałowe ogrzewanie. Wśród detali architektonicznych znaleźć można arkadę wspartą na filarach i fryz z motywem kwiatowym. Nad oknami na pierwszym piętrze od południa znajdują się trzy medaliony z popiersiami Cycerona, Homera i Ateny. Makieta szkoły została przedstawiona jako wzorcowy budynek szkolny na światowej wystawie w Chicago w 1886 roku.
Obecnie znajduje się tam I Liceum Ogólnokształcące - najstarsza szkoła w Stargardzie. Budynek można zwiedzić w godzinach pracy szkoły i po uprzednim umówieniu się z sekretariatem.

Czerwone Koszary
Czerwone Koszary są największym zespołem koszarowym na Pomorzu Zachodnim. Jest to kompleks budynków wzniesionych w latach 1881-1884 z pieniędzy otrzymanych od Francji jako reparacje wojenne. Trzy monumentalne budynki posiadają szczyty w typie bastionowym i zwieńczone są blankami. Zaprojektował je Emil Drews - szczeciński mistrz budowlany, specjalizujący się w monumentalnych gmachach. Podczas II wojny światowej budynki praktycznie nie ucierpiały. Nazwa koszar pochodzi od czerwonej cegły, z której budynki powstały.
Obecnie Czerwone Koszary użytkowane są przez Wojsko Polskie i zwiedzanie kompleksu od wewnątrz jest niemożliwe.

Dom Rohledera (Kletzina)
Jest to późnogotycka, XV-wieczna kamienica, wybudowana początkowo na potrzeby magazynu. Elewacja podzielona gzymsami nosi cechy renesansowe. Szczyt został zaprojektowany w formie schodkowej z łukowato zakończonymi oknami. Na pierwszym piętrze znajdowały się mieszkania. W wyniku II wojny światowej budynek został niemal w całości zniszczony, ocalały jedynie piwnice i niewielka część murów obwodowych bez fasady. W latach 1969-1973 kamienica została odbudowana i przekazana bibliotece.
Właścicielem, od którego nazwę wzięła kamienica był pocztowiec Rohleder, mieszkał w niej w XIX wieku. Kolejnym, od 1922 r. był Kletzin i od jego nazwiska też przyjęło się nazywać ten budynek.
Obecnie w kamienicy znajduje się Książnica Stargardzka, z wypożyczalnią i czytelnią. Budynek można zwiedzać w godzinach pracy instytucji.

Grodzisko średniowieczne
Po pokonaniu 5 km czerwonego szlaku im. Hetmana Stefana Czarnieckiego od Pęzina w kierunku Stargardu, napotykamy na bardzo duże grodzisko średniowieczne. Położone jest ono w miejscu jakby celowo stworzonym do ulokowania budowli obronnej. Z trzech stron otoczone jest stromym spadkiem terenu okolonym terenami podmokłymi i rzeką Krąpielą. Od strony wschodniej i zachodniej wyraźne podwójne obwałowania.
rb

Iński Park Krajobrazowy
Iński Park Krajobrazowy powstał w 1981 roku i zajmuje teren 17763 ha, a jego otulina to dodatkowe 26240 ha.
Celem utworzenia tego parku było zachowanie w nienaruszonej formie krajobrazu polodowcowego wraz z całością walorów przyrodniczych występujących na tym terenie.
Wody stanowią ponad 8,5% całego obszaru parku co ukazuje wodną specyfikę obszaru. Łączna ilość jezior położnych w obrębie granic parku jest to aż 63, z czego 18 z nich cechuje się powierzchnią większą niż 5 ha. Największym jeziorem jest jezioro Ińsko, o charakterystycznej urozmaiconej linii brzegowej, osiągające w najgłębszym miejscu 42 m. Dodatkowo oznacza się ono czystą i krystalicznie czystą wodą, przez którą można dokładnie przyjrzeć się kamienistemu dnu. Kolejnymi jeziorami pod względem wielkości są: Krzemień i Stubnica. Istotny dla całego systemu wodnego terenu jest fakt, iż przez te 3 jeziora przepływa główna rzeka tego obszaru - Ina. Większość jezior całego pojezierza ma charakter przepływowy za sprawą rzek Iny i Regi.
Teren parku jest bardzo zróżnicowany, liczne są tu wzgórza czy mniejsze wzniesienia, najczęściej okalające właśnie jeziora, co tworzy przepiękne rynny i doliny. Największą górą parku jest Głowacz o wysokości 180 m n.p.m. Krajobraz przypomina w jakimś stopniu górski, stąd coraz popularniejszą nazwą dla parku jest "Bieszczady Ińskie".
Ponad 50% obszaru stanowią lasy, głównie kwaśna buczyna oraz buczyna pomorska. Dużą część terenu zajmują tez tzw. pustacie, czyli tereny niezalesione, odznaczające się niską roślinnością. W całym parku można spotkać ponad 700 gatunków roślin naczyniowatych (1/3 wszystkich gatunków występujących w Polsce). Liczne są tu gatunki objęte ścisłą ochroną tj.: wawrzynek, paprotka zwyczajna, orlik pospolity, rosiczka okrągłolistna, storczyki oraz wiele innych.
Iński Park Krajobrazowy to nie tylko piękne jeziora i rzadkie rośliny, to także bogaty świat fauny. Pierwszorzędna ze względu na wodne środowisko tego terenu są ryby. W czołówce występują sieja i sielawa. W takich warunkach odnajdują się doskonale też ssaki, płazy i gady, których długi szereg również znajduje się pod ścisłą ochroną. W zalesionych częściach parku królują ptaki, które to w konarach drzew umieszczają swoje gniazda. Liczy się, że występuje ich ok. 142 gatunki na tym terenie.
Na terenie parku znajduje się 5 rezerwatów przyrodniczych: Kamienna Buczyna, Wyspa Sołtyski, Głowacz, Krzemieńskie Źródliska, Bórbagno Miałka. Każdy z tych rezerwatów ma swój indywidualny plan ochronny i rozwojowy, oraz wyznaczone ścieżki edukacyjno-rekreacyjne. Ponadto w obrębie parku istnieją tzw. użytki ekologiczne oraz zespół przyrodniczo - krajobrazowy "Ostrowiec".
Teren Ińskiego Parku Krajobrazowego jest dostępny dla turystów, z wyłączeniem właśnie części, gdzie wstęp jest ograniczony bądź bezwzględnie zabroniony - jak na terenach rezerwatów.
Na terenie Ińskiego Parku Krajobrazowego wyznaczonych jest kilkanaście szklaków i ścieżek turystycznych o różnej trudności przebycia, o zróżnicowanej długości i formie ich przebycia. Najpopularniejszymi szlakami turystycznymi są:
Czerwony Szlak Turystyczny im. Hetmana Stefana Czarnieckiego
Niebieski Szlak Pojezierza Ińskiego
Zielony Szlak Wzniesień Moren Czołowych
Czarny Szlak - Szlak na Głowacz
Ponadto można odbywać wycieczki rowerem oraz konno także na wyznaczonych do tego ścieżkach.

Jezioro Marianowskie
Jezioro Marianowskie ma powierzchnię 82 ha i jest jeziorem typu rynnowego, podłużnego w orientacji wschód - zachód, przez którego przepływa rzeka Krępa.Należy do jezior, charakteryzujących się dużą przejrzystością wody i czystością. Brzeg jeziora jest zróżnicowany, w większości mocno zadrzewiony. Zatoki jeziora są porośnięte trzciną i niskimi szuwarami. Jezioro jest w typie jeziora sandaczowego, w którym wędkarze znajdą okazy szczupaka, płoci, leszczy i sandaczy. Na jeziorze obok łodzi wędkarzy, można spotkać miłośników sportów wodnych, głównie kajakarzy. Wokół jeziora powstaje coraz więcej pensjonatów, w których zakwaterowanie znajdą osoby, dla których wypoczynek na łonie natury wiąże się z bezpośrednim kontaktem z niezmienioną przyrodą, ciszą i spokojem.

Kolegiata pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej Świata w Stargardzie
Kościół parafialny pw. NMP Królowej Świata w Stargardzie Szczecińskim jest jedną z najstarszych i największych gotyckich świątyń Pomorza Zachodniego. Artystyczna ranga architektury kościoła, zaliczanego do wybitniejszych przykładów późnośredniowiecznego budownictwa sakralnego, wykracza poza granice regionu, stanowiąc dzieło wpisane na listę europejskiego dziedzictwa kulturowego. Rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 17 września 2010 r. kolegiata wraz z systemem murów obronnych została uznana za pomnik historii.
Kościół wznoszony był w kilku etapach od XIII do XV wieku. Zbudowany jest z ciosów granitowych. Pierwotna średniowieczna świątynia była halowa, bezwieżowa, z jedną nawą prezbiterium.
Na przełomie XIV i XV wieku zmieniono kształt kościoła na dwuwieżową bazylikę z prezbiterium otoczonym nawą obejścia i wieńcem kaplic przy obejściu i nawach bocznych. Około 1380 roku rozpoczęto przebudowę wschodniej części świątyni, której formy przetrwały do dziś. Autorem nowej koncepcji rozwiązania prezbiterium był wybitny szczeciński architekt późnego średniowiecza Henryk Brunsberg. Najokazalszą nawą boczną jest Kaplica Mariacka, znajdująca się po
północnej stronie obejścia, ma formę wysuniętego poza lico murów ośmioboku przykrytego odrębnym, namiotowym dachem.
W drugiej połowie XV wieku do zewnętrznych ścian naw dobudowano rzędy kaplic, nasycając je tak jak i całe wnętrze bogatym wystrojem. Oprócz polichromii, które ozdabiały ściany naw, kaplic, filarów i sklepień, we wnętrzu znajdowało się wówczas ponad 50 ołtarzy, trzy pary organów, stalle, 8 dzwonów i barwne witraże w oknach. Wyposażenie to zniszczył niestety pożar w 1635 roku.
Jest to najwyżej sklepiony kościół w Polsce - jego wysokość wynosi 79,5 m, szerokość 37,8 m, a wysokość nawy 32,5 m.
Poza walorami architektonicznymi należy zwrócić uwagę na wyposażenie wnętrza. Zachowały się fragmenty rzeźb: reliefowa strefa kapitelowa w północnym portalu wieży północnej - strefa ma formę fryzu składającego się z szeregu scen zaczerpniętych z Księgi Rodzaju (są to: Stworzenie Adama i Ewy, Grzech pierworodny, Wygnanie z raju), dzieła prawdopodobnie pochodzą z XIII wieku; ceramiczne główki na elewacji kaplicy mariackiej oraz we wnętrzach kaplic po północnej stronie nawy bocznej, część z nich pochodzi z XV wieku, jednak większość powstała w XIX wieku, główki przedstawiają postacie zarówno mężczyzn jak i kobiet. Na uwagę zasługują polichromie, które zachowały się w: zakrystii (XV w., przedstawia Chrystusa na Tłoczni Mistycznej), kaplicy Trzech Króli (XVIII w., przedstawiają anioły oraz personifikacje Życia i Śmierci), kaplicy Gröninga - burmistrza Stargardu w XVI w., kaplicy Mildenitzów (m.in. Koronacja Matki Bożej, wizja Sądu Ostatecznego oraz Narodziny Jezusa). Wśród cennych zabytków należy także wymienić barokowy ołtarz główny, wykonany z drewna w 1663 roku oraz ambonę z 1683 roku, prezentującą dekoracje i formę charakterystyczną dla rzemiosła snycerskiego Pomorza Zachodniego w drugiej połowie XVII wieku.
Kościół leży na trasie Europejskiego Szlaku Gotyku Ceglanego.
Poświęcony: 30 XI 1957 r.

Kolejowa Stacja Rowerowa przy Izbie Pamięci w Ińsku

Kościół filialny pw. Matki Boskiej Różańcowej
Pierwotna, ryglowa budowla pochodziła z XVII w., została jednak rozebrana w 1986 r. wskutek zniszczenia. Pozostała jedynie drewniana, wolnostojąca, szkieletowa wieża z przełomu XVII i XVIII w., zwieńczona spiczastym hełmem. Znajduje się w niej dzwon z 1911 r. Dzwonnica wpisana jest na listę zabytków. Na miejscu dawnego kościoła w 1986 r. wzniesiono nowy budynek.
Kościół poświęcony w 1952 r. Należy do Parafii pw. św. Anny w Długiem.

Kościół filialny pw. św. Izydora
Kościół z XV w., zbudowany z kamienia narzutowego, przebudowany w XIX w. Zniszczony w latach 50. XX w. Odbudowany w latach 1982-1985. Wieża pozostała w ruinie.
Kościół poświęcony 16 XI 1986 r. Należy do Parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Pęzinie.

Kościół filialny pw. św. Józefa Robotnika
Kościół z końca XIX w., ceglany, neogotycki. Poświęcony został 1 V 1950 r.

Kościół parafialny pw. Niepokalanego Poczęcia NMP
Kościół powstał w I poł. XV w., ceglany, gotycki. W latach 1689-1690 został rozbudowany i wyremontowany. W 1892 r. postawiono neogotycką wieżę i ponownie częściowo przebudowano kościół. W 1930 r. przeprowadzono regotyzację elewacji oraz wzniesiono kotłownię w miejscu dawnej kaplicy grobowej. Kościół został poświęcony 22 VIII 1945 r.

Kościół parafialny pw. Świętego Ducha
W miejscu kościoła pierwotnie znajdował się szpital założony w 1364 r., w 1651 r. wybudowano na jego miejscu świątynie w konstrukcji szachulcowej. Została rozebrana 1868 r. ze względu na zły stan techniczny, wynikający z braku konserwacji obiektu. Prace nad wyposażeniem wnętrza trwały w latach 1895-1924 r.
Świątynia powstała na planie prostokąta, pokryta została dachem dwuspadowym. Od zachodu przylega do bryły prezbiterium, od zachodu wieża.
W prezbiterium umieszczone zostały trzy polichromie wykonane po 1945 r., jedna przedstawia narodziny Chrystusa, kolejna Powstanie z Grobu i ostatnia świętego Piotra i świętego Pawła. We wnętrzu zachowały się dwie ramy z dawnych, XIX-wiecznych epitafiów. Znajdują się także współczesne elementy, takie jak kopia ikony Matki Boskiej Nieustającej Pomocy i Chrystusa z 1959 r. oraz tryptyk ze sceną Zesłania Ducha Świętego z 1997 r. W kościele pozostał także pełen zestawy ław kościelnych, neobarokowy, drewniany, polichromowany prospekt organowy i kute żyrandole z pierwszej połowy XX w.
Poświęcony 14 XI 1981 r.

Kościół parafialny pw. Wniebowzięca Najświętszej Maryi Panny
Późnogotycki kościół wzniesiony w XVI w. z kamienia polnego i cegły. Wschodni szczyt ma formę charakterystyczną dla okresu renesansu. W 1893 r. przebudowano część otworów okiennych. W roku 1902 spłonęła drewniana wieża. W 1906 r. postawiono wieżę kamienno-ceglaną oraz przedsionek i kaplicę.
Kościół został poświęcony 12 VIII 1945 r.

Kościół pw. Matki Boskiej Bolesnej
Kościół wzniesiono pod koniec XV w. W XIX w. bryła została przedłużona o 7 m i przebudowano otwory okienne. Portal natomiast pozostaje w stanie pierwotnym w ścianie południowej. W kościele znajdują się ambona oraz chrzcielnica manierystyczne z XVI wieku. Natomiast na zewnątrz – dzwonnica oraz pomnik poległych w I wojnie światowej.
Poświęcony: 6 VI 1954 r. Należy do Parafii pw. św. Anny w Długiem.

Krzyż Pokutny Lorentza Madera
Krzyż Pokutny Lorentza Madera to jedyny zachowany tego typu pomnik pokutny w Stargardzie, najwyższy w Polsce i drugi co do wielkości na świecie. Ufundowany został w 1542 roku przez Lorentza Madera jako zadośćuczynienie po zabójstwie Hansa Billeke. Pomnik wykuty jest w formie krzyża łacińskiego z gotlandzkiego wapienia. Ma wysokość 3,77 m (w tym 0,9 m w ziemi), szerokość 1,45 m i grubość 0,15 m. Z przodu znajduje się wizerunek Chrystusa ukrzyżowanego oraz inskrypcja w dialekcie dolnoniemieckim: "Boże, zmiłuj się nad Hansem Billeke roku 1542", z tyłu z kolei widnieje inskrypcja: "Roku 1542 zabity Hans Billeke przez Lorentza Madera żelaznym prętem jego matki siostrzeniec".

Muzeum Archeologiczno - Historyczne MAH Basteja w Stargardzie
Basteja jest oddziałem Muzeum Archeologiczno-Historycznego w Stargardzie Szczecińskim. XVI-wieczny budynek wchodzący niegdyś w skład obwarowań miejskich został w 2013 roku odbudowany i przystosowany do pełnienia funkcji muzealnej.
Basteja to cztery kondygnacje wystawy traktującej o historii miasta. "Stargard - miejsce z historią. Stargard od czasów późnego średniowiecza do lat 20. XX w." to stała wystawa, która przez ponad 300 zabytków, 1000 rycin i dokumentów oraz pocztówek, w sposób tradycyjny i innowacyjny opowiada o Stargardzie średniowiecznym, nowożytnym i przedwojennym. Oprócz tradycyjnych ekspozycji widz znajdzie tu multimedia, czyli ekrany dotykowe, monitory, hologram i multisferę w kształcie kuli ziemskiej, a także miniwykop archeologiczny dla najmłodszych i lupy do oglądania monet i pieczęci.
W Bastei, oprócz części ekspozycyjnej, na której znajduje się wystawa, znajduje się również strefa edukacyjno-doświadczalna, w której m.in. organizowane są lekcje muzealne, spotkania oraz inne wydarzenia. Sala edukacyjna wyposażona jest w projektor multimedialny i ekran, jest w stanie pomieścić ok. 20-30 osób.
Bezpośrednio z budynku można wyjść na zrekonstruowaną hurdycję - taras widokowy na murze obronnym z widokiem na Park Piastowski i ulicę Sukienniczą.
Wystawa jest przystosowana do potrzeb osób niepełnosprawnych - w Bastei znajduje się winda, można wypożyczyć audioprzewodniki, a cała wystawa dostępna jest w audiodeskrypcji dla osób niedowidzących i niewidomych. Toalety przystosowane są do potrzeb osób niepełnosprawnych. Cały budynek jest klimatyzowany.
Cała ekspozycja opisana jest w dwóch językach - polskim i niemieckim, dwa pierwsze ekspozytory są również w języku angielskim.
Basteja w swojej ofercie ma m.in. lekcje muzealne dla dzieci i młodzieży, również z wykorzystaniem tabletów i innych pomocy naukowych. Dla dzieci organizowane są Urodziny w Muzeum, czyli przyjęcia, podczas których w atmosferze historii i ciekawostek można świętować w towarzystwie zaproszonych gości. W okresie ferii i wakacji w Bastei odbywają się zajęcia dla dzieci, a przez cały rok - muzealne warsztaty familijne dla całych rodzin.
W maju zwiedzający mogą wziąć udział w Stargardzkiej Nocy Muzeów, zaś w czerwcu, w Parku Piastowskim przed Basteją organizowany jest Dzień Historyczny w ramach obchodów Dni Stargardu. Jest to festyn utrzymany w klimacie historii miasta, z rekonstrukcjami historycznymi i licznymi atrakcjami dla odwiedzających.
Co miesiąc w Bastei odbywają się Muzealne Spotkania z Przeszłością, czyli otwarte wykłady dla pasjonatów historii.
Bezpośrednio przy Bastei nie ma parkingu, ale wyznaczone miejsce dla autokaru znajduje się przy ul. Krzywoustego, natomiast przy ul. Prezydentów znajduje się parking na kilkanaście samochodów.
W czwartki zwiedzanie Bastei jest bezpłatne.
Wypożyczenie audioprzewodnika w Bastei (w wersji polskiej i niemieckiej, ścieżka dla dzieci i dla dorosłych):
bezpłatnie. Wyłącznie dla osób zwiedzających indywidualnie.

Pałac
Pałac Panorama został wybudowany w 1861 roku jako siedziba Bractwa Kurkowego w Stargardzie. Nosił nazwę Schutzenhaus - dom strzelecki. Wcześniej w tym miejscu znajdowała się inna budowla, która została zniszczona w wyniku pożaru w 1860 r. Obecny, ceglany budynek wzniesiono według projektu mistrza murarskiego Ludwiga Braatza I.
Podczas I wojny światowej w pałacu mieścił się szpital wojskowy, a w okresie międzywojennym kasyno, kawiarnia oraz strzelnica, na której w 1936 roku odbyły się eliminacje strzeleckie do Igrzysk Olimpijskich w Berlinie. W latach 50. XX w. należał do Ligi Obrony Kraju, gdzie w skrzydle wschodnim znajdowało się kino "Panorama". Przez 11 lat kino pełniło jednocześnie funkcję sali koncertowej. W 1970 roku zawalił się dach sali kinowej, skrzydło zamknięto, a w 1988 roku rozebrano.
W 2003 r. pałac został zakupiony przez prywatnych inwestorów, w całości wyremontowany, a w 2005 r. ponownie otwarty jako miejsce organizacji imprez rodzinnych i towarzysko-kulturalnych.
Pałac Panorama to okazały, piętrowy budynek z dwoma skrzydłami. Fasadę budynku zdobi ryzalit, a jego część przyziemną pięcioarkadowy portyk. Pałac położony jest w okazałym parku, w którym rosną m.in. stare lipy.
Przy pałacu można zaparkować na parkingu dla kilkunastu samochodów.
Wstęp do parku jest wolny i otwarty dla wszystkich, natomiast pałac można zwiedzić po uprzednim telefonicznym umówieniu się z właścicielami.

Plaża w Wiechowie
Plaża znajduje się we wsi Wiechowo nad jeziorem Marianowskim. Wyposażona jest w pomost w kształcie litery T oraz wiatę wraz z ławkami i stołami.

Plebania przy Kolegiacie NMP
Trzy zabytkowe kamienice są pozostałością po wielu budynkach okalających dawny cmentarz przy kościele Mariackim. Kamienica narożna zbudowana została na przełomie XIV i XV wieku na planie prostokąta i zakończona jest dwuspadowym dachem. Udekorowana jest blendami wokół okien, ryglowymi szczytami i ostrołukowym północnym portalem. Kamienica środkowa pochodzi z okresu późnogotycko-renesansowego. Jest ona najokazalsza, bogato udekorowana, ma cztery, podpiwniczone poziomy. Fasady poziomo podzielone są działowymi gzymsami. Portal główny znajduje się od północy, po przeciwnej stronie jest piętrowy wykusz z osobnym zadaszeniem. Kamienica ryglowa to XIX-wieczna zachodnia część okryta dachem pulpitowym.
W latach 1939-1944 w kamienicach swoją siedzibę miało muzeum, obecnie mieści się w nich plebania Kolegiaty NMP Królowej Świata. Zwiedzić je po uprzednim kontakcie w biurem parafialnym.

Stacja Stargard
Dworzec PKP Stargard - odjazdy, przyjazdy, informacje

Szkoła Stargardinum
Szkoła Stargardinum to trzykondygnacyjna, ceglana kamienica wybudowana w 1875 roku. Od początku służyła celom edukacyjnym - na początku mieściła się tam szkoła średnia dla dziewcząt a następnie od 1936 r. szkoła średnia dla chłopców. Po II wojnie światowej zlokalizowano tam szkołę podstawową, później szkołę specjalną, a obecnie jest siedzibą Stargardzkiej Szkoły Wyższej Stargardinum. Główną elewację budynku zdobi pokaźny ryzalit, na którym znajdują się duże okna i bogaty gzyms. Nad oknami widać trzy medaliony.
Zwiedzanie budynku możliwe jest w godzinach pracy szkoły.

Teren rekreacyjny przy świetlicy w Mosinie
Niewielkie miejsce z wiatą i stołem przy świetlicy. Jest również plac zabaw dla dzieci.

Teren rekreacyjny w parku w Linówku
Położony malowniczo w dawnym parku dworskim niewielki teren rekreacyjny. Jest tu boisko oraz ławki. Parkowymi ścieżkami można dojść do jeziora gdzie znajduje się pomost i jest dostęp do wody.

Trasy Pojezierzy Zachodnich etap XII. Odcinek w budowie Marianowo-Ińsko
Etap XII budowy rowerowej Trasy Pojezierzy Zachodnich. Odcinki w gminach Marianowo, Dobrzany, Ińsko oraz oznakowanie w gminie Dobra (Szczecińska). Inwestycja będzie współfinansowana z funduszy europejskich.
Artykuł z dnia: 03.04.2026r
Inwestycja powinna być gotowa w drugiej połowie 2026 roku, na jesień.
Całkowita długość odcinków inwestycyjnych wynosi blisko 22,4 km, natomiast odcinków do oznakowania ok. 6 km. Dwa odcinki inwestycyjne to: Marianowo – Mosina i Mosina – Ińsko, natomiast oznakowanie zostanie wykonane w Ińsku oraz na odcinku Dobra – Granica Państwa.
Odcinek kolejowy Marianowo – Mosina, jest częścią nieczynnej linii kolei wąskotorowej relacji Stargard – Stara Dąbrowa – Trąbki – Kozy Pomorskie, która została w 2002r. wpisana do rejestru zabytków, dlatego przy okazji tego projektu, powstanie szereg elementów, przypominających o historii tej linii. Torowisko, na którym powstanie droga rowerowa jest dziś częściowo rozebrane, a częściowo przysypane ziemią i zarośnięte.
Po demontażu szyn, planuje się ich odcinkową ekspozycję w projektowanej ścieżce rowerowej, wskazując zabytkowy przebieg trasy kolejowej wraz z jej historycznym, metrowym rozstawem szyn. Ekspozycję przewidziano na pięciu 8-metrowych odcinkach. W rejonie trzech byłych przystanków kolejowych na tej trasie, powstaną miejsca z tablicami informującymi o zabytku.
W ramach inwestycji planowana jest również odbudowa mostu na rzece Dołżnicy. Zgodnie z projektem powstanie tu nowa kładka rowerowa o szerokości 3,5m. Nowe przęsło w konstrukcji stalowej zostanie oparte na istniejących betonowych przyczółkach. Ciekawostką może być również to, że elementy zdemontowanej linii kolejowej, zostaną zabezpieczone i przewiezione do miejsca, które wskazało Towarzystwo Stargardzkiej Kolei Dojazdowej. W przyszłości mają zostać wbudowane na odcinku Stargard – Małkocin.
Nowy odcinek drogi rowerowej będzie miał nawierzchnię bitumiczną o szerokości 2,5 m.
Roboty budowlane zgodnie z podpisaną umową będą kosztować ponad 22 mln zł brutto. Wykonawcą jest konsorcjum firm: TERLAN z Poznania i STANLED ze Stargardu.
Wykonawca ma 400 dni na realizację wszystkich robót.

Zamek w Pęzinie
Około 10 km od Stargardu, w niewielkiej wsi Pęzino, znajduje się jeden z najpiękniejszych zamków zakonno-rycerskich na całym Pomorzu. Pięknie położony niedaleko ujścia niewielkiej Pęzinki do nieco tylko większej Krąpieli, otoczony jest rozległym, ładnie zagospodarowanym parkiem. Zamek posiada bardzo bogatą historię, która odzwierciedla się w bogatej mieszance stylów: gotyku, renesansu i neogotyku. Wprawdzie pierwsze wzmianki o budowie zamku warownego w Pęzinie pochodzą już z XIII wieku, kiedy to właściciele wsi, rycerze z rodu Pansin, wznieśli w tym miejscu drewniano-ziemną warownię, to jednak historia jednego z najbardziej znanych zamków tej części Pomorza zaczęła się pod koniec wieku XIV. Wówczas to okoliczne ziemie nabyli joannici – rycerze Zakonu Szpitalników św. Jana Jerozolimskiego z Rodos i z Malty. Oni też rozpoczęli budowę kamienno-ceglanego zamku na wzór istniejących już podobnych obiektów w Swobnicy i Łagowie. Podobnie jak w tamtych warowniach zamek otaczały głębokie fosy, a sama bryła postawiona została na planie czworoboku z jednym skrzydłem mieszkalnym i wieżą w jednym z narożników. Pod koniec XV wieku pęziński zamek był nawet siedzibą zakonnej komandorii. To właśnie z tego okresu zachowały się najstarsze fragmenty zamku – odbudowana cylindryczna wieża oraz fragmenty południowego, gotyckiego skrzydła, przylegającego bezpośrednio do wieży. W dolnej, kwadratowej części dwuczłonowej wieży mieścił się niegdyś loch głodowy. Do najdawniejszych części budowli należą też ruiny kamiennej budowli, najprawdopodobniej kaplicy, znajdujące się tuż przy głównym wejściu na zamek. Główna brama na dziedziniec znajdowała się mniej więcej w tym samym miejscu, gdzie jest obecnie, to jest około siedmiu metrów od wieży, i prowadził do niej most zwodzony rozwieszony ponad fosą. Obronny charakter warowni podkreślały wysokie na ponad 25 metrów mury obwodowe oraz brak okien od strony zewnętrznej. W przeciwieństwie do stanu obecnego, wszystkie otwory okienne skierowane były jedynie na dziedziniec. W XVI wieku za cenę 7000 guldenów zamek wraz z całą wsią kupił od zakonników „czarny rycerz” Henryk von Borck – przedstawiciel jednego z najzamożniejszych i najbardziej znanych rodów Pomorza. Z fundacji Henryka Borka w połowie XVI wieku zmodernizowano skrzydło mieszkalne, nadając mu elementy charakterystyczne dla późnego gotyku. W tym czasie wzniesiono również we wsi kościół, który od razu stał się miejscem pochówku członków rodziny. Największe zmiany w kształcie zamku poczynił Maciej Borko, który ufundował reprezentacyjne skrzydło zachodnie, zwieńczone bogato zdobionym szczytem w stylu już renesansowym. W wyniku zasypania fosy powstała nowa brama wjazdowa oraz liczne zabudowania gospodarcze na terenie przedzamcza. Powstała wówczas część zamku zachwyca swoim rozmachem do dziś. To najpiękniejszy fragment budowli udostępniony do zwiedzania, po uprzednim uzgodnieniu z obecnym właścicielem zamku. Szerokie klatki schodowe, przestronne wnętrza i ciekawe elementy wystroju wnętrza można zobaczyć w odbudowanym po zniszczeniach wojennych skrzydle zachodnim zamku. Na uwagę zasługują kominki, jak również… zamkowa latryna na drugim piętrze. Rodzina Borków władała zamkiem ponad 200 lat, przekazując go na skutek koligacji małżeńskich w XVII wieku Puttkamerom, którzy byli właścicielami zamku aż do 1945 roku. To za ich przyczyną przebudowano wschodnie skrzydło zamku, nadając mu cech neogotyckich, z całym bogactwem elementów dekoracyjnych, w tym imponującym tarasem wychodzącym na ogród. Wyburzono również wszystkie zabudowania gospodarcze, poszerzając tym samym park aż do koryta Pęzinki. Dodatkowo założono romantyczny ogród z altanką, widoczną po wschodniej stronie od głównego wejścia na zamek. Po drugiej wojnie światowej zamek przekazano na mieszkania prywatne, przez co uległ znacznej dewastacji. Przekazany później na potrzeby PGR (Państwowe Gospodarstwo Rolne) był wprawdzie remontowany, ale prawdziwej renowacji doczekał się dopiero pod koniec lat 80. ubiegłego wieku. Obecnie jest w rękach prywatnych, ale po wcześniejszym uzgodnieniu z właścicielem jest udostępniany do zwiedzania, łącznie z wejściem na wieżę, co jest dużą atrakcją zamku. Będąc w Pęzinie, należy zajrzeć również do XVI-wiecznego kościoła, który powstał z fundacji Henryka Borka, i w którym do dziś zobaczyć można cenne epitafia nagrobne członków rodziny Borków, płyty nagrobne Borków i Puttkamerów, a także bogato zdobioną emporę organową z XVII wieku.
W zamku w Pęzinie organizować można konferencje, sympozja, szkolenia, spotkania firmowe, jak i przyjęcia weselne. Do dyspozycji gości są trzy sale oraz 50 miejsc noclegowych. Imprezy plenerowe odbywać się mogą w otaczającym zamek parku i na dziedzińcu zamkowym.