"Hopferówka"
„Hopferówka” to obiekt położony w Połczyńskim Parku Zdrojowym w miejscowości Uzdrowiskowej Połczyn-Zdrój. Oferuje nocleg w komfortowych pokojach o podwyższonym standardzie. Restauracja serwuje dania kuchni polskiej, codziennie od godziny 12:00 do 22:00. Jest to idealne miejsce dla osób szukających odpoczynku w ciszy i spokoju. Zapraszamy do odkrywania uroków Szwajcarii Połczyńskiej.

Agroturystyka "Dom nad Rozlewiskiem"

Agroturystyka "Kaprys 2"

Agroturystyka "Magnolia"

Agroturystyka Piotrogródek

Berlinka - niedokończona autostrada
Berlinka to potoczna nazwa autostrady budowanej przez Niemców na początku lat 40.XX wieku. Miała połączyć niemiecką stolicę z pozostającym na rubieżach III Rzeszy Królewcem. Obecnie kilka fragmentów wciąż służy polskim kierowcom. W okolicach Cieszyna pozostały betonowe fundamenty i potężny filar. Miał tu powstać węzeł kolejowo-autostradowy, gdyż przez miejscowość prowadziła dawniej linia kolejowa Połczyn-Zdrój - Złocieniec. Gdy linia nie była już potrzebna, rozebrano torowisko i ułożono asfaltową nawierzchnię, tworząc szlak rowerowy. Jadąc tą trasą można zobaczyć właśnie pozostałości Berlinki. Podobne miejsce można dostrzec przy drodze z Cieszyna do Głęboczka.

Betonowe mosty wąskotorowe w Białogardzie
W Białogardzie znajdują się trzy obiekty: most nad kanałem ulgi, most-wiadukt nad rzeką Starą Parsętą i linią normalnotorową oraz mniejszy wiadukt – również nad linią normalnotorową. Wszystkie trzy budowle są łukowymi obiektami żelbetowymi z otworowanymi podporami.
więcej o historii mostów na STRONIE

Brama Wysoka (Połczyńska)
Brama została wybudowana wraz z murami obronnymi w XIV w. Obiekt zbudowany jest z cegły na kamiennych fundamentach, na planie prostokąta, z przejazdem ostrołukowym. Brama ma dwie kondygnacje i pokryta jest czterospadowym dachem kalenicowym. Brama jest jedną z dwóch wybudowanych ówcześnie bram. Drugą była Brama Młyńska, dziś już nieistniejąca. Ciekawostką jest to, że każda z elewacji bramy otrzymała inne rozwiązania architektoniczne. Brama ma 10,3 m wysokości. Jej obecny wygląd jest wynikiem wielu przebudów. Do końca XIX w. Brama służyła jako areszt miejski i mieszkanie dozorcy. Od 1924 r. była użytkowana przez Muzeum Regionalne. Ciekawe jest to, że w sklepieniu łukowym przejazdu Bramy patrząc od strony miasta można zobaczyć wmurowane metalowe strzemię. Według legendy jest to strzemię dowódcy oddziału świdwińskiego zdobyte przez mieszkańców Białogardu w „bitwie o krowę”, która odbyła się w 1469 r. między białogardzianami a mieszkańcami pobliskiego Świdwina. Obecnie w murach Bramy znajduje się Galeria Sztuki. Odbywają się tam liczne wystawy artystów lokalnych i nie tylko oraz zajęcia i warsztaty malarstwa i rysunku dla dzieci i młodzieży. Galeria ma dwa piętra. Na parterze urządzono część biurową, natomiast na pierwszym i drugim piętrze znajduje się część wystawowa. Niestety obiekt nie jest przystosowany dla osób niepełnosprawnych.

Browar
Browar w Połczynie-Zdroju został założony w 1825 przez Hermana Fuhrmanna. Jest to jeden z najstarszych tego typu obiektów w Polsce. Pozostałością po zarządzaniu obiektem przez jego założyciela jest  prosta, płaska ulica prowadząca do browaru. Uliczka powstała, kiedy Karl Fuhrmann nakazał przekopać wzgórze, aby jeżdżące zimą ciężarówki nie ześlizgiwały się ze zbocza. Poza tym dzięki właścicielowi browaru mieszkańcy Połczyna-Zdroju mieli wodę w kranach. Gdy pod koniec XIX wieku budowano wodociąg, właściciel browaru zezwolił na doprowadzenie do mieszkań wody z ujęcia należącego do zakładu. W latach 1865-1945 browar był jednym z największych zakładów piwowarskich na Pomorzu Zachodnim. Po wojnie, jak inne takie fabryki został znacjonalizowany, a rodzina Fuhrmannów wyjechała do Niemiec. Budynek browaru jest ogromny, obłożony cegłą klinkierową i pochodzi z XX w. Niestety czasy powojenne dla browaru nie były łaskawe. Fabryka nie miała szczęścia do kolejnych właścicieli. W latach 90-tych XX w. browar stanowił filę Koszalińskich Zakładów Piwowarskich. Wówczas produkowano tu piwo marki Brok. W latach 2002-2005 browar w Połczynie-Zdroju przejęła grupa piwowarska Browary Polskie Brok-Strzelec S.A., która w 2003 w związku z kłopotami finansowymi zaprzestała produkcji piwa. W latach 2003-2007 w browarze działało przedsiębiorstwo Sagittarius-Strzelec S.A., które prowadziło w nim produkcję napojów bezalkoholowych i wody mineralnej. Wówczas w miejsce browaru utworzono Wytwórnię Wody Źródlanej Połczyn-Zdrój. W 2007  r. zakład wydzierżawiła spółka Brewer Polska Sp. z o.o. należąca do czeskiego przedsiębiorstwa Brewer s.r.o. Browar wznowił produkcję piwa pod nazwą Browar Połczyn-Zdrój. W 2008 r. spółka ta wykupiła większościowy pakiet udziałów w spółce Wytwórnia Wody Źródlanej Połczyn Zdrój S.A. i zmieniła nazwę na Fuhrmann Sp. z o.o. Wraz ze zmianą właściciela zakład zmienił nazwę na Browar Fuhrmann. W tym czasie znaczną część produkcji stanowiły piwa dla sieci handlowych, innych zleceniodawców i na eksport. Niestety w 2010 spółka Fuhrmann Sp. z o.o. ogłosiła upadłość układową. Sytuacja zmieniła się, gdy pod koniec 2010 r. fundusz powierniczy, który do tej pory był pożyczkodawcą, stał się właścicielem firmy. Było to bardzo udane posunięcie. W roku 2011 r. browar sprzedał ponad 100 000 hektolitrów piwa, a w 2012 r. produkcja została podwojona. Rok 2013 przyniósł wzrost sprzedaży o 25% i progres utrzymuje się nadal. Za czasów świetności browar zatrudniał 120 osób i produkował 350 000 hektolitrów piwa rocznie. Budynek browaru jest zabytkowy, jednak w jego wnętrzu funkcjonują nowoczesne technologie i rozwiązania. Nie zmienia to jednak faktu, że piwo warzone jest według starych receptur. Browar można oglądać jedynie z zewnątrz.

Centrum Informacji Turystycznej w Połczynie-Zdroju
W Centrum można uzyskać informacje na temat atrakcji w samym Połczynie oraz w jego okolicach. Dla zainteresowanych dostępne są mapy, plany, foldery i informatory. Udzielane są tu również informacje o aktualnym kalendarzu imprez oraz prezentowana baza noclegowa i gastronomiczna okolicy.
Informacje udzielane są w języku polskim, angielskim oraz niemieckim.
Informacja Turystyczna mieści się w Centrum Kultury.

Centrum Informacji Turystycznej w Złocieńcu
Centrum Informacji Turystycznej jest prowadzone przez Referat Strategii, Rozwoju Gospodarczego i Promocji Gminy Urzędu Miejskiego w Złocieńcu. Obsługuje turystów krajowych i zagranicznych oraz  udziela informacji o ofercie turystycznej i promocyjnej  miasta i gminy wszystkim zainteresowanym. CIT prowadzi także sprzedaż materiałów promocyjnych  i pamiątek ze Złocieńca, takich jak:  koszulki, pocztówki, długopisy, maskotki, kalendarze, kubki, itp. Pracownicy Informacji Turystycznej w Złocieńcu udzielą pomocy w zakresie informacji dotyczącej: bazy turystycznej i wypoczynkowej, bazy gastronomicznej, infrastruktury turystycznej, wypożyczalni rowerów, wypożyczalni sprzętu wodnego, ciekawych miejsc na terenie miasta i gminy, imprez turystycznych, sportowych i kulturalnych. W biurze informacji turystycznej można kupić mapy regionu, przewodniki turystyczne oraz książki związane z historią Złocieńca. Można tam także otrzymać materiały nieodpłatne, m.in. plan miasta, wykaz bazy noclegowej, ulotki i foldery usługodawców branży turystycznej i gastronomicznej.
Informacje udzielane są w języku polskim oraz angielskim.

Daglezja
Okazałe drzewo Daglezja zielona o obwodzie 420 cm, wpisane do rejestru zabytków na podstawie Rozporządzenie nr 2/99 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 30 marca 1999 r.

Dwór i park dworski
Park dworski w Rąbinie został założony w połowie XIX w. Park przedstawia styl krajobrazowy. Powierzchnia parku wynosi 4 ha. W części zachodniej park wygrodzony jest murem kamienno-ceglanym. Drzewostan parku jest liczny i różnorodny. W przewadze występują tu klony, dęby, kasztanowce i buki. Układ parku zatarł się i nie jest czytelny. Istniejące ciągi spacerowe utworzone są współcześnie, przez mieszkańców Rąbina. Park stanowił otoczenie dla dworu. Budynek dworu zachował się do dziś i jest on typowym dworem szlacheckim o skromnej architekturze. Budynek założony jest na planie prostokąta. Na osi fasady znajduje się ryzalit zakończony wystawką w dachu. Wystawka zakończona tympanonem trójkątnym. Od frontu, do wejścia do budynku prowadzą przez drewnianą werandę schody. Dach budowli jest dwuspadowy. Przy parku jest jeszcze jedna warta uwagi budowla - pałac z początku XX w. Dwór można oglądać z zewnątrz, natomiast po parku można swobodnie spacerować, jest ogólnodostępny.

Dwór i park dworski
Dwór w Modrzewcu pochodzi z II połowy XIX w. Został wybudowany na zlecenie rodziny Pretzel. Dwór przedstawia styl neobarokowy. Dwór wybudowano z cegły na kamiennym wysokim fundamencie. Budynek jest podpiwniczony. Dwór założono na planie prostokąta. Jest to budynek dwukondygnacyjny z mieszkalnym poddaszem. W elewacji frontowej znajduje się ryzalit, w którym umieszczono duży balkon. Dwór zwieńcza dach mansardowy, pokryty dachówka karpiówką. Okna budowli w części piętra prostokątne, natomiast w  części poddasza zakończone łukiem. W ryzalicie znajduje się piękny balkon, na którym znajdują się jońskie kolumny wspierające dach ryzalitu. Ryzalit posiada trzy kondygnacje. Dwór jest ładnie utrzymany. Jednak przeszedł kilka remontów, w wyniku których utracił swój ozdobny wygląd. Obecnie dwór użytkowany jest jako Dom Pomocy Społecznej. W otoczeniu dworu utworzono na potrzeby DPS-u ogród i sad. Przy dworze znajduje się park dworski w stylu krajobrazowym. Powierzchnia parku wynosi 6 ha. Park jest fragmentem tzw. "połoniny Lipie". Drzewostan parku jest liczny i różnorodny. Występują tu: jodła jednobarwna, świerk kłujący, świerk żywotnik zachodni, buk pospolity, w tym purpurowy, brzoza brodawkowata,dąb czerwony, grab pospolity, jabłoń, jesion wyniosły, kasztanowiec biały, klon jawor, klon pospolity lipy, morwy wiąz. Wiek drzew liczy około 250-280 lat. Najstarsza jest lipa o obwodzie pnia ponad 400 cm, licząca ponad 270 lat. Po parku można swobodnie spacerować. Dwór nie jest dostępny, można go oglądać jedynie z zewnątrz.

Dwór w Gawrońcu
Dwór w Gawrońcu został wybudowany na przełomie XVIII i XIX w. Początkowo budynek był domem zarządcy gospodarującego dużym majątkiem. W 1923 r. ówcześni właściciele majątku rozbudowali budynek dworu. Nowa budowla powstała na starej. Dwór założono na planie prostokąta, z dobudowaną oficyną, tworzącą z dworem literę L. Budynek jest podpiwniczony, dwukondygnacyjny z częściowo mieszkalnym poddaszem. Dach budowli jest czterospadowy i trójspadowy, dwukalenicowy. Pokryty jest dachówką ceramiczną karpiówką. Na dachu dominują cztery wysokie kominy. W połaciach dachowych znajdują się duże wole oczy, doświetlające poddasze. Okna są prostokątne, dwuskrzydłowe. Drzwi główne do budynku umieszczone są w ryzalicie, zwieńczonym trójkątnym tympanonem. W elewacji ogrodowej znajduje się taras, z którego prowadzą schody do ogrodu. Kubatura obiektu wynosi 4 200 m3, a powierzchnia użytkowa 1100 m2. Po II wojnie światowej budynek dworu przejęło Państwowe Gospodarstwo Rolne, które urządziło tu biura i mieszkania pracowników. Obecnie znajduje się w rękach prywatnych, Budynek dworu można oglądać jedynie z zewnątrz.

Gawroniec - miejsce postojowe
Miejsce postojowe w Gawrońcu.

Gospodarstwo agroturystyczne "Bukowy Jar"
Zapraszamy do Gospodarstwa Agroturystycznego "Bukowy Jar" – idealnego miejsca na wypoczynek wśród natury! Nasze gospodarstwo położone jest w malowniczej okolicy, która sprzyja relaksowi, aktywnemu wypoczynkowi oraz odkrywaniu uroków polskiej wsi.
"Bukowy Jar" to miejsce szczególnie przyjazne rowerzystom. Oferujemy dogodne warunki dla miłośników dwóch kółek – bezpieczne miejsce na rowery, możliwość ich mycia oraz pomoc w drobnych naprawach. Nasza lokalizacja stanowi doskonały punkt wypadowy do wycieczek rowerowych po okolicznych trasach i szlakach turystycznych. To również świetny przystanek na trasie dłuższej podróży rowerowej – idealny, by odpocząć, zregenerować siły i nacieszyć się ciszą oraz pięknem przyrody.
Zapewniamy komfortowe noclegi, domową kuchnię oraz gościnną atmosferę, dzięki której każdy poczuje się u nas jak w domu.
Odwiedź nas i przekonaj się sam, że warto zatrzymać się w "Bukowym Jarze" – miejscu, gdzie rowerzyści są zawsze mile widziani!

Grupa cisów pospolitych
Grupa cisów pospolitych została objęta ochroną jako pomnik przyrody Rozporządzeniem nr 2/99 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 30 marca 1999 roku. Są to dwa drzewa, których wiek szacowany jest na około 300 lat. Jeden z nich posiada trzy pnie o obwodzie 180 cm. Drzewo to osiąga wysokość 14 m. Drugi cis ma obwód pnia 115 cm i wysokość 12 m.

Grupa drzew
Grupa drzew m.in. dąb szypułkowy(Quercus robur), buk pospolity(Fagus sylvatica), odwody drzew od 280 do 570, objęte ochroną na podstawie Rozporządzenie nr 2/99 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 30 marca 1999 r.

Izba Tradycji Regionalnej w Białogardzie
Izba Tradycji Regionalnej w Białogardzie podlega Miejskiej Bibliotece Publicznej w Białogardzie. W Izbie znajdują się wystawy stałe oraz organizowane są liczne wystawy i pokazy czasowe. Do wystaw stałych należą: "Historia Ziemi Białogardzkiej", "Wojciech Sawilski - artysta, pierwszy kustosz muzeum powojennego Białogardu", "Wystawa orderów i odznaczeń Aleksandra Kwaśniewskiego, prezydenta RP w lata 1995-2005". Wystawa "Historia Ziemi Białogardzkiej" skupia pamiątki, przedmioty codziennego użytku i historie związane z Białogardem i okolicami. Wystawa "Wojciech Sawilski - artysta, pierwszy kustosz muzeum powojennego Białogardu" prezentuje życie i dorobek powojennego kustosza muzeum białogardzkiego. Kustosz ten zaopiekował się muzeum w Białogardzie, po wojnie i doprowadził je stanu świetności tak, że o muzeum tym wspominano nawet w "Przewodniku po muzeach polskich", wydanym w 1950 r., w piątą rocznicę muzealnictwa w Polsce. Wojciech Sawilski uczynił z podrzędnego muzeum miejsce, gdzie odbywały się różnorodne wystawy, w tym ściągane gościnnie z największych muzeów w Polsce. "Wystawa orderów i odznaczeń Aleksandra Kwaśniewskiego, prezydenta RP w lata 1995-2005" przedstawia różnorakie ordery i odznaczenia, jakie otrzymał w czasie swojej prezydentury Aleksander Kwaśniewski. Były prezydent jest rodowitym białogardzianinem i wielokrotnie odwiedzał Białogard w czasie, gdy pełnił najważniejszą funkcję w państwie. Wyrazem szacunku dla mieszkańców miasta i okazaniem przynależności i związków z miastem było przekazanie do nowo utworzonej izby muzealnej swoich orderów i odznaczeń.

Jelonki 2 - Kameralnie w dzikich chaszczach
Trzy niezależne, kameralne i bardzo nastrojowe przestrzenie o powierzchni 65 m², mieszczące się w starej, ogromnej stodole zanurzonej w dzikiej przyrodzie strefy ochrony uzdrowiskowej Połczyna-Zdroju, na terenie Drawskiego Parku Krajobrazowego, w bezpośrednim sąsiedztwie magicznego rezerwatu przyrody Doliny Pięciu Jezior.
Wege agroturystykę Jelonki 2 tworzymy jako miejsce regeneracji, głębokiego oddechu i powrotu do siebie. Otaczają nas nieujarzmione łąki, lasy, rozlewiska i czyste wody. Za naszym wzgórzem – dzikie stawy. I przestrzeń nieskończona. Dziki i jelenie. I para żurawi — zawsze blisko. Tutaj czas płynie wolniej, a świat przeżywa się pełniej i uważniej.
Przybywajcie w nasze chaszcze spragnieni zanurzenia w nieuczesanej przyrodzie i szeptach ziemi! Jest pięknie. A trasy rowerowe – obłędne. Gospodarz Mark podpowie, gdzie warto pojechać, i jeśli tylko zechcecie, przygotuje dla Was trasy w okolicy.
Ana & Mark McGurran

Jezioro Siecino gm. Złocieniec
Nieopodal Złocieńca leży jedno z najczystszych jezior w Polsce – jezioro Siecino. Zbiornik położony w całości na obszarze Drawskiego Parku Krajobrazowego charakteryzuje się bardzo czystą i przejrzystą wodą, piaszczystym dnem oraz bogactwem fauny i flory występującej w jego wodach. Nad jeziorem znajdują się następujące miejscowości: Siecino, Cieszyno, Chlebowo i osada Słowianki. Jest to duże jezioro rynnowe o powierzchni 743 ha i maksymalnej głębokości wynoszącej 48 m. Akwen położony jest południkowo, a jego długość wynosi 7,5 km. W jeziornej toni tkwią dwie duże wyspy: Kępa (pow. 18 ha) i Ostrów (pow. 30 ha), z tym że ta druga połączona jest ze stałym lądem sztucznie usypaną groblą. Siecino posiada ciekawą, dobrze rozwiniętą linię brzegową. Brzegi są łatwo dostępne i na całej długości bez trudu znajdziemy dogodne miejsca do plażowania i wędkowania. Z jeziora wypływa rzeka Rakoń, która po ok. 9 km uchodzi do rzeki Kokny, stanowiąc jej główny dopływ. Baza turystyczna zlokalizowana jest głównie przy południowym brzegu jeziora. W Cieszynie oraz na wyspie Ostrów znajduje się kilka ośrodków wypoczynkowych, gospodarstw agroturystycznych, pól namiotowych oraz wypożyczalnie sprzętu wodnego. Znajdziemy tam także sklepy i zaplecze gastronomiczne. W Cieszynie zbiega się kilka szlaków turystycznych: pieszych i rowerowych, które doprowadzą nas do najciekawszych atrakcji okolic jeziora Siecino.  Z uwagi na przejrzystość wody Siecino jest ulubionym akwenem płetwonurków. Na wyspie Ostrów znajduje się dobrze wyposażona baza nurkowa „Shark”, gdzie można wypożyczyć sprzęt lub wziąć udział w kursie nurkowania. Jezioro także idealnie nadaje się do żeglowania i pływania na desce z żaglem. Wędkować można na całej długości jego brzegów, gdzie znajdziemy sporo kładek wędkarskich. Z uwagi na głębokość akwenu i czystość wody występują tu praktycznie wszystkie gatunki ryb jeziornych. Na wodach jeziora obowiązuje strefa ciszy i zakaz używania silników spalinowych.

Kamienica przy placu Wolności
Kamienica przy placu Wolności 17 jest najbardziej okazałą kamienicą starego miasta w Białogardzie. Jest to neomanierystyczny budynek z początku XX w., z ok. 1910 r., wpisany jest do rejestru zabytków. Kamienica zbudowana jest na planie dwóch prostokątów złożonych pod kątem prostym o ściętym narożu z wejściem głównym. Elewacja frontowa bardzo bogato zdobiona z pilastrami, belkowaniami, konsolami, ślepymi balustradami, wolutami oraz cekinami. Nad głównym wejściem do budynku znajduje się kartusz z herbem Białogardu. Warto zwrócić uwagę na dwie piękne rzeźby znajdujące się w niszach między oknami pierwszego pietra w elewacji frontowej. Wieść niesie, że rzeźby te zostały wykonane przez Boguslava Utecha, dziadka najsłynniejszego przedwojennego miejscowego artysty - Joachima Utecha. Losy kamienicy różnie się toczyły, zmieniała ona swoich lokatorów, prze wiele lat mieścił się tu bank PKO BP, obecnie jest siedziba władz powiatu białogardzkiego. Kamienicę można również obejrzeć wewnątrz. Przy bocznym wejściu do siedziby starostwa znajdują się schodki dostosowane dla potrzeb osób niepełnosprawnych.

Kościół parafialny pw. Matki Boskiej Częstochowskiej
Kościół został wybudowany w 1462 r. w stylu gotyckim, przebudowany w XIX w. Kościół jest zbudowany z cegły i granitu, otynkowany, oszkarpowany, salowy. Wybudowano go na rzucie prostokąta, z prezbiterium zakończonym poligonalnie. Dach kościoła jest dwuspadowy, pokryty blachą. Strop kościoła jest płaski, drewniany. W świątyni znajduje się empora drewniana wsparta na słupach oraz organy, do których prowadzą wąskie schodki. Okna zakończone są łukiem odcinkowym. Wejście do kościoła zakończone ostrołukowo. Od strony zachodniej w 1568 r. dobudowano wieżę zakończoną hełmem trójkondygnacyjnym. Od strony południowej kościoła dobudowano zakrystię. Do czasów obecnych z zabytkowego wnętrza kościoła zachowały się: ambona rokokowa z XVII w. oraz dwa dzwony na wieży. Kościół ogrodzony jest murem. Dostęp do obiektu dla osób niepełnosprawnych jest utrudniony, ponieważ do wejścia prowadzą schodki, nie ma podjazdu.

Kościół parafialny pw. św. Jerzego
Kościół został wybudowany w XIV w. prawdopodobnie na fundamentach pogańskiej świątyni. Kościół należy do gotyckich, specyficznych dla ówczesnych czasów, świątyń. Budowle te wiązano z cmentarzami lub szpitalami i lokowano poza obrębem murów miejskich, ponieważ uważano je za źródło chorób i epidemii. Według przekazów przy kościele św. Jerzego znajdował się szpital z kaplicą św. Jakuba, spalony w XVII w. Przy szpitalu zlokalizowane było również leprozorium (dom trędowatych). Kościół wielokrotnie ulegał pożarom. W latach 1870-1910 był rekonstruowany i odbudowany, wówczas też dobudowano kaplicę - zakrystię (prawdopodobnie na miejscu wcześniejszej).
Kościół jest orientowany, zbudowany z czerwonej cegły, na planie prostokąta, jednonawowy z prezbiterium zamkniętym trójbocznie. Nad dachem kościoła wznosi się wieża z dwuspadowym dachem ostrosłupowym, pokrytym dachówką ceramiczną. Okna świątyni są zakończone ostrołukowo, w oknach witraże. Po wojnie w kościele dobudowano nowy balkon, który negatywnie wpłynął na estetykę wnętrza kościoła. Do 1944 r. kościół służył jako kaplica cmentarna dla wyznania ewangelickiego. Kościół nie ma progów, jest więc dostępny dla osób niepełnosprawnych. Plac przykościelny jest zadbany, z licznymi krzewami. Na terenie tym znajduje się również zadaszenie, pod którym latem mogą być odprawiane msze, oraz budynek plebanii. Świątynia ogrodzona jest płotem.

Kościół parafialny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Gotycka świątynia została wzniesiona najprawdopodobniej w XV wieku. W trakcie pożaru, który miał miejsce w 1658 roku uległo nieodwracalnemu zniszczeniu gotyckie sklepienie, które zostało zastąpione belkowanym. W latach 1847-1849 przeprowadzono w kościele gruntowny remont, który przyczynił się do zatarcia pierwotnego stylu. Usunięto wówczas zewnętrzne przypory, gotyckie łuki okien, a nieciekawy tynk przykrył oryginalną fakturę cegieł i kamieni, z których powstała świątynia. W 1879 roku starą wieżę zastąpiła nowa, zbudowana w stylu gotyckim. W latach 1936 – 1937 prowadzono kolejną przebudowę, w wyniku której bryła kościoła otrzymała obecny wygląd. Po drugiej wojnie światowej wymieniono witraże, organy a także zmieniono wygląd fasady świątyni. Świątynia pełni funkcję kościoła parafialnego rzymskokatolickiej parafii pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Złocieńcu.

Kościół pw. Matki Bożej Anielskiej
Kościół p.w. Matki Bożej Anielskiej w Rąbinie jest kościołem parafialnym rzymsko-katolickim. Kościół został wybudowany w 1925-27 r. Budynek kościoła został posadowiony na cokole granitowym. Świątynię założono na planie krzyża łacińskiego. Nawa główna z prezbiterium oraz zakrystią wyodrębnioną prostokątnym ryzalitem. Prezbiterium zamyka półkolista absyda, nakryta trójspadowym dachem. W oknach absydy znajdują się witraże. Kościół posiada czworoboczną, trójkondygnacyjną wieżę  Ściany są murowane z cegły ceramicznej. Dach kościoła pokryty jest blachą ocynkowaną. Wewnątrz kościoła znajduje się empora drewniana, na którą prowadzą schody drewniane. Empora wsparta jest na czterech drewnianych filarach. Okna prostokątne zakończone półkoliście. Wejście do kościoła przez kruchtę, od strony południowej. Wejście boczne prowadzi do zakrystii, na wieżę i klatkę prowadzącą na emporę. Na chórze muzycznym znajdują się czynne organy. W wieży znajdują się dwa dzwony. W świątyni nie ma starego wyposażenia, w większości pochodzi ono z XIX w. Na uwagę zasługują: witraże w oknach absydy przedstawiające symbole eucharystyczne, empora drewniana, konfesjonał drewniany oraz drzwi zewnętrzne i boczne. W otoczeniu świątyni znajduje się cmentarz komunalny. Na placu przykościelnym rosną stare drzewa.

Kościół pw. św. Teresy od Dzieciątka Jezus
Kościół pw. św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Gawrońcu jest kościołem filialnym, należącym do parafii Wniebowzięcia NMP w Toporzyku. Świątynię wybudowano w 1828 r. Kościół jest budowlą nietypową dla tego regionu. Wybudowano go w kształcie granitowej rotundy. Okna świątyni są prostokątne zakończone łagodnym łukiem, zdobione pilastrami. Najciekawszym jednak elementem kościoła są jego podziemia, w których znajdują się krypty ze szczątkami dawnych właścicieli okolic - rodziny Borcke (Borków). Najstarsza trumna w krypcie pochodzi z 1671 r. Ta część jest niedostępna dla turystów. Niestety przez ostatnie lata ktoś zdewastował i splądrował krypty, w wyniku czego trumny zostały zniszczone i ich części porozrzucane są po kryptach. Kościół jest pięknie położony, na wzniesieniu pokrytym trawą i kwiatami. W otoczeniu świątyni znajdują się duże stare drzewa. Do wejścia do kościoła prowadzą schody z kamieni. Obok świątyni stoi krzyż misyjny.

Leśne Domowisko
Chcesz odpocząć od codziennego pośpiechu w otoczeniu pięknej przyrody i malowniczych krajobrazów? Marzą Ci się leniwe rodzinne wakacje, weekend z przyjaciółmi lub aktywny urlop nad wodą? Zapraszamy nad piękne jezioro Siecino położone w sercu Drawskiego Parku Krajobrazowego. Oferujemy komfortowe domki wypoczynkowe nad jeziorem Siecino do wynajęcia, położone zaledwie 300 m od brzegów jeziora. Domki w pełni wyposażone mogą ugościć maksymalnie 6 osób, pupile mile widziane. Zapraszamy.

Licznik rowerowy Toporzyk

Liśnica
Rzeka Liśnica przecina Białogard w kilku miejscach. Najładniejszy fragment znajduje się przy ulicy Kopernika, przy Parku Orła Białego. Liśnica ma swoje źródło na Pojezierzu Drawskim i przepływa przez Równinę Białogardzką. Liśnica jest prawobrzeżnym dopływem rzeki Parsęty. Rzeka ma długość 42 km, a powierzchnia zlewni wynosi ponad 190 km2. Liśnica ma jeden prawobrzeżny dopływ - rzeczkę Leszczynkę. Rzeka wpisała się trwale w krajobraz miasta. Mieszkańcy szczególnie polubili miejsce przy Parku Orła Białego, gdzie siedlisko mają dzikie kaczki i gdzie można je tam dokarmiać. Liśnica jest czystą rzeką, dzięki czemu jest bogata w pstrągi. Stanowi więc doskonałe miejsce dla wędkarzy.

Miejsce odpoczynku z siłownią i boiskiem Zajączkowo

Mural Złocieniecki 2017 w Złocieńcu
Autorem projektu końcowego jest dr arch. Radosław Barek we współpracy z Dominikiem Dziedziną.

Mury obronne
Mury zostały wybudowane prawdopodobnie w I połowie XIV w. Zbudowano je z cegły gotyckiej o układzie wendyjskim i podstawie fundamentowej z kamieni polnych. Szerokość muru u jego nasady wynosi 100 cm, a średnia wysokość 8 m. Dawniej mur był wzmocniony 25 basztami łupinowymi (otwartymi od wnętrza) rozmieszczonymi co 23 metry. Pierwotny wygląd murów obronnych można zobaczyć na mapie Lubinusa z 1618 r., znajdującej się w Urzędzie Miasta Białogard. Mury obronne okrążały miasto i stanowiły jego zabezpieczenie przed ewentualnymi napastnikami. Do miasta można było wjechać przez dwie bramy: zachowaną do dziś Bramę Wysoką (od strony Połczyna, ulica Grottgera) oraz nieistniejącą już Bramę Młyńską (u zbiegu ulic Staromiejskiej i Młynarskiej). Do miasta można było się również dostać przez furty umieszczone w pięciu miejscach murów (Wodna, Księża, Srebrna, Zamkowa i Ogrodowa). Obecnie można oglądać jedynie fragmenty murów obronnych. Według przekazów mury zostały zburzone w związku z dwoma epidemiami cholery, które nawiedziły miasto w latach 1853 i 1856. Utożsamiano wówczas przyczynę epidemii w morowym powietrzu zamkniętym w zwartej zabudowie miasta otoczonej murami. Brama Młyńska została rozebrana w 1794 r. Do dziś przetrwała jedynie Brama Wysoka, której wygląd od strony szczytowej odbiega od pierwotnego. Istnieją również do dziś częściowo odtworzone wrota urzędu przy ul. Siemiradzkiego. Przy wrotach znajdują się tzw. „schody czarownic”, których nazwa według legendy pochodzi od istniejącej kiedyś przy nich baszty, w której oskarżone o czary kobiety oczekiwały na proces. W latach 1994-1995 z inicjatywy władz miasta oraz Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Szczecinie odrestaurowano większość fragmentów istniejących murów.

Młyn wodny
Budynek młyna powstał w 1898 roku. Zbudowany jest z tzw. muru pruskiego, jest to drewniany stelaż wypełniony cegłą. W skład zabudowań wchodzi jeszcze spichlerz. Młyn wraz z jazem spiętrzającym Drawę tworzą malownicze, bez wątpienia godne odwiedzenia, miejsce. Jest to jedna z ciekawszych atrakcji architektonicznych na trasie spływu rzeką Drawą. Ze względu na zły stan zachowania budynek młyna jest dostępny jedynie z zewnątrz. Od 1980 roku młyn jest wpisany do rejestru zabytków. W 2012 roku na zlecenie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków obiekt został objęty pracami zabezpieczającymi.

Parasolki w Połczynie-Zdroju

Park dworski
Park dworski w Dobinie założono w II połowie XIX w., prawdopodobnie został przebudowany w latach 30-tych XX w. Park przestawia styl naturalistyczny. Powierzchnia parku wynosi 1,5 ha. Park stanowił otoczenie dla dworu i zabudowań folwarcznych, których dziś już nie ma. W konstrukcji parku wyróżnia się polana znajdująca się przy istniejącym kiedyś dworze, na obrzeżach której nasadzono drzewa ozdobne, w tym jesion zwisający, lipy, brzozy, świerki oraz śnieguliczki i rdest. W zachodniej części parku znajdował się sad osłonięty szpalerami świerkowymi. Dziś jest on użytkowany jako pastwisko. Park jest nieużytkowany. Nie jest czytelny układ parku. Zatarły się aleje spacerowe. Drzewostan parku tworzą drzewa iglaste, w tym świerk pospolity, oraz drzewa liściaste, w tym: brzoza brodawkowata, buk pospolity, dąb szypułkowy, grab pospolity, jarząb pospolity, jesion wyniosły, jabłoń, kasztanowiec biały, klon jawor, klon pospolity i lipa drobnolistna. Występują tu także krzewy takie jak: bez czarny, bluszcz pospolity, leszczyna, lilak, malina, porzeczka, rdest, jaśminowiec i głóg. Łącznie w parku znajduje się ponad 130 drzew. Najstarsze z nich liczą 80-90 lat. Na szczególną uwagę zasługuje jesion odmiany zwisającej o obwodzie 210 cm. Park jest ogólnodostępny, można po nim spacerować.

Park zdrojowy w Połczynie Zdroju
Park zdrojowy w Połczynie Zdroju mieści się w bezpośrednim sąsiedztwie Uzdrowiska Połczyn. Występuje tu ponad kilkadziesiąt gatunków drzew i krzewów, a około 7 tys. okazów ma ponad 100 lat. Obok gatunków rodzimych rosną tu także gatunki egzotyczne, np. orzesznik gorzki czy sosna Jeffreya. W parku wyróżniają się dwie części: francuska i angielska.
Francuska” część parku powstała w latach 1836-1839. Park jest tutaj regularnie ukształtowany z symetrycznymi trawnikami, dywanami kwiatów i alejkami spacerowymi. Znajduje się tu też amfiteatr, zabytkowa pijalnia wody „Joasia” i zabytkowe, bądź odrestaurowane na podstawie przedwojennych zdjęć fontanny i wodotryski.
Angielska część parku jest młodsza i charakteryzuje się pagórkowatym ukształtowaniem terenu i swobodnym rozproszeniem zieleni. Wśród pagórków wije się rzeka Wogra, a oddzielone od niej groblą stawy parkowe, mostki i drewniane altany nadają tej części parku romantyczny charakter.
Na południowym krańcu parku znajduje się zalew "Połczyn Zdrój". Idąc wzdłuż jego zachodniego brzegu do sanatorium "Borkowo" mijamy charakterystyczne wzniesienia "Trzy Garby", na zboczach, których przed wiekami uprawiana była winorośl. Miejsce to ma dla miasta znaczenie symboliczne - jest uwiecznione w herbie Połczyna Zdroju.

Park Żubra
Park miejski obecnie nazywany Parkiem Żubra powstał na początku XVIII wieku u podnóża złocienieckiego zamku i do 1945 r. nazywany był ogrodem zamkowym. Pierwotnie był prywatną własnością rodziny von Griesheim i był niedostępny dla mieszkańców Złocieńca. Nie brakowało tam wspaniałej i różnorodnej roślinności. Oprócz rodzimych gatunków drzew i krzewów dużo było w nim roślin egzotycznych. Wzdłuż alejek i ścieżek stały wielkie donice z zachwycającymi okazami roślin. Na okres zimowy donice były przenoszone do zamkowej oranżerii. Obecna nazwa parku pochodzi od jego pierwszego powojennego opiekuna, którym był Jan Żuber. Nowa nazwa "Park Żubra" na tyle mocno przyjęła się wśród mieszkańców miasta, że stała się oficjalną nazwą. Głównym i najciekawszym elementem parku jest, biegnąca po jego wschodniej stronie, Aleja Grabowa. Tworzą ją fantastycznie ukształtowane ręką ogrodników 83 graby, których korony splatają się ze sobą dając wrażenie zielonego tunelu. W centralnej części występuje wiele cennych drzew, w tym kilkusetletnie pomniki przyrody, m.in. graby, buki, dęby, lipy, cisy i kasztanowce. W 2009 roku park przeszedł renowację. Usunięto samosiejki, dokonano nowych nasadzeń, wyremontowano alejki i ustawiono tablice informacyjne. Rok później wytyczono ścieżkę przyrodniczo - dydaktyczną. Obecnie park jest ulubionym miejscem odpoczynku mieszkańców Złocieńca. Zagląda tu także wielu turystów, a dla uczniów miejscowych szkół w parku prowadzone są zajęcia edukacyjne z przyrody i ekologii.

Parsęta
Parsęta jest rzeką płynącą przez Równinę Białogardzką. Rzeka ma swoje źródło w Parsęcku na Pojezierzu Drawskim i płynie przez Białogard, Karlino i Kołobrzeg. W Kołobrzegu Parsęta wpływa do Bałtyku. Dorzecze rzeki zajmuje obszar 3151 km2. Głównym dopływem rzeki jest Radew, która ma ujście w Karlinie. W miejscowości Rościno na rzece utworzona jest elektrownia wodna oraz zapora spiętrzająca wodę. Elektrownie wodne znajdują się także w Storkowie i Pustkowie. Administratorem rzeki jest Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Szczecinie. Gospodarzem obwodu Parsęty jest Polski Związek Wędkarski (Okręg PZW w Koszalinie). Rzeka ma średnią klasę czystości wody, jednak z racji występowania w niej licznych gatunków ryb, takich jak troć, lipień czy pstrąg, rzeka stanowi dogodne miejsce do wędkowania. Corocznie odbywają się tu m.in. Otwarte Ogólnopolskie Zawody Spinningowe „Salmo Parsęty”, „Święto Troci i Łososia”. Rzeka cieszy się dużym powodzeniem wśród wędkarzy z regionu oraz całej Polski. Wartość przyrodniczą siedlisk doliny Parsęty dostrzeżono obejmując je ochroną obszaru sieci Natura 2000. W 1992 roku powołano Związek Miast i Gmin Dorzecza Parsęty, zrzeszający 23 gminy w dorzeczu rzeki i jego sąsiedztwie. Związek został powołany w celu podejmowania działań w zakresie ochrony wód, ziemi, powietrza i krajobrazu. W dorzeczu Parsęty czynnie działa stowarzyszenie Towarzystwo Miłośników Parsęty, które zajmuje się ochroną rzeki i występujących w niej ryb oraz walką z kłusownictwem. Na Parsęcie są korzystne warunki do organizowania spływów kajakowych. Niektóre fragmenty rzeki przypominają strumienie górskie. W większości dostępna jest dla kajakarzy amatorów, choć są tu też odcinki trudne, wymagające częstego przenoszenia kajaków.

Pałac i park dworski w Cieszynie
Park w stylu angielskim został założony w sąsiedztwie eklektycznego pałacu w drugiej połowie XIX wieku. Obecnie zachowany ogród liczy około 5,5 hektara. Miłośnicy przyrody odnajdą w nim okazy złotokapu, oliwnika srebrzystego, daglezji zielonej, cyprysików Lawsona, jodeł i świerków. W pałacu znajduje się ośrodek wypoczynkowy.

Platany klonolistne
Platany klonolistne rosnące przy ulicy Świdwińskiej w Białogardzie są bardzo pięknymi okazami. Rosną na terenie zielonym nad rzeką Parsętą, przy budynku Powiatowego Urzędu Pracy. Obwód pnia jednego z nich wynosi 280 cm, a drugiego 275 cm. Oba drzewa zostały ustanowione pomnikami przyrody w 2001 r. na mocy uchwały Rady Miejskiej Białogardu. Drzewa nie są ogrodzone, można je swobodnie oglądać z bliska. Patrząc spod drzew w kierunku przejazdu kolejowego, wyłania nam się perspektywa z pięknym starym kolejowym mostem.

Plaża nad przeciwpożarowym zbiornikiem retencyjnym „Połczyn-Zdrój”
Na południe od miasta, w wyniku podpiętrzenia rzeki Wogra, powstało jezioro „Połczyn-Zdrój”, będące zbiornikiem wielofunkcyjnym, którego głównym zadaniem jest ochrona przeciwpożarowa miasta Połczyn–Zdrój. Na jego południowym brzegu znajduje się plaża. Na wyposażenie składają się obiekty małej architektury, ławki, wiaty ze stołami, boisko do gry w siatkówkę plażową oraz przenośna toaleta typu TOI–TOI.

Pomnik Orła Białego
Pomnik Orła Białego w Białogardzie znajduje się w pięknym otoczeniu, na terenie Parku Orła Białego. Historia pomnika jet długa, sięga początku XIX w. Pomnik powstał, gdy ówczesny burmistrz Białogardu Carl Friedrich Mücke postanowił założyć park w Białogardzie. Wówczas w centralnej jego części umieszczono postument, który był podstawą pomnika Wilhelma I, stojącego na rynku. Ten granitowy postument zawierał wówczas tablice upamiętniające zasługi cesarza. Po II wojnie światowej tablice te zamieniono na marmurowe zawierające następującą treść: "Ku czci poległych żołnierzy w walce z najeźdźcą niemieckim o Polskę, wolność i lud". Postument zwieńczono płaską rzeźbą orła piastowskiego. W 1950 r. orzeł został usunięty, a na cokole umieszczono wysoką kolumnę, a na niej orła z rozpostartymi do lotu skrzydłami. Wówczas też usunięto umieszczone tam wcześniej marmurowe tablice. Zastąpiono je kamienną tarczą z dwoma mieczami. Pomnik był kilka razy odnawiany, ale przetrwał w tej formie do dziś. Wokół pomnika posadzono kwiaty i ułożono plac z kostki brukowej. Pomnik znajduje się w otoczeniu drzew i zieleni.

Przystań kajakowa w Białogardzie
Przystań kajakowa w Białogardzie to teren rekreacyjny ogólniedostępny z miejscem na bezpłatny nocleg pod namiotem lub w kamperze. Na miejscu znajduje się parking dla pojazdów, stojaki dla rowerów, wiaty piknikowe ze stołami i ławkami, miejsce na ognisko, miejsca biwakowania, pomost spacerowy, pomost pływający, toaleta publiczna oraz prysznic. Toaleta i prysznic w sezonie są otwarte 24 godziny na dobę.
Korzystanie z urządzeń zapewniających dostęp do energii elektrycznej i wody poprzez słupki zasilania jest nieodpłatne. W celu zapewnienia dostępu ze słupków zasilania w miejscach biwakowania należy skontaktować się z administratorem, który udostępnia żetony umożliwiające dostęp czyli Białogardzki Ośrodek Sportu i Rekreacji Sp. z o.o., ul. Moniuszki 49, 78-200 Białogard, tel. 94 357 99 00.
Oprócz tego przy zadaszonych wiatach znajdują się słupki z możliwością ładowania sprzętu elektonicznego poprzez indukcję (telefon) oraz poprzez wyjście USB.

Ratusz
Ratusz w Złocieńcu znajduje się na rynku i został zbudowany w latach 1833-1863, na miejscu wcześniejszych budowli pełniących tą funkcję. Budynek, który możemy zobaczyć współcześnie powstał dzięki staraniom ówczesnego burmistrza miasta Karola Lentza. Budynek był pierwotnie siedzibą rady miejskiej, sądu oraz urzędu stanu cywilnego. Przed I wojną światową został on przebudowany, w wyniku czego powstał widoczny do dzisiaj na frontonie ratusza herb Złocieńca. Jest to biały zamek z dwoma wieżami, a na nim sokół, wszystko to przedstawione jest na niebieskim tle. Po wojnie miały tam siedzibę władze wojskowe oraz Urząd Bezpieczeństwa, sytuacja ta nie trwała jednak długo, ratusz ponownie stał się siedzibą władz miejskich i taką funkcję pełni do dzisiaj.
Ratusz jest budynkiem zbudowanym na planie prostokąta i posiada dwie kondygnacje, podzielone gzymsami. Przykryty jest dachem czterospadowym z kilkoma facjatami. Na rogach widoczne są boniowania. Główne wejście do budynku znajduje się od wschodu, prowadzą do niego kilkustopniowe schody. Na środku znajduje się płytki ryzalit zwieńczony półkolistą wystawką z herbem miasta na środku. W części północno-zachodniej usytuowana jest dobudówka z półkolistym dachem.
Budynek jest obecnie siedzibą Urzędu Miasta, więc jego oglądanie wewnątrz jest ograniczone.

Restauracja Palupe

Rynek Białogardzie

Samoobsługowa stacja naprawy rowerów

Sklep wielobranżowy A. Raksimowicz
Sklep wielobranżowy w Starym Worowie to miejsce przyjazne turystom, stworzone przez małżeństwo, które chętnie opowiada o atrakcjach i historii regionu. Stare Worowo to wieś na teren powiatu drawskiego, miejsce piękne i urokliwe gdzie rządzi spokój i cisza. Staramy się, aby w naszym sklepie był szeroki asortyment, więc gdy zapomnisz czegoś na wakacje z domu zajrzyj do nas. Posiadamy produkty regionalne: miody, krówki, wędzone ryby. Nasz sklep i otaczający go teren to miejsce gdzie możesz odpocząć pod parasolem w czasie wycieczki rowerowej.  W razie potrzeby znajdziesz u nas podstawowe narzędzia do naprawy roweru lub skorzystasz z toalety

Stare miasto
Stare miasto (rynek), obecny plac Wolności, jak w każdej miejscowości stanowił centrum życia miejskiego. Zabudowania w obrębie starego miasta w Białogardzie są dobrze utrzymane i stanowią jeden z najbardziej wartościowych elementów zabudowy miasta. Budynki rynku nie uniknęły jednakże wielu remontów i przebudowy, ze względu na liczne pożary, które trawiły miasto. Nie zachowała się niestety południowa pierzeja rynku, w jej miejsce został wybudowany w latach 60-tych XX w. budynek mieszkalny. Jest to budowla współczesna, niestety nie oddająca charakteru tego miejsca i znacznie odstająca od reszty zabudowań pod względem estetycznym. Oprócz ratusza najciekawsze są budynki w narożnikach rynku - kamienice przy zbiegu ulic Kopernika i Rycerskiej z wieżyczką i lukarnami w mansardowym dachu. Poza tym najbardziej okazałą kamienicą jest kamienica położona przy placu Wolności 11 reprezentująca styl eklektyczny, wpisana do rejestru zabytków. Tu należy zwrócić uwagę na dwie piękne rzeźby znajdujące się w niszach między oknami pierwszego pietra w elewacji frontowej. Wieść niesie, że rzeźby te zostały wykonane przez Boguslava Utecha, dziadka najsłynniejszego przedwojennego miejscowego artysty - Joachima Utecha. Losy kamienicy różnie się toczyły, zmieniała ona swoich lokatorów, prze wiele lat mieścił się tu bank PKO BP, obecnie jest siedziba władz powiatu białogardzkiego. Na głównym placu starego miasta - placu Wolności została urządzona szklana witryna przez która można oglądać odnalezione stanowisko archeologiczne.

Stare miasto
Stare miasto w Połczynie-Zdroju wpisane jest do rejestru zabytków, ponieważ zachował się tu średniowieczny układ urbanistyczny. Zabudowa śródmieścia Połczyna-Zdroju pod względem przebiegu ulic i lokalizacji budynków nie uległa znaczącym zmianom od początku istnienia miasta. Nawet wówczas, gdy zmieniano budowle szachulcowe na murowane, w obrębie starego miasta zachowano pierwotny ich układ. Zabudowa ma jednolity, zwarty charakter i styl architektoniczny. Miasto nie było otoczone murami, a jedynie wałem ziemnym i palisadą. Do miasta wjeżdżało się przez Bramę Czaplinecką oraz Bramę Kołobrzeską. W XIV w. rynek znajdował się w centrum miasta, miał kształt kwadratu a ratusz usytuowany był w jego centralnej części. Z ratusza do zamku prowadziła stroma uliczka (zachowana do dziś). Na przeciągu wieków miejsce to omijanie było przez znaczące wydarzenia. Uchroniło się również przed zniszczeniami w trakcie II wojny światowej. Począwszy od końca XIX w. zaczęły się stopniowe remonty poszczególnych kamienic znajdujących się w obrębie starówki. Zamek, dawniej należący do rodziny von Wedel, jest częścią starego miasta. Obok zamku w obrębie starówki znajduje się kościół pw. Niepokalanego Poczęcia NMP. Do kościoła warto wejść i go zwiedzić, ze względu na zabytkowe elementy jego wnętrza. Obecnie starówka w Połczynie-Zdroju jest bardzo ładnie utrzymana, jej remont i odnowa zakreśla coraz większe kręgi. Centrum rynku zajmuje plac Wolności. W średniowieczu na jego środku stał ratusz. Przed ratuszem stała figura naturalnej wielkości rycerza Rolanda, uznawanego za wzór cnót i symbol walki o prawa obywateli. Dzisiaj w centralnej części placu znajduje się fontanna w kształcie tulipana. Plac wyłożony jest brukiem, oświetlają go latarnie w stylu retro, co nadaje temu miejscu szczególnego uroku. W kamieniczkach okalających rynek znajdują się: Urząd Miejski, Urząd Stanu Cywilnego oraz punkt informacji turystycznej z bezpłatnym dostępem do internetu.
Stare miasto w Połczynie-Zdroju to nie tylko plac. Warto przespacerować się uliczkami znajdującymi się w obrębie starówki. Jedną z bardziej reprezentacyjnych uliczek jest ulica Grunwaldzka. Oprócz tego ulica ta kryje pewne tajemnice. Pod jej powierzchnią znajduje się jedno z najciekawszych znalezisk zawiązanych z początkiem dziejów miasta. Znaleziska dokonano w 1997 r. podczas prac ziemnych związanych z budową sieci gazowej i wymianą instalacji wodno-kanalizacyjnych. Wówczas na głębokości około 1,5 m odnaleziono warstwę okrągłych belek drewnianych ułożonych równolegle w poprzek ulicy. Jest to prawdopodobnie dawna nawierzchnia ulicy z okresu XIII-XIV w. Podobne znaleziska zostały odkryte również na ulicach 5 Marca i Mariackiej. Jednak odkrycie dawnej ulicy pod deptakiem jest szczególnie cenne, ponieważ  sugeruje, iż w średniowieczu prawdopodobnie przebiegał tędy Szlak Solny. Ulica Grunwaldzka musiała być dawniej ważnym miejscem dla karawan kupieckich wiozących sól z kołobrzeskich warzelni w kierunku południowym, na trakt do zamku Drahim i dalej w stronę Wielkopolski. Dzisiaj ulica Grunwaldzka zamknięta jest dla ruchu kołowego i stanowi deptak dla pieszych mieszkańców miasta i turystów. Znajdują się tu liczne sklepy i punkty gastronomiczne. Ulica zabudowana jest kamieniczkami 2 lub 3 kondygnacyjnymi pochodzącymi z II połowy XIX i początku XX w. Niektóre z kamienic wymagają remontów, ale to nie odbiera uroku uliczce, tym bardziej że niektóre z nich już odnowiono. Nawierzchnia ulicy wyłożona jest brukiem, oświetlona latarniami w stylu retro. Warto zwrócić uwagę na ułożony z kostki brukowej herb miasta, wkomponowany w nawierzchnię na początku deptaku od strony ul. 5 Marca. Deptak kończy się niewielkim placem. Na placu zwracają uwagę piękna zieleń oraz dwa stojące naprzeciwko siebie budynki. Jednym z nich, starszym, jest gmach szkoły podstawowej zbudowany w latach 1866-1867, charakteryzujący się bogatą formą architektoniczną. Wyróżnikiem tego stylu są elewacje z czerwonej cegły i zastosowanie kształtek ceramicznych tworzących bogatą dekorację plastyczną ścian. Drugim budynkiem przy placu jest siedziba poczty, która pochodzi z przełomu XIX i XX w.  Przed wejściem do budynku rośnie piękny pomnik przyrody. Jest to górujący nad całym skwerem dąb o obwodzie 320 cm, liczący ponad 120 lat. Inną uliczką, którą warto się przespacerować jest ulica 5 Marca. W chwili obecnej jest ona niemal całkowicie odnowiona.

Staromiejski układ urbanistyczny
W Złocieńcu do czasów współczesnych zachował się historyczny, XIV-wieczny układ Starego Miasta. Jego początki sięgają początków naszej ery. Wydarzeniem, które ukształtowało obecny wygląd miasta było nadanie mu praw miejskich. 13 grudnia 1333 roku bracia Hasso i Ludeke von Wedel dokonali lokacji miasta Falkenburg w oparciu o prawo magdeburskie. Złocieniec od samego początku był miastem prywatnym. Dominowała w nim ludność przybyła z terenów obecnych Niemiec. Wytyczono wówczas widoczną do dzisiaj charakterystyczną siatkę ulic oraz centralnie umieszczony rynek. Dynamiczny rozwój Złocieńca przerwała wojna trzydziestoletnia (1618-1648), a ciężki okres podtrzymał pożar z 1658 roku. Za sprawą otwarcia pierwszej na Pomorzu Zachodnim przędzalni wyposażonej w maszynę parową Złocieniec przeżywa ożywienie gospodarcze. Pomocne w tym było wyjście miasta spod zarządu prywatnych właścicieli i doprowadzenie kolei. Z pierwotnego założenia miejskiego do naszych czasów dotrwał jedynie kościół. Pewne wyobrażenie o dawnym Złocieńcu dają: XIX-wieczny ratusz, stojący w miejscu pierwszej budowli z XIV wieku oraz resztki zamku przy ulicy Ogród Pałacowy. Całość założenia Starego Miasta w Złocieńcu została wpisana do rejestru zabytków.

Toporzyk, miejsce postoju i obsługi rowerzystów
Miejsce postoju i obsługi rowerzystów.

Wilcze Jary
Wilcze Jary i średniowieczne grodzisko.