Amfiteatr w Złocieńcu
Amfiteatr w Złocieńcu to nowy obiekt, który został wybudowany kilka lat temu w trakcie zagospodarowywania terenu położonego nad rzeką Wąsawą pomiędzy ulicami Mickiewicza i 5 Marca. Cały zagospodarowany teren, którego częścią jest amfiteatr otrzymał oficjalną nazwę „Teren rekreacyjno-sportowy im. Włókniarzy”, wśród mieszkańców przyjęła się nazwa potoczna „teren między mostami”. Na amfiteatr składa się niezadaszona scena wykonana z kostki brukowej oraz widownia z drewnianymi ławkami. Widownia została wkomponowana w naturalne zbocze, łagodnie wznoszące się od rzeki w kierunku ul. Pustej. Przy scenie wykonane są przyłącza elektryczne wykorzystywane przy podłączaniu oświetlenia i nagłośnienia. Podczas organizacji imprez i koncertów nad sceną rozkładane jest przenośne zadaszenie chroniące przed ewentualnym deszczem. Złocieniecki amfiteatr jest miejscem, gdzie często są organizowane imprezy kulturalne i rozrywkowe, takie jak: Dni Złocieńca, Festyn rodzinny, Ogólnopolskie Dni Tkaczy czy koncerty zespołów i solistów. Dużym atutem amfiteatru jest jego położenie w ładnym miejscu i praktycznie w centrum miasta. W pobliżu amfiteatru znajdują się korty tenisowe, boisko do koszykówki i plac zabaw dla dzieci.

Budynek poczty
Wałcz był od wieków  ważnym punktem komunikacyjnym, tu krzyżowały się ważne szlaki handlowe, tędy wiódł też między innymi trakt pocztowy z Berlina do Królewca, intensywnie uczęszczany przez wozy pocztowe, dyliżanse i konnych posłańców. Wałecka stacja pocztowa była miejscem, gdzie można było nie tylko wymienić konie, ale i odpocząć. W sieć poczty konnej Wałcz włączony był już w XVIII wieku, w roku 1864 działała tu stacja telegraficzna, a w 1901 podłączono miasto do sieci telefonicznej.
Obecny budynek wałeckiej poczty został wzniesiony w 1885 roku z czerwonej cegły ceramicznej. Jego bryła jest mocno rozbudowana, gmach główny rozplanowany jest w kształcie zbliżonym do litery „L”, do niego od strony południowej, na tyłach podwórka przylega prostopadle oficyna zaprojektowana na planie o kształcie zbliżonym do trapezoidalnego. Budynek poczty ma dwie kondygnacje a jego bryła jest ciekawie rozbudowana, przypomina on zameczek z dwiema wieżami – cylindryczną, pięciokondygnacyjną od strony południowej i prostopadłościenną, czterokondygnacyjną od strony zachodniej. W pięciokondygnacyjnej wieżyczce mieści się klatka schodowa. Oficyna jest parterowa. Różnice w wysokości poszczególnych części budowli podkreślają jeszcze zróżnicowane w swych formach połacie dachowe.
Elewacja budynku wykonana jest w zasadzie w stylu eklektycznym z przeważającymi elementami neogotyckimi, jest nieotynkowana. Mury z czerwonej cegły zdobione są cegłą klinkierową akcentującą swym połyskiem i ciemniejszym odcieniem podział na poszczególne kondygnacje, gzymsy, parapety, obramowania portali, podwójne linie klinkierówki opasują też poszczególne piętra na ok. 3/5 wysokości pierwszej i drugiej kondygnacji oraz w połowie kondygnacji wyższych wieży. Siedmioosiowa fasada jest niesymetryczna, zaakcentowana trójkątnym szczytem w partii dachowej. Uroku dodają też połacie dachowe pokryte dwubarwną dachówką ceramiczną ułożoną w geometryczne wzory. Połacie dachowe dodatkowo zdobią okienka przykryte daszkami zwieńczonymi sterczynami. Otwory okienne i drzwiowe są zróżnicowanej formy i wielkości – na pierwszej kondygnacji są to okna triforyjne z łukowymi blendami zdobnymi kolorowymi mozaikami nawiązującymi do historii poczty oraz z bocznymi kolumienkami wykonanymi z elementów szkliwionych klinkierowych i wypalanych na zmianę.  Równie piękne mozaiki o tematyce pocztowej zdobią wybrane miejsca budynku, można też zauważyć płaskorzeźbione elementy typu trąbka pocztyliona. Wnętrze budynku również utrzymane w takim samym klimacie, warto więc wejść do środka budynku, by rozejrzeć się po ciekawie urządzonej sali głównej. Przy okazji można kupić widokówki z Wałcza i regionu.
Zgodnie z ówczesną manierą budynek utrzymano głównie w neogotyckim stylu odmiany „bałtyckiego gotyku”. Był to wówczas jeden z licznych gmachów poczt pruskich z końca XIX wieku, stawianych wzdłuż trasy Berlin do Królewiec, warto jednak pokreślić, iż jest to jeden z ciekawszych gmachów pocztowych w regionie.

Buk pospolity
Buk pospolity został objęty ochroną jako pomnik przyrody Rozporządzeniem nr 2/99 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 30 marca 1999 roku. Obwód pnia tego okazu wynosi 545 cm. Drzewo osiąga wysokość 35 m.

Centrum Informacji Turystycznej w Wałczu
Centrum Informacji Turystycznej w Wałeckim Centrum Kultury w Wałczu powstało w 2007 roku.
CIT udziela informacji na temat noclegów i punktów gastronomicznych, atrakcji turystycznych i zabytków na terenie Wałcza i okolic, a także o najważniejszych instytucjach na terenie Pojezierza Wałeckiego i wypożyczalniach sprzętu turystycznego. Dostępne są tu materiały informacyjne dotyczące zabytków, historii, turystyki i rekreacji z terenu Pojezierza Wałeckiego, materiały promocyjne, widokówki, długopisy, breloczki, foldery, mapy, ulotki, informatory.
Do dyspozycji jest kiosk multimedialny z dostępem do Internetu.
Informacje udzielane są w języku polskim oraz angielskim.

Centrum Informacji Turystycznej w Złocieńcu
Centrum Informacji Turystycznej jest prowadzone przez Referat Strategii, Rozwoju Gospodarczego i Promocji Gminy Urzędu Miejskiego w Złocieńcu. Obsługuje turystów krajowych i zagranicznych oraz  udziela informacji o ofercie turystycznej i promocyjnej  miasta i gminy wszystkim zainteresowanym. CIT prowadzi także sprzedaż materiałów promocyjnych  i pamiątek ze Złocieńca, takich jak:  koszulki, pocztówki, długopisy, maskotki, kalendarze, kubki, itp. Pracownicy Informacji Turystycznej w Złocieńcu udzielą pomocy w zakresie informacji dotyczącej: bazy turystycznej i wypoczynkowej, bazy gastronomicznej, infrastruktury turystycznej, wypożyczalni rowerów, wypożyczalni sprzętu wodnego, ciekawych miejsc na terenie miasta i gminy, imprez turystycznych, sportowych i kulturalnych. W biurze informacji turystycznej można kupić mapy regionu, przewodniki turystyczne oraz książki związane z historią Złocieńca. Można tam także otrzymać materiały nieodpłatne, m.in. plan miasta, wykaz bazy noclegowej, ulotki i foldery usługodawców branży turystycznej i gastronomicznej.
Informacje udzielane są w języku polskim oraz angielskim.

Dworzec kolejowy
Budowę linii kolejowej prowadzącej przez Wałcz planowano już w połowie XIX wieku, ale prace budowlane zostały ukończone dopiero w 1881 roku. Dworzec wraz z linią kolejową prowadzącą z Wałcza do Piły oddano uroczyście  do użytku 1 listopada 1881 roku.
Zespół dworcowy stanowiły wówczas: budynek główny, magazyn towarowy, toalety oraz budynek mieszkalny. Były to oddzielne, wolno stojące obiekty. W miarę rozwoju kolejnictwa w regionie i tworzenia nowych połączeń kolejowych, Wałcz stał się stacją węzłową, konieczna była więc rozbudowa infrastruktury. Na początku XX wieku dobudowano lokomotywownię z obrotnicą, kolejową wieżę ciśnień, dodatkowe budynki mieszkalne, powiększono magazyn, powstały oczywiście również nowe torowiska, pozwalające na jednoczesne przejazdy większej ilości pociągów. W latach dwudziestych konieczne były dalsze inwestycje – powstała tu dworcowa restauracja i mieszkania dla kolejarzy. Wybudowano też nastawnię.  Do czasów obecnych zachował się zasadniczo układ dworca z trzydziestych XX wieku, stanowiąc typowy przykład budownictwa kolejowego z przełomu XIX i XX w. Po 1945 roku zmiany, jakie wprowadzono były niewielkie, polegały przede wszystkim na modernizacjach technicznych i remontach oraz dostosowywaniu pomieszczeń do aktualnych potrzeb użytkowych. W budynku mieszkalnym mieściły się przez jakiś czas na przykład: przychodnia, biura i posterunek policji.
Wygląd poszczególnych budynków do chwili obecnej pozwala zauważyć poszczególne etapy rozbudowy – widoczne jest zróżnicowanie architektoniczne i stylistyczne. Zespół, pierwotnie składający się z pięciu wolnostojących budynków o wystroju eklektycznym, był stopniowo rozbudowywany aż do lat 30 XX wieku, nowsze budynki otrzymały wystrój modernistyczny. Budynki główne zostały wymurowane przy użyciu czerwonej cegły ceramicznej, a na kolejne fazy budowy wskazuje zmienny jej odcień. Bryła budynku głównego posadowiona została na planie nieregularnego prostokąta, wzbogaconego ryzalitami, jest ona zróżnicowana pod względem wysokości. Elewacja frontowa jest dwunastoosiowa, dzielona ryzalitami. Elementami zdobnymi są przede wszystkim ceglane lub tynkarskie detale architektoniczne: profilowane gzymsy cokołowe i miedzy kondygnacyjne, proste i nadwieszone gzymsy podokienne oraz tynkowane pasy w obrębie drugiej kondygnacji i szczytów. Okienne i drzwiowe otwory otrzymały kamienne opaski i zwieńczenia pełno łukowymi i odcinkowymi nadprożami. Elewacja wschodnia, czyli peronowa jest dziesięcioosiowa, jej  wystrój architektoniczny nawiązuje do wyglądu elewacji frontowej. Szczyt południowy otrzymał zdobną snycerkę więźby dachowej.
Pozostałe budynki mają w zasadzie jednorodną formę architektoniczną, dostosowaną ich przeznaczenia. Na przykład magazyn spedycyjny ma z dwóch stron rampy  - od strony ulicy i od strony peronu oraz metalowe, wielokwaterowe okna zabezpieczone kratami.
Zespół dworca obecnie przeznaczony jest do remontu. Rozważane jest przeznaczenie go na potrzeby Muzeum Ziemi Wałeckiej.

Galeria Kazimiery Szatkowskiej i innych artystów gminy Wałcz w Karsiborze
Otwarcie Galerii Malarstwa Kazimiery Szatkowskiej 17 marca 2017 o godz. 18.00.

Głaz pamiątkowy
Głaz upamiętnia jedno z wydarzeń operacji pomorskiej. Został ufundowany przez kombatantów Wojska Polskiego w 1970 roku. Widnieje na nim tablica z napisem: "2 marca 1945 roku 18 P. P. 6 DP, uczestnicząc w operacji pomorskiej 1 Armii Wojska Polskiego opanował Świerczynę i rozwinął natarcie w kierunku na Złocieniec."

Jezioro Wąsosze
Jezioro Wąsosze, zwane też Wąsowem, jest największym jeziorem Równiny Wałeckiej, jego powierzchnia wynosi ok. 350 ha. Głębokość średnia jeziora wynosi 3,5 m, a w najgłębszym miejscu jest to 8,5 m – nie jest to jezioro tak głębokie, jakiego można się spodziewać po wielkości akwenu. Wody tego jeziora należą do jednych z najczystszych w Polsce, być może dzięki słabemu zagospodarowaniu i małemu wpływowi działalności ludzkiej na jezioro. Jezioro w kształcie wydłużonym, jest zaliczane do jezior polodowcowych i ma bardzo urozmaiconą linię brzegową, która skrywa wiele tajemniczych zakamarków. Czysta woda, bogata fauna i flora powodują, że jezioro Wąsosze staje się ważnym miejscem na mapie Pojezierza Drawskiego, który należy zdecydowanie odwiedzić, pomimo trudności z dostaniem się do jeziora – Wąsosz zazdrośnie broni swoich brzegów. Dzikość jeziora i jego niezbadane tereny dodają tylko uroku i zachęcają do odpoczynku zwłaszcza osoby, które poszukują miejsca oddalonego od skupisk ludzkich, ceniących ciszę przerywaną co najwyżej przez odgłosy okolicznych lasów bądź wodnego ptactwa. Brak tłoku nad i na jeziorze zachęca nie tylko wędkarzy, ale również amatorów sportów wodnych – chociaż w okolicy nie funkcjonuje żadna wypożyczalnia sprzętu wodnego, trzeba go przywieźć ze sobą. Wokół jeziora rosną lasy mieszane, z przewagą sosnowych, wśród których są wydeptane ścieżki spacerowe, idealne na wycieczki rowerowe. W wodach Wąsosza pływają takie ryby, jak węgorze, szczupaki, okonie, leszcze, płocie i karpie.

Jezioro Zamkowe
Jezioro Zamkowe, o powierzchni 133 ha, osiąga głębokość maksymalną aż 41 m, zaś jego średnia głębokość wynosi ok. 12,9 m. Linia brzegowa jest stosunkowo regularna, o wydłużonym kształcie, który na północy wcina się w tereny miasta Wałcz. Obwód jeziora ma prawie 11 km. Od strony południowej akwen ma dopływ z pobliskiego bagna oraz odpływ w części północnej, który za pomocą krytego kanału, przepływa przez miasto i łączy się z odpływem jeziora Raduń. Po północnej stronie umiejscowiona jest przystań żeglarska, w okolicy której przebiega droga krajowa nr 10. Linia brzegowa na terenie miasta jest zabudowana budynkami, w pozostałej części jezioro otoczone jest przez łąki, tereny rolne i działki rekreacyjne.
Bliskość miasta sprawia, iż mieszkańcy Wałcza chętnie wypoczywają nad wodami jeziora. Razem z licznymi parkami i terenami zielonymi miasta tworzy piękną panoramę i jest idealnym miejscem do wytchnienia od codzienności. Dzięki wspomnianej wcześniej przystani oraz zgodzie na używanie jednostek pływających, napędzanych silnikami spalinowymi, jest ważnym miejscem sportu i rekreacji dla okolicznej ludności. W latach 80 XX w. Jezioro Zamkowe było zanieczyszczone, jednak sukcesywnie z roku na rok stan wód ulega poprawie, m.in. dzięki urządzeniom napowietrzającym. Od 2003 r. akwen jest zarybiany m.in. szczupakami, okoniami, karpiami, sandaczami oraz węgorzami i pozostaje pod opieką koła Polskiego Związku Wędkarskiego Wałcz-Miasto. Wędkarze znajdą tu więc wiele atrakcyjnych miejsc do połowu ryb. W bezpośrednim sąsiedztwie jeziora, przy ul. Orlej 11, można zwiedzić zbudowany na początku XX w. w stylu neogotyckim kościół św. Antoniego, pierwotnie będący świątynią protestancką, po wojnie przekształcony w miejsce kultu wyznania rzymskokatolickiego.

Kościół filialny pw. Narodzenia NMP
Już we wczesnym średniowieczu istniało tu słowiańskie grodzisko, jednak wzmianka o funkcjonowaniu wsi pochodzi z 1565 r. - jest prawdopodobne, iż już wtedy istniał tu kościół, zbudowany w czasie zakładania wsi przez ród Golców z Kłębowca. Prawdopodobnie od 1629 działali tu pastorzy protestanccy, wzmiankowani są m.in. Daniel Bathenius i Johann Scheffler.  Od 1817 roku gmina protestancka w Karsiborze przestała istnieć jako samodzielna i została przyłączona do gminy w Golcach, a jednak dwa lata później w 1819 roku, na miejscu poprzedniego, pobudowany został tu nowy kościół, istniejący do dziś. Obecnie należy on do parafii pw św. Wawrzyńca  w Rudkach, dekanat Mirosławiec, poświęcony został 8.09.1945. Do kościoła przeniesiono w 1946 roku zabytkowy, barokowy ołtarz pochodzący z kościoła w Wielbokach. W 1960 roku przeprowadzono konserwację budynku, 1961 roku został wpisany na  listę zabytków, w 1978 wykonano przybudówkę, około 1981 roku wymieniono pokrycie dachu. W 1987 roku w pobliżu wybudowano nowy kościół i od tej pory zabytkowa świątynia jest wyłączona z użytku.
Jest to budynek zbudowany na cokole z kamieni narzutowych, ściany zaś wykonane zostały z w konstrukcji ryglowej wypełnionej murem z wypalanej cegły, tylko jedna ze ścian, zachodnia jest całkowicie wymurowana z cegieł, których wymiary wskazują, iż pochodzą one z przełomu XIX i XX wieku, zatem w tym czasie dokonano całkowitej wymiany tej ściany, łącznie ze wstawieniem nowej stolarki okiennej i drzwiowej w tej elewacji oraz wymianę niektórych pozostałych okien. Wówczas wydzielono również wewnątrz ściankami kruchtę pod emporą organową.
Kościół został zaprojektowany na planie prostokąta, salowy. Ze strony wschodniej dobudowana jest zakrystia, zaś po stronie zachodniej sześciokątna wieża, wyrastająca o jedną kondygnację ponad korpus główny. Wieża ta przykryta jest iglicowym dachem, którego połacie w swej dolnej części załamują się do wewnątrz. Nad zakrystią umieszczono prosty dach pulpitowy. Korpus główny przykryty jest dachem naczółkowym. Ściana szczytowa i ściany wieży zostały oszalowane pionowo deskami. Warto zwrócić uwagę na ciekawie profilowany gzyms koronujący ściany nawy.

Kościół filialny pw. św. Heleny
Kłębowiec to wieś określana jako klasztorna, kiedyś należała do zakonu templariuszy lub joannitów, niestety, dokładne wzmianki na ten temat nie zachowały się. Od XVI wieku do 1785 roku należała do rodziny Golców. Wiadomo, że pierwszy kościół w tej miejscowości został zbudowany w 1499 roku i był on filią parafii św. Mikołaja w Wałczu. W 1535 roku właściciel wsi przekazał kościół protestantom. W 1720 roku Trybunał Koronny oddał świątynię katolikom, a w 1740 roku decyzją biskupa poznańskiego powróciła ona pod wezwanie św. Heleny. W 1857 drewniany kościół spłonął w wyniku pożaru.
Nowy kościół został zbudowany dopiero w latach 1925/26. Jest to budynek bezstylowy, zaprojektowany na planie prostokąta, z półkolistym prezbiterium oraz małą zakrystią na planie prostokąta przylegająca do ściany bocznej prezbiterium. Nad częścią przednią budynku wznosi się niska, czworokątna, oszalowana wieżyczka z małymi okienkami zamkniętymi drewnianymi żaluzjami. Wieżyczka zwieńczona jest sześcioboczną, drewnianą sygnaturką, przykrytą cebulastym ożebrowanym hełmem zakończonym metalowym krzyżem, na którym przypięta jest cierniowa korona.  Budynek jest w całości otynkowany. W ścianach bocznych znajdują okna wykończone łagodnymi łukami, przy czym w ścianie zachodniej widnieją trzy okna, natomiast we wschodniej dwa okna i boczne wejście, a nad nim okrągłe okno. Okna te opasają obramienia z ciemnobrązowego tynku z ozdobnym klinem u szczytu. Podobne okna znajdują się w trzech ścianach prezbiterium. Okna wypełniają witraże. Jedynie okno zakrystii ma kształt zbliżony do kwadratu i pozbawione jest witraży. Zakrystia przykryta jest jednospadowym dachem, prezbiterium czterospadowym, korpus główny ma dwuspadowy dach. Dodatkową ozdobą są skromne gzymsy podokapowe.

Kościół parafialny pw. Matki Bożej Różańcowej
Kościół klasycystyczny wybudowany został w 1830 roku. Stanowi obiekt zabytkowy.

Kościół parafialny pw. św. Wawrzyńca
Pierwszy kościół w tej miejscowości został zbudowany w 1665 roku, była to niewielka drewniana świątynia, którą dwukrotnie przebudowywano, ze względu na zwiększającą się ilość parafian, jak i zniszczenie drewnianej konstrukcji. Te prace remontowe były przeprowadzane w XVIII i XIX wieku. Na początku XX wieku świątynia miała konstrukcję ryglową.
W latach trzydziestych XX wieku kościół został niemal całkowicie rozebrany, pozostała jedynie wieża. Ma ona konstrukcję szkieletową, całkowicie oszalowaną pionowo deskami. W wieży mieści się wejście główne do którego prowadzą murowane schodki i podjazd dla niepełnosprawnych. Drzwi wejściowe są dwuskrzydłowe, drewniane zdobne płycinami w kształcie prostokątów o różnych proporcjach. Nad drzwiami podwójny daszek – metalowy w kształcie półparasola podtrzymywany przez ozdobną metaloplastykę i współczesny wykonany z pleksiglasu. W dolnej części wieży mieści się kruchta. W górnej kondygnacji wieży, w ścianie frontowej znajduje się niewielkie, prostokątne okienko, zasłonięte drewnianymi żaluzjami. Wieża przykryta jest blaszanym czterospadzistym namiotowym daszkiem i zwieńczona metalowym krzyżem. Do wieży dobudowany został korpus główny kościoła w stylu eklektycznym o cechach neoromańskich i neogotyckich. Wzniesiony został na podmurówce z kamieni polnych. Ściany ceglane zostały otynkowane, z cegły ceramicznej wykonano jedynie opaski wokół okien, drzwi oraz gzymsy podokapowe. Okna otrzymały ciekawą formę –pięcioboków o wydłużonych ścianach bocznych. Do korpusu głównego dobudowane są dwa aneksy – pierwszy boczny na planie kwadratu, drugi, mieszczący prezbiterium na planie prostokąta o ściętych kątach zewnętrznych. Przy kościele znajduje się drewniana dzwonnica w typie krosna a w niej dwa zabytkowe dzwony. Jeden z nich został odlany w 1669 roku przez Lotaryńczyka Franciszka Dubois a ufundowany przez Rudigera von Golz, drugi dzwon pochodzi z roku 1676. Na wyposażeniu kościoła są też zabytkowe organy zbudowane przez Edwarda Wittka z Elbląga w 1932 roku. Kościół w obecnej formie został zbudowany jako świątynia ewangelicka, został więc po przejęciu przez katolików poświęcony 8 czerwca 1945 roku i od 27 lutego 1945 jest kościołem parafialnym.

Kościół parafialny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Gotycka świątynia została wzniesiona najprawdopodobniej w XV wieku. W trakcie pożaru, który miał miejsce w 1658 roku uległo nieodwracalnemu zniszczeniu gotyckie sklepienie, które zostało zastąpione belkowanym. W latach 1847-1849 przeprowadzono w kościele gruntowny remont, który przyczynił się do zatarcia pierwotnego stylu. Usunięto wówczas zewnętrzne przypory, gotyckie łuki okien, a nieciekawy tynk przykrył oryginalną fakturę cegieł i kamieni, z których powstała świątynia. W 1879 roku starą wieżę zastąpiła nowa, zbudowana w stylu gotyckim. W latach 1936 – 1937 prowadzono kolejną przebudowę, w wyniku której bryła kościoła otrzymała obecny wygląd. Po drugiej wojnie światowej wymieniono witraże, organy a także zmieniono wygląd fasady świątyni. Świątynia pełni funkcję kościoła parafialnego rzymskokatolickiej parafii pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Złocieńcu.

Kościół pw. św. Wojciecha
Obecny kościół stoi w miejscu XVI-wiecznej świątyni o konstrukcji szkieletowej. W latach 1887-88 rozebrano go ze względu na „zużycie konstrukcji drewnianej i spękanie murów”. Na jego miejscu w latach 1889-91 wybudowano w stylu neogotyckim dwunawowy kościół i pięciokondygnacyjną dzwonnicę. Jako budulca użyto licowanej cegły. Nawa główna posiada półkoliste prezbiterium, w jego centralnym miejscu umieszczono ołtarz główny przeniesiony z rozebranego kościoła. Na emporze muzycznej zainstalowane są pneumatyczne organy, które sprowadzono z Zurychu. Świątynia pełni funkcję kościoła parafialnego rzymskokatolickiej parafii pod wezwaniem Wojciecha Biskupa Męczennika w Wierzchowie.

Licznik Rowerowy Rudki
Licznik jest położony na trasie Strego Kolejowego Szlaku (nr 15) na trzecim etapie (Złocieniec - Wałcz). Licznik znajduje się w lesie na asfaltowej drodze rowerowej wybudowanej w 2025 r. Trasa jest płaska ponieważ została wybudowana na dawnym torowisku. Odcinek na którym umiejscowiono licznik łączy ze sobą Świerczynę i Kolno.

Miejsce odpoczynku
Wiata na skraju polany.

Most wiszący "Kłosowski"
Od wielu lat istniał most łączący wałecką Bukowinę z leśnym terenem, leżącym po drugiej stronie jeziora Raduńskiego. Od nazwy owego lasu zwany był mostem Kłosowskim. Zanim ten most powstał, aby dostać się na drugą stronę, trzeba było wędrować dookoła jeziora Raduń, bądź korzystać z usług przewoźnika, który dysponował łodzią. Bywało, że ów przewoźnik nie zawsze słyszał przywoływanie, kiedy był na przeciwnym brzegu… Zimą 1890/91 po długich przygotowaniach w najwęższym miejscu jeziora zbudowano most. Mieszkańcy i turyści mogli wygodnie spacerować po Bukowinie i Lesie Kłosowskim. Budując most nie przewidziano jednak, że będzie on przeszkodą dla statków – była to drewniana, niezbyt wysoko zawieszona konstrukcja . W 1910 roku mieszkaniec Wałcza, który przeprowadził się do Berlina, podarował miastu dwa stateczki parowe. Stateczki miały dość wysokie kominy, więc konieczne okazało się podwyższenie mostu w jego środkowej partii, co dodało mu malowniczości. Taki właśnie most był ulubionym motywem na przedwojennych widokówkach a także miejscem romantycznych spotkań. Istnieje nawet legenda o tym mostku i nieszczęśliwej miłości:
Otóż ponad 100 temu, pięknego, wiosennego dnia na mostku tym stała, osłaniając się od słonecznych promieni koronkową parasolką Julia – młodziutka mieszkanka Wałcza. Obok niej stało jeszcze kilka osób z jej rodziny – ojciec, matka, młodszy brat. Wtedy na jeziorze pojawiła się łódź z zawzięcie wiosłującym młodzieńcem. Spojrzał on na grupę ludzi stojących na moście i powiosłował dalej. Julia jednak spojrzawszy na wioślarza zakochała się w nim od razu swą pierwszą, młodzieńczą miłością. Od tego dnia wyciągała więc rodzinę na częste  spacery nad jezioro Raduńskie, czasem wymykała się sama, licząc, że znowu zobaczy obiekt swych westchnień. Rzeczywiście, parę razy jej się to udało a  spotkania te podsycały jej uczucie. Śniła o chwili, kiedy wreszcie poznają się osobiście, wyobrażała sobie kolejne spotkania, oświadczyny, wreszcie ślub.
Po jakimś czasie zamienili kilka grzecznościowych słów. Wprawdzie młodzieniec wyglądał na zainteresowanego Julią, ale nigdy ich znajomość nie rozwinęła się tak, jak to sobie wymarzyła dziewczyną. Sportowiec nie zamierzał  odegrać roli Romea. Miał na imię Uwe i chętnie rozmawiał z Julią, żartował, zaprosił ją nawet wraz z bratem na przejażdżkę łodzią. Julia oczekiwała na coś więcej. Któregoś dnia Uwe powiedział, że wyjeżdża na dwa miesiące do domu, do Berlina, ale wróci, by kontynuować trening. Zasmuciło to Julię, ale w jej sercu pojawiła się nadzieja – może Uwe chce porozmawiać z rodziną na ich temat? Może jego rodzice zaakceptują ją i może wreszcie znajomość potoczy się tak, jak w jej marzeniach?
I Julia zaczęła snuć marzenia coraz śmielej. Uwierzyła w nie do tego stopnia, że przedstawiła rodzicom swe marzenia jako rzeczywistość. Opowiedziała, że Uwe pojechał rozmawiać z rodzicami o ślubie. Była dobrą partią, ojciec jej był zamożnym kupcem, przyszły zięć  mógł więc liczyć na dobry posag. Rodzina zaczęła planować  wesele. Julia oglądała modele ślubnych sukni, ostatecznie postanowiono dokonać zakupu w Berlinie, w najbardziej znanej i najdroższej firmie. Gdy Julia oglądała suknie, obok kupowała ślubny strój inna panna – piękna, smukła blondynka o zielonych oczach. Te oczy utkwiły Julii w pamięci, były jak woda w jeziorze Raduńskim.
Radosny był powrót ze ślubną suknia do Wałcza. Julia cieszyła się jak dziecko, wyobrażając sobie siebie w roli panny młodej a później – szczęśliwej żony. Zaplanowała też podróż poślubną – wybrała romantyczny miesiąc miodowy w Wenecji. Tak minęły dwa miesiące. Dziewczyna z niecierpliwością oczekiwała ukochanego, będąc całkowicie pewna jego oświadczyn. Codziennie stała na mostku Kłosowskim, wyczekując znajomej łodzi. Wreszcie zobaczyła, jak płynie. Serce radośnie zabiło, lecz nagle ze zdziwieniem przetarła oczy – w łodzi wraz z Uwe siedziała jakąś dziewczyna! Uwe wesoło pomachał Julii ręka a popłynąwszy blisko zawołał: - Witamy pannę Julię! Chciałbym przedstawić moją żonę – oto ona –Gertruda von Wenzlau! I Julia zobaczyła piękna kobietę z zielonymi oczami – tak zielonymi, jak woda w jeziorze! Skinęła jej głową, lecz ze ściśniętego gardła nie udało jej się  wydobyć ani słowa. Odwróciła się i pobiegła do domu.  Przepłakała trzy dni i trzy noce, nie mówiąc rodzinie, co się stało. A kiedy przestała płakać, wyciągnęła z szafy ślubną suknie, ubrała ją i wyszła z domu. Jak w lunatycznym śnie skierowała się w stronę mostka. Chwilę stała na nim, patrząc w wodę, która przypominała jej oczy Gertrudy. Ten kolor to moja śmierć... – pomyślała Julia i skoczyła do wody.
Przez wiele lat ponoć widywano na mostku Kłosowskim białą postać w ślubnej sukni. Teraz, kiedy na jego miejscu jest most wiszący – duch Julii pojawia się na brzegu jeziora, szukając starego drewnianego mostu, by z niego wypatrywać, czy ukochany nie nadpływa łodzią...
W czasie działań wojennych most uległ zniszczeniu, po jakimś czasie polscy żołnierze w czynie społecznym zbudowali nowy drewniany most, który w 1978 roku zamieniono na stalowy most wiszący. Most wiszący na jeziorze Raduńskim, stanowiący obecnie jedną z atrakcji turystycznych Wałcza.

Mural Złocieniecki 2017 w Złocieńcu
Autorem projektu końcowego jest dr arch. Radosław Barek we współpracy z Dominikiem Dziedziną.

Odcinek Wierzchowo - Wąsosz w złym stanie.
Na odcinku leśnym o długości około 2km Wierzchowo - Wąsosz droga pożarowa nr 10 o nawierzchni gruntowej. Miejscowo piach lub błoto w porze deszczowej.

Park Żubra
Park miejski obecnie nazywany Parkiem Żubra powstał na początku XVIII wieku u podnóża złocienieckiego zamku i do 1945 r. nazywany był ogrodem zamkowym. Pierwotnie był prywatną własnością rodziny von Griesheim i był niedostępny dla mieszkańców Złocieńca. Nie brakowało tam wspaniałej i różnorodnej roślinności. Oprócz rodzimych gatunków drzew i krzewów dużo było w nim roślin egzotycznych. Wzdłuż alejek i ścieżek stały wielkie donice z zachwycającymi okazami roślin. Na okres zimowy donice były przenoszone do zamkowej oranżerii. Obecna nazwa parku pochodzi od jego pierwszego powojennego opiekuna, którym był Jan Żuber. Nowa nazwa "Park Żubra" na tyle mocno przyjęła się wśród mieszkańców miasta, że stała się oficjalną nazwą. Głównym i najciekawszym elementem parku jest, biegnąca po jego wschodniej stronie, Aleja Grabowa. Tworzą ją fantastycznie ukształtowane ręką ogrodników 83 graby, których korony splatają się ze sobą dając wrażenie zielonego tunelu. W centralnej części występuje wiele cennych drzew, w tym kilkusetletnie pomniki przyrody, m.in. graby, buki, dęby, lipy, cisy i kasztanowce. W 2009 roku park przeszedł renowację. Usunięto samosiejki, dokonano nowych nasadzeń, wyremontowano alejki i ustawiono tablice informacyjne. Rok później wytyczono ścieżkę przyrodniczo - dydaktyczną. Obecnie park jest ulubionym miejscem odpoczynku mieszkańców Złocieńca. Zagląda tu także wielu turystów, a dla uczniów miejscowych szkół w parku prowadzone są zajęcia edukacyjne z przyrody i ekologii.

Pałac i park dworski
Park został założony wraz z budową pałacu, która miała miejsce w latach 1851-1853. Wówczas powstał istniejący do dzisiaj około 22 hektarowy ogród w stylu angielskim z aleją dojazdową. Od 1972 roku w pałacu mieści się Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy, w związku z czym zwiedzanie pałacu i parku jest ograniczone.

Pałac i park dworski w Wąsoszu
Park dworski powstał w II połowie XIX wieku. Tworzy otoczenie dla zabytkowego, stylowego pałacu. Jest to park o charakterze angielskim. Na jego terenie znajduje się okazały starodrzew, a tworzą go m.in.: buki, lipy drobnolistne oraz świerki. Jest to obszar wpisany do rejestru zabytków.

Pałac Siemczyno
Zespół pałacowo-folwarczny w Siemczynie to urokliwe miejsce położone między Czaplinkiem a Złocieńcem, w centrum województwa zachodniopomorskiego, na Pojezierzu Drawskim. Sama wieś Siemczyno (wcześniej Heinrichsdorf oraz Henrykowo), położona nad Zatoką Henrykowską jeziora Drawsko, powstała w 1292 roku. W zabudowaniach folwarcznych zlokalizowany jest hotel i restauracja, a w barokowym pałacu, wybudowanym w latach 1722 – 1726, dwa muzea (Interaktywne Muzeum Baroku oraz Uniwersalium Rzemiosł Różnych). Będąc na miejscu, warto  wybrać się na spacer po wsi „Henrykowskim Szlakiem w Siemczynie”. Trasa szlaku przebiega przez zabytkowy park z aleją grabową oraz wieś Siemczyno i okolice. Poszczególne przystanki trasy są oznaczone tablicami. Informacje na poszczególnych tablicach opisują budynki i miejsca ze wskazaniem na ich historyczne funkcje. Na terenie folwarku znajduje się również Kuźnia Ceramiczna, gdzie prowadzone są warsztaty lepienia w glinie.
Gościom hotelowym oferujemy 29 klimatyzowanych pokoi w budynku głównym oraz 5 pokoi z aneksem kuchennym i osobnym wejściem. W ofercie restauracji znajdą Państwo tradycyjne dania kuchni polskiej.
Pałac Siemczyno to doskonała baza wypadowa na wycieczki rowerowe, podczas których można eksplorować piękno Pojezierza Drawskiego. Wzgórza, lasy, jeziora, rzeki, łąki oraz okoliczna fauna, zachęcają do aktywnego rowerowego wypoczynku, a coraz to lepsza infrastruktura ścieżek rowerowych zaprowadzi nas w zupełnie nowe miejsca.

Pałac Siemczyno - Interaktywne Muzeum Baroku - Uniwersalium Rzemiosł Różnych
W dużym, liczącym około 3,4 ha, założonym jeszcze w latach 30-tych XVIII wieku, parku, składającym się z dębów, lip, klonów, świerków, kasztanowców, pięknej grabowej alei kryje się największy i najpiękniejszy w okolicach Czaplinka pałac.
Wybudowany został w latach 1722-1726 w stylu barokowym, później został powiększony i przebudowany. Wzniesiono go na planie podkowy, z tarasem pośrodku, część środkowa nakryta jest mansardowym dachem, lewe skrzydło piętrowe, prawe to niska przybudówka. Z dawnego wyposażenia pozostało niewiele, są fragmenty dwóch kominków, resztki jednego pieca z holenderskich kafli, oraz gipsowe sztukaterie w jednej z sal pałacowych na piętrze. Do końca XVIII wieku pałac był własnością rodu Golców, w XIX wieku należał do rodu von Arnim, do 1945 r. należał do rodziny von Bredow. Teraz mogą Państwo odwiedzić to niezwykłe miejsce i poczuć magię Siemczyna.
W pałacu działają dwa niezwykłe muzea – Interaktywne Muzeum Baroku i Uniwersalium Rzemiosł Różnych
Interaktywne Muzeum Baroku zlokalizowane jest w obszernych pałacowych piwnicach. W poszczególnych salach, zorganizowano wg analizy historycznej, ale również wyobraźni tworzących, w jaki sposób mógł funkcjonować dwór barokowy, jakie poszczególne pomieszczenia i gabinety mogły znajdować się w takim pałacu i jak wyglądało codzienne życie mieszkańców.
To nie jest zwykłe muzeum, tu możesz dotykać, poszukiwać i pytać.
Ogromne pałacowe strychy natomiast, przyciągają odkrywców ekspozycją prezentującą dawne rzemiosła (m.in. garncarstwo, bednarstwo, kotlarstwo). Przez okna można podziwiać panoramę okolicy, a widok porównać z fotografiami sprzed kilkudziesięciu lat. Przepięknie zachowana więźba dachowa ukazuje kunszt dawnych architektów, który zadziwia współczesnych. Uniwersalium to nie tylko ekspozycja, to również żywe spotkanie ze sztuką rzemieślniczą i pierwsze kroki przyszłych budowniczych. Niezwykła przestrzeń pobudza wyobraźnię i sprawia zwiedzającym mnóstwo radości.
W pałacu znajduje się również wystawa porcelany z kolekcji lokalnej kolekcjonerki pani Czesławy Hamerskiej oraz prace artystyczne powstające podczas plenerów organizowanych przez Stowarzyszenie Stacja Kultura z Bornego Sulinowa.
Informacje i rezerwacje:

Promenada nad jeziorem Zamkowym
Promenada nad Jeziorem Zamkowym składa się z dwóch części, oddzielonych półwyspem z ulica Orlą. Pierwsza część promenady rozpoczyna się przy nadjeziornym skwerku przy ulicy Kilińszczaków, niedaleko fontanny zamontowanej na jeziorze. Wiedzie ona przy ogrodach należących do posesji leżących przy tej ulicy, pod starymi drzewami porastającymi brzeg jeziora. Można tu niekiedy latem obserwować majestatycznie pływające żaglówki, zawsze zaś można liczyć na spotkanie kaczek krzyżówek. Ten odcinek promenady kończy się malutkim parkiem przy ulicy Pocztowej. Kiedyś stała tu najstarsza i największa w mieście lipa, będąca pomnikiem przyrody, niestety powalona przed kilkoma laty przez wichurę. Aby przejść do drugiej części promenady, należy skierować się w ulicę Sądową, przechodząc przy kilku ciekawych zabytkach – „notariacie” czyli willi myśliwskiej o interesujących detalach zdobniczych, budynku szkolnym z pięknym portalem i zegarem słonecznym na frontowej ścianie oraz przy neogotyckim kościele św. Antoniego. U zbiegu ulic Sądowej i Orlej widoczny jest kolejny skwer nadjeziorny, z fragmentem urządzonym jako plac zabaw dla dzieci. Tu rozpoczyna się druga, znacznie dłuższa część promenady. W tej zatoczce bytują łabędzie, kaczki krzyżówki i łyski- ich ilość wzrasta znacznie w okresie zimowym. Promenada wiedzie wzdłuż nadbrzeża jeziora Zamkowego aż do dzielnicy Wałcza noszącej nazwę Dolne Miasto. Spacer ocienioną alejką z pięknym widokiem na rozległe jezioro, może być prawdziwą przyjemnością, zwłaszcza w upalne dni.

Ratusz
Wałecki ratusz znajduje się w historycznym centrum miasta w zachodniej pierzei rynku. Ta najstarsza część Wałcza ma zachowany dawny układ ulic wzorowany na planie Lubeki i Freiburga. Istnieje nawet legenda, głosząca, iż to właśnie dla Wałcza ów plan został przygotowany, ale ponieważ został podstępnie wykradziony, owe miasta zostały wcześniej rozbudowane z istniejących tam osad, zaś osada rybacka zwana Wałcz lub Wolczen musiała czekać prawie 200 lat.
Obecnie dawny rynek w centrum miasta ma kształt trapezu i nosi nazwę placu Wolności. Niegdyś pełnił funkcję miejskiego rynku, później reprezentacyjnego placu z fontanną następnie w latach powojennych rynku, potem skwerku miejskiego z dużą ilością zieleni, by wreszcie powrócić do reprezentacyjnej funkcji. Z okazji 700-lecia miasta plac został odremontowany, wyłożony kostką brukową, w jego północnej części wybudowano fontannę (której współfundatorami były miasta partnerskie) oraz postawiono pompę mającą kształt nawiązujący do form zabytkowych tych urządzeń. W części zachodniej, przed ratuszem  widnieje herb miasta ułożony z kostki brukowej w otoczeniu kwiatowego tła. Plac ten ograniczony jest w ograniczony jest ulicami Kilińszczaków i ks. Domańskiego. W pierzei wschodniej zachowały się zabytkowe domy mieszkalne z ich użytkowymi parterami. W jednym z nich mieści się piekarnia, w kolejnych sklepy. W pierzei południowej  wznosi się kościół pw. św. Mikołaja – to miejsce od początków istnienia miasta  było punktem usytuowania kolejnych budynków kościoła parafialnego.  Natomiast budynek ratusza pierwotnie, a prawdopodobnie było to w XVII wieku, zbudowano na środku rynku. Ten drewniany budynek spłonął w 1841 roku i wówczas funkcję ratusza zaczął pełnić jeden z murowanych budynków w pierzei rynku. Najwyraźniej był on jednak w kiepskim stanie technicznym, ponieważ konieczna okazała się jego rozbiórka. Miała ona miejsce w 1888 roku. Na miejscu owego budynku postawiono nowy, według projektu Alberta Schura, nauczyciela miejscowej szkoły budowlanej. Nowy ratusz, wzniesiony z użyciem form neorenesansowych i neoklasycystycznych,  oddano do użytku 1 listopada 1890 roku. Na początku XX wieku nadbudowano nad wejściem głównym balkon, zaś w latach 1936-37 dobudowano nowe skrzydło od strony ulicy ks. Domańskiego, w tym samym czasie wykonano nowe wejście od ulicy Kilińszczaków i zmieniono wygląd i sposób doświetlenia poddasza.
Obecnie budynek składa się z trzech części: korpusu głównego i dwóch skrzydeł, z których lewe stanowi rodzaj ryzalitu. Budynek jest przykryty skośnym dachem z okienkami, zwieńczonym wieżyczką z datą zakończenia budowy, czyli 1890. Budynek ma bogate zdobienia architektoniczne – gzymsy biegnące wzdłuż fasady, rozbudowane zwieńczenia okien, profilowane ościeża, boniowanie.
Poszczególne części mają zróżnicowany wystrój okien: Okna na piętrze w ryzalicie są zwieńczone szerokim profilowanym belkowaniem, ich boki sa ujęte pilastrami o głowicach utrzymanych w stylu jońskim, natomiast okna w części głównej otrzymały prosty gzyms wsparty na trzech ornamentowanych konsolkach, uzupełnieniem ich zwieńczenia są płaskie łuki wyprofilowane w otynkowaniu. Interesującym elementem architektonicznym jest ozdobny narożny wykusz, warto zwrócić uwagę na delikatną snycerkę środkowego okna oraz ozdobne konsole, podpierające wykusz.
Wewnątrz budynku szczególnie ciekawa jest aula, czyli obecnie sala sesyjna, w której zachował się drewniany, belkowany strop o dekoracyjnej polichromii.

Ratusz
Ratusz w Złocieńcu znajduje się na rynku i został zbudowany w latach 1833-1863, na miejscu wcześniejszych budowli pełniących tą funkcję. Budynek, który możemy zobaczyć współcześnie powstał dzięki staraniom ówczesnego burmistrza miasta Karola Lentza. Budynek był pierwotnie siedzibą rady miejskiej, sądu oraz urzędu stanu cywilnego. Przed I wojną światową został on przebudowany, w wyniku czego powstał widoczny do dzisiaj na frontonie ratusza herb Złocieńca. Jest to biały zamek z dwoma wieżami, a na nim sokół, wszystko to przedstawione jest na niebieskim tle. Po wojnie miały tam siedzibę władze wojskowe oraz Urząd Bezpieczeństwa, sytuacja ta nie trwała jednak długo, ratusz ponownie stał się siedzibą władz miejskich i taką funkcję pełni do dzisiaj.
Ratusz jest budynkiem zbudowanym na planie prostokąta i posiada dwie kondygnacje, podzielone gzymsami. Przykryty jest dachem czterospadowym z kilkoma facjatami. Na rogach widoczne są boniowania. Główne wejście do budynku znajduje się od wschodu, prowadzą do niego kilkustopniowe schody. Na środku znajduje się płytki ryzalit zwieńczony półkolistą wystawką z herbem miasta na środku. W części północno-zachodniej usytuowana jest dobudówka z półkolistym dachem.
Budynek jest obecnie siedzibą Urzędu Miasta, więc jego oglądanie wewnątrz jest ograniczone.

Ruiny zespołu pałacowego
Pałac został zbudowany w latach 1731-1745 przez rodzinę Golców, którzy byli właścicielami wsi Kłębowiec od XVI wieku. Była to budowla w stylu barokowym, nawiązującym do wzorów francuskich, zaprojektowana zasadniczo na planie prostokąta, rozbudowanego ryzalitami tworzącymi niemal oddzielne skrzydła, zaś poprzez dobudowanie w narożnikach dwóch oficyn układ całości przybrał kształt podkowy. Główna  fasada zwrócona jest na północ, elewacja ogrodowa zaś na południe. Pałac był dwukondygnacyjny, przy czym piętro części głównej było wyższe, niż piętra skrzydeł bocznych, w których większość pomieszczeń miało przeznaczenie gospodarcze . Pałac został wymurowany z cegły ceramicznej, pierwotnie otynkowany, z bogatymi zdobieniami architektonicznymi,  licznymi pilastrami, ryzalitami, gzymsami. Również w wnętrzach wielu pomieszczeń występowały profilowane gzymsy, stiukowe dekoracje, różnokształtne płyciny urozmaicające płaszczyzny ścienne. Zachowało się zdjęcie wnętrza sieni pałacu, na którym widoczne są dwuskrzydłowe drzwi zdobione płycinami w formie zbliżonej do owalu obramowanych szczeblinami w kształt prostokątów o zróżnicowanych wymiarach.   Na ścianach jednej z sal zachowały się malowidła, w innej – arkadowe wnęki w ścianach. Przed kilkunastu laty widoczna była dobrze zachowana wieńcząca szczyt tarcza herbowa flankowana postaciami rycerzy w zbrojach i hełmach z przyłbicami. Na niej gniazdo założyła para bocianów, dodając ruinom malowniczości. Obramowania okien również przez wiele lat przyciągały wzrok zdobieniami.  Po pożarze w 1945 r. zamek stopniowo popadał w ruinę. Ciekawostką może być fakt, iż najdłużej w miarę dobrym stanie zachowała się kaplica ewangelicka w oficynie wschodniej. Istnieje legenda mówiąca o tym, że w czasie budowy pałacu ktoś z rodziny Goltzów obraził starą kobietę, mieszkającą w tej wsi. Wielu mieszkańców Kłębowca i innych okolicznych wsi uważało, iż zajmuje się ona czarami. Na pewno zaś znała się na zielarstwie i umiała wyleczyć wiele chorób. Pomagała i ludziom i zwierzętom, zawsze więc jakieś zwierzaki kręciły się koło niej. Młody von Goltz  (imienia legenda nie wspomina, rzucił kamieniem w kota towarzyszącego kobiecie idącej przez wieś. Kiedy zwróciła paniczowi uwagę, ten wyśmiał ją obraźliwie. Kobieta powiedziała po cichu: „Zło do złego wraca, ty się ani zdrowiem ani pieniędzmi nie będziesz cieszył, a twoje dzieci nie pomieszkają w tym pałacu”. Budowa pałacu zakończyła się w 1745 roku, Goltzowie po czterdziestu latach przestali być jego właścicielami.

Samoobsługowa stacja naprawy rowerów

Staromiejski układ urbanistyczny
W Złocieńcu do czasów współczesnych zachował się historyczny, XIV-wieczny układ Starego Miasta. Jego początki sięgają początków naszej ery. Wydarzeniem, które ukształtowało obecny wygląd miasta było nadanie mu praw miejskich. 13 grudnia 1333 roku bracia Hasso i Ludeke von Wedel dokonali lokacji miasta Falkenburg w oparciu o prawo magdeburskie. Złocieniec od samego początku był miastem prywatnym. Dominowała w nim ludność przybyła z terenów obecnych Niemiec. Wytyczono wówczas widoczną do dzisiaj charakterystyczną siatkę ulic oraz centralnie umieszczony rynek. Dynamiczny rozwój Złocieńca przerwała wojna trzydziestoletnia (1618-1648), a ciężki okres podtrzymał pożar z 1658 roku. Za sprawą otwarcia pierwszej na Pomorzu Zachodnim przędzalni wyposażonej w maszynę parową Złocieniec przeżywa ożywienie gospodarcze. Pomocne w tym było wyjście miasta spod zarządu prywatnych właścicieli i doprowadzenie kolei. Z pierwotnego założenia miejskiego do naszych czasów dotrwał jedynie kościół. Pewne wyobrażenie o dawnym Złocieńcu dają: XIX-wieczny ratusz, stojący w miejscu pierwszej budowli z XIV wieku oraz resztki zamku przy ulicy Ogród Pałacowy. Całość założenia Starego Miasta w Złocieńcu została wpisana do rejestru zabytków.