Amfiteatr im. Ignacego Jana Paderewskiego w Koszalinie
Amfiteatr im. Ignacego Jana Paderewskiego w Koszalinie należy do największych tego typu obiektów w Polsce. Zbudowany został z wielkim rozmachem w latach 1973-75. Bezpośrednim impulsem do idei budowy amfiteatru był wielki sukces Festiwalu Chórów Polonijnych, który odbywa się w Koszalinie od 1970 r. Widownia wraz ze sceną i budynkami zaplecza została zaprojektowana przez koszalińskich architektów: Mariana Czernera i Andrzeja Katzera. Śmiałym i pięknym zwieńczeniem całości jest zbudowany przez prof. Jana Filipkowskiego z okazji Centralnych Dożynek Państwowych ogromny, wygięty łukowato dach.
Amfiteatr jest obiektem rozrywkowo-kulturalnym, który jest wykorzystywany w okresie letnim. Widownia znajduje się pod dachem i mieści 4500 widzów. W miesiącach wakacyjnych w amfiteatrze organizowanych jest wiele koncertów muzycznych. Począwszy od 1994 r., corocznie w lipcu dużym wydarzeniem jest Letni Festiwal Kabaretu, na którym rolę gospodarza pełni koszaliński kabaret Koń Polski a wśród gości bywają aktualni ulubieńcy publiczności. Na deskach amfiteatru w sezonie letnim swoje przedstawienia i koncerty organizuje także orkiestra Filharmonii Koszalińskiej. Po zmroku w ramach Kina Letniego organizowane są projekcje filmów, na które najczęściej wstęp jest bezpłatny.
Ponadto amfiteatr od chwili wybudowania jest miejscem, gdzie odbywają się koncerty Światowego Festiwalu Chórów Polonijnych.

Archiwum Państwowe
Archiwum Państwowe w Koszalinie jest urzędem administracji rządowej. Jego   zadaniem   jest gromadzenie, opracowywanie, przechowywanie i udostępnianie najważniejszych dokumentów powstałych w urzędach administracji publicznej i niektórych innych instytucjach działających na terenie Pomorza Środkowego.
Archiwum jest także placówką naukową, która zajmuje się badaniem zgromadzonych dokumentów oraz prowadzeniem działalności informacyjnej, popularyzatorskiej i wydawniczej.

Bar Podjadek

Bałtycki Teatr Dramatyczny im. Juliusza Słowackiego w Koszalinie
Bałtycki Teatr Dramatyczny im. Juliusza Słowackiego ma swoją siedzibę w okazałym budynku dawnego, ewangelickiego domu modlitwy, zbudowanego w stylu neobarokowym w 1906 r.
Bałtycki Teatr Dramatyczny im. Juliusza Słowackiego w Koszalinie powstał w 1953 r. i jest jedynym zawodowym teatrem w mieście. Stanowi najważniejszy ośrodek kulturalny tego typu na Pomorzu Środkowym. Zadaniem teatru jest przygotowanie, wystawianie utworów dramatycznych narodowych oraz światowych twórców oraz jednocześnie upowszechnianie i ochrona tego rodzaju dóbr kultury.
Na deskach teatru obecnie występuje 30 aktorów. Spektakle realizowane są na trzech scenach: dużej, małej oraz scenie na zapleczu. Duża scena mieści 356 miejsc, z czego 92 znajdują się na balkonie. W ostatnich latach teatr przygotowuje i wystawia średnio 6 premier w sezonie. Na deskach teatru odbywa się ponad 300 spektakli rocznie dla ponad 60 tys. widzów w samym Koszalinie oraz ponad 30 tys. widzów poza macierzystym teatrem.
Teatr bierze udział corocznie w ogólnopolskich festiwalach i przeglądach. W czerwcu każdego roku, począwszy od 2010 r., Bałtycki Teatr Dramatyczny organizuje Koszalińskie Konfrontacje Młodych ‘m-teatr’, na których prezentowane są spektakle teatralne reżyserów młodego pokolenia, nowatorskie, odważne, często wychodzące poza konwenanse społeczne.
Koszaliński teatr zajmuje się także edukacją dzieci i młodzieży. Poza wystawianiem spektakli skierowanych do tej grupy, brał udział w projekcie "Lato w teatrze", w swego rodzaju półkoloniach teatralnych dla uczniów spędzających lato w mieście.
Budynek teatru przystosowany jest dla osób niepełnosprawnych.

Budynek poczty
Jest to najpiękniejsza budowla neogotycka w Koszalinie. Często w różnych źródłach jej zabytkowa architektura określana jest jako eklektyczna i jest w tym sporo racji, gdyż w elewacji zawiera nie tylko neogotyckie elementy. Jednak użyta jako budulec czerwona cegła, specjalnie profilowana do licznych detali, a także trzy schodkowe szczyty w zwieńczeniu elewacji frontowej i maswerki w łukowatych nadprożach okiennych
trzeciej kondygnacji zdecydowanie przemawiają za stylem neogotyckim. Została zbudowana w latach
1884–1908 z inicjatywy Bergmanna, ówczesnego dyrektora Głównej Dyrekcji Poczty w Koszalinie. Rozplanowanie całego pl. Wolności wraz z otoczeniem nastąpiło już w 1836 roku, natomiast siedziba urzędu pocztowego i zajazd dla dyliżansów w tym miejscu powstał w 1858 roku. Przewóz przesyłek dyliżansami w miarę oddawania kolejnych połączeń skutecznie wyparła kolej żelazna. Pierwszy pociąg wjechał do
Koszalina ze Stargardu Szczecińskiego już dnia 1 czerwca 1859 r. Ostatnią linię dyliżansów konnych zlikwidowano w 1911 roku.

Centrum Informacji Kulturalnej i Turystycznej w Koszalinie
Centrum Informacji Kulturalnej i Turystycznej w Koszalinie mieści się przy ul. Dworcowej 11-15, w pobliżu dworca kolejowego oraz dworca autobusowego. Można tutaj uzyskać informacje na temat regionalnych atrakcji turystycznych, takich jak: zabytki, punkty widokowe, rezerwaty przyrody, wioski tematyczne itp.
Dla turystów preferujących aktywny wypoczynek zgromadzona jest baza wiedzy o szlakach pieszych, rowerowych, o możliwości uprawiania turystyki wodnej. W centrum można również skorzystać z bezprzewodowego internetu oraz w razie konieczności naładować telefon.
Centrum służy także pomocą w zakresie informacji na temat miejsc noclegowych  i gastronomii.
Dla rowerzystów przygotowane są bezpłatne materiały drukowane – broszury, mapy, informatory. W punkcie można skorzystać z narzędzi do naprawy roweru. Na miejscu dostępny jest również wykaz serwisów oraz sklepów rowerowych. Przed budynkiem znajdują się stojaki rowerowe.
Obiekt jest przystosowany do potrzeb osób niepełnosprawnych.

Centrum Kultury 105 - Domek Kata w Koszalinie
Domek Kata przy ul. Grodzkiej 3 to gotycka kamienica, wzniesiona w XV wieku na planie trapezu, co zostało podyktowane łukowatym przebiegiem linii murów miejskich w tym miejscu, prawdopodobnie z wykorzystaniem fragmentu dawniejszej baszty. Odsłonięta spod tynku, zachowana elewacja frontowa urzeka gotycką architekturą – ostrołukowym wejściem i blendami parteru, narożną przyporą oraz przyściennymi lizenami sięgającymi połowy pierwszego piętra. Obecnie jest siedzibą stowarzyszenia pn. Teatr Propozycji „Dialog”, preferującego współczesne sztuki teatralne jednego aktora. To także miejsce recytatorskich popisów oraz innych imprez kulturalnych. Dawniej w tej kamienicy zamieszkiwał kat, zatrudniony na etacie od 1464 r., kiedy to rada miejska wykupiła od biskupa prawo sądów i wydawania wyroków. Za drobne przewinienia groziła wówczas chłosta, pręgierz lub zakucie w dyby. Ciężkie przestępstwa karane były zadawaną na różne sposoby śmiercią. Rodzicobójców pakowano do worka i topiono, czarownice palono na stosie, winnych innych zbrodni wieszano i ścinano. Egzekucje odbywały się w zależności od urodzenia skazańca w dwóch miejscach – na Wzgórzu Wisielców przy ul. Dąbrowskiego (za skansenem), gdzie stały szubienice, lub doraźnie na rynku staromiejskim, wyłącznie dla szlachetnie urodzonych. Zawód kata pozostawał w rodzinie i przechodził z ojca na syna. Ostatni wyrok kat wykonał w 1893 roku, ale jego rodzina zamieszkiwała w tej kamienicy jeszcze w okresie międzywojennym. W średniowieczu wykonywanie wyroków było zarazem widowiskiem dla gawiedzi, a kat otrzymywał za swe czynności godziwe wynagrodzenie. W swoistym cenniku usług katowskich najwięcej można było zarobić na ścięciu bądź spaleniu skazańca, bo aż 10 florenów. Połowa tej kwoty była
przewidziana za tortury, w tym łamanie kołem oraz pochowanie samobójcy (przesąd nie pozwalał innym dotykać zwłok). Zwykłe postawienie pod pręgierzem, kara chłosty czy zakucie w dyby kosztowało kasę miejską tylko 9 szylingów. Swoistą karę ponosiły białogłowy winne oszczerstwu. Musiały stać pod kościołem przez całe nabożeństwo z ciężkim worem kamieni, podobno było to to w miarę skuteczne lekarstwo na plotki.

Dziewczyna z mangustą
Dziewczyna z mangustą to rzeźba autorstwa Melchiora Zapolnika z 1977 roku.
Wielokrotnie przemalowywana, dewastowana i niszczejąca została w roku 2024 poddana gruntownej konserwacji i restauracji.
Konserwacja została przeprowadzona przez Stowarzyszenie Architektów Polskich Oddział Koszalin dzięki dofinansowaniu ze środków programu własnego Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku pn. Rzeźba w przestrzeni publicznej dla Niepodległej - 2024 pochodzących z budżetu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
Więcej informacji o historii i konserwacji rzeźby na stronie Stowarzyszenia Architektów Polskich Oddział Koszalin

Filharmonia Koszalińska im. Stanisława Moniuszki
Filharmonia Koszalińska im. Stanisława Moniuszki w Koszalinie od 2013 r. posiada nowowybudowaną siedzibę. Jest to okazały, nowoczesny gmach, którego fasady wykonano ze stali i szkła. Dwie niemal całkowicie przeszklone ściany sprawiają wrażenie jakby były w nie wtopione ogromne bursztyny. Zarówno wykonawcy jak i melomani podkreślają wyjątkowe walory akustyczne nowej sali koncertowej.
Filharmonia Koszalińska im. Stanisława Moniuszki jest jedną z dwóch instytucji kulturalnych tego typu w województwie. Powstała w 1956 r. a jej zadaniem jest promocja, prezentacja i jednocześnie ochrona polskiej i zagranicznej muzyki poważnej, zarówno symfonicznej i kameralnej.
Połowę występów organizowanych przez filharmonię stanowią koncerty symfoniczne. Rocznie realizowanych jest ok. 120 koncertów dla ok. 60 tys. słuchaczy. Regularnie odbywają się także koncerty wyjazdowe w regionie. Orkiestra filharmonii koncertuje także w salach europejskich, w przeszłości najczęściej w Niemczech, w tym w berlińskim Konzerthaus.
Filharmonia gości wielu znanych polskich dyrygentów oraz solistów, a swoje talenty prezentowali tu także polscy i zagraniczni pianiści, laureaci Konkursów Chopinowskich.
Przy wsparciu władz Koszalina oraz Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego corocznie od 1966 r., w miesiącach lipiec-sierpień jest organizowany Międzynarodowy Festiwal Organowy, największy tego typu w Polsce. Większość z 35 koncertów realizowanych jest koszalińskiej katedrze.
Tradycją sezonu letniego stały się także przygotowywane przez filharmonię i przedstawiane w amfiteatrze, na świeżym powietrzu, spektakle operowe dla blisko 5 tys. słuchaczy.
W okresie karnawału repertuar filharmonii jest rozszerzany w kierunku koncertów prezentujących wykonawców z kręgu muzyki rozrywkowej, popularnej, filmowej, jazzowej oraz operetkowej.
Muzykę wykonywaną przez orkiestrę symfoniczną Filharmonii Koszalińskiej można podziwiać także słuchając płyt kompaktowych, których do tej pory artyści nagrali 13.

Fontanna
Fontanna znajdująca się na terenie Parku Książąt Pomorskich została wybudowana na początku XIX wieku. Od zawsze było to miejsce odpoczynku mieszkańców miasta i odwiedzających go turystów. Niedawna park przeszedł rewitalizację, a fontanna została odnowiona. Obecnie jest to nowoczesny obiekt prezentujący wodny pokaz i mieniący się wszystkimi kolorami tęczy. Przed fontanną w sezonie znajduje się dywan kwiatowy, który warto zobaczyć. Jest to doskonałe miejsce na spacer na świeżym powietrzu.

Forum Koszalin
Forum Koszalin to największe centrum handlowe w regionie. Szeroka oferta handlowa obejmuje polskie i zagraniczne marki, restauracje i lokale usługowe.  Swoje sklepy mają u nas m.in.: C&A, NewYorker, H&M, Reserved, Decathlon, Douglas, Media Markt, Castorama i Kaufland. Ale to nie wszystko. Oprócz mody, rozrywki i wyjątkowej kuchni, nasze centrum to także miejsce działań proekologicznych. Stąd w przestrzeni Forum Koszalin znajduje się hotel dla pszczół. Dbamy też o formę naszych Klientów, dlatego wszystkim tym, którzy chcą nas odwiedzić na dwóch kółkach oferujemy bezpłatny parking rowerowy. Dodatkowo stworzyliśmy aplikację rowerową #RowerynaForum z trasami odkrywającymi piękno regionu do pobrania na telefon. W sezonie od czerwca do września organizujemy bezpłatne, jednodniowe wycieczki rowerowe z przewodnikiem. Mnogość tras oraz zróżnicowane poziomy trudności sprawiają, że taka forma spędzania wolnego czasu spotyka się z entuzjazmem zarówno dorosłych, jak i dzieci.

Hotel Gromada ***/ „ARKA” Lux****
Hotel Gromada ***/ „ARKA” Lux**** jest usytuowany w centrum Koszalina. Blisko stąd do najważniejszych instytucji w mieście oraz wielu ciekawych miejsc m.in. Parku im. Książąt Pomorskich, Muzeum, Bałtyckiego Teatru Dramatycznego, Amfiteatru, Filharmonii. Z naszego hotelu blisko jest także do morza. Plaże w Mielnie oddalone są od Koszalina zaledwie o 13 km.  Szlaki rowerowe pozwalają na zwiedzenie miasta, nadmorskich terenów oraz ciekawych zabytków. Łatwe trasy prowadzą m.in. do Jamna, Lubiatowa, Dzierżęcina, Mostowa, Łaz, Mielna, Darłowa czy Kołobrzegu.  Turyści mogą wybrać się nie tylko nad morze, ale także nad pobliskie jeziora lub wybrać trasy leśne. Ciekawym miejscem, do którego prowadzi prosta trasa rowerowa jest Góra Chełmska. Po udanej wycieczce zapraszamy do skorzystania z usług hotelu. Naszą mocną stroną jest przyjazna atmosfera i profesjonalny zespół pracowników, który dba o spokój i wygodę każdego Gościa.
Posiadamy 74 pokoje w dwóch standardach: trzygwiazdkowym oraz czterogwiazdkowym. Obiekt przystosowany jest dla osób niepełnosprawnych. Na terenie hotelu znajdują się: przestronna restauracja, kantor wymiany walut, galeria sztuki współczesnej, kasyno, optyk, luksusowy salon mody damskiej, sklep kosmetyczny, salonik historyczny, sauna, bilard oraz trzy sale konferencyjne. Akceptujemy  pobyt ze zwierzętami.

Jezioro Rosnowskie (Zalew Rosnowski)
Jezioro Rosnowskie, zwane potocznie Rosnowo, jest jednym z najstarszych polskich zbiorników retencyjnych. Powstało w 1922 r. na skutek spiętrzenia zaporą ziemną rzeki Radew. Ma powierzchnię 190 ha i należy do głębokich jezior (maksymalna głębokość zbiornika to aż 12 m). Rosnowo jest zbiornikiem przepływowym o charakterze rynnowym, w kształcie podłużnym, przebiegającym w linii wschód – zachód, o długości 10km i szerokości 400m. Jezioro jest głównie wykorzystywane do produkcji energii elektrycznej, ochrony przeciwpowodziowej oraz pełni funkcję rekreacyjną.
Otoczone lasami, z wysokimi brzegami i wieloma zatoczkami jest świetną bazą dla wędkarzy. W wodach Rosnowa żyją takie ryby, jak płocie, okonie, szczupaki, liny, leszcze, sumy, karpie, karasie, ukleje. Spotkać można również pstrągi potokowe i tęczowe, sandacze a nawet miętusy i klenie. Jako ciekawostkę warto dodać fakt, że od 1974 r. do czasopism wędkarskich zgłoszono aż 40 medalowych okazów ryb, złowionych w Rosnowie, co jest dowodem niesamowitego bogactwa fauny jeziora oraz zachęca do odwiedzin. Aby dojechać na przygotowane przez gospodarza wody stanowiska, należy z trasy 165 Koszalin – Bobolice kierować się na Zegrze Pomorskie, po 2km skręcić w lewo w leśną drogę, gdzie będą widoczne drogowskazy PZW. Droga prowadzi do placu, na którym organizowane są zbiórki wędkarzy przed zawodami i tam można zostawić samochód, dojście do stanowisk jest łatwe i oznaczone. W okresie 1 kwietnia do 30 września na jeziorze obowiązuje zakaz używania jednostek pływających o napędzie spalinowym.

Kaplica pw. św. Gertrudy
Kaplica wzniesiona w Koszalinie w 1383 r., poza murami miejskimi. Początkowo pełniła funkcje kaplicy szpitalnej, a następnie cmentarnej. W 1735 r. została zamieniona na skład amunicji miejscowego garnizonu (zmiana dachu, zamurowanie otworów okiennych, rozebranie wieży). Na początku XX w. przywrócono kaplicy funkcje sakralne i poddano restauracji, odtwarzając jej wcześniejszy wygląd. Po II wojnie światowej pełniła funkcje magazynowe, mieściła się tu także Mała Scena Bałtyckiego Teatru Dramatycznego. Przez pewien czas funkcjonowała tam m.in księgarnia. W 1999 r. kaplica została przekazana Parafii Ewangelicko-Augsburskiej Jezusa Dobrego Pasterza w Koszalinie i do dziś pełni funkcje sakralne. Na nabożeństwach polsko- oraz niemieckojęzycznych może pomieścić się ok. 70 osób. Przy kościele działa także chór parafialny.
Zabytek znajdujący się w pobliżu gmachu teatru jest naznaczony wpływami architektury skandynawskiej. Niewielki, ośmioboczny obiekt przykrywa sklepienie w kształcie równoramiennej gwiazdy. Ostrołukowe, trójdzielne okna i dwa gotyckie portale zajmują znaczną część ścian kaplicy. Od góry dekoruje je reliefowy fryz z motywem czwórliścia. Niewielkie jedno-przestrzenne, ceglaste wnętrze kaplicy o średnicy 8 i szerokości 6 m, zamyka gwiaździste sklepienie pokryte tynkiem.
Wpisana do rejestru zabytków 24 sierpnia 1956 r. Nr: A-775.
Nabożeństwa odbywają się w niedzielę, godz. 9:00.

Kino Kryterium
Kino Kryterium ma swoja siedzibę w Centrum Kultury 105, które wzięło swą nazwę od numeru budynku przy ul. Zwycięstwa, w którym się mieści. Składa się on z czterech, różnej wysokości kamieniczek z 1871 r., połączonych w jeden obiekt. Przed końcem II wojny światowej znajdowała się tu chętnie uczęszczana przez koszalinian sala teatralna i koncertowa oraz restauracja.
Kino Kryterium powstało w połowie lat 50. XX w. Obecnie należy do sieci nowoczesnych kin w kraju tj. Sieci Polskich Kin Cyfrowych, Sieci Kin Studyjnych i Lokalnych oraz Europa Cinemas. Przystosowane jest do projekcji filmów produkcji krajowej i światowej w formacie 2D oraz 3D. Sala wyposażona została w wygodne fotele, które łącznie mogą pomieścić 425 widzów, z czego 124 na balkonie. Funkcjonuje przez cały tydzień. W repertuarze kina są filmy dla każdej grupy wiekowej, w tym specjalnie dla dzieci filmy w ramach Kina Małego Widza. Regularnie odbywają się seanse w ramach Dyskusyjnego Klubu Filmowego "Kryterium Filmu".
Kino Kryterium gości także w swojej sali uczestników i publiczność podczas corocznego Koszalińskiego Festiwalu Debiutów Filmowych "Młodzi i Film".

Kościół filialny pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa
Kościół w stylu gotyckim został wybudowany w XIV w., w połowie XV w. dobudowano wieżę. W 1852 r. kościół został przebudowany. Obecnie wraz z otoczeniem i wystrojem wnętrza (ołtarz) stanowi obiekt zabytkowy. Kościół należy do Parafii pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Świeszynie.
Co roku odprawiany jest odpust Najświętszego Serca Pana Jezusa.

Kościół parafialny pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny
Neogotycki kościół powstał na planie prostokąta w 1886 r. Świątynia zbudowana została z cegły na kamiennej podmurówce. Od strony zachodniej do kościoła przylega wieża. Otwory okienne, a także wejściowe zwieńczone są łukiem ostrym. Całość jest obiektem zabytkowym, natomiast we wnętrzu zachował się zabytkowy, XVIII-wieczny świecznik.
Poświęcony: 25 września 1945 r.

Kościół pw. św. Izydora Oracza
Kościół pw. św. Izydora Oracza został wzniesiony w XV wieku. Jest to świątynia w stylu gotyckim, została zbudowana z kamienia i cegły. Znajduje się na niewielkim wzgórzu.
Kościół ma plan prostokąta, poza którego obrębem wysunięto absydowe prezbiterium. Przykryty jest dwuspadowym dachem z ceramicznej dachówki. Na dachu znajduje się barokowa wieżyczka z sygnaturką.
Od II wojny światowej do 1979 roku świątynia przejściowo została zamieniona w klubokawiarnię. Od 1979 roku pełni funkcję kościoła filialnego parafii pw. Trójcy Świętej w Kretominie.

Miejsce odpoczynku
Miejsce odpoczynku z wiatą i ławkami we wsi Strzekęcino

Muzeum Obrony Przeciwlotniczej w Koszalinie – Oddział Muzeum Sił Powietrznych w Dęblinie
Muzeum Obrony Przeciwlotniczej w Koszalinie – zamiejscowy oddział Muzeum Sił Powietrznych w Dęblinie, instytucja kultury Ministra Obrony Narodowej.
Filia kontynuuje tradycje placówki muzealnej, utworzonej w 1976 roku przy Centrum Szkolenia Sił Powietrznych w Koszalinie (dawniej: Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Obrony Przeciwlotniczej). W 2018 roku muzeum otrzymało imię płk. Stanisława Paszkiewicza – pierwszego komendanta Oficerskiej Szkoły Artylerii Przeciwlotniczej w Koszalinie.
Ekspozycja stała pn. „Historia polskiej broni przeciwlotniczej” prezentuje pamiątki, sprzęt, uzbrojenie i umundurowanie ukazujące rozwój polskiej broni przeciwlotniczej oraz zmieniającą się na przestrzeni lat taktykę jej użycia. Miłośnicy historii regionu znajdą tu pamiątki po koszalińskich jednostkach wojskowych. Sprzęt artyleryjski, rakietowy i radiolokacyjny prezentowany jest na ekspozycji plenerowej, m.in. 23 mm armata przeciwlotnicza ZU-23-2 na samochodzie Star 266, 85 mm armata przeciwlotnicza wz. 39, stacja radiolokacyjna pomiaru wysokości PRW-9 „Zofia”, PZR S-125M „Newa”, przeciwlotniczy zestaw rakietowy „Dźwina”, rakieta 3m8m3 Pzr 2k-11 „Krug”. Kolekcję uzupełniają statki powietrzne: samolot TS-11 Iskra w malowaniu morskim oraz udostępniony do zwiedzania rządowy samolot Jak-40.
Muzeum Obrony Przeciwlotniczej w Koszalinie, ul. Wojska Polskiego 70, otwarte przez cały rok (od wtorku do niedzieli).

Muzeum Włodzimierza Wysockiego w Koszalinie
Muzeum powstało w 1994 roku. Jest to inicjatywa prywatna mieszkanki Koszalina - Marleny Zimny mająca na celu promowanie twórczości Włodzimierza Wysockiego - rosyjskiego barda i poety. Jest to jedyne takie przedsięwzięcie w Polsce. Mieści się ono w budynku mieszkalnym. Początkowo w muzeum znajdowało się ok. 300 eksponatów związanych z Włodzimierzem Wysockim, dzisiaj jest ich ponad 18 tysięcy. Wśród zbiorów można zobaczyć m.in.: zbiór nagrań pieśni artysty, pochodzących z profesjonalnych studiów oraz rejestrowanych w czasie rozmaitych koncertów, które odbyły się np. w jego domu, w wielkich teatrach i salach koncertowych, a nawet fabrykach; zbiór filmów, w których wystąpił Wysocki; zbiór kilku tysięcy książek, w tym dzieła artysty oraz książki poświęcone jego twórczości; ponadto liczne pamiątki związane z Włodzimierzem Wysockim.
Muzeum poza prezentacją zbiorów inicjuje różne formy związane z twórczością artysty, np.: organizuje w Koszalinie Międzynarodowy Festiwal Filmów Dokumentalnych o Włodzimierzu Wysockim - "Pasje według św. Włodzimierza".

Obserwatorium Astronomiczne Koszalin
Obserwatorium działa w trzech obszarach:
1.Stałej działalności edukacyjnej dedykowanej dla grup szkolnych, przedszkolnych i innych zorganizowanych oraz działalności popularyzatorskiej dedykowanej również dla dorosłych.
2. Prowadzenie nocnych obserwacji i pokazów nieba. Są one realizowane dla zamkniętych grup chętnych (wymagana jest wcześniejsza rejestracja i identyfikacja uczestników), w maksymalnie 10-osobowych grupach. Obserwacje trwają 45 min, rozpoczynając się o pełnych godzinach 22:00, 23:00 i 24:00. O szczegółach, terminach i możliwości zapisu na poszczególne obserwacje informujemy z kilkudniowym wyprzedzeniem na stronie Pałacu Młodzieży i Facebooku Obserwatorium.
3. Organizacja pokazów okolicznościowych związanych z określonych zjawiskiem lub wydarzeniem astronomicznym. Obserwatorium organizuje imprezy otwarte, w których demonstrowane są możliwości sprzętu obserwacyjnego oraz określone wydarzenie.

Park Książąt Pomorskich
Początków Parku Książąt Pomorskich można upatrywać już w czasach panowania księcia Bogusława X. Powstał wtedy, tuż u podnóży murów obronnych, wieczny ogród zamkowy otaczający staw. Park powstawał etapami, na przestrzeni 400 lat budowano, remontowano i dołączano kolejne jego części.
Za najstarszą część parku uważa się Starą Promenadę. Jej budowę rozpoczęto w 1602 roku, a zakończono w 1817 i tę datę oficjalnie uważa się za powstanie parku. Nazwa Stara Promenada funkcjonowała aż do lat pięćdziesiątych XX wieku, kiedy park oficjalnie został nazwany parkiem im. Przyjaźni Polsko-Radzieckiej. Kiedy po roku 1989 nazwa ta przestała funkcjonować, nazywano go zwyczajnie parkiem miejskim.
Park dzieli się na dwie części - część "A" - północna część pasa zieleni ze Starą Promenadą oraz część "B" - teren południowy, dołączony do pierwotnego parku w późniejszych latach.
Część "A" to obszar o wielkości 6,7 ha, który powstawał w dwóch etapach: 1602-1817 oraz w 1933-1934, kiedy na dobre zakończono pracę nad zagospodarowaniem terenu.
W dużej części park stanowią zadbane trawniki z rabatami, głównie różanymi. Drzewa nie rosną w dużych grupach, występują pojedynczo lub jako szeregi wzdłuż alejek. Są to najczęściej bardzo stare okazy, które uznane zostały za pomniki przyrody. Na szczególną uwagę zasługuje stary jawor - pozostałość po ogrodzie zamkowym. Nazywany jest potocznie "drzewem czarownic". Jego wiek szacowany jest na ponad 300 lat, a obwód pnia dochodzi do 500 cm. Na nie mniejszą uwagę zasługują buki, brzozy, dęby, olsze i wierzby, które swoimi opadającymi gałęziami nadają niesamowitego uroku brzegom rzeki. Obok rodzimych gatunków drzew, park charakteryzuje się całym wachlarzem egzotycznych drzew, jak na przykład: miłorząb dwuklapowy, platan klonolistny, cyprysik groszkowy, magnolia krzewiasta, korkowiec amurski, tulipanowiec amerykański i inne. Bardzo duże urozmaicenie pod względem gatunkowym występuje również wśród krzewów. Łącznie wymienia się ponad 120 gatunków roślin rosnących na terenie parku.
Dzięki takim warunkom naturalnym, park stanowi dom dla wielu zwierząt - głównie ptaków. Warto przy tym wspomnieć, iż park za sprawą stawu i rzeki stał się ostoją dla ptaków wodnych. W 1934 roku utworzono na stawie wyspę, której nadano nazwę "Wyspy Łabędzi". Co roku para łabędzi doczekuje się tam swojego potomstwa.
Wspomniany staw jest głównym obiektem w parku (obszar stawu to 1,5 ha) i wokół niego zlokalizowana jest większa część infrastruktury. Główne alejki prowadzą do jego brzegów, wzdłuż których ustawione są ławeczki. Przez rzekę poprowadzone są dwa mostki, a w ich okolicy usytuowane są trzy rzeźby. Na terenie parku istnieją dwie fontanny. Jedna, stylizowana na przedwojenną została podświetlona. Światła są uruchamiane codziennie w godzinach 18.00-23.00.
Część parku "B", we wcześniejszych latach nazywana była parkiem im. Janki Sawickiej. Jest to teren mniejszy od części "A", gdyż jego powierzchnia wynosi 3,5 ha. Na tym obszarze odnotowuje się ponad 90 gatunków drzew i krzewów. Wiele z nich to okazy pomnikowe, jak na przykład: wierzba babilońska i orzech czarny. W swojej kompozycji przypomina część "A" - dominują tu polanki poprzecinane zadrzewionymi alejkami.
Cały kompleks parkowy otoczony jest wieloma instytucjami oraz obiektami użyteczności publicznej. Znaleźć można tu punkty usługowo - gastronomiczne jak kawiarnie, restauracje, czy urząd pocztowy. W bliskim sąsiedztwie pozostają także dwa teatry: Teatr Propozycji Dialog im. Henryki Rodkiewicz oraz Bałtycki Teatr Dramatyczny im. Juliusza Słowackiego. Część "A" na północy graniczy z innym parkiem im. Tadeusza Kościuszki, równie wartym uwagi, a część "B" od strony wschodniej ze stadionem KS Bałtyk.
Park jest bardzo dobrze utrzymany, stale prowadzone są w nim prace renowacyjne. Lokalizacja w centrum miasta i sąsiedztwo licznych obiektów zabytkowych i użytkowych powoduje, iż jest to najczęściej odwiedzany park przez mieszkańców i turystów w całym Koszalinie.

Pałac Bursztynowy
Pałac Bursztynowy to jeden z dwóch eklektycznych pałaców wzniesionych na terenie Strzekęcina. Został wybudowany prawdopodobnie na miejscu wcześniejszej budowli, w latach 1899-1901 jako siedziba rodowa rodziny von Kamecke.  Pałac otacza ozdobny ogród parkowy (będący parkiem krajobrazowym) z widokiem na jezioro- jego pierwsza wersja została założona około XVIII, obecny widok jest rekonstrukcją z lat '90.
Pałac jest zbudowany w połączeniu stylów neorenesansowego, neogotyckiego oraz secesyjnego. Jego bryła nawiązuje kształtem do budowli obronnych. Od strony północno- wschodniej znajduje sie wieżyczka. Elewacja pokryta jest żółtawym piaskowcem, stąd prawdopodobnie wzięła się nazwa pałacu. Po wojnie budynek przeszedł w ręce sowieckie, w latach sześćdziesiątych stał się siedziba PGR-u, w latach 1966- 1980 był ośrodkiem wypoczynkowym dla pracowników Jelczańskich Zakładów Samochodowych, a po tym okresie siedzibą internatu dla uczniów koszalińskiego technikum budowlanego i aby w końcu trafić w posiadanie Milicji Obywatelskiej. W latach '90 mocno zrujnowany pałac trafił w ręce prywatne i po wieloletnich staraniach nowego wlasciciela, zostal zaaranżowany na czterogwiazdkowy hotel ze spa.
Na uwagę zasługuje także wspomniany wcześniej francuski ogród o powierzchni 10 ha. Znajdziemy tutaj m. in. cisy, cyprysiki, żywotniki, daglezje, świerki serbskie, buki, graby i robinie. Do pałacu prowadzi platanowa aleja.

Pomnik Cypriana Kamila Norwida
Pomnik Cypriana Kamila Norwida został odsłonięty w lipcu 1980 roku. Autorem rzeźny jest Ferdynand Jarocha. Wykonane z brązu popiersie poety zostało usadowione na cokole, na którym widnieje napis: Cyprian Kamil

Przystań kajakowa w Niedalinie
Położona w zakolu Radwi. Na terenie znajdują się duże wiaty, miejsca na ognisko, plac zabaw, siłownia zewnętrzna oraz zejście do rzeki i miejsce na kajaki.

Reliefy
Reliefy z 1938 roku to płaskorzeźby autorstwa Kurta Schwerdtfegera. Zdobią one kolumnę Centrum Biznesu (dawnego oddziału Banku Pomorskiego). Płaskorzeźby przedstawiają ludzi różnych zawodów, są to: murarze, rybacy, chłopi przy żniwach oraz pracownicy przemysłu. Na samym dole płaskorzeźby przedstawiającej murarzy znajduje się podpis Kurta Schwerdtfegera. Dzieło doskonale wpisywało się w nurt sztuki III Rzeszy, której celem było głoszenie potęgi Niemiec poprzez wykorzystanie motywu muskularnego robotnika.

Samoobsługowa stacja naprawy rowerów

Skansen Zagroda Jameńska
Po wędrówce Gotów (I–III w. n.e.), całe Pomorze, poczynając od dorzecza Parsęty, a następnie aż po ujścia Wisły i Odry, zasiedliły plemiona słowiańskie od XII w. nazywane Kaszubami. Początkowo wyraz „Kaszuba” oznaczał rycerza – wojownika spod znaku gryfa. Takim rodowodem legitymował się założyciel dynastii Gryfitów, urodzony pod Kołobrzegiem, książę Warcisław I. W późniejszym okresie panujący w księstwie pomorskim władcy przyjęli tytuł „księcia Kaszubów”. Germanizacja Pomorza rozpoczęła się w momencie zakładania średniowiecznych miast przez sprowadzonych w tym celu przez biskupa Hermana von Gleichen osadników niemieckich. Tradycje słowiańskie przetrwały do 1945 r. jedynie w dwóch miejscach – w rejonie wsi Jamno i Łabusz, na północ od Koszalina oraz w rejonie wsi Kluki, nad jez. Łebsko. Napływ osadników niemieckich i później holenderskich (budowniczych wałów przeciwpowodziowych wzdłuż jez. Jamno, Dzierżęcinki i Unieści) nie spowodował całkowitego zatarcia kultury kaszubskiej, o czym świadczą eksponaty zgromadzone w koszalińskim muzeum. Malunki na skrzyni posażnej kolorystyką i ornamentami przypominają te eksponowane w Kaszubskim Parku Etnograficznym we Wdzydzach Kiszewskich.
Także elementy haftu oraz zaplecki krzeseł posiadają podobne formy zdobnicze bogate w lilie, tulipany, stylizowane serca i in. Dość oryginalnie wyglądał też strój weselny. Wszystko to zobaczyć można na wystawie w koszalińskim muzeum. Nieżyjący już red. Eugeniusz Buczak odszukał w Niemczech przesiedlonych z Jamna po 1945 roku mieszkańców wsi i zadał pytanie – „kim jesteście?” Odpowiedź padła – „nie jesteśmy ani Niemcami, ani Słowianami, ale Wenedami”. Komentując tę wypowiedź należy przypomnieć, że Weneda w języku łacińskim oznacza Słowianina.

Teatr Propozycji Dialog im. Henryki Rodkiewicz w Koszalinie
Teatr Propozycji Dialog im. Henryki Rodkiewicz w Koszalinie ma swoją siedzibę w bardzo nietypowym budynku. Jest nim bowiem XV-wieczny, zabytkowy Domek Kata. Odrestaurowany po II wojnie światowej dom posiada piękną elewację frontową z gotyckimi, ostrołukowymi zdobieniami. Miejscy kaci faktycznie mieli tu swoją siedzibę, a ostatni z nich mieszkał tu z rodziną aż do lat 30. XX w.
Teatr Propozycji Dialog powstał w 1959 r. Jest to amatorski teatr rapsodyczny, teatr poezji.
Ze względu na prezentowany repertuar w teatrze wyróżnia się scenę teatru, scenę poezji oraz scenę muzyczną. Oprócz wystawianych przedstawień teatralnych, odbywają się tu spotkania miłośników poezji w ramach wieczorów poezji, spotkania autorskie z wybitnymi i cenionymi postaciami kultury. Ponadto w ramach Klubu Muzycznego odbywają się koncerty muzyczne m.in. jazzowe. Teatr jest także organizatorem, wspólnie z innymi instytucjami kulturalnymi, Koszalińskich Ogólnopolskich Dni Monodramu-Debiuty, na których odbywa się od 2014 r. (w październiku) turniej debiutanckich monodramów.
W 1995 r. w teatrze Dialog zapoczątkował swoją działalność Teatr przy Stoliku, utrzymany w konwencji teatru czytanego.
Na większość spektakli wstęp jest wolny za okazaniem Karty Widza, która jest dostępna w biurze teatru.

Towarzystwo Koszalińskiej Kolei Wąskotorowej
Koszalin, ul. Kolejowa 4. Dworzec Koszalińskiej Kolei Wąskotorowej, początek trasy zabytkowej kolei, uruchomionej w 1898 roku. Koszalińska Kolej Wąskotorowa to jedyna zachowana kolej tego typu w regionie koszalińskim, jej trasa liczyła niegdyś 120 km i łączyła liczne miejscowości w regionie. W Koszalinie udostępniony do zwiedzania jest zabytkowy dworzec wąskotorowy, gdzie znajduje się izba muzealna. Można tu również zakupić oryginalne pamiątki związane z koleją lub zasięgnąć informacji. Atrakcją koszalińskiej wąskotorówki jest zabytkowy tabor: 100-letnie wagony oraz liczący ponad 70 lat jedyny sprawny w Polsce parowóz Px 48 na tor o szerokości 1000mm. Parowóz prowadzi pociągi na liczącej 20 km urokliwej trasie do znanej miejscowości wypoczynkowej Rosnowo. Rowerzyści przewożą swoje pojazdy za darmo w specjalnym wagonie wąskotorowym. Mogą również skorzystać z przystanków zlokalizowanych na trasie do Rosnowa. Rosnowo to doskonała baza wypadowa do dalszych wycieczek: na przykład po terenie gminy Manowo, wokół jeziora Rosnowskiego, zwiedzić okolice zabytkowej elektrowni wodnej albo wybrać się w kierunku Stawów Paciorkowych zlokalizowanych w gminie Tychowo.

Wodna Dolina
Wodna Dolina w Koszalinie to kompleks sportowo-rekreacyjny utworzony w 2014 r. na powstałym zalewie Dzierżęcinki, który jednocześnie pełni funkcję zbiornika retencyjnego.
W skład Wodnej Doliny wchodzi kąpielisko strzeżone w sezonie letnim przez ratowników WOPR codziennie w godz. 10:00-18:00. Na plaży udostępniono boisko do gry w siatkówkę plażową, plac zabaw dla dzieci oraz siłownię na świeżym powietrzu. Wypoczywający mogą skorzystać z odpłatnej wypożyczalni kajaków oraz rowerów wodnych. Ponadto dla miłośników mocnych wrażeń działa wyciąg oraz tor do wakeboardingu.
Na terenie kompleksu znajdują się toalety, kosze na śmieci, przebieralnie oraz punkty gastronomiczne.
Wokół zalewu wybudowane zostały ścieżki rowerowe. Atrakcją dla odpoczywających jest uruchomiona na zalewie pływająca fontanna.
Wodna Dolina to miejsce, gdzie organizowane są różnego rodzaju imprezy sportowo-rekreacyjne oraz kulturalne, np. uruchamiane po zmroku kino letnie.
Wody zalewu co pewien czas zarybiane są przez członków koszalińskiego Koła Polskiego Związku Wędkarskiego Energetyk, stąd miejsce to przyciąga także amatorów wędkarstwa.

Wypożyczalnia "Rowerowy Włóczykij"
"Rowerowy Włóczykij powstał z myślą o aktywnych rodzicach. Chcę pokazać, że nie trzeba rezygnować z pasji kiedy  w życiu pojawi się dziecko. Odkrywanie świata z maluszkiem, jest wyjątkowe. Tak było w moim/naszym przypadku, urodziła się córeczka, odkryliśmy podróże na nowo. Wspólne wyprawy, wyjazdy, kilometry na szlakach, w trasie, rowerze, przyczepce, deszczu, słońcu, tak naprawdę nie ma to większego znaczenia - gdzie, ważne, że razem. Czas pokazał, że była to dobra decyzja, mała w podróży, na szlakach jest niesamowita, ciekawa, ambitna, zainteresowana, wyjątkowa. A najważniejsze -  podróżowanie z dzieckiem, nie musi być wcale trudne, czasem po prostu wymaga odrobinę odwagi, rozwagi, wszystko zależy od nas.
Rowerowy Włóczykij to przede wszystkim wypożyczalnia przyczepek rowerowych i sprzętu turystycznego dla dzieci. To także sklep stacjonarny i internetowy. Ideą Rowerowego Włóczykija jest popularyzacja wypraw rowerowych dla rodziców i ich maluszków w różnym wieku, wspólne odkrywanie nowych, ciekawych miejsc, wytyczanie nowych szlaków dla rodziców z małymi dziećmi. Przygoda, uśmiech, satysfakcja, bezpieczeństwo w podróży rowerowej z dzieckiem, wspólne spotkania, wyjazdy w znane i nieznane - na to stawiam w moim rowerowym życiu"

Zatopiony most kolejki wąskotorowej w Jeziorze Rosnowskim
W Jeziorze Rosnowskim w Rosnowie pod Koszalinem jest celowo zatopiony most kolejki wąskotorowej z 1905 roku.
Konstrukcja znajduje się około jednego metra pod powierzchnią wody i jest oznaczona czerwoną boją.
Most znalazł się pod wodą podczas budowy sztucznego zbiornika na rzece Radew w Rosnowie na początku lat 20. XX wieku.