Amfiteatr im. Ignacego Jana Paderewskiego w Koszalinie
Amfiteatr im. Ignacego Jana Paderewskiego w Koszalinie należy do największych tego typu obiektów w Polsce. Zbudowany został z wielkim rozmachem w latach 1973-75. Bezpośrednim impulsem do idei budowy amfiteatru był wielki sukces Festiwalu Chórów Polonijnych, który odbywa się w Koszalinie od 1970 r. Widownia wraz ze sceną i budynkami zaplecza została zaprojektowana przez koszalińskich architektów: Mariana Czernera i Andrzeja Katzera. Śmiałym i pięknym zwieńczeniem całości jest zbudowany przez prof. Jana Filipkowskiego z okazji Centralnych Dożynek Państwowych ogromny, wygięty łukowato dach.
Amfiteatr jest obiektem rozrywkowo-kulturalnym, który jest wykorzystywany w okresie letnim. Widownia znajduje się pod dachem i mieści 4500 widzów. W miesiącach wakacyjnych w amfiteatrze organizowanych jest wiele koncertów muzycznych. Począwszy od 1994 r., corocznie w lipcu dużym wydarzeniem jest Letni Festiwal Kabaretu, na którym rolę gospodarza pełni koszaliński kabaret Koń Polski a wśród gości bywają aktualni ulubieńcy publiczności. Na deskach amfiteatru w sezonie letnim swoje przedstawienia i koncerty organizuje także orkiestra Filharmonii Koszalińskiej. Po zmroku w ramach Kina Letniego organizowane są projekcje filmów, na które najczęściej wstęp jest bezpłatny.
Ponadto amfiteatr od chwili wybudowania jest miejscem, gdzie odbywają się koncerty Światowego Festiwalu Chórów Polonijnych.

Camping Brawo
Camping Brawo jest obiektem całorocznym, położonym w otoczeniu zieleni w centrum Mielna. Jest ogrodzony i monitorowany 24 g/dobę. Istnieje możliwość rozbicia namiotu, wynajęcia pokoju lub domku jedno lub dwuosobowego. W lipcu i sierpniu lepiej zrobić rezerwację. Goście mają dostęp do sanitariatów z  zawsze gorącą wodą. Do dyspozycji jest kuchnia ( płyta elektryczna, mikrofala, czajnik) oraz pralka (za opłatą). Istnieje możliwość przechowania rowerów i wysuszenia odzieży. W lipcu i sierpniu można także wykupić śniadanie. W odległości ok. 200 m znajduje się kilka dużych sklepów (Polo Market, Dino, Biedronka)

Centrum Kultury 105 - Domek Kata w Koszalinie
Domek Kata przy ul. Grodzkiej 3 to gotycka kamienica, wzniesiona w XV wieku na planie trapezu, co zostało podyktowane łukowatym przebiegiem linii murów miejskich w tym miejscu, prawdopodobnie z wykorzystaniem fragmentu dawniejszej baszty. Odsłonięta spod tynku, zachowana elewacja frontowa urzeka gotycką architekturą – ostrołukowym wejściem i blendami parteru, narożną przyporą oraz przyściennymi lizenami sięgającymi połowy pierwszego piętra. Obecnie jest siedzibą stowarzyszenia pn. Teatr Propozycji „Dialog”, preferującego współczesne sztuki teatralne jednego aktora. To także miejsce recytatorskich popisów oraz innych imprez kulturalnych. Dawniej w tej kamienicy zamieszkiwał kat, zatrudniony na etacie od 1464 r., kiedy to rada miejska wykupiła od biskupa prawo sądów i wydawania wyroków. Za drobne przewinienia groziła wówczas chłosta, pręgierz lub zakucie w dyby. Ciężkie przestępstwa karane były zadawaną na różne sposoby śmiercią. Rodzicobójców pakowano do worka i topiono, czarownice palono na stosie, winnych innych zbrodni wieszano i ścinano. Egzekucje odbywały się w zależności od urodzenia skazańca w dwóch miejscach – na Wzgórzu Wisielców przy ul. Dąbrowskiego (za skansenem), gdzie stały szubienice, lub doraźnie na rynku staromiejskim, wyłącznie dla szlachetnie urodzonych. Zawód kata pozostawał w rodzinie i przechodził z ojca na syna. Ostatni wyrok kat wykonał w 1893 roku, ale jego rodzina zamieszkiwała w tej kamienicy jeszcze w okresie międzywojennym. W średniowieczu wykonywanie wyroków było zarazem widowiskiem dla gawiedzi, a kat otrzymywał za swe czynności godziwe wynagrodzenie. W swoistym cenniku usług katowskich najwięcej można było zarobić na ścięciu bądź spaleniu skazańca, bo aż 10 florenów. Połowa tej kwoty była
przewidziana za tortury, w tym łamanie kołem oraz pochowanie samobójcy (przesąd nie pozwalał innym dotykać zwłok). Zwykłe postawienie pod pręgierzem, kara chłosty czy zakucie w dyby kosztowało kasę miejską tylko 9 szylingów. Swoistą karę ponosiły białogłowy winne oszczerstwu. Musiały stać pod kościołem przez całe nabożeństwo z ciężkim worem kamieni, podobno było to to w miarę skuteczne lekarstwo na plotki.

Cerkiew pw. Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy w Koszalinie
Cerkiew prawosławna (dawniej kaplica zamkowa) wpisana została do rejestru zabytków w listopadzie 1956 r. pod nr A-768.
Kościół zamkowy, gotycki z przełomu XIII i XIV w. - obecnie Cerkiew Prawosławna. Świątynia powstała ok. 1300 r. jako kościół klasztorny cysterek przybyłych do Koszalina w 1278 r. Najstarsza wzmianka o kościele pochodzi z 1491 r.
To ceglany, jednoprzestrzenny kościół wzniesiony na planie prostokąta. Od strony zachodniej znajduje się dobudowana później kruchta. Nie zachowało się istniejące dawniej prezbiterium. Całość przykrywa dwuspadowy dach z ośmioboczną wieżą i sygnaturką. Nawę oświetlają ostrołukowe okna. Najciekawsza, wschodnia elewacja budynku zachowała gotycki łuk tęczowy oraz dekoracyjny parapet ceglany lektorium. Od czasu reformacji, kiedy klasztor opuściły mniszki, kościół popadł w ruinę. Odbudowany w latach 1602-1609 przez księcia  Franciszka, pełnił funkcję kościoła zamkowego. W czasie pożaru miasta w 1718 r. spłonął. Gruntowny remont  przeprowadzono w latach 1818-1819. W 1863 r. kościół otrzymał organy. Po drugiej wojnie światowej kościół klasztorny przeznaczono na cerkiew.
Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny to jeden z samodzielnych, kanonicznych Kościołów prawosławnych. Ma on pod swoją jurysdykcją wszystkie parafie prawosławne na terenie RP. Obecny dyptyk kościelny gromadzi 15 kościołów niezależnych od jakiejkolwiek władzy zagranicznej i trzy kościoły częściowo zależne.

Dziewczyna z mangustą
Dziewczyna z mangustą to rzeźba autorstwa Melchiora Zapolnika z 1977 roku.
Wielokrotnie przemalowywana, dewastowana i niszczejąca została w roku 2024 poddana gruntownej konserwacji i restauracji.
Konserwacja została przeprowadzona przez Stowarzyszenie Architektów Polskich Oddział Koszalin dzięki dofinansowaniu ze środków programu własnego Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku pn. Rzeźba w przestrzeni publicznej dla Niepodległej - 2024 pochodzących z budżetu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
Więcej informacji o historii i konserwacji rzeźby na stronie Stowarzyszenia Architektów Polskich Oddział Koszalin

Filharmonia Koszalińska im. Stanisława Moniuszki
Filharmonia Koszalińska im. Stanisława Moniuszki w Koszalinie od 2013 r. posiada nowowybudowaną siedzibę. Jest to okazały, nowoczesny gmach, którego fasady wykonano ze stali i szkła. Dwie niemal całkowicie przeszklone ściany sprawiają wrażenie jakby były w nie wtopione ogromne bursztyny. Zarówno wykonawcy jak i melomani podkreślają wyjątkowe walory akustyczne nowej sali koncertowej.
Filharmonia Koszalińska im. Stanisława Moniuszki jest jedną z dwóch instytucji kulturalnych tego typu w województwie. Powstała w 1956 r. a jej zadaniem jest promocja, prezentacja i jednocześnie ochrona polskiej i zagranicznej muzyki poważnej, zarówno symfonicznej i kameralnej.
Połowę występów organizowanych przez filharmonię stanowią koncerty symfoniczne. Rocznie realizowanych jest ok. 120 koncertów dla ok. 60 tys. słuchaczy. Regularnie odbywają się także koncerty wyjazdowe w regionie. Orkiestra filharmonii koncertuje także w salach europejskich, w przeszłości najczęściej w Niemczech, w tym w berlińskim Konzerthaus.
Filharmonia gości wielu znanych polskich dyrygentów oraz solistów, a swoje talenty prezentowali tu także polscy i zagraniczni pianiści, laureaci Konkursów Chopinowskich.
Przy wsparciu władz Koszalina oraz Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego corocznie od 1966 r., w miesiącach lipiec-sierpień jest organizowany Międzynarodowy Festiwal Organowy, największy tego typu w Polsce. Większość z 35 koncertów realizowanych jest koszalińskiej katedrze.
Tradycją sezonu letniego stały się także przygotowywane przez filharmonię i przedstawiane w amfiteatrze, na świeżym powietrzu, spektakle operowe dla blisko 5 tys. słuchaczy.
W okresie karnawału repertuar filharmonii jest rozszerzany w kierunku koncertów prezentujących wykonawców z kręgu muzyki rozrywkowej, popularnej, filmowej, jazzowej oraz operetkowej.
Muzykę wykonywaną przez orkiestrę symfoniczną Filharmonii Koszalińskiej można podziwiać także słuchając płyt kompaktowych, których do tej pory artyści nagrali 13.

Fontanna
Fontanna znajdująca się na terenie Parku Książąt Pomorskich została wybudowana na początku XIX wieku. Od zawsze było to miejsce odpoczynku mieszkańców miasta i odwiedzających go turystów. Niedawna park przeszedł rewitalizację, a fontanna została odnowiona. Obecnie jest to nowoczesny obiekt prezentujący wodny pokaz i mieniący się wszystkimi kolorami tęczy. Przed fontanną w sezonie znajduje się dywan kwiatowy, który warto zobaczyć. Jest to doskonałe miejsce na spacer na świeżym powietrzu.

Góra Chełmska
Góra Chełmska jest najwyższym wzniesktuarium w Schönstatt. W sąsiedztwie świątyni odnaleźć można postumenty wystawione powstańcom listopadowym – budowniczym drogi przez Górę Chełmską, pomnik na pamiątkę wizyty papieża Jana Pawła II oraz tablicę z jego słowami, a także pomnik upamiętniający Lecha Kaczyńskiego i Ryszarda Kaczorowskiego.
Góra Chełmska, poza miejscem kultu, stanowi także tereny rekreacyjne. Na szczycie Krzyżanki w 1888 roku wybudowana została wieża, umożliwiająca podziwianie widoku Koszalina i odległego o 8 kilometrów morza. Budowla ma 31,5 metra wysokości. Po trwających wiele lat perypetiach związanych z koniecznym remontem w 2012 roku wieża została ponownie oddana do dyspozycji turystów. Od tego czasu stała się niezwykle popularnym miejscem wycieczek. Na jej tarasie została zamontowana kamera W sąsiedztwie znajdują się zadaszenie dla turystów i punkt małej gastronomii.
Na wzniesienie prowadzą znakowane szlaki turystyczne: czarny Szlak Pielgrzymkowy im. Papieża Jana Pawła II (Góra Chełmska - Polanów), czerwony Szlak im. Józefa Chrząszczyńskiego (Góra Chełmska - Tychowo), niebieski Szlak Porwanego Księcia (Koszalin, ul. Gdańska - Góra Chełmska - Sianów), żółty Szlak Pętla Tatrzańska (Koszalin ul. Gdańska - Góra Chełmska), Pomorska Droga św. Jakuba (Gdańsk - Góra Chełmska - Szczecin).
Na południowej części wzgórza znajduje się Radiowo-Telewizyjny Ośrodek Nadawczy Góra Chełmska.

Głaz "Aleja Dębów Pamięci"
Aleja Dębów Pamięci powstała 15.05.2006 roku. Jest to 25 drzew - dębów kolumnowych zasadzonych w kształcie litery "L". Wśród drzew znajduje się głaz z wyrzeźbionym napisem: "Aleja Dębów Pamięci".
Aleja powstała z inicjatywy Społecznego Komitetu Ratowania Starego Koszalina. Każdy dąb ma swojego patrona, są to osoby ważne dla historii Koszalina, lista powstała we współpracy Muzeum w Koszalinie i Archiwum Państwowego.
Lista patronów dębów:
1. Św. Jan Chrzciciel
2. Biskup kamieński Hermann von Gleichen
3. Zakon Cysterek
4. Johann Micraelius
5. Książę Pomorski Jan Fryderyk Gryfita
6. Książę Pomorski Kazimierz VII/IX/ Gryfita
7. Książę Pomorski Franciszek I Gryfita
8. Książę Pomorski Ulryk Gryfita
9. Rodzina Schwederów
10. Rodzina Loewe
11. Johann David Wendland
12. Johann Ernst Benno
13. Christian Wilhelm Haken
14. Rudolf Julius Emmanuel Clausius
15. Ernst August Braun
16. Ludwig Karkutsch
17. Hans Grade
18. Rodzina Hendessów
19. Friedrich Schlutius
20. Rodzina Borchardtów
21. Bertha von Massow
22. Friedrich [ojciec] i Friedrich [syn] Onnasch
23. August Friedrich Bernhard von Gerlach - Parsow
24. Dr Isaac Moser
25. Friedrich Wilhelm Strahl

Głaz "Pamięci Mieszkańców Miasta Koszalina"
Głaz "Pamięci mieszkańców Koszalina" odsłonięto 29.05.2015 roku. Jego autorem jest Zygmunt Wujek.
Inicjatorem powstania pomnika było Stowarzyszenie Przyjaciół Koszalina. Pomnik upamiętnia ponad 20 tysięcy Niemców pochowanych w latach 1819 - 1926 na cmentarzu, który znajdował się w tym miejscu.
Jest to granitowy głaz zwieńczony metalowym krzyżem (krzyż najprawdopodobniej skradziony). Na głazie umieszczono tablicę z inskrypcją: "Pamięci mieszkańców miasta Koszalina sprzed 1945 roku". Napis jest powtórzony w języku niemieckim: "Zum gedenken der bürger der stadt Koslin".

Głaz pamiątkowy
Pamiątkowy głaz poświęcony jest marszałkowi Józefowi Piłsudskiemu. Jest to kamień, na którym wyrzeźbiono popiersie Józefa Piłsudskiego, a nad nim umieszczono krzyż komandorski. Pomnik nie zawiera żadnej inskrypcji.

Głaz Politechniki Koszalińskiej
Głaz Politechniki Koszalińskiej został odsłonięty 5 czerwca 2008 roku. Jego autorem jest Zygmunt Wujek.
W jego wnętrzu pod godłem Politechniki Koszalińskiej umieszczono tubę z Deklaracją Zgromadzenia Plenarnego KRASP [dokument nr 74/IV z dnia 5 czerwca 2008 r.] w sprawie kształcenia dla przyszłości, którą podpisało 123 rektorów i Sekretarz Generalny KRASP. Na głazie został wykuty jest napis: "W tym kamieniu, w 40-lecie Politechniki Koszalińskiej, Rektorzy polskich uczelni akademickich złożyli deklarację kształcenia dla przyszłości. Koszalin 5 VI 2008."

Głaz upamiętniający Ks. Kardynała Ignacego Jeża
Pamiątkowy obelisk znajduje się przy dębie Ks. Kardynała Ignacego Jeża. Drzewo zostało posadzone 30 czerwca 2008 roku przez prezydenta miasta Koszalina Mirosława Mikietyńskiego, ks. biskupa Edwarda Dajczaka oraz Tomasza Czuczaka, przewodniczącego Rady Miejskiej. Na kamieniu został wykuty napis: Ks. Kardynał Ignacy Jeż, Honorowy Obywatel Koszalina.

Głaz upamiętniający Papieża Jana Pawła II
Głaz upamiętniający Papieża Jana Pawła II usytuowany jest przy dębie pamięci noszącym imię Jana Pawła II. Został on odsłonięty 15 października 2008 roku, w przeddzień 30. rocznicy wyboru na papieża. Na głazie wykuty jest napis: "Papież Jan Paweł II Honorowy Obywatel Koszalina".

Informacja Turystycznej w Mielnie
Informacja Turystycznej  w Mielnie to miejsce stworzone dla potrzeb osób odwiedzających region oraz samych mieszkańców. Placówka udziela bezpłatnie informacji na temat regionalnych atrakcji turystycznych takich jak: zabytki, punkty widokowe, rezerwaty przyrody itp. Dla turystów preferujących aktywny wypoczynek zgromadzona jest baza wiedzy o szlakach pieszych, rowerowych, o możliwości uprawiania wędkarstwa.
Zainteresowani mogą dowiedzieć się o miejscach związanych z rekreacją, obiektami kultury gminy Mielno i okolicznych miejscowości /biblioteki, domy kultury, muzea, teatry/ o odbywających się w regionie imprezach sportowych i kulturalnych oraz uzyskać informacje dotyczące połączeń komunikacyjnych.
Punkt informacji służy także pomocą w zakresie bazy noclegowej i gastronomicznej.
Na miejscu można kupić mapy, przewodniki, magnesy, koszulki, kubki, Wander Card oraz otrzymać bezpłatne wydawnictwa i mapy, w tym foldery i mapy rowerowe. Odpłatnie skorzystać można z usług ksero. Dla turystów udostępniony jest laptop z dostępem do internetu.
Informacje udzielane są w języku polskim i angielskim.

Jezioro Jamno
Jezioro Jamno jest 9. jeziorem w Polsce, a 3. w województwie pod względem powierzchni, dzięki swoim wymiarom (od 2205 ha do 2240 ha). Średnia głębokość jeziora to 1,4 m a maksymalna – 3,9 m. Zbiornik powstał z dawnej zatoki morskiej, a jego kształt jest nieregularny, rozszerzający się ku wschodowi. Jezioro jest połączone z Bałtykiem przez kanał Jamieński Nurt (położony 2 km za Unieściem), przez co wpływająca woda do jeziora tworzy specyficzne warunki do życia i rozwoju wodnej fauny i flory. Jezioro obecnie posiada III klasę czystości, co oznacza poprawę ze stanu pozaklasowego. Wpływ na taki stan rzeczy ma fakt, że do jeziora odprowadzane są ścieki z okolicznych oczyszczalni, wody deszczowe i wody pochłodnicze z gorzelni w Osieku, a także spływy obszarowe z gruntów ornych.
Niemniej w tego typu zbiorniku występuje bogata różnorodność gatunkowa ryb, a samo jezioro jest zaliczane do typu sandaczowego. W Jamnie pływają leszcze, sandacze, węgorze europejskie, szczupaki pospolite, liny, karasie, okonie, płocie. Żyje nawet minóg rzeczny, który w Polsce jest objęty ścisłą ochroną. Aby móc łowić na wodach Jamna, należy wykupić specjalne zezwolenie w Gospodarstwie Rybackim w Mielnie (także m.in. na poczcie lub w sklepie wędkarskim w Unieściu).
Dzięki swoim walorom i bliskości Morza Bałtyckiego, jezioro jest miejscem często odwiedzanym przez mieszkańców okolicznych miejscowości i turystów. Ma rozwiniętą infrastrukturę turystyczną, znajduje się tu wiele przystani i wypożyczalni sprzętu wodnego (np. jachtów, kajaków czy rowerów wodnych).  Przystań TRAMP znajduje się przy ul. Chrobrego 32 w Mielnie, gdzie poza wypożyczeniem sprzętu, można skorzystać z rejsu po jeziorze statkiem wycieczkowym (cumuje na końcu pomostu obok przystani).

Kaplica w Domu Miłosierdzia
Stowarzyszenie Dom Miłosierdzia tworzą ludzi wierzący- zaangażowani katolicy, którzy są świadkami, że największą i najbardziej skuteczną pomoc człowiekowi daje Jezus. Oprócz kompleksowej i kompletnej pomocy ludzkiej, Dom proponuje pomoc duchową- Mszę Świętą, adorację Najświętszego Sakramentu, spowiedź, spotkanie z księdzem, modlitwę wstawienniczą, modlitwę uwolnienia, rekolekcje.

Kino Kryterium
Kino Kryterium ma swoja siedzibę w Centrum Kultury 105, które wzięło swą nazwę od numeru budynku przy ul. Zwycięstwa, w którym się mieści. Składa się on z czterech, różnej wysokości kamieniczek z 1871 r., połączonych w jeden obiekt. Przed końcem II wojny światowej znajdowała się tu chętnie uczęszczana przez koszalinian sala teatralna i koncertowa oraz restauracja.
Kino Kryterium powstało w połowie lat 50. XX w. Obecnie należy do sieci nowoczesnych kin w kraju tj. Sieci Polskich Kin Cyfrowych, Sieci Kin Studyjnych i Lokalnych oraz Europa Cinemas. Przystosowane jest do projekcji filmów produkcji krajowej i światowej w formacie 2D oraz 3D. Sala wyposażona została w wygodne fotele, które łącznie mogą pomieścić 425 widzów, z czego 124 na balkonie. Funkcjonuje przez cały tydzień. W repertuarze kina są filmy dla każdej grupy wiekowej, w tym specjalnie dla dzieci filmy w ramach Kina Małego Widza. Regularnie odbywają się seanse w ramach Dyskusyjnego Klubu Filmowego "Kryterium Filmu".
Kino Kryterium gości także w swojej sali uczestników i publiczność podczas corocznego Koszalińskiego Festiwalu Debiutów Filmowych "Młodzi i Film".

Kościół filialny pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Suchej Koszalińskiej Parafia Osieki
Kościół w stylu gotyckim wybudowany na przełomie XV i XVI wieku. Wraz z otoczeniem i wystrojem wnętrza stanowi obiekt zabytkowy.
Kościół należy do Parafii pw. św. Antoniego Padewskiego w Osiekach.

Kościół parafialny pw. św. Antoniego Padewskiego
Gotycki kościół pw. św. Antoniego Padewskiego wzniesiony został w XIV w. Wybudowano go na planie prostokąta wraz z wyodrębnionym prezbiterium. Przy świątyni znajduje się wysoka wieża, zwieńczona stożkowym dachem. W niej zawieszony został dzwon z 1600 r. We wnętrzu podziwiać można elementy sztuki sakralnej: rzeźby św. Pawła z mieczem z XVII w., św. Piotra z XVII w. oraz rzeźbę „Trójca Święta”, a także ambonę i epitafium z XVIII w., chrzcielnicę z XVII w.

Kościół parafialny pw. św. Stanisława Kostki
Kościół wybudowany został w XV w., dzisiaj wraz z otoczeniem i wystrojem wnętrza stanowi obiekt zabytkowy.

Koszalińska Biblioteka Publiczna im. Joachima Lelewela
Koszalińska Biblioteka Publiczna im. Joachima Lelewela jest samorządową instytucją kultury działającą na terenie Koszalina od 1947 roku. Jesteśmy największą na Pomorzu Środkowym biblioteką publiczną. Użytkowników obsługujemy za pośrednictwem 10 filii rozmieszczonych na terenie Koszalina oraz Biblioteki Głównej mieszczącej się na placu Polonii 1. Nasza działalność skupia się przede wszystkim na promocji czytelnictwa oraz upowszechnianiu wiedzy i informacji na temat kultury i nauki. Naszym użytkownikom oferujemy usługi z zakresu wypożyczania oraz udostępniania księgozbioru naukowego, popularnonaukowego, dydaktycznego oraz literatury pięknej. Dysponujemy obszernym zbiorem czasopism bieżących oraz archiwalnych, dokumentów z życia społecznego Koszalina oraz regionu, audiobooków, kaset magnetofonowych oraz płyt. Czytelnicy mogą korzystać z nieodpłatnego dostępu do Internetu. Nasza oferta kulturalno-edukacyjna jest skierowana jest do odbiorców dóbr kultury w każdym wieku. Organizujemy cały szereg spotkań autorskich, promocji książek, konkursów, happeningów, koncertów, festiwali, wykładów, prelekcji, konferencji, warsztatów i kursów. Podejmujemy współpracę z innymi instytucjami kultury i oświaty, towarzystwami i stowarzyszeniami, które chcą być partnerami w udostępnianiu współczesnego dorobku intelektualnego. Swoje miejsce mają tu czytające rodziny, miłośnicy podróży, artyści ludowi.

Muzeum Aut Zabytkowych
Na terenie hotelu w muzeum znajdują się samochody z lat 1914 - 1960.

Muzeum w Koszalinie
Muzeum w Koszalinie, mieszczące się przy ul. Młyńskiej 37-39, ze swoją stuletnią historią i różnorodnością zbiorów z zakresu sztuki, archeologii, etnografii, historii, jest na mapie Koszalina wyjątkowym miejscem, w którym mieszkańcy i turyści mogą poznać bogate dzieje regionu. Uwagę badaczy i wielbicieli sztuki polskiej II połowy XX wieku przyciąga Kolekcja Osiecka, która jest pokłosiem słynnych plenerów, organizowanych w latach 1963-81 w podkoszalińskiej wsi Osieki.
ul. Młyńska 37-39
75-420 Koszalin
sekretariat@muzeum.koszalin.pl
http://muzeum.koszalin.pl
https://www.facebook.com/MuzeumWKoszalinie/

Park Książąt Pomorskich
Początków Parku Książąt Pomorskich można upatrywać już w czasach panowania księcia Bogusława X. Powstał wtedy, tuż u podnóży murów obronnych, wieczny ogród zamkowy otaczający staw. Park powstawał etapami, na przestrzeni 400 lat budowano, remontowano i dołączano kolejne jego części.
Za najstarszą część parku uważa się Starą Promenadę. Jej budowę rozpoczęto w 1602 roku, a zakończono w 1817 i tę datę oficjalnie uważa się za powstanie parku. Nazwa Stara Promenada funkcjonowała aż do lat pięćdziesiątych XX wieku, kiedy park oficjalnie został nazwany parkiem im. Przyjaźni Polsko-Radzieckiej. Kiedy po roku 1989 nazwa ta przestała funkcjonować, nazywano go zwyczajnie parkiem miejskim.
Park dzieli się na dwie części - część "A" - północna część pasa zieleni ze Starą Promenadą oraz część "B" - teren południowy, dołączony do pierwotnego parku w późniejszych latach.
Część "A" to obszar o wielkości 6,7 ha, który powstawał w dwóch etapach: 1602-1817 oraz w 1933-1934, kiedy na dobre zakończono pracę nad zagospodarowaniem terenu.
W dużej części park stanowią zadbane trawniki z rabatami, głównie różanymi. Drzewa nie rosną w dużych grupach, występują pojedynczo lub jako szeregi wzdłuż alejek. Są to najczęściej bardzo stare okazy, które uznane zostały za pomniki przyrody. Na szczególną uwagę zasługuje stary jawor - pozostałość po ogrodzie zamkowym. Nazywany jest potocznie "drzewem czarownic". Jego wiek szacowany jest na ponad 300 lat, a obwód pnia dochodzi do 500 cm. Na nie mniejszą uwagę zasługują buki, brzozy, dęby, olsze i wierzby, które swoimi opadającymi gałęziami nadają niesamowitego uroku brzegom rzeki. Obok rodzimych gatunków drzew, park charakteryzuje się całym wachlarzem egzotycznych drzew, jak na przykład: miłorząb dwuklapowy, platan klonolistny, cyprysik groszkowy, magnolia krzewiasta, korkowiec amurski, tulipanowiec amerykański i inne. Bardzo duże urozmaicenie pod względem gatunkowym występuje również wśród krzewów. Łącznie wymienia się ponad 120 gatunków roślin rosnących na terenie parku.
Dzięki takim warunkom naturalnym, park stanowi dom dla wielu zwierząt - głównie ptaków. Warto przy tym wspomnieć, iż park za sprawą stawu i rzeki stał się ostoją dla ptaków wodnych. W 1934 roku utworzono na stawie wyspę, której nadano nazwę "Wyspy Łabędzi". Co roku para łabędzi doczekuje się tam swojego potomstwa.
Wspomniany staw jest głównym obiektem w parku (obszar stawu to 1,5 ha) i wokół niego zlokalizowana jest większa część infrastruktury. Główne alejki prowadzą do jego brzegów, wzdłuż których ustawione są ławeczki. Przez rzekę poprowadzone są dwa mostki, a w ich okolicy usytuowane są trzy rzeźby. Na terenie parku istnieją dwie fontanny. Jedna, stylizowana na przedwojenną została podświetlona. Światła są uruchamiane codziennie w godzinach 18.00-23.00.
Część parku "B", we wcześniejszych latach nazywana była parkiem im. Janki Sawickiej. Jest to teren mniejszy od części "A", gdyż jego powierzchnia wynosi 3,5 ha. Na tym obszarze odnotowuje się ponad 90 gatunków drzew i krzewów. Wiele z nich to okazy pomnikowe, jak na przykład: wierzba babilońska i orzech czarny. W swojej kompozycji przypomina część "A" - dominują tu polanki poprzecinane zadrzewionymi alejkami.
Cały kompleks parkowy otoczony jest wieloma instytucjami oraz obiektami użyteczności publicznej. Znaleźć można tu punkty usługowo - gastronomiczne jak kawiarnie, restauracje, czy urząd pocztowy. W bliskim sąsiedztwie pozostają także dwa teatry: Teatr Propozycji Dialog im. Henryki Rodkiewicz oraz Bałtycki Teatr Dramatyczny im. Juliusza Słowackiego. Część "A" na północy graniczy z innym parkiem im. Tadeusza Kościuszki, równie wartym uwagi, a część "B" od strony wschodniej ze stadionem KS Bałtyk.
Park jest bardzo dobrze utrzymany, stale prowadzone są w nim prace renowacyjne. Lokalizacja w centrum miasta i sąsiedztwo licznych obiektów zabytkowych i użytkowych powoduje, iż jest to najczęściej odwiedzany park przez mieszkańców i turystów w całym Koszalinie.

Park Miejski w Sianowie im. Powstańców Warszawskich
Park o powierzchni 3,2 ha z początku XX w, zbliżony kształtem do mocno wydłużonego prostokąta położony jest w centrum miasta, nad południowym brzegiem rzeki Polnica. Do parku od strony ul Armii Polskiej prowadzi zabytkowa brama. Równy teren parku przecinają liczne alejki o nawierzchni asfaltowej w części zachodniej i żwirowej w części wschodniej. Część wschodnia parku zagospodarowana jest na plac zabaw dla dzieci. Cały teren parku pokrywa trawnik. Szatę roślinna stanowi około 40 gatunków roślin z najstarszymi lipami, jesionami, kasztanowcami i olszą.

Park Wodny
Park Wodny Koszalin to oddany do użytku w lipcu 2015 r., najnowocześniejszy akwapark na Pomorzu. Na jego główną część składa się kompleks 6 basenów. Dwa z nich znajdują się na zewnątrz, w tym jeden czynny przez cały rok. Wewnątrz obiektu do dyspozycji gości pozostaja 4 baseny: pływacki, do nauki pływania, dla dzieci oraz rekreacyjny. Część rekreacyjna wyposażona została w: jacuzzi, ścienne masażery, wodospady rurowe, gejzery powietrzne, sztuczną rzekę oraz leżanki basenowe. Do oczyszczania wody zastosowano innowacyjny system Daisy, który pozwala zachować krystaliczną czystość wody oraz minimalne zużycie chloru, przez co kontakt z wodą jest bezpieczny dla alergików.
Dla najmłodszych przeznaczona jest wydzielona strefa dziecięca, w której można korzystać z takich atrakcji jak: wodne zabawki, zjeżdżalnie oraz zewnętrzny plac zabaw. Starsze dzieci oraz dorośli spragnieni mocniejszych wrażeń mają do dyspozycji 6 zjeżdżalni: Anaconda, Anaconda czarna dziura, Anaconda Z, Turbo, Cebula oraz Rodzinna.
Dla miłośników ciszy i spokoju przeznaczona została Strefa SPA, w skład której wchodzą: łaźnie (solnkowa i parowo-błotna), sauny (fińska, ziołowa, do rytuałów, zewnętrzna), strefa jacuzzi, bicze szkockie, kabina infrared, groty (solna, lodowa), słoneczna łąka oraz wypoczywalnia z tarasem i sześcioosobowym jacuzzi.
Ponadto w obiekcie funkcjonuje nowoczesna siłownia oraz prowadzone są zajęcia fitness w przygotowanej specjalnie i klimatyzowanej sali.
Znajdująca się na terenie obiektu restauracja oferuje posiłki oraz napoje zimne i gorące.

Pałac Młynarza i młyn
Pierwszy młyn w tym miejscu został wzniesiony w XIII wieku, w związku z nadaniem Koszalinowi praw miejskich w 1266 roku. Zespół przetrwał do pożaru miasta, który miał miejsce w 1601 roku. W latach 1838-1842 powstały obecne zabudowania. Nowy młyn został wyposażony w nowoczesne urządzenia techniczne i sprowadzoną aż ze Stanów Zjednoczonych turbinę wodną, którą zamontowano w 1878 roku. W latach 1890 – 1897 obok młyna wybudowano Pałac Młynarza. Po II wojnie światowej pałac stał się siedzibą państwowych Zakładów Zbożowych. Od 1991 roku w budynku mieści się Muzeum w Koszalinie.

plac zabaw i stacja samoobsługowa naprawy rowerów
Plac zabaw dla dzieci i podstawowe narzędzia naprawy rowerów

Pokoje gościnne "Paradise"
Pensjonacik ,,Paradise" położony jest przy ul. Kantora 9 w spokojniejszej części miasta Mielno i oferuje pokoje 2, 3, 4 osobowe z łazienkami. Część pokoi posiada balkon lub taras z widokiem na park miejski oraz plac zabaw. Na parterze jest aneks kuchenny dla gości pensjonaciku. W pobliżu sklep spożywczy i duży plac zabaw dla dzieci. Do morza jest jedynie 800m nowo wybudowaną drogą dla pieszych i rowerów.
Bez problemu zaparkujesz u nas auto na bezpłatnym parkingu jak i przechowasz rower w zamykanym garażu. Posiadamy bezpłatną stacje ładowania rowerów elektrycznych Bosh jak i hulajnóg elektrycznych xiaomi oraz zwykle gniazdo zewnętrzne 240V do podłączenia wlasnej ładowarki. Udostępniamy dla gości bezplatny internet wi-fi. Właściciele sami są zapalonymi rowerzystami i chętnie pomogą w doborze tras itp. W naszym ogrodzie do dyspozycji gości oddajemy: mini plac zabaw z huśtawką, zjeżdżalnią i piaskownicą, taras ze stolikiem i huśtawką ogrodową, stoły, ławki pod wiatą fotowoltaiczną aby odetchnąć po słonecznym dniu na plaży, grille przy których możecie Państwo zrelaksować się wieczorem. Tuż obok położony jest pełen zieleni park miejski z największym w Mielnie placem zabaw, boiskami do gry w siatkówkę i piłkę nożną.

Pomnik "Tym, którzy walczyli o polskość i wolność Pomorza"
Autorem pomnika jest Władysław Hasior. Prace nad nim artysta rozpoczął w 1978 roku, ukończył go w 1980 roku, a odsłona miała miejsce dopiero 11 października 1982 roku. Wykonany jest z żeliwa, ma ok. 80 m długości, a w najwyższym fragmencie 6,5 m wysokości. Elementem dominującym są ptaki symbolizujące orły, są one osadzone na bojowych rydwanach i ciągną za sobą wieloskibowe pługi. Na skarpie znajdują się dwadzieścia cztery rzeźby. Jedną z form, która łączy całą konstrukcję są strzały, przypominające płomienne pociski. Pomnik jest nazywany "płonącymi ptakami". U stóp pomnika znajduje się tablica z brązu, na której umieszczono napis: „Tym, którzy walczyli o polskość i wolność Pomorza. Autor: Władysław Hasior. W 39. rocznicę powstania Ludowego Wojska Polskiego. 11 X 1982 r.”
W latach 1980-1981 pomnik budził kontrowersje polityczne i artystyczne. Dzisiaj jest jedną z atrakcji Koszalina. W 2008 r. został wpisany do Krajowego Rejestru Zabytków.

Pomnik "Więzi Polonii Zagranicznej z Macierzą"
Pomnik „Więzi Polonii Zagranicznej z Macierzą” został odsłonięty 21 lipca 1976 roku. Jego autorem jest Romuald Grodzki. Pomnik wykonany jest z piaskowca, ma postać czworobocznego słupa zwężającego się ku dołowi. Słup podzielony jest na trzy kwatery – płaskorzeźby. W najniższej części przedstawiony jest lud polski - matki tulące dzieci, kobieta schylona nad bochenkiem chleba. W części środkowej znajdują się sylwetki żołnierzy w hełmach. Najwyższa część płaskorzeźb przedstawia obraz współczesności: zbieranie owoców, sianie zboża i pracę. Na szczycie usytuowane jest gniazdo orłów. Obok pomnika znajduje się bryła piaskowca z napisem: „Pomnik Więzi Polonii z Macierzą. Odsłonięty – 1976.”

Pomnik Cypriana Kamila Norwida
Pomnik Cypriana Kamila Norwida został odsłonięty w lipcu 1980 roku. Autorem rzeźny jest Ferdynand Jarocha. Wykonane z brązu popiersie poety zostało usadowione na cokole, na którym widnieje napis: Cyprian Kamil

Pomnik pamięci zmarłych koszalinian
Pomnik pamięci zmarłych koszalinian został odsłonięty w 1997 roku. Jego autorem i fundatorem zarazem jest Zygmunt Wujek. Pomnik składa się z dwóch części. Pierwszą z nich jest nagrobek niemieckiego sportowca Gerharda Neuenfelda. Na nim została umieszczona druga część pomnika, która ma kształt równoramiennego krzyża z drugim krzyżem umieszczonym na szczycie. Na równoramiennym krzyżu widnieje napis w języku niemieckim i polskim: "Im Gedenken an die toten der Stadt Köslin. Dla uczczenia pamięci zmarłych koszalinian 1996".

Pomnik Rodła
Autorem pomnika Rodła jest Zygmunt Wujek. Odsłonięcie pomnika nastąpiło 13.10.1982 roku, był to jeden z punktów sesji popularno-naukowej poświęconej znaczeniu tajnej oświaty w czasie okupacji oraz walce Związku Polaków w Niemczech o szkołę polską.
Pomnik wykonany jest z ociosanego granitu, na przedniej ścianie znajduje się wyryty znak rodła oraz tablica z brązu, która częściowo ten znak zakrywa. Na tablicy znajduje się napis: "Polak Polakowi bratem... W IX rocznicę powołania V dzielnicy Związku Polaków w Niemczech, pamięci tych co oddali życie za Polskę." Do 2007 roku na szczycie pomnika znajdował się orzeł piastowski wykonany z brązu, ale prawdopodobnie został skradziony. W 2008 roku pojawił się nowy orzeł wykonany z marmuru na wzór ryngrafu ze zjazdu Związku Polaków w Niemczech.

Promenada Przyjaźni w Mielnie
Promenada Przyjaźni w Mielnie to nadmorski ciąg spacerowy o długości 1,5km, którego historia sięga 1908 r. Powstał w celu ochrony brzegu morskiego przed niszczącym działaniem wody. Na całej swojej długości promenada jest oświetlona, co pozwala na spacerowanie również po zmroku. Idąc bulwarem spacerujący mogą podziwiać piaszczyste plaże i morze, a także korzystać z oferty licznych ogródków gastronomicznych, lodziarni, kawiarni oraz różnego rodzaju sklepów. Można także odpocząć na ławkach stojących na deptaku lub udać się prosto na plażę jednym z zejść. Nad głównym wejściem na plażę przy ul. Kościuszki w Mielnie wybudowana została drewniana kładka z tarasami widokowymi, na których można odpocząć w ogródkach gastronomicznych i podziwiać piękne widoki na morze.
Przy wejściach na promenadę znajdują się podjazdy przystosowane dla osób niepełnosprawnych oraz wózków dziecięcych.

Samoobsługowa stacja naprawy rowerów

Skansen Zagroda Jameńska
Po wędrówce Gotów (I–III w. n.e.), całe Pomorze, poczynając od dorzecza Parsęty, a następnie aż po ujścia Wisły i Odry, zasiedliły plemiona słowiańskie od XII w. nazywane Kaszubami. Początkowo wyraz „Kaszuba” oznaczał rycerza – wojownika spod znaku gryfa. Takim rodowodem legitymował się założyciel dynastii Gryfitów, urodzony pod Kołobrzegiem, książę Warcisław I. W późniejszym okresie panujący w księstwie pomorskim władcy przyjęli tytuł „księcia Kaszubów”. Germanizacja Pomorza rozpoczęła się w momencie zakładania średniowiecznych miast przez sprowadzonych w tym celu przez biskupa Hermana von Gleichen osadników niemieckich. Tradycje słowiańskie przetrwały do 1945 r. jedynie w dwóch miejscach – w rejonie wsi Jamno i Łabusz, na północ od Koszalina oraz w rejonie wsi Kluki, nad jez. Łebsko. Napływ osadników niemieckich i później holenderskich (budowniczych wałów przeciwpowodziowych wzdłuż jez. Jamno, Dzierżęcinki i Unieści) nie spowodował całkowitego zatarcia kultury kaszubskiej, o czym świadczą eksponaty zgromadzone w koszalińskim muzeum. Malunki na skrzyni posażnej kolorystyką i ornamentami przypominają te eksponowane w Kaszubskim Parku Etnograficznym we Wdzydzach Kiszewskich.
Także elementy haftu oraz zaplecki krzeseł posiadają podobne formy zdobnicze bogate w lilie, tulipany, stylizowane serca i in. Dość oryginalnie wyglądał też strój weselny. Wszystko to zobaczyć można na wystawie w koszalińskim muzeum. Nieżyjący już red. Eugeniusz Buczak odszukał w Niemczech przesiedlonych z Jamna po 1945 roku mieszkańców wsi i zadał pytanie – „kim jesteście?” Odpowiedź padła – „nie jesteśmy ani Niemcami, ani Słowianami, ale Wenedami”. Komentując tę wypowiedź należy przypomnieć, że Weneda w języku łacińskim oznacza Słowianina.

Skatepark
Skatepark w Sianowie jest obiektem sportowo-rekreacyjnym powstałym w 2010 r. z przeznaczeniem dla miłośników rolek, deskorolek oraz rowerów wyczynowych. Plac o powierzchni 470 m2 posiada nawierzchnię bitumiczną i został wyposażony w różnego rodzaju urządzenia np. rampy.
Korzystanie ze skateparku jest bezpłatne. Obiekt dostępny jest całodobowo.

Skatepark Gwardia
Skatepark Gwardia w Koszalinie jest częścią kompleksu sportowo-rekreacyjnego w Koszalinie. Powstał w lipcu 2005 r. Jest obiektem ogólnodostępnym, przeznaczonym dla miłośników jazdy na desce, rolkach czy rowerach wyczynowych. Obiekt posiada gładką nawierzchnię oraz m.in. elementy takie jak: rampa, quarter pipe, grindbox, piramida z rurką i murkiem.

Skatepark w Sportowej Dolinie
Skatepark w Sportowej Dolinie w Koszalinie stanowi część składową kompleksu sportowo-rekreacyjnego, który powstał w centrum miasta w 2007 r. Na ogrodzonym i ogólnodostępnym terenie obiektu powstało miejsce dla miłośników jazdy na desce, rolkach czy rowerach wyczynowych. Obiekt posiada gładką nawierzchnię betonową oraz m.in. elementy takie jak: rampy.
Skatepark jest oświetlony, co pozwala na korzystanie z niego również po zmroku.

Syrenka
Rzeźba znajduje się w Parku Książąt Pomorskich. Została wykonana w 1967 roku. Jej autorem jest Zygmunt Wujek. Dzieło przedstawia Syrenkę, inaczej nazywana jest "Kobietą z wzniesionymi rękoma".

Teatr Propozycji Dialog im. Henryki Rodkiewicz w Koszalinie
Teatr Propozycji Dialog im. Henryki Rodkiewicz w Koszalinie ma swoją siedzibę w bardzo nietypowym budynku. Jest nim bowiem XV-wieczny, zabytkowy Domek Kata. Odrestaurowany po II wojnie światowej dom posiada piękną elewację frontową z gotyckimi, ostrołukowymi zdobieniami. Miejscy kaci faktycznie mieli tu swoją siedzibę, a ostatni z nich mieszkał tu z rodziną aż do lat 30. XX w.
Teatr Propozycji Dialog powstał w 1959 r. Jest to amatorski teatr rapsodyczny, teatr poezji.
Ze względu na prezentowany repertuar w teatrze wyróżnia się scenę teatru, scenę poezji oraz scenę muzyczną. Oprócz wystawianych przedstawień teatralnych, odbywają się tu spotkania miłośników poezji w ramach wieczorów poezji, spotkania autorskie z wybitnymi i cenionymi postaciami kultury. Ponadto w ramach Klubu Muzycznego odbywają się koncerty muzyczne m.in. jazzowe. Teatr jest także organizatorem, wspólnie z innymi instytucjami kulturalnymi, Koszalińskich Ogólnopolskich Dni Monodramu-Debiuty, na których odbywa się od 2014 r. (w październiku) turniej debiutanckich monodramów.
W 1995 r. w teatrze Dialog zapoczątkował swoją działalność Teatr przy Stoliku, utrzymany w konwencji teatru czytanego.
Na większość spektakli wstęp jest wolny za okazaniem Karty Widza, która jest dostępna w biurze teatru.

Tramwaj wodny "Julek"
Tramwaj wodny "Julek" kursuje sezonowo od początku czerwca do końca sierpnia. Odbywa rejsy po jeziorze Jamno między przystanią na osiedlu Jamno w Koszalinie a przystanią Unieście, w okolicy Kanału Jamneńskiego, następnie przybija do przystani w Mielnie. Czas rejsu wynosi 30 minut do przystani Unieście, oraz 40 minut powrót do przystani w Mielnie. Statek stanowi alternatywę dla podróży zakorkowanymi drogami z Koszalina do Mielna i Unieścia.
Rejs "Julkiem" dostarcza niezapomnianych wrażeń ze względu na wyjątkowe walory widokowe. Duże wrażenie robi ogrom jeziora Jamno, które zajmuje 9. miejsce w Polsce pod względem powierzchni. Godne uwagi są też otaczające nas walory widokowe, zwłaszcza wzdłuż mierzei, skąd roztacza się rozległa i malownicza panorama jeziora, zamknięta doskonale widocznymi, północnymi osiedlami mieszkaniowymi w Koszalinie, masywem Góry Chełmskiej z widoczną wieżą widokową oraz Osiekami z wieżą gotyckiego kościoła.
"Julek" jest statkiem zaprojektowanym zgodnie z europejskimi normami bezpieczeństwa do żeglugi po jeziorze. Statek ma napęd hybrydowy i jest bardzo cichy.  Na pokład zabiera 110 pasażerów i rowery. Uwaga: niemożliwy przewóz przyczepek rowerowych.
Poza rejsami rozkładowymi istnieje możliwość organizacji rejsu wycieczkowego dla dużych grup.
Strona ze szczegółami kursowania:
http://mzk.koszalin.pl/julek/

Wieża Widokowa
Zabytkowa wieża widokowa o wysokości 31,5 m wzniesiona została w 1888 r. wraz z nieistniejącą już restauracją na północ od szczytu. Warto wspiąć się w sumie po 140 początkowo metalowych stopniach, wyżej drewnianych szczeblach drabin dla wspaniałej panoramy tej części Pobrzeża Słowińskiego. Jest to najwyższy punkt widokowy na polskim wybrzeżu Bałtyku; taras widokowy znajduje się na wysokości ok. 160 m n.p.m. Oprócz odległego o 8 km Bałtyku widać jeziora Jamno, Bukowo i Lubiatowskie. Miasta Koszalin i Sianów prezentują się jakby z lotu ptaka. Więcej kłopotu sprawia odnalezienie Białogardu czy Kołobrzegu; konieczna już jest lornetka. Odnalezienie Darłowa ułatwiają bielące się w tle wiatraki elektrowni w Cisowie. Wieża spełnia też funkcję radiostacji. Na wieżę nie powinny wchodzić osoby mające trudności z poruszaniem się, cierpiące na lęk wysokości oraz młodsze dzieci (widoczność ogranicza wysoki murek okalający taras). Góra Chełmska (ani wieża z 1888 r.) nigdy nie pełniła funkcji latarni morskiej. Co prawda zarysy odległej od Bałtyku w linii prostej o 8 km Góry Chełmskiej ze względu na wysokość – 136,6 m n.p.m. są dobrze widoczne nie tylko z jeziora Jamno, ale również wód przybrzeżnych Bałtyku. Ten fakt był podstawą zupełnie fantastycznych hipotez, jakoby Krzyżanka spełniała w średniowieczu funkcję latarni morskiej. Początkiem tej legendy było palenie ogni wokół kąciny pogańskiej (prawdopodobnie chodziło tutaj o stosy ciałopalne, może o ogniska sobótkowe). Praktycznie w każdym opracowaniu dotyczącym historii Góry jest wzmianka o nocnym znaku nawigacyjnym dla żeglarzy. Można się z nich dowiedzieć, że w oknie wieżyczki kaplicy maryjnej wywieszano na noc latarnię, czy to świece, a światło było potęgowane polerowanym, wklęsłym zwierciadłem, dającym duży odblask. Chyba próbowano na koszaliński grunt przenieść znane z innych miejsc rozwiązania, jakie zastosowano np. na latarni z 1306 roku na wyspie Hiddensee czy w nadbałtyckich portach Wisłoujście (1482), Falsrerbo i Travemünde. Ale co ze zwierciadłem? Czyżby o 150 lat wyprzedziło szwedzki wynalazek? Znany koszaliński znawca tematu Marian Czerner wyliczył, że przy wszystkich możliwych ówczesnych środkach technicznych nie było to możliwe, gdyż widoczny na Bałtyku znak świetlny musiałby posiadać jasność 400 świec. Powstają wciąż nowe legendy. Współcześnie w wielu przewodnikach pojawiły się informacje o tym, jakoby z wieży widokowej widoczny był Bornholm, a to przecież ponad 120 km w linii prostej. Idąc dalej tym tropem odszukać można relację obserwatora, który w nocy, przez lornetkę, ujrzał poświatę bijącą znad horyzontu w miejscu, gdzie powinna znajdować się duńska wyspa.