Zamek Książąt Pomorskich w Szczecinie
Renesansowy Zamek Książąt Pomorskich w Szczecinie, położony na wzgórzu w pobliżu Odry, to jeden z najważniejszych zabytków Pomorza Zachodniego. W przeszłości był rezydencją Gryfitów – dynastii panującej w Księstwie Pomorskim od XII w. do 1637 r.
Obecny kształt zabytku jest odbiciem jego burzliwej historii. Nad pięcioskrzydłowym gmachem z dwoma dziedzińcami – Dużym i Menniczym, górują wieże: Dzwonów, Więzienna i Zegarowa. Fasady zamku zdobią późnogotyckie maswerki i renesansowe attyki. Uwagę przykuwają: barokowy zegar z maszkaronem i postacią błazna, płyty Barnima III i Barnima XI, Filipa II i Franciszka I, figura biskupa Ottona z Bambergu. We wnętrzach zamkowych znajduje się m.in. Cela Czarownic z replikami narzędzi kar i tortur, poświęcona straconej po oskarżeniu o czary Sydonii von Borck, a także Gabinet Lubinusa, wybitnego kartografa z XVII w., z cennym egzemplarzem Wielkiej Mapy Księstwa Pomorskiego jego autorstwa (ponowne otwarcie po zakończeniu wielkiej modernizacji na terenie Zamku). Szczególnym miejscem jest Krypta Gryfitów z sarkofagami dawnych władców Księstwa. Na dachu Skrzydła Północnego znajduje się Taras Książęcy, z którego, podobnie jak z Wieży Dzwonów – najwyższego punktu widokowego w zamku – roztacza się imponujący widok na Szczecin.
Zabytkiem zarządza mieszcząca się w nim samorządowa instytucja pod nazwą Zamek Książąt Pomorskich w Szczecinie, jedna z największych instytucji kultury na Pomorzu Zachodnim. Prowadzi ona własne galerie wystawowe, Kino Zamek, Teatr Piwnica przy Krypcie oraz Centrum Informacji Kulturalnej i Turystycznej (CIKiT), organizuje liczne wydarzenia kulturalne: wystawy, koncerty, spotkania i zajęcia edukacyjne, warsztaty, konferencje, wykłady oraz popularne imprezy plenerowe, jak np. coroczne Święto Gryfa z Turniejem Rycerskim czy Noc Kupały.
Swoje siedziby w zamku mają również Urząd Marszałkowski Województwa Zachodniopomorskiego i Opera na Zamku.
Do zamku można wygodnie dotrzeć z dworca głównego PKP i PKS nie tylko komunikacją miejską, ale także pieszo.
Więcej informacji: zamek.szczecin.pl oraz na Facebooku: facebook.com/zamek.szczecin.

Betonowiec
Wrak zbombardowanego w 1945 r. tankowca znajduje się na jeziorze Dąbie, w pobliżu Inoujścia. Powszechnie przyjęta nazwa betonowiec pochodzi od konstrukcji statku – jego kadłub został zbudowany z betonu.

Centrum Słowian i Wikingów
Położony na wyspie Ostrów skansen, w którym można zobaczyć rekonstrukcje budynków z okresu wczesnego średniowiecza.
Na terenie Centrum Słowian i Wikingów został utworzony skansen, w którym można zobaczyć rekonstrukcję kilkunastu zabudowań mieszkalnych i rzemieślniczych z okresu wczesnego średniowiecza – od IX do XI wieku. Odwiedzający mogą w nich zobaczyć repliki mebli, narzędzi i przedmiotów codziennego użytku. Ponadto można wziąć udział w warsztatach lepienia z gliny, produkcji filcu, pisania gęsimi piórami, musztry wczesnośredniowiecznej, strzelania z łuku, a także skosztować poczęstunku wikinga. Wszystkie te atrakcje mają na celu poznanie, w sposób inny niż muzealny, jak żyli ludzie 1000 lat temu.
Co roku na przełomie lipca i sierpnia odbywa się tutaj Festiwal Słowian i Wikingów. Ściągają tu wtedy rzesze wojów na jedną z największych i najbardziej międzynarodowych imprez wczesnośredniowiecznych na świecie. Uczestnicy prezentują: dawne rzemiosła, muzykę historyczną, inscenizacje wydarzeń historycznych, regaty i rejsy replikami łodzi historycznych. Ponadto odbywają się liczne gry i zabawy oraz prelekcje historyczne.
W Skansenie odbywają się również inne imprezy: Majówka Archeologiczna, Święto Młodej Brzozy, Noc Świętojańska, Miodobranie, Warsztaty Archeologii Eksperymentalnej, Słowiańskie Święto Plonów, Warsztaty wrześniowe, Dziady.
Zaproszenia na imprezy kierowane są do: turystów indywidualnych, grup oraz do szkół na ciekawy program edukacyjny i wyjątkowe spotkanie z historią.

6 lip drobnolistnych
Siedem lip drobnolistnych o obwodzie pnia od 416 do 590 cm porasta okolice wjazdu do Nowego Warpna. Rosną one przy drodze, a niektóre z nich znajdują się na działkach prywatnych. Drzewa są w dobrym stanie. Stanowią ciekawy punkt na trasie turystycznej do Nowego Warpna, zwłaszcza, że rosną nieopodal starego kościółka i zabytkowego pałacu w Karsznie nad brzegiem Jeziora Nowowarpieńskiego.

Akademia Morska w Szczecinie
Akademia kontynuująca tradycje szczecińskich szkół morskich działa od 1947 r. Od roku 1968 mieści się w zabytkowym budynku przy Wałach Chrobrego.
Pierwszy budynek z lewej to w rzeczywistości dwie budowle połączone w jedną. Pierwsza część dzisiejszej Akademii Morskiej została wzniesiona w latach 1902 -1905 zgodnie z myślą projektową Emila Drewsa. Obiekt o tynkowanej elewacji zdobiony jest na szczycie wazami. Budynek został zaprojektowany jako siedziba Krajowego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Budynek ma cztery skrzydła, pośród których utworzono dziedziniec. Cześć pomieszczeń była przeznaczona na biura i służbowe mieszkania. Do obecnych czasów w stanie oryginalnym przetrwała reprezentacyjna klatka schodowa.
Druga część budynku została zaprojektowana w 1912 roku przez K. Hinckeldeyna. Jego budowa trwała do 1921 roku. Obiekt z czerwonej cegły posiada na elewacji wiele ciekawych rzeźb z piaskowca. Budynek został wzniesiony jako siedziba Naczelnej Dyrekcji Ceł. Oba budynku zostały wzniesione w stylu północnoniemieckiego renesansu, a swą bryłą miały nawiązywać do mieszczącego się po drugiej stronie tarasów budynku rejencji szczecińskiej.
Od 1968 roku w budynkach działa Akademia Morska. Na jego tyłach umieszczona jest rzeźba przedstawiająca popiersie rybaka - jeżeli podjedziemy do ogrodzenia akademii od ulicy Jarowita powinniśmy ujrzeć popiersie. Rzeźba jeszcze w latach 60. XX wieku znajdowała się w głównym hallu uczelni.
Budynek Akademii Morskiej został wpisany na wojewódzką listę zabytków w grudniu 1996 roku.
Uczelnia
Akademia Morska w Szczecinie jest państwową uczelnią techniczną. Kontynuuje ona tradycje edukacji morskiej, istniejących od 1947 r. szkół morskich w Szczecinie. Uczelnia szkoli kadry oficerskie: nawigatorów i mechaników, odpowiadających wymaganiom współczesnej floty transportowej i rybackiej oraz eksploatacyjne służby armatorskie i portowe floty morskiej i śródlądowej. Akademia kształci na trzech wydziałach (Nawigacyjnym, Mechanicznym i Inżynieryjno-Ekonomicznym Transportu) na studiach inżynierskich, magisterskich i doktoranckich w języku polskim, jak i angielskim. W gospodarce morskiej jest renomowaną jednostką naukową, zwłaszcza w zakresie inżynierii ruchu morskiego.

Aleja Żeglarzy
Aleja Żeglarzy to brukowany deptak, wzdłuż którego znajdują się tablice z brązu, upamiętniające słynnych polskich żeglarzy.
Nowowarpieńska Aleja Żeglarzy biegnie ulicą Źródlaną, pomiędzy kamienicami przy starówce, w kierunku nabrzeża nad Zatoką Nowowarpieńską. Jest to brukowany deptak, na który wchodzi się od strony Starego Miasta przez bramę w formie łuku, zwieńczoną płaskorzeźbionym jachtem. Można także wejść tutaj od strony portu jachtowego również przez podobną bramę. W alei umieszczone są tablice z brązu upamiętniające słynnych polskich żeglarzy. Znajdują się już tutaj tablice: kpt. Andrzeja Mendygrała, kpt. Krzysztofa Baranowskiego, kpt. Antoniego Brancewicza, kpt.  Cezarego Wolskiego, kpt. Henryka Jaskuły, kpt. Wojciecha Jacobsona oraz kpt. Bolesława Kowalskiego. Mosiężne tablice zamontowane są w w brukowanej alei. Natomiast na fasadzie ściany, naprzeciwko alei umieszczono życiorysy wspomnianych żeglarzy.

Apartamenty Brzózki
Apartamenty Brzózki – komfort, natura i pełne wsparcie dla rowerzystów
Zapraszamy do Apartamentów Brzózki – wyjątkowego miejsca położonego tuż przy trasach rowerowych Pomorza Zachodniego, w sercu malowniczych terenów objętych ochroną Natura 2000. Nasz obiekt to idealna baza wypadowa dla miłośników dwóch kółek – zarówno tych szukających wyzwań na dłuższych trasach, jak i osób ceniących spokojne wycieczki wśród przyrody.
Oferujemy komfortowe, w pełni wyposażone apartamenty z dostępem do wspólnej kuchni, przestronnym salonem i tarasem widokowym. Dodatkową atrakcją jest działająca przy obiekcie stadnina koni, z której mogą skorzystać zarówno dorośli, jak i dzieci.
Nasz obiekt znajduje się tuż przy Zintegrowanym Szlaku Turystycznym Powiatu Polickiego i trasach prowadzących przez Puszczę Wkrzańską oraz okolice Zalewu Szczecińskiego. To miejsce, w którym rowerzyści są naprawdę mile widziani – z komfortem, przyrodą i ciepłą atmosferą.
Zatrzymaj się u nas i połącz aktywność z prawdziwym relaksem w otoczeniu natury!

Apartamenty i domki "Pod orzechami"

Aparthotel Green Concrete
Świnoujski Aparthotel Green Concrete jest butikowym, przytulnym miejscem stworzonym w duchu slow life. To połączenie nowoczesnego designu z technologią przyjazną środowisku. Aparthotel Green Concrete to także miejsce przyjazne rowerzystom: dla gości dostępna jest przechowalnia i wypożyczalnia rowerów klasycznych oraz elektrycznych. Hotel położony jest w spokojnej, nisko zabudowanej dzielnicy miasta, dzięki czemu stanowi doskonałą bazę wypadową na całodzienne wycieczki, po których można zregenerować siły dzięki pełnowartościowym śniadaniom serwowanym na miejscu.
Po dniu pełnym wrażeń – niezależnie od tego, czy spędzonym na rowerze, spacerze czy plażowaniu – zapraszamy do strefy wellness, gdzie czekają na Gości relaksujące masaże i zabiegi odprężające. To idealne miejsce na wyciszenie, regenerację i odzyskanie energii. Aromatyczne olejki, kojąca muzyka i atmosfera spokoju pozwolą ukoić ciało i umysł.
Aparthotel Green Concrete w Świnoujściu to:
11 pięknie urządzonych apartamentów
Green Café & Drink Bar
Eko-bus dowożący Gości na plażę
Wypożyczalnia rowerów klasycznych i elektrycznych
Przechowalnia rowerów Gości i hotelowy warsztat rowerowy
Strefa wellness z masażami i zabiegami relaksacyjnymi
Ładowarki aut elektrycznych
Bezpieczny parking podziemny
Hotel przyjazny zwierzętom
E-Asystent Pobytu – tablet pełniący funkcję prywatnego konsjerża w każdym apartamencie
Biodegradowalne bambusowe karty hotelowe
Winda w trzypiętrowym budynku
MPR – czyli Miejsce Przyjazne Rowerzystom (certyfikat)
W odległości 2,5 km znajduje się najpiękniejsza plaża w Polsce, a najbliższe ścieżki rowerowe rozpoczynają się już ok. 200 m od hotelu. Green Concrete to idealne miejsce, by aktywnie spędzać czas, a następnie w pełni się zrelaksować.

Aqua Resort
Aqua Resort Międzyzdroje – aktywny wypoczynek, podczas którego rowerzysta nie martwi się o nic
W Aqua Resort Międzyzdroje liczy się wygoda. Przestronne apartamenty z aneksami kuchennymi, prywatnymi łazienkami oraz balkonami lub wyjściami na patio zapewniają swobodę rodzinom z dziećmi, parom i gościom planującym dłuższy pobyt.
Wszystko, co ważne dla wypoczynku znajduje się w na terenie obiektu w zasięgu krótkiego spaceru – restauracje, Aquapark, strefa wellness, sale zabaw, przestrzenie rekreacyjne czy wreszcie ścieżki rowerowe w Wolińskim Parku Narodowym.
Rowerowy zawrót głowy
Okolica i same Międzyzdroje oferują wiele malowniczych tras rowerowych. Najbardziej znana jest Velo Baltica (EuroVelo 10 / R10). To nadbałtycka trasa biegnąca wzdłuż całego wybrzeża. Odcinek na zachód prowadzi do Świnoujścia (ok. 16 km), a na wschód w stronę Międzywodzia (ok. 20 km) i dalej w kierunku Kołobrzegu.
Dzieci mają zajęcie. Rodzice odzyskują swój czas.
Najmłodsi goście mają do dyspozycji nawet kilka godzin animacji każdego dnia, prowadzonych siedem dni w tygodniu przez zespół animatorów również w językach obcych. Wiosną dzieci spotykają bohaterów tematycznych wydarzeń, latem biorą udział w zabawach na świeżym powietrzu, jesienią i zimą przenoszą się do rozbudowanych stref wewnętrznych.
Na terenie resortu działają sale Kids Play, strefy X-Games dla starszych dzieci i młodzieży, sala wspinaczkowa, Game Port z grami zręcznościowymi oraz liczne przestrzenie aktywności. Na zewnątrz czekają mini golf, wielkoformatowe gry, trampoliny, place zabaw, wieża wspinaczkowa ze zjeżdżalnią, a w sezonie także spray park i wodny plac zabaw.
Dzięki temu dzieci szybko odnajdują własny rytm dnia, a rodzice mogą usiąść z filiżanką kawy, przeczytać kilka rozdziałów książki albo zwyczajnie porozmawiać bez ciągłego przerywania rozmowy.
Aquapark, który żyje przez cały rok
Sercem resortu jest nowo otwarty Aquapark, który oferuje ponad 700 metrów zjeżdżalni wodnych. Oprócz nich znajdują się tu basen rekreacyjny z hydromasażami, rwąca rzeka, jacuzzi oraz strefy przeznaczone dla najmłodszych dzieci.
Największe emocje budzi multimedialna zjeżdżalnia Cebula 360°. Podczas zjazdu wokół pojawiają się projekcje 3D przedstawiające podwodny świat – ławice ryb, meduzy czy żółwie morskie. Z kolei Hydro Sprint pozwala ścigać się równolegle na dwóch torach, zamieniając zwykły zjazd w rodzinną rywalizację.
Jedni wybierają zjeżdżalnie, inni spokojniejszy basen, jeszcze inni odpoczywają w jacuzzi lub obserwują dzieci z wygodnych leżaków. Można też skorzystać ze strefy gastronomicznej bez konieczności opuszczania basenu, co jest ukłonem zwłaszcza w kierunku rodziców małych dzieci.
Gdy dzieci się bawią – rodzice wypoczywają. Naprawdę
Nie trzeba nigdzie jechać ani rezerwować atrakcji poza hotelem. Wystarczy przejść w szlafroku z apartamentu do strefy SPA i Wellness. Strefa wellness obejmuje saunę fińską, bio saunę, saunę infrared, łaźnię parową, grotę śnieżną oraz przestrzenie wypoczynkowe. Regularnie odbywają się rodzinne ceremonie saunowe i wydarzenia tematyczne, wśród nich wieczorne sesje relaksacyjne przy dźwiękach mis tybetańskich. To propozycje, które pozwalają spojrzeć na saunowanie nie tylko jako formę regeneracji organizmu, lecz także świadomego odpoczynku.
W ofercie Aqua Spa znajdą się masaże, rytuały pielęgnacyjne i zabiegi wspierające regenerację ciała oraz poprawę samopoczucia, w tym rytuały dla rodzica z dzieckiem.
Czas także dla aktywnych
Coraz więcej osób traktuje wyjazd jako okazję do utrzymania codziennych nawyków. Dlatego w Aqua Resort znalazło się miejsce również na nowoczesną strefę fitness.
Siłownia wyposażona została w sprzęt Life Fitness oraz Hammer Strength, a ofertę uzupełniają zajęcia grupowe, między innymi pilates, zdrowy kręgosłup, aqua aerobik czy treningi wzmacniające.
Zdrowo i smacznie na talerzu
Gastronomia w Aqua Resort została zaprojektowana tak, aby była integralną częścią wypoczynku – od bogatych śniadań i kolacji w formie bufetu po wyjątkowe kolacje w restauracjach à la carte.
Na gości czeka szeroki wybór dań przygotowywanych ze świeżych, sezonowych produktów uzupełniony o live cooking, propozycje dla dzieci oraz menu odpowiadające różnym preferencjom żywieniowym. Kulinarną ofertę dopełniają restauracje, w których autorskie menu, starannie dobrane wina i kameralna atmosfera sprawiają, że każdy posiłek staje się nie tylko chwilą przy stole, ale ważnym elementem udanego pobytu.
Wypoczynek nie kończy się na plaży
Do dyspozycji rodzin pozostaje dzierżawiona plaża z leżakami, dzięki czemu nie trzeba codziennie przenosić plażowego wyposażenia. Wieczorami odbywają się wspólne poszukiwania bursztynów, rodzinne dyskoteki, piana party oraz wydarzenia integrujące gości w różnym wieku.
Międzyzdroje pozostają oczywiście na wyciągnięcie ręki. Spacer prowadzi do molo, promenady i licznych atrakcji miasta, takich jak Oceanarium, Planetarium, Kino 3D czy Bałtycki Park Miniatur. Blisko stąd również do Wolińskiego Parku Narodowego, którego lasy i klify zachęcają do pieszych wędrówek o każdej porze roku.

Archiwum Państwowe (zespół budynków) w Szczecinie
Początki szczecińskiego archiwum sięgają 1831 roku, w tym czasie miało ono siedzibę w Zamku Książąt Pomorskich. W 1900 roku zbiory przeniesiono do obecnej lokalizacji, pokaźnego budynku  przy ulicy Świętego Wojciecha, którego budowę sfinansowały pruskie władze. Nowa siedziba umożliwiła rozwój i powiększenie zbiorów archiwum. W czasie II wojny światowej większość zbiorów została wywieziona na teren Pomorza. Archiwum powróciło do pracy 1 sierpnia 1945 roku, już pod polską flagą. Podjęto próby zgromadzenia rozproszonych zbiorów i kompletowanie nowych.
W archiwum można znaleźć szeroki zakres dokumentów, materiałów dotyczących miasta i regionu, zarówno zabytkowych, jak i współczesnych. Do najciekawszych należy dokument z 1293 roku potwierdzający lokację Szczecina na prawie magdeburskim. Część materiałów jest dostępna w formie zdigitalizowanej. Katalog zbiorów jest dostępny na stronie internetowej.
Funkcjonuje tu również biblioteka, posiadająca pokaźne zbiory dotyczące szczególnie Pomorza Zachodniego, czasopisma oraz literaturę poświęcona pracy archiwalnej. Archiwum prowadzi działalność edukacyjną, organizowane tu są lekcje dla najmłodszych, tematem są książki, historia miasta i Pomorza Zachodniego, genealogia i wiele innych. Obecnie przy szczecińskim archiwum działają dwa oddziały, w Stargardzie i Międzyzdrojach.

Basen publiczny w Anklam

Basen U- bootów
Baza niemieckich okrętów podwodnych powstała w 1942 r. Dawniej w tym miejscu działała przystań promowa. Teren basenu U-bootów jest obecnie dostępny do zwiedzania.
Baza niemieckich okrętów podwodnych (U-Bootów) powstała w 1942 roku, w miejscu dawnej przystani promowej. Prom z wyspy Uznam na wyspę Karsibór rozpoczął kursować wkrótce po ukończeniu budowy Kanału Piastowskiego (niem. Kaiserfahrt) w 1880 roku. Ukończenie budowy kanału spowodowało powstanie wyspy Karsibór będącej dotychczas częścią wyspy Uznam.
Po przejęciu terenu przez niemiecką marynarkę został on całkowicie przebudowany. Wejście do basenu zostało ulokowane od strony Starej Świny. Przystań od początku pełniła funkcję bazy dla okrętów szkolnych i pomocniczych. Cumowały w niej m.in. U-Booty z 4 szkolnej flotylli ze Szczecina, uzbrojone kutry KFK z KFK-Schulflottille oraz szkolne kutry torpedowe (S-Booty). W 1945 roku stacjonowały w basenie promy artyleryjskie AFP z 8 flotylli. W 1944 roku baza na wyspie Karsibór została uzupełniona o kompleks koszarowy dla kadetów marynarki (Schnellboot-Lehr-Division). Szkolili się praktycznie na kutrach torpedowych oraz kutrach KFK. Baza korzystała z nabrzeży basenu bazy U-Bootów. Ostatnie U-Booty stacjonowały w bazie do połowy kwietnia 1945 roku.
Obecnie można podziwiać dobrze zachowany pirs cumowniczy i nadbrzeża okalające basen. W sąsiedztwie basenu można również zobaczyć ruiny hali warsztatowej i baraków koszarowych. Na krańcu betonowego pomostu, u zbiegu Starej Świny i Świny (Kanału Piastowskiego) znajduje się czynny znak nawigacyjny – stawa, który ma postać małej latarni pomalowanej na kolor czerwony. Oprócz stawy wszystkie obiekty są ogólnodostępne. Należy zachować szczególną uwagę przy ich zwiedzaniu.
redakcja: rb

Baszta Siedmiu Płaszczy
Baszta Siedmiu Płaszczy, inaczej zwana Basztą Panieńską, jest jedyną tego typu budowlą, która przetrwała do dziś. Powstała prawdopodobnie w 1462 r.
Baszta Siedmiu Płaszczy zwana także Basztą Panieńską jest jedyną zachowaną basztą z obwarowań miejskich. Zabytek został wzniesiony najprawdopodobniej przed 1462 roku jako budowla dwukondygnacyjna. Na początku XIX wieku obiekt nie został zburzony tak jak pozostałe baszty, ale przystosowany jako pomieszczenia gospodarcze. Po 1850 roku na szczycie baszty nadbudowano pomieszczenia mieszkalne i baszta została oficyną budynku przy Frauenstraße 910. W takiej formie baszta przetrwała do 1944 roku, do alianckich bombardowań. Resztki ruin po budynkach, które znajdowały się wokół baszty rozebrano w 1956 roku tym samym odkrywając mury baszty. W połowie lat 60. XX wieku podjęto się odbudowy i rekonstrukcji uszkodzonych części baszty.
Z Basztą Panieńską związane są dwie legendy, które tłumaczą nazwę zabytku. Pierwsza mówi o zamożnym księciu, który miał siedem córek. Każdą z nich chciał wydać za równie majętnych mężczyzn. Niestety, każda córka zakochała się w biednym rycerzu. Ojciec postanowił dać nauczkę nieposłusznym córkom i kazał je zamknąć w baszcie do czasu aż zmądrzeją. Te na znak sprzeciwu kazały uszyć sobie czarne płaszcze, które nosiły dzień i noc. Mijały miesiące, a następnie lata, pewnego dnia zauważono, że jedzenie, które jest wsuwane przez szczelinę w murze nie jest odbierane. Wystraszony książę kazał rozpruć mury baszty, gdy to uczyniono okazało się, że w środku nikogo nie ma. Poza wiszącymi płaszczami. Od tej pory baszta jest zwana Basztą siedmiu Płaszczy, albo Panieńską, a co się stało z nieszczęśliwie zakochanymi córkami majętnego księcia? Tego nikt nie wie do dziś.
Druga legenda opowiada o nadwornym krawcu księcia Bogusława X. Książę wybierając się na pielgrzymkę do Ziemi Świętej, rozkazał uszyć sobie siedem płaszczy z bardzo rzadkiego i drogiego materiału. Krawiec wykonał zadanie zgodnie z poleceniem, ale tak sprytnie wykroił płaszcze, że zostało mu kilka skrawków materiału. Sprawa wyszła na jaw, gdy któregoś razu książę ujrzał na ulicy kobietę w sukni uszytej z takiego samego materiału jak jego płaszcze. Szybko się okazało, że to żona krawca. Za karę nieuczciwy rzemieślnik został zamknięty w baszcie, która od tej pory nosi wspomniane wyżej nazwy.
Dwie legendy niestety najprawdopodobniej mijają się z prawdziwym źródłem nazwy baszty. Według historyków to cech krawców ufundował budowę obiektu, to także oni mieli jej bronić w wypadku oblężenia.
Baszta Siedmiu Płaszczy została wpisana na wojewódzką listę zabytków w czerwcu 1954 roku.

Baykus Kebab
Baykus Kebab to idealne miejsce na regenerację sił podczas rowerowej wyprawy po Pomorzu Zachodnim. Znajdujemy się w dogodnej lokalizacji, z łatwym dostępem ze szlaku, i oferujemy szybkie, sycące i świeżo przygotowywane dania inspirowane kuchnią turecką i street foodem.
Niezależnie od tego, czy jesteś w trakcie długiej wyprawy, czy krótkiej wycieczki z rodziną – w Baykus Kebab znajdziesz smaczny przystanek i chwilę relaksu.
Do zobaczenia na trasie i… przy ladzie!

Bazylika Archikatedralna pw. św. Jakuba Apostoła w Szczecinie
Historia świątyni sięga roku 1187. Wówczas na tym miejscu znajdowała się budowla drewniana. Obecna bazylika archikatedralna jest drugim pod względem wysokości kościołem w Polsce. Uwagę przyciąga wysoka na ponad 110 m wieża, na której szczycie znajduje się taras widokowy.
Początki szczecińskiej katedry łączyć należy z rokiem 1187, kiedy w tym miejscu znajdował się drewniany kościół. Najprawdopodobniej świątynię ufundował mieszczanin bamberski Beringer w celu szybszej ewangelizacji Pomorza. W XIII w. budynek miał formę trzynawowej bazyliki gotyckiej, bez przypór. Z czasem podniesiono nawy boczne, tworząc w ten sposób halę. W 1534 r. świątynia przeszła w ręce zwolenników reformacji. Po pożarze w XVII w. kościół w ramach odbudowy zyskuje wygląd barokowy. W 1983 r. kościół uzyskał rangę bazyliki mniejszej. W 2008 r. wieżę przebudowano, aby przywrócić jej pierwotną sylwetkę, zwieńczono ją strzelistym hełmem, w którym umieszczono punkty widokowe. W 2010 r. na dachu katedry zainstalowano sygnaturkę o długości 18 m. Po odbudowie wieży katedra mierzy 110,18 m i jest drugim pod względem wysokości budynkiem w Szczecinie oraz drugą co do wysokości świątynią w Polsce, zaraz po bazylice w Licheniu. Świątynia znajduje się na Europejskim Szlaku Gotyku Ceglanego.
Wewnątrz najważniejszym miejscem jest prezbiterium ze stołem ołtarzowym, dekorowanym płaskorzeźbami odlanymi z mosiądzu. Znajduje się tu także tryptyk z kompilacji kilku ołtarzy z płaskorzeźbami z XIV w. oraz piękny krucyfiks, datowany na przełom XV i XVI w. W katedrze znajduje się aż 19 kaplic, a wśród nich m.in. Kaplica Matki Boskiej Częstochowskiej z neogotyckim wystrojem i obrazem Matki Boskiej Częstochowskiej, Kaplica Chrzcielna, w której można podziwiać tryptyk z lat 20. XVI w. i Kaplica Najświętszego Sakramentu z cennym ołtarzem tryptykiem z końca XIV wieku. Warto wspomnieć o organach znajdujących się w katedrze, to instrument wykonany na zamówienie w 2008 roku. Zostały zaprojektowane tak, aby okazała bryła instrumentu nie zasłaniała witrażu o powierzchni 30 m2  znajdującego się za organami. Instrument ma wysokość 10 m i waży 36 ton. Posiada 66 głosów i składa się z 4743 piszczałek o wysokości od 11 milimetrów do 10 m.
Msze święte w niedziele: 7:30, 9:00, 10:30, 12:00, 18:00, 21:00. Odpust odbywa się 25 VII.
Istnieje możliwość zwiedzania tarasu widokowego Bazyliki Archikatedralnej św. Jakuba Apostoła. Godziny otwarcia: piątek - niedziela 11:00 - 18:00. Wjazd na taras widokowy dla grup zorganizowanych poza godzinami otwarcia należy uzgodnić telefonicznie (tel. 510 800 202).

Bałtycki Park Miniatur i Świat Kolejek
Jeśli zastanawiasz się co warto zwiedzić w Międzyzdrojach, zapraszamy Cię do odbycia niezwykłej podróży w 45 minut dookoła Bałtyku. Podczas wizyty w Bałtyckim Parku Miniatur, spacerując wzdłuż miniaturowego wybrzeża Bałtyku, przemierzysz granice wszystkich państw leżących nad Bałtykiem. Jednak, aby Twoja podróż była jeszcze bardziej atrakcyjna przygotowaliśmy modele najciekawszych zabytków i latarni morskich w skali 1:25 pochodzących z Polski, Niemiec, Danii, Szwecji, Finlandii, Rosji, Litwy, Łotwy i Estonii, o historii których opowie Ci kadra naszych przewodników. Zadbaliśmy o zachowanie wszystkich detali, zlecając przygotowanie miniatur najlepszym pracowniom modelarskim. A na deser przygotowaliśmy makietę miniaturowych kolejek, które na powierzchni 500 m2 nie pozwolą oderwać od siebie wzroku Małych i Dużych.
Wybrana tematyka, umieszczenie modeli zgodnie z rzeczywistym miejscem ich lokalizacji oraz miniatura Morza Bałtyckiego czyni Bałtycki Park Miniatur jedynym i wielokulturowym. Nikt inny wcześniej nie podjął się takiego zadania, a kilkadziesiąt tysięcy zadowolonych gości w pierwszym (2015) roku działalności jest dla nas wystarczającym uznaniem i motywacją do dalszej rozbudowy parku.
Wyrażamy nadzieję, że Bałtycki Park Miniatur rozbudzi Twoje zainteresowania historyczno – geograficzne, zarazi Cię pasją do podróży i odwiedzenia poznanych tu miejsc w rzeczywistości. To dopiero początek Bałtyckiego Parku Miniatur, który nadal będzie rozbudowywany tak, aby stać się najpiękniejszym parkiem miniatur w Polsce. Już teraz eksperci zaliczają Bałtycki Park Miniatur do grona najlepszych atrakcji turystycznych Pomorza Zachodniego.

Białodrzew Kopicki
Białodrzew Kopicki to obszar 10 ha, z czego prawie 9 ha to wody Zalewu Szczecińskiego.
Rezerwat został utworzony w celu ochrony strefy przybrzeżnej z rzadko spotykaną roślinnością wodną i szuwarową oraz fragmentu lasu łęgowego. Ponadto chroniona jest również terasa zalewowa oraz litoral Kopickiej Mielizny.
Ze względu na chronioną roślinność oraz fakt, że większość rezerwatu to obszar wodny, rezerwat opisywany jest zarówno jako wodny, jak i florystyczny.

Biblioteka Publiczna Gminy Wolin
Biblioteka Publiczna Gminy Wolin to niezwykłe miejsce oferujące ogromny zbiór książek i audiobooków oraz organizator warsztatów, wydarzeń kulturalnych i koncertów.
Jeśli chcesz napić się gorącej lub zimnej wody, masz potrzebę odpocząć w wygodnym fotelu, skorzystać z komputera czy toalety - zapraszamy. W dziale regionalnym poczytasz o ciekawych miejscach w okolicy (życzliwi bibliotekarze również opowiedzą co nieco na ten temat), a na kiermaszu książki używanej zaopatrzysz się w lekturę na dalszą drogę.
Pełna oferta usług biblioteki oraz informacja o godzinach otwarcia na stronie internetowej bibliotekawolin.eu
Na skwerze znajdującym się kilka metrów od budynku zamontowaliśmy samoobsługową stację naprawy rowerów oraz ławkę solarną ze stacją ładowania USB, ładowarką indukcyjną oraz dostępem do bezpłatnego Wi-Fi. Skwer ten jest całodobowo monitorowany co dodatkowo wpływa na bezpieczeństwo użytkowników.

Bielaczek
Wędrowny ptak z rodziny kaczkowatych. Pojawia się na północy naszego kraju zimą oraz podczas wiosennych i jesiennych przelotów. Żywi się głównie rybami i niewielkimi skorupiakami. W Polsce objęty jest ścisłą ochroną gatunkową.

Bielik
Bielik jest ptakiem drapieżnym. Rozpiętość jego skrzydeł sięga nawet 240 cm. Ptaki te zazwyczaj budują gniazda w pobliżu zbiorników wodnych, prowadzą osiadły tryb życia. Bielik znajduje się w logo Wolińskiego Parku Narodowego.

Bike Cafe - Mobilna kawiarnia rowerowa Jasne Błonia
Czekamy na Ciebie z pyszną kawą na Jasnych Błoniach w Szczecinie! W otoczeniu platanów możesz skosztować gorącej kawy lub czekolady, w okresie letnim mrożonych specjalności. Bariści zawsze uraczą dobrym słowem, a cykliści mile widziani!

Bike Cafe - Mobilna kawiarnia rowerowa Wały Chrobrego
Czekamy na Ciebie z pyszną kawą na Wałach Chrobrego! Podziwiaj widoki na Łasztownię popijając gorącą kawę lub czekoladę, w okresie letnim mrożone specjalności. Bariści zawsze uraczą dobrym słowem, a cykliści mile widziani!

Bóbr
Bobra uważa się za największego europejskiego gryzonia. Jego waga dochodzi do 30 kg, a długość ciała razem ogonem przekracza niekiedy 1 m. Są to zwierzęta roślinożerne, żyjące w dolinach rzek, na których budują tamy i żeremia.

Brak opłaty za przejazd Wolińskim Parkiem Narodowym
Wjazd na teren Wolińskiego Parku Narodowego dla odwiedzających np. Zagrodę Żubrów jest płatny. Rowerzyści poruszający się tranzytem od Międzyzdrojów do Wisełki w celu ominięcia ruchliwej DW 110 są zwolnieni z opłat.

Brama Królewska
Brama była dawniej częścią pruskich fortyfikacji, jej budowę zakończono w 1728 r. Niegdyś działała w niej galeria sztuki, obecnie mieści się tu kawiarnia.
Brama Królewska jest jedną z dwóch bram miejskich, które przetrwały do naszych czasów z obszernej linii obwarowań Szczecina. Obiekt został wzniesiony w latach 1725-1728 według projektu holenderskiego architekta Gerharda van Wallrawe. Brama Królewska – zwana wcześniej „Anklamer Tor” - została wzniesiona na miejscu dawnej Bramy Młyńskiej. Nazwa ta obowiązywała do 1840 roku, od 1841 roku brama nosi nazwę Królewskiej na cześć jej fundatora, czyli króla Fryderyka Wilhelma I.
Tak jak w przypadku Bramy Portowej ściany budowli zdobione są rzeźbami autorstwa Bartholome Damarata. Na bramie odnajdziemy m.in. Marsa z mieczem i tarczą oraz Herkulesa z maczugą i skórą lwa. Nad przejazdem znajduje się panoplium z tarczą i pruskim orłem, całość otoczona jest łańcuchem Orderu Czarnego Orła, zaś na szczycie znajduje się korona. Brama Królewska ozdobiona jest rzeźbionymi elementami oręża, zbrojami, tarczami i sztandarami.
Podczas drugiej wojny światowej w obawie przed zniszczeniami zdemontowano zdobienia, ukryte je w lesie, a budowlę obsadzono bluszczem. Dzięki temu obiekt nie uległ zniszczeniu. Zdobienia ukryte w Lesie Arkońskim odnaleziono w 1957 roku i ponownie zamontowana na bramie.
W 1994 roku została przeprowadzona modernizacja obiektu, w latach 90. XX wieku w budowli mieściła się galeria sztuki, od 2000 roku w bramie działa kawiarnia „Brama Jazz Cafe”.
Obiekt został wpisany na wojewódzką listę zabytków w czerwcu 1954 roku.

Budynek poczty
Budynek poczty wzniesiony został około 1900 roku. Początkowo w gmachu znajdowała się Miejska Kasa Oszczędnościowa. Obiekt wybudowany został z cegły w stylu neobarokowym, na planie prostokąta. Pokryto go mansardowym dachem, na osi fasady umieszczono wystawkę. Wnętrza zostały gruntownie odnowione. Do budynku urząd pocztowy przeniesiono w 1945 r.

Bunkier V3 – minimuzeum broni
V3 była jednym z rodzajów niemieckiej broni powstałej w okresie II wojny światowej. W Wolinie znajdują się pozostałości podstaw do dział o długości 150 m. Wystrzelone z nich pociski mogły mieć zasięg 165 km.
Od maja 1943 roku do 12 lutego 1945 roku w  Zalesiu pod Międzyzdrojami  istniał tajny, niemiecki poligon doświadczalny V3. Nowa, cudowna broń nie miała być kolejnym pociskiem rakietowym jak V1 i V2. Była olbrzymim działem, w którym prędkość pociskowi nadawały eksplozje wywoływane kolejno w miarę poruszania się ładunku wewnątrz lufy .„Stonoga”, bo tak nazwano V3 (z iemieckiego: Vergeltungswaffe 3), była najdłuższym  działem drugiej wojny światowej. Jego lufa miała aż 130 m długości, ważyła 76 ton, a do obsługi giganta potrzeba było  157 żołnierzy. Zasięg V3 miał wynieść 165 km – dokładnie tyle, ile potrzeba było do ostrzelania Londynu z francuskiego wybrzeża. Na poligonie w Zalesiu Niemcy postawili trzy działa doświadczalne, każde inne, inne nachylenie i długość. Stanowisko pierwsze  miało 60m. , drugie 130m. , a trzecie 80 m. Cały poligon był obsługiwany przez 705 odział artylerii niemieckiej w sumie 557 osób. Pociski doświadczalne leciały za Kołobrzeg w morze…..
Dziś  na byłym poligonie  w Zalesiu ,3km. Od Międzyzdrojów, przewodnik z przejęciem oprowadza amatorów zagadek historycznych i militariów z całego świata po betonowych konstrukcjach, stanowiących podpory trzech dział typu V3. A w  muzeum, mieszczącym się w poniemieckim bunkrze z 1943 r. gdzie były składowane pociski do V-3, opowiada historię tej broni. Historię, która wciąż kryje wiele zagadek … .
Gdzie mieściły się koszary dla obsługi dział w Zalesiu liczącej ponad 500 osób? Gdzie były ich magazyny? Gdzie składowano amunicję do testów nad V3? „Niektóre niemieckie źródła, w tym relacje świadków, wskazują na to, że na poligonie w Zalesiu istniały podziemne pomieszczenia. Do dziś ich nie odnaleziono” . Jest to tajemnica Wolińskich bukowych lasów.
Dziś armia amerykańska dysponuje działami elektromagnetycznymi – jest to miniatura V-3, tylko zamiast prochu  w ładunkach bocznych jest elektromagnes…
Ta broń nadal inspiruje kręgi wojskowe.
Odwiedzając to pełne żywej historii miejsce pod Międzyzdrojami każdy przeżyje  pasjonującą podróż w czasy II wojny światowej biorąc  w rękę wykopaliska  z okresu wojny czy przymierzając hełm wojsk niemieckich.
Obecnie istnieją dwa muzea dotyczące tajnego projektu  V-3 w Międzyzdrojach ,w Zalesiu na Wyspie Wolin i we Francji w Mimoyecques.
Odwiedź Poligon Broni V-3 w Zalesiu , pod Międzyzdrojami i odkryj tajemnice” stonogi Hitlera”.
Po wizycie na poligonie  czeka na każdego  grochówka wojskowa.

Cafe Rower
Zapraszamy do pierwszej w Szczecinie rowerowej kawiarni!
Jesteśmy dla Was od 2012 roku, w miejscu, gdzie las dochodzi do miasta, czyli na Jasnych Błoniach przy Urzędzie Miejskim.
Dostaniesz u nas kawę z lokalnej palarni, zjesz własnego wypieku ciastka (co czwartek są pączki), zjesz śniadanie na chlebie naszego wypieku, lunch bazujący na lokalnych warzywach i produktach.
A poza gastronomią - dowiesz się od nas o najlepszych miejscach na wycieczkę, usłyszysz sporo ciekawostek, dowiesz się gdzie pójść, co zjeść i czemu Szczecin to takie fajne miasto.
Zapraszamy!

Centralny Ośrodek Żeglarstwa
Ośrodek w Trzebieży był niegdyś jednym z ważniejszych w kraju, obecnie prowadzi szkolenia żeglarskie i manewrowe na jachtach morskich. Jest również właścicielem kilku jednostek, m.in. żaglowca Kapitan Głowacki.
Przez wiele lat najważniejszy i bardzo ceniony ośrodek żeglarski w kraju. W rejonie Trzebieży przebiega tor wodny Szczecin – Świnoujście. Przystań składa się z dwóch basenów, które dzieli betonowy pirs w kształcie litery T. Nabrzeża betonowe wyposażono w energię i wodę. Trzebież posiada dwa tory podejściowe – od północy i południa. Oba oznaczone są pławami, a dodatkowo żeglowanie ułatwiają nabieżniki. Żeglujący powinni trzymać się kursu na torze – zboczenie z kursu grozi wejściem na mieliznę. W porcie można skorzystać z dźwigu. To dobre miejsce do postawienia lub położenia masztu dla żeglujących na trasie Berlin – Szczecin – Bałtyk. W marinie funkcjonuje hostel na 50 miejsc noclegowych. Ośrodek prowadzi szkolenia żeglarskie i manewrowe na jachtach morskich. Centralny Ośrodek Żeglarstwa jest armatorem kilku jednostek morskich, m.in. żaglowca „Kapitan Głowacki”. Na przystani dostępne są: sanitariaty, internet, prąd, parking, pole namiotowe i czartery.

Centrum Dialogu Przełomy - Oddział Muzeum Narodowego w Szczecinie
Jeden z pawilonów wystawowych Muzeum Narodowego w Szczecinie. Ekspozycja została poświęcona istotnym momentom pomorskiej historii, zaczynając od 1945 r. i włączenia Szczecina do Polski.
Centrum Dialogu „Przełomy” umiejscowione jest w bezpośrednim sąsiedztwie Starego Miasta, w eksponowanym miejscu, obok ważnych zabytków – gotyckiego kościoła Świętych Piotra i Pawła – jednej z najstarszych świątyń Szczecina, Bramy Królewskiej – barokowej pozostałości pruskich fortyfikacji, wzniesionej jako jeden z czterech wjazdów do miasta przez Gerharda Corneliusa van Walrave w latach 1734–1738 – i ceglanej siedziby policji – okazałego gmachu urzędu powstałego w początku XX w., według planów berlińskiego architekta Oskara Launera.
Kwartał przylegający do prestiżowego placu Królewskiego (obecnie plac Żołnierza Polskiego), mieszczącego reprezentacyjny gmach Teatru Miejskiego, klasycystyczne dzieło Carla Ferdinanda Langhansa z lat 1845–1849, wytyczony został w latach 80. XIX stulecia, po likwidacji przebiegających tędy wałów fortyfikacji. Po decyzji o likwidacji twierdzy (1873 r.) układ wysadzanego drzewami pasażu Bramy Królewskiej określił plan sporządzony w latach 1876–1877 przez Konrada Kruhla, który wyznaczył szerokość ulicy Matejki (wzdłuż dawnej drogi prowadzącej od Bramy Królewskiej) oraz przebieg ulicy Małopolskiej.
W latach 1883–1884 powstała tu okazała neobarokowa filharmonia. Pierwszy budynek, kształtujący narożnik ulic Matejki i Małopolskiej. W obrębie regularnego, prostokątnego placu Solidarności przewidziano zwarty zespół czterokondygnacyjnych kamienic, częściowo z usługami w parterach. Zabudowę rozpoczęto od strony Bramy Królewskiej, gdzie wzniesiono dwie okazałe kamienice z oficynami. Ich elewacje frontowe ozdobione bogatym, eklektycznym detalem: boniowaniem, gzymsami, płycinami, pilastrami, naczółkami i wspornikami – także w formie kariatyd – uzyskały wyrazisty wertykalny podział wykuszami, które na ściętych narożach kwartału zostały wyeksponowane wieżyczkami dominującymi nad niską połacią ceramicznego dachu. Podobny charakter nadano fasadom budynków wzniesionych w centrum kwartału od strony placu Żołnierza Polskiego i ulicy Małopolskiej w latach 90. XX w., a także kamienic zbudowanych przed pierwszą wojną światową od strony ulicy Świętych Piotra i Pawła. Te ostatnie jednak, w myśl ówczesnych tendencji architektonicznych, pozbawione są rozdrobnionego detalu i horyzontalnych podziałów, lecz działają światłocieniowym rozczłonowaniem bryły wykuszami, balkonami, loggiami i szczytami wysuniętymi ponad połać dachu. Wysokie partery z wyeksponowanymi portalami wejść, mieściły siedziby prestiżowych firm, a od strony szerokiego, najbardziej atrakcyjnego komunikacyjnie pasażu, także sklepy i lokale gastronomiczne, które latem zapraszały do ogródków urządzanych na części chodnika.
Podczas drugiej wojny światowej, w wyniku nalotów bombowych cały kwartał został zniszczony. Po likwidacji gruzów utworzono tu plac, sukcesywnie wypełniany zielenią. Z trzech stron plac otaczają szpalery lip, a wnętrze wypełniają trawniki ozdobione skromną roślinnością, wśród której wyróżnia się stary okaz robinii. W latach 60. XX w. urządzono tu plac zabaw z piaskownicą i łodzią rybacką, która „przeszła do historii” po wydarzeniach grudnia 1970 r., gdy zgromadzeni tu robotnicy strajkujący przeciwko podwyżkom cen, próbowali jej użyć dla staranowania bramy pobliskiej siedziby milicji.
Jako miejsce symbolizujące solidarnościowy opór wobec władz komunistycznych, plac stał się terenem manifestacji opozycyjnych. W grudniu 2005 r. odsłonięto ustawiony od strony kościoła pomnik ofiar Grudnia ’70 – z żeliwną rzeźbą Anioła Wolności Czesława Dźwigaja. 30 sierpnia 2013 r. w 33. rocznicę podpisania Porozumień Sierpniowych, podczas oficjalnej uroczystości dokonano wmurowania aktu erekcyjnego pod budowę Centrum Dialogu „Przełomy”. Obiekt robi wrażenie. To betonowa, pofałdowana płyta na placu Solidarności, która z jednej strony schodzi do poziomu jezdni, z drugiej sięga ponad drugie piętro budynku policji. W zamierzeniu dach Muzeum ma być miejscem spotkań szczecinian.
Obecnie Centrum Dialogu „Przełomy” to multimedialne muzeum historyczne wojennego i powojennego Szczecina i Pomorza Zachodniego, dział Muzeum Narodowego w Szczecinie. Będący jednocześnie budynkiem i placem obiekt jest też syntezą historii miejsca.
Do pawilonu „Przełomów” można dostać się z dwóch stron. Wejście od ulicy znajduje się w jedynym narożniku - najwyższej części budynku. Drugie wejście - od strony wznoszącego się placu - dachu pawilonu, zaznaczone jest prostym wcięciem w płynnie ukształtowanej bryle. Powstałe w wyniku wypiętrzenia powierzchni placu, a następnie wycięcia w nim drogi do wejścia, różnice poziomów zabezpieczone są wypełnionymi szkłem barierkami o konstrukcji stalowej. Obrotowe fragmenty ścian od strony narożnika w razie potrzeby „na gładko” zamykają bryłę budynku, czyniąc ją przy okazji nieprzeniknioną i jednorodną całością, lub monolitem. Poza zrealizowanymi generalnymi założeniami w oczy rzuca się precyzyjna koordynacja i zgranie podziałów okładzin nawierzchni placu-budynku z otaczającym go chodnikiem oraz podziałami kompozytowych płyt elewacyjnych. Ta dyscyplina ciągłości linii łączenia okładzin ma kontynuować się w podłogach, ścianach, podziałach stolarki oraz sufitach wewnątrz pawilonu.
Celem ekspozycji jest pokazanie przełomowych momentów historii pomorskiej, począwszy od włączenia Szczecina w granice państwa polskiego w wyniku porozumień poczdamskich w 1945 roku, ze szczególnym uwzględnieniem momentów buntu społecznego (1970, 1981, 1989), które doprowadziły do odzyskania przez Polskę suwerenności w 1989 roku. Nie będzie to opowieść tylko o tym, co było wielkie – prawdziwa historia to również opowieść o ludzkich wyborach, dobrych i gorszych. Będzie to przestrzeń debaty ludzi o różnych poglądach, i różnej pamięci, niekonwencjonalnych projektów edukacyjnych, a także wykorzystanie najnowszych środków przekazu i technik multimedialnych przy tworzeniu wystawy.
Obecnie w Centrum oprócz imprez związanych z otwarciami ekspozycji wystawienniczych odbywają się debaty historyczne, lekcje muzealne i historyczne, wykłady i konferencje, widowiska historyczne, konkursy dla dzieci, warsztaty oraz celebrowane są rocznice i akcje promocyjne.

Centrum Informacji Kulturalnej i Turystycznej**** w Szczecinie
Centrum z siedzibą na Zamku Książąt Pomorskich ma Certyfikat Polskiego Systemu Informacji Turystycznej w kategorii czterech gwiazdek. Jest obiektem całorocznym.
W Centrum Informacji Kulturalnej i Turystycznej na Zamku Książąt Pomorskich w Szczecinie można uzyskać informacje dotyczące oferty turystycznej regionu, można także uzyskać pomocy w kontakcie z pilotami i przewodnikami turystycznymi. Centrum prowadzi również sprzedaż map, planów miasta, gadżetów związanych ze Szczecinem i Zamkiem, przewodników, książek historycznych, Szczecińskiej Karty Turystycznej, biletów wstępu do Zamku oraz biletów na wydarzenia kulturalne.
Centrum Informacji Kulturalnej i Turystycznej na Zamku Książąt Pomorskich w Szczecinie posiada Certyfikat Polskiego Systemu Informacji Turystycznej w kategorii czterech gwiazdek. Certyfikat przyznawany jest przez Polską Organizacje Turystyczną i Zachodniopomorską Regionalną Organizację Turystyczną.

Centrum Informacji Turystycznej Parku Krajobrazowego "Am Stettiner Haff".
Idea parku przyrodniczego zrodziła się jesienią 2001 roku w dzielnicy Uecker-Randow u zaangażowanych pracowników i przedstawicieli władz lokalnych. W 2003 roku powstał park przyrodniczy "Am Stettiner Haff". W parku przyrodniczym działa sześć osób. Pan Elberskirch jako kierownik i pan Dinse jako zastępca głównie w biurze oraz czterech strażników (pani Kroschwald, pan Henke, pan Fleck i pan Schuldt), którzy pracują głównie na terenie parku przyrodniczego. Wszyscy pracownicy pracują przede wszystkim w zakresie ochrony przyrody, turystyki zgodnej z naturą i public relations, jak również rozwoju regionalnego i edukacji ekologicznej.
Od sierpnia 2012 r. park przyrodniczy ma siedzibę na dworcu kolejowym w Eggesin, gdzie wybudowano nowoczesne centrum informacji dla zwiedzających z małą kawiarnią. Pod kierownictwem miasta Eggesin i z pomocą funduszy EFRROW (LEADER) oraz funduszy rozwoju miejskiego odrestaurowano dwie zabytkowe przybudówki dworca i połączono je z nowym funkcjonalnym budynkiem. Tutaj zwiedzający mogą zapoznać się z parkiem przyrodniczym i jego szczególnymi cechami za pomocą nowoczesnej interaktywnej wystawy, a następnie zwiedzić region parku przyrodniczego wyposażony w materiały informacyjne. Miłośnicy przyrody i zestresowani mieszkańcy miast znajdą tu upragniony spokój, nawet w szczycie sezonu. Godnymi polecenia celami wycieczek są "Ukranenland" w Torgelow ze zrekonstruowanymi domami i statkami z okresu słowiańskiego oraz ogród botaniczny w Christiansberg.
Tutaj dowiecie się Państwo o imprezach i wycieczkach przyrodniczych z przewodnikiem.
Park Przyrody o wysokiej jakości
Certyfikat ESD jako centrum edukacyjne dla zrównoważonego rozwoju

Centrum Informacji Turystycznej w Goleniowie
Centrum informacyjne zlokalizowane w zabytkowym budynku Bramy Wolińskiej.
W Centrum Informacji Turystycznej można pozyskać szczegółowe informacje dotyczące Goleniowa i regionu odnośnie atrakcji turystycznych, organizowanych imprez kulturalnych i sportowych, możliwości noclegowych, gastronomicznych itp. Dostępne są w sprzedaży różnorodne wydawnictwa związane z regionem, mapy, gadżety.
Informacje udzielane są w języku polskim, angielskim oraz niemieckim.

Centrum Informacji Turystycznej w Świnoujściu
Informacja Turystyczna w Świnoujściu mieści się w centrum miasta przy Placu Słowiańskim 6/1. Pomieszczenia informacji są przestronne z dużą salą recepcyjną i dwoma stanowiskami obsługi. Na potrzeby turystów w lokalu znajduje się miejsce spoczynku oraz stojaki reklamowe z ulotkami, broszurami i informatorami turystycznymi do samodzielnej obsługi. Położenie lokalu na parterze sprawi, że każdy zainteresowany będzie miał do niego swobodny dostęp. Dodatkowo obiekt jest dostosowany do potrzeb osób niepełnosprawnych.   Przed drzwiami znajdują się miejsca do parkowania rowerów. Wokół placu Słowiańskiego i w jego pobliżu znajdują się obiekty i instytucje o ważnych funkcjach miejskich. To poczta, kancelarie notarialne, biura pośrednictwa nieruchomości, banki, apteki, sklepy różnej branży, czy wreszcie bary, kawiarnie i restauracje, a także atrakcje turystyczne, jak Muzeum Rybołówstwa Morskiego, wieża widokowa po dawnym kościele, czy kościoły pw. Chrystusa Króla i Gwiazdy Morza. Z kolei ulica Wybrzeże Władysława IV to główny szlak komunikacyjny Miasta prowadzący w kierunku przeprawy promowej. Przy wybrzeżu, jak również przy placu Słowiańskim znajdują się przystanki autobusowe komunikacji miejskiej a przy samych drzwiach wejściowy mieści się przystanek z którego odjeżdża kolejka turystyczna oferującą przejażdżki po mieście.
Zakres udzielanych informacji:
• atrakcje turystyczne Świnoujścia i okolic
• możliwości spędzania wolnego czasu
• program imprez kulturalnych i sportowych
• obiekty noclegowe
• oferty świnoujskich biur turystycznych
• oferty biur/klubów przewodników miejskich i pilotów
• komunikacja na terenie miasta
• połączenia kolejowe, autobusowe oraz morskie Informacja Turystyczna dysponuje bezpłatnymi materiałami informacyjnymi na temat miasta Świnoujście, okolic, niemieckiej części wyspy Uznam.
Punkt informacji turystycznej powstał w ramach projektu Gminy Świnoujście pod nazwą „Rozwój Systemu Informacji Turystycznej w Świnoujściu”. Ma realizację tego zadnia Miasto dostało dofinansowanie z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Zachodniopomorskiego na lata 2007 – 2013.

Centrum Informacji Turystycznej w Szczecinie
Centrum znajduje się na pl. Żołnierza Polskiego, w szklanym pawilonie w Alei Kwiatowej. Jest obiektem całorocznym.
W Centrum Informacji Turystycznej można uzyskać informacje o ofercie turystycznej, a także informacje dotyczące kultury w Szczecinie i regionie. Można nabyć tu mapy, przewodniki, książki i albumy związane z historia i kulturą miasta i regionu. W Centrum Informacji Turystycznej można uzyskać pomocy w kontakcie z pilotami i przewodnikami turystycznymi.

Centrum informacyjne parku przyrody Wyspa Uznam
Na terenie dawnego dworca kolejowego Uznam przy wykorzystaniu nowoczesnych technologii zwiedzający mogą uzyskać informacje o środowisku naturalnym wyspy Uznam. Przez całą wystawę przewija się główny temat „wody” jako elementu charakterystycznego wyspy Uznam. Tematy obejmują: Plaża i wydmy jako siedlisko, życie w trzcinach, użytkowanie torfowisk na przykładzie Thurbruch i dynamika wybrzeża na przykładzie Schlitzlsbergu. Ponadto wyjaśniono temat „ochrony przyrody na wyspie Uznam”, reprezentowanej przez takie okazy, jak bieliki, wydry i bobry.
Uzupełnieniem wystawy w Parku Przyrody Wyspy Uznam jest 23-minutowy pokaz slajdów audio na temat Parku Przyrody Wyspy Uznam, który można obejrzeć w holu Domu Klausa Bahlsena na Uznam.

Centrum Żeglarskie
Centrum umożliwia cumowanie łodzi oraz prowadzi zajęcia dla dzieci i młodzieży. Na miejscu można również wypożyczyć kajak, a także zorganizować imprezę okolicznościową – ośrodek dysponuje salą konferencyjną oraz zapleczem cateringowym.
Całoroczna przystań żeglarska pełniąca dwie funkcje: mariny i ośrodka szkoleniowego dla dzieci i młodzieży. Jest to przystań miejska, malowniczo położona wśród starodrzewia w obszarze Natura 2000 nad jeziorem Dąbie. Miejsca do cumowania znajdują się przy pomostach pływających i stałych. Na kei dostępna jest woda i prąd w systemie przedpłatowym. Żeglarze mogą skorzystać z nowych sanitariatów, rozbić namiot lub zaparkować kamper. Teren jest ogrodzony, do dyspozycji jest miejsce na ognisko. Na miejscu można wypożyczyć kajak. Przystań dysponuje slipem, na którym można zwodować jednostkę ważącą do 800 kg. Cięższe jachty obsługiwane są suwnicą, która może udźwignąć 6,4 tony.
Centrum Żeglarskie oferuje całodobową obsługę. To doskonałe miejsce do wypoczynku z rodziną. Znajduje się tu ciekawa ścieżka edukacyjna, atrakcyjna szczególnie dla dzieci. Wielkie koło wiedzy czy łamigłówka na pewno zainteresują najmłodszych. Na przystani znajduje się duża sala konferencyjna na blisko sto osób, z możliwością podziału na dwie mniejsze, wyposażona w nagłośnienie i sprzęt multimedialny, a także stołówka cateringowa oraz duży namiot, w którym można organizować imprezy plenerowe. Przystań pełni funkcję publicznej placówki oświatowej. Zajęcia żeglarskie odbywają się tutaj przez cały rok. Biorą w nich udział dzieci i młodzież od 7. roku życia. Do dyspozycji mają optymisty, małe jachty zatokowe, kajaki, deski windsurfingowe oraz kilka jachtów pełnomorskich. Przystań oferuje także profesjonalne szkolenia żeglarskie, organizuje szereg atrakcyjnych imprez i spotkań z ciekawymi ludźmi. Centrum Żeglarskie jest doskonale skomunikowane z najbliższą dzielnicą – Dąbiem. Do sklepów, ośrodka zdrowia, apteki czy na dworzec kolejowy są 2–3 kilometry. Można tam dotrzeć autobusem komunikacji miejskiej lub rowerem – wzdłuż ulicy, przy której znajduje się przystań, biegnie bezpieczna ścieżka rowerowa.

Chłopiec z harmonią
Fontanna powstała w 1927 roku. Wykonał ją rzeźbiarz Hermann Hosaeus pochodzący z Berlina. Materiał wykorzystany do jej użycia to sudecki piaskowiec. Fontanna składa się z ozdobnej misy w formie muszli, na której umieszczony jest duży sum. W jego paszczy znajduje się otwór na wydobywającą się wodę. Nad fontanną dostrzec można postać nagiego chłopca trzymającego w ręku harmonię. Jedna z jego nóg jest znacznie wyciągnięta względem drugiej. Na cokole po lewej stronie widnieje inskrypcja upamiętniająca autora. Pomnik był dwukrotnie rekonstruowany.

Cieśnina Świna
Cieśnina Świna łączy ze sobą Zalew Szczeciński i Zatokę Pomorską. Jej długość to 16 km, a szerokość waha się od 100 do 1000 m. Uznana jest wg prawa polskiego i morskiego, za morskie wody wewnętrzne.
Świna rozdziela wyspy Uznam i Karsibór od Wolina. Od strony zalewu tworzy deltę wsteczną porośniętą trawami z licznymi wyspami, z czego największa z nich to Wielki Krzek.
Jest to najkrótsza z cieśnin łączących Zalew Szczeciński z Morzem Bałtyckim. Ruch wody w niej uwarunkowany jest wiatrem - zatem odbywa się w obu kierunkach. Miesza się także w niej woda słodka ze słoną, co sprawia, że występują tu wyjątkowe warunki naturalne.
Świna leży na terenie dwóch obszarów objętych ochroną: obszar ochrony siedlisk Wolin i Uznam oraz obszar ochrony ptaków Delta Świny. Obrazuje to dobrze jak wartościowy jest to teren pod względem unikatowości okazów flory i fauny.
Na Świnie utworzony jest port z terminalem promowym. W bliskim sąsiedztwie pozostają jeszcze porty Przytór i Karsibór. Most Piastowski jest jedynym mostem nad Świną.

Cmentarz komunalny w Niekłończycy
Cmentarz komunalny w Niekłończycy jest niewielką nekropolią, na której spoczywają okoliczni mieszkańcy; groby rozmieszczone są po lewej i prawej stronie od brukowanego wejścia. Cmentarz ogrodzony jest wysokim płotem z dużą bramą wjazdową i furtką, zamykanymi podczas nieobecności odwiedzających groby. Obszar porośnięty jest drzewami oraz innego rodzaju roślinnością. Na terenie cmentarza znajduję się punkt czerpania wody oraz pojemniki na różnego rodzaju odpady. W obrębie nekropolii znajduje się toaleta przenośna TOI TOI. Miejsce pochówku w Niekłończycy jest zadbane, czyste i estetyczne.

Cmentarz komunalny w Policach-Jasienicy
Cmentarz w Policach – Jasienicy obejmujący aktualnie obszar ok. 2,6 hektarów powstał w 2 poł. XIX wieku. Tak, jak wszystkie cmentarze przedwojenne na tych ziemiach był to cmentarz ewangelicki.  Po II wojnie światowej wraz z nadejściem polskiej administracji zaczęto grzebać tu Polaków, a nagrobki niemieckie były po prostu likwidowane. Pozostałości po niemieckich mogiłach, które przetrwały jeszcze do czasów współczesnych zostały przewiezione  do lapidarium polickiego w Parku Staromiejskim w roku 2002. Jedynym nagrobkiem upamiętniającym obecność ludności niemieckiej w Jasienicy jest otoczona żeliwnym płotkiem mogiła Marianne Zitzke i jej rodziców: Karolusa i Adelhaid Fredrichów. Cmentarz porośnięty jest drzewami  i inną roślinnością. Przy wejściu na jego teren tuż za bramą widać duży drewniany krzyż. W kilku miejscach rozmieszczone są punkty czerpania wody i duże pojemniki na śmieci różnego rodzaju. W obrębie cmentarza, na uboczu stoi plenerowe WC. Wszelkie informacje nt. funkcjonowania cmentarzy komunalnych w Gminie Police można znaleźć na stronie internetowej Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w Policach, w zakładce Cmentarz: www.zgkim.police.pl/html/cmentarz.htm. Dostępne są tam: cennik usług, regulamin i wyszukiwarka grobów.

Cmentarz poewangelicki
Dawny ewangelicki cmentarz w Policach-Jasienicy powstał najprawdopodobniej w XIII wieku. Jego powierzchnia wynosiła 0,46 ha. Dziś nekropolię upamiętnia ufundowana w roku 2014 przez Gminę Policę tablica ku czci Ludwika Giesebrechta, poety, historyka, filozofa i pedagoga zmarłego w Jasienicy w roku 1973 oraz wszystkich mieszkańców niemieckiej Jasienicy pogrzebanych na tymże cmentarzu. Napis wyryto w języku polskim i w języku niemieckim. W głębi cmentarza stoi także wysoki drewniany krzyż, a przy drodze postawiono tablicę informacyjną w dwóch językach uzupełnioną o fotografie. Teren jest wyrównany, uporządkowany i zasiany trawą.

Cmentarz poewangelicki
Dawny ewangelicki cmentarz w niegdysiejszym Starym Dębostrowie usytuowany na leśnym wzniesieniu oznaczony został drewnianym krzyżem w ramach upamiętniania ewangelickich nekropolii na obszarze gminy Police. Krzyż ufundowany został przez władze Gminy w roku 2011. Zamieszczono na nim tabliczkę z treścią w języku polskim i języku niemieckim. Teren byłej niemieckiej nekropoli porośnięty jest dziką roślinnością. Widoczne są tutaj obramowania po grobowcach oraz inne elementy nagrobne.

Dąb Paweł
Dąb Paweł to dąb szypułkowy o liczący 21m wysokości oraz 425cm obwodu. Jego wiek szacuje się na około 200 lat.
Imię Paweł zostało nadane na część Pawła Jędrzejczyka, który był założycielem Szkoły Aktywnego Wypoczynku "Frajda".

Dąb szypułkowy
Dęby szypułkowe to jedne z bardziej pospolitych gatunków drzew występujących w Polsce. Drzewa te zachwycają swoimi wymiarami, są bowiem długowieczne i mogą żyć ponad 700 lat.
Dęby szypułkowe rosnące w Stepnicy mają około 4 metrów w obwodzie i 25 metrów wysokości. Zostały zarejestrowane jako pomniki przyrody.

Dawna fabryka cementu
Do dziś na wyspie Wolin zachowały się ruiny cementowni, która była niegdyś jedną z największych na terenie Niemiec. Nad ul. Główną można zobaczyć betonową konstrukcję, pozostałość dawnej przemysłowej kolejki.

Dawna kopalnia kredy
Dawne wyrobisko podobnie jak pobliskie jezioro Turkusowe związane jest z historią wydobywania kredy na tym obszarze. W pobliskim Lubiniu działała fabryka cementu portlandzkiego założona przez Johannesa Quistorpa w 1829 roku. Wykorzystywano lokalny surowiec, masowo go eksploatując. Prace były prowadzone również po wojnie, ale w 1954 roku definitywnie zakończono działalność wydobywczą. Wtedy to wody podskórne i opadowe zaczęły znów wypełniać nieckę wyrobiska. Ok. 1960 roku poziom wody zrównał się z poziomem Zalewu Szczecińskiego.

Dawna rzeźnia miejska
Pierwsze wzmianki o rzeźni miejskiej pochodzą z początku XIX wieku, gdy miejscowy cech otrzymał prawo do wybudowania jatek mięsnych na terenie Targu Rybnego i Nowego Rynku na Starym Mieście. Pierwsza rzeźnia powstała nad rzeką, nieopodal wylotu ul. Kłodnej. Zajęta była także obecna wyspa Grodzka, na której trzymano bydło.
Na początku XVI wieku podjęto decyzję o przeniesieniu rzeźni na wyspę Łasztownia. Jednak silny rozwój tego obiektu był związany ze zmianą funkcji miasta. Gdy w XIX wieku podjęto decyzję o likwidacji fortu miasto zaczęło się silnie rozwijać. Zwiększona liczba mieszkańców zwiększyła także zapotrzebowanie na mięso.
Ok. 1880 roku, gdy stara rzeźnia nie była już w stanie zaopatrzyć miasta podjęto decyzję o budowie nowego zespołu. Wybór miejsca nie był przypadkowy – po pierwsze obszerny teren do zagospodarowania (ok. 2,5 ha), po drugie świetne skomunikowanie z miastem i po trzecie odpowiednia odległość, która chroniła mieszkańców przed ewentualnymi zapachami.
Autorami projektu budowy nowej rzeźni byli Conrad Kruhl i Carl Schmidt. Obiekt został ukończony w lipcu 1899 roku. Budynki były wzorowanie na założeniach o takiej samej funkcji z Lipska, Hanoweru i Chemnitz. Do 1945 roku rzeźnia miejska była skomunikowana zresztą miasta dzięki linii tramwajowej i poprzez Most Kłodny, który został zniszczony (obecnie trwają prace, które mają na celu jego odbudowę).
Po wojnie do 1947 roku teren Łasztowni pozostawał w administracji wojsk radzieckich. Następnie do lat 80. XX wieku zespół budynków był wykorzystywany przez Zakłady Mięsne. Później obiekt został przejęty przez PPU Port Rybacki Gryf. Dziś budynki pełnię przede wszystkim funkcję magazynową. Ich stan pozostawia wiele do życzenia, jednak należy podkreślić, że to jeden z nielicznych takich kompleksów niemal w centrum miasta.
Od kilku lat podejmowane są próby ożywienia Łasztowni – prywatna firma CSL wyremontowała jeden z budynków (oborę) i utworzyła w nim biura firmy oraz centrum kultury. Remontowane są także kolejne obiekty, które zostały wykupione przez prywatywnych inwestorów. Modernizacji i ożywienia Łasztowni ma pomóc remont nabrzeża, budowa mostu i modernizacja układu dróg, które prowadzą do zespołu.
Dawna rzeźnia miejska została wpisana na wojewódzką listę zabytków w grudniu 1997 roku.

Dawne Gimnazjum Mariackie
Początków dawnego Gimnazjum Mariackiego należy doszukiwać się jeszcze w XIII wieku. To tutaj w 1263 roku rozpoczęto budowę kościoła pod wezwaniem NMP, przy którym funkcjonowała szkoła przygotowująca kandydatów na duchownych. Na miejscu szkoły z XIII wieku w 1543 roku założono Pedagogium Książęce. Szkoła istniała aż do 1667 roku, gdy z powodu problemów finansowych została rozwiązana. W jej miejscu powstało gimnazjum.
W XVIII wieku z inicjatywy króla pruskiego Fryderyka Wilhelma I podjęto decyzję o przebudowie szkoły w stylu neoklasycznym. W 1805 roku szkoła została połączona z gimnazjum miejskim tworząc Mariackie Gimnazjum Królewskie.
Na przestrzeni wieków obiekt był wielokrotnie przebudowywany. Po zlikwidowaniu kościoła Mariackiego w 1830 roku podjęto decyzję o budowie nowego gmachu szkoły. Projektantem budynku był Scabell, budowę ukończono w 1832 roku. Dwa lata później rada miejska ufundowała dla szkoły organy, zaś wokół budynku posadzono kasztanowce i klony. Szkolna bibliotek posiadała ok. 30 tys. tomów i była najlepiej wyposażoną w Prowincji Pomorskiej.
Ponieważ w szkole nie mieścili się wszyscy uczniowie podjęto decyzję o budowie nowego obiektu, po jego powstaniu w 1869 roku, przy ul. Mariackiej utworzono czteroklasową szkolę wstępną, a następnie prywatne mieszkania. Dziś w budynku mieści się IX Liceum Ogólnokształcące.
Obok gmachu szkoły odnajdziemy pozostałości po kościele Mariackim – dwa przęsła krużganka, które łączyły kościół z domkami profesorskimi.
Na ścianie szkoły odnajdziemy tablicę z brązu z taką treścią: „18 maja 1944 r. żołnierze polscy 2 Korpusu zdobyli w Bitwie Narodów o Rzym Monte Cassino. W 40 rocznicę bitwy w hołdzie zwycięzcom nadano imię Bohaterów Monte Cassino IX Liceum Ogólnokształcącemu w Szczecinie. 18 maja 1989.”
Obiekt został wpisany na wojewódzką listę zabytków w styczniu 1985 roku.

Dawny budynek Urzędu Finansowego
Zabytkowa kamienica przy ul. Jana Pawła 37 została wybudowana na początku XX wieku. Położona jest w ścisłym centrum, dzielnicy wypełnionej efektowną zabudową mieszkalną i wieloma budowlami użyteczności publicznej. Jest to budynek narożny, trzykondygnacyjny z użytkowym poddaszem, kryty mansardowym dachem. Elewację zdobią motywy roślinne. Wyszukane elementy fasady podziwiać można w portalu wejściowym. Dawniej w budynku mieścił się Urząd Finansowy, obecnie jest to siedziba Komisariatu Policji.

Deptak Bogusława
Deptak Bogusława jest jednym z głównych punktów miasta, bardzo chętnie odwiedzanym przez szczecinian i przyjezdnych. Jest to jedno z głównych miejsc, w którym odbywają się wydarzenia kulturalne, również plenerowe. Utworzony został w roku 2000 jako pierwsza strefa piesza w centrum miasta i w niedługim czasie stał się jednym z głównych punktów na mapie Szczecina. Na 200-metrowym odcinku ul. Bogusława X odrestaurowane zostały piękne przedwojenne kamienice, nadające miejscu wyjątkowy charakter. Wzdłuż deptaku otwarto liczne lokale – restauracje, puby oraz kluby nocne. Znajduje się tu także filia Teatru Współczesnego - Teatr Mały.

Deptak przy plaży
Deptak przy plaży w Trzebieży biegnie od pętli autobusowej i wiedzie ulicą Spacerową aż do samego kąpieliska w okolicy boisk sportowych. Przez pewien odcinek usytuowany jest równolegle do promenady wzdłuż Zalewu Szczecińskiego. Deptak podzielony jest na dwie części - spacerową dla pieszych i rowerową, gdzie mogą jeździć również quady czy gokarty. Przy deptaku ustawione są ławeczki z widokiem na Zalew Szczeciński. Znajduje się tutaj wiele ciekawych atrakcji tj.: wieża widokowa, siłownia zewnętrzna, place zabaw, skatepark, boisko wielofunkcyjne, boiska do siatkówki plażowej, kort tenisowy, pole namiotowe, domki letniskowe oraz punkty gastronomiczne.

Dom ryglowy przy ul. Rybackiej 5
Zabytkowy dom przy ulicy Rybackiej 5 został wybudowany prawdopodobnie w II poł. XIX wieku.  Znajduje się on w ciągu zabudowań. Jest to obiekt wolnostojący, niepodpiwniczony, jednokondygnacyjny z poddaszem użytkowym. Wejście do niego usytuowane jest od podwórza, do budynku wchodzi się po schodach. Obiekt pokryty jest wysokim dachem mansardowym z wystawkami w części frontowej oraz tylnej. Przy północnym narożniku budynku znajduje się przybudówka z dachem pulpitowym. Całość obiektu jest otynkowana. W elewacji bocznej, tj. północno-zachodniej powyżej podmurówki znajduje się jedno okno, widoczna jest także drewniana konstrukcja szkieletowa ściany, którą można zauważyć także w wystawce w elewacji tylnej, tj. północno-wschodniej. W elewacji frontowej, od ulicy tkwi pięć okien, z czego dwa zasłonięte są stylowymi okiennicami. Z tej samej strony,  po obu stronach okna w wystawce tkwią lukarny, czyli okienka na dachu doświetlające poddasze.

Domki profesorskie
Domki profesorskie od początku były związane z mieszczącą się niedaleko kolegiatą pw. Najświętszej Marii Panny. W średniowieczu mieszkali w nich kanonicy kapituły kolegiaty, a po reformacji przeprowadzonej w XVI wieku profesorowie Książęcego Pedagogium Szczecińskiego.
Pierwotnie fasady budynków były zwrócone w stronę kościoła, ponieważ za nimi przebiegał mur miejski. W 1739 roku rozpoczęła się modernizacja obiektów, podczas której frontową elewację utworzono z tyłu budynków.
W budynku przy skrzyżowaniu dzisiejszych ul. Mariackiej i Korsarzy położony był tzw. ekonomat, zaś przy ul. Mariackiej mieściło się tzw. Wielkie Audytorium. W 1831 roku przekształcono dwa budynki przy narożniku ul. Mariackiej, a 1931 roku zlikwidowano jeden z nich.
Zespół budynków przetrwał działania prowadzone podczas drugiej wojny światowej. W latach 1964 – 1969 przeprowadzono gruntowne remonty ocalałych domków. Dziś elewacja obiektu jest odnowiona. W piwnicach części budynków zachowały się gotyckie piwnice pochodzące z XV wieku, w których odnajdziemy sklepienia krzyżowo-żebrowe. Podziemia zostały zaadoptowane na lokal gastronomiczny.
Zespół domków profesorskich przy pl. Żołnierza został wpisany na wojewódzką listę zabytków w czerwcu 1954 roku.

Dostęp do plaży bez barier w Seeheilbad Ahlbeck
Informacje na temat dostępu do plaży w uzdrowisku nadmorskim Ahlbeck:
Wejścia 1/Z, 1/X, 1V, 1/S, 1/R, 1/N, 1/M 1/L, 1/G i 1/A2 są dostępne bez barier. Na plażę można dostać się dzięki wyłożonym płytom lub matom. Kosze plażowe nie są dostępne utwardzoną drogą. Po ułożeniu płyt przy wejściu 1/S można uzyskać bezbarierowy kosz plażowy. Wyjątkowa zabawa na plaży! W Domu Sanitarnym w Ahlbeck można wypożyczyć wózek na plaży. Wózek inwalidzki nie jest dostępny. Przebieralnie nie są dostępne na wyznaczonych przejściach plażowych.
dostęp do plaży strzeżony: 1V, 1S, 1R, 1N, 1M 1/L
w promieniu ok.500 m znajdują się miejsca parkingowe dla osób niepełnosprawnych
Toalety dla osób niepełnosprawnych znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie wejścia na plażę. Euro-klucz jest wymagany tylko przy wejściu 1/A2
Zasilanie plażowe dostępne jest przy wejściach: 1/Z, 1/S i 1/A2

Dwa koła - Rowery Holenderskie - Serwis Adrian Zaremba

Dwór
Dwór w Wolinie ma bardzo bogatą historię. W XII wieku w jego miejscu stał drewniany dwór słowiańskiego kasztelana. Na przełomie XIII i XIV wieku w tym samym miejscu postawiono zamek książąt pomorskich. W 1622 roku zamek został przebudowany, a kilka lat później, w 1628 roku, uległ zniszczeniu w wyniku pożaru miasta. Zamek książąt pomorskich był nazywany wdowim zamkiem. Stało się tak za sprawą lokatorek zamku - księżnej Anny Marii Brandenburskiej, która mieszkała tam 15 lat po śmierci męża oraz Zofii Saskiej, która mieszkała tam w latach 1623 -1636. W drugiej połowie XVII wieku Szwedzi, w ramach zacierania śladów po Księstwie Pomorskim, rozebrali zamek pozostawiając tylko piwnice. Po wielu latach, bo dopiero na przełomie XVIII i XIX wieku, pomorska rodzina Belov na miejscu zamku wybudowała swoją siedzibę.
Mury zamku nie pokrywają się dokładanie z fundamentami, co można zobaczyć na zewnątrz budynku. Zarys fundamentów został obmurowany gotycką cegłą. Po II wojnie światowej dwór pełnił rolę stolarni prowadzonej przez wolińskie przedsiębiorstwo gospodarki komunalnej. W 2009 roku rozpoczęła się rewitalizacja budynku. Remont finansowany przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego trwał cztery lata. W grudniu 2012 roku odrestaurowany obiekt został oddany do użytku. Obecnie mieści się tam Centrum Współpracy Międzynarodowej.
Barokowy dwór jest budynkiem parterowym. Został zbudowany na rzucie prostokąta. Budynek pokrywa dwuspadowy dach. Powierzchnia budynku wynosi 200 m2. Projektant dworku pozostaje nieznany. Przeprowadzony remont pozwolił budynkowi odzyskać dawny blask. Obecny stan dworku do złudzenia przypomina ten sprzed lat. Zabytkowy dworek powinien znaleźć się na szlaku każdego turysty odwiedzającego Wolin. W najbliższym otoczeniu dworku znajduje się zabytkowy budynek poczty, ratusz oraz Muzeum Regionalne w Wolinie.
Obecnie właścicielem jest Gmina Wolin.

Edukacyjna Pracownia Przyrodnicza "Na Głębokim"
Edukacyjna Pracownia Przyrodnicza "Na Głębokim" to miejsce, gdzie prowadzone są zajęcia edukacyjne o tematyce leśno-przyrodniczej. Bogate wyposażenie Pracowni w pomoce edukacyjne oraz bliskość lasu umożliwia przeprowadzanie ciekawych zajęć w niecodziennej scenerii. Nad Pracownią położony jest taras widokowy z zejściem na sąsiadujący Staw Wędkarski (in. Uroczysko). Na miejscu można m.in. zapoznać się ze stacją monitoringu przeciwpożarowego Lasów Miejskich Szczecina. Oferta edukacyjna skierowana jest nie tylko do dzieci i młodzieży, ze szczególnym uwzględnieniem grup (tzw. Zielonych Szkół, kolonii i półkolonii i in.), ale i do osób dorosłych. Zajęcia prowadzone są w grupach ok. 20 osobowych. W ramach oferty można skorzystać z Pracowni do poprowadzenia samodzielnych zajęć z materiałów dostępnych na miejscu. Aby skorzystać z oferty prosi się o kontakt z wyprzedzeniem co najmniej siedmiu dni.

Ekomural "Kot Gacek"
Mural nie tylko upiększa elewację budynku, lecz także – dzięki zastosowaniu farby fotokatalitycznej – przyczynia się do oczyszczania powietrza, gdy jego powierzchnia ma z nim kontakt. Dzieło powstało w ramach konkursu na ekomurale ogłoszonego przez Pomorze Zachodnie. Wydarzenie spotkało się z dużym zainteresowaniem – zgłoszono aż 87 projektów. W pierwszym etapie mieszkańcy regionu oddawali swoje głosy w plebiscycie internetowym, a następnie prace oceniała komisja konkursowa. Wyniki ogłoszono w czwartek, 17 lipca 2025 roku. Autorami zwycięskich projektów zostali Michał Szarko ze Szczecina oraz Bartosz Podlewski z Warszawy.
Bohater muralu, kot Gacek, przez lata był wolno żyjącym mieszkańcem centrum Szczecina, przy ulicy Kaszubskiej. Ten czarno-biały, elegancki i tajemniczy kot miał niezwykłą charyzmę, która przyciągała ludzi. Większość czasu spędzał w drewnianej budce przygotowanej specjalnie dla niego.
Rozpoznawalność zyskał w 2020 roku, kiedy nagranie z jego udziałem obiegło internet i w krótkim czasie stało się viralem. Od tamtej pory Gacek znalazł się wśród najbardziej znanych atrakcji Szczecina – wielu turystów przyjeżdżało do miasta tylko po to, by zobaczyć słynnego kota z Kaszubskiej. Obecnie mieszka on z trzyosobową rodziną i innymi kotami, gdzie po zakończonej kuracji odchudzającej wiedzie spokojne, emerytalne życie.

Ekomural Giedroycia Szczecin
Szczeciński ekomural na budynku przy alei Wyzwolenia został odsłonięty w 2021 roku i powstał w ramach projektu „Pomorze Zachodnie Zielony Region”, współfinansowanego z funduszy europejskich przez Urząd Marszałkowski.

Ekomural Rayskiego Szczecin
Szczeciński ekomural na budynku szkoły podstawowej nr 54 przy ulicy Rayskiego został odsłonięty w 2022 roku i powstał w ramach projektu „Pomorze Zachodnie Zielony Region”, współfinansowanego z funduszy europejskich przez Urząd Marszałkowski.

Ekomurale Urząd Marszałkowski Szczecin
Szczecińskie ekomurale na gmachu Urzędu Marszałkowskiego przy ulicy Piłsudskiego zostały odsłonięte w 2022 roku i powstały w ramach projektu „Pomorze Zachodnie Zielony Region”, współfinansowanego z funduszy europejskich przez Urząd Marszałkowski.

Ekspozycja stała bielików
Bielik jest symbolem Wolińskiego Parku Narodowego. Ptak ten zwany jest również orłem morskim, birkutem i łamignatem. Parę bielików można podziwiać w parku za Muzeum Przyrodniczym. Od początków istnienia Wolińskiego Parku Narodowego były wystawiane żywe okazy tego gatunku. Żyją one w dużej, przestronnej wolierze. Są niezdolne do życia w naturze i za zgodą Głównego Konserwatora Przyrody służą edukacji i badaniom naukowym. Obok znajdują się tablice dydaktyczne oraz drewniana wiata.

Elewator zbożowy
Potężny ceglany budynek powstał na początku XX w. To jeden z najbardziej charakterystycznych obiektów Wolina. Niegdyś służył do przeładunku zboża, dziś jest nieczynny i niedostępny do zwiedzania.
Zbudowany w początkach XX wieku nad rzeką Dziwną, stanowi jeden z najbardziej rozpoznawalnych obiektów architektonicznych Wolina. Potężny ceglany budynek, składający się z dwóch budynków z wieżowymi dachami, połączonych łącznikiem - służył niegdyś do przeładunku zboża. Obecnie wyłączony jest z eksploatacji. Wnętrza nie są udostępnione do zwiedzania.

Filharmonia im. Mieczysława Karłowicza
Nowoczesny budynek filharmonii zbudowano w 2014 r. Jego imponująca biała bryła przyciąga wzrok. Na uwagę zasługują również przestronne wnętrza z dwiema salami koncertowymi, w których łącznie może się pomieścić ponad 1100 osób.
Filharmonia jest pięciokondygnacyjnym budynkiem z dwupoziomowym parkingiem podziemnym. Jej łączna powierzchnia to 12 734 m2. Obiekt posiada 2 sale koncertowe, z czego jedna może pomieścić ok. 900 osób, a druga ok. 200 osób. Zbudowana jest z białych spiczastych elementów, które do oświetlenia zewnętrznego potrzebują 25 000 świateł. Łączna suma inwestycji wyniosła ponad 100 mln zł. Część kwoty została sfinansowana z Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Zachodniopomorskiego. Autorem jej projektu była firma z Barcelony. Wygrała ona konkurs do którego nadesłano 44 projekty. Wykonawcą budowlanym została polska firma Warbud. Filmarmonia została otwarta we wrześniu 2014 r. Podczas ceremonii otwarcia przemawiał m in. prezydent Polski Bronisław Komorowski, nazywając filharmonię symbolem polskiej wolności. Filharmonia umożliwia organizacje koncertów na wielkim europejskim poziomie, więc przyjeżdżają tu mimo krótkiej historii istnienia, liczne wybitne zespoły z naszego kontynentu. Powstanie filharmonii zdecydowanie podniosło jakość życia kulturalnego w regionie. Budynek jest nowoczesny a zarazem majestatyczny, a jego powstanie nie odbiło się bez echa w całej Polsce. W filharmonii imponują przede wszystkim wnętrza.
Szczecińska filharmonia otrzymała nagrodę Młodych Talentów Architektury, przyznaną przez Krajową Radę Włoskich Architektów, Planistów i Architektów Krajobrazu. Podczas szczecińskiego Westivalu Architektury 2014 „Obiekt 25-lecia – Symbol Przemian” budynek zwyciężył w trzech kategoriach: Nagroda Główna, Nagroda dla Najlepszego Budynku Użyteczności Publicznej, Nagroda Prezydenta Miasta Szczecina. Filharmonia odniosła również sukces podczas Eurobuild Awards 2014 a także otrzymała Nagrodę im. Miesa van der Rohe 2015.

Fontanna Orła Białego
Fontanna usytuowana w centralnym punkcie pl. Orła Białego powstała w 1732 r. Autorem jej projektu jest Johann Fryderyk Grael, a wykonali ją Johann Konrad Koch oraz kamieniarz Angerer.
Projekt fontanny został wykonany przez J. F. Graela, a sama budowla przez rzeźbiarza J. K. Kocha oraz kamieniarza Angerera. Powstała ona w 1732 roku. Była wówczas częścią pierwszego wodociągu w mieście. Kształt jej podstawy przypomina czterolistną koniczynę, co może być symbolem szczęścia.  Na każdym z rogów koniczyny stały niegdyś gryfy, które podtrzymywały postać orła wzbijającego się do lotu i trzymającego jaszczurkę oraz żółwia. Jego rozpostarte skrzydła były niegdyś symbolem opieki władzy cesarskiej nad mieszkańcami.  Woda w fontannie wydobywa się z dzioba orła oraz czterech maszkaronów. Fontanna była wielokrotnie remontowana.

Fontanna przy Placu Wolności
Konstrukcja wykonana została z betonowych płyt, z których wydobywają się strumienie wody. Obiekt został wykonany podczas kompleksowej przebudowy placu Wolności, oddano ją do użytku w 2014 roku. W tym samym roku projekt ten zajął najwyższe miejsce w V Konkursie „Najlepsza przestrzeń publiczna Województwa Zachodniopomorskiego”.

Fort Anioła
Zbudowany w latach 50. XIX w., pierwotnie pełnił rolę punktu artyleryjsko-obserwacyjnego Twierdzy Świnoujście. Wyglądem przypomina rzymski Zamek Świętego Anioła, do którego nawiązuje nazwą. Obecnie w jego wnętrzu mieści się ekspozycja muzealna. Odbywają się w nim również wydarzenia kulturalne.
Fort Anioła zbudowany został w latach 1854-1858, za czasów panowania pruskiego króla Frederyka Wilhelma IV, jako punkt artyleryjsko-obserwacyjny Twierdzy Świnoujście. Wówczas parter obsadzała piechota z bronią ręczną, a dwa piętra wykorzystywane były dla lekkiej artylerii polowej. Armaty i amunicję transportowano do góry za pomocą lin przez owalne otwory w stropach. W czasach II wojny światowej fort został przebudowany i wyposażony we wszystkie dostępne zdobycze techniki (elektryczność, centralne ogrzewanie, radiostacje, telegraf) i pełnił rolę posterunku obserwacji powietrznej dla sił niemieckich. Po wojnie został przejęty przez Rosjan. Obecnie obiekt jest remontowany i spełnia rolę nie tylko muzealną ale i kulturalną miasta Świnoujście. W forcie odbywają się koncerty muzyczne i poetyckie, ale i obejrzeć można pokazy tradycyjnych walk rycerstwa średniowiecznego. Ponadto można zmierzyć własne siły strzelając z łuku, procy, czy karabinu pneumatycznego, podczas zajęć na strzelnicy. W Forcie znajduje się także nietypowa muzealna Sala Wikingów, w której wszystkie eksponaty można przymierzać, podnosić i pozować z nimi do zdjęć. Fort kształtem (wybudowany na planie regularnego pięcioboku) przypomina Zamek Świętego Anioła w Rzymie, stąd jego nazwa.
Ekspozycje stałe:
- wystawa sprzętu nawigacyjnego,
- wystawa porcelany,
- wystawa biżuterii z bursztynu,
- wystawa szkła artystycznego,
- wystawy malarstwa i rzeźby różnych autorów.

Fort Gerharda w Świnoujściu
Jeden z najważniejszych zabytków Świnoujścia. Jego nazwa pochodzi od imienia autora projektu Gerharda Corneliusa. Obiekt powstał w połowie XIX w., aby strzec wejścia do portu.
Fort Gerharda to jeden z fortów Twierdzy Świnoujście. Obok latarni morskiej jest to jeden z najważniejszych zabytków Świnoujścia. Był to też najważniejszy obiekt strzegący wejścia do portu w Świnoujściu. To świetnie zachowana twierdza, która została wybudowana w latach 1848-1859. Inicjatorem budowy i twórcą projektu fortu był Gerhard Cornelius van Wallrave, sławny w XVIII wieku architekt. Był on m.in. autorem projektu rozbudowy twierdzy w Kłodzku. Na jego cześć fort wschodni nazwano Fortem Gerharda.
Fort ma kształt owalnej dwukondygnacyjnej reduty. Reduta posiadała dwa skrzydła i zwodzony pomost wiodący przez fosę do wejścia głównego, a także wewnętrzny dziedziniec i trzy wieże. Z uwagi na swoje położenie fort był narażony na bezpośrednie, regularne ataki nieprzyjaciela. Fort był nieustannie rozbudowywany. W 1881 roku dobudowano dwie kaponiery, czyli budowle ziemne postawione w poprzek fosy wykorzystywane do prowadzenia ostrzału i obrony wejścia do fortu. Na południowym i północnym krańcu fortu postawiono dwa schrony połączone podziemnym tunelem z dziedzińcem fortu. Na przełomie XIX i XX wieku doprowadzono do fortu kolej wąskotorową i łączność telegraficzną.
Po wojnie fort został przekazany miastu. Początkowo zorganizowano tam magazyny. Później fort stał opuszczony. Zmiany nastąpiły w 2001 roku. Fort został wydzierżawiony przez grupę pasjonatów, która kilka miesięcy później otworzyła jego drzwi dla zwiedzających. Powstało jedno z ciekawszych miejsc będących żywą lekcją historii. Zwiedzający fort poznają historię pod okiem pruskiego żołnierza, który oprowadza po forcie i dodatkowo "szkoli" zwiedzających, a kiedy trzeba także odpowiednio wymusztruje.
W 2001 roku w forcie powstało Muzeum Obrony Wybrzeża. Jest to największa tego typu prywatna placówka w Polsce, znajduje się tam ponad 2000 muzealiów związanych z rozwojem Twierdzy Świnoujście w ciągu ostatnich 300 lat.
W forcie możemy zobaczyć: jedną z najlepiej zachowanych w Europie ław artyleryjskich – ciąg kamienno-ceglanych stanowisk dla dział nabrzeżnych kalibru 150 i 210 mm, z zachowanymi reliktami różnych typów mocowań armat; mały dziedziniec z kazamatami pod galerią artyleryjską; magazyny amunicyjne i prochownie w zachodnim skrzydle fortu; dwie remizy artyleryjskie i dawne stanowiska ogniowe dla dział polowych na południowym wale fortu nad południową kaponierą; na placu musztry wrak transportera SDKFZ 7/2, który został wyciągnięty z morza, w okolicach Dziwnowa (Pomorze Zachodnie) w 2006 roku.
Zwiedzanie fortu trwa ok. 75 minut, należy doliczyć dodatkowy czas potrzebny na zwiedzanie muzeum.
Na miłośników militariów i historii czeka w Świnoujściu więcej podobnych atrakcji. Do dnia dzisiejszego zachowały się trzy z czterech wybudowanych w XIX wieku fortów. Wszystkie forty udostępnione są do zwiedzania.

Fort Zachodni w Świnoujściu
Jeden z czterech fortów należących do Twierdzy Świnoujście, zbudowany w połowie XIX w., położony na wyspie Uznam. Obecnie znajduje się w nim Muzeum Historii Twierdzy Świnoujście.
Fort Zachodni to jeden z czterech fortów Twierdzy Świnoujście. Został wybudowany w latach 1856-1861. Jego zadaniem była obrona portu przed okrętami nieprzyjaciela. Była to jednokondygnacyjna reduta zbudowana na planie kwadratu. Kilka lat później wzmocniono ją murowanymi skrzydłami i otoczono wałem ziemnym oraz fosą wodną. Po 1878 roku została ufortyfikowana bateria nabrzeżna z tarasem artyleryjskim i kazamatami. Później reduta artyleryjska przekształciła się w fort redutowy, zaprojektowano kolejne stanowiska dla armat. Kolejnym etapem rozwoju fortu było pojawienie się karabinów maszynowych i lekkich moździerzy.
Po I wojnie światowej fort rozbrojono. Ponownie fort został uzbrojony w dwudziestoleciu międzywojennym, wówczas zainstalowano baterię czterech dział nabrzeżnych kalibru 150 mm. W 1941 roku na zachodnim skrzydle fortu wzniesiono betonowy bunkier dowodzenia. Po 1945 roku Rosjanie zbudowali jeszcze trzy bunkry - w centrum fortu i na obu jego krańcach. Po wojnie fort wykorzystywała sowiecka marynarka. W 1962 roku został przekazany miastu, jednak sowieckie jednostki stacjonowały w Świnoujściu do 1992 roku.
Ciekawostką jest fakt, że to właśnie z Fortu Zachodniego wyruszył pancernik Schleswig Holnstein, który 1 września 1939 roku ostrzelał Westerplatte rozpoczynając II wojnę światową.
W 2001 roku grupa pasjonatów ze Stowarzyszenia "Reduta" wydzierżawiła teren fortu. Po przeprowadzonej rewitalizacji w 2004 roku w forcie otworzono Muzeum Historii Twierdzy Świnoujście.
Ekspozycja składa się z części muzealnej i części plenerowej. Część muzealna podzielona jest na cztery działy tematyczne. Pierwszy prezentuje czasy pruskie XIX i XX wieku. Drugi dział to okres międzywojenny i czas II wojny światowej. W trzecim dziale przedstawione są czasy "zimnej wojny". W czwartym można zobaczyć historię portu wojennego i eksponaty wraków. Na ekspozycji plenerowej wystawione zostały działa, miny morskie, torpedy, wyrzutnie rakiet i bomb głębinowych. Cały obiekt otoczony jest fosą wodną i zajmuje powierzchnię ok. 2 ha.
Trasa zwiedzania obejmuje salę muzealną oraz przejście wytyczonym szlakiem dookoła całego fortu. Dla zwiedzających udostępniona jest wartownia, wieża kierowania ogniem, podziemia oraz stanowiska artyleryjskie. Grupy zorganizowane oprowadza przewodnik. Czas zwiedzania całego obiektu to ok. 1 h. Turyści odwiedzający fort latem muszą pamiętać o ciepłej odzieży ze względu na niską temperaturę panującą w obiekcie.
Na miłośników militariów i historii czeka w Świnoujściu więcej podobnych atrakcji, bo do dnia dzisiejszego zachowały się trzy z czterech wybudowanych w XIX wieku fortów i wszystkie udostępnione są do zwiedzania.

Galeria Gotycka - Zamek Książąt Pomorskich w Szczecinie
Galeria Gotycka znajduje się w piwnicach skrzydła południowego Zamku Książąt Pomorskich w Szczecinie i jest jedną z najstarszych części szczecińskiego zamku. Na codzień pełni funkcję galerii wystawowej, w której prezentowane są ekspozycje czasowe, zarówno o tematyce historycznej, jak i plastycznej. Informacje o aktualnych wystawach można znaleźć w witrynie internetowej Zamku Książąt Pomorskich w Szczecinie.

Galeria JEDNA/DRUGA 13 MUZ w Szczecinie
...kuratorski projekt wystawienniczy przy wsparciu DK 13 Muz i Fundacji „Reakcja Sztuki”.

Galeria Przedmiotu Zamek Książąt Pomorskich w Szczecinie
Wejście J - do Galerii Gotyckiej, skrzydło wschodnie

Goleniowski Ekomural
Goleniowski ekomural na budynku przy ulicy Szarych Szeregów został odsłonięty w 2022 roku i powstał w ramach projektu „Pomorze Zachodnie Zielony Region”, współfinansowanego z funduszy europejskich przez Urząd Marszałkowski.

Góra Piaskowa
Piaskowa Góra to punkt widokowy o stromo opadających piaszczysto-kredowych zboczach, znajdujący się na południowym krańcu Jeziora Turkusowego. Współczesne ukształtowanie terenu powstało w wyniku eksploatacji znajdujących się tu pokładów kredy. Rozciąga się stąd widok na piękne krajobrazy Wolińskiego Parku Narodowego. Podziwiać można stąd przede wszystkim turkusowe wody jeziora oraz zabudowania Wapnicy. Dalej zobaczymy malowniczą Dolinę Trzciągowską, rozszerzającą się ku Zalewowi Szczecińskiemu. Na północ znajduje się pasmo wzgórz morenowych, nieco na zachód wodoczne jest Jezioro Wicko Małe.

Góra Słowiańska / Świdny Las (Świdny Święty Gaj) w Świnoujściu

Grodzisko Lubin – Tarasy Widokowe

Głaz pamiątkowy "W hołdzie Ojcu Świętemu Janowi Pawłowi II"
Pamiątkowy głaz poświęcony jest papieżowi Janowi Pawłowi II. Znajduje się na nim płaskorzeźba z wizerunkiem papieża wykonana na metalowej płytce oraz napis: "W hołdzie Ojcu Świętemu Janowi Pawłowi II, Pokój Tobie, Polsko Ojczyzno".

Głaz upamiętniający ofiary I wojny światowej
Głaz znajdujący się za kościółkiem w Niekłończycy postawiono w latach 30 dla upamiętniania ofiar I wojny światowej. Aktualnie  pomnik z umieszczoną nań tablicą w kształcie otwartej księgi zapisanej w języku polskim i niemieckim przywołuje  pamięć o Polakach i Niemcach poległych podczas II wojny światowej, nawołuje do pokoju i przestrzega przed konfliktami wojennymi.

Hampton by Hilton

Hotel Cesarskie Ogrody
Hotel ze swoim spokojnym, parkowym, ale centralnym położeniem
(zaledwie 600 metrów od nadmorskiej promenady), ze swoją prawie stuletnią historią, pieczołowicie odrestaurowany pod opieką konserwatora zabytków, jedyny taki w Świnoujściu, stoi do Państwa dyspozycji.
Na nasz kompleks hotelowy składają się cztery budynki:
Villa Cesarskie Ogrody
Rezydencja Cesarskie Ogrody
Resort.
Każdy, kto odwiedzi nasz kompleks, może liczyć na niepowtarzalną atmosferę i niezapomniany wypoczynek.

Hotel CIS Danuta Dziedzicka

Hotel JF Duet
JF DUET to nowoczesny 2-gwiazdkowy hotel, otoczony pięknymi ogrodami, posiadający 41 komfortowo urządzonych pokoi, restaurację serwującą wyśmienite potrawy kuchni polskiej i zagranicznej oraz bar z szeroką gamą trunków z całego świata.
Obiekt znajduje się w świetnej lokalizacji przy ulicy Maszewskiej 19, czyli tylko 7 min od lotniska Szczecin-Goleniów !
JF DUET posiada największe zaplecze bankietowe w okolicy.
W Hotelu znajdują 3 klimatyzowane sale, które można połączyć w jedna, mieszczącą do 600 osób z parkietem do tańczenia.
Dzięki ponad 20 letniemu doświadczeniu hotel specjalizuje się w organizacji przepięknych wesel z możliwością zaślubin w ogrodzie, a także innych przyjęć okolicznościowych takich jak komunie, imieniny, rocznice, urodzin zarówno na salach jak i w plenerze.
W tygodniu dzięki osobnej sali może zapewnić kameralną atmosferę do organizacji styp.
Hotel posiada również bogatą ofertę biznesową. Organizuje szkolenia, konferencje, spotkania biznesowe, catering, imprezy integracyjne oraz imprezy firmowe.
Hotel JF Duet - Twoje miejsce spotkań ! https://www.jfduet.pl

Informacja turystyczna Anklam
Punkt informacyjny Anklam znajduje się w Regionalnym Centrum Informacyjno-Turystycznym (RITZ), tuż obok kościoła św. Mikołaja. Głównym zadaniem Anklam-Information jest świadczenie usług dla turystów i gości. Oprócz marketingu Anklam i regionu, celem jest spełnienie wszystkich zapytań i życzeń gości.
Oferta Anklam-Information:
- Zamawianie noclegów bezpośrednio na miejscu i w internecie
- Organizowanie wycieczek po mieście z przewodnikiem
- Informacja o zwiedzaniu muzeów, kościoła św. Mikołaja itp.
- Informacja o atrakcjach turystycznych w Anklam i okolicach
- Wcześniejsza rezerwacja biletów do teatru i na inne imprezy kulturalne
- Sprzedaż artykułów turystycznych (mapy rowerowe, pamiątki itp.) na miejscu i w sklepie internetowym.
Pracownicy Anklam-Information cieszą się na prośby i życzenia turystów i gości i serdecznie Państwa witają.

Izba Regionalna w bramie Anklamer Tor
Anklamer Tor to jedyna brama na wyspie. Późnogotycka, ceglana budowla pochodzi z XIV lub XV wieku. Wystawa poświęcona jest głównie historii miasta, trybowi życia i pracy rybaków oraz mieszczan-rolników na wyspie Uznam. Z piętra można zobaczyć panoramę miasta. Odbywają się tu również ceremonie ślubne.

Izba Regionalna w Rieth
Izba opowiada o tym, jak wyglądało życie przed 100–150 laty. Stare narzędzia rybackie, wyposażenie kuchni i zdjęcia są świadkami przeszłości. W tym najmniejszym muzeum Meklemburgii-Pomorza Przedniego historia miejscowości staje się żywa.

Jasne Błonia im. Jana Pawła II
Rozległy teren zielony powstał w latach 20. XX w. Po dwóch stronach placu ciągną się aleje platanów klonolistnych. Łącznie rośnie tu 213 drzew, które stanowią największe w Polsce skupisko tego gatunku.
Zielony plac został założony w latach 1925 – 1927 na terenach, które należały do rodu Quistorpów. Na środku ciągnie się szeroki pas trawnika z kompozycjami kwiatowymi w centralnej części, po obu stronach zaprojektowano alejki, które obsadzone zostały rzędami platanów klonolistnych. Dalej Jasne Błonia płynnie przechodzą w Park Kasprowicza, a następnie w Las Arkoński.
W 1979 roku nieopodal ul. Piotra Skargi wybudowano Pomnik Czynu Polaków, który stał się dominantą układu placu. Obiekt przedstawia trzy podrywające się do lotu orły i został zaprojektowany przez Gustawa Zemłę. Pomnik miał przedstawiać trzy pokolenia mieszkańców Szczecina – Polonii, mieszkającej na tych ziemiach przed II wojną światową, pionierom powojennego miasta i pokoleniu, które rozbudowało Szczecin. Budowla miała wyrażać wdzięczność społeczeństwu miasta za jego odbudowanie. Należy pamiętać, że obiekt został wykonany na zlecenie partii.
Prawie dziesięć lat później, bo w czerwcu 1987 roku papież Jan Paweł II na Jasnych Błoniach odprawił mszę – wydarzenie to zostało upamiętnione w 1995 roku pomnikiem papieża. Zmieniono także nazwę placu na Jasne Błonia im. Jana Pawła II.
Obiekt został wpisany na wojewódzką listę zabytków w grudniu 2004 roku.

Jezioro Bartoszewo (Bartoszewskie)
Jezioro Bartoszewskie jest niewielkim, nieprzepływowym akwenem, którego średnia głębokość wynosi ok. 1,5 m, zatem jest ono dość płytkie. Wzdłuż jednego z brzegów jeziora rozciągają się działki wraz z zabudowaniami. Dojazd do jeziora nie sprawia trudności, bowiem wokół niego znajduje się ubita piaszczysta droga usprawniająca ruch dla pieszych, rowerzystów, ale także samochodów. Znajdują się tam trzy małe drewniane pomosty, a  brzegi porośnięte są trzciną i sitowiem. Jest to doskonałe miejsce do relaksu na łonie natury. Najczęściej spotkać można tutaj wędkarzy oraz turystów grillujących i wypoczywających w cieniu drzew, których nad brzegiem jeziora jest bardzo dużo.  Złowić można tutaj liny i karasie, ale także szczupaki, jednak w małych ilościach. Nie w każdym miejscu znajdziemy bezpośredni dostęp do jeziora, dlatego najlepiej korzystać z kładek znajdujących się w wokół niego. Dno jeziora jest dość mocno zamulone. Kąpiel w jeziorze nie jest zakazana, ale nie jest to kąpielisko strzeżone. W pobliżu zlokalizowanych jest kilka lokali gastronomicznych, które odwiedzane są tłumnie w weekendy i w sezonie letnim. Po znakomitym posiłku można udać się na spacer wokół jeziora lub wypocząć nad jego brzegiem.

Jezioro Dąbie
Jezioro o powierzchni 54,08 km2, jest największe pod tym względem w całym województwie zachodniopomorskim i czwarte w kraju. Średnia głębokość jeziora wynosi 2,61 m, a najgłębsza – 10 m. Jezioro w typie deltowym ma długość 15 km, a szerokość 7,5 km. Akwen można podzielić na dwie części: Dąbie Wielkie na północy i Dąbie Małe na południu. Jezioro zajmuje prawie 18% powierzchni Szczecina, będąc przez miasto znacznie wykorzystywane. Akwen znajduje się w wykazie śródlądowych dróg wodnych, przez jezioro przebiega tor wodny o długości 14,5 km, szerokości 150 m i głębokości 10 m, łączący port Schwedt/Oder z Zatoką Pomorską. Dzięki swoim parametrom, Dąbie jest jedynym jeziorem w Polsce, po którym mogą pływać statki pełnomorskie.
Jezioro sąsiaduje z osiedlem szczecińskim Dąbie, od którego czerpie nazwę oraz miejscowościami z powiatu goleniowskiego: Lubczyna i Bystra (na północnym wschodzie). Bliskość miasta pozwoliła na stworzenie dobrze rozwiniętej infrastruktury turystycznej, stąd nad jeziorem znajduje wiele wodnych ośrodków turystycznych, marin i przystani jachtowych. Bez problemu można znaleźć nocleg w lokalnych hotelach, pensjonatach, kwaterach agroturystycznych czy polach namiotowych.
Z racji wykorzystania jeziora do celów transportowych na wielką skalę, Dąbie nie ma wyznaczonego obwodu wędkarskiego. Dodatkowo, jezioro w całości znajduje się w obszarze specjalnej ochrony ptaków „Dolina Dolnej Odry”. Wędkarze jednak znajdują dla siebie miejsce na tym akwenie, wykupując zgodę na wędkowanie w Szczecińskim Urzędzie Morskim. W wodach Dąbia pływają takie ryby, jak okonie, węgorze, płocie, liny czy leszcze. Nie jest to jednak jezioro łatwo dostępne z brzegu. Koniecznie trzeba mieć dostęp do łodzi, która pozwoli dostać się w trzcinowiska, kanały i zakamarki, w których chowają się przed wygłodniałymi kormoranami ryby. Wody jeziora nie należą do najczystszych (4 klasa czystości), nie stanowi to jednak problemu dla spragnionych wypoczynku nad wodami Dąbia lub na jego powierzchni.
Jako ciekawostkę można wspomnieć o swoistej betonowej wyspie, choć naturalnych wysp na Dąbiu nie brakuje. W północnej części jeziora leży potężny wrak – kadłub betonowca „Ulrich Finsterwalde”. Statek został zatopiony przez Niemców w 1945 r. i blokował tor wodny. Wrak jest długi na 90 m i ma 15 m szerokości, a znaczna jego część wystaje ponad taflę wody, będąc siedliskiem mieszkającego na nim ptactwa wodnego i swoistą atrakcją dla żeglarzy.

Jezioro Nowowarpieńskie
Jezioro Nowowarpieńskie jest częścią Zatoki Nowowarpieńskiej. Od strony południowo-wschodniej jest ono otoczone lasami Puszczy Wkrzańskiej. Część jeziora przynależy do Niemiec i znajduje się na terenie Meklemburgii – Pomorza Przedniego, w powiecie Vorpommern-Greifswald. Do Polski zaś przynależy około 890 ha tego zbiornika wodnego. Jezioro Nowowarpieńskie położone jest na terenie Obszaru Specjalnej Ochrony Ptaków Natura 2000 Zalew Szczeciński. Na jeziorze usytuowane są dwie wyspy: Riether Werder po stronie niemieckiej oraz Łysa Wyspa o powierzchni ok. 0,5 km2 położona w całości po stronie polskiej. Jezioro Nowowarpieńskie połączone jest od północy z Zalewem Szczecińskim, od którego oddzielają go dwie wąskie cieśniny między Półwyspem Grodzkim i Łysą Wyspą, a Starym Warpnem (Altwarp) na terenie Niemiec. W południowej części w jezioro wcina się Półwysep Nowowarpieński, na północy zaś, tuż przy Zatoce Nowowarpieńskiej – półwysep, na którym leży miejscowość Podgrodzie. Od południa do jeziora wpadają liczne cieki wodne ze strony niemieckiej, z obszaru Polski zaś wpływa do niego rzeka Myśliborka biegnąca wzdłuż granicy. Jego średnia głębokość wynosi ok. 2 metry, natomiast głębokość maksymalna dochodzi do 9 metrów. Jezioro Nowowarpieńskie i jego okolice to bardzo atrakcyjne miejsce dla turystów, amatorów sportów wodnych i wędkarzy. Są tutaj świetne warunki do uprawiania kajakarstwa, windsurfingu czy też kitesurfingu. Po jeziorze można także pływać łódkami. Wody jeziora pełne są różnych gatunków ryb, takich jak: leszcz, szczupak, miętus, płoć, sandacz, okoń, a nawet węgorz. W Karsznie, położonym na wschodnim brzegu Jeziora Nowowarpieńskiego, w starym parku zlokalizowany jest neorenesansowy pałacyk z końca XIX w. Brzegi akwenu w tych okolicach pokryte są roślinnością bagienną i torfową. W Nowym Warpnie zaś nad brzegiem jeziora znajduje się piaszczysta plaża z pomostem. Znajduje się tutaj zjazd dla osób poruszających się na wózkach. Woda jest czysta, płytka, kąpielisko jest oznaczone. Na półwyspie została ustawiona wieża widokowa, z której można podziwiać okolice. Biegnie tutaj także promenada rozciągająca się od północnej części półwyspu przy przystani do okolic plaży. Nad Jeziorem oprócz wspomnianego już Nowego Warpna położone są takie miejscowości jak Podgrodzie i Karszno.

Jezioro Rusałka
Jezioro Rusałka to sztuczny zbiornik wodny o wydłużonym kształcie, powstały jeszcze w średniowieczu w wyniku spiętrzenia wód przepływającej tędy rzeki Osówki. Było to spowodowane budową dwóch młynów wodnych, które w wyniku prac znalazły się nad jeziorem - umiejscowionego przy zachodnim brzegu Młyna Lübschego (dziś już nieistniejący) oraz Młyna Słodowego (we wschodniej części jeziora). W roku 1900 tereny otaczające jezioro przemieniono w park (dzisiejszy Park Kasprowicza), zaś Młyn Słodowy został w 1915 r. zaadaptowany na restaurację Haus am Westendsee (od niemieckiej nazwy jeziora Westendsee). Nad jeziorem przerzucono także malowniczy most z dobudówkami w stylu Japońskim. Latem jezioro zapełniało się łódkami, które można było tu wypożyczyć zaś zimą zmieniało się w popularne lodowisko. Po drugiej wojnie światowej nienaruszone w wyniku działań wojennych obiekty zaczęły popadać w stopniową ruinę. W latach 60. młyn oraz wieżyczki na brzegach pomostu zostały rozebrane. W latach 1974 – 76 na skarpie opadającej do Rusałki wybudowano amfiteatr (Teatr Letni im. Heleny Majdaniec). Obecnie brzegi Jeziora Rusałka są wciąż popularnym miejscem spacerów szczecinian.

Jezioro Szmaragdowe
Jezioro Szmaragdowe to sztuczny zbiornik wodny, powstały w wyniku katastrofy w 1925 r., która zdarzyła się w kopalni kredy. Powstało w efekcie natrafienia przez robotników na wody gruntowe, które spowodowały całkowite zalanie kopalni. Jezioro z uwagi na dużą zawartość węglanu wapnia, posiada niezwykły kolor, od którego też zostało nazwane. Kopalnia kredy, która funkcjonowała do czasów katastrofy należała do Alberta Eduarda Toepfflera. Wydobywał on stąd surowiec do celów komercyjnych związanych z jego fabryką cementu portlandzkiego "Stern". Był to ogromny zakład zaopatrujący w cement sporą część Europy. Źródła podają, że przy dobrej pogodzie na dnie jeziora wciąż można ujrzeć narzędzia robotników, bądź wagoniki kolejowe. Istniejąca legenda o chciwym Skarbku głosi o tym, że w okolicach jeziora znajduje się skarb strzeżony przez ducha lasu. Głębokość jeziora maksymalna wynosi 18 m a zwierciadło wody znajduje się na wysokości 42 m.n.p.m. Objętość jeziora to 28540 m3. Infrastruktura turystyczna umożliwia turystom m in. spacer Ścieżką Familijną, czy też Ścieżką Zdrowia przy których położona jest Polana Słoneczna, gdzie można odpocząć, podziwiając przy tym panoramę Szczecina. Znajduje się tu także miejsce do rozpalenia ogniska. Innymi ciekawymi punktami są ruiny wieży Baresela, Wzgórze Widokowe, stary wiadukt kolejowy, dwa pomniki upamiętniające wyprodukowanie 2 mln ton cementu, a także interesujący punkt turystyczny o nazwie Grota Toepffera, ze znajdującymi się we wnętrzu licznymi sztucznymi stalaktytami, stalagmitami i stalagnatami (unikalny na skalę krajową). W jeziorze często nurkują płetwonurkowie ze względu na ciekawe dno. Na terenie przyjeziornym znajdują się także dwa pomniki przyrody, schron przeciwlotniczy, informacja turystyczna i wiele innych atrakcji.

Jezioro Turkusowe
Jezioro znajdujące się na wyspie Wolin powstało po wojnie w miejscu dawnego wyrobiska kopalni kredy. Jego nazwa odnosi się do turkusowego koloru wody, który jest szczególnie wyrazisty podczas słonecznej pogody.
Jezioro Turkusowe powstało na terenie dawnego wyrobiska kredy. W pobliskim Lubiniu działała fabryka cementu portlandzkiego założona przez Johannesa Quistorpa w 1829 roku. Wykorzystywano lokalny surowiec, masowo go eksploatując. Po II wojnie światowej Rosjanie rozebrali urządzenia wydobywcze, a wyrobisko powoli zaczęło się napełniać wodą. W 1948 roku wznowiono pracę kopalni. Ze względu na trudności z pozyskiwaniem kredy w 1954 roku definitywnie zakończono działalność wydobywczą. Wtedy to wody podskórne i opadowe zaczęły znów wypełniać nieckę wyrobiska. Ok. 1960 roku poziom wody zrównał się z poziomem Zalewu Szczecińskiego.
Jezioro obejmuje powierzchnię 6,7 ha i jest największe na terenie Wolińskiego Parku Narodowego. Osiąga głębokość maksymalną 21,2 m. Występuje tu zjawisko kryptodepresji. Dno zbiornika leży bowiem poniżej poziomu morza (18,6 m). Wody tego akwenu przybierają specyficzny turkusowy kolor, któremu jezioro zawdzięcza nazwę. Barwa ta powstaje poprzez odbicie promieni słonecznych od wody zawierającej związki węglanu wapnia oraz białego wapiennego dna zbiornika.
Akwen otoczony jest Pagórkami Wapnicko-Lubińskimi, porośniętymi głównie buczynami. Warto zrobić sobie spacer wokół jeziora i zacząć od punktu widokowego przy parkingu. Za drewnianą bramą znajduje się duży taras ogrodzony balustradą, z którego rozciąga się panorama turkusowych wód jeziora otoczonych stromymi brzegami dawnego wyrobiska. W czasie deszczu można schować się pod wiatą. W pobliżu tarasu i parkingu głodny turysta znajdzie zaś miejsce, gdzie można się najeść. Poza tym warto wejść na punkt widokowy Piaskowa Góra. Rozciąga się stąd widok na zbiornik, malowniczo położoną Wapnicę, Dolinę Trzciągowską, pasmo wzniesień Wyżnicy, Jezioro Wicko Małe oraz fragment delty wstecznej Świny.
Zbiornik można jedynie podziwiać spacerując wokół niego. Zabronione są wszelkie inne formy aktywności, co oznacza, że nie można tu ani pływać, ani wędkować, ani nurkować. Mimo to warto zobaczyć niesamowite barwy Jeziora Turkusowego i zatrzymać się na chwilę w tym niesamowitym miejscu.

Jezioro Wicko Małe
Jezioro Wicko Małe obejmuje powierzchnię ok. 100 ha. Ma wydłużony kształt o kierunku południkowym. Osiąga długość 2,3 km i największą szerokość 0,5 km. Jest to płytki zbiornik o średniej głębokości 2 m. Oddzielony jest od Jeziora Wicko Wielkie mieliznami i cieśninami delty wstecznej Świny. Posiada status wewnętrznych wód morskich Polski. Akwen przyjmuje wody ze strugi Stary Zdrój. Wpada ona od północnej strony, na wysokości miejscowości Zalesie. Zachodnie brzegi stanowią podmokłe trzcinowiska z kępami olszy, przechodzące w bagna z roślinnością wynurzoną. Ten fragment jeziora objęty jest ochroną w ramach Wolińskiego Parku Narodowego. Północno-wschodni brzeg porośnięty jest lasem, zaś południowo-wschodni ma charakter podobny do brzegu zachodniego.
W Zalesiu znajduje się przystań "białej floty", czyli małych statków pasażerskich. Obecnie nie wpływają tu tego typu jednostki. Jest za to zacumowany statek-hotel, który oferuje noclegi i wyżywienie. Na jezioro można wpływać także kajakami i mniejszymi żaglówkami. Z tej perspektywy łatwo jest obserwować ptaki, które znalazły tu ostoję, między innymi wodniczkę, czaplę białą, kanię rudą, bielika, błotniaka łąkowego, krwawodzioba, cyrankę, krakwę i płaskonosa. Występuje tu także wiele gatunków ryb takich jak płoć, leszcz, wzdręga, sandacz i szczupak. Woliński Park Narodowy wprowadził jednak zakaz wędkowania na tym akwenie. Warto odwiedzić miejscowość Zalesie. Znajduje się tam Bunkier-Muzeum z ekspozycją tajnej broni niemieckiej V-3, z okresu II wojny światowej.

Jezioro Wicko Wielkie
Jezioro Wicko Wielkie zajmuje powierzchnię 1200 ha, z czego 95% objęte jest ochroną w ramach Wolińskiego Parku Narodowego. Jedynie wschodnia część jest wyłączona z parku. Ogranicza ją linia prosta, od połączenia z jeziorem Wicko Małe na północy, do połączenia z Zalewem Wielkim koło Lubina na południu. Zbiornik ten łączy się z Zalewem Szczecińskim bezpośrednio poprzez Zalew Wielki i pośrednio poprzez Starą Świnę oraz dopływy: Wielką Strugę, Liśnicę, Byczy Rów i Starą Głębię. Wody jeziora są poddawane wpływom cofki słonych wód z Zatoki Pomorskiej, a także wód napływających z Zalewu Wielkiego i wód płynących z Międzyzdrojów poprzez Jezioro Wicko Małe. W południowej części Jeziora Wicko Wielkie znajdują się Trzcinice, czyli zespół 5 wysp, zwykle zalanych.
Wicko Wielkie jest to dawna zatoka, której linia brzegowa jest bardzo urozmaicona. Występuje tu wiele małych zatok i łach, porośniętych roślinnością wynurzoną, między innymi trzciną, pałką wąskolistną i oczeretem jeziornym oraz płatami roślinności o liściach pływających i zanurzonych. W miejscowości Lubin, na południowo-wschodnim brzegu akwenu znajdują się najwyższe klify nad całym Zalewem Szczecińskim. Zbiornik ten jest płytki, o głębokości 1-3 m. W zachodniej części jeziora dno stanowią muł piaszczysty i zamulone piaski. W środkowej i wschodniej części pokryte jest osadami mulistymi i szczątkami roślinnymi.
Jezioro stanowi ostoję dla wielu gatunków ptaków. Spotkać tu można między innymi wodniczkę, bielika, krakwę, bataliona, derkacza, nurogęś, gęgawę i bielaczka. Wody jeziora są zaś siedliskiem dla wielu ryb, między innymi płoci, leszcza, krasnopióry, wzdręgi, szczupaka i sandacza. Większa część akwenu leży w obrębie Wolińskiego Parku Narodowego, ale tylko północna i zachodnia część jest wyłączona z połowów. Na pozostałej części jeziora połów jest dozwolony.
Jezioro Wicko Wielkie jest udostępnione dla żeglugi. W Lubinie i Wapnicy znajdują się małe porty morskie. W Łunowie, będącym częścią miasta Świnoujście, znajduje się przystań żeglarska Młodzieżowego Domu Kultury. Warto też wybrać na spływ kajakowy Szlakiem 44 Wysp, pozwalający poznać piękno przyrody delty wstecznej Świny oraz Jeziora Wicko Wielkie. Piesi turyści mogą skorzystać z czerwonego Szlaku Nadmorskiego, znajdującego się na północnych brzegach akwenu. Dla rowerzystów przygotowany jest zaś niebieski Szlak Dookoła Zalewu Szczecińskiego.

Kamień runiczny poświęcony Haraldowi Sinozębemu
Kamień runiczny poświęcony Haraldowi Sinozębemu został odsłonięty w sierpniu 2014 roku, podczas jubileuszowej, 20. edycji Festiwalu Słowian i Wikingów. Harald Sinozęby był duńskim królem, który został wygnany z Danii przez swojego syna Swena Widłobrodego i szukając bezpiecznego miejsca trafił do Wolina, gdzie zmarł w 987 roku. Pamiątkowy głaz to rzeźbiony, barwnie pomalowany kamień, który posiada motywy zaczerpnięte z oryginalnego kamienia z X wieku, znajdującego się w Jelling (Dania) i postawionego przez Haralda ku pamięci jego rodziców Gorma i Thyry.

Kamienica Loitzów
Kamienica zbudowana w połowie XVI w. należała do jednej z najbogatszych rodzin w Szczecinie. Obecnie mieści się w niej Liceum Sztuk Plastycznych.
Kamienica Loitzów została postawiona przez kupiecką rodzinę, od nazwiska której bierze się jej nazwa. Reprezentuje ona styl późnogotycki i wczesnorenesansowy. Jej właściciele Loitzowie byli zamożną rodziną prowadzącą w Szczecinie liczne interesy. Według źródeł historycznych sięgających XV w. zajmowali się oni głównie sprzedażą śledzi i soli. Prowadzili swoje interesy jednak nie tylko w Polsce, lecz także w Wielkiej Brytanii, Skandynawii a nawet na półwyspie Iberyjskim. Wielu z przedstawicieli rodziny zasiadało w Radzie Miasta, a Michał Loitz był nawet jego burmistrzem.
Na Pomorzu rodzinny majątek był inwestowany w domy, spichlerze i posiadłości ziemskie. Jedną z działalności dodatkowych, jakimi się zajmowała rodzina, było m.in. udzielanie pożyczek na procent. Z ich usług korzystał nawet król Zygmunt August. To właśnie on po swojej śmierci częściowo doprowadził do bankructwa rodziny, gdyż nie spłacone zostały Loitzom ich należności. Innym powodem była rewolucja cen i deficytowy handel ze Śląskiem.
Kamienica została wybudowana w latach 1539-1547 z polecenia Hansa Loitza. Niedługo jednak należała ona do majątku rodziny, gdyż w efekcie bankructwa wspomniany wcześniej inicjator jej budowy musiał potajemnie opuszczać miasto. W 1572 roku kamienice przejęli książęta pomorscy. W swojej dalszej historii kamienica była także własnością szwedzkiego radcy i dwóch szwajcarów, którzy na jej terenie prowadzili cukiernię. Podczas drugiej wojny została ona zbombardowana. Odbudowano ją w 1953 roku i przekazano do Liceum Sztuk Plastycznych.
Obecnie Kamienica Loitzów wciąż pełni funkcję szkoły i otwarta jest dla zwiedzających. Można w niej podziwiać prace lokalnych artystów. Najbardziej charakterystyczną cechą budynku są jej skośne okna znajdujące się na klatce schodowej, ozdobione nietypowymi maswerkami, różniącymi się od pozostałych. Elewację budynku przemalowano na pomarańczowo po roku 2000. Ciekawy jest ponadto renesansowy portal będący jednym z najpiękniejszych i najcenniejszych na całym Pomorzu. Innym wartym uwagi elementem dekoracyjnym kamienicy jest kopia reliefu "Nawrócenie św. Pawła". Jego oryginał znajduje się przy ul. Staromłyńskiej w szczecińskim Muzeum Narodowym.

Kamienica przy ul. Armii Krajowej 13
Nieznana jest dokładna data budowy kamienicy, przypuszcza się, że powstała zaraz po 1903 roku. Jest to budynek trzykondygnacyjny, niepodpiwniczony, z użytkowym poddaszem. To budynek założony na podstawie w kształcie litery „U”, posiada dwie oficyny. Jest przykryty dwuspadowym dachem o niesymetrycznym nachyleniu połaci, z lukarnami, nad którymi znajdują się hełmy zwieńczone kulą.
Szczególnie warta uwagi jest frontowa elewacja kamienicy, jest ona trzyosiowa. Środkową oś elewacji wyznacza koszowo zamknięty otwór podcienia, otwór ujęty jest wspornikami zdobionymi ozdobnymi kratownicami o geometryczno-roślinnym rysunku. Wsporniki dźwigają dwukondygnacyjny wykusz zwieńczony balkonem, natomiast dolna kondygnacja wykusza przepruta jest otworami okiennymi wspartymi na wspólnym gzymsie parapetowym. Dolna część elewacji rozczłonkowana jest symetrycznie dużymi oknami zakończonymi łukami. Po każdej stronie podcienia znajdują się dwa okna. Dolną kondygnację wieńczy gzyms parapetowy. Środkową oś drugiej kondygnacji wyznacza pięcioboczny balkonik, wsparty na rozczłonkowanym pięciobocznym wsporniku, którego podstawa sięga pierwszej kondygnacji.
Elewacja budynku zdobiona jest ornamentami o motywach roślinnych oraz geometrycznymi rysunkami z cegieł. Zastosowanie kompozycji z wielokolorowych cegieł podkreśla bogactwo architektoniczne budynku, uwagę przykuwa kompozycja z zielonej cegły przebiegająca nad oknami szczytu. Łuki zakańczające okna wykładane są czerwoną cegłą. Kamienica wykazuje indywidualny charakter architektoniczny typowy dla okresu początku XX wieku. Obiekt pełni funkcje mieszkalne i usługowe. Dostępny z zewnątrz.

Kąpielisko Arkonka
Położone w Parku Leśnym Arkońskim najnowocześniejsze kąpielisko Szczecina. Łączna powierzchnia basenów wynosi ponad 8 tys. m2. Przy kompleksie znajduje się parking dla ok. 200 samochodów.
Kąpielisko w miejscu dzisiejszej Arkonki utworzono na początku XX w. Dawniej znajdowało się w tym miejscu jezioro nad którego brzegiem stał młyn wodny. Kompleks basenów został gruntownie przebudowany w ostatnich latach, jego ponowne otwarcie nastąpiło w 2014 r. Od tej chwili jest to najnowocześniejsze, spośród szczecińskich kąpielisk. W tej chwili w skład obiektu wchodzą cztery niecki basenowe o głębokości od 40 do 180 cm. Znajdują się tu także 3 zjeżdżalnie, punkty masażu stóp, gejzery, zabawki strzelające wodą, fontanna wyrzucająca wodę na wysokość do 15 m. oraz sztuczna rzeka o długości 59 m. Wokół basenów usytuowane są korty do tenisa i badmintona, boiska do siatkówki i sztuczna plaża. Jest też funkcjonujący w okresie od wiosny do jesieni skatepark, w którego miejscu w miesiącach zimowych znajduje się lodowisko. Całość znajduje się na ogrodzonym terenie o powierzchni 7 ha, łączna powierzchnia basenów wynosi 8012 m2. Przy kasach znajduje się 100 stojaków na rowery.

Kąpielisko Dąbie
Kąpielisko z plażą o długości 130 m położone na południowym brzegu jeziora Dąbie. W sezonie jest strzeżone. Zapewnia dostęp do toalet, natrysków, gastronomii oraz placów zabaw dla dzieci.
Kąpielisko w Dąbiu, pomimo swych stosunkowo niewielkich rozmiarów, uchodzi za bardzo urokliwe miejsce i jest chętnie odwiedzane przez mieszkańców. Szacuje się, że w sezonie letnim odwiedza je nawet do 2 tys. osób dziennie. Wzdłuż brzegu jeziora ciągnie się szeroka piaszczysta plaża o długości 130 m. Nad bezpieczeństwem osób kąpiących się czuwają wykwalifikowani ratownicy, samo kąpielisko posiada natomiast bogatą infrastrukturę. Jest tu wydzielony plac zabaw dla dzieci wraz z drabinkami i huśtawkami, boisko do siatkówki plażowej, 10 przebieralni, 4 prysznice, sanitariaty oraz punkt sanitarny. Można korzystać również z punktu gastronomicznego, a także wydzielonych miejsc na grill czy ognisko, znajdujących się na terenie kąpieliska. Obiekt jest ogrodzony, wewnątrz jest również dostęp do punktu czerpania wody.

Kąpielisko Głębokie
Kąpielisko zlokalizowane w południowej części jeziora Głębokie. Plaża o długości 200 m cieszy się dużą popularnością wśród mieszkańców Szczecina. Są tu dostępne miejsca na grilla i ognisko oraz toalety.
Kąpielisko Głębokie jest jednym z najpopularniejszych miejsc wypoczynkowych wśród mieszkańców Szczecina. Szacuje się, że w sezonie letnim odwiedza je kilkadziesiąt tysięcy osób. Długość plaży kąpieliska liczona wzdłuż wybrzeża wynosi 200 m. Obiekt jest ogrodzony i wyposażony w bogatą infrastrukturę. Znajdują się tu specjalne miejsca na grill czy ognisko, kosze na śmieci, toalety, przebieralnie, punkt medyczny, a także wydzielone miejsce dla dzieci z piaskownicą i placem zabaw. Kąpielisko wyposażone jest również w pomost oraz dostęp do punktu czerpania wody z odprowadzeniem do ścieków. Oprócz tego na terenie kąpieliska znajduje się restauracja i park linowy. Opiekę nad bezpieczeństwem osób wypoczywających w tym miejscu sprawują wykwalifikowani ratownicy. Na teren kąpieliska obowiązuje zakaz wprowadzania zwierząt domowych.

Kąpielisko nad Zalewem w Ueckermünde
Kąpielisko to ma długą tradycję. Od 1926 roku zaprasza do kąpieli, zabawy nad wodą i wypoczynku na 800-metrowej, drobnopiaszczystej plaży. Długi pas płytkiej wody nadaje się idealnie na pobyt z dziećmi. Są tu dwa place zabaw, plaża dla psów oraz plaża dla nudystów (FKK-Strand).

Kąpielisko w Stepnicy
Kąpielisko co roku otrzymuje odznaczenie Błękitnej Flagi, które świadczy o wysokiej jakości i czystości wody. W sezonie nad bezpieczeństwem pływających czuwają ratownicy. Plaża ma 260 m długości. Atrakcją jest długie na 160 m molo.
Kąpielisko kilka lat z rzędu otrzymuje prestiżowe wyróżnienie „Błękitna Flaga”, co świadczy o wysokiej jakości wody oraz o idealnej infrastrukturze. Kąpielisko posiada niezbędny sprzęt ratowniczy. Na plaży znajduje się również ciąg spacerowy z ławkami i oświetleniem oraz zadaszoną wiatą. Plaża ma ponad 7000 metrów kwadratowych i jest dostępna na długości 260 metrów. Dodatkową atrakcję stanowi 160 metrowe molo, wyposażone w pachoły cumownicze służące do przybijania małych łodzi sportowych. W sąsiedztwie plaży znajduje się wypożyczalnia sprzętu plażowego i wodnego, przebieralnie, plac zabaw dla dzieci i siłownia zewnętrzna. Kąpielisko wyposażone jest w toalety, w tym przystosowane dla osób niepełnosprawnych. W sezonie, który trwa od 15 czerwca do 31 sierpnia nad bezpieczeństwem plażowiczów czuwają ratownicy. W sąsiedztwie plaży zlokalizowane są liczne punkty gastronomiczne, smażalnia ryb oraz tawerna. Tuż przy plaży usytuowana jest tzw. "Dzika plaża" z estradą plenerową, na której odbywają się liczne imprezy kulturalne, koncerty, warsztaty teatralne. Wiele z tych imprez ma charakter cykliczny np. "Stepnickie spotkania z folklorem", "Wybory Miss Lata nad Zalewem Szczecińskim".

Kapliczka Królowej Puszczy Wkrzańskiej w Trzebieży
Kapliczka Królowej Puszczy Wkrzańskiej jest miejscem kultu, w którym gromadzą się wierni w celu modlitwy indywidualnej, czy wspólnotowej. Tradycją w parafii są spotkania mieszkańców podczas nabożeństw ku czci Matki Boskiej w majowe wieczory. Figurka umieszczona jest na wysokim pniu drzewa, w drewnianym zabudowaniu ze szklanym frontem. Otoczona jest niewysokim drewnianym płotkiem. Zlokalizowana na skraju Puszczy Wkrzańskiej w otoczeniu wysokich drzew stanowi niecodzienny widok.

Kino Zamek
Kino Zamek jest kameralne, komfortowe i klimatyczne. Historia kina na Zamku Książąt Pomorskich w Szczecinie sięga roku 1963, kiedy to zakupiona została pierwsza aparatura. Od tego czasu ciągle się rozwija, począwszy od inwestowania w nowoczesne technologie, na wygodnych fotelach kończąc. Kino przeszło proces cyfryzacji, odbywają się tu projekcje w technologii 2D i 3D. Wyświetlane są zarówno premiery kinowe, jak również mniej komercyjne produkcje.
Kino jest niewielkie, sala mieści zaledwie pięćdziesiąt osób. Niepowtarzalny klimat i przyjemna atmosfera sprawiają, że filmy ogląda się zdecydowanie inaczej. Dodatkowym udogodnieniem jest brak reklam wyświetlanych przed seansem.
Od 2005 roku przy kinie działa Dyskusyjny Klub Filmowy „Zamek”. Podczas spotkań można poznać innych pasjonatów sztuki filmowej, porozmawiać, wymienić się wrażeniami i przemyśleniami na temat konkretnych produkcji.
Kino uczestniczy w wielu projektach, angażuje się w życie kulturalne miasta. W ramach cyklu „Porozmawiajmy o filmie” organizowane są dyskusje i pokazy filmów w oryginalnych wersjach językowych, co pozwala podszkolić się w językach obcych.

Kokos bar

Kolegiata pw. św. Mikołaja Biskupa w Wolinie
Pierwsze wzmianki o gotyckiej świątyni na Wolinie pochodzą z 1288 r. Wielokrotnie przebudowywana, w czasie II wojny światowej została niemal całkowicie zniszczona, udało się ją jednak odbudować.
Wolin był pierwszą siedzibą biskupią, która powstała w wyniku misji chrystianizacyjnej. Siedziba biskupia zatwierdzona została w 1124 r. W 1160 r. przeniesiono ją do Kamienia Pomorskiego. Średniowieczna świątynia, jako jedyna z trzech powstałych, pozostała w Wolinie do dnia dzisiejszego. Pierwsze wzmianki o niej pochodzą z 1288 r. Niestety nie można stwierdzić jak dokładnie, pierwotnie wyglądała świątynia. Po kolejnej przebudowie w XIV w. wiadomo tylko, że budowla była trójnawowa, powstała na rzucie kwadratu, z wieżą zachodnią. Wiadomo także, że w XV w. pseudobazylika, po katastrofie budowlanej, kolejny raz została przebudowana. W XIX w. kościół został przebudowany, przetrwał on wojny i pozostał w Wolinie do dnia dzisiejszego.
Jednakże w czasie wojny dwa zabytkowe kościoły pw. św. Jerzego i św. Mikołaja zostały bardzo zniszczone. Miasto bowiem zrujnowano w 70%. Komunistyczne władze rozebrały kościół pw. św. Jerzego, natomiast kościół pw. św. Mikołaja pozostawiono. Dopiero 31 maja 1988 r. świątynie przekazano władzom kościoła. Wtedy też rozpoczęły się plany i działania budowlane oraz konserwatorskie. Kościół do użytku oddany został w 1999 r. W prezbiterium znajduje się wysoki krucyfiks, figura Jezusa Zmartwychwstałego, tabernakulum otoczone kłosami i winną latoroślą. Na ścianach umieszczone zostały stacje Drogi Krzyżowej.

Konik polski
Polska rasa niewielkiego konia o krępej budowie ciała. Jego dzikimi, wymarłymi już przodkami, były tarpany. Populacja konika polskiego zarówno w Polsce, jak i w Europie systematycznie wzrasta. Zwierzęta te żyją dziko lub na terenie rezerwatów.

Kościół pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Trzebieży
Historia kościoła na terenie Trzebieży sięga II poł. XIV wieku, kiedy to we wsi wzniesiono świątynię katolicką, wówczas pw. Św. Katarzyny, wybudowaną w stylu romańsko-gotyckim. W II poł. XVI wieku wraz z nastaniem reformacji zmienił się charakter świątyni, od tego momentu odprawiane były tutaj nabożeństwa w obrządku ewangelickim. W kolejnych latach, w poł. XVIII wieku nastąpiła częściowa rekonstrukcja kościoła, mająca na celu jego powiększenie. W momencie przebudowy została wydłużona nawa w kierunku wschodnim i dostawiona wieża w barkowym stylu (z iglicą i krzyżem na złotej kuli), na której zawieszone zostały dwa odlane w Szczecinie dzwony (jeden z nich w roku 1664, drugi zaś w 1729). W tym okresie wstawiono także podłużne okna, a w roku 1793 świątynia wzbogaciła się o chór. Po zakończeniu II wojny światowej świątynia stała się polska i 22 września 1946 roku została poświęcona pod wezwaniem Podwyższenia Świętego Krzyża. Za datę odpustu parafialnego obrano dzień 14 września. Zniszczony przez zawieruchę wojenną kościół, starał się odbudować wraz z parafianami pierwszy proboszcz ks. Mieczysław Mroczkowski. W okresie, kiedy opiekę nad parafią sprawował drugi proboszcz ks. Józef Kępka, w roku 1949 przeprowadzone zostały misje, które zakończyły się poświęceniem krzyża misyjnego, stojącego do dziś po lewej stronie od wejścia do kościoła. W sierpniu 1951 roku do parafii przybył ks. Paweł Karchanek, za którego urzędowania w kościele dostawiono m.in. dwa boczne ołtarze. Kolejni proboszczowie również dokładali wszelkich starań, by świątynia i jej otoczenie zostały uporządkowane. Za czasów ks. J. Króla odremontowano zakrystię, ks. J. Abramski zadbał o otoczenie świątyni - parafianie pracowali nad postawieniem muru i zagospodarowaniem terenu zielonego wokół. Kościół na zewnątrz został pomalowany, a ściany wcześniej wyrównane. W kościele ponadto znajdują się stare zabytkowe organy, których remont rozpoczęto w roku 1957, a zakończono rok później. Pod koniec lat 90. XX wieku kościół został powtórnie odrestaurowany. Wpisany jest on do rejestru zabytków (nr rej. A-546 z 22 grudnia 1965), tak samo, jak znajdująca się naprzeciw zabytkowa plebania z pocz. XIX w. (nr rej. A-530 z 25 kwietnia 1997). Po prawej stronie świątyni postawiono rzeźbę Matki Bożej Otuchy, której wykonawcą był Zbigniew Policki. Aktualnie obowiązki proboszcza parafii pełni ks. Mieczysław Wdowiak. Parafii podlega Filia w Niekłończycy. Zarówno na teren kościelny, jak i do samego kościoła wiodą wysokie schody.

Kościół Filialny (katolicki) pw. Św. Huberta w Nowym Warpnie (Karszno)
Położony na skraju Nowego Warpna, w dzielnicy Karszno, wykonany w technice ryglowej kościół Św. Huberta jest świątynią powstałą prawdopodobnie pod koniec XVIII wieku (na chorągiewce zamieszczonej na szczycie wieży widnieje bowiem data 1793). W pierwotnym kształcie kościół został wybudowany bez wieży, a w trakcie remontu, który przeszedł pod koniec XIX wieku, dobudowano do niego neogotycką wieżę z cegieł. Do 1945 r. była to świątynia ewangelicka i podlegała parafii w Nowym Warpnie. Po II wojnie światowej obiekt zaczął popadać w ruinę, dopiero w latach 90-tych ubiegłego stulecia mieszkańcy Nowego Warpna wyszli z inicjatywą odbudowy kościoła, który to w roku 1965 został wpisany do rejestru zabytków. Po kilku latach starań i żmudnych prac konserwatorskich - 25 lipca 1998 roku odrestaurowany kościół został poświęcony przez ks. bp. Jana Gałeckiego i przekazany jako świątynia filialna parafii w Nowym Warpnie. Świątyni patronuje św. Hubert, a Koło Łowieckie „Bór” opiekuje się odnowionym obiektem. Obecnie w kościele nie odprawia się regularnych nabożeństw, okazjonalnie udziela się w nim ślubów. Jest to miejsce, w którym często odbywają się wystawy prac malarskich. Wnętrze nawiązuje swym wystrojem do Św. Huberta - na ścianach zawieszone jest poroże, ołtarz wykonany jest z drewna przypominającego konar, krzyż wykonany z poroża jelenia, a Jezus wyrzeźbiony jest z pnia. Ryglowej konstrukcji kościółek o powierzchni zabudowy 84,2m2 i pojemności ok. 650 m3 stoi na ceglanej podmurówce, teren na którym się znajduje nie jest ogrodzony.

Kościół Filialny (rzymskokatolicki) Najświętszej Marii Panny w Niekłończycy
Kościół pw. Najświętszej Marii Panny w Niekłończycy jest kościołem filialnym przynależącym do Parafii rzymskokatolickiej pw. Podwyższenia Świętego Krzyża w Trzebieży. Ten mały barokowy kościółek o ryglowej konstrukcji został wzniesiony w roku 1778, na co wskazuje metalowa chorągiewka umieszczona na dachu kruchty. Zbudowany jest on na planie prostokąta, a na środku spadzistego dachu usytuowano niewielką, drewnianą wieżyczkę  sygnaturkę z hełmem kończącym się kulą, na której tkwi krzyż. Ewangelicki do zakończenia II wojny światowej kościół, zastał poświęcony jako rzymskokatolicki w roku 1947. Mocno naruszony podczas II wojny światowej, ulegał stopniowej rekonstrukcji, a w 1996 r. przeprowadzono jego gruntowny remont. We wnętrzu świątyni znajduje się klasycystyczny ołtarz, neogotycka chrzcielnica, drewniana empora i żyrandole z XIX wieku. Kościół wraz z otoczeniem skatalogowany jest w rejestrze zabytków (nr rej. A-543 z 22 grudnia 1965).

Kościół Filialny (rzymskokatolicki) pw. Matki Boskiej Częstochowskiej w Warnołęce
Zabytkowy ryglowy kościółek pw. Matki Boskiej Częstochowskiej w Warnołęce o kubaturze 526 m3 i powierzchni zabudowy 140,7 m2 został prawdopodobnie wzniesiony w XVIII wieku, na co może wskazywać data umieszczona na dzwonie, wskazująca na rok 1727. Pierwotnie była to świątynia protestancka, po II wojnie światowej, 26 sierpnia 1946 poświęcona jako rzymskokatolicka, stanowi filię parafii w Nowym Warpnie. Świątynia, wraz z otoczeniem, znajduje się w rejestrze zabytków nieruchomych. Wzniesiony na planie prostokąta kościół usytuowany jest na niskiej podmurówce, a piękna szachulcowa konstrukcja wyróżnia go na tle krajobrazu. W zachodniej części kościoła usytuowana jest strzelista wieża o konstrukcji szkieletowej, zwieńczona złotą kulą i krzyżem. Do kościoła wchodzi się od strony zachodniej, natomiast wejście na ogrodzony teren znajduje się od południowego-wschodu. Wokół kościoła wiodą brukowane alejki, a tuż za bramą wejściową ustawiony został wielki drewniany krzyż. Nabożeństwa odprawiane są tutaj w każdą niedzielę o godz.11.00. Poza tym, że kościół spełnia funkcję kultową, od czasu do czasu mają tu również miejsce różne wydarzenia kulturalne, tj. koncerty czy wystawy. Dostępny dla osób niepełnosprawnych, płaski teren.

Kościół parafialny pw. Chrystusa Króla
Ceglany kościół wzniesiono pod koniec XVIII w., wieżę dobudowano prawie 100 lat później. Podczas II wojny światowej świątynia została częściowo zniszczona, udało się ją odbudować pod koniec lat 50.
Kościół wzniesiony w latach 1788-1792, ceglany, częściowo zniszczony w czasie II wojny światowej. Odbudowany w końcu lat 50. XX w. Poświęcony w 1946 r.

Kościół parafialny pw. Matki Boskiej Królowej Polski
Świątynia w Krępsku zbudowana została w 1932 r. z cegły klinkierowej. Prezbiterium powstało na rzucie kwadratu. Od strony północno-zachodniej stoi wieża, nakryta czterobocznym hełmem. Na przykościelnym terenie, od strony północnej, znajduje się kapliczka Matki Boskiej Niepokalanej oraz misyjny krzyż.
Wnętrze kościoła przykrywa odeskowany strop. W prezbiterium, na ścianie wschodniej, w centralnym miejscu znajduje się duży krzyż z figurą Chrystusa, flankowany z lewej strony obrazem patronki kościoła Matki Boskiej Królowej Polski (poświęconym przez Jana Pawła II podczas wizyty w Szczecinie na Jasnych Błoniach). Z obu stron obrazu patronki znajdują się oszklone szafeczki z darami wotywnymi. Obok krzyża umieszczone zostało tabernakulum. Do kościelnego wyposażenia należą chrzcielnice: jedna kamienna, ozdobiona chrystogramem, a druga drewniana, z rzeźbioną pokrywą, na której ukazano scenę Chrztu w Jordanie. W zachodniej części kościoła znajduje się empora chórowa, która zachowała się jeszcze z czasów budowy świątyni. Pod emporą znajduje się zabytkowy, ponad stuletni piec, drewniany konfesjonał oraz misternie wyrzeźbiony krucyfiks.

Kościół parafialny pw. św. Jacka
Świątynię wzniesiono w 1741 r. na planie równoramiennego krzyża greckiego, co jest sporą rzadkością w tym regionie. Kościół ma konstrukcję ryglową, jednak przez tynkowanie nie jest to widoczne.
Kościół wzniesiono w latach 1793-1741 w konstrukcji szkieletowej drewnianej z ceglanym wypełnieniem pól międzyryglowych. Kościół zbudowano na planie krzyża greckiego, co jest rzadkością na Pomorzu Zachodnim. W latach 1840-1841 otynkowano elewację, przez co wspomniana konstrukcja ryglowa przestała być widoczna. Poświęcony: 27 XII 1945 r. Wewnątrz kościoła na uwagę zasługują barokowy ołtarz, empory boczne i chórowa, oraz XVII-wieczne ławki.

Kościół parafialny pw. Wniebowzięcia NMP
Istnienie w tym miejscu świątyni w okresie średniowiecznym potwierdzają źródła pisane. Mowa o przełomie XIII i XIV w, gdy powstał przybytek budowany z granitu. Zasadnicze zmiany w wyglądzie bryły przyniósł wiek XIX i pomysł przebudowy Domu Bożego w stylu neoromańskim. Prace skoncentrowały się na podwyższeniu nawy głównej, dobudowie absydy prezbiterialnej oraz kruchty. Ponadto przemurowano otwory okienne, by uzyskały z góry kształt półkolisty. Na terenie kościoła podziwiać można XIX-wieczną dzwonnicę i piękny drzewostan. Wszystko to ogrodzono murem, którego fragmenty pochodzą jeszcze z czasów średniowiecznych.
Wnętrze kościoła kryte jest drewnianym, ciemnym stropem belkowym, który ładnie komponuje się z zabudowanym balustradą i filarami chórem muzycznym. Na środkowych podporach umieszczono figury świętych. Kościół jest dość wąski, lecz dobrze oświetlony światłem płynącym przez kolorowe witraże w oknach. Centralnym punktem jest schowane w dużej absydzie prezbiterium. Przy tabernakulum znajduje się drewniana figura Chrystusa w otoczeniu Apostołów z napisem "Do końca ich umiłował". Z absydy na wiernych spogląda Matka Boska w otoczeniu aniołów.

Kościół pw. św. Mikołaja w Anklam
Kościół pw. św. Mikołaja stoi w centrum hanzeatyckiego miasta Anklam, blisko rzeki Piany. Jest jednym z nielicznych świadków gotyku ceglanego z okresu lokacji Anklamu 750 lat temu. „Wappenfenster der Hanse” („Okna herbów Hanzy”) to wyjątkowa w skali Europy galeria witraży, powstała w tym kościele.
Kościół św. Mikołaja został zbudowany na cześć św. Mikołaja, patrona żeglarzy, rybaków i kupców, w architekturze gotycko-hanzeatyckiej i ukończony w drugiej połowie XV wieku. Kościół był przez wieki wizytówką miasta i symbolem wolności i dobrobytu obywateli hanzeatyckich. Ówczesna wieża kościelna o wysokości 103 m - niegdyś znak pilotów - witała żeglarzy z daleka na Zalewie Odrzańskim.
Bombardowania Anklam pod koniec II wojny światowej całkowicie zniszczyły kościół z wyjątkiem otaczających go murów. Aby zapobiec grożącemu mu rozpadowi, w 1994 roku założono stowarzyszenie Förderkreis Nikolaikirche Anklam e. V. Od 1995 roku kościół jest stopniowo odbudowywany. W 1999 roku budynek został ponownie udostępniony do zwiedzania. Dziś były kościół chrzcielny Lilienthala jest miejscem wystaw i imprez. Zmieniające się wystawy poświęcone są "marzeniu o lataniu" i Otto Lilienthalowi, synowi hanzeatyckiego miasta Anklam. Wieża kościoła jest teraz ponownie dostępna i prowadzi na najwyższy punkt widokowy w mieście. Stąd można podziwiać dolinę Peene w całym jej pięknie. W przyszłości w kościele ma zostać zrealizowany projekt "Ikareum" - centrum imprez i zwiedzania połączone z Muzeum Otto Lilienthala.
Kościół Nikolaikirche Anklam jest otwarty od maja do października. Muzeum Otto Lilienthala oferuje również zwiedzanie kościoła z przewodnikiem.

Kościół pw. św. Stanisława Biskupa i Męczennika
Kościół zbudowany w 1848 r. był pierwotnie świątynią luterańską. Wzniesiono go z czerwonej cegły w stylu neogotyckim.
Kościół został wzniesiony w 1848 roku. Jest to świątynia w stylu neogotyckim, wybudowana na planie prostokąta, z cegły. Kościół posiada wydzielone 3-bocznie zamknięte prezbiterium. Przykryty jest dachem dwuspadowym, z dachówki. Na dachu znajduje się wieżyczka zwieńczona ośmiobocznym hełmem. We wnętrzu kościoła warto zwrócić uwagę na emporę chórową z siedmiogłosowymi, czynnymi organami z połowy XIX wieku.
Msze święte: niedziela godz.: 8:00, 9:30; Odpust odbywa się 8 maja.

Kościół Rzymskokatolicki pw. św. św. Apostołów Piotra i Pawła w Policach-Jasienicy
Kościół parafialny św. św. Apostołów Piotra i Pawła w Policach-Jasienicy jest obiektem, który bardzo rzuca się w oczy, nie tylko ze względów architektonicznych, ale także za sprawą miejsca, w którym jest usytuowany. Wzniesiony wysoko ponad ulicą, przy której stoi, osadzony w głębi, jest obiektem „królującym” nad miejscowością. Jego początki, jako drewnianej świątyni, sięgają końca wieku XIII. Po pożodze, która naruszyła obiekt w wieku XIV kościół odbudowano już z kamienia, mimo to z biegiem lat, w końcu wieku XVII popadł on w ruinę. Został odremontowany i jednocześnie powiększony w roku 1725, nawołując swoją formą do stylu gotyckiego. To między innymi w trakcie tej przebudowy dostawiona została od zachodniej strony wieża. Niestety, w drugiej połowie XIX wieku świątynię znów nawiedził pożar. Po tych wydarzeniach
musiała powstać nowa wieża, zlokalizowana nad nawą, zakończona kulą, na której usadowiony jest krzyż. W tym okresie dobudowane zostało od strony wschodniej prezbiterium, w którym to do tej pory zachował się obraz z 1858 r.: "Chrystus w rozmowie z Marią i Martą" (olej na płótnie). Kościół został poświęcony jako katolicki 29 czerwca 1947 roku i tego też dnia, każdego roku odbywa się tutaj odpust parafialny. Policko-jasienicka świątynia wpisana została do Rejestru zabytków nieruchomych w województwie zachodniopomorskim (nr rej.:
A-500 z 5.07.1958). Aktualnie proboszczem parafii jest ks. Waldemar Szczurowski.Parafii podlega kościół filialny w Tatyni. Podjazd na płaskim terenie.

Kościół Św. Trójcy - Parafia Ewangelicko-Augsburska Świętej Trójcy w Szczecinie
Centrum parafii luterańskiej stanowi obecnie kościół Św. Trójcy. Do parafii przynależy również dom gościnny im. Dietricha Bonhoeffera, Międzynarodowe Centrum Studiów i Spotkań im. Dietricha Bonhoeffera przy ul. Piotra Skargi 32 oraz plac w Zdrojach przy ul. Jabłoniowej 6 (dawna siedziba seminarium duchownego). Obecnym proboszczem parafii jest ks. Sławomir Janusz Sikora (od 2007 r.). Parafia ma dwie filie. Są nimi: kościół św. Jana w Trzebiatowie oraz kaplica w Kłodzinie.
Kościół Św. Trójcy (dawniej św. Gertrudy) w Szczecinie jest w posiadaniu parafii ewangelicko-augsburskiej od 1954 r. Parafia ma jednak długą historię, sięgającą czasów średniowiecza. Wg starych pomorskich kronik, budowę kościoła św. Gertrudy rozpoczęto w 1308 r. Pierwotnie miał on służyć kupcom i rzemieślnikom mieszkającym w dzielnicy Szczecina zwanej Łasztownią (Lastadie).
Kościół Ewangelicko-Augsburski to najstarszy i największy Kościół protestancki w Polsce i obecnie jedyny Kościół luterański w Rzeczypospolitej Polskiej. Należy do Światowej Federacji Luterańskiej, Światowej Rady Kościołów, Konferencji Kościołów Europejskich i Polskiej Rady Ekumenicznej.

Kościół w Ueckermünde
Widoczna z daleka wieża Kościoła Mariackiego rozciąga się kilometry przed wjazdem do Ueckermünde. Kościół Mariacki stoi w tym miejscu od 1766 roku. Z poprzedniej budowli zachowała się część stołów rady z 1593 roku. Herby i znaki firmowe rajców dają nam wyobrażenie o ich obowiązkach. W kościele warto zobaczyć także całkowicie pomalowany drewniany sufit i trzy piękne żyrandole. Kilka dużych obrazów olejnych przedstawia takie osobistości jak reformatorzy Luter i Kalwin oraz niektórzy pastorzy z Ueckermünde. Chrzcielnica, podobnie jak obrazy, pochodzi z XVII wieku. Ołtarz został odnowiony w 1961 roku.
W ostatnich latach przeprowadzono wiele prac przy budynku kościoła, co jest ważne dla trwałego zachowania tego obiektu sakralnego. Wieża kościelna została zbudowana w 1866 roku i odnowiona w latach dziewięćdziesiątych. Mieści się w niej pięć dzwonów, które dzięki wyjątkowej akcji zbierania funduszy zostały na nowo zamontowane, gdyż były niestety uszkodzone. Dach został całkowicie odnowiony. Wewnątrz najpierw zabezpieczono cenny malowany drewniany strop, który kilka lat później został odrestaurowany dużym nakładem kosztów. W 2013 roku przeprowadzono gruntowną renowację elewacji. Kościół lśni teraz ponownie ochrą i bielą, oryginalną kolorystyką z 1766 roku.
Warto zajrzeć do Marienkirche, wziąć udział w nabożeństwie lub jednym z wielu koncertów, które odbywają się tu zwłaszcza latem.

Kościół wiejski St. Petri Mönkebude
Budynek kościoła usytuowany jest w orientacji wschód-zachód na terenie w kształcie trapezu pomiędzy drogą krajową a lokalnym ciągiem komunikacyjnym w odległości około 1000 m od brzegu zalewu. Wysokość wieży wraz z krzyżem wynosi 18 metrów. Kościół zbudowany jest z cegły (grubość ścian: nawa 50 cm, wieża 62,5 cm) jako prosty, jednonawowy kościół halowy (kąt nachylenia dachu ok. 45°), z wpuszczonym w ziemię drewnianym stropem belkowym i sklepionym kolebkowo chórem. Na południowej stronie dachu zainstalowano instalację fotowoltaiczną (2002-2004). Wieża kościoła z ośmiokątną kopułą przypomina latarnię morską z galerią widokową.

Krużganek Mariacki
Krużganek przy ul. Mariackiej jest jedyną pozostałością po istniejącej tu niegdyś kolegiacie Mariackiej. Niegdyś składała się ona z czterech skrzydeł, ale do współczesnych czasów przetrwało tylko skrzydło wschodnie. Krużganek pochodzi z ok. 1330 roku i przylegał do północnej nawy kościoła. Do 1558 roku obiekt otaczał wewnętrzny dziedziniec kanonii i pełnił rolę wirydarza-ogrodu.
Do naszych czasów przetrwało tylko skrzydło wschodnie, które na przestrzeni wieków było wielokrotnie przebudowywane. W piwnicy, do której było wejście od strony kościoła znajdowała się krypta grzebalna, w której pochowany został m.in. malarz Kote. Najdłuższe, północne skrzydło zostało wyburzone w 1833 roku, południowe spłonęło podczas oblężenia w 1677 roku, zaś zachodnie wyburzono pomiędzy 1544 a 1550 rokiem.
W 1562 roku północne i wschodnie zostało przystosowane do potrzeb Pedagogium. W północnym utworzono małe audytorium i przedsionek, pokój prowadzący do biblioteki, pokoje uczniowskie. We wschodnim skrzydle od północnego wejścia można było dostać się do biblioteki i pomieszczeń w skrzydle północnym.
W 1667 roku Pedagogium przekształcono w szkołę średnią nazwaną”Królewskie Gimnazjum Karolińskie”. Dziesięć lat później podczas oblężenia obiekt został spalony – jego odbudowa ciągnęła się aż do 1701 roku. W 1716 roku reaktywowana w murach skrzydeł gimnazjum. W XVIII wieku obiekt kilkakrotnie przebudowano, zmieniono rozkład pomieszczeń, usunięto stare trumny ze skrzydła wschodniego.
W 1805 roku gimnazjum mieszczące się przy ul. Mariackiej zostało połączone z miejskim gimnazjum. Jeszcze w XIX wieku obydwa skrzydła służyły potrzebom połączonej szkoły. W 1813 roku podczas oblężenia Szczecina we wschodnim skrzydle złożono zbiory biblioteczne w obawie przed zniszczeniem. W 1833 roku wyburzono północne skrzydło – były nawet plany wybudowania w jego miejscu powozowni, stajni i warsztatów krawieckich, ale nigdy nie doszły one do skutku. W latach 1869 – 1915 we wschodnim skrzydle umieszczono klasy tzw. „Vorschule” Królewskiego Gimnazjum Mariackiego, które zostało wybudowane na miejscu kościoła Mariackiego.
Obecnie jedyne skrzydło po kolegiacie Mariackiej jest zajmowane przez biuro Towarzystwa Budownictwa Społecznego „Prawobrzeże”. Obiekt został wpisany na wojewódzką listę zabytków w czerwcu 1954 roku.

Latarnia miłosna Ueckermünde
Pary na całym świecie wieszają małe kłódki ze swoimi imionami na mostach, wieżach i balustradach jako symbol swojej miłości. Zamki miłosne to zwyczaj, który jest obecnie zadomowiony na całym świecie. Ponieważ stało się ono powszechne w niektórych miastach, w niektórych społecznościach jest nawet zakazane. Nie w Ueckermünde! Wszystkie zakochane pary mają możliwość legalnego przypięcia kłódki ze swoim imieniem do latarni miłosnej w porcie miejskim. Zgodnie z międzynarodową tradycją klucz zostaje następnie wrzucony do wody – aby miłość trwała wiecznie!

Latarnia morska
Budowa jednej z najwyższych w Polsce latarni morskich zakończyła się 1857 r. Na jej szczyt prowadzi 300 stopni, a całość ceglanej konstrukcji liczy 69 m wysokości.
Latarnia morska została zbudowana w 1857 r. Budowa latarni rozpoczęła się 1854 roku i trwała do 1857 r.  1 grudnia 1857 roku latarnia pierwszy raz zaświeciła swoim światłem. Obiekt z cegły licowej o wysokości 69 metrów. Na szczyt latarni prowadzi ponad 300 stopni. Jest to jedna z najwyższych latarni w Polsce, a także nad całym wybrzeżu Bałtyckim. Z wieży rozpościera się widok na port, zalesione wybrzeże Międzyzdrojów, oraz kurorty na wyspie Uznam. Latarnia daje światło o zasięgu 46 km. Od 1958 roku latarnia wysyła również sygnał radiowy w alfabecie Morsa. Obecnie latarnia emituje również czerwone światło. Aktualnie latarnia jest pod nadzorem Urzędu Morskiego w Szczecinie. W latach 1998-2000 latarnia była gruntowanie remontowana. Obiekt został udostępniona turystom dopiero w 2000 roku. Obok latarni znajduje się Muzeum Latarnictwa i Ratownictwa Morskiego. Muzeum powstało w budynkach wcześniej zamieszkałych przez latarników. W muzeum można obejrzeć urządzenia nawigacyjne. Część eksponatów muzealnych dostępna jest na zewnątrz np. stare łodzie i kotwice.

Latarnik Zajda Lech
Nasze Miejsce Przyjazne Rowerzystom znajduje się w Kopicach, gm. Stepnica tuż nad Zalewem Szczecińskim na niedużym ogrodzonym terenie z podstawowymi wygodami. Jest to miejsce ciche i spokojne. Krąg na ognisko, kuchnia letnia, stojaki na rowery czy możliwość przechowania cennych rzeczy pozwala spokojnie wypoczywać po trudach jazdy rowerem. Pomożemy narzędziami w razie konieczności napraw czy regulacji rowerów. W pobliżu mała przystań wodna z wypożyczalnią sprzętu wodnego pozwala podziwiać zachody słońca z kajaka lub pomostu. Prom rowerowy po umówieniu godziny przewiezie Was na drugą stronę do/z Trzebieży.

Lawendowe Zacisze
Lawendowe Zacisze to plantacja pełna fioletowych kwiatów, z których produkowane są aromatyczne olejki. Właściciele udostępniają pole do spacerów i sesji zdjęciowych.

Licznik rowerowy Czarnocin

Licznik rowerowy Dąbie
Licznik znajduje się na trasie Wokół Zalewu Szczecińskiego oraz Blue Velo. Położony jest na samodzielnej szutrowej drodze rowerowej prowadzącej brzegiem jeziora Dąbie. Licznik znajduje się na pomiędzy Szecinem Dąbie a Czarną Łąką.

Licznik rowerowy Nowe Warpno
Licznik znajduje się na trasie Wokół Zalewu Szczecińskiego. Położony jest na samodzielnej asfaltowej drodze rowerowej prowadzącej do granicy polsko-niemieckiej. Licznik znajduje się na terenie leśnym pomiędzy miejscowościami Karszno (PL) a Rieth (DE).

Licznik rowerowy Pilchowo
Licznik znajduje się na trasie Wokół Zalewu Szczecińskiego. Położony jest pomiędzy miejscowościami Pilchowo i Tanowo, przy drodze wojewódzkiej nr 115

Luźne płyty drogowe na moście przez Inę
Podczas przejazdu przez most na rzece Ina proszę zachować ostrożność. Betonowe płyty drogowe tworzące nawierzchnię mostu posiadają szczeliny oraz mogą być luźne.

Marina Sułomino
Marina Sułomino to kameralna przystań położona nad malowniczym Zalewem Szczecińskim, niedaleko Wolina. Jest ceniona przez turystów za spokojną atmosferę, piękne widoki oraz bliski kontakt z naturą. Obiekt oferuje udogodnienia zarówno dla żeglarzy, jak i rowerzystów, posiadając status Miejsca Przyjaznego Rowerzystom (MPR). Dodatkową atrakcją jest wieża widokowa, z której można podziwiać rozległą panoramę zalewu i okolicznych terenów przyrodniczych. To idealne miejsce dla osób szukających wypoczynku z dala od tłocznych kurortów.

Marina Trzebież
Przystań znajduje się przy Centralnym Ośrodku Żeglarskim. Może pomieścić do 120 jednostek. Udostępnia przyłącza wodne oraz energetyczne. Żeglarze i turyści mogą również skorzystać z usług hostelu.
Przystań żeglarska w Trzebieży podzielona jest na dwie części. Jachty mogą cumować przy nabrzeżach w części północnej przyległej do Centralnego Ośrodka Żeglarstwa, a także południowej, która mimo swojego handlowo -tranzytowego charakteru przyjmuje oprócz statków pasażerskich także sportowe jednostki pływające, lecz w liczbie mniejszej niż w części północnej. W basenach jachtowych  na terenie COŻ może przebywać jednocześnie 120 jednostek. Przystań o betonowych nabrzeżach wyposażona jest w dostęp do energii elektrycznej i wody bieżącej. W obiekcie usytuowanym na terenie COŻ, jak i od strony portu tranzytowego znajdują się prysznice i toalety. Dodatkowo przy COŻ zlokalizowane są warsztaty remontowe. W budynku głównym skorzystać można z bezpłatnego Internetu. Przy nabrzeżu tranzytowym łączącym część południową z północą  zlokalizowana jest kontenerowa stacja benzynowa przystosowana do obsługi jednostek pływających.

Marina Wolin

Marina Łunowo
Marina oferuje zadaszone stojaki rowerowe, łąwostoły, grilla i umywalkę.

Miejsce dawnego kościoła św. Wojciecha – Jerzego
W miejscu kościoła pw. Jerzego Wojciecha, zniszczonego całkowicie podczas II wojny światowe, usytuowano pamiątkowy kamień. Kościół ten wzniesiony był na miejscu katedry, siedziby pierwszego biskupstwa na Pomorzu Zachodnim, powstałego w wyniku misji chrystianizacyjnej biskupa Bambergu Ottona na Pomorzu. W wyniku intensywnych najazdów duńskich na Wolin w połowie XII w. siedziba biskupstwa została przeniesiona do lepiej bronionego Kamienia Pomorskiego.

Miejsce odpoczynku
Miejsce odpoczynku z wiatami i ławkami

Miejsce odpoczynku
Miejsce odpoczynku z wiatą i ławkami

Miejsce odpoczynku

Przy drodze w centrum Widzeńska nad Gowienicą małe miejsce odpoczynku z dostępem do rzeki.

Zadaszony stół piknikowy na rozstaju dróg leśnych. Dobre miejsce na krótki postój.

Przydrożny plac parkingowy i kilka stołów piknikowych. Dobre miejsce na krótki postój.

Miejsce odpoczynku - Lubiewo

Miejsce odpoczynku - Wolin

Miejsce odpoczynku - Zalesie

Miejsce odpoczynku - Zatoka Boleń

Miejsce odpoczynku i leśniczówka Borowice
Miejsce odpoczynku w pobliżu leśniczówki. Są tu wiaty oraz stoły piknikowe i przygotowane miejsce na ognisko. Całość znajduje się na terenie programu Zanocuj w Lesie więc można tu przenocować.
Pobliska leśniczówka to mały parterowy budynek ze spadzistym dachem. Budynek został wybudowany w 1829 roku. Obiekt zachował się w bardzo dobrym stanie do chwili obecnej. Przez wiele lat pełnił funkcję Domu Pracy Twórczej, którego założycielem był malarz Henryk Naruszewicz.

Miejsce odpoczynku ze stacją naprawy w Wołczkowie

Miejsce wypoczynku przy Zoo w Ueckermünde
Bezpośrednio naprzeciwko zoo znajduje się nowo wybudowana strefa odpoczynku, dobra okazja do zrobienia sobie małej przerwy. W zadaszonym miejscu odpoczynku można zrobić sobie krótką przerwę i zaplanować dalsze działania. Dla orientacji znajdą Państwo tablicę informacyjną z zaznaczonymi ścieżkami rowerowymi. Miejsce odpoczynku jest otoczone piękną zielenią i kwiatami, dzięki czemu panuje tu idealna atmosfera na małą przerwę.

Miejska Informacja Turystyczna w Międzyzdrojach
Miejska Informacja Turystyczna położona jest w centrum największego ruchu turystycznego na promenadzie.
Informacja Turystyczna w Międzyzdrojach znajduje się w zabytkowym budynku z 70 lat XX wieku w największym centrum ruchu turystycznego miasta. Informacja Turystyczna mieści się na Promenadzie Gwiazd w sąsiedztwie Międzynarodowego Domu Kultury. Zakres działania biura obejmuje udzielanie informacji o mieście i regionie, udzielanie informacji o wydarzeniach kulturalnych i sportowych, dystrybucję bezpłatnych materiałów promocyjnych miasta tzn. mapy, foldery, informatory, reklamowanie ofert: biur podróży, hoteli, przewodników. W sezonie letnim przed budynkiem Informacji odbywają się gry i zabawy dla najmłodszych turystów. W celu zapewnienia bezpieczeństwa na budynku został zamontowany Defibrylator. Przy biurze budynku dostępny jest Info Kiosk a na dachu umiejscowiony jest Telebim z filmami promocyjnymi miasta i aktualnymi wydarzeniami.

MILA Camp

Mini Kawiarenka & Galeria Prac Spółdzielnia Socjalna Pożyteczni

Minóg rzeczny
Występuje w zlewisku Bałtyku i Morza Północnego, w Polsce na północy, w dolnym biegu Wisły i Odry. Jego ciało ma wężowaty kształt i osiąga do 50 cm długości. Do 2014 r. minóg był w naszym kraju objęty ochroną całkowitą, obecnie znajduje się pod ochroną częściową.

Molo w Ahlbeck
Jest uważane za symbol wyspy Uznam. Pochodzi z XIX wieku, podobnie jak większość pobliskich willi o architekturze typowej dla kurortów.
Molo w Ahlbeck jest uznawane za jeden z najbardziej rozpoznawalnych symboli wyspy Uznam. Zbudowane w 1898 roku, zachwyca charakterystyczną architekturą z czerwonym dachem, czterema zielonymi wieżyczkami oraz pomostem o długości 280 metrów. Jest to jedyne zachowane molo tego typu na niemieckim wybrzeżu Bałtyku.
To wyjątkowe miejsce zyskało również popularność dzięki filmowi „Pappa ante Portas” w reżyserii Loriota. Dziś na molo znajduje się restauracja oraz przystań dla statków wycieczkowych, z której można wyruszyć w rejs po okolicy.
Każdego roku w lipcu Ahlbeck tętni życiem podczas Letniego Festiwalu i Długiej Nocy Muzyki. Na promenadzie i placu koncertowym odbywają się występy regionalnych i krajowych artystów, pokazy ognia, historyczne prezentacje strojów kąpielowych oraz liczne atrakcje dla dzieci. To miejsce, które łączy bogatą historię, nadmorski klimat i wyjątkową atmosferę wypoczynku.

Molo w Heringsdorfie
Główny budynek stoi na ziemi i jest ułożony jak wielkomiejski pasaż z kawiarnią, barem, sklepami i galeriami. Wczasowicze mogą wynająć znajdujące się nad nim mieszkania wakacyjne. Jest to jedyne molo w kraju, które zostało wybudowane bez wykorzystania dotacji. Przy przyczółku znajduje się pomost dla kąpiących się statków.

Molo w Międzyzdrojach
Historia molo w Międzyzdrojach sięga roku 1885. Wówczas był to niewielki drewniany pomost. Rozbudowano je w roku 1906, drewniana konstrukcja miała długość 300 metrów (lub wg. innych źródeł 370). W okresie I wojny zostało wysadzone przez saperów, zaś w 1920 roku odbudowano je do długości 200 metrów.
Wielokrotnie niszczone przez sztormy i niekorzystne warunki pogodowe, w drugiej połowie lat 80. zostało zamknięte, zaś pomost rozebrany. W 1994 roku rozpoczęła się budowa nowego molo, odbywająca się w dwóch etapach i ostatecznie zakończona w roku 2004.
Obecnie molo w Międzyzdrojach ma 395 metrów długości i należy do najdłuższych w Europie. Jest konstrukcji żelbetowej, ma status przystani morskiej dla turystycznych statków, które odpływają stąd do Świnoujścia oraz niemieckich nadmorskich miejscowości: Ahlbecku i Heringsdorfu.

Morski Klif

Morskie Centrum Nauki
Morskie Centrum Nauki mieści się na wyspie Łasztownia, naprzeciwko Wałów Chrobrego. Interaktywne ekspozycje są nastawione na pobudzanie zmysłów i zdobywanie doświadczeń. Motyw przewodni stanowią zagadnienia związane z morzem, centrum prowadzi także zajęcia edukacyjne z zakresu nauk przyrodniczych.

Morskie Centrum Nauki im. prof. Jerzego Stelmacha (MCN)
Morskie Centrum Nauki im. prof. Jerzego Stelmacha (MCN) mieści się na Łasztowni w Szczecinie.
MCN jest nowoczesną instytucją edukacyjną umożliwiającą dzieciom i dorosłym odkrywanie sekretów nauki i techniki.
Motywem przewodnim centrum jest morze – temat pozwalający na atrakcyjną prezentację zagadnień z zakresu m.in. fizyki, matematyki, astronomii, geografii, medycyny, techniki, ekologii, socjologii, historii czy kultury. Pokazywanie różnorodnych zjawisk na przykładach związanych z żeglugą, falami, wiatrem, rybołówstwem czy życiem portu sprawia, że jest to placówka unikatowa nie tylko w Europie, ale i na świecie.
W Morskim Centrum Nauki znajdują się wystawa stała, składająca się z ponad 200 eksponatów interaktywnych, planetarium, pomieszczenia pracowni naukowo-edukacyjnych oraz na najwyższy poziom budynku – taras, skąd podziwiać można nocną panoramę Szczecina, Wały Chrobrego, marinę i port.
Więcej >>> https://centrumnauki.eu/

Most obrotowy
Zbudowany w 1958 r. most obrotowy jest jednym z pięciu tego typu obiektów w Polsce. Ma 135 m długości i łączy wyspę Wolin z Wolińską Kępą.
Most obrotowy wybudowany został w 1958 r. Jest jednym z pięciu tego typu w Polsce. Jego całkowita długość wynosi 135 m, szerokość 9,80 m, dopuszczalna masa poruszającego się pojazdu to 30 t. Łączy on dwie wyspy: Wolin i Wolińską Kępę. Obraca się dzięki silnikom elektrycznym, umiejscowionym w środkowym filarze. Otwarcie mostu powoduje zamknięcie ruchu drogowego.

Most Zecheriner Brücke
Most zwodzony nad rzeką Pianą prowadzący na wyspę Uznam. Poza sezonem (październik – marzec) jest otwierany dla żeglugi do godz. 15.00, tylko po wcześniejszym zgłoszeniu.

Możliwe utrudnienia z przewozem rowerów związane z awarią jednego z promów i wprowadzeniem komunikacji zastępczej
W związku z awarią jednego z promów obsługujących przeprawę Warszów została wprowadzona bezpłatna komunikacja zastępcza w postaci autobusów Komunikacji Miejskiej. Przewóz rowerów może być ograniczony w komunikacji zastępczej - w miarę dostępności miejsc w autobusach. Utrudnienia / rozkład obowiazuje od 25.03 do odwołania.
.

Mural Budziszyńska Szczecin
Szczeciński mural na kamienicy przy ulicy Budziszyńskiej został odsłonięty w 2019 roku. Autorem dzieła jest szczeciński artysta Piotr Pauk, znany bardziej jako "Lump".

Muzeum Haffa w zamku Ueckermünde
Muzeum Haffa znajduje się w środku starego miasta nadmorskiego kurortu Ueckermünde w zamku książąt pomorskich. Już samo wejście do muzeum jest interesujące pod względem architektonicznym dzięki późnogotyckiej konstrukcji fasady wieży schodowej z bogatą dekoracją sztukatorską i reliefem z piaskowca. Zwiedzanie muzeum rozpoczyna się więc tuż za drzwiami. Można tu obejrzeć eksponaty z prehistorii, wczesnej historii i historii miasta. Odlewnie, cegielnie, żegluga i rybołówstwo były zawsze głównymi dziedzinami gospodarki w Ueckermünde, można tu zobaczyć liczne eksponaty, jak również przedmioty związane z domem i handlem.
Liczne wystawy specjalne urozmaicają muzeum o każdej porze roku. Szczególną uwagę poświęca się tu rodzinom. W ramach ciekawostek i prawie przypadkowych pytań historycznych dzieci mogą odpowiedzieć na przykład w quizie na temat wystawy wielkanocnej lub bożonarodzeniowej. Dużą popularnością cieszą się także rękodzieła i gry. Dużą rolę odgrywa temat "rodzinnych wizyt w muzeum" ze specjalnymi wystawami, połączony z wieloma praktycznymi zajęciami dla każdego. Zwiedzający mogą uzyskać dodatkowe informacje na stanowiskach multimedialnych, które są dostosowane do różnych grup wiekowych.
Również sklep muzealny posiada wiele dodatkowych ofert dla dzieci. Do tego, że muzeum jest tak chętnie odwiedzane, przyczyniają się z pewnością przyjazne dla rodzin ceny wstępu (bilet rodzinny 5 €).

Muzeum Historii Szczecina – oddział Muzeum Narodowego w Szczecinie
Muzeum Historii Szczecina znajduje się w datowanym na XIII w. Ratuszu Staromiejskim. Ekspozycje prezentują historię i kulturę miasta od czasów najdawniejszych aż do końca XX w.
W efektownych wnętrzach ratusza można oglądać wystawy poświęcone historii i kulturze Szczecina od czasów najdawniejszych – ilustrowanych zabytkami archeologicznymi – poprzez czasy książęce, okres szwedzki, pruski i niemiecki, aż po polski okres powojenny z bliskimi nam latami końca XX wieku.
Przed wejściem do muzeum umieszczono nowoczesną rzeźbę Wielki łuk (1991), urodzonego w Szczecinie Bernharda Heiligera (1915–1995), jednego z czołowych niemieckich rzeźbiarzy okresu powojennego (depozyt Fundacji Bernharda Heiligera z Berlina).

Muzeum historyczne „Skarb”
Muzeum zlokalizowane w dwóch powojennych schronach powstało w 2010 r. Ekspozycja obejmuje cztery działy: historii ziemi polickiej, techniki użytkowej, oręża oraz dokumentów.
Muzeum „Skarb” jest placówką dosyć młodą, bo powstałą w roku 2010. Jest ono wynikiem prac podjętych przez Stowarzyszenie Ziemi Polickiej „Skarb”, opierających się na zbieraniu, przechowywaniu, konserwacji i udostępnianiu dóbr kultury związanych przede wszystkim z historią Ziemi Polickiej. Muzeum, a także sama siedziba Stowarzyszenia mieszczą  się w dwóch schronach, do których można przyjść indywidualnie lub z grupą i obejrzeć wystawy poświęcone historii miasta, fabryki  Hydrierwerke Pölitz, a także historii obozów zlokalizowanych na terenie Polic, w których więźniowie ciężko pracowali przy produkcji benzyny syntetycznej. Polickie Muzeum podzielone jest na cztery działy tematyczne, pierwszy z nich, to Dział Historii Regionu, który gromadzi dokumenty i przedmioty związane z historią Ziemi Polickiej. Dział drugi to Dział Techniki Użytkowej, gdzie zobaczyć można zabytki technologiczne, czy też elektroniczne, wśród których znajdują się stare telefony, narzędzia elektroniczne, komputery czy artykuły gospodarstwa domowego. Kolejnym działem jest Dział Oręża, mogący zainteresować zwłaszcza męską część zwiedzających, bowiem zgromadzone są tutaj militaria, tj. broń biała, klasyczna, czy pancerna, a także mundury, hełmy czy maski ochronne. Ostatnim jest Dział Dokumentów, w którym zgromadzona jest dokumentacja historyczna i fotografie w większości z okresu II wojny światowej. Wizyta w Muzeum „Skarb” stanowi doskonałe uzupełnienie stanu wiedzy policzan i mieszkańców okolicznych miejscowości na temat historii tego obszaru. Stowarzyszenie „Skarb”, pomysłodawca powstania muzeum, organizuje także tzw. „Spotkania z historią”. Są to przede wszystkim wykłady otwarte prowadzone przez historyków i pasjonatów historii regionu i nie tylko. Młodzież szkolna znajdzie tutaj również coś dla siebie, a wizyta w  muzeum z przewodnikiem to obowiązkowy element lekcji historii dla młodych policzan. Zwiedzanie muzeum jest bezpłatne i jest integralną częścią organizowanej przez Stowarzyszenie 3-godzinnej wycieczki po terenie starej fabryki benzyny syntetycznej, podczas której przewodnik oprowadza zwiedzających po ruinach kompleksu. Wyjście z osobą oprowadzającą ma miejsce w każdą sobotę i zakończone jest wspólnym posiłkiem plenerowym  przy ognisku. Stowarzyszenie udostępnia miejsce i materiały potrzebne do rozpalenia ogniska, prowiant jednak należy zorganizować we własnym zakresie.

Muzeum im. Otto Lilienthala
Wielokrotnie nagradzane muzeum znajduje się w rodzinnym mieście światowej sławy pioniera lotnictwa Otto Lilienthala. Wbrew oczekiwaniom nie jest to muzeum lotnictwa lecz zostało poświęcone odwiecznemu marzeniu człowieka, w tym Ikarusa, kowala Wielanda z nordyckich sag oraz wielu innych. Opowiada o tym, jak człowiek „uzyskał skrzydła”, przedstawiając rozwój techniki lotniczej na tle historii kultury.
Muzeum historii biograficznej i technologicznej skupia uwagę projektanta samolotów Otto Lilienthala. Na stanie znajduje się osiem maszyn latających Lilienthal (repliki), inne konstrukcje w modelach oraz m.in. Niektóre z nich to funkcjonalne repliki obiektów do testów aerodynamicznych Lilienthala. Sekcja „Sen o lataniu” przedstawia pomysłowe sny o lataniu i konstrukcje, które wciąż nie nadają się do użytku. W muzeum znajduje się również przestrzeń eksperymentalna, archiwum, biblioteka i sklep muzealny.

Muzeum Narodowe w Szczecinie
Gmach główny muzeum zlokalizowany przy Wałach Chrobrego jest jednym z najbardziej reprezentacyjnych budynków miasta. Został oddany do użytku w 1913 r. Znajduje się w nim jedna z największych w Polsce kolekcji zabytków kultur pozaeuropejskich.
Gmach Muzeum Narodowego w Szczecinie przy ulicy Wały Chrobrego 3 to jeden z najbardziej znanych i reprezentacyjnych budynków miasta. Jest on centrum architektonicznego założenia nadodrzańskiego Wały Chrobrego (dawne Hakenterrasse), według projektu Wilhelma Meyera-Schwartaua. Gmach został oddany do użytku w 1913 roku i był do końca drugiej wojny światowej siedzibą Muzeum Miejskiego, w którym wystawiano zbiory archeologiczne i etnograficzne, sztukę pomorską i europejską, kolekcje z Afryki, Azji i Oceanii, eksponaty przyrodnicze.
W polskim Szczecinie nadal pełni funkcje muzealne, będąc najpierw jednym z budynków Muzeum Pomorza Zachodniego, a od 1970 roku – Muzeum Narodowego. Należy do najokazalszych gmachów muzealnych w Polsce. Jest tu przechowywana i eksponowana jedna z największych w kraju kolekcji zabytków kultur pozaeuropejskich.

Muzeum PRL
Muzeum zostało otwarte w 2022 r. Inicjatorką jego powstania była przewodniczka Justyna Machnik. Zgromadzone eksponaty pochodzą z lat 1952–1989, większość z nich podarowali placówce mieszkańcy Szczecina.

Muzeum Przyrodnicze Wolińskiego Parku Narodowego
Muzeum prezentuje bogactwo fauny i flory Wolińskiego Parku Narodowego. Plenerowa ekspozycja poświęcona ciekawym gatunkom ptaków jest jedną z głównych atrakcji Międzyzdrojów.
Muzeum Przyrodnicze Wolińskiego Parku Narodowego im. prof. dr. Adama Wodziczki powstało w 1962 r. Wówczas miało swoją siedzibę w zabytkowym białym pałacyku z XIX w. W 1995 roku zostało przeniesione do nowoczesnego budynku o powierzchni 900 m2. Muzeum prezentuje zbiory fauny i flory występującej na terenie Wolińskiego Parku Narodowego.
W 1960 roku Rada Naukowa Wolińskiego Parku Narodowego podjęła decyzję o konieczności założenia Muzeum Przyrodniczego. Rozpoczęto gromadzenie zbiorów do muzeum i w roku 1961 r. otworzono pierwszą wystawę przyrodniczą. Wystawa została bardzo dobrze odebrana, odwiedziło ją ponad 3500 osób. W 1962 roku wystawę przekształcono w Muzeum Przyrodnicze, w którym zaprezentowano kilka nowych wystaw, zanotowano wówczas 100% wzrost frekwencji. Muzeum uzupełniano nowymi okazami zwierząt i roślin, wciąż poszerzana kolekcja eksponatów cieszyła się dużą popularnością i w końcu lat 70-tych muzeum odwiedzało ok.100 tys. osób rocznie. W latach 90-tych muzeum obejmowało teren całego budynku o powierzchni 350 m2 i prezentowało swoje zbiory w 8 salach. W 1995 r. siedzibę muzeum przeniesiono do nowoczesnego budynku.
Ekspozycja muzeum obejmuje 5 sal wystawienniczych. Ekspozycje stałe prezentują piękno i niepowtarzalność przyrody Parku oraz bogactwo fauny i flory. Jest to między innymi ptactwo Wstecznej Delty Świny, reprezentatywne dla fauny Wolina ssaki leśne oraz zwierzęta wodnych ekosystemów Parku. W muzeum można zapoznać się z budową geologiczną wyspy, a także poznać historię bursztynu bałtyckiego. Na uwagę zasługują wielkie dioramy przedstawiające charakterystyczne dla parku krajobrazy takie jak wybrzeże Zalewu Szczecińskiego, nadmorskie klify w różnych porach roku i żubry. W dioramach można zobaczyć kilkadziesiąt gatunków ptaków wodnych m.in. kormorany, gągoły, łabędzie, zimorodki, perkozy. Do cenniejszych zbiorów zaliczane są: największa w Polsce kolekcja samców bojownika w szacie godowej, która liczy ok. 130 sztuk, okaz pingwina złotoczubego, diorama bielika z pisklętami, foki szare, okazy żubrów i ssaki leśne.
Charakterystycznym symbolem Wolińskiego Parku Narodowego są bieliki. Obok muzeum możemy zobaczyć parę tych okazałych ptaków drapieżnych. Oprócz bielików można także zobaczyć puchacza - największą polską sowę. Ta plenerowa ekspozycja to jedna z głównych atrakcji Międzyzdrojów.
Muzeum posiada dwie nowocześnie wyposażone sale konferencyjne, w których latem wyświetlane są filmy przyrodnicze dla mieszkańców i turystów.
W dawnym budynku muzeum mieści się Galeria Stare Muzeum powołana do życia w 2005 r. W galerii prezentowane są wystawy o różnorodnej tematyce głównie związanej z edukacją przyrodniczą, historyczną, a także twórczością artystyczną - fotografika, malarstwo, rysunek, rzeźba, muzyka.
Obiekt w całości przystosowany jest do potrzeb osób niepełnosprawnych.

Muzeum regionalne Altwarp
Interesująca dla gości jest historia Altwarp w latach 1935-1945, o której wiele można przeczytać w opracowaniach pana Materny. W jednym rogu znajdują się dokładne modele łodzi, które pochodzą od konstruktora łodzi z Altwarp.
"Tymczasem ludzie sami przychodzą do nas, by przywieźć stare eksponaty, które znaleźli podczas porządków" – mówi Renate Pfeiffer. To pozytywna zmiana w porównaniu do mozolnych początków, kiedy musieli przemieszczać się od drzwi do drzwi. Teraz muzeum pęka w szwach. Dodawanych jest coraz więcej eksponatów. W międzyczasie wykorzystywana jest kolejna sala, którą gmina udostępniła. Należy sobie życzyć na przyszłość, aby to małe muzeum stało się magnesem przyciągającym mieszkańców Altwarp i ich gości.

Muzeum Regionalne im. Andrzeja Kaubego w Wolinie
Muzeum Regionalne im. Andrzeja Kaubego w Wolinie zostało założone w 1966 roku, z inicjatywy m.in. prof. Władysława Filipiaka, wielkiego badacza ziemi wolińskiej. To za sprawą jego pracy archeologicznej odkryto mury obronne, port, przedmieścia i cmentarzyska w Wolinie. Jego poszukiwania potwierdzały fakty z historii, które wcześniej były znane tylko z kronik. Wolińskie Muzeum prezentuje całą fascynującą historię Wolina, której ilustracją są liczne eksponaty znalezione właśnie na ziemiach wolińskich. Zbiory prezentowane są w kilku salach. W pierwszej sali znajduje się główna wystawa zatytułowana "Śladami wczesnośredniowiecznego Wolina - Winety - Jomsborga", przedstawia ona dzieje i kulturę materialną Wolina od założenia osady na przełomie VI - VII wieku po jej upadek w XII wieku. Przedstawiono tu model miasta z okresu jego największej świetności, pokazano pozostałości umocnień miejskich, system obronny, a także przedmioty kultu i sposoby pochówku. Wśród cennych eksponatów, które możemy zobaczyć na tej wystawie są: drewniana czterotwarzowa figurka Świętowita, kompas słoneczny - będący jedynym w całości znalezionym kompasem tego typu w Europie, model portu, fragment palisady czy grób skazańca. W drugiej sali możemy się zapoznać z gospodarką Wolinian. Liczne znaleziska potwierdziły, że podstawą bogactwa Wolinian był handel, a także szeroko rozwinięte rzemiosło, zarówno produkcja przedmiotów codziennego użytku jak i tych luksusowych przeznaczonych na eksport. Prezentowane rzemiosła to: hutnictwo i kowalstwo, obróbka metali kolorowych, szklarstwo, rozwinięta obróbka bursztynu oraz szewstwo. W trzeciej sali prezentowane są najstarsze ślady pobytu człowieka na ziemi wolińskiej. Tutaj możemy zobaczyć najstarszy eksponat w muzeum - grot harpuna z okresu schyłkowego paleolitu. Ponadto można zobaczyć narzędzia rolnicze pochodzące z neolitu czy z epoki brązu. Właśnie z epoki brązu pochodzi jeden z najcenniejszych eksponatów, tzw. skarb brązowy, czyli zbiór pięknych ozdób, które należały do członka społeczności kultury łużyckiej. Eksponat wykonany z brązu waży ponad 2,5 kg, tworzą go naszyjniki, bransolety, szpile, naramiennik, fragment zapinki płytowej oraz nóż. Został zakopany w ziemi ok. 950 lat  temu. Kolejna sala prezentuje najnowszą historię Wolina, ze szczególnym uwzględnieniem ostatnich miesięcy II wojny światowej, kiedy miasto zostało zniszczone. Sala piąta to sala wystaw czasowych, prezentowane są tutaj wyniki prowadzonych badań archeologicznych. W sali szóstej znajduje się wystawa "Johannes Bugenhagen - Wolinianin i obywatel Europy" przedstawia ona życie i dokonania urodzonego w 1485 historiografa Pomorza. W muzeum znajduje się także sala konferencyjna, w której możemy zobaczyć kolekcję map Pomorza, a wśród nich Wielką Mapę Księstwa Pomorskiego z 1618 roku.
Muzeum jest jednostką gminną. Muzeum jest administratorem dworku von Beloy, mieszcącego się tuż obok, w którym znajduje się Centrum Współpracy Międzynarodowej. Instytucja do kilku lat uczestniczy w nocy muzeów. Zwiedzający mogą skorzystać z przewodników magnetofonowych dostępnych w kilku językach. Czwartek jest dniem, kiedy wstęp jest bezpłatny.

Muzeum Regionalne „Izba Rybacka Mönkebude”
Od 2000 roku izba prezentuje przedmioty, które stanowiły o życiu na wsi i w regionie. Ma tu również swoją siedzibę punkt informacji turystycznej, w którym można wynająć pokój, wypożyczyć rower, nabyć karty wędkarskie lub pamiątki.

Muzeum Rybołówstwa Morskiego w Świnoujściu
Muzeum zostało założone w 1974 r. Mieści się w budynku dawnego ratusza. Ekspozycja jest podzielona na trzy części: przyrodniczą, morską i historyczną.
Muzeum Rybołóstwa w Świnoujściu powstało w 1974 roku. Muzeum mieści się w zabytkowym budynku ratusza. Jest to najstarszy budynek w mieście. Przed budynkiem, na skwerze znajduje się głaz z tablicą upamiętniającą marynarzy, widnieje na niej napis "tym którzy nie powrócili z morza".
Ekspozycja muzeum złożona jest z trzech działów. Każdy dział znajduje się na innej kondygnacji. Na parterze znajduje się dział przyrodniczy. Przed wejściem na salę możemy zobaczyć dwie olbrzymie muszle największego współcześnie żyjącego małża - Trydakna. Wystawa przyrodnicza podzielona jest na trzy części prezentujące życie roślin i zwierząt trzech stref klimatycznych. I tak możemy zobaczyć faunę i florę wód bałtyckich, zimnych wód arktycznych i wód ciepłych. Znajdziemy tutaj okazałą kolekcję muszli, roślinność oraz spreparowane zwierzęta. Uzupełnieniem tej wystawy są akwaria, w których możemy zobaczyć m.in. ogromną piranię, żółwie czy sumy rekinie. Ponadto możemy tutaj zobaczyć "złoto Bałtyku", czyli wystawę bursztynu.
Na pierwszym piętrze mieści się dział morski prezentujący narzędzia połowowe, modele statków rybackich i przyrządy nawigacyjne. Wystawa uwidacznia zmiany jakie zachodziły w rybołówstwie na przestrzeni wieków. Możemy zobaczyć narzędzia jakimi posługiwali się ludzie przy połowie ryb. Warta uwagi jest wystawa "Modele żaglowców", na której można zobaczyć niezwykle precyzyjnie odwzorowane modele historycznych żaglowców.
Na drugim piętrze znajduje się dział historyczny. Tutaj możemy poznać historię miasta Świnoujścia. Na wystawie zobaczymy m.in. zdjęcia przedstawiające dawny wygląd miasta, życie i obyczaje mieszkańców oraz archiwalne dokumenty, numizmaty i przedmioty codziennego użytku z różnych okresów rozwojów miasta.

Muzeum Sztuki Współczesnej – oddział Muzeum Narodowego w Szczecinie
W budynku wzniesionym pod koniec XVIII w. pierwotnie mieściła się komendantura garnizonu twierdzy szczecińskiej. Obecnie jest on siedzibą Muzeum Sztuki Współczesnej, które prezentuje dzieła sztuki polskiej i zagranicznej.
Muzeum Sztuki Współczesnej mieści się w klasycystycznym budynku dawnej komendantury garnizonu twierdzy szczecińskiej, wybudowanym w czwartej ćwierci XVIII wieku, w późniejszych latach wielokrotnie przekształcanym. Aż do końca drugiej wojny światowej służył on władzom wojskowym. W latach 70. XX wieku został przekazany Muzeum Narodowemu w Szczecinie.
W 1980 roku, po adaptacji, stał się siedzibą oddziału muzeum związanym ze sztuką współczesną. Poprzez cykle wystaw czasowych realizowany jest program upowszechniania i promocji sztuki współczesnej w oparciu o kolekcję własną (sztuka polska i obca) oraz projekty opracowywane we współpracy z innymi instytucjami, organizacjami i artystami w kraju i za granicą.
Obok prezentacji istotnych zjawisk w sztuce polskiej, programu regionalnego skoncentrowanego na najważniejszych indywidualnościach twórczych w regionie Pomorza Zachodniego, muzeum koordynuje międzynarodowy program Mare Articum, w ramach którego organizuje m.in. Bałtyckie Biennale Sztuki Współczesnej.
Budynek nie jest przystosowany do potrzeb osób niepełnosprawnych - w obiekcie nie ma windy. Do pierwszej ekspozycji prowadzi siedem stopni, bez poręczy. Przed wejściem do budynku jest jeden stopień.
Budynek trafił na wojewódzką listę zabytków w czerwcu 1954 roku.

Muzeum Techniki i Komunikacji
Utworzone w 2006 r., jest jednym z największych w Polsce muzeów poświęconych technice. Mieści się w dawnej zajezdni tramwajowej. Prezentuje wystawy związane ze szczecińską komunikacją miejską i motoryzacją.
Muzeum Techniki i Komunikacji znajduje się w dawnej zajezdni tramwajowej przy ul. Niemierzyńskiej, która została wybudowana na początku XX wieku, dokładnie w 1907 roku. Budowa była podyktowana brakiem miejsca na zwiększającą się ilość wagonów. Pod inwestycję przeznaczono tereny, na których znajdowały się ogrody działkowe i cmentarz dzielnicowy.
Obiekt został zaprojektowany przez dwóch berlińskich architektów – Steinmetza i Griesbacha. Ciekawie prezentuje się dwuspadowy dach z przeszklonym frontem, w którym został umieszczony zegar. Zajezdnia jeszcze przed wybuchem II wojny światowej była dwa razy modernizowana – w 1912 roku i na przełomie 1929 i 1930 roku.
Zajezdnia Niemierzyn była pierwszą zajezdnią w Szczecinie, która rozpoczęła pracę po drugiej wojnie światowej, została otwarta jeszcze 1945 roku. Obiekt jest zajezdnią typu czołowego, wewnątrz znajduje się 16 torów.
Od 1945 roku Niemierzyn obsługiwała tylko linię tramwajową nr 3, pod koniec działalności doszły także linie nr 4, 11 oraz 12. Ostatni w historii wyjazd z tej zajezdni nastąpił 1 października 2004 roku – był to tramwaj linii nr 11.
W 2009 rozpoczęto modernizację zajezdni Niemierzyn, a jej wnętrza przeznaczono na Muzeum Techniki i Komunikacji. Rok później muzeum rozpoczęło swoją działalność. Dziś wewnątrz dawnej zajezdni odnajdziemy zabytkowe tramwaje, autobusy, samochody i motory. Wśród stałych ekspozycji znajdziemy m.in.: wystawy „Szczecińska motoryzacja w latach 1919-1944”, „ Polska motoryzacja - pojazdy Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej”, „Jednoślady z PRL-u”, „Polskie prototypy” i „Pojazdy służb mundurowych”.
Zajezdnia Niemierzyn została wpisana na wojewódzką listę zabytków w listopadzie 2005 roku.
Na terenie muzeum znajduje się winda dla osób niepełnosprawnych ruchowo, która pozwala osobom na wózkach inwalidzkich zjechać do wystawy znajdującej się w podziemiach oraz dotrzeć do kawiarni znajdującej się na piętrze. Ponadto odwiedzający muzeum mogą w kasie instytucji oprócz biletów kupić pamiątki.

Muzeum Tradycji Regionalnych – oddział Muzeum Narodowego w Szczecinie
Muzeum Tradycji Regionalnych mieści się w budynku z lat 20. XVIII w., dawnej rezydencji króla pruskiego Fryderyka Wilhelma I. Prezentuje zbiory archeologiczne, etnograficzne oraz związane ze sztuką dawną i współczesną.
Muzeum Tradycji Regionalnych mieści się w barokowym Pałacu Sejmu Stanów, wybudowanym w latach 1726–1727 na zlecenie króla pruskiego Fryderyka Wilhelma I. Budynek zaprojektowany został przez Gerharda Corneliusa de Walrave (1692–1773), autora między innymi słynnej twierdzy w Kłodzku oraz fortyfikacji szczecińskich. Pałac służył jako miejsce obrad samorządu prowincji pomorskiej, a także jako rezydencja króla na czas jego wizyt w Szczecinie.
Nad wejściem umieszczono herb Pomorza, a na szczycie fasady – herb króla Prus na tle panopliów (skrzyżowanych elementów uzbrojenia) i alegoryczne przedstawienia królewskich cnót: Sprawiedliwości (z wagą i mieczem) i Roztropności (postać ze zwierciadłem i wężem). Takie ułożenie herbów nie było przypadkowe miało ono odzwierciedlać podporządkowanie Pomorza Królestwu Prus. Urodę budowli zwiększa boniowana elewacja, ozdobne opaski okienne oraz misterna balustrada balkonu i zewnętrznych schodów. Przestrzeń poddasza ograniczają połacie dachu mansardowego. W latach 1885-1888 gmach uległ rozbudowie (wybudowano wówczas dodatkowe skrzydło, a istniejące od strony ul. Staromłyńskiej - przedłużono).
W okresie międzywojennym pałac przebudowano na siedzibę Pomorskiego Muzeum Krajowego, a po drugiej wojnie światowej budynek przejęło Muzeum Pomorza Zachodniego, obecnie Muzeum Narodowe w Szczecinie. W jego wnętrzach prezentowane są przede wszystkim zabytki sztuki pomorskiej, m.in. portret księcia Filipa I namalowany przez Lucasa Cranacha Młodszego oraz wspaniałe klejnoty książąt pomorskich z XVI/XVII wieku.
Wystawy stałe:
1) Gabinet Pomorski. W zwierciadle monet, banknotów i pieczęci
Ekspozycja podzielona została na trzy części. W pierwszej sali znajdują się pomorskie pieczęcie funkcjonujące w przestrzeni miejskiej od XIV do XIX w. Są to obiekty należące przede wszystkim do władz i urzędów miejskich oraz cechów rzemieślniczych. Treści oddane w polach pieczęci odnoszą się do życia gospodarczego, społecznego, politycznego i religijnego miasta.
W drugiej przestrzeni wystawienniczej można zapoznać się z historią emisji pieniądza zastępczego. Wybuch wojny i trudności wynikające z braku bilonu doprowadziły do wydawania pieniędzy zastępczych w postaci bonów – tzw. notgeldów przez nieuprawnione do tego władze samorządowe oraz osoby prowadzące działalność gospodarczą. W latach 1917-1920 w obiegu pojawiły się również monety.
Trzecia sala ukazuje rolę monety jako środka przekazu informacji. Wystawa odzwierciedla historię monety na Pomorzu w okresie od XII do XIX stulecia. Początek tej drogi wyznaczają dwustronne denary książąt pomorskich bite w XII w.; średniowieczne mennictwo zdominowały emisje miejskie i biskupów kamieńskich; okres nowożytny obfituje w książęce emisje obiegowe i okolicznościowe, utrwalające znane od stuleci znaki. Po wymarciu w 1637 r. dynastii Gryfitów podzielone księstwo znalazło się w dwóch różnych obszarach walutowych. Jego wschodnia część została ściśle związana z państwem brandenburskim, w zachodniej części pomorskie mennictwo kontynuowali władcy szwedzcy. Ostatnie emisje pomorskie powstały w 1808 r. w Stralsundzie.
W tej samej sali znajdują się dwa skarby zawierające monety pomorskie: późnośredniowieczny z Pyrzyc i nowożytny z Choszczna.
2) Złoty wiek Pomorza. Sztuka na dworze książąt pomorskich w XVI i XVII w.
Kolekcja szczecińskiego muzeum jest największym istniejącym zbiorem związanym z działalnością mecenasowską książąt z dynastii Gryfitów. Na wystawie można obejrzeć obrazy, rzeźby oraz wyroby rzemiosła artystycznego. Jednym z najcenniejszych spośród prezentowanych obiektów jest Portret Filipa I pędzla Lucasa Cranacha Młodszego z 1541 roku. Unikatowym zabytkiem kultury dworskiej jest także Drzewo genealogiczne książąt Pomorza Zachodniego, 7-metrowej długości obraz Corneliusa Crommeny’ego z 1598 roku, na którym przedstawiono aż sto pięćdziesiąt pięć osób z rodu Gryfitów. Niezwykle ważną część ekspozycji stanowią wydobyte po drugiej wojnie światowej z krypty szczecińskiego zamku stroje i klejnoty, ze słynną wysadzaną diamentami egretą (ozdobą kołpaka) księcia Franciszka I. Na wystawie zaprezentowany jest również wypożyczony z katedry w Merseburgu Portret księcia Franciszka I na marach, ukazujący księcia w tym samym stroju i z tymi samymi klejnotami, które można obejrzeć na wystawie.
3) Stare Srebra
Wystawa prezentuje wyroby złotnicze ze zbiorów Muzeum Narodowego w Szczecinie. Układ wystawy pozwala prześledzić mody i nurty w złotnictwie europejskim od średniowiecza do secesji. Piękne, wykonane ze szlachetnych kruszców przedmioty są też świadectwem niezwykłych umiejętności dawnych mistrzów. Najstarszym zabytkiem jest owiany legendą złoty pierścień z Pęzina (Pomorze Zachodnie) z około 1200 roku – z postacią rycerza i nierozszyfrowanym jak dotąd napisem. Do najdawniejszych dzieł prezentowanych na wystawie należą również naczynia i sprzęty liturgiczne z terenów Pomorza Zachodniego. Największą grupą zabytków na wystawie są srebra stołowe. Wśród nich wyróżnia się rokokowa teryna (czyli waza do serwowania zup) Johanna Jacoba Sandrarta II, pochodząca z lat 60. XVIII wieku.
W przestrzeni wystawy "Stare srebra" można oglądać "Gemmę z profilowym wizerunkiem króla Stanisława Augusta". Obiekt ten przekazała do Muzeum pani Marion George z Berlina.

Muzeum w Bramie Kamiennej (Steintor)
Placówka ma ponad 90-letnią historię i jest najstarszym muzeum poświęconym historii miasta między Greifswaldem a Szczecinem. Brama Kamienna, jedyna ocalała brama miejska w obwarowaniach miasta Anklam, to najwyższa brama miejska gotyku ceglanego na Pomorzu. Zalicza się ją także do najładniejszych w północnej części Niemiec.

Muzeum Zalewu w zamku Ueckermünde
Dla zainteresowanych historią zalewu jest tu wiele do odkrycia. Młodsi i starsi odwiedzający będą zachwyceni interaktywnym oprowadzaniem po muzeum, wystawami z okazji Wielkanocny i Bożego Narodzenia oraz akcjami umożliwiającymi aktywny współudział. Kto pokona 74 stopnie prowadzące na wieżę zamku, zostanie nagrodzony wspaniałym widokiem na wyspę Uznam.

Nadwiślańska Agencja Turystyczna Hotel *** NAT Świnoujście
Hotel *** NAT Świnoujście
Hotel ten znajduje się w dzielnicy nadmorskiej, blisko morza i promenady. Co więcej, oferuje on strefę wellness z basenem oraz bazę zabiegową, gdzie można zrelaksować się w saunie, skorzystać z masaży czy też z innych zabiegów, które pomogą Ci odzyskać spokój i równowagę.
To idealne miejsce dla osób poszukujących relaksu i odprężenia.
Co czyni ten hotel wyjątkowym? Przede wszystkim są to wygodne pokoje, które zapewniają przytulne i komfortowe warunki pobytu oraz miła i profesjonalna obsługa a położenie hotelu jest idealne zarówno dla miłośników spacerów nad morzem jak i wszelkich aktywności.
Bez względu na to, czy podróżujesz sam czy z rodziną, z pewnością znajdziesz tu miejsce na idealny wypoczynek.

Nowa Szkoła
Nowa Szkoła w Kopicach to miejsce pracy twórczej, prowadzone przez artystów, z ruiną starej szkoły podstawowej (w planie remont obiektu).
Cykliści mogą zatrzymać się w drodze, uzupełnić wodę czy naprawić rower. Istnieje także możliwość rozbicia namiotu w dniach, kiedy nie odbywają się grupowe pobyty artystyczne.
W weekendy miejsce oferuje często warsztaty, pokazy i kino letnie.
Zapraszamy do śledzenia wydarzeń na stronie nowaszkola.org w zakładce "Lato".
Miejsce narazie funkcjonuje sezonowo od 15 czerwca do 15 września.

Nowe Warpno
Widok na port w Zatoce Nowowarpieńskiej w Nowym Warpnie. W tle kościół pw. Wniebowzięcia NMP, współczesne zdjęcie wykonane z pirsu przy pomniku rybaka.

Odcinek Rieth - granica państwa w złym stanie.
Na odcinku leśnym o długości około 400m z Rieth do mostku granicznego droga leśna o nawierzchni gruntowej. Miejscowo piasek. Od strony Rieth ręcznie otwierana bramka ograniczająca przejście zwierzyny.

Ogród Botaniczny Christiansberg
Na Wrzosach Ueckermünde nad Zalewem Szczecińskim znajduje się Ogród Botaniczny Christiansberg, prywatny ogród pokazowy o powierzchni 30 000 metrów kwadratowych, który jest otwarty dla gości przez cały rok. Właściciele i mieszkańcy Christiansberg nazywają go swoim "zielonym rajem". Ogród składa się z kilku obszarów, takich jak staw ogrodowy z kaczkami i rybami, ogród cienisty z funkiami i paprociami, sekcja piwonii, ogród wrzosowy i Alpinum z goryczką, szarotką i innymi rzadkimi roślinami górskimi.
Na początku maja ogród magnoliowy jest w pełnym rozkwicie. Miłośnicy ogrodu mogą wtedy podziwiać około 100 odmian o obiecujących nazwach, takich jak "Yellow Bird", "Skyberry Ice" czy "Skyberry Fun".

Ogród Dendrologiczny im. Stefana Kownasa
Początki dzisiejszego ogrodu dendrologicznego sięgają 1868 roku, kiedy to otwarto w tym miejscu Cmentarz Niemierzyński. W 1905 r. cmentarz poszerzony został do dzisiejszych rozmiarów. Cały teren otoczony był ceglanym murem,  a przy ul. Niemierzyńskiej usytuowana była brama wejściowa, zaś od strony ul. Słowackiego znajdowała się kaplica cmentarna. Po drugiej wojnie światowej na cmentarzu, nazywanym wówczas Cmentarzem Majdańskim odbywały się pochówki polskich osadników, które zakończyły się wraz z zamknięciem nekropolii w roku 1950. W latach 1973-1974 teren został uprzątnięty, nagrobki usunięto przekształcając miejsce w park miejski, z uwagi na bogatą roślinność nazywany początkowo parkiem dendrologicznym, a obecnie ogrodem dendrologicznym. Widoczną pozostałością po dawnej funkcji parku są alejki zachowujące swój dawny, cmentarny układ, równe tarasy na stokach w miejscach gdzie dawniej stały nagrobki oraz murki wzdłuż ulic Słowackiego i Niemierzyńskiej, które wykonane zostały z płyt nagrobnych usuniętych podczas likwidacji cmentarza. Na terenie zajmującego 15,5 ha parku zarejestrowano 82 gatunki i odmiany drzew i krzewów, w tym jeden pomnik przyrody (jesion wyniosły z bluszczem). Oprócz tego rosną tu m. in. dęby szypułkowe i bezszypułkowe, cisy, topole czarne, lipy drobnolistne czy buki zwyczajne. Znajduje się tu również kilka głazów polodowcowych, z których największemu nadano imię Juliusza Słowackiego. Patronem parku jest prof. Stefan Kownas, dendrolog, zasłużony badacz przyrody, pierwszy kierownik katedry botaniki w Wyższej Szkole Rolniczej w Szczecinie.

Ogród Różanka
Ogród został założony w 1928 r. Zajmuje powierzchnię ok. 2 ha. W 2006 r. przeszedł rewitalizację, na jego terenie posadzono wówczas ponad 9 tys. róż. Jedną z atrakcji ogrodu jest fontanna z rzeźbami czterech gęsi.
Ogród Różany w Szczecinie został założony na powierzchni 2 hektarów w 1928 roku z okazji zjazdu ogrodników. Jeszcze przed wybuchem II wojny światowej, w 1935 roku w ogrodzie umieszczono tzw. „Ptasią Studnię” - fontannę z rzeźbami autorstwa Kurta Schwerdtfegera.
Podczas trwania drugiej wojny światowej obiekt nie poniósł szczególnych strat. Nienaruszony, po 1945 roku był jednym z ulubionych miejsc wypoczynku mieszkańców Szczecina. Taki stan utrzymał się aż do lat 70. XX wieku. Później nastąpiły nieco gorsze czasy – z powodu braku pieniędzy na pielęgnację ogrodu obiekt zaczął stopniowo popadać w ruinę. Od 1983 do 2005 roku teren Różanki należał do Archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej, w 2005 roku ponownie trafił w ręce miasta.
Rok później rozpoczęła się modernizacja i odbudowa ogrodu w stylu z lat 30. XX wieku. 20 kwietnia 2007 roku obiekt został oddany do użytku. Na terenie ogrodu zasadzono ponad dziewięć tysięcy róż w 99 odmianach. Na terenie Różanki odnajdziemy m.in. grab amerykański, świerk serbski, który występuje jedynie w górach Bośni i Hercegowiny, klon, kasztanowiec gładki, korkowiec amurski i drzewka owocowe. W ramach przeprowadzonej modernizacji wykonano schody, alejki i plac zabaw, odtworzono także „Ptasią Studnię”, której głównym elementem są cztery betonowe gęsi – trzy z nich są oryginalne.
Ogród Różany w Szczecinie został wpisany na wojewódzką listę zabytków w kwietniu 2004 roku.

Ogród zoologiczny w Ueckermünde
Liczne zwierzęta żyją na wybiegach, w warunkach zbliżonych do naturalnych. Są tu również obiekty, do których można wejść – małpi las, ogród jeleni czy zagroda, w której można głaskać zwierzęta. Dla dzieci interesujące będą liczne możliwości zabaw. Nowo otworzone są wybieg dla wilków i akwarium zalewu.
Ogród Zoologiczny w Ueckermünde to wyjątkowe miejsce, w którym można zobaczyć zwierzęta pochodzące ze wszystkich kontynentów. Obok rodzimych gatunków zwierząt gospodarskich i dzikich mieszkają tu również małpy, duże koty drapieżne, egzotyczne ptaki, lamy oraz wiele innych interesujących gatunków. Większość zwierząt przebywa w przestronnych, naturalnie zaaranżowanych wybiegach, dzięki czemu zwiedzanie jest jeszcze przyjemniejsze.
Park oferuje także fascynującą podróż w przeszłość, prezentując tradycyjną architekturę wiejską regionu. Liczne budynki wzniesiono w charakterystycznym stylu szachulcowym, a w zabytkowej stodole można podziwiać dawne maszyny i narzędzia rolnicze. Historyczną część parku uzupełniają zabytkowy wiatrak typu koźlak oraz most zwodzony.
Dodatkową atrakcją jest nowoczesne Haffaquarium, w którym prezentowane są gatunki ryb występujących w Zalewie Szczecińskim i okolicznych wodach. Dużym zainteresowaniem cieszy się również wybieg dla wilków z tunelem i elementami przypominającymi średniowieczny zamek. To doskonałe miejsce na rodzinny wypoczynek, łączące edukację przyrodniczą, historię i bliski kontakt z naturą.

Opera na Zamku
Opera od 1978 r. działa na Zamku Książąt Pomorskich. Jest jedną z ważniejszych scen muzycznych miasta. Oprócz wystawiania sztuk repertuarowych organizuje również wydarzenia cykliczne, m.in. Wielki Turniej Tenorów.
Opera na Zamku powstała jako Operetka Szczecińska Towarzystwa Przyjaciół Teatru Muzycznego. Od 1978 roku działa w obecnej siedzibie na Zamku Książąt Pomorskich w Szczecinie. To jedna z najważniejszych scen muzycznych miasta.
Repertuar jest zróżnicowany, zawiera nie tylko opery, ale również balety, operetki i musicale. Obok klasyki znaleźć w nim można nowoczesne spektakle. Opera organizuje również wydarzenia cykliczne, które na stałe wpisały się w kulturalny kalendarz miasta (np. Wielki Turniej Tenorów czy coroczny koncert „Tym, którzy nie powrócili z morza…")
Informacje o bieżącym repertuarze Opery na Zamku, jak i o zrealizowanych spektaklach, można znaleźć w witrynie internetowej tej instytucji: www.opera.szczecin.pl

Orsola Coffee

Ośrodek rekreacyjno-sportowy "Gumiś"
Ośrodek Rekreacyjno-Sportowy ,,Gumiś" w Czarnocinie leży na terenie gminy Stepnica w województwie zachodniopomorskim, urozmaiconej przyrodniczo krainy. W jej granicach znajduje się jeden z najcenniejszych fragmentów ujścia Odry, obejmujący część Zalewu Szczecińskiego. W okolicach Czarnocina utworzony został teren ochronny ,,Natura 2000''. Obszar ten jest wpisany do europejskiego rejestru ostoi ptaków.
Ośrodek ,,Gumiś" działa sezonowo. Oferuje miejsca zakwaterowania w domkach campingowych, pokoje 2-4-5 osobowe z pełnym węzłem sanitarnym. Na terenie Ośrodka jest świetlica z bilardem, stołami do tenisa stołowego, tele-wideo,  dostępny Internet Wi-Fi. W pobliżu wielofunkcyjne boisko ze sztuczną nawierzchnią do piłki ręcznej, koszykowej, siatkowej oraz tenisa ziemnego, nawadniane, pełnowymiarowe boisko do piłki nożnej. W miesiącach lipiec-sierpień jest możliwość wykupienia posiłków w stołówce Ośrodka. W miejscowości  znajduje się lokalny sklep spożywczy. Duże tereny leśne, ścieżki rowerowe, urokliwa plaża.

Ośrodek Teatralny Kana
Historia ośrodka sięga roku 1979, kiedy to Zygmunt Duczyński założył studencki Teatr Kana. Obecnie oprócz wystawiania sztuk zajmuje się on również organizowaniem wydarzeń artystycznych i edukacyjnych.
W 1979 roku Zygmunt Duczyński założył studencki Teatr Kana. Z czasem zespół stał się niezależny organizacyjnie i zdobywał kolejne renomowane nagrody zyskując uznanie w kraju i za granicą.
Obecnie teatr działa w ramach Ośrodka Teatralnego Kana. Tworzy go grupa ludzi, którzy kochają sztukę i chcą ją pokazać światu. Ośrodek angażuje się w życie kulturalne Szczecina i okolic. Oprócz spektakli teatralnych, organizuje wydarzenia artystyczne, edukacyjne, kulturalne. Aktorzy Kany współpracują z zagranicznymi placówkami. Organizują wiele projektów mających propagować kulturę i sztukę we współczesnym  świecie. Najbardziej znane z nich to Międzynarodowy Festiwal Artystów Ulicy „Spoiwa kultury” i Międzynarodowe Spotkania Teatralne „OKNO”. Teatr jest również współorganizatorem różnych lokalnych wydarzeń, takich jak Kontrapunkt, dokumentART, czy Japan Now.
Kanę można odwiedzić również po to, żeby zażyć nieco artystycznego życia. Piwnica Kany to jednocześnie kawiarnia i galeria sztuki, więc nie trzeba się martwić, że w najbliższym czasie w repertuarze nie ma tego, na co się czeka.
Kana cały czas poszukuje wolontariuszy, zarówno do współtworzenia konkretnego wydarzenia, jak i dłuższej współpracy. To świetna okazja dla wszystkich, którzy chcą poznać świat teatru od wewnątrz.

OWS Sobótka
Ośrodek nasz położony jest w samym centrum dzielnicy nadmorskiej Świnoujścia, w odległości ok. 250 m od morza, w bezpośrednim sąsiedztwie parku miejskiego, amfiteatru, stadionu i kortów tenisowych. Wszędzie blisko, a jednocześnie cicho, spokojnie i wśród zieleni.
Do Państwa dyspozycji oddajemy  apartamenty 2 i 3 pokojowe  o wielkości od 30 m² do 50 m² oraz pokoje 1 – osobowe o powierzchni ok. 10 m², pokoje 2-osobowe o powierzchni od 12 m² do 16 m², pokoje 3-osobowe o powierzchni od 16 m² do 20 m²,  wyposażone w łazienki z kabinami prysznicowymi z systemem anti-calk, szkło hartowane, TV LCD, telefon, czajnik elektryczny, Wi-Fi oraz balkon.
Dla tych, którzy chcą połączyć wypoczynek z intensywną odnową biologiczną, kosmetyką ciała lub rehabilitacją proponujemy nowoczesną bazę zabiegową oraz gabinet kosmetyczny  spełniające oczekiwania nawet najbardziej wymagającego klienta.
W naszej restauracji podajemy śniadania w formie bufetu,  obiady i obiadokolacje serwowane, kolacje w formie bufetu. Serwujemy tradycyjną polską kuchnie.
W naszej kawiarni organizujemy wszelkiego rodzaju :
uroczystości rodzinne: przyjęcia weselne, imieniny, urodziny, rocznice i jubileusze,
konferencje, imprezy firmowe, bankiety, pokazy, szkolenia.
Otoczenie bogatego przyrodniczo regionu z dala od wielkomiejskiego zgiełku sprawia, że jest to idealne miejsce na spędzenie niezapomnianych chwil.
Goszczenie Państwa będzie dla nas zaszczytem i wielką przyjemnością już dziś zarezerwuj pokój i poznaj Świnoujście
Serdecznie zapraszamy!

Parafia Polskokatolicka pw. św. Apostołów Piotra i Pawła
Kościół pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Szczecinie to obecnie parafia Kościoła Polskokatolickiego, przynależąca do dekanatu pomorsko-wielkopolskiego diecezji wrocławskiej.
Na miejscu dzisiejszej świątyni, ponoć już w VI-VIII w. rosły "święte dęby", oraz czczono bóstwa Słowian połabskich i Pomorzan (Trzygłowa). W roku 1124 biskup Otton z Bambergu (podczas swojej misji chrystianizacyjnej) położył kamień węgielny pod powstały na tym miejscu pierwszy kościół chrześcijański na Pomorzu Zachodnim. Ten drewniany kościół został jednak spalony podczas najazdu duńskiego w 1189 r. W latach 1223-1237 na jego miejscu zbudowano nową świątynię z cegły, która zachowała się do dnia dzisiejszego. Kościół św. Apostołów Piotra i Pawła jest jedynym w Szczecinie kościołem pozostającym pod niezmienionym wezwaniem, a nadanym przez samego biskupa Ottona. Obecnie kościół ten znajduje się na Europejskim Szlaku Gotyku Ceglanego i jest wpisany do rejestru zabytków w 1955 r. pod nr A-803.
W 1534 r. kościół został zamieniony na świątynię protestancką. Od 1945 r. parafia należy do wyznawców kościoła Polskokatolickiego. Do 1978 r. proboszczem tej parafii był ks. Zdzisław Zaremba, a następnie ks. inf. Stanisław Bosy, który piastuje to stanowisko do dnia dzisiejszego.
Niewątpliwym atutem kościoła jest znajdujący się na sklepieniu drewniany obraz dzieła niemieckiego malarza Ernsta Eichnera z 1703 r. (24 m dł. i 4 m szer.) przedstawiający trzy sceny biblijne: potop i Boga Ojca, czterech Ewangelistów, oraz kazanie Chrystusa na Górze i Baranka. Innym cennym eksponatem są żyrandole z XVI w., będące darowizną Habsburgów. Kościół zawiera również największy zbiór tablic epitafijnych z XVI i XVII w. W jednej z bocznych kaplic jest też miejsce upamiętniające pomordowanych w Oświęcimiu Brzezińce. W parafii odbywają się spotkania ekumeniczne, koncerty, np. z cyklu "Świątynia sztuki", czy zaduszki jazzowe.

Park gen. Władysława Andersa
W XIX w. w miejscu dzisiejszego parku gen. Władysława Andersa znajdował się cmentarz wojskowy, wzdłuż granic którego przebiegały mury twierdzy Szczecin. Był to pierwszy wojskowy cmentarz na terenie ówczesnego Fortu Wilhelma, nazywany Alter Militar Kirchhof. Spoczął na nim m. in. urodzony w Szczecinie pruski feldmarszałek Friedrich von Wrangel. Wieczny spoczynek znalazło tu także 104 jeńców francuskich wziętych do niewoli podczas wojny prusko- francuskiej w latach 1870-71. W roku 1886, po rozebraniu Fortu Wilhelma, w obszarze dzisiejszego parku wytyczono nową sieć ulic. We wschodniej części cmentarza powstała wtedy m. in. dzisiejsza ulica św. Wojciecha, co wymusiło likwidację tej jego części. W południowej części nekropolii powstał z kolei kościół garnizonowy (dzisiejszy kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa), a groby znajdujące się w tym miejscu przeniesiono w głąb parku. Stary Cmentarz Wojskowy został zamknięty w roku 1900. Po drugiej wojnie światowej dawny cmentarz przekształcony w założenie parkowe przyjął nazwę 22 Lipca, zaś od 1991 r. nosi on nazwę pl. gen. Stanisława Andersa. Rosną tu takie gatunki drzew jak m. in. wiśnia piłkowana, świdośliwa kanadyjska czy też robinia biała. Uwagę zwraca też biegnąca wzdłuż ul. Obrońców Stalingradu aleja kasztanowców. W północnej części parku znajduje się plac zabaw dla dzieci. Jedyną pozostałością po starym cmentarzu jest głaz ustawiony w 1987 roku ku pamięci jeńców francuskich, znajdujący się obok prezbiterium kościoła Najświętszego Serca Pana Jezusa.

Park im. Jana Kasprowicza w Szczecinie
Park zajmuje powierzchnię ok. 50 ha, na jego terenie rośnie ponad 200 gatunków drzew i krzewów. Został założony w 1900 r., obecnie jest częścią kompleksu sąsiadującego z Puszczą Wkrzańską.
Założenie znajduje się na zboczu Doliny Niemierzyńskiej i jest fragmentem kompleksu zieleni połączonego z leżącą nieopodal Puszczą Wkrzańską. Park mieści się pomiędzy ulicami Słowackiego, Skargi, Zaleskiego i Wyspiańskiego i zajmuje powierzchnię ok. 50 ha.
Obecny Park im. Jana Kasprowicza został założony w 1900 roku jako „Quistorp Park” na cześć Johannesa Quistorpa, szczecińskiego filantropa i przedsiębiorcy, który przekazał miastu sąsiadujące tereny – plac Jasne Błonia i Las Arkoński.
Quistorp był właścicielem fabryki cementu portlandzkiego i spółki budowlanej „Westend”, to on zainicjował powstanie nowej dzielnicy tzw. Neu-West-End. Przedsiębiorca ten pod koniec XIX wieku opracował założenie urbanistyczne, w którym uwzględnił istnienie dużego kompleksu zieleni, który będzie wkomponowany w dzielnicę willową. Quistorp konsekwentnie realizował swój plan tworząc jedyne w swoim rodzaju pasmo zieleni, które znalazło się w centrum dużego miasta i którym swobodnie można przejść do mieszczącej się niedaleko puszczy.
Oficjalnie park został przekazany miastu w 1908 roku. Wcześniej, w 1885 roku dzięki spiętrzeniu rzeczki Osówki utworzono jezioro Rusałka – wiosną i latem można było po niej pływać łódkami, zimą jezioro zamieniało się w lodowisko. Ponadto w parku powstały restauracje, wybudowano most nad Rusałką, ustawiono fontanny, rzeźby.
Założono także tor saneczkowy, plac koncertowy, pijalnię piwa i mleka oraz plac zabaw dla dzieci. W 1915 roku tuż nad brzegiem jeziora w dawnym młynie słodowym utworzono restaurację, która cieszyła się dużym zainteresowaniem.
Do II wojny światowej kompleks utworzony przez Quistorpa był niezwykle atrakcyjny dla turystów i mieszkańców Szczecina. Atrakcyjność ta była podnoszona przez ściągnięte z różnych stron świata egzotyczne gatunki drzew i krzewów – część z nich dotrwała do obecnych czasów.
Na terenie założenia odnajdziemy ponad 200 gatunków drzew i krzewów. Oprócz drzew dobrze znanych w Polsce, takich jak kasztanowce, buki, wierzby czy dęby odnajdziemy m.in. sosnę górską, sosnę żółtą, sosnę Jeffreya, świerk serbski, grab amerykański, klon tatarski, parocję perską, świerk Brewera, jesion mannowy i lipę holenderską. Ponadto w Parku im. Jana Kasprowicza odnajdziemy jedyny w Europie Ogród Północnoamerykański. Park cieszy się także dużą popularnością wśród rowerzystów – to w końcu tutaj znajdziemy fragment najstarszej ścieżki rowerowej w całej Środkowej Europie.
Po II wojnie światowej założenie, które od 1945 roku nosi nazwę „park im. Jana Kasprowicza” nieco zaniedbano. Konieczna była rozbiórka młyna słodowego, w którym mieściła się restauracja, zlikwidowano także tzw. japoński mostek.
W drugiej połowie lat 70. XX wieku podjęto decyzję o budowie amfiteatru na ok. 4,5 tys. widzów. Obiekt nosi nazwę Teatr Letni im. Heleny Majdaniec. Nieopodal teatru znajduje się rzeźba „ogniste ptaki”, która została wykonana przez Władysława Hasiora. W 1979 roku na terenie parku zaprezentowano pomnik Czynu Polaków, autorstwa Gustawa Zemły. W najdalszym krańcu parku znajduje się tzw. Różanka – ogród, który został odnowiony w 2007 roku. Ponadto w ostatnich latach w parku odnowiono oświetlenie, na jego terenie powstało kilka punktów małej gastronomii. W planach jest utworzenie restauracji.
Park im. Jana Kasprowicza został wpisany na wojewódzką listę zabytków w grudniu 1994 roku.

Park Leśny Arkoński w Szczecinie
Krajobraz Parku Leśnego jest urozmaicony, znajdują się tu liczne wzniesienia, tj. Wzgórze Arkony (70,3 m n.p.m.) i Wzgórze Sobótki (około 70 m n.p.m.). Przez teren parku przebiegają liczne potoki: Osówka, Potok Arkonka, Zielonka, Żabiniec, Kijanka i kilka pomniejszych. Zagłębienia terenu zajmuje kilka małych jezior: Arkonka, Jezioro Goplany i Głuszec oraz stawy Syrenie Stawy, Cichy Staw, Górny Staw i mniejsze [3].
Jedną z najurokliwszych części Parku Leśnego Arkońskiego jest Dolina Siedmiu Młynów, która obejmuje część górnego biegu Osówki, pomiędzy osiedlami Głębokie i Osów [4]. Dolina wchodzi w skład zespołu przyrodniczo-krajobrazowego „Dolina Siedmiu Młynów i źródła strumienia Osówka”.

Park Miejski (XXX-lecia) w Goleniowie
Park XXX-lecia to największy park miejski w Goleniowie położony na lewym brzegu rzeki Iny.
W parku zachowany jest oryginalny, przedwojenny układ alejek, które wcześniej były częścią niemieckiego i żydowskiego cmentarza. Niestety w czasie II wojny światowej, dokładniej w 1945 roku wszystkie nagrobki zostały doszczętnie zniszczone. Podobny los spotkał znajdujący się w sąsiedztwie cmentarz protestancki.
Obecnie w miejscu w którym kiedyś znajdowała się kaplica stoi pomnik ku czci ofiar II wojny światowej - ma on formę ogromnego kamienia, na którym znajdują się tablice z tekstem: "Pamięci wszystkich, którzy na zawsze spoczęli w Ziemi Goleniowskiej" przetłumaczonym na 5 języków: polski, czeski, niemiecki, rosyjski oraz hebrajski.
Poza pomnikiem pamięci na terenie parku znajduje się również plac zabaw oraz liczne drewniane rzeźby lokalnych artystów.

Park Natury Zalewu Szczecińskiego
Park został otwarty stosunkowo niedawno, bo 7 października 2005 r. z inicjatywy Stowarzyszenia na Rzecz Wybrzeża. Głównym celem powstania parku jest połączenie efektywnego sposobu zarządzania terenami z dobrymi praktykami rolniczymi, edukacją przyrodniczą oraz użytecznością socjologiczną i rekreacyjną. Warto dodać, że park jest pierwszą w Polsce tego typu inicjatywą, która ma za zadanie wdrażać aktywną ochronę przyrody. Zarządzany jest przez Stowarzyszenie na Rzecz Wybrzeża, przy współpracy Urzędu Morskiego w Szczecinie, Nadleśnictwa Goleniów oraz gmin Wolin i Stepnica. Warto wspomnieć, że park nie jest terenem chronionym, tak jak park narodowy, krajobrazowy czy chociażby rezerwat przyrody, ponieważ jego celem jest udostępnienie walorów tych terenów do pełnego z nich korzystania przez człowieka, w atmosferze rekreacji, spokoju i współistnienia z naturą. Znajdują się jednak na terenie parku tereny chronione, np. Rezerwat Czarnocin, który jest niedostępny do zwiedzania z racji podmokłych terenów, chroniący dwa gatunki paproci (długosza królewskiego i wiciokrzewu pomorskiego) oraz woskownicę europejską.
Powierzchnia parku wynosi ponad 4000 ha terenów zielonych (lasów Puszczy Goleniowskiej, łąk i pastwisk) oraz wód Zalewu Szczecińskiego. Tereny te są włączone do wspomnianego obszaru NATURA 2000 jako ostoja ptasia. Dużą atrakcją parku dla turystów są koniki polskie i krowy rasy Scottish Highland. Zostały one sprowadzone na te tereny, aby pełnić rolę „żywych kosiarek”, które dzięki swojej działalności, pozwalają na zróżnicowanie roślinności i ułatwiają zarazem bytowanie innym gatunkom zwierząt, głównie ptakom (które dzięki mozaice terenów zielonych, mają idealne miejsca do żerowania). Z racji tytułu ostoi ptasiej, nie można nie zwrócić uwagi na ten rodzaj zwierząt. Ukształtowanie terenu i jego różnorodność pod kątem przyrodniczym, pozwala wielu gatunkom znaleźć na terenie parku swoje miejsce. Można zatem spotkać stada gęsi, które żerują pośród łąk, czajki, pliszki szare i żółte, a także żurawie, bekasy, skowronki i derkacze. Niekwestionowanym jednak królem ptasiej społeczności jest majestatyczny bielik, który cieszy oko swoją okazałą sylwetką, szybującą na tle nieba. Miejsca jego gniazdowania i chowania młodych są objęte ochroną strefową.
Miłośnicy botaniki znajdą na terenie parku unikatowy pod kątem przyrodniczym Półwysep Rów, gdzie rosną takie rośliny, jak świbka morska, muchotrzew solniskowy, mlecznik nadmorski, koniczyna rozdęta, centuria nadbrzeżna. Jest to o tyle cenne miejsce, że prawdopodobnie jedyne już w Polsce, gdzie rośliny te występują w naturalnym dla nich środowisku.
Park ma rozwiniętą infrastrukturę turystyczną, dzięki czemu zwiedzający mogą dokładnie poznać walory tego obszaru. Przy wejściu na teren parku został zainstalowany punkt informacyjny, skąd można przed wyruszeniem w dalszą drogę, zdobyć niezbędną wiedzę na temat otoczenia, a także zapoznać się z mapą terenu oraz zaznaczonymi na niej najważniejszymi miejscami i stanowiskami. Można też przysiąść i posilić się przed dalszą podróżą przy drewnianych ławach, nad którymi zbudowane zadaszenie uchroni przed opadami lub da wytchnienie cieniem w słoneczne dni. Przez teren parku przebiega droga, która została częściowo utwardzona i co ważne, nie jest oddzielona od pozostałej części obszaru, dzięki czemu zwierzęta mogą migrować dowolnie po całym terenie. W parku jest też zbudowana wieża obserwacyjna, która pozwoli spojrzeć na obszar z innej perspektywy. Przemieszczać się po parku można pieszo, na rowerze lub konno. Wjazd samochodem jest niemożliwy, ale przed wejściem jest parking, na którym można zostawić mechaniczne pojazdy. Park jest uznany za „raj dla ptaków” i cieszy się dużą popularnością, dzięki czemu odwiedza go wiele osób, których pasją jest podglądanie życia tych zwierząt.

Park przy przystani
Trzebieski park mieszczący się przy przystani jest jedynym parkiem w tej miejscowości. W parku rosną przede wszystkim piękne kasztanowce i to z tego powodu jesienią przychodzą tu dzieci, by zbierać owoce tych drzew. Wiosną i latem kwitną tutaj także róże. W parku wyznaczone są alejki i ustawione są ławeczki. Bliżej nabrzeża znajduje się wybetonowany plac, gdzie ustawiana jest scena, z której podziwiać można gwiazdy przyjeżdżające na Trzebieskie Neptunalia. Park od ulicy nie jest ogrodzony lecz odseparowany jest od terenu COŻ i przystani wysokim ogrodzeniem

Park Solidarności w Policach
Historia Parku „Solidarności” zaczyna się w latach 90. ubiegłego wieku, ponieważ dopiero wtedy istniejący już od czasów niemieckich teren leśny zyskał miano parku w pełnym tego słowa znaczeniu. Zaczęto zagospodarowywać teren w taki sposób, aby mógł on służyć mieszkańcom miasta jako miejsce spacerów i odpoczynku. Dziś w Parku „Solidarności”, znajduje się placyk centralny z odchodzącymi od niego alejkami z brukowaną nawierzchnią. Zachowano jednak jeszcze udeptane ścieżki leśne, biegnące wśród drzew, które przywołują dawny kształt tego kompleksu. Wzdłuż alei głównej, zaraz przy wejściu do parku na rogu ul. kard. S. Wyszyńskiego ciągnie się kamienny murek, na którym zamontowane są drewniane ławeczki. W parku w większości rosną drzewa iglaste, których czołowym reprezentantem jest tutaj sosna pospolita. Z drzew liściastych zobaczyć można dostojne dęby i klony, graby i kasztanowce, a także drobne osiki oraz strzeliste topole. Przy wejściach do parku i na jego obrzeżach rosną krzewy ozdobne, wśród których wymienić można m.in.: jaśminowce wonne, irgi, berberysy czy derenie. Bardzo często zobaczyć tutaj można skaczące po drzewach wiewiórki. Na obrzeżach parku, daleko od zgiełku miejskiego, w kierunku Puszczy Wkrzańskiej można niekiedy zauważyć skrytego w zaroślach dzika.

Park Staromiejski w Policach
Park Staromiejski w Policach, nad którym zarząd sprawuje Urząd Miasta, należy do miejsc, do których policzanie udają się chętnie na spacery i wypoczynek. Jest on miejscem trochę „magicznym”, przywołującym dawne czasy, miejscem, które przypomina niemiecką historię tego miasta. Park oprócz wyjątkowych walorów przyrodniczych posiada również walor historyczny. Policzanie przychodzą tutaj, aby cieszyć oko i ucho. Można tutaj podziwiać drzewostan liściasty i iglasty; piękne, stare i dostojne kasztanowce i klony stanowią wizytówkę tego miejsca. W parku podziwiać można także buki, lipy i topole, a z drzew iglastych: sosny i świerki. Spacery i wypoczynek umilane są przez ptactwo, wśród którego usłyszeć można sikorki, wróble i kwiczoły. Częstym widokiem są wiewiórki przebiegające po parkowych alejach i chowające się pośród drzew. Idąc prosto główną aleją od ul. Mazurskiej (skrzyżowanie z ul. S. Staszica), kierując się w głąb parku, po lewej stronie dostrzec można tzw. Polickie Lapidarium, miejsce w którym zgromadzono ponad 120 płyt i innych elementów nagrobnych przetransportowanych z około 20 cmentarzy poniemieckich znajdujących się na obszarze gminy Police. Lapidarium jest doskonale widoczne; położone na podwyższonym terenie przykuwa uwagę spacerowiczów. W parku oprócz wspomnianego miejsca pamięci, które nie pozwala zapomnieć o niemieckich mieszkańcach tego obszaru jest również dużo przestrzeni zielonej. Rodzice przychodzą tu ze swoimi pociechami, młodzi na randki, a starsi na spacery. W parku znajduje się wiele ławek, na których można spocząć, poczytać książkę, czy gazetę. Po przeciwległej stronie, na obrzeżach parku znajduje się ogrodzony i zabezpieczony przed zwierzętami plac zabaw dla dzieci. Na co dzień park spełnia rolę wypoczynkowo-rekreacyjną, nie odbywają się na jego terenie cykliczne imprezy, targi czy inne komercyjne wydarzenia. Mimo to, został on wybrany jako miejsce obchodów 25-lecia zwycięstwa "Solidarności" w wyborach z czerwca 1989 roku, w ramach których odbył się tutaj koncert zatytułowany "Brzmienia Wolności".
Park położony jest na terenie płaskim, przez co jest dostępny dla osób poruszających się na wózku.

Park zdrojowy w Międzyzdrojach
Park Zdrojowy im. Fryderyka Chopina został założony w połowie XIX w. Rośnie w nim sporo rzadkich gatunków drzew. Na jego terenie znajduje się zabytkowy budynek, który pełni obecnie funkcję Międzynarodowego Domu Kultury.
Park Zdrojowy został założony w połowie XIX wieku, poniżej poziomu morza. W parku rosną rzadkie gatunki drzew takie jak dęby piramidalne, platany i żywotniki. Park jest bardzo dobrze utrzymany - znajduje się tu mnóstwo ławek, fontann, klombów i kwietników. Do parku przylega budynek zbudowany w drugiej połowie XIX wieku, który do I wojny światowej pełnił funkcję domu zdrojowego. Mieściły się tu pokoje dla gości, czytelnia, sala muzyczna i baletowa. Było to znane miejsce, do którego przybywały liczne osobistości ówczesnych Niemiec. Obecnie w budynku tym mieści się Międzynarodowy Dom Kultury. Odbywają się tu liczne imprezy ogólnopolskie i międzynarodowe, takie jak Międzynarodowy Festiwal Pieśni Chóralnej czy Festiwal Gwiazd.
Park Zdrojowy od 1999 roku nosi imię Fryderyka Chopina i dlatego w parku znajduje się obecnie pomnik kompozytora. Jest to właściwie popiersie umieszczone na wąskim cokole. Innym pomnikiem w Parku jest Rzeźba Neptuna, która została usytuowana w samym centrum tuż przy Informacji Turystycznej. Rzeźba ta została postawiona zapewne dlatego, że Neptun w mitologii rzymskiej był bóstwem wód, chmur i deszczu.
W Parku możemy też zobaczyć tablicę pamiątkową z 2012 roku. Jest ona poświęcona Erykowi von Zedtwitzowi, malarzowi maryniście, który żył i tworzył w Międzyzdrojach.
Innym ciekawym obiektem w Parku jest klomb kwiatowy przedstawiający pawia. Obiekt ten zwany jest potocznie Pawiem Tolkiem i mieści się na skwerze między Międzynarodowym Domem Kultury, a punktem Informacji Turystycznej.
W Parku mieści się Punkt Informacji Turystycznej.

Park Zdrojowy w Świnoujściu
Historia parku sięga końca XVIII w. Obecnie zajmuje on powierzchnię ponad 40 ha i graniczy z nadmorską promenadą.
Park Zdrojowy w Świnoujściu to zabytkowy park krajobrazowy o powierzchni od 40 do 58 ha - jak podają różne źródła. Został utworzony pod koniec XVIII wieku, a w XIX został powiększony i ściśle wiąże się z początkami istnienia miasta.
Teren parku to dawna mielizna, na której rosły pojedyncze sosny i inne drzewa. W XVIII wieku, podczas regulowania Świny, teren został częściowo osuszony i posadzono na nim różne rodzaje drzew m.in.: sosny, olchy czy jarzębiny, co można uznawać za początek budowy całego parku.
Pod koniec wieku wyznaczono już konkretny obszar stanowiący park. Był to kwadrat z dużym placem po środku, który skupiał w sobie wszystkie dotychczasowe alejki. Na początku wieku XIX teren ten powiększono przesuwając granice parku na północ i zachód. Następnie zaprzestano kolejnych działań modernizacyjnych i wznowiono je dopiero w 1823 roku. Stało się to za sprawą wybudowania i otwarcia domu zdrojowego, o utworzeniu którego zdecydowano za sprawą pierwszego sezonu nad kąpieliskiem morskim w Świnoujściu. Prowodyrem tych działań był sam nadprezydent Pomorza - Johan August von Sack. To dzięki niemu projektem całego parku zajął się sam Peter Joseph Lenne - jeden z najsłynniejszych architektów ogrodów w Prusach. W punkcie centralnym umieścił on dom zdrojowy, z którego odchodziły wszystkie alejki parku. Sam Lenne sprowadził z Niemiec ponad 1500 sadzonek drzew i krzewów, które kolejno zostały zasadzone wzdłuż krętych ścieżek.
Park zmieniał się za sprawą rozwoju miasta i budowy kolejnych dzielnic. Na miejscu domu zdrojowego, który został zniszczony i rozebrany podczas wojny, wybudowano tzw. dzielnicę nadmorską.
Jak przedstawiają plany miasta z 1912 roku, w parku mieściły się już nie tylko grupy pięknych drzew poprzecinane alejkami, lecz także mała infrastruktura - kioski, pisuary czy stawy z ławeczkami obok. W pobliżu była restauracja i pensjonaty, a kuracjusze mogli swobodnie korzystać z fontanny z wodą źródlaną.
Aktualnie na terenie parku dominuje starodrzew, którego wiek szacuje się na 150 lat. Roślinność parku to mozaika popularnych i rodzimych gatunków wraz z dość egzotycznymi drzewami i krzewami, zasadzonymi jeszcze podczas pierwszych prac budowniczych. Gatunków drzew i krzewów odnotowuje się ponad 60. Pospolitymi drzewami są tu dęby, buki, jesiony, kasztanowce i klony. Natomiast mniej popularne gatunki znajdujące się w parku to: buki płaczące, lipa krymska czy skrzydłorzech kaukaski. Podczas ostatniej inwentaryzacji parku odnotowano ponad 100 okazów drzew o wymiarach pomnikowych.
Na terenie parku usytuowany jest magazyn PSS Społem, co jest nietypowym obiektem w parku. Ponadto na całym terenie rozmieszczone między alejkami są kamienne rzeźby, m.in. słynny Telesfor oraz poidełka dla ptaków.
Przez teren całego parku poprowadzone są liczne i zadbane alejki o geometrycznym ułożeniu przy których ustawione są ławki. Teren urozmaicają różnej formy i wielkości rabatki. Wzdłuż parku ciągnie się słynna promenada nadmorska. Połączenie spaceru przez park i promenadę pozwoli dobrze zapoznać się z urokliwym miejscem.
Ponadto przez park przechodzą liczne szlaki turystyczne, np. czerwony Szlak Nadmorski czy Niebieski Szlak Rowerowy Wokół Bałtyku. Park także umożliwia turystom zapoznanie się z nim w pełnej krasie poprzez ścieżkę rekreacyjno-edukacyjną "Odkryj Park Zdrojowy jakiego jeszcze nie znałeś". Ścieżka prowadzi przez cały teren parku i dostosowana jest dla każdego (atrakcje dla dorosłych i dzieci, dostępna dla niepełnosprawnych). Swoją trasę zaczyna przy placu zabaw, a kończy przy falochronie zachodnim.
Park wyposażony jest także w atrakcje dla osób aktywnych sportowo. Przy skrzyżowaniu Chrobrego i Sienkiewicza udostępniona jest siłownia plenerowa, boiska do gry w piłkę nożną oraz do siatkówki, koszykówki i badmintona.
Należy wspomnieć, iż na terenie parku prowadzone są stale prace remontowo - konserwatorskie, gdyż Park Zdrojowy został uznany za zabytek województwa.

Pałac
Pałac w Karsznie znajduje się nieopodal zabytkowego ryglowego kościoła pw. św. Huberta, w cichej i malowniczej okolicy. Budynek nie jest widoczny z drogi wojewódzkiej, choć oddalony jest od niej o ok. 300 m. Obiekt wzniesiony został w stylu neorenesansu francuskiego pod koniec XIX wieku przez rodzinę von Enckevorth, właścicieli majątku Karszno. Po zakończeniu II wojny światowej pobliski majątek wraz z pałacem został upaństwowiony. W latach 70-tych XX wieku w pałacu przeprowadzono generalny remont, przekształcono go i przeznaczono do pełnienia funkcji placówki Wojsk Ochrony Pogranicza. W okresie po transformacji ustrojowej, po 1989 roku, placówką zarządzał Pomorski Oddział Straży Granicznej w Szczecinie. Aktualnie gospodarzem pałacu jest Książnica Pomorska im. Stanisława Staszica w Szczecinie, która umieściła tu swoją bibliotekę składową. Obiekt ten współcześnie jest miejscem spotkań kulturalnych, konferencji, wystaw oraz imprez plenerowych. Wokół rezydencji rozciąga się przepiękny zabytkowy park. Jeśli chodzi zaś o kształt samej budowli, to jest to budynek piętrowy, ze strychem pokrytym blaszanym ocynkowanym mansardowym dachem i lukarnami czyli okienkami doświetlającymi poddasze. Obiekt jest podpiwniczony, wchodzi się do niego przez ganek, do którego prowadzą kilkunastostopniowe schody. Pałac wybudowany został z czerwonej cegły. W fasadzie tylnej znajdują się dwa boczne występy zwane ryzalitami, przy elewacji bocznej - północnej znajduje się kwadratowa, trójkondygnacyjna wieża, a przy elewacji bocznej - południowej stoi jednokondygnacyjna przybudówka zakończona półkoliście. W latach 70-tych ubiegłego wieku obiekt przeszedł generalny remont wnętrz, po którym stracił swój pierwotny charakter. Powstały między innymi żelbetowe schody, które zastąpiły wcześniejsze drewniane. W czasie remontu wymieniono większość stolarki okiennej i drzwiowej. Warte podkreślenia jest również to, że w pałacu nie zachowano żadnego oryginalnego wyposażenia.

Pałac pod Głowami
Dzisiejszy dom kultury Klub XIII Muz mieści się w tzw. Pałacu pod głowami, który w rzeczywistości składa się z dwóch budynków. Obiekt został wzniesiony w końcówce XVIII wieku w stylu klasycystycznym i połączony z budynkiem mieszczącym się od strony ul. Staromłyńskiej w 1889 roku.
Od połączenia budynków aż do końca drugiej wojny światowej pałac służył władzom wojskowym. Podczas wojny uległ nieco zniszczeniu, odbudowano go w 1958 roku i przekazano instytucjom kulturalnym. W części zachodniej (od pl. Żołnierza Polskiego) mieści się klub XIII Muz, który został założony przez Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego.
Nazwa budynku pochodzi od dziewięciu głów, które do II wojny światowej były umieszczone w nadprożach okien na pierwszym piętrze budynków. Pierwotnie były to głowy herosów. Po wojnie podczas remontu budynku umieszczono w miejscu dawnych głów, głowy szczecinian, którzy byli związani z kulturą – m.in. Władysława Filipowiaka, Jana Papugi, Józefa Bereckiego, Stefana Kwileckiego. Autorem rzeźb jest Sławomir Lewiński, który w ten sposób chciał podkreślić młodą polskość miasta.
We wnętrzu pałacu odnajdziemy kilka oryginalnych elementów, w niektórych pomieszczeniach zachowała się sztukateria. Ciekawostką jest natomiast możliwość wirtualnego zwiedzania Sali Kominkowej, która mieści się w Pałacu pod Głowami. Obiekt został wpisany na wojewódzką listę zabytków w czerwcu 1954 roku.

Pizzeria Toscania
Pizzeria Toscania przy ul. Barnima I 26 w Policach to miejsce stworzone z miłości do dobrego jedzenia, gdzie włoska tradycja spotyka się z polską gościnnością. Nasze menu to harmonijne połączenie autentycznej kuchni włoskiej z elementami kuchni polskiej, dzięki czemu każdy gość znajdzie u nas smaki, które są jednocześnie znajome i inspirujące.
Specjalizujemy się w pizzy przygotowywanej według włoskich receptur oraz daniach kuchni włoskiej, jednocześnie wzbogacając ofertę o potrawy, które nawiązują do polskich kulinarnych tradycji. To właśnie ta równowaga sprawia, że Toscania jest miejscem wyjątkowym – łączącym śródziemnomorską lekkość z domowym charakterem i smakami, które od lat goszczą na polskich stołach.
Każde danie przygotowujemy z najwyższej jakości składników, dbając o świeżość, autentyczny smak i estetykę podania. Wierzymy, że najlepsze wspomnienia powstają przy wspólnym stole, dlatego tworzymy przestrzeń, w której można celebrować codzienne chwile – od rodzinnych obiadów i spotkań z przyjaciółmi po romantyczne kolacje czy szybki lunch.
Toscania to nie tylko restauracja – to miejsce spotkań, rozmów i odkrywania smaków, w którym włoska pasja do gotowania przeplata się z polską serdecznością. A nasza pizza? Powiedzmy tylko tyle, że ostatni kawałek niemal zawsze staje się tematem przyjacielskich negocjacji.
Zapraszamy do Pizzerii Toscania – miejsca, gdzie włoskie smaki i polska tradycja tworzą wyjątkowy duet, a każda wizyta pozostawia apetyt na kolejne spotkanie

Plac Grunwaldzki
Plac Grunwaldzki jest największym placem Szczecina. Został zaprojektowany na planie koła z gwiaździście wychodzącymi alejami i ulicami. Plac powstał pod koniec lat 80-tych XIX wieku, w miejscu wyburzonego w 1884 roku Fortu Wilhelma. Autorem koncepcji placu był James Hobrecht. Powstała ona już w latach sześćdziesiątych XIX wieku i zakładała rozwój Szczecina w kierunku północno-zachodnim. Ze względu na to, że tereny projektowanej inwestycji należały do wojska, budowa została zakończona z opóźnieniem.
Nim do tego doszło nadburmistrz Burscher i radca Kruhl wprowadzili zmiany w projekcie. Czerpali oni pełnymi garściami z projektów przebudowy Paryża, autorstwa Georges'a Haussmanna. Podobieństwo do paryskich placów doprowadziło nawet do zbudowania przekonania jakoby Haussmann osobiście zaprojektował Plac Grunwaldzki.
Pierwotnie plac nazwano Kościelnym, później Cesarza Wilhelma. Obecna nazwa została nadana 15 lipca 1945 roku, w 535 rocznicę bitwy pod Grunwaldem. Zgodnie z projektem środek placu zajmował okrągły zieleniec, a ruch tramwajów i samochodów odbywał się po wybrukowanym okręgu. W latach dwudziestych XX wieku przeprojektowano organizację ruchu. Od tego czasu linia tramwajowa biegła przez środek placu. Po 1945 roku powrócono do pierwotnego układu, a od lat siedemdziesiątych tramwaje ponownie jeżdżą przez środek placu.
Z ośmiu stron do placu dochodzą aleja Papieża Jana Pawła II, aleja Józefa Piłsudzkiego, ulica Generała Ludomiła Rayskiego i ulica Śląska. Otoczenie placu stanowiły reprezentacyjne eklektyczne kamienice. W 1944 roku część z nich została zniszczona podczas alianckiego nalotu. Na ich miejscu w latach sześćdziesiątych zbudowano wielopiętrowe bloki. Pozostałe kamienice, które również ucierpiały w 1944 roku, zostały pieczołowicie odrestaurowane.
Plac jest obsadzony zachowanym starodrzewem, wśród którego rosną okazy budleja i krzewów cisowych. Zainstalowana w latach dziewięćdziesiątych infrastruktura, a szczególnie lampy, stara się nawiązywać wyglądem do tej z lat trzydziestych.

Planty w Goleniowie
Planty są głównym miejskim placem, na którym odbywa się większość imprez organizowanych przez miasto. W 2013 roku został zmodernizowany w ramach projektu "Otwarte Bramy". Na terenie Plant znajduje się główny plac, siłownia zewnętrzna i plac zabaw. Jest to ulubione miejsce wielu mieszkańców.

Plaża kąpielowa Bellin
Na sielankowo wśród trzcin położonej plaży można się zrelaksować. Jest dostępna za dzienną opłatę w wysokości 2 euro, z możliwością korzystania z toalet i natrysków.

Plaża kąpielowa w Rieth
Położona nad Jeziorem Nowowarpieńskim, jest dosyć ukryta, dlatego niewiele osób ją zna. Rozciąga się stąd wspaniały widok na małą wysepkę, jedyny w swoim rodzaju na wybrzeżu Zalewu Szczecińskiego. Niewielka, piękna, piaszczysta plaża zaprasza, by zorganizować na niej piknik, zatrzymać się na dłuższą chwilę i rozmarzyć. O komfort odwiedzających zadbano, oferując liczne parkingi, drewniane ławki, miejsca na ognisko i mobilną toaletę. Na piasku znajduje się konstrukcja do wspinania dla najmłodszych. Można tu delektować się godzinami spokoju w najbardziej nasłonecznionym obszarze Niemiec.

Plaża Mönkebude
Zatwierdzony przez państwo kurort Mönkebude z długą, płaską plażą, placem zabaw i dobrze rozwiniętą siecią szlaków rowerowych i pieszych oferuje wszystko, czego potrzeba na wakacje.
Mönkebude położone jest na południowo-zachodnim brzegu Zalewu Szczecińskiego, w Obszarze Ochrony Krajobrazu Wybrzeża Zalewu. Mały, uroczy nadmorski kurort liczący około 780 mieszkańców oferuje mnóstwo możliwości relaksującego i urozmaiconego wypoczynku dla wszystkich grup wiekowych. Plaża kąpielowa o długości około 500 m z drobnym piaskiem i płytką, czystą wodą jest szczególnie odpowiednia dla rodzin z małymi dziećmi. Jest też sekcja dla nudystów. Psy nie mają wstępu na plażę.
Sala plażowa zapewnia catering z ciepłymi posiłkami. Kiosk z przekąskami i artykułami plażowymi znajduje się w pobliskim biurze portu. Przebieralnie, prysznic/WC, miejsca parkingowe, leżaki, rowery i różne gry plażowe za opłatą.
Jeśli masz dość opalania, pływania i leżenia, park na plaży oferuje mnóstwo atrakcji dla każdej grupy wiekowej z placem zabaw, kręgielnią, stołami do tenisa stołowego, boiskiem do siatkówki, torem rolkowym i samochodowym rodeo . Pod drzewami znajduje się nawet idyllicznie położony parking dla około 25 domków kempingowych.Nie zapomina się także o miłośnikach sportów wodnych. Dla nich jest przystań Mönkebude z 80 miejscami do cumowania. Jest nowocześnie umeblowany, posiada m.in. prąd, wodę, prysznice i toalety. Wioślarstwo, wędkarstwo, wycieczki rowerowe, piesze wędrówki, przejażdżki bryczką i rejsy statkiem to także idealne miejsca na wakacje.
Atrakcyjna lokalizacja pomiędzy Zalewem Szczecińskim a Ueckermünder Heide oferuje również wiele innych możliwości dla urlopowiczów i mieszkańców. Znajdziesz tu idealne możliwości do uprawiania turystyki pieszej i rowerowej oraz połączenia łodzią z Uznamem, Świnoujściem i Szczecinem. We wsi Fischerstube regularnie organizuje wystawy dotyczące historii i teraźniejszości wsi. Tutaj znajdziesz dowody starej tradycji wioski jako domu rybaków i żeglarzy.
Każdy, kto spędza wakacje w Mönkebude, cieszy się wszystkim, co powinien zawierać urlop: wodą, wiatrem, spokojem, świeżym powietrzem, wrzosowiskami, trzcinami, plażą...

Plaża strzeżona w Trzebieży
Plaża ciągnie się wzdłuż ul. Spacerowej. Odwiedzający mają do dyspozycji place zabaw, skatepark i plenerową siłownię. W pobliżu biegnie pieszo-rowerowy deptak, działają liczne obiekty gastronomiczne i pole namiotowe.
Strzeżona plaża w Trzebieży rozciąga się wzdłuż krótkiego wybrzeża Zalewu Szczecińskiego, w jego południowej, zwężonej części. Plaża wchodzi w skład Kompleksu Rekreacyjno-Plażowego. Znajdują się tutaj: kort tenisowy, dwa boiska do siatkówki plażowej z niewielkimi trybunami oraz boisko uniwersalne do gry w piłkę nożną i koszykówkę. Przy plaży znajduje się kilka placów zabaw o zróżnicowanym charakterze a także skatepark, siłownia na wolnym powietrzu i tzw. ścieżka zdrowia z ciekawymi przyrządami do ćwiczeń. Wzdłuż brzegu od Restauracji Delfin do samego kąpieliska biegnie promenada w cieniu drzew, wśród nadzalewowej roślinności. Równolegle do niej znajduje się deptak przeznaczony dla ruchu rowerowego i pieszego. Wzdłuż deptaku biegnie także droga, która kończy się przy parkingu. Jednym z najnowszych i najciekawszych elementów jest ponad 10 metrowa wieża widokowa, z której podziwiać można Zalew Szczeciński oraz okolice kompleksu. Przy plaży znajdują się: pole namiotowe i campingowe, ośrodki wypoczynkowe oraz szerokie zaplecze gastronomiczne. Kąpielisko jest strzeżone a na jego terenie obowiązuje regulamin, którego należy przestrzegać. Obszar kąpieliska jest oznaczony bojkami. Zostały tutaj zainstalowane pomosty pływające, po których można spacerować, ale także wypocząć na rozścielonym ręczniku, czy kocu. Latem woda w Zalewie, na trzebieskiej plaży jest bardzo ciepła, ale niestety nie jest przejrzysta.

Plaża w Bystrej
Piaszczysta plaża położona w miejscowości Bystra, na wschodnim brzegu jeziora Dąbie.

Plaża w Czarnocinie
Urokliwa dzika plaża nad Zalewem Szczecińskim w Czarnocinie. Idealne miejsce odpoczynku dla rowerzystów przemierzających trasę Blue Velo.

Plaża w Grambin

Plaża w Lubczynie
Do dyspozycji plażowiczów wyznaczono strefę do rekreacji i sportu (siatkówka plażowa, korty, itd.). Ponadto znajdują się takie udogodnienia jak pomost, śmietniki, przebieralnie, natryski, darmowe toalety (otwarte w sezonie letnim).

Plaża w Miroszewie
W Miroszewie, położonym nieopodal granicy z Niemcami, znajduje się niewielka plaża ze wspaniałym widokiem na Zalew Szczeciński.

Plaża w Nowym Warpnie
W pobliżu plaży położonej nad Jeziorem Nowowarpieńskim znajduje się promenada oraz wieża widokowa. Do wypoczynku zachęca piaszczysty brzeg akwenu oraz pomost z ławeczkami. Miejsce jest dostosowane do potrzeb osób z niepełnosprawnościami.
Plaża w Nowym Warpnie stała się w ostatnim czasie miejscem, do którego przyjeżdżają mieszkańcy z całego powiatu polickiego i nie tylko. Goszczą tutaj zarówno szczecinianie, jak i turyści z Niemiec. Choć położona w odległym zakątku, to stała się ona wraz z całą miejscowością nowym punktem na mapie turystycznej powiatu. Jeszcze do niedawna zaniedbana, dziś tętni życiem. Dzięki rewitalizacji Starówki, budowie promenady wraz z wieżą widokową, także i plaża zyskała nowe oblicze. Uporządkowany teren kąpieliska zachęca do przyjazdu i spędzania tutaj czasu wolnego. Woda przy brzegu jest bardzo ciepła i w miarę czysta. Wstęp na plażę jest nieodpłatny. Piaszczysta plaża strzeżona jest przez ratowników a obszar, po którym można pływać wyznaczony jest przez bojki. Przy plaży znajduje się pomost z ławeczkami a obok zjazd dla osób poruszających się na wózkach. Plażowicze mogą relaksować się na piasku, bądź na pomoście. W pobliżu mieści się także odpłatna toaleta. Tuż przy plaży biegnie promenada okalająca półwysep a w części północnej znajduje się wieża widokowa. To właśnie w okolicach plaży skupia się życie turystyczne Nowego Warpna. W pobliżu bowiem znajduje się także zabytkowa zabudowa miejscowości z Rynkiem i Ratuszem oraz inne ciekawe obiekty, w tym Aleja Żeglarzy nad brzegiem Zatoki Nowowarpieńskiej, na północy cyplu.

Plebania przy kościele pw. Podwyższenia Krzyża Świętego
Plebania w Trzebieży znajduje się naprzeciwko kościoła pw. Podwyższenia Krzyża Świętego. Usytuowana jest ona na niewielkim wzniesieniu na terenie przynależącym do parafii. W okolicy znajduje się trzebieski park, port rybacki i Centralny Ośrodek Żeglarstwa. Położony w ciekawej okolicy budynek powstał w początkach XIX wieku jako pastorówka dla mieszkającego tu wówczas pastora. Budynek został wzniesiony w konstrukcji szachulcowej i pokryty dachem naczółkowym, w którym od strony ulicy umieszczone zostało okno w wystawce. Do plebani wchodzi się głównymi drzwiami od ulicy, do których prowadzą schody dwustronne, od podwórza zaś do budynku wchodzi się przez ganek. Odrestaurowany obiekt jest jednym z najcenniejszych zabytków architektonicznych Trzebieży. Aktualnie pomieszczenia plebani służą proboszczowi za mieszkanie i biuro parafialne, a parafianom, jako miejsce spotkań z okazji różnych świąt, wydarzeń społecznych i kulturalnych. Przy budynku znajduje się sporych rozmiarów ogród plebanijny, na którego terenie organizowane są pikniki parafialne i inne spotkania. Cały teren jest ogrodzony. Obiekt jest dostępny z zewnątrz. Do biura parafialnego najlepiej zgłaszać się po uprzednim ustaleniu telefonicznym.

Podnoszony most kolejowy Karnin
Dwutorowy, podnoszony most kolejowy zastąpił wcześniejszy, jednotorowy most obrotowy. Miało to miejsce w trakcie rozbudowy linii kolejowej w kierunku wyspy Uznam. Most został oddany do użytku w 1933 roku. Był wówczas najbardziej nowoczesnym tego typu obiektem w Europie. W kwietniu 1945 roku wysadzono w powietrze przęsła, przez co połączenie między stałym lądem i wyspą Uznam zostało przerwane. Do dziś zachowała się jedynie środkowa, podnoszona część mostu, która w 1990 roku została uznana za zabytek.

Podziemne Miasto na Wyspie Wolin
Obiekt powstał w latach 30. XX. Składa się na niego sieć korytarzy, pomieszczeń oraz schronów znajdujących się pod ziemią. Przez lata był owiany tajemnicą, o jego istnieniu wiedzieli tylko oficerowie PRL. Od 2014 r. jest dostępny dla zwiedzających.
Podziemne Miasto na Wyspie Wolin zostało udostępnione do zwiedzania w maju 2014 roku. Jest to kolejne, po Muzeum Obrony Wybrzeża, przedsięwzięcie pasjonatów historii, stanowi ono filię muzeum. Po tym jak udało się odrestaurować i udostępnić zwiedzającym Fort Gerharda przyszła kolej na Podziemne Miasto.
Podziemne Miasto przez lata było tajnym obiektem militarnym, o którego istnieniu wiedzieli tylko najwyżsi rangą oficerowie PRL. To sieć podziemnych korytarzy o długości prawie kilometra, kilkudziesięciu pomieszczeń i kilku schronów ukrytych pod nadmorskimi wydmami. Budowa kompleksu rozpoczęła się w latach 30. XX wieku. Obiekty te stanowiły trzecią co do wielkości na polskim wybrzeżu baterię obrony wybrzeża. Do niedawna był to teren zarządzany przez wojsko i wstęp tutaj był niemożliwy.
Zwiedzanie kompleksu odbywa się w interaktywny sposób. Turyści organizowani są w plutony i pod czujnym okiem dowódcy ruszają w teren. Zwiedzanie obiektu to pełna atrakcji podróż w czasie. Jedną z atrakcji, poza spacerem kilometrowym tunelem łączącym schrony, jest w pełni wyposażony schron maszynowni, w którym część urządzeń jest jeszcze sprawna.
Obiekt nazywany jest świadectwem historii, które każdy powinien zobaczyć, a dla miłośników historii to co zobaczą pod ziemią bez wątpienia będzie prawdziwym skarbem.
Zwiedzanie kompleksu trwa około 90 minut. Wejście na teren odbywa się tylko z przewodnikiem. Ilość osób, które mogą jednorazowo wejść do podziemi jest ograniczona. Temperatura w obiekcie nie przekracza 10 stopni.

Podziemne Trasy Szczecina
Szczecińskie Podziemne Trasy Turystyczne znajdują się przy ulicy Kolumba 2 (Dworzec PKP Szczecin Główny) w czasie remontu torowiska wejście od ulicy Owocowej, przez kładkę na Peron 1.
Podziemne Trasy Szczecina to galeria ponad 70 wystaw tematycznych ciekawie oświetlonych, udźwiękowionych i opisanych w trzech językach. Przegotowane są trzy trasy połączone ze sobą fizycznie i chronologicznie. Czerwona to rekonstrukcja życia w schronie do końca wojny,  historia bombardowań Szczecina i przekazania miasta Polakom, do tego plan zdjęciowy filmu „Wielka Ucieczka na północ” kręconego min. w tym schronie, a będącego kontynuacją słynnego wątku historycznego tzw. Wielkiej Ucieczki pilotów Raf przez Szczecin do Anglii. Niebieska Trasa to oryginalne przestrzenie będące do 1992 roku tajnym miejscem ćwiczeń formacji Obrony Cywilne PKP, tu poczujesz ducha historii Zimnej Wojny, usłyszysz nagrania propagandowe, zobaczysz ciekawy film edukacyjny. Ostania to skok w czasy PRL-u widziane przez pryzmat życia codziennego, jego radości i bolączki. Trasa żółta to Selfie z PRL-em, gdzie możesz zrobić śmieszne zdjęcia z historią w tle min. na podziemnej plaży, albo z misiem z kultowego filmu Stanisława Barei.
Całkowita powierzchnia to 3000 m2, na zwiedzenie wszystkich wystaw trzeba przeznaczyć średnio 1,5 h. Obiekt jest dwupoziomowy z 5 piętrową klatką, umieszczony na głębokości 21 m pod ziemią.
Bilet ulgowy przysługuje: uczniom, studentom, emerytom, rencistom, niepełnosprawnym, dzieciom od 6 lat oraz posiadaczom Szczecińskiej Karty Turystycznej.
Dzieci do 5 roku życia zwiedzają gratis.
W przypadku rezerwacji grupowych  (powyżej 10 osób) można zamówić przewodnika.
Samodzielne zwiedzanie nie wymaga rezerwacji, jest możliwe w godzinach otwarcia Podziemnych Tras Szczecina, ostanie bilety sprzedawane są 1h przed zamknięciem.
Jak trafić na zwiedzanie 6 kroków:
peron 1
szklana wiata - schodami na dół
stary tunel pasażerski - start do zwiedzania 3 połączonych tras

Police - kanały
Police – kanały to specjalny obszar ochrony siedlisk, stanowiący sieć podziemnych kanałów  o długości ok. 4 km. Kanały są pozostałością po niemieckiej, przedwojennej fabryce benzyny syntetycznej Hydrierwerke Pölitz. Obszar zajmuje powierzchnię 100,25 hektarów i funkcjonuje w ramach sieci Natura 2000. Organizowane są tu bezpłatne wycieczki z przewodnikiem, podczas których zwiedzić można wspomnianą fabrykę paliw. Obszar Police - kanały to największe, podziemne zimowisko nietoperzy na Pomorzu Zachodnim. Schronienie podczas zimy znajduje tu sześć gatunków nietoperzy, takich jak np. jeden z największych nietoperzy w Polsce - mroczek późny, ale także borowiec, nocek rudy, gacek brunatny czy mopek. Corocznie przylatuje tutaj około 1300 tych ssaków. Zimują one w ciemnych podziemnych korytarzach, z dala od skupisk ludzkich. W okresie wiosennym tutejsze nietoperze żerują najczęściej nad okoliczną rzeką Łarpią. Dbaniem o przestrzeganie zasad obowiązujących na tym obszarze oraz opieką nad nietoperzami zajmuje się Stowarzyszenie Salamandra, aktywnie wspierane przez Stowarzyszenie Przyjaciół Ziemi Polickiej Skarb, które nie tylko popularyzuje historię Polic i dawnej fabryki, ale także dba o ekologiczny i przyrodniczy charakter tego obszaru. Wycieczki organizowane przez Stowarzyszenie nie obejmują wizyt w kanałach, gdzie przebywają i zimują nietoperze. Samodzielne poruszanie się po ruinach fabryki i obszarze chronionym nie jest pożądane z uwagi na niebezpiecznie wystające z ziemi elementy metalowe i betonowe oraz dbałość o zapewnienie spokoju gatunkom chronionym.

Policki Ekomural
Policki ekomural na kamienicy przy ulicy Wojska Polskiego został odsłonięty w 2022 roku i powstał w ramach projektu „Pomorze Zachodnie Zielony Region”, współfinansowanego z funduszy europejskich przez Urząd Marszałkowski.

Polish Bikes

Pomnik "Ptaki"
Pomnik jest atrakcją dla przyjeżdżających do Szczecina turystów, lubiących przechadzać się parkiem Kasprowicza. Rzeźba plenerowa, która stoi w pobliżu Teatru Letniego wykonana jest z łańcuchów, kształtowników i blachy, które tworzą razem różnorodne ptaki, pomalowane w wielu barwach. Jej autorem jest Władysław Hasior. Początkowo wykonywał on projekt mający wzbogacić wizerunek Zamku Książąt Pomorskich. Budowa Trasy Zamkowej jednak zmusiła do zmiany miejsca docelowego jego dzieła. Ptaki przeniesiono w 1980 r. na Plac Zgody, skąd ponownie je przetransportowano z uwagi na powstającą tam kamienicę. Obecnie są  one usytuowane w bezpiecznym i odpowiednim dla nich miejscu. Turyści mogą podziwiać je razem z okazałą panoramą na jezioro Rusałka.

Pomnik Bartolomeo Colleoniego
Bartolomeo Colleoni był słynnym weneckim dowódcą najemnych wojsk. Jego pomnik, stojący na pl. Lotników, jest wierną kopią renesansowego oryginału. Przez długie lata znajdował się w Warszawie, w 2002 r. wrócił do Szczecina.
Pomnik przedstawia słynnego weneckiego kondotiera (dowódcę oddziałów najemnych wojsk, który na swój koszt formował wojsko). Jest on jedną z najbardziej okazałych kopii najsłynniejszych dzieł renesansowych. Oryginał wykonał Andrea del Verrocchio. Kopia została utworzona na potrzeby szczecińskiego Muzeum Miejskiego w 1913 roku. Pomnik po wojnie podarowany został Warszawie, w ramach wsparcia zniszczonej stolicy. Zajął on tam miejsce na dziedzińcu Akademii Sztuk Pięknych. Do Szczecina wrócił dopiero w 2002 roku. W 2009 roku został poddany renowacji, po której odzyskał oręż, trzymany w prawej ręce.

Pomnik Bogusława X i Anny Jagiellonki
Pomnik został wykonany przez Leonię Chmielnik i Annę Paszkiewicz. Są one również autorkami Gryfa stojącego przed Urzędem Miasta. Rzeźby wykonane przez wspomniane artystki zwykle posiadają surową formę. Podobnie jest w tym przypadku. Pomnik odsłonięto w 1974 roku. Przedstawia on parę książęcą, prawdopodobnie w dniu swojego ślubu, co sugeruje inskrypcja na cokole. Bogusław X uchodził za mądrego władcę, przez co uzyskał przydomek Wielki. Był on już jednak 37 letnim wdowcem przed poznaniem swojej drugiej miłości. Anna Jagiellonka wychodząc za niego za mąż, była z kolei w bardzo młodym wieku (miała 15 lat). Nie przeszkodziło to jej jednak w tym, by zbudować z mężem trwałą i nierozerwalną więź. Ich małżeństwo było symbolem zacieśnienia więzi między Polską a Pomorzem. Materiałem użytym do stworzenia dzieła jest żółty piaskowiec.

Pomnik Czynu Polaków
Pomnik Czynu Polaków jest jednym z najbardziej charakterystycznych pomników w Szczecinie. Został odsłonięty w 1979 r. Ufundowano go ze składek mieszkańców, a także Stoczni Szczecińskiej im A. Warskiego. Jego wykonawcą jest rzeźbiarz Gustaw Zemła, który współpracował przy jego tworzeniu z rzeźbiarzem E. Kozakiem. Pomnik nawiązuje do trzech pokoleń szczecinian, których pamięć poprzez postawienie monumentu miała zostać utrwalona. Pierwszym z nich jest pokolenie szczecińskiej Polonii z przełomu XIX i XX żyjącej za granicą do czasów wojny. Drugim pokoleniem są szczecinianie, którzy mieli swój udział w odbudowie miasta po wojnie. Trzeci orzeł jest symbolem ostatniego pokolenia, które zaangażowane było w rozwój przemysłu, służby zdrowia, kultury, komunikacji oraz współczesnego budownictwa. Cokół wykonany został przez J.W Piskorza-Nałęckiego. Jego łączna wysokość to 22.5 m. Orły przedstawione w pomniku ważą razem 60 ton, natomiast cała konstrukcja aż 150 ton. Pomnik jest atrakcją turystyczną występującą na licznych pocztówkach, a także ważnym miejscem w świadomości mieszkańców. Podczas wielu uroczystości  państwowych składane są pod nim kwiaty. Pomnik jest podświetlany nocą.

Pomnik Gryfa
Pomnik Gryfa powstał w 1972 roku. Jego projektantką jest Leonia Chmielnik, która przy jego wykonaniu współpracowała z Anną Paszkiewicz. Szczecińskie artystki wspólnie stworzyły rzeźbę na dziedzińcu Zamku Książąt Pomorskich, skąd przeniesiona została z czasem pod odnowiony ratusz. Gryf wspiera się na tylnych łapach, unosząc jednocześnie pierś i przednie łapy. Na cokole widnieje napis TOWARZYSTWO PRZYJACIÓŁ SZCZECINA W XXVIII ROCZNICĘ WYZWOLENIA. Łączna wysokość pomnika z podstawą wynosi 445 cm.

Pomnik Hansa Hartiga
Hans Hartig był znanym niemieckim malarzem oraz honorowym obywatelem Nowego Warpna. Jego pomnik, znajdujący się na miejskim rynku, w 2013 r. wykonał Bohdan Ronin-Walknowski.
Pomnik stojący na rynku w Nowym Warpnie upamiętnia postać Hansa Hartiga, znanego niemieckiego malarza pejzażysty i grafika, który w roku 1927 odebrał nagrodę Honorowego Obywatela Nowego Warpno. Hartig  miał istotny wkład w popularyzowanie Nowego Warpna w całych Niemczech. Na swoich obrazach uwiecznił miasto i jego okolice, w ten sposób rozsławiając je i zachęcając do jego odwiedzania. Pomnik przedstawia stojącą postać malarza skierowanego twarzą do ratusza. W lewej ręce trzyma on paletę z farbami, a w prawej pędzel. Przed artystą stoi sztaluga z obrazem, na którym widnieje ratusz. Tuż obok stoi krzesło z położonym nań pudełkiem, w którym znajdują się farby. Autorem pomnika, odsłoniętego w 2013 roku, jest Bohdan Ronin-Walknowski.

Pomnik Marii Skłodowskiej-Curie
Pomnik znajduje się w sąsiedztwie biblioteki miejskiej, która nosi imię tej znanej polskiej uczonej i noblistki. Został umieszczony w tym miejscu w 1967 r.

Pomnik Marynarza-Sternika
Miedziana rzeźba marynarza o wysokości ponad 4 m powstała w 1980 r. Znajduje się w centrum miasta, przy Alei Fontann. Autorem jej projektu jest Ryszard Chachulski.
Szczecin jako miasto, w którym siedzibę ma Akademia Morska, musiało posiadać pomnik nawiązujący swoim wyglądem do morskich tradycji stolicy województwa zachodniopomorskiego. Według projektu Ryszarda Chachulskiego na zlecenie Towarzystwa Przyjaciół Szczecina i wniosku Zbigniewa Abrahamowicza postanowiono więc postawić okazałą miedzianą rzeźbę przedstawiającą marynarza. Projekt zrealizowano w 1980 roku. Postać wygląda majestatycznie i mierzy razem z cokołem 405 cm. W swoich dłoniach trzyma koło sterowe, a kołnierz jego wierzchniego okrycia zdaje się falować na wietrze. Postać nie jest związana z żadnym szczególnym wydarzeniem, lecz przypomina mieszkańcom, oraz odwiedzającym go turystom, że Szczecin to miasto związane z morzem i żeglarstwem. Fragment Alei Fontann, na której stoi obecnie pomnik Marynarza-Sternika został zabudowany w latach 90-tych. Pomnik w 2007 r. został poddany remontowi. Jest otoczony bujną roślinnością i kolorowymi krzewami. Za jego plecami znajduje się jedna z trzech fontann w tej części ulicy (stąd nazwa Aleja Fontann).

Pomnik ofiar faszyzmu 1939-1945 Ziemi Polickiej
Pomnik ofiar faszyzmu na Ziemi Polickiej jest monumentem upamiętniającym przymusowych robotników fabryki benzyny Hydrierwerke Pölitz, którzy ponieśli śmierć w obozach wybudowanych na terenie Trzeszczyna i w okolicach Polic. W czasie II wojny światowej zmarło tam prawdopodobnie ok. 13 tys. osób. Ludzie umierali z powodu osłabienia organizmu, wycieńczenia ciężką pracą, zdarzały się tam również przypadki morderstw. Twórca pomnika, polski rzeźbiarz Mieczysław Welter, zaprojektował i wykonał dzieło, które ukazać miało cierpienie i wycieńczenie tych kilkunastu tysięcy więźniów, którzy stracili życie w okolicznych niemieckich obozach. Rzeźba uroczyście odsłonięta 23 kwietnia 1967 roku przedstawia dwie postacie wygłodzone, udręczone i cierpiące, które stoją na nogach ostatkiem sił. Tuż obok pomnika, po jego prawej stronie, stoi betonowy blok z tablicą, na której uwidoczniony jest Krzyż Grunwaldzki. Pomnik jest doskonale widoczny z drogi, można się przy nim zatrzymać i usiąść na jednej z kilku ławeczek przed nim ustawionych.

Pomnik Ofiar Grudnia 1970 r.
Jeden z najmłodszych, ale i najciekawszych pomników w Szczecinie. Upamiętnia protest społeczny na placu Solidarności w Szczecinie (Grudzień 1970), podczas którego zabito 16 osób i raniono ok. 100. W całej Polsce odbywały się wówczas strajki związane z podwyżkami cen za mięso i produkty spożywcze. Pomnik odsłonięty został w 2005 roku w 25. rocznicę powstania NSZZ "Solidarność" Przedstawia on postać anioła, pod którym umieszczone są specjalne inskrypcje, oraz tablica pamiątkowa z nazwiskami tragicznie zmarłych. Jego projektantem jest Czesław Dźwigaj. Na uwagę zasługuje fakt, że przed realizacją jego pomysłu, władze miasta chciały postawić w miejscu pomnika kilka innych rzeźb. Żaden projekt nie został jednak zrealizowany. Inna nazwa pomnika to "Anioł Wolności".

Pomnik Papieża Jana Pawła II
Pomnik został odsłonięty 18 czerwca 1995 roku. Ustawiono go w miejscu, gdzie papież Jan Paweł II odprawiał mszę podczas swojej wizyty w Szczecinie 11 czerwca 1987 roku. Rzeźba została wykonana ze spiżu. Zaprojektował ją Czesław Dźwigaj, będący twórcą podobnych pomników w województwie zachodniopomorskim. Jego pomocnikiem był Stanisław Latour. Postać papieża przedstawiona jest w szatach liturgicznych. W jednej ręce trzyma krzyż a drugą ma uniesioną w swoim słynnym geście pozdrowienia. Na cokole umieszczony jest herb papieski, herb Szczecina a także cytat z homilii wygłoszonej podczas pamiętnej wizyty "...Rodzina silna Bogiem, Kraj silny rodziną...".

Pomnik pilotów RAF
Pomnik pilotów RAF stoi w miejscu, w którym spadł brytyjski bombowiec Dywizjonu Bombowego Dambusters RAF. Miało to miejsce 16 kwietnia 1945 roku. Pierwotnie w tym miejscu pochowani byli członkowie załogi bombowca, których prochy przewieziono w późniejszym czasie do Poznania, i pochowano na cmentarzu Brytyjskiej Wspólnoty Narodów, pod imiennymi mogiłami. Na pomniku widnieje numer seryjny Lancastera - NG288.

Pomnik poległych w I WŚ
Wielki głaz z wyrytymi inskrypcjami znajduje się przy drodze ukryty w roślinności.

Pomnik poświęcony Czechom
Pomnik upamiętnia ofiary wojny. Ma związek z niegdysiejszym ciężkim więzieniem wojennym (obecnie zakład karny). W latach 1939-1945 przetrzymywanych w nim jeńców chowano za murami. Duża część z nich była pochodzenia Czeskiego. Po wojnie, w roku 1948 ciała pochowanych tam obywateli Czechosłowacji zostały ekshumowane, a w miejscu cmentarza postawiono pomnik, będący podwyższeniem z namalowaną czeską flagą w orientacji poziomej. Na pomniku znajduje się napis „Bojownikom czechosłowackim poległym o wolność ludu z rąk faszystowsko – hitlerowskich. Przyjaźń polsko – czechosłowacka. 7 VIII 1948 r.” w językach polskim i czeskim.

Pomnik poświęcony mieszkańcom Jasienicy i okolic
Pomnik poświęcony mieszkańcom Jasienicy i okolic wzniesiony został w roku 1934 przez mieszkańców wsi Duchowo w celu upamiętnienia ich bliskich poległych podczas I wojny światowej. Odrestaurowany w 2010 roku pomnik jest dzisiaj symbolem dobrosąsiedzkich stosunków polsko-niemieckich. Odnowiony pomnik wzbogacony jest o dwujęzyczny napis, który dodatkowo podnosi pamięć o powojennych mieszkańcach miejscowości. Jest to głaz umieszczony na cokole z kamieni spojonych zaprawą.

Pomnik Rybaka
Pomnik Rybaka symbolizuje wielowiekową łączność Nowego Warpna z rybołówstwem, znajduje się na pirsie, do którego wiedzie Aleja Żeglarzy. Monument przedstawia siedzącego na beczce rybaka, ubranego w sztormiak i wodochronny kapelusz. W lewej ręce postać trzyma rybę. Po tej samej stronie leży skrzynia ze złowionymi okazami, a po prawej - druga beczka. Autorem pomnika jest szczeciński rzeźbiarz Bohdan Ronin-Walknowski. Odsłonięcie Pomnika Rybaka miało miejsce w roku 2012.

Pomnik Tym, Którzy Nie Powrócili Z Morza
Projekt pomnika powstał z inicjatywy dyrektora PPiUR „Odra” Juliusza Hebla w latach 80-tych ubiegłego wieku. Założono konto, gromadzące środki na jego wykonanie. W 1992 r., kiedy to rozpoczęły się prace porządkowe na placu przy Muzeum, zadecydowano o umiejscowieniu pomnika właśnie w tym miejscu. 24 czerwca 1993 r. w czasie Dni Morza dokonano uroczystego odkrycia. Pomnik ten ma uczcić mieszkańców Świnoujścia, których pochłonęło morze.

Port i nabrzeże miejskie Wolin
Do portu można dopłynąć od północy lub od południa. Podejście południowe oferuje blisko 2,5 metra głębokości, północne już tylko 2 metry. Płynąc od strony Dziwnowa do Wolina, mamy do pokonania 4 mosty. Jeden z nich jest obrotowy (Wolin), a drugi, w Dziwnowie, zwodzony. Dwa pozostałe w Wolinie to mosty kolejowy i drogowy. Oba zawieszone są na wysokości około 12 metrów, przyjmując średni stan wody. Żeglarze mogą także cumować przy nabrzeżu miejskim. Mają do dyspozycji kilkaset metrów nabrzeża betonowego i nieopodal piękne zielone błonia.

Port jachtowy
W ramach realizacji projektu pod nazwą Zachodniopomorski Szlak Żeglarski, gmina Wolin wybudowała port jachtowy. Jest on najmniejszym z zaplanowanych portów. Posiada pełne zaplecze sanitarno-techniczne. Jednorazowo basen jest w stanie pomieścić około 30 jednostek. Obiekt ten zaopatrzony został w punkt poboru wody i energii, punkt gastronomiczny, toaletę, prysznic, miejsce na grilla, parking oraz odbiór nieczystości płynnych z jachtu.
Zarządcą portu jachtowego jest Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej.

Port jachtowy Mönkebude
Nowocześnie urządzony port z miejscami do cumowania dla ok. 90 łodzi, dostępny dla stałych użytkowników i gości. Leży, osłonięty przed wiatrem, w południowej części Małego Zalewu.
Przystań Mönkebude to perła wioski rybackiej nad małym Zalewem Szczecińskim.
Za nowoczesne i rozbudowane wyposażenie uzyskała certyfikat żółtej fali i trzy niebieskie gwiazdki.
Dostępnych jest 90 koi o zanurzeniu 2,2 metra. Przy nabrzeżach jest serwis łodzi i silników, przyłącze prądu i wody oraz kanalizacja.
Do dyspozycji stacja benzynowa i możliwość dźwigów. Mönkebude znajduje się w pobliżu dużego obszaru leśnego Ueckermünder Heide i Parku Przyrody Zalewu Szczecińskiego.
Urozmaicona przyroda zaprasza do aktywności fizycznej. Piękne okolice można odkrywać na 600 km tras rowerowych i 400 km szlaków turystycznych.
Tuż obok portu znajduje się piękna piaszczysta plaża miejska z wypożyczalnią rowerów i leżaków.
Kolejną atrakcją jest rejs żaglówką historycznym Zeesenbootem, a także jednodniowa wycieczka do cesarskich łaźni Uznam.
W wiosce można skosztować świeżo złowionych ryb w różnych restauracjach.

Port Lotniczy Szczecin-Goleniów
Dworzec PKP Port Lotniczy Szczecin Goleniów - odjazdy, przyjazdy, informacje

Port miejski w Ueckermünde
Ten najważniejszy port Małego Zalewu leży nad rzeką Wkrą, przed mostem zwodzonym i rozwidleniem Kanału Köhna.
Port miejski w Ueckermünde położony jest w samym sercu zabytkowego starego miasta, dzięki czemu najważniejsze atrakcje, restauracje, kawiarnie i sklepy znajdują się zaledwie kilka kroków od nabrzeża. To miejsce łączy żeglarski klimat z urokiem historycznej zabudowy, tworząc wyjątkową przestrzeń do spacerów i wypoczynku.
Wzdłuż obu brzegów rzeki Uecker powstały wygodne, dostępne dla wszystkich promenady, które zachęcają do spokojnych przechadzek i podziwiania portowego życia. Liczne ławki i tarasy restauracyjne pozwalają obserwować cumujące jednostki oraz działający kilka razy dziennie most zwodzony, będący jedną z ciekawszych atrakcji miasta.
W pobliżu portu znajduje się także zamek, będący symbolem Ueckermünde, w którym obecnie mieści się Muzeum Zalewu Szczecińskiego. Warto również zwrócić uwagę na zabytkowe domy szachulcowe, dawne spichlerze oraz kościół Mariacki. Miłośników aktywnego wypoczynku przyciągają miejscowy ogród zoologiczny oraz coroczna impreza żeglarska Haff-Sail, która każdego roku gromadzi liczne załogi i turystów. To miejsce idealne dla osób ceniących połączenie historii, nadmorskiej atmosfery i spokojnego wypoczynku.

Port w Starym Warpnie (Altwarp)
To najbardziej wysunięty na północny wschód port Niemiec, który jest także portem granicznym do sąsiadującej Polski. Jego lewostronna część jest używana przez spółdzielnię rybacką, mającą tu również punkt sprzedaży ryb.
Altwarp to malownicza dawna wioska rybacka położona nad Zalewem Szczecińskim, pomiędzy wodami zalewu a jeziorem Warper See. Znajduje się tu najbardziej na wschód wysunięty port Niemiec, z którego można podziwiać widoki na polski Nowe Warpno, a nawet wybrać się tam statkiem wycieczkowym.
Miejscowość otaczają rozległe lasy sosnowe, dębowe i olchowe, wrzosowiska oraz charakterystyczne śródlądowe wydmy, tworzące jeden z najpiękniejszych krajobrazów regionu Zalewu Szczecińskiego. Urok Altwarpu podkreślają tradycyjne domy rybackie oraz zabytkowy wiatrak holenderski, który funkcjonował jeszcze do połowy XX wieku.
To idealne miejsce dla osób szukających ciszy, bliskości natury i nadmorskiego klimatu. Podczas pobytu warto spróbować świeżych ryb serwowanych w lokalnych restauracjach oraz odpocząć na kameralnej plaży, ciesząc się spokojem i niezwykłą atmosferą tego wyjątkowego zakątka pogranicza.

Prom Kamp-Karnin
Prom z Kamp do Karnin jest przyjaznym dla środowiska promem pasażersko-rowerowym, który jest w pełni zasilany energią elektryczną. Prom zabiera rowery, wózki dziecięce, a także duże elektryczne wózki inwalidzkie i hulajnogi. Nie ma potrzeby zdejmowania sakw ale trzeba odpiąć przyczepkę rowerową. Miejsca dla 15 rowerzystów.
Prom wyrusza z Kamp o każdej pełnej godzinie od 10:00 do 17:00 a z Karnin co godzinę od 10:30 do 16:30. Rozkład jazdy obowiązuje od 01.05 do 04.10.2026 włącznie.
Opłaty:
Dorośli 7,00 €
Dzieci poniżej 14 lat 5,00 €
Przyczepka 6,00 €
Rower elektryczny 6,00 €
Pies 5,00 €
Zakup biletów w kasie na stoisku z przekąskami, a nie na pokładzie.
Aktualne informacje o przeprawie (w języku niemieckim):
https://reederei-peters.de/fahradfaehre-kamp-karnin/

Prom Nowe Warpno - Altwarp
Prom Nowe Warpno - Altwarp (Stare Warpno) kursuje od środy do niedzieli od 1 kwietnia do połowy października na trasie między miejscowościami przez wody zatoki nowowarpieńskiej, będącej częścią Zalewu Szczecińskiego. Kuter "Lutt Matten” obsługiwany jest przez niemieckiego przewoźnika/operatora. Istnieje możliwość zabrania rowerów na pokład.
Harmonogram (w języku niemieckim):
ütt-matten/
Cennik: Osoba dorosła 5 Euro/25 zł
Dziecko do 14 roku życia 2,5 Euro / 12,5 zł
Pies 2,5 Euro / 12,5 zł
Rower 5 Euro / 25 zł
Rower elektryczny 7.5 Euro / 37,5 zł
Rower tandem/cargo 10 Euro / 50 zł
Przez wypłynięciem należy zdjąć sakwy/torby z roweru
Aktualizacja 23.06.2026

Prom Ueckermünde-Kamminke
Przeprawa odbywa się od 1 maja do 4 października.
Harmonogram i cennik dostępny na stronie (w języku niemieckim):
https://reederei-peters.de/fahrradfaehre/

Promenada
Promenada biegnie wzdłuż brzegu Półwyspu Nowowarpieńskiego. Ma prawie kilometr długości, jest oświetlona i monitorowana, wzdłuż niej ustawiono tablice edukacyjne. Promenada została dostosowana do potrzeb osób z niepełnosprawnościami.
Promenada w Nowym Warpnie powstawała na przestrzeni kilku lat. Pierwszy etap budowy zakończono w roku 2013 - oddano wówczas do użytku 330 metrów promenady wraz z wieżą widokową usytuowaną na krańcu cyplu, nad Zatoką Nowowarpieńską. Powstały wtedy również dwa obiekty, w których aktualnie mieszczą się punkty gastronomiczne a także sklep z pamiątkami i akcesoriami wędkarskimi oraz kwiaciarnia. W ciągach spacerowych zagospodarowano miejsce z przeznaczeniem na szachy plenerowe i gry planszowe oraz obrotową rzeźbę leszcza. Przy głównym wejściu na promenadę, od ulicy Kościuszki znajduje się bezpłatny parking dla samochodów osobowych, z tej strony również umiejscowiona została plaża nad brzegiem Jeziora Nowowarpieńskiego. Dalsza część promenady rozciąga się w kierunku wschodnim, po południowej stronie cyplu. Etap drugi oddany do użytku na początku roku 2015 to 500- metrowy odcinek, wzdłuż którego ustawiono tablice edukacyjne przedstawiające słynnych żeglarzy. Całość jest oświetlona, monitorowana, wyposażona w kosze na śmieci i ławeczki a także dostosowana do potrzeb osób niepełnosprawnych. Nieopodal znajdują się pozostałe atrakcje turystyczne Nowego Warpna a wśród nich m.in.: starówka wraz z zabytkowym Ratuszem, ryglowymi zabudowaniami i odnowionymi kamienicami, kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, aleja żeglarzy czy też wioska żeglarska.

Promenada Gwiazd (Aleja Gwiazd)
Aleja Gwiazd powstała w 1996 r., podczas pierwszego Wakacyjnego Festiwalu Gwiazd. Najważniejszą jej częścią są kamienne płyty, w których przedstawiciele polskiej kultury zostawiają odciski dłoni. Obecnie jest ich ponad 100.
Aleja Gwiazd powstała w 1996 roku, podczas pierwszego Wakacyjnego Festiwalu Gwiazd. Inspiracją do jej stworzenia były światowej sławy miejsca poświęcone gwiazdom kinematografii - hollywoodzki Bulwar i Aleja Gwiazd w Cannes.
Od tego czasu każdego roku w lipcu, podczas kolejnych edycji Festiwalu, najbardziej zasłużeni polscy aktorzy oraz słynni przedstawiciele świata kultury pozostawiają odciski swych dłoni na pamiątkowych płytach. Obecnie znajduje się ich już znacznie ponad 100.
Wyjątkowego klimatu temu miejscu nadają także pomniki poświęcone wybitnym postaciom polskiego kina, w tym nieżyjącym już gwiazdom. Wśród tych upamiętnień m.in. ławeczka Gustawa Holoubka, pomnik Juliusza Machulskiego, w roli kasiarza Kwinty, oraz pomnik Krzysztofa Kolbergera.
W pobliżu Promenady Gwiazd, przy ul. Bohaterów Warszawy, znajduje się jedyne w Polsce Muzeum Figur Woskowych, gdzie m.in. można zobaczyć postacie wybitnych polskich aktorów w ich najsłynniejszych kreacjach, np. Daniela Olbrychskiego w roli Kmicica, czy Bogusława Lindę jako Franza Maurera.

Promenada w Świnoujściu
Promenada jest przedwojennym bulwarem, który rozdzielał plażę od dzielnicy uzdrowiskowej. Obecnie znajduje się już nieco w głębi lądu. Promenada obecnie łączy popołudniowy kawiarniany gwar z życiem nocnym. Wzdłuż promenady swoje miejsce znalazły liczne restauracje, ogródki piwne, lodziarnie, cukiernie oraz oceanarium. W sezonie letnim w muszli koncertowej odbywa się wiele imprez. Dodatkowego uroku dodają zadbane zabytkowe secesyjne budynki. W niektórych z nich znajdują się klimatyczne puby. Wzdłuż promenady znajdują się też ławki oraz ścieżka rowerowa. Z promenady można w kilku miejscach zejść bezpośrednio na plażę. Na całej długości promenady udostępniony został nieodpłatny Internet WI-FI.

Przeprawa Kopice - Trzebież
Przewozy turystów i rowerzystów  motorowym katamaranem pasażerskim o małym zanurzeniu, co pozwala dopływać do brzegu i oglądać urokliwe zakątki Zalewu. Wygodne tapicerowane kanapy zachęcą do relaksu i odpoczynku Odpinane osłony boczne pozwalają poczuć bryzę morską i opalać się w promieniach słonecznych. Zabieramy do 9-ciu pasażerów lub 6-ciu rowerzystów ze sprzętem. Przeprawa jest elementem szlaku rowerowego Blue Velo.
Rezerwacja przeprawy:   telefoniczna, mailowa, poprzez formularz na stronie.
Cennik:
Przewóz rowerzystów Trzebież - Kopice lub Kopice - Trzebież:
150 PLN + 10 PLN za każdy rower,
rower elektryczny 15 PLN,
przy więcej niż 4 rowerach 25 PLN za rower
Godzina wynajmu katamaranu: 200 PLN

Przeprawa promowa Centrum (Karsibór)
Przeprawa łączy części miasta położone na wyspach Uznam i Wolin. Promy samochodowe typu „Karsibór” kursują co kilkadziesiąt minut.
Przeprawa Promowa Centrum łączy dwie części Świnoujścia położone na wyspie Uznam i na Wyspie Wolin. Przeprawa Centrum do przewozu pojazdów z materiałami niebezpiecznymi, pnadnormatywnych oraz zaprzęgowych. Rozkład kursowania promu od dnia 1.05.2025 r.:
Harmonogram: Rozkład i informacje o promie
W przypadku braku pojazdów z materiałami niebezpiecznymi prom może przewozić pasażerów, w tym rowerzystów i inne pojazdy.

Przeprawa promowa Warszów
Przeprawę obsługują promy pasażersko-samochodowe typu „Bielik”, przystosowane do potrzeb osób z niepełnosprawnością.
Zasadnicza część miasta Świnoujście znajduje się na wyspach Wolin i Uznam. Aby dostać się do części miasta położonej na wyspie Uznam, należy skorzystać z przeprawy promowej.
Przeprawa Warszów obsługiwana jest przez promy pasażersko-samochodowe typu „Bielik”. Promy te dostosowane są do potrzeb osób niepełnosprawnych.
Promy normalnie kursują co 30 minut, od 25.03 ze względu na awarię co ok. 1h, prosimy o sprawdzanie informacji na zalinkowanej stronie.
Harmonogram: Rozkład kursowania promów

Przylądek Czterech Szkieletów
Przylądek tworzy pięć przystani kajakowych, zwanych zakątkami, położonych nad Zatoką Szkieletów. W każdym z nich zbudowano pomosty i wiaty. Dwa są dostępne tylko od strony wody, z pozostałych mogą korzystać także rowerzyści.

Przystań Jachtowa Gąsierzyno
To jedna z najmniejszych przystani na Zachodniopomorskim Szlaku Żeglarskim, może w niej zacumować 10 jednostek. Udostępnia przyłącza energetyczne, są tu także miejsca do rekreacji i pole namiotowe.
Jedna z najmniejszych przystani na Zachodniopomorskim Szlaku Żeglarskim – publiczne miejsce postojowe. Może tu zacumować 10 jednostek. Na terenie przystani znajduje się energia elektryczna, woda, wiata z ławkami i miejsce na ognisko. Jest dużo zieleni, teren jest dobrze utrzymany, oświetlony i monitorowany. Przystań nie jest wyposażona w toalety. Przystań w Gąsierzynie to dobre miejsce na kilkugodzinny postój podczas podróży. Nie jest to typowa marina ze wszystkimi oczekiwanymi wygodami ale na pewno doskonałe miejsce na biwakowanie w otoczeniu pięknej przyrody. A co najważniejsze – postój w Gąsierzynie jest bezpłatny. Podejście do przystani jest dobrze oznakowane. Na przystani dostępne są: prąd, woda pitna, pole namiotowe.

Przystań Jachtowa Kopice
Przystań działa w sezonie wakacyjnym, ale z pomostów można korzystać również po jego zakończeniu. Głębokość zanurzenia dla jednostek wynosi zaledwie 0,5 m. Marina nie zapewnia dostępu do prądu, wody czy sanitariatów. Działa przy niej pole namiotowe.
Przystań funkcjonuje sezonowo – od czerwca do końca wakacji. Poza tym okresem pomosty są nadal dostępne dla wodniaków. Sama marina składa się z dwóch basenów, które mogą pomieścić blisko 40 niedużych jednostek. Uwaga! Głębokość zanurzenia – maksymalnie 0,5 metra. Po drodze trzeba uważać na mielizny. Basen portowy nie jest zbyt spokojny, trzeba liczyć się z silnymi zachodnimi wiatrami. Na przystani nie skorzystamy z sanitariatów, nie zatankujemy wody i nie podładujemy akumulatorów. To raczej miejsce chwilowego postoju. Na przystani dostępne są: slip, parking, pole namiotowe.

Przystań na Kanale Młyńskim Stepnica
W marinie może zacumować nawet 200 jachtów. Postój jest bezpłatny. Kanał Młyński ma 800 m długości, a jego szerokość sięga w niektórych miejscach do 20 m.
Przystań jest urokliwym i spokojnym miejscem, osłoniętym od wiatrów. To bezpieczny, przyjazny i zielony port, oraz co najważniejsze – bezpłatny. Kanał ma blisko 800 metrów długości i od 12 do 20 metrów szerokości. Im dalej w głąb, tym bardziej wąsko. Trzeba uważać przy końcu kanału gdyż nad nim przebiega przewód energetyczny. Cumuje się tutaj burtą do nabrzeża. Nabrzeże po jednej stronie wyposażone jest w przyłącza wodne i energetyczne. Nad brzegiem kanału ustawiono ławki i latarnie. Uroku temu miejscu dodaje droga z bruku kamiennego. W marinie może zacumować nawet 200 jachtów.

Przystań Ośrodka Sportu i Rekreacji w Goleniowie Lubczyna
Przystań położona w północnej części jeziora Dąbie. Umożliwia dostęp do prądu, wody i internetu. Żeglarze mogą także skorzystać z przestrzeni rekreacyjnych i parkingu.
Port jest dość dobrze osłonięty od wiatru, dostępny dla jednostek o niewielkim zanurzeniu. Wpływając do portu, należy trzymać się wyznaczonego toru i uważać na mielizny. Przystań należy do Ośrodka Sportu i Rekreacji w Goleniowie, są to trzy baseny, które łącznie mogą pomieścić ponad 70 jednostek. W Lubczynie w dwóch basenach cumuje się przy betonowych nabrzeżach, w jednym są także pontony typu wojskowego. Jest dostęp do sanitariatów, wody, prądu, internetu. Przy przystani znajduje się parking. Na przystani dużą część przestrzeni stanowią tereny zielone, na których można przyjemnie spędzić wolny czas. Marina w Lubczynie dysponuje także specjalnym kręgiem piknikowym – to idealne miejsce na grilla i ognisko. W marinie można wyczarterować jacht, wypożyczyć kajak czy rower wodny.

Przystań w Wolinie

Przystanek Cafe Wołczkowo
PRZYSTANEK Cafe to nietuzinkowe miejsce z klimatem, o którym słychać nie tylko w Wołczkowie i Szczecinie. Wieść niesie o wybornych wypiekach słodkich i wytrawnych, które wytwarzane są na miejscu przez Annę i Martę, mamę i córkę.
Przystanek znajduje się bezpośrednio przy ścieżce rowerowej, oferując miły odpoczynek np przy śniadaniu, wyśmienitej kawie. Podczas upałów można się nawodnić wspaniałym ekologicznym izotonikiem albo zjeść gałkę wybornych naturalnych lodów rzemieślniczych. Ogródek, półka z książkami i planszówkami to miły przystanek w PRZYSTANKU na trasie rowerowej.

Puszcza Goleniowska
Puszcza Goleniowska to obszar chroniony programem Natura 2000 o powierzchni 25039ha, położony na terenie ogromnego kompleksu leśnego pod tą samą nazwą.
Puszcza Goleniowska należąca do wspomnianego powyżej programu to tereny leśne, zmienione pod wpływem działalności człowieka jednak mimo tego prezentujące bardzo wysoką wartość przyrodniczą m.in. ze względu na dobrą kondycję drzewostanów. W lasach tej części Puszczy Goleniowskiej dominują sosny, jednak można również natrafić na pozostałości lasów liściastych (głównie bukowych i dębowych).
Głównym celem ochrony tego rejonu w ramach programu Natura 2000 są ostoje ptasie w których bytuje 36 gatunków ptaków z Załącznika I Dyrektywy Ptasiej oraz 17 gatunków z Polskiej Czerwonej Księgi. Na szczególną uwagę zasługują ostoje lęgowe bielika. Poza tym można tu spotkać kanię czarną i rudą oraz podróżniczka - wszystkie objęte są ścisłą ochroną gatunkową.

Ratusz Czerwony
Ratusz Nowy, zwany inaczej Ratuszem Czerwonym, powstał w 1879 r. Swoją konstrukcją nawiązuje do stylu gotyckiego. Obecnie pełni rolę siedziby dla wielu urzędów, m.in. Urzędu Morskiego.
Ratusz Nowy zwany także Ratuszem Czerwonym został wzniesiony w latach 1875 – 1879 według projektu szczecińskiego radcy Konrada Kruhla. Obiekt nawiązuje do stylu gotyckiego. Budowla została wzniesiona na skarpie, na planie prostokąta. Przy narożnikach i w centralnej części po stronie pl. Batorego znajdują się ryzality. Od wschodniej strony znajduje się taras i dwubiegowe schody – całość miała podkreślić funkcje reprezentatywne budowli.
Wejście od zachodu ozdobione jest arkadowym portykiem i rzeźbami na filarach, które symbolizują „Przemysł”, „Rolnictwo”, „Żeglarstwo” i „Wiedzę”. Obiekt jest zdobiony także balkonami i wieżyczkami. Wewnątrz obiektu odnajdziemy sklepienie krzyżowo-żebrowe. W budynku odnajdziemy także herb Szczecina z 1660 roku, który do Czerwonego Ratusza został przeniesiony ze starego ratusza. Budynek był siedzibą zarządu miasta do 1945 roku.
Dziś w budynku Czerwonego Ratusza mieszczą się m.in. Urząd Morski, Polska Izba Handlu Zagranicznego, Rada Morska przy Sądzie Wojewódzkim, Biuro Projektowe Budownictwa Morskiego, Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej.
Budynek ratusza został wpisany na wojewódzką listę zabytków w czerwcu 1993 roku.

Ratusz w Świnoujściu
Powstały w 1809 r. budynek jest jednym z najstarszych w Świnoujściu. Dawniej był siedzibą władz miasta, dziś znajduje się w nim Muzeum Rybołówstwa Morskiego.
Ratusz zbudowano w latach 1805-1809. Jest to jedna z najstarszych budowli w Świnoujściu. Budynek trzykondygnacyjny z dachem naczółkowym, na który umieszczona jest sygnatura z galeryjką. W przeszłości budynek był siedzibą władz miejskich Świnoujścia. Aktualnie w dawnym ratuszu znajduje się Muzeum Rybołówstwa Morskiego. Przy wejściu do muzeum znajduje się herb Świnoujścia. Na jednej z ścian budynku znajduje się tablica upamiętniająca przyłączenie Świnoujścia do Polski.

Ratusz w Wolinie
Neogotycki ratusz z 1881 r. jest obecnie siedzibą Urzędu Miasta Wolin. Dawniej w tym miejscu istniał klasztor sióstr cysterek.
Ratusz w Wolinie wybudowany został w latach 1880-1881, w stylu neogotyckim. Wzniesiony został na miejscu zamku książęcego oraz późniejszego klasztoru cysterek. Obecnie znajduje się tutaj Urząd Miejski.

Rejsy statkiem pasażerskim m/s Chateaubriand
Rejsy wycieczkowe statkiem pasażerskim m/s Chateaubriand w Świnoujściu odbywają się z przewodnikiem na trasie 24 km. Rejsy trwają 2 godziny. W czasie rejsu poznać można m.in.: tor wodny do Szczecina, port Marynarki Wojennej, Kanał Mieleński, starą Świnę, krajobrazy krainy 44 wysp, rezerwat ptactwa wodnego, historyczne miejsca z okresu II wojny światowej, terminal promów morskich, Morską Stocznię Remontową, latarnię morską, Fort Gerharda i Fort Anioła, falochron, "Stawę Młyny", Basen Północny, oraz stację pilotów.

Rektorat Uniwersytetu Szczecińskiego
Obecny gmach Rektoratu US został zaprojektowany przez radcę budowlanego Rönnebecka w 1885 roku. Budynek powstawał w latach 1886-1888. Obiekt został wzniesiony z powodu przepełnionego gimnazjum przy dzisiejszej ul. Wielkopolskiej 14. Budowla była pierwszym obiektem, który stanął przy niewiele wcześniej wytyczonej ulicy.
Nad głównym wejściem do nowego budynku „König Wilhelm Gymnasium” utworzono wgłębienie w kształcie muszli, w którym znajdowało się popiersie króla Wilhelma. Do naszych czasów przetrwała jedynie muszla. Na elewacji budynku znajdują się dwie łacińskie sentencje: „uczymy się nie dla szkoły, lecz dla życia” i „w zdrowym ciele, zdrowy duch”.
W 1944 roku podczas alianckich nalotów budynek został zbombardowany. Po zakończeniu wojny obiekt odbudowano. Po remoncie znacznie uproszczono konstrukcję dachu. Budynek został wzniesiony z czerwone cegły.
Do dziś zachowały się oba dawne budynki gimnazjum – obecnie przy ul. Wielkopolskiej 14 mieści się Zespół Szkól Specjalnych. A w budynku przy al. Jana Pawła II 22a kolejno znajdowały się: szkoła podstawowa, Państwowy Zakład Wychowawczy dla dzieci Głuchych, Wydział Wychowania Fizycznego Studium Nauczycielskiego, Instytut Kultury Fizycznej Wyższej Szkoły Pedagogicznej, Wydział Nauk Przyrodniczych Uniwersytetu Szczecińskiego i od 1995 roku, po gruntownym remoncie Rektorat Uniwersytetu Szczecińskiego.
Budynek został wpisany na wojewódzką listę zabytków w marcu 2003 roku.

Remont Estakady Pomorskiej
Trwa remont Estakady Pomorskiej. Możliwe miejscowe utrudnienia i objazdy. Prosimy o ostrożność.
Aktualizacja 13.07.2026.

Rezydencja 5 Dębów
Rezydencja 5 Dębów wita Państwa w urokliwym miejscu nad polskim morzem, gdzie nie tylko można spędzić wakacje nad morzem, ale również każdy wyjazd urlopowy, czy weekendowy wypad nad morze, niezależnie od pory roku spędzić czas w ciszy spokoju i rodzinnej atmosferze. Położenie pośród wiekowych dębów, których energia przywraca siły, stanowi wymarzone miejsce wypoczynku, daje naszym gościom nie tylko upragniony spokój i komfort, lecz również idealne warunki do regeneracji sił. Zapewniamy, że dołożymy wszelkich starań, abyście Państwo czuli się u nas jak u siebie w domu.
Ośrodek położony jest blisko plaży, niespełna 200m od wejścia na plażę - "Wejście G", blisko centrum, ale jednocześnie w cichej i spokojnej części Międzyzdrojów, niezakłócanej przez bliskość dyskotek.  Do Państwa dyspozycji jest ogrodzony teren pełen zieleni, z charakterystycznymi 5 wiekowymi dębami z dębem „Wojtkiem” na czele. Wnętrza o wysokim standardzie w nowo wybudowanym obiekcie, komfortowe, pełne ciepła pokoje stworzone są z myślą o turystach pragnących wypoczywać blisko morza w cichym i przytulnym otoczeniu. Wszystkie pokoje z balkonem, z toaletą z kabiną prysznicową, lodówką, TV oraz z dostępem do internetu przez Wi-Fi.
Na terenie Rezydencji znajduje się parking na samochody i rowery (z możliwością wypożyczenia jednośladów), oraz miejsce do biesiadowania pod chmurką, z grillem do dyspozycji naszych Gości. Takim miejscem mogą się pochwalić tylko nieliczne hotele w Międzyzdrojach.
Dla naszych najmłodszych gości przygotowaliśmy przy jadalni kącik zabaw z masą zabawek i dużym ekranem, na którym mnożna oglądać bajki, a na zewnątrz placyk zabaw z dużą trampoliną, piaskownicą, "małpim gajem": huśtawkami, drabinkami i zjeżdżalnią.
Zapraszamy !! Najlepsze miejsce na wczasy nad morzem.

Rezydencja Familia
Zapraszamy Państwa do odwiedzenia nowoczesnego obiektu wypoczynkowego Rezydencja Familia, położonego w zacisznej i malowniczej części Świnoujścia, z dala od zgiełku i tłumu turystów.
Oferujemy komfortowy wypoczynek w 45 pokojach 1, 2, 3 i 4 osobowe i pokoje studio. Dla rodzin proponujemy również 11 apartamentów wyposażonych w jedną lub dwie sypialnie oraz pokój dzienny z aneksem kuchennym.
Każdy pokój posiada Smart TV z dostępem do szerokopasmowego internetu, który jest bezpłatny, łazienkę oraz balkon. Gustowna i elegancka aranżacja wnętrz, utrzymana w stonowanej kolorystyce umili Państwu wypoczynek.
Naszym Gościom zapewniamy smaczne i urozmaicone śniadania w formie bufetu szwedzkiego. Zapewniamy możliwość skorzystania z płatnego podziemnego, zamykanego i monitorowanego garażu a dla rowerzystów udostępnione są dwa pomieszczenia do przechowywania rowerów, z możliwością ładowania baterii oraz dokonania drobnych napraw.
W recepcji można zapoznać się z trasami rowerowymi województwa Zachodniopomorskiego i Meklemburgi-Pomorze Przednie, atrakcjami turystycznymi obszaru 44 wysp i szlakami turystycznym odpowiadającymi każdemu poziomowi trudności.
Do dyspozycji Gości oddajemy przestronną jadalnię, bar, kącik zabaw dla dzieci, wygodne lobby oraz siłownię do ćwiczeń kardio.
Naszym wielkim atutem jest również piękny, zadbany ogród z uroku którego z chęcią korzystają nasi Goście, także Ci najmłodsi.
Dojście do piaszczystej plaży zajmuje zaledwie 5 minut spacerem. Nasz ośrodek to doskonałe miejsce na spędzenie niepowtarzalnych wczasów nad morzem.
Nadmorska bryza i zieleń wokół naszego obiektu zapewnią Państwu wymarzony relaks i wypoczynek.
Serdecznie zapraszamy wszystkich rowerzystów i zachęcamy do obserwowania Nas na portalach:
www.instagram.com/familia_swinoujscie/?hl=pl
www.facebook.com/FamiliaSwinoujscie
https://x.com/Familia_Swino

Rowerowy Sprzedaż Serwis Części Sebastian Rosik

Rowerujemy

Ruiny dawnej fabryki benzyny syntetycznej
Fabryka powstała rok przed wybuchem II wojny światowej. Produkowano w niej benzynę syntetyczną, pozyskiwaną z węgla, na potrzeby niemieckiej armii. Na terenie fabryki organizowane są bezpłatne wycieczki z przewodnikiem.
Fabryka benzyny syntetycznej - Hydrierwerke Pölitz powstała w 1938 roku. Produkowano tutaj paliwo płynne z węgla (benzynę syntetyczną) na potrzeby niemieckiej armii. W 1944 roku zajmowała obszar 1500 hektarów w tym 200 hektarów zwartej infrastruktury technicznej, z której do dziś przetrwało w różnym stanie kilka charakterystycznych budowli. Najbardziej rozpoznawalną jest elewator węglowy służący do przechowywania półfabrykatów i produkcji benzyny. Widoczne są również szkielety hal produkcyjnych. Przetrwały naziemne bunkry przeciwlotnicze oraz bunkry typu Splitterschutzzelle kształtem zbliżone do jajka, przeznaczone dla jednej osoby oraz typu Westermann w kształcie cylindra zakończonego spiczastą betonową czapą. Napotkać można także zespoły silosów czyli zbiorników na paliwo. Wszystko to ukryte w gęstwinie drzew i krzewów. Niektóre miejsca są bardzo trudno dostępne i niebezpieczne. Jest tu sporo gruzów, kamieni i wystających z ziemi metalowych czy żeliwnych fragmentów, dlatego też odradza się zwiedzanie ruin fabryki na własną rękę. W każdą sobotę o godzinie 13:00 organizowana jest bezpłatna wycieczka z przewodnikiem, podczas której zwiedzić można fabrykę, zejść do podziemi, a także obejrzeć wystawy stałe w siedzibie stowarzyszenia.

Ruiny klasztoru augustianów
Powstanie klasztoru w XIII w. związane jest z pojawieniem się na tych terenach ojców augustianów. W XVI w., po reformacji budynek przestał pełnić funkcję sakralną i zaczął popadać w ruinę. Jego pozostałości są dziś dostępne do zwiedzania.
Ruiny klasztoru augustianów w Policach-Jasienicy to zabytek, który przypomina o pięknej historii tychże terenów. Obiekt ten stanowi jeden z najpiękniejszych zabytków średniowiecznej architektury klasztornej na Pomorzu Zachodnim. Jego powstanie związane jest z obecnością Augustianów – zakonników sprowadzonych na te ziemie w połowie XIII wieku. Dzięki ich działalności podmokłe do tego czasu okolice nad rzeką zostały zagospodarowane, a Gunica uregulowana. Mnisi wybudowali tutaj młyn, zajmowali się hodowlą owiec i świń, a także uprawiali chmiel i byli w posiadaniu kilku karczm. Mieli oni także do dyspozycji drewniany kościół wybudowany pod koniec XIII wieku, który został później przez nich przebudowany. Sam klasztor powstał w wieku XIV. Na zabudowania klasztorne składały się z dwa dwukondygnacyjne skrzydła i kościół, tworząc razem dziedziniec otwarty ku zachodowi. Do czasów współczesnych zachowały się pierwotne założenia budowli w stylu gotyckim z murami obwodowymi na skrzydle południowym i wschodnim do pierwszego piętra oraz pomieszczenia piwniczne. Podczas reformacji w XVI wieku jasienicki klasztor przestał spełniać swoje dotychczasowe funkcje i przybrał świecki charakter. Pod koniec XVII wieku zaczął popadać w ruinę. W połowie wieku XX rozebrano górne kondygnacje. Dziś teren wokół kościoła i ruin klasztornych jest zadbany i uporządkowany. Niebezpieczne miejsca są zabezpieczone. Wnętrza budowli są zarośnięte krzewami i inną  dziką roślinnością, lecz obiekt jest dostępny dla zwiedzających i dokładne obejrzenie ruin jest możliwe. Zachowane ozdobne łuki okienne i arkady doskonale uwidaczniają styl, w którym klasztor został wybudowany. Wokół rozciąga się teren przykościelny. Ruiny klasztoru dostępne są dla każdego zwiedzającego. Część obiektu dostępna jest z zewnątrz, do pozostałych zachowanych elementów dostać można się od podwórza kościelnego. Bardzo często to piękne miejsce wykorzystywane jest jako tło różnego rodzaju plenerowych sesji zdjęciowych. Od kilku lat, pod koniec wakacji letnich tuż obok kościoła, w sąsiedztwie ruin odbywa się Jarmark Augustiański – cykliczna impreza mająca na celu kultywowanie kultury dawnej, a szczególnie okresu średniowiecza. Od niedawna w ruinach klasztoru w Wielką Sobotę odbywa się także inscenizacja Misterium Męki Pańskiej. Świątynia znajdująca się w sąsiedztwie jest doskonale widoczna z drogi, wzniesiona jest bowiem na podwyższonym terenie. Ruiny klasztoru zaś ukryte są nieco głębiej.

Rynek miejski w Usedom

Rzeka Płonia
Pod względem swoich walorów przyrodniczych oraz krajobrazowych, rzeka Płonia jest porównywana do Drawy, jednego z najpiękniejszych szlaków kajakowych w Europie i ma wiele z nią wspólnego, chociażby przelewanie się przez dużą ilość wielkich jezior (wystarczy wspomnieć, że jezioro Miedwie, przez które Płonia przepływa, jest zaliczane do największych jezior Polski).
Na rzece Płoni również przebiega szlak kajakowy o długości 65 km, rozpoczynający się od Niepołcka (most na drodze z Barlinka do jeziora Płoń). Szlak należy do łatwiejszych, choć trzeba się nastawić na momenty spływu, w których trzeba będzie przenieść kajak (zwłaszcza przy niższych stanach rzeki). Cała trasa przewidziana jest na 6 dni spływu, natomiast dla bardziej doświadczonych kajakarzy, pokonanie całego szlaku nie powinno zająć więcej niż 3 dni. Niestety, ale infrastruktura biwakowa dla uczestników spływów jest uboga, co znacznie ogranicza m.in. organizację większych spływów. Warto się zatrzymać w Kołbaczu, by zwiedzić budowle cystersów. Należy wspomnieć o roli zakonu w historii rzeki – cystersi sprowadzili się do Kołbacza w XII w. i na prawie 200 lat podpiętrzyli rzekę, co spowodowało powstanie żyznych ziem, nawożonych osadami rzecznymi. Później rzekę przekopano, powodując w dolnym odcinku obniżenie jej koryta.
Wiele osób ceni sobie spokój i ciszę, która nad rzeką jest przerywana tylko szelestem szuwarów i śpiewem okolicznego ptactwa. W wodach Płoni wędkarze znajdą wiele okazów ryb, zwłaszcza w jej dolnym biegu (poniżej jeziora Miedwie). Wśród takich gatunków, jak węgorz, kleń, szczupak, jaź, białoryb, pstrąg potokowy, można spotkać również suma oraz objętą całkowitą ochroną gatunkową kozę.
Płonia jest rzeką o wysokiej klasie czystości, ze spokojnym nurtem i  praktycznie przezroczystą taflą wody, która umożliwia podziwianie wielu okazów ryb i roślinności. Dno o charakterze piaszczysto-mulistym, porośnięte łagodnie falującymi wodnymi trawami, zbocza brzegów stosunkowo wysokie (90cm), porośnięte lasami. Wyjątkowości tej rzece i jej łagodności nadaje fakt ilości jezior, na jakie rzeka natrafia w swojej wędrówce. Dzięki nim rzeka nie wzbiera na wiosnę ani nie ma ogromnych spadów latem, zachowując swoją w miarę stałą linię brzegową.

Rzeźba przy promenadzie
Wolin to miasteczko pełne atrakcji turystycznych. Bez wątpienia należą do nich rzeźby, które możemy podziwiać w różnych częściach miasta. Do takich należą m.in.: rzeźba Światowida czy rzeźba woja na Rynku. Ciekawą jest również rzeźba znajdująca się przy promenadzie - dzieło z kamienia symbolizujące wznoszącego się ptaka.

Rzeźby na rynku w Wolinie
Wolin to legendarna stolica Wikingów, miasto bogate w atrakcje nawiązujące go historii Wikingów. Niedawno na wolińskim Rynku pojawiła się drewniana rzeźba przedstawiająca woja. Pokaźnych rozmiarów mężczyzna w zbroi, wsparty na mieczu, stoi na straży miasta, jednocześnie też budzi zaciekawienie. To swoiste zaproszenie do odwiedzin w Wiosce Wikingów.

Rzeźby przy pałacu w Karsznie
Wszystkie rzeźby przy pałacu wykonane są z drewna. Nie posiadają żadnego wspólnego motywu, wszystkie stanowią realizację nieskrępowanej wizji artystycznej ich twórców. Są to zarówno postaci ludzkie, zwierzęce, jak i abstrakcyjne przedstawienia. Wszystkie dzieła stanowią rezultat artystycznych plenerów, jakie regularnie organizowane są w pałacu.

Sala Księcia Bogusława X Zamek Książąt Pomorskich w Szczecinie (wejście B)
Zamek składa się ze Skrzydła Północnego, Południowego, Wschodniego, Środkowego, Zachodniego i Menniczego , a ponadto Wieży Zegarowej, Więziennej i Dzwonów. Centralnym Placem na Zamku jest Duży Dziedziniec. W zamku można oglądać m in. sarkofagi Książąt Pomorskich i oryginalne mapy Szczecina,  pochodzące z różnych okresów historycznych.
Do zwiedzania udostępnionych jest wiele sal wystawowych, zwłaszcza w Skrzydle Północnym Barnima III. Osoby nie lubiące zwiedzać w konwencjonalny sposób z pewnością zaciekawi Sala Czarownic, gdzie wyświetlana jest prezentacja multimedialna w mrocznej scenerii, opowiadana przez Sydonię von Borck. Kobieta nieszczęśliwie zakochana w jednym z książąt Pomorskich, spalona na stosie opowiada w niej o klątwie ciążącej  na rodzie Gryfitów.
Interesującym miejscem na Zamku, jest Wieża Zegarowa na której znajduje się zegar z maszkaronem. Na jego wąsach oparte są wskazówki. Innymi wartymi uwagi punktami jest m in. pomnik Ottona z Bambergu znajdujący się w Wieży Dzwonów, przy wejściu na Duży Dziedziniec.
Na terenie zamku znajduje się informacja turystyczna, gdzie zasięgnąć można wszystkich niezbędnych informacji pomocnych w procesie zwiedzania. Wiele atrakcji w zamku jest dostępnych dla niepełnosprawnych.

Samoobsługowa stacja naprawy rowerów

Samoobsługowa stacja naprawy rowerów
Stacja znajduje się przy wejściu do supermarketu budowlanego.

Samoobsługowa stacja naprawy rowerów
Samoobsługowa stacja naprawy rowerów oraz ławka solarna z darmowym wifi i ładowarkami USB + indukcyjną.

Stacja zlokalizowana jest przy wjeździe z ulicy na parking wielopoziomowy centrum handlowego.

Ścieżka na plaży Ueckermünde
Kto odgadnie bajkowe postacie?
Jeśli jesteś w drodze na plażę i korzystasz z naszej pięknej ścieżki plażowej, rzeźby przyciągną Twój wzrok tuż za historycznym mostem zwodzonym. Zamiast wycinać drzewa i sadzić nowe, w pnie drzew tchnięto nowe życie. Powstały różne postacie z bajek, które można odgadnąć w drodze na plażę. Ścieżka rowerowa i piesza jest bardzo sielankowa, po poszczególnych stronach znajdziemy małe strumyki, a także rozległe łąki, na których można obserwować różne zwierzęta lub po prostu słuchać ich odgłosów. Wzdłuż ścieżki znajdują się również ławki do odpoczynku.

Ścieżki - wypożyczalnia rowerów elektrycznych i sprzętu rowerowego
Świadczymy usługi wyłącznie dowozu bez stałej lokalizacji w 2025 r.

Serwis Rowerowy Allbike
„Jeździsz po to by widzieć i czuć świat”
„Sam zadbasz o rower – my nauczymy Cię jak.”
Allbike jest nie tylko serwisem, ale centrum wiedzy i wsparcia dla każdego rowerzysty.
Skupia się na edukacji codziennych użytkowników i pasjonatów turystyki rowerowej, aby mogli samodzielnie wykonywać podstawowe naprawy i regulacje, a jednocześnie korzystać z serwisu Allbike przy bardziej zaawansowanych interwencjach wymagających narzędzi, wiedzy i autoryzacji producentów.

Skatepark w Trzebieży
Betonowy skatepark w Kompleksie Rekreacyjno-Plażowym w Trzebieży nad Zalewem Szczecińskim stanowi nie lada atrakcję dla miłośników jazdy na deskorolce, rolkach czy rowerach wyczynowych, z której można skorzystać wypoczywając w tej miejscowości. Obiekt sportowy o nawierzchni betonowej i o wymiarach 25x40 m przyciąga wielu skate’owców, ale także miejscowych i turystów nie tylko ze względu na profesjonalność obiektu, ale otoczenie, w którym został on wybudowany. Trzebieski skatepark wyposażony jest w takie elementy, jak m.in.: Platforma z quarterami, Bank Ramp,  Platforma z jumboxem i wiele innych. Skatepark nie jest odseparowany ogrodzeniem, a bezpłatny dostęp do niego mają wszyscy zainteresowani.

Sklep i serwis rowerowy Bike Team

Sklep rowerowy Synkros
W branży rowerowej jesteśmy od 1999r.
Jesteśmy pasjonatami kolarstwa górskiego,szosowego.
Naszą pasję życiową połączyliśmy z praktyczną sferą życia otwierając sklep.
Mieścimy się w Szczecinie przy ul. 5 Lipca 38/2, tel. (91)48-61-280.
Od początku działalności zajmujemy się sprzedażą części rowerowych, rowerów oraz serwisem.
Naszym głównym celem jest zadowolenie klientów, dlatego dokładamy wszelkich starań aby nasza obsługa była na najwyższym poziomie.

Spa Bagiński & Chabinka
Ośrodek Wypoczynku i Odnowy Biologicznej Spa Bagiński & Chabinka jest jednym z największych obiektów Spa w Międzyzdrojach.
Pobyt w naszym ośrodku jest idealnym rozwiązaniem dla osób, które szukają odpoczynku z dala od zgiełku codzienności, a jednocześnie nie chcą rezygnować z bogatej oferty turystyczno-rekreacyjnej jaką dysponuje kurort Międzyzdroje. Obiekt znajduje się w urokliwym miejscu, jedynie 150 metrów od morza, otoczony jest drzewami i pasem nadmorskiej zieleni. Bliskość Wolińskiego Parku Narodowego sprawia, iż jest to obszar o szczególnych walorach nie tylko przyrodniczych, ale także i mikroklimatycznych.
Dla naszych Gości oddajemy do dyspozycji 72 pokoje, z czego 56 to pokoje dwuosobowe o powierzchni 23m2, a pozostałe 16 to pokoje dwuosobowe typu Deluxe o powierzchni 30m2. Pokój typu Deluxe składa się z sypialni z dwoma oddzielnymi łóżkami i aneksu dziennego z rozkładaną sofą.
Na terenie naszego obiektu znajduje się restauracja oraz Cocktail Bar. Zapraszamy na posiłki w formie bufetu, dania z karty, pyszne ciasta własnego wypieku oraz aromatyczne kawy i orzeźwiające drinki.
W ramach pobytu, do dyspozycji naszych Gości oddajemy nowoczesny basen o wymiarach 6 m na 12 m i głębokości 130 cm. Basen posiada wodne hydromasaże oraz fontannę wodną. W strefie wypoczynku na Gości czekają komfortowe leżaki. Dopełnieniem kompleksu jest przestronne jacuzzi. Z basenem sąsiadują pomieszczenia łaźni parowej i sauny.

Średniowieczne mury obronne
Pierwotne mury powstały w XIV i XV w. W wieku XVII zostały rozebrane, a później odbudowane na nowo. Ich fragmenty można zobaczyć w północno-wschodniej części Wolina.
Powstały w XIV i XV wieku system umocnień wokół miasta składał się z murów obronnych oraz wysuniętych przed nie pięciu bastionów. Rozbudowa fortyfikacji trwała do XVII wieku, następnie zostały one zlikwidowane i ponownie odbudowane w roku 1710.
Fragmenty najstarszych murów znajdują się w północno-wschodniej części miasta. Mają wysokość trzech metrów, długość około 50. Zbudowane są z kamienia, charakteryzują się niejednolitą konstrukcją.

Stacja Goleniów
Dworzec kolejowy położony w pobliżu dworca PKS oraz galerii handlowej. Zatrzymują się tu pociągi jadące do Szczecina, Kamienia Pomorskiego, Świnoujścia i Kołobrzegu.
Dworzec kolejowy Goleniów znajduje się przy placu Józefa Piłsudskiego, na samym końcu głównej ulicy - ul. Konstytucji 3 Maja. W pobliżu dworca znajduje się Galeria Handlowa Mini Park, postój taksówek, Dworzec PKS oraz przystanek busów.
Na stacji kolejowej w Goleniowie zatrzymują się pociągi osobowe kursujące na trasach Szczecin Główny - Świnoujście, Szczecin Główny - Kamień Pomorski, Szczecin Główny - Kołobrzeg/Koszalin.
Dworzec PKP Goleniów - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stacja Kliniska
Dworzec PKP Kliniska - odjazdy, przyjazdy, informacje >> KOLEO

Stacja kolejowa Świnoujście
Stacja położona w dzielnicy Warszów na wyspie Wolin, w prawobrzeżnej, przemysłowej części miasta, w pobliżu przeprawy promowej do centrum oraz dworca autobusowego.
Dworzec PKP Świnoujście - odjazdy, przyjazdy, informacje >> KOLEO

Stacja Międzyzdroje
Dworzec PKP Międzyzdroje - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stacja naprawy rowerów Szczecin ul. Niepodległości

Stacja naprawy rowerów Wolin

Stacja Rokita
Dworzec PKP Rokita - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stacja Świnoujście Centrum
Jednoperonowa stacja na wyspie Uznam. Odjeżdżają z niej pociągi kolei niemieckich. Stacja leży w lewobrzeżnej części miasta i nie ma połączenia z polską siecią kolejową.
Stacja kolejowa Świnoujście Centrum znajduje się po polskiej stronie wyspy Uznam, przy Osiedlu Posejdon.
Na stacji kolejowej Świnoujście Centrum znajduje się jeden peron. Stanowi on przedłużenie linii kolejowej od przystanku Ahlbeck Grenze.
Widok ogólny na dworzec kolejowy wraz z otoczeniem zielonym.

Stacja Szczecin Dąbie
Dworzec Szczecin Dąbie powstał zaledwie trzy lata po dworcu głównym – w 1846 r. Jest największą stacją w prawobrzeżnej części miasta.
Dworzec kolejowy Szczecin Dąbie zlokalizowany jest w prawobrzeżnej dzielnicy Szczecina, Dąbie, przy ul. Stacyjnej.
Dworzec kolejowy Szczecin Dąbie jest największą stacją w prawobrzeżnej części Szczecina. Powstał w 1846 roku, podczas budowy linii kolejowej Szczecin Główny - Stargard Szczeciński. W budynku dworca znajdują się kasy biletowe, w których można płacić kartą, kiosk, barek oraz toalety. Istnieją tu trzy perony, z których odjeżdżają pociągi pasażerskie. Nad torami wybudowano kładkę. Na stacji zatrzymują się wszystkie pociągi, które przez nią przejeżdżają, z wyjątkiem pociągów pośpiesznych zmierzających w stronę Świnoujścia.
Dworzec PKP Szczecin Dąbie - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stacja Szczecin Główny
Szczeciński dworzec główny, powstały w 1843 r., jest jednym z najstarszych dworców w Polsce. W trakcie II wojny światowej uległ znacznym zniszczeniom, udało się go jednak odbudować. Obsługuje połączenia lokalne, krajowe i międzynarodowe.
Dworzec kolejowy Szczecin Główny znajduje się na terenie osiedla Nowe Miasto. Zlokalizowany jest pomiędzy ul. Owocową i ul. Kolumba.
Dworzec kolejowy Szczecin Główny jest najważniejszym szczecińskim dworcem i jedną z najstarszych stacji kolejowych w Polsce. W 1836 roku w Berlinie podjęto decyzję o budowie Kolei Berlińsko-Szczecińskiej. W sierpniu w 1843 roku na szczeciński dworzec wjechał pierwszy pociąg z Berlina. Miejsce stało się w związku z tym pierwszym etapem likwidacji obwarowań miejskich Fortu Prusy. W 1859 r. dworzec został rozbudowany i przekształcony na przelotowy. Około 1900 r. wybudowano budynek dworca, który podczas II wojny światowej uległ zniszczeniom. Został on jednak odbudowany i istnieje do dzisiaj. Szczeciński węzeł kolejowy został zelektryfikowany w latach 1975-1980.
Stacje docelowe połączeń bezpośrednich to: Angermuende , Berlin-Gesundbrunnen, Białystok , Bielsko-Biała Główna, Częstochowa Stradom, Chojna, Choszczno, Gdynia Główna, Goleniów, Gryfino, Kalisz Pomorski, Kamień Pomorski, Katowice, Kołobrzeg, Kostrzyn, Koszalin, Kraków Główny, Kraków Płaszów, Krzyż, Kutno, Lublin, Luebeck Hauptbahnhof, Neubrandenburg, Olsztyn Główny, Piła Główna, Poznań Główny, Przemyśl Główny, Rzepin, Schwerin Hauptbahnhof, Słupsk, Stargard Szczeciński, Szczecinek, Świnoujście, Świnoujście Port, Ustka, Warszawa Wschodnia, Wrocław Główny, Zakopane, Zamość, Zielona Góra.
W obrębie dworca biegną linie kolejowe: Wrocław Główny - Szczecin Główny, Poznań Główny - Szczecin Główny, Szczecin Główny - Trzebież, Szczecin Główny - Grambow, Szczecin Główny - Szczecin Gumieńce.
Dworzec PKP Szczecin Główny - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stacja Szczecin Port Centralny
Dworzec PKP Szczecin Port Centralny - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stacja Szczecin Zdroje
Dworzec PKP Szczecin Zdroje - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stacja Szczecin Zdunowo
Dworzec PKP Szczecin Zdunowo - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stacja Wolin
Stacja położona w północnej części Wolina. Zatrzymują się na nim pociągi z kierunku Szczecina oraz Świnoujścia.
Dworzec PKP Wolin - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stacja Wysoka Kamieńska
Dworzec PKP Wysoka Kamieńska - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stacja Łoźnica
Dworzec PKP Łoźnica - odjazdy, przyjazdy, informacje >> KOLEO

Stadion Miejski im. Floriana Krygiera
Stadion został oddany do użytku w 1925 r. Swoje mecze rozgrywa na nim Pogoń Szczecin. Poza meczami jest to obiekt ogólnodostępny. W pobliżu znajdują się boiska treningowe oraz skatepark.
Obiekt położony jest w dzielnicy Pogodno, niedaleko centrum. Dojazd komunikacją miejską przy pomocy linii tramwajowych 5 i 7 (przystanek Karłowicza) oraz autobusowych 75 (przystanek Witkiewicza Szkoła) i 67 (Poniatowskiego). Przy stadionie znajduje się parking na 700 samochodów.
Historia obiektu rozpoczęła się w roku 1914, kiedy to nieczynną żwirownię przerobiono na boisko do piłki nożnej. W roku 1925 do użytku oddany został stadion o pojemności 15 tysięcy miejsc, w którego skład, oprócz pełnowymiarowego boiska, wchodziła także bieżnia lekkoatletyczna. Pod koniec drugiej wojny światowej teren stadionu służył wojskom niemieckim jako punkt obrony przeciwlotniczej. Odbudowa po wojennych zniszczeniach rozpoczęła się w 1949 roku, zaś w 1955 stadion stał się siedzibą klubu MKS Pogoń Szczecin, który do dziś rozgrywa na nim swoje mecze. W swej historii obiekt przechodził wiele modernizacji, m. in. podwyższona została trybuna południowa oraz łuk, zlikwidowano bieżnię okalającą boisko. Trybuny (jako pierwsze w Polsce) w całości wyposażono w plastikowe krzesełka. Obecnie stadion posiada 18027 miejsc, oświetlenie o mocy 2300 lx oraz podgrzewaną płytę boiska o wymiarach 105 x 68 m. Od 2004 roku nosi imię zasłużonego trenera, działacza i wychowawcy młodzieży Floriana Krygiera. W bezpośredniej bliskości stadionu znajdują się cztery pełnowymiarowe boiska treningowe oraz skatepark.
Obiekt otwarty za wyjątkiem meczów rozgrywanych przez Pogoń Szczecin.

Stare Miasto w Nowym Warpnie
Historia starówki sięga średniowiecza. Na uwagę zasługują charakterystyczne budynki ryglowe z przełomu XVIII i XIX w. oraz ratusz.
Nowowarpieńska starówka jest jednym z najpiękniejszych i najstarszych elementów miasta. Posiada ona rodowód średniowieczny, co podkreśla jej historyczny charakter. Starówka przedstawia również bogate walory architektoniczne i urbanistyczne, czego dowodem są istniejące po dziś dzień zabudowania znajdujące się w jej obrębie. Teren Starego Miasta zamknięty jest głównie przez kamienice. Zlokalizowane są tutaj także budynki ryglowe z przełomu XVIII/XIX wieku, wśród których kluczową rolę odgrywa usytuowany w samym centrum założenia ratusz, będący siedzibą władz miejskich. Na obszarze tym przeważa zabudowa murowana – mieszkalna i gospodarcza z przełomu XIX i XX wieku. Uliczki wokół ratusza, w obrębie Starego Miasta są brukowane. Na placu przy Urzędzie Miejskim znajduje się ciekawie zdobiona pompa uliczna. Stoi tutaj również pomnik Hansa Hartiga, znanego malarza pejzażysty i grafika mieszkającego tutaj przed wojną. Po zmroku, teren starówki oświetlają stylowe lampy uliczne. Na niektórych zamontowane zostały kwietniki z ozdobną roślinnością, co dodaje uroku i ożywia to miejsce. Znajdują się tutaj także ławeczki, na których można odpocząć. Przy ratuszu zamontowano stojaki na rowery. Mieści się tutaj także parking na kilkanaście samochodów. Pomiędzy kamienicami usadowiona jest brama wejściowa w formie łuku, z płaskorzeźbionym jachtem – prowadząca do Alei Żeglarzy. Nieopodal ulokowany jest zabytkowy kościół parafialny pw. Wniebowzięcia NMP, pochodzący z XV wieku.

Staw Wędkarski
Staw Wędkarski to sztuczny zbiornik wodny, utworzony w latach 70. XX w. Na późniejszych planach miasta bywał niekiedy błędnie określany jako Staw Uroczysko, co jest niezgodne ze stanem faktycznym, gdyż staw o tej nazwie znajduje się nieco dalej na północ, w Dolinie Siedmiu Młynów. Staw powstał przy okazji przepuszczenia kanałem podziemnym części wód przepływającej nieopodal rzeki Osówka do jeziora Głębokiego na co wpływ miało stale postępujące zanieczyszczenie jeziora, a co za tym idzie konieczność doprowadzenia do niego czystych wód. W późniejszym czasie staw zarybiono wskutek czego stał się on popularnym miejscem wśród wędkarzy, co wyjaśnia genezę jego nazwy. W bezpośrednim pobliżu stawu znajduje się urokliwa restauracja zaś wzdłuż jego brzegów ustawione są ławki, kosze na śmieci i tablice informacyjne. Przebiegają tędy cztery szlaki turystyczne (szlak niebieski, szlak czerwony, szlak Pokoju oraz szlak Puszczy Wkrzańskiej).

Stawa Młyny
Stawa o wysokości 10 m została zbudowana w 1874 r. Jest elementem nabieżnika, który wskazuje wejście do portu w Świnoujściu. Stawa Młyny znajduje się także w logo Świnoujścia.
Stawa jest znakiem nawigacyjnym, naprowadzającym na szlak wodny wiodący korytem rzeki Świny. Stawa powstała w latach 1873-1874 w ramach modernizacji toru wodnego. Projektantem stawy był radca budowlany Severin, który nadał jej charakterystyczny kształt wiatraka. Budynek ma wysokość 10 metrów i jest pomalowany na biało. Stawa jest cały czas użytkowana. Od strony morza na jej szczycie od zmroku pulsuje światło, które wskazuje żeglarzom właściwą drogę do portu. Dzięki niegasnącej popularności stawa stała się częścią oficjalnego logo Świnoujścia, w związku z czym można ją zobaczyć na pocztówkach czy okładkach przewodników i folderów.
Ze stawą związana jest legenda. W dawnych czasach świnoujscy marynarze wracali z dalekich rejsów wyczerpani i postarzali. Żona jednego z nich, Alicja zrozpaczona wyglądem swojego ukochanego Krzysztofa poszła w nocy nad brzeg morza gdzie zaniosła się szlochem. Usłyszała wtedy głos, który nakazał jej udać się do pobliskiego wiatraka. Mieszkał w nim stary młynarz, który zalecił jej przyjść nazajutrz z mężem. Następnego dnia młynarz obłożył Krzysztofa błotem, polecił zażywać kąpieli w morzu i chodzić na spacery. Po tygodniu zabrał go do wiatraka. Mąż Alicji wyszedł z wnętrza odmłodzony. Wiatrak szybko zaczęli odwiedzać inni marynarze. Po śmierci młynarza, okazało się, że nikt nie zna sekretów jego zabiegów, a mechanizm wiatraka stanął. Mimo to spragnieni odmłodzenia ludzie przybywają do Świnoujścia, by okładać się błotem, pływać i spacerować.

Stawa Villa & Apart
Zapraszamy na wypoczynek do Świnoujścia, prawdziwej letniej stolicy naszego kraju. Dlaczego właśnie to miasto? Wystarczy wspomnieć, że czekają tu na nas: wyjątkowo ciepłe i czyste morze, najszersza plaża w Polsce, unikatowa fauna i flora, urokliwy Park Zdrojowy, możliwość udania się w rejs po Morzu Bałtyckim, a także muzea związane z historią polskiego wybrzeża, latarnia morska oraz oceanarium. Niekwestionowany wyróżnik Świnoujścia stanowi także kilkukilometrowa promenada spacerowa, przy której zlokalizowane są zabytkowe pensjonaty i sanatoria, a także kawiarnie, restauracje, muszla koncertowa, a nawet kasyno.
Atrakcji nie brak zatem, a wszystkim, których zachęcił powyższy opis, nie pozostaje nic innego, niż zaplanować pobyt, zarezerwować nocleg i odwiedzić to wspaniałe miasto.
Zapraszamy Was do pobytu w Stawa Villa & Apart. Rezerwacja miejsca u nas to prosty sposób na tani nocleg w tym wyjątkowym, położonym na 44 wyspach, mieście. Znajdujemy się na pierwszym i drugim piętrze kamienicy (bez windy) w centrum Świnoujścia. Spacer na plażę i promenadę zajmuje naszym gościom zwykle kilkanaście minut. Oferujemy 110 miejsc noclegowych, zlokalizowanych w kameralnych pokojach 2,3,4 i 5-osobowych, a także apartamentach typu studio, mieszczących 4 osoby, stanowiącym idealne rozwiązanie dla większej rodziny albo grupy przyjaciół. Każdy pokój ma TV, a w całym obiekcie dostępny jest internet bezprzewodowy. Większość pokoi ma własne łazienki, a dla pozostałych przygotowaliśmy ogólnodostępne węzły sanitarne na korytarzu.
Tani nocleg w wygodnych pokojach to niejedyny atut naszego aparthostelu. Do Waszej dyspozycji jest też pełni wyposażona kuchnia wraz z jadalnią. Dodatkowe usługi, jakie zapewniamy naszym gościom, to całkowicie bezpłatne: przechowanie bagażu (kiedy doba hotelowa się kończy, a Wy chcecie ostatni raz odwiedzić plażę albo obejrzeć zachód słońca), wypożyczenie suszarki, żelazka, a także kawa i herbata, płatki śniadaniowe oraz mleko dostępne przez cały czas pobytu.
Akceptacja zwierząt? Oczywiście! Przecież wielu z nas nie wyobraża sobie spędzenia wakacji bez czworonożnych członków rodziny. Za niewielką opłatą Stawa Villa & Apart przywita Waszych przyjaciół z otwartymi ramionami. Warto w tym miejscu wspomnieć, że Świnoujście to jedna z niewielu miejscowości w Polsce, w której znajduje się specjalnie wytyczony odcinek plaży, gdzie psy mogą beztrosko kopać w piasku i razem z opiekunem zażywać kąpieli słonecznych i wodnych. Po całodziennym szaleństwie warto złapać oddech w jednej z wielu kawiarenek, którymi obłożona jest wspomniana już Promenada Nadmorska oraz Centrum miasta.
Nasz aparthostel dysponuje odpłatnymi miejscami parkingowymi dla gości, jednak chęć przyjazdu samochodem należy zgłosić wcześniej, gdyż ich liczba jest ograniczona. Na terenie obiektu panuje całkowity zakaz palenia tytoniu.
Wszystkie pomieszczenia są czyste i zadbane, utrzymane w nadmorskim klimacie. Komfortowe i schludne pokoje o jasnej kolorystyce, funkcjonalnie wyposażona kuchnia, przestronna jadalnia, akceptacja zwierząt, parking i bliskość głównych atrakcji, to najważniejsze atuty, jakie oferuje swoim gościom nasz Stawa aparthostel. Porozmawiaj z nami i przekonaj się, że tani nocleg w Świnoujściu leży na wyciągnięcie ręki (i łapki).
Recepcja czynna jest przez większość roku od 11:00 do 23:00, tak więc zapraszamy do kontaktu telefonicznego i mailowego, a na pewno odpowiemy na wszystkie nurtujące Państwa pytania związane z pobytem w Stawa Villa & Apart.

Stepnica - zatoka
Zdjęcie wykonane współcześnie z parkingu przy ul. Kościuszki, w pobliżu Przystani Stepnica. Na drugim planie widoczna restauracja „Panorama”, istniejąca do dziś.

Strefa zamknięta przy terminalu LNG
Na wniosek Straży Granicznej oraz Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Wojewoda Zachodniopomorski wprowadził od 13 kwietnia 2023 roku czasowy zakaz przebywania w odległości do 200 m wokół terminalu LNG w Świnoujściu.
Zamknięcie dotyczy tras Velo Baltica, Blue Velo i Wokół Zalewu Szczecińskiego, które w tym miejscu biegną wspólnie ulicą Ku Morzu.

Świat Traktorów Usedom
Entuzjaści rolnictwa i technicznego postępu znajdą tu coś dla siebie. W hali oraz na ekspozycji plenerowej prezentowanych jest wiele typów traktorów i ciągników różnych producentów.

Świnoujście - dawne molo
Nieistniejące już dzisiaj molo w Świnoujściu. Budowę konstrukcji rozpoczęto w roku 1897, lata jej świetności minęły wraz z zakończeniem I wojny światowej. W 1922 r. w wyniku sztormu molo zostało poważnie uszkodzone, a następnie rozebrane.

Syrenie Stawy
Uznawane za jedno z najpiękniejszych w Szczecinie założenie parkowe z różnorodnym drzewostanem oraz zapleczem gastronomicznym i usługowym, zostało wyodrębnione pod koniec XIX w. pod nazwą Park Fundacji Arndta. Nazwa parku wzięła się od założonego w tym miejscu przez Johannesa Quistorpa sanatorium dla fundacji im. E. M. Arndta. Jego centralny punkt stanowiły Syrenie Stawy, wraz ze znajdującą się u jego brzegu restauracją Lipowy Dwór. Po przeciwnej stronie dzisiejszej ul. Wincentego Pola usytuowany był niewielki cmentarz. Przy ulicy Międzyparkowej znajduje się jedyny ocalały po wojnie budynek w parku – domek myśliwski, będący dawniej domkiem dla pracowników leśnych. Pozostałe zabudowania należące do sanatorium uległy zniszczeniu podczas drugiej wojny światowej i dziś pozostały po nich jedynie fundamenty. Po wojnie park nazwano Parkiem Słowackiego. Nazwa ta nie przyjęła się jednak wśród mieszkańców, z biegiem czasu znikając także z planów miasta, wskutek czego dziś jest ona niemalże nieużywana, a tereny parku uznaje się za południowe rubieże Parku Leśnego Arkońskiego. Na początku XXI w. powstał projekt utworzenia w tym miejscu ogrodu botanicznego wraz z fontannami, oranżerią, czy zieloną szkołą. Pierwszym etapem projektu było oczyszczenie Syrenich Stawów w 2012 r.
Syrenie Stawy to kilka połączonych ze sobą zbiorników wodnych, które powstały w zagłębieniach po wydobywanym dawniej w tym miejscu torfie. Są one zasilane wodami przepływającej tędy rzeki Osówki. Teren, na którym znajdują się stawy jest silnie zabagniony, wobec czego dostęp bezpośrednio do brzegów jest znacznie utrudniony. Na terenie Syrenich Stawów utworzono alejki spacerowe i wiaty piknikowe. Jest to idealne miejsce na spacer i relaks.

Szczecin - dawny Teatr Miejski
Zdjęcie archiwalne przedstawiające Teatr Miejski – w latach swojego istnienia uważany za jeden z nowocześniejszych obiektów na terenie ówczesnych Niemiec. W czasie II wojny światowej został on nieznacznie uszkodzony, pomimo szans na odbudowę wyburzono go w 1954 r. Po lewej stronie widoczny kościół pw. świętych Piotra i Pawła, a po prawej wieża Zamku Książąt Pomorskich.

Szczecin - Most Długi
Widok z obecnego Mostu Długiego w stronę centrum, w tle Bazylika Archikatedralna pw. św. Jakuba. Zdjęcie archiwalne z ok. 1905 r.

Szczecin - tarasy Wałów Chrobrego
Widok z jednego z tarasów przy Wałach Chrobrego, zwanych dawniej jako Tarasy Hakena, nazwanych tak na cześć nadburmistrza Szczecina, z którego inicjatywy w latach 1902–1921 zostały one wzniesione.

Szczecin - Zamek Książąt Pomorskiach
Brama prowadząca na dziedziniec Zamku Książąt Pomorskich z obecnej ul. Kuśnierskiej.

Szczecin Dąbie
Zdjęcie współczesne przedstawia plac w centrum osiedla Dąbie, przy ul. Emilii Gierczak z pomnikiem poświęconym „Poległym w Walce o Wyzwolenie Dąbia”. Przed 1945 r. w tym miejscu znajdował się miejski rynek z ratuszem i pomnikiem poświęconym poległym w I wojnie światowej żołnierzom niemieckim.

Szczecińskie Centrum Informacji Turystycznej „Szmaragdowe-Zdroje”
Centrum mieści się w przedwojennym schronie nad Jeziorem Szmaragdowym. Od kwietnia do września można zwiedzać tutejsze podziemia. W pozostałych miesiącach są one zamknięte ze względu na zimujące w nich nietoperze.
Centrum pracuje od poniedziałku do piątku w godz. 9:00 - 15:00 oraz okazjonalnie w weekendy.
Podziemia obiektu, ze względu na prawnie chronione zimowisko nietoperzy, są dostępne do zwiedzania od 16. kwietnia do 30. września (wstęp wolny).

Szczupak
Drapieżna ryba słodkowodna. Jej długość może dochodzić do 1,5 m przy wadze do 10 kg. Rekord wielkości należy do osobnika ważącego aż 35 kg. Szczupak często czyha na swoją ofiarę ukryty wśród roślin wodnych.

Szkoła Aktywnego Wypoczynku Frajda
Ośrodek oferuje naukę kite- i windsurfingu, wypożyczalnię sprzętu wodnego i rowerów. Odbywają się tu także różnego rodzaju wydarzenia rozrywkowe.

Tablica pamiątkowa
Tablica umieszczona jest w murze z kamienia polnego. Pomnik wniesiony został w dwudziestoleciu międzywojennym, znajduje się na nim niemieckojęzyczny napis, upamiętniający mieszkańców ówczesnego Pilchowa, poległych na frontach I wojny światowej. Jest jednym z przykładów pomników wznoszonych w tym celu w wielu innych miejscowościach przez ich mieszkańców.

Tandem Szczecin
Z połączenia miłości do Szczecina i pasji do rowerów, narodził się Tandem Szczecin. Zwiedzanie Szczecina może stać się jeszcze bardziej unikalnym przeżyciem, kiedy połączy się je z jazdą na tandemie.  Ci, co już znają Szczecin, mogą odkryć go na nowo z perspektywy pierwszej jazdy rowerem dla dwojga.  A może chcecie napisać własny scenariusz swojej wycieczki? Zapraszamy!
W swojej ofercie posiadamy tandemy klasyczne i kierowane z tyłu.
Tandemy klasyczne dostępne są w klasycznej wersji napędowej lub ze wspomaganiem elektrycznym.
Tandem kierowany z tyłu wyposażony w napęd elektryczny to rower stworzony dla rodzica z dzieckiem. Przednia część roweru umożliwia zajęcie wygodnej pozycji za kierownicą dziecku o wzroście od 100 do 140 cm.

Taras widokowy na wieży dawnego kościoła Marcina Lutra
Wieża jest jedyną zachowaną częścią dawnego kościoła ewangelickiego Marcina Lutra z 1904 r. Taras widokowy znajduje się na wysokości 44 m. Można z niego zobaczyć panoramę okolicy. We wnętrzu wieży działa kawiarnia.
Taras widokowy na wieży dawnego kościoła Lutra w Świnoujściu ma wysokość: 44 m (48 n.p.m.). Kościół wybudowany został w 1904 r. w stylu neogotyckim i był najwyższą budowlą w Świnoujściu. Po II wojnie światowej Kościół pod wezwaniem Marcina Lutra opustoszał i stał się przedmiotem trwającej wiele lat dewastacji. Wieża została wyremontowana i udostępniona do publicznego zwiedzania w grudniu 2005 r. Rozległą panoramę Świnoujścia można oglądać na 4 balkonikach umieszczonych w narożach wieży. Widać z tarasu panoramę Świnoujścia, Międzyzdroje oraz część terytorium Niemiec.
W wieży na najniższych kondygnacjach znajduje się kawiarnia "Cafe Wieża". Powyżej części kawiarnianej znajdują się kondygnacje przeznaczone na galerię sztuki.
Bilety: normalny 5 zł, ulgowy 4 zł.

Teatr Brama w Goleniowie
Założony w 1996 r. alternatywny Teatr Brama, początkowo był tylko kółkiem teatralnym działającym przy Goleniowskim Domu Kultury. Obecnie Fundacja ma stałą siedzibę w budynku starego amfiteatru. Zaprezentowali oni wiele przedstawień na terenie miasta i nie tylko. Teatr współpracuje z innymi formacjami teatralnymi na terenie województwa jak z maszewskim teatrem Krzyk czy stepnickim Teatrem w Krzywym Zwierciadle. W ramach współpracy międzyteatralnej aktorzy Teatru Brama zorganizowali Akademię Teatru Alternatywnego.
Prócz siedziby w Goleniowie teatr realizuje swoje projekty artystyczne w letniej rezydencji w Strzelewie oraz w przekazanej przez władze Goleniowa siedzibie w Danowie.

Teatr Letni im. Heleny Majdaniec
Teatr znajduje się w Parku Kasprowicza. Jest jednym z największych amfiteatrów w Polsce. Oprócz spektakli odbywają się tu również koncerty, festiwale i kabaretony.
Teatr Letni im. Heleny Majdaniec to jeden z największych amfiteatrów w Polsce. Zlokalizowany w Parku Kasprowicza, przy jeziorze o wdzięcznej nazwie Rusałka. Naturalna skarpa zapewnia wspaniałą akustykę, a otoczenie zieleni gwarantuje przyjemną atmosferę.
Współczesny Teatr Letni powstał na miejscu poniemieckiej sceny estradowej. Pierwotnie otoczony był kaskadami fontann, w których obecnie na miejscu wody zobaczyć można kwiaty. W najbliższej okolicy znajdują się dzieła artystyczne, mające dopełniać amfiteatr. Jest tu uwielbiana przez dzieci konstrukcja „Ogniste ptaki” Władysława Hasiora, „Tańcząca para” Ryszarda Chachulskiego, czy mozaika Piotra Wieczorka.
Szczeciński amfiteatr to miejsce, które warto odwiedzić spacerując alejkami Parku Kasprowicza. Można tu przysiąść, odpocząć, nacieszyć się pięknem przyrody. Przede wszystkim jest to jednak jedna z największych i najpopularniejszych scen w Szczecinie. Odbywają się tu różnego rodzaju imprezy. Można się tu pośmiać przy kabaretach, wzruszyć podczas spektakli operowych. Amfiteatr gości też gwiazdy muzyki zarówno polskiej, jak i zagranicznej. Grali tu: Kult, Budka Suflera, Drupi, Omega i wielu, wielu innych.
Teatr Letni jest więc obowiązkowym miejscem na trasie zwiedzania Szczecina, jako miejsce rozrywki, wypoczynku i dobrej zabawy. Jest to również doskonały punkt startowy do wycieczki po Parku Kasprowicza i pobliskich lasach.

Teatr Piwnica przy Krypcie
Teatr „Piwnica przy Krypcie" powstał w 2015 roku po modernizacji Skrzydła Północnego Zamku łącząc w jedną przestrzeń teatralną historyczne sceny Zamku: Teatr Krypta (który działał od 1965 r.) oraz scenę kabaretową Piwnica przy Krypcie (która istniała od 1990 r.).
W Zamku od lat działa Teatr „Piwnica przy Krypcie”. Funkcjonuje jako teatr komediowy, miejsce prezentacji sztuki i scena amatorska. Odbywają się w nim spektakle kabaretowe i dramatyczne, koncerty, recitale, przedstawienia teatralne dla dzieci, spotkania literackie, wernisaże, przedstawienia amatorskie. Ważnym elementem składowym instytucji jest również edukacja artystyczna oraz przeglądy ruchu amatorskiego na szczeblu powiatowym i wojewódzkim.

Teren rekreacyjny w Kątach
Miejsce odpoczynku z wiatą i ławkami. Plac zabaw. Miejce na ognisko.

Teren rekreacyjny w Krępsku
Miejsce odpoczynku, ławostoły, wiata

Teren rekreacyjny w Modrzewiach
Jest tu plac zabaw i wiata gdzie można się schronić przed deszczem.

Teren rekreacyjny w Łaniewie
Jest tu plac zabaw i wiata gdzie można się schronić przed deszczem.

Terminal Promowy Świnoujście
Terminal zlokalizowany w pobliżu dworca PKP jest jednym z najnowocześniejszych na Bałtyku. Odpływają z niego promy m.in. do szwedzkich portów w Ystad i Trelleborgu.
Terminal promowy w Świnoujściu jest jednym z najnowocześniejszych tego typu obiektów na Bałtyku. Oferuje połączenia promowe na trasie Świnoujście - Ystad, Świnoujście - Trelleborg, przewoźników EuroAfrica, Polferries, TT-Lines, Unity Line. Terminal oferuje połączenia promowe pasażerskie i samochodowe.

Transgraniczny Ośrodek Edukacji Ekologicznej im. Stanisławy i Czesława Czyżewskich
Transgraniczny Ośrodek Edukacji Ekologicznej im. Stanisławy i Czesława Czyżewskich rozpoczął swoją działalność we wrześniu 2013 roku. Położony jest w malowniczym i bogatym przyrodniczo otoczeniu Nadleśnictwa Trzebież, blisko Puszczy Wkrzańskiej. Główną ideą Ośrodka jest propagowanie wiedzy o ochronie środowiska i przyrodzie, a także szeroko rozumianych naukach ścisłych. Oferta warsztatowa dopasowana jest do każdej grupy wiekowej, zarówno dzieci, jak i dorosłych. Ośrodek cieszy się bardzo dużym zainteresowaniem – co roku TOEE odwiedza ponad 12 000 osób.

TWORZĘ SIĘ (galeria sztuki dla dzieci i młodzieży)
TWORZĘ SIĘ to galeria sztuki dla dzieci i młodzieży realizująca autorski program edukacji artystycznej, opracowany przez Fundację Las Sztuki. Celem nowego miejsca jest pobudzanie twórczego rozwoju młodych mieszkańców Szczecina oraz kształtowanie świadomych i wrażliwych uczestników życia społecznego. Twórcom zależy na powstaniu miejsca intrygującego i przyjaznego dzieciom wszystkich środowisk, w którym można tworzyć i wypowiadać się bez ograniczeń.
Przestrzeń nowej galerii podzielona jest na dwie części:
- edukacyjną, w której odbywają się warsztaty, pokazy filmów, wykłady i spotkania
- wystawienniczą, w której prezentowane są wystawy tworzone dla dzieci ale również przez dzieci, a także efekty działań twórczych

Ujście Odry i Zalew Szczeciński
Specjalny Obszar Ochrony Siedlisk Ujście Odry i Zalew Szczeciński funkcjonuje w ramach sieci Obszarów Natura 2000. Leży na styku środowisk słodko- i słonowodnych i posiada istotne znaczenie dla ryb żyjących w akwenie w tychże środowiskach. Obejmuje on dolny odcinek Odry, Zalew Szczeciński, Zalew Kamieński oraz Wyspę Chrząszczewską. Wschodnie wybrzeże Zalewu jest równiną nadzalewową, a wybrzeże północne posiada charakter klifowy. Ok. 85% powierzchni Ostoi stanowią obszary morskie. Akwen Zalewu Szczecińskiego w całej swej okazałości, wraz z ciekawą i zróżnicowaną strefą przybrzeżną jest obszarem, na którym występuje wiele rzadkich gatunków roślin naczyniowych, mchów brunatnych i torfowców, zwłaszcza w Basenie Czarnocińskim. Zalew jest ostoją wielu unikatowych ptaków. Zimą żerują tutaj bieliki, napotkać można tu także żurawie, zimorodki, rybitwy, kanie czarne i rude, a także czaple i wiele innych. Ciekawym zjawiskiem występującym po wschodniej stronie akwenu są przybrzeżne płycizny o głębokości 1 do 1,5 m, gdzie występują liczne hydrofity. Innym zjawiskiem jest "cofka" występująca w akwenie, mogąca podnosić poziom wód o 1 metr. Oprócz znaczących walorów przyrodniczych obszar ten charakteryzuje się wieloma atrakcjami turystycznymi. W regionie znajdują się liczne zabytki architektury, ośrodki sportów wodnych, przystanie żeglarskie, plaże, a także ośrodki wczasowe i wypoczynkowe czy też muzea. Obszar Zalewu Szczecińskiego podziwiać można z wielu punktów widokowych, takich jak np. wieża widokowa w Nowym Warpnie czy wieża po byłym kościele protestanckim – obecnie najwyższy punkt widokowy w Świnoujściu.

Urząd Miasta Szczecin
Urząd sąsiadujący z rozległym parkiem Jasne Błonia mieści się w zabytkowym gmachu z początku XX w. Budynki główne otaczają sporej wielkości dziedziniec wewnętrzny.
Decyzję o budowie obecnego gmachu Urzędu Miasta podjęto już w 1921 roku. Budynek miał być przeznaczony na siedzibę głównego urzędu administracyjnego Prowincji Pomorskiej. W 1924 roku wzniesiono centralną część, rok później dobudowano skrzydło wschodnie, a w 1927 roku pozostałe obiekty. Całość została zaprojektowana przez dr. inż. Georga Steinmetza, plany zakładały wkomponowanie obiektu w ciąg parku założonego przez Quistorpa. Główne budynki urzędu okalają czworoboczny dziedziniec, we wschodniej części znajduje się dodatkowy dziedziniec wewnętrzny.
W obiekcie mieściły się gabinety generalnego gubernatora, syndyka prowincji, dyrektora urzędu, głównego kanclerza i kierowników działów techniczny. W latach 1933 -1945 kompleks był siedzibą NSDAP.
W głównym budynku w centralnej części znajduje się reprezentacyjna klatka schodowa, a na parterze centrala telefoniczna. W lewym skrzydle znajdują się wielkie sale, które przed wojną były przeznaczone do uroczystości i posiedzeń urzędowych. Obecnie w lewym skrzydle odbywają się sesje Rady Miasta, zaś najbardziej okazała sala do 2014 była przeznaczona dla filharmonii. W prawym skrzydle znajdowały się pomieszczenia biurowe i kasowe – do dziś prawe skrzydło jest przeznaczone do obsługi interesantów. Pod budynkiem znajduje się schron o powierzchni 700 m kw, w którym może znaleźć schronienie 500 osób.
Gmach urzędu został wzniesiony w neobarokowym stylu. Pod centralnym budynkiem utworzono dwa przejazdy, które prowadzą do części parkowej. Początkowo elewacja obiektu była w kolorze zielonym, a mieszkańcy potocznie nazywali go „szpinakowym pałacem”, albo „szpinakowym domem”. W latach 60. XX wieku w wyniku pokrycia ścian zaprawą cementową budynek przybrał szarą barwę. Dopiero w 2011 roku podjęto decyzję o przywróceniu oryginalnej barwy. Od 2013 roku możemy podziwiać zieleń urzędu.
Gmach Urzędu Miasta został wpisany na wojewódzką listę zabytków w październiku 1995 roku.

Utrudnienia w związku z budową wiaduktu nad linią kolejową
W związku z budową wiaduktu nad nowo budowaną linią kolejową do Portu Morskiego w #Policach , na ul. Jasienickiej w Policach w ciągu DW114 można spodziewać się utrudnień.
Przez teren budowy został wyznaczony tymczasowy, wydzielony przebieg drogi rowerowej.
Data dodania: 21 listopada 2025 r.

Utrudnienia w związku z remontem nitki wyjazdowej Trasy Zamkowej
W związku z kompleksowym remontem nitki wyjazdowej Trasy Zamkowej brak przejazdu na zaznaczonym odcinku. Należy korzystać z drogi rowerowej prowadzącej przy nitce wjazdowej (wschodniej). Przebieg przedstawiony na mapie. Wjazd na rampę na wysokości Wałów Chrobrego.
Zadanie obejmuje remont obiektów inżynieryjnych (estakad, mostów oraz łącznicy) zlokalizowanych w ciągu drogi wojewódzkiej nr 115 w Szczecinie (Trasa Zamkowa, nitka wyjazdowa) wraz z dojazdami do obiektów. Prace obejmować będą m.in na naprawie powierzchni betonowych, uzupełnieniu ubytków, wyrównaniu powierzchni oraz wykonaniu nowych powłok malarskich i izolacyjnych. Wymienione zostanie ponadto wyposażenie tj. m.in balustrady, nawierzchnie, urządzenia dylatacyjne, bariery ochronne, elementy odwodnienia. Przebudowane zostanie również oświetlenie uliczne wraz z przyłączami kablowymi.
Data dodania: 2025.03
Informacja z 12.05.2025:
Od wtorku 13 maja w związku z remontem Trasy Zamkowej nastąpią zmiany w tymczasowej organizacji ruchu.
Zmiany wprowadzone będą w rejonie ulic Kanał Parnicki i Gdańskiej (na wysokości zjazdu z południowej nitki Trasy Zamkowej – przy stacji Orlen) i obejmować będą:
• zamknięcie przejazdu rowerowego na jezdni południowej ulicy Gdańskiej;
• zamknięcie drogi rowerowej na jezdni wspomagającej ulicy Gdańskiej;
• wprowadzenie ruchu jednokierunkowego na jezdni wspomagającej ulicy Gdańskiej w kierunku wschodnim;
• wyznaczenie objazdu z kierunku ulicy Pieszej do Centrum poprzez jezdnie wspomagającej ulicy Gdańskiej pod Estakadą Pomorską.

Velo Baltica - kilometr zero
Transgraniczna promenada między Świnoujściem a Gminą Heringsdorf
Początki współpracy mającej na celu stworzenie tej promenady sięgają 2007 roku, kiedy to Miasto Świnoujście i Gmina Heringsdorf rozpoczęły przygotowania do wspólnego projektu. 29 października 2010 roku odbyło się uroczyste rozpoczęcie prac przy transgranicznej promenadzie.
Realizacja projektu połączyła promenady Świnoujścia i Ahlbecku, tworząc wspólną, polsko-niemiecką trasę o długości blisko 12 km, rozciągającą się od Bansinu do świnoujskiego "wiatraka" czyli punktu nawigacyjnego "Stawa Młyny" na falochronie zachodnim. Na przejściu granicznym znajduje się symboliczna brama, która łączy oba narody.
Promenada stanowi również początek polskiej części tras EuroVelo 10 i 13 (Velo Baltica), dawniej znanych jako R-10.

Wave Międzyzdroje Resort & Spa
W samym sercu Międzyzdrojów, zaledwie kilka kroków od szumiącego Bałtyku, stoi obiekt, który redefiniuje pojęcie luksusowego wypoczynku nad polskim morzem. Wave Międzyzdroje Resort & SPA to miejsce, gdzie każdy detal został przemyślany tak, aby goście poczuli się jak w prawdziwym raju nad Bałtykiem.
Apartamenty inspirowane naturą
Luksusowe apartamenty 2- i 3-pokojowe w Wave Międzyzdroje Resort & SPA to prawdziwe dzieła sztuki, w których każdy element nawiązuje do otaczającej natury. Z przestronnych balkonów rozciąga się zapierający dech w piersiach widok na morze, wydmy i przepiękny park sosnowy. W apartamentach uwagę zwracają ręcznie wykonane drewniane rzeźby, przypominające kawałki drewna wyrzuconego przez morze na brzeg. Mosiężne uchwyty w kształcie kamieni oraz delikatne pióra dopełniają klimatu wnętrz. Na najwyższych kondygnacjach kompleksu dostępne są również prestiżowe apartamenty na sprzedaż – Sky Premium z panoramicznym widokiem na Bałtyk.
Strefa wellness w Wave Międzyzdroje Resort & SPA to prawdziwe królestwo relaksu, gdzie goście znajdą wszystko, czego potrzebują do idealnego wypoczynku. Bezpłatna strefa basenowa obejmuje basen wewnętrzny z jacuzzi dla 7 osób, całoroczny basen zewnętrzny z podgrzewaną wodą oraz brodzik dla dzieci. Bezpłatna strefa saunowa oferuje cztery różne typy saun: fińską, ziołową (BIOsaunę), parową z parownikiem oraz aromatyczną saunę parową. Doświadczeni saunamistrzowie prowadzą wyjątkowe rytuały, które przenoszą gości w świat głębokiego relaksu.
W ośmiu komfortowych pokojach zabiegowych, w tym jednym dedykowanym dla par, eksperci SPA oferują relaksujące rytuały regeneracyjne. Menu zabiegów obejmuje autorskie zabiegi na twarz i ciało oraz różnorodne masaże, które rozpieszczają zmysły i koją ciało.
Wave Beach Concept to absolutna perełka na polskim wybrzeżu – jedyna tak spektakularna, instagramowa strefa plażowa w Polsce. Eleganckie leżaki i stylowe baldachimy tworzą ekskluzywną atmosferę bezpośrednio nad brzegiem morza, gdzie goście mogą cieszyć się prywatną przestrzenią z widokiem na horyzont.
Latem strefa nabiera szczególnego uroku – to właśnie wtedy goście mogą rozpocząć dzień od wyjątkowych śniadań serwowanych bezpośrednio na plaży, przygotowanych z najwyższej jakości składników przez utalentowanych kucharzy. Dźwięki muzyki na żywo mieszają się z szumem fal, tworząc niezapomnianą ścieżkę dźwiękową do relaksu.
Animatorzy dbają o to, by każdy dzień był pełen atrakcji – od turniejów siatkówki plażowej, przez zabawy dla dzieci w piasku, po wieczorne potańcówki przy blasku zachodzącego słońca. Bar serwuje wyrafinowane drinki i koktajle, które idealnie komponują się z plażową atmosferą, a cała strefa została zaprojektowana tak, by każde zdjęcie robiło wrażenie w mediach społecznościowych.
Aktywny wypoczynek nad morzem
Lokalizacja Wave Międzyzdroje Resort & SPA to prawdziwy raj dla miłośników aktywnego wypoczynku. Bezpośrednie sąsiedztwo z morzem oznacza nie tylko wspaniałe widoki, ale także dostęp do pięknych tras rowerowych wiodących przez nadmorskie lasy i wydmy.
Fitness Club 24/7, wyposażony w sprzęt najwyższej klasy od Technogym, zapewnia możliwość treningu o każdej porze dnia i nocy.
Resort oferuje także bogaty program animacji: Aquagym, Zumba, Jogę, Nordic Walking, a nawet wieczory taneczne z DJ. Dla dzieci przygotowano specjalną Kids Zone z zajęciami pod okiem doświadczonej animatorki – kreatywne warsztaty, zabawy na basenie, karaoke i malowanie buziek sprawiają, że najmłodsi goście nigdy się nie nudzą.
Kulinarna podróż po smakach świata
Koncept kulinarny Wave Międzyzdroje Resort & SPA tworzą trzy wyjątkowe restauracje, z których każda oferuje odmienne doznania gastronomiczne. Główna restauracja Wave zachwyca bogatymi bufetami śniadaniowymi i obiadokolacyjnymi z widokiem na morze. Do tego: codziennie dostępne stacje live cooking i kolacje tematyczne.
Restauracja à la carte SEASON TASTE to miejsce dla prawdziwych koneserów, serwujące wykwintne dania kuchni europejskiej. Bogata karta win, starannie dobrana przez sommeliera, idealnie komponuje się z serwowanymi potrawami.
Steakhouse RED SALT to kulinarny raj dla miłośników doskonałych mięs, oferujący najlepsze steki z wołowiny z całego świata, w tym ekskluzywną wołowinę Wagyu. W menu znajdziemy także tatar z tuńczyka czy ośmiornicę przygotowaną według tradycyjnych receptur.

Wiata rowerowa

Wiatrak holenderski
Zbudowany na planie koła wiatrak powstał w 1850 r. Jest to charakterystyczny punkt na mapie Wolina, obecnie jednak niedostępny do zwiedzania.
Wiatrak holenderski został wybudowany w 1850 roku. Budowla posiada trzy kondygnacje, jest zbudowana na planie koła. Obiekt oraz jego otoczenie zostały wpisane do rejestru zabytków województwa zachodniopomorskiego.
Wiatrak holenderski to punkt, którego nie można pominąć zwiedzając Wolin. Jest to budowla charakterystyczna dla Wolina, znana z widokówek. Wiatrak i jego malownicze otoczenie tworzą kompozycję wartą uwiecznienia.
Okazałą budowlę można podziwiać z zewnątrz. Wnętrza obiektu z założenia są niedostępne, jednak czasami, dzięki uprzejmości sympatycznego gospodarza, można je zobaczyć. Podobny obiekt można znaleźć w oddalonej o ok. 4 km na północny-wschód miejscowości Sułomino. Woliński wiatrak to jeden z punktów geocachingu.

Wielecki Potok
Wielecki Potok jest niewielkim strumieniem o długości ok. 7 km. Na dłuższym odcinku przepływa przez tereny zalesione. W Pilchowie ma uregulowane koryto. Uchodzi zaś do zarastającego i wysychającego jeziora, obecnie określanego jako Bagno Pilchowskie.

Wieża Goeben
Wieża dowodzenia zwana Dzwonem pełniła rolę bunkra centrali altyleryjskiej i była głównym obiektem kompleksu bunkrów baterii "Goeben". Budowę zrealizowano w latach 1936-1938. Nazwa baterii pochodzi od nazwiska gen. Augusta von Goebena, dowódcy korpusu, a później armii, zasłużonego w wojnie francusko-pruskiej 1870-1871.

Wieża widokowa i park miejski w Wolinie
Wieża widokowa w Wolinie
Wysoka na 32 metry, stanowi doskonały punkt obserwacyjny dla miłośników fotografii krajobrazowej.
Widok rozciąga się na Zalew Szczeciński, deltę Cieśniny Dziwny oraz rozległe tereny przyrodnicze wokół Wolina.
Wieża ma charakter marynistyczny, nawiązujący do historii miasta.
Wstęp na wieżę widokową jest bezpłatny, czynna jest ona przez cały rok. Od października do kwietnia: codziennie w godz. od 09:00 do 18:00, od maja do września do godz. 20:00. Wejście na wieżę widokową może być ograniczone lub całkowicie zamknięte w przypadku deszczu, silnego wiatru, oblodzenia, śnieżycy, ograniczonej widoczności i innych niekorzystnych warunków pogodowych.
Obiekt dostosowany do potrzeb osób niepełnosprawnych.
Zamiast schodów na górę wchodzi się po równi pochyłej z poręczami. Daje to możliwość wejścia na górę osobom niepełnospranym, starszym, rodzicom z dziećmi w wózkach.
Park Miejski w Wolinie to teren zielony o powierzchni ok. 10 ha, leżący na często uczęszczanym przez mieszkańców i turystów szlaku.
Pomiędzy drewnianą, trzydziestodwumetrową wieżą a Wzgórzem Wisielców znajduje się Polana Malta. Położenie wśród drzew, odpowiednia odległość do pobliskich atrakcji oraz ławki, wiaty i inne elementy wyposażenia gwarantują miły odpoczynek niezależnie od pogody.
Na wschodnim obrzeżu parku mieści się amfiteatr. Jest to szczególny obiekt dla tego miejsca, gdyż na jego terenie organizowane są imprezy kulturalne, takie jak dożynki, Święto Plonów, pokazy plenerowe filmów i wiele innych. Wokół sceny rozciąga się duża polana z zadbaną trawą i nielicznymi drzewami, która jest idealnym miejscem do organizowania pikników czy wystaw.
Ciekawym obiektem znajdującym się w parku jest posąg Trzygłowa (Trygław) – bóstwa Słowian połabskich i Pomorzan. Przedstawiany był on jako postać z trzema głowami, na czarnym koniu. Jego atrybutem był święty dąb. Według historyków powstał po zjednoczeniu się trzech plemion z połączenia równoważnych sobie trzech bóstw w jakie wierzyli.
W bliskiej okolicy znajdują się Wzgórze Wisielców i cmentarzysko kurhanowe. Związane są one blisko z historią tych terenów i są bardzo popularne wśród turystów. Jest to teren rezerwatu archeologicznego znajdującego się na górze Gołogóra. Jest najstarszym wczesnośredniowiecznym cmentarzem Pomorza. Do dziś zachowały się 34 groby.
Park miejski w Wolinie jest miejscem szczególnym. Warto go odwiedzić przy okazji zwiedzania Wzgórza Wisielców lub w drodze na miejską plażę. Doskonałą okazją do zobaczenia parku będzie uczestnictwo w imprezach miejskich organizowanych w tamtejszym amfiteatrze.

Wieża widokowa Katedry
Wjazd na taras widokowy wyłącznie windami. Klatki schodowe wewnątrz wieży nie są przeznaczone dla ruchu turystów. Wieża kościoła ma 110,175 m, ale punkt widokowy znajduje się na wysokości 53 m (72 m n.p.m). Z góry, przy dobrej widoczności, można podziwiać panoramę na odległość do 40 km. Z tarasu widać: Panoramę Szczecina i okolic aż po Stargard Szczeciński, Gryfino i część terytorium Niemiec.

Wieża widokowa nad Jeziorem Nowowarpieńskim
Przemierzając Szlak Rowerowy Odra–Nysa z miejscowości Rieth do Ueckermünde, przejeżdża się wzdłuż Jeziora Nowowarpieńskiego. Z wielkiej wieży widokowej roztacza się wspaniały widok na akwen i wyspę Riether Werder, które stanowią część Parku Krajobrazowego „Nad Zalewem Szczecińskim”.
W sąsiedztwie wieży znajduje się wiata, w której można schonić się w przypadku złej pogody.

Wieża widokowa w Bugewitz

Wieża widokowa w Nowym Warpnie
Punkt widokowy nad Zatoką i Jeziorem Nowowarpieńskim stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych obiektów w mieście po „metamorfozie”, którą przeszło Nowe Warpno w ostatnich latach. Wieża została uroczyście otwarta i oddana do użytku wraz z pierwszym etapem promenady w czerwcu 2013 roku. Podziwiać z niej można wody Zalewu Szczecińskiego, Zatokę, Jezioro oraz znajdującą po drugiej stronie zbiornika wodnego małą niemiecką miejscowość Altwarp. Ta charakterystyczna i ciekawa po względem architektonicznym konstrukcja wyposażona jest w lunetę, dzięki której dojrzeć można odległe zakątki oraz obserwować piękną okoliczną przyrodę. Druga luneta zainstalowana jest tuż przy wejściu na wieżę, na poziomie promenady i również skierowana jest w stronę Zalewu i Altwarp. Z wieży dostrzec można wspaniałe widoki, których nie dostrzeżemy z poziomu promenady.

Wieża widokowa w Stepnicy

Wieża widokowa w Trzebieży
Wieża widokowa w Trzebieży stanowiąca element Kompleksu Rekreacyjno-Plażowego jest obiektem górującym nad tym terenem. Została ona wzniesiona przy okazji rozbudowy powstałego w 2006 roku kompleksu turystycznego i oddana do użytku na początku roku 2014. Ponad dziesięciometrowa biała wieża zbudowana została z drewna i zabezpieczona wokół grubą szklaną płytą. Z tego zadaszonego obiektu rozpościerają się wspaniałe widoki na Zalew Szczeciński i okolice trzebieskiego kompleksu. Jest to doskonały punkt obserwacyjny dla miłośników natury i wspaniała atrakcja dla wszystkich odwiedzających plażę w Trzebieży.

Willa Ippena (Insytut Pamięci Narodowej)
Willa przy ul. Piotra Skargi 14 powstała w 1927 roku dla armatora Hermanna Otto Ippena. Jej projektantem został Gustav Gauss, który zaprojektował ją w stylu neobarokowym z okazałym szczytem fasady. Niestety projekt nie został zrealizowany, bowiem właściciel postanowił uprościć nieco jego konstrukcję, tuż po zbudowaniu fundamentów. Przedłożył policji budowlanej nowy pomysł na wykonanie obiektu i dzięki temu obecna forma charakteryzuje się wysokim murem oporowym i modernistyczną formą budynku z elementami neobarokowymi. Miasto w połowie lat 30. przejęło budynek od armatora i powierzyło majątek generałowi von Blaskowitzowi jako rezydencję służbową. Urzędował on w niej do czasów zakończenia II wojny światowej. Kilka lat później (początek lat 50.) willa zaczęła służyć radzieckiemu konsulatowi, a następnie konsulatowi Federacji Rosyjskiej aż do 1998 roku. Po jego likwidacji mieścił się tu Północno-Zachodni Oddział Regionalny Powszechnego Banku Kredytowego. Zaraz po wprowadzeniu się tu nowych lokatorów odbył się w willi remont generalny. Obecnie od 2009 roku swoją siedzibę mają tutaj: Oddziałowe Biuro Edukacji Publicznej szczecińskiego oddziału Instytutu Pamięci Narodowej a także Oddziałowa Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu. Willa Ippena jest jedną z najmłodszych willi wybudowanych na dawnej szczecińskiej dzielnicy Westendu. Obiekt wpisany został na listę zabytków nieruchomych. Założycielem spółki, która wykupiła grunty ziemskie pod budowę nowej dzielnicy był Johannes Quistorp, który prowadził interesy razem ze swoim synem a także przyjacielem Augustem Hornem. Ulica Piotra Skargi należała administracyjnie do wspomnianych ziem. Dziś dawny Westend wspomina się jako luksusowe osiedle dla bogatych przedsiębiorców.

Willa Krugera
Willa powstała w 1928 roku dla fabrykanta Emila Krugera. Wykonana jest w stylu historyzmu z elementami art deco, niezwykle popularnego w czasach powstawania budynku. Dwa style są nieco sprzeczne ze sobą, jednak razem tworzą obraz symetrycznej formy budynku, wykonanej z materiałów, które wówczas niedostępne były dla biedniejszych warstw społecznych. Wykonanie fasady świadczy o inspiracji historyzmem. Przy oglądaniu obiektu warto zwrócić uwagę na geometryczne rozstawienie okien, pilastrów i ciekawy portyk w centralnym punkcie obiektu. Willa powstała według projektu szczecińskiego architekta Schula. W 1939 roku zmienił się właściciel willi. Został nim Gebhard Holtz. Willa przetrwała wojnę, jednak do lat 60. XX wieku była opuszczona. Dopiero wtedy stworzono w niej Wojewódzką Przychodnię Alergologiczną. Willa Krugera podobnie jak willa Ippena jest jedną z najmłodszych willi wybudowanych na dawnej szczecińskiej dzielnicy Westendu jako obiekt wpisany na listę zabytków nieruchomych. Założycielem spółki, która wykupiła grunty ziemskie pod budowę nowej dzielnicy był Johannes Quistorp, który prowadził interesy razem ze swoim synem, a także przyjacielem Augustem Hornem.

Wnętrze apteki
Trzykondygnacyjna kamienica przy al. Jana Pawła II 42 została zaprojektowana pod koniec XIX wieku przez Jerzego Sommenstuhla. Eklektyczny budynek na frontowej elewacji ma zdobienia w formie pnących się roślin. W centralnej części elewacji umieszczono podobiznę maszkarona ze skrzydłami nietoperza, odnajdziemy także emblemat z cyrklem i ekierką oraz koronę, sowę otoczoną orlimi skrzydłami. Całość jest zwieńczona wyrzeźbioną szarfą z napisem „A.D. 1898”.
Na parterze kamienicy mieści się apteka, która została założona przez dr. Luckenbacha. Pomimo tego, że budynek znacznie ucierpiał podczas nalotów alianckich do naszych czasów przetrwało wnętrze apteki wraz z zachowaną stolarką okienną.
Pomieszczenie przeznaczone na aptekę do dziś pełni swoją funkcję. Wewnątrz odnajdziemy oryginalny biurko, stolik, szafa, zegar, boazeria, poniemieckie naczynia, wyposażenie głównej sali. Wnętrze apteki przy al. Jana Pawła II zostało wpisane na wojewódzką listę zabytków w styczniu 1977 roku.

Woda pitna

Wolin
Widok na Wolin i kościół pw. św. Mikołaja Biskupa istniejący do dziś. Współczesne zdjęcie wykonane z brzegu Dziwnej przy Centrum Słowian i Wikingów.

Wolin i Uznam
Specjalny obszar ochrony siedlisk Wolin i Uznam leży na wzniesieniach morenowych. Przylegają do nich wydmy zarośnięte lasem.
Teren ten jest bogaty w niezwykłą florę, gdyż wyliczyć tu można aż 1135 gatunków roślin naczyniowatych, w tym liczne są ściśle chronione. Jak ważny i bogaty jest to teren podkreślić może liczba siedlisk przyrodniczych, które można odnaleźć na wyspach a jest ich 27. Dodatkowo wyróżniono aż 60 zbiorowisk roślinnych o charakterze naturalnym.
Wyspy te to naturalne środowisko dla ptaków bagiennych i wodnych, lecz liczne są też ptaki gniazdujące na terenach suchych. Na wyspach rozciąga się obszar specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 Delta Świny, która sama w sonie reguluje ochronę ptaków tu bytujących.
Obok unikatowych roślin i chronionych ptaków, Wolin i Uznam to istny raj dla licznych zwierząt z rodziny bezkręgowców.
Teren jest łatwo dostępny dla turystów, łatwo do niego dotrzeć samochodem czy transportem miejskim. Głównymi miejscowościami tu położonymi są Międzyzdroje, Świnoujście i Wolin. Każde z nich dysponuje zapleczem hotelowo-gastronomicznym na najwyższym poziomie. Turystom udostępniają mnóstwo atrakcji. Jednakże, najlepszych sposobem poznania terenu i obcowania z jego naturą jest skorzystanie z możliwości przejścia się pieszo, przejechania rowerem czy przepłynięcia kajakiem wzdłuż choćby jednej z wielu tras turystycznych na tym terenie. Są one zróżnicowane jedynie pod względem sposobu ich przebycia, lecz także długością trasy, trudnością przebycia oraz walorami jakie ukazuje.
Obszar ochrony siedlisk pokrywa się z innymi formami ochrony przyrody, które posiadają oddzielne plany ochronne i z innymi atrakcjami wychodzą do turysty, dlatego warto zapoznać się z ich ofertą przed wycieczką. Są to m.in.: Woliński Park Narodowy, Krasiborskie Paprocie czy Karsiborska Kępa.

Woliński Park Narodowy
Woliński Park Narodowy został ustanowiony decyzją Rady Ministrów z dnia 3 marca 1960 roku. Utworzono go dzięki staraniom leśnika Mieczysława Tarchalskiego. Opracował on założenia powstania parku, sporządził dokumentację i przygotował projekt rozporządzenia. Początkowo park obejmował powierzchnię 4691 ha. W 1996 roku powiększono go o obszar 1 mili morskiej wód przybrzeżnych Bałtyku, deltę Świny wraz z archipelagiem wysp oraz część wód Zalewu Szczecińskiego. W ten sposób Woliński Park Narodowy stał się pierwszym w Polsce parkiem morskim. Całość zajmuje obecnie 10 937 ha powierzchni.
Lądowa część parku została ukształtowana w czasie ostatniego zlodowacenia ponad 10 tys. lat temu. Jednak nie jest to statyczny krajobraz. Wciąż działają tu siły, zmieniające wygląd parku, a ten składa się z trzech typów krajobrazów. Pierwszym z nich jest pasmo wzniesień moreny czołowej wzdłuż wybrzeży Bałtyku. Klify rozciągają się na przestrzeni 15 km, a najwyższy ich punkt sięga 93 m. Podlegają one ciągłej abrazji, czyli podmywaniu morskimi falami. Dodatkowo poddane są działaniu wiatru i wód spływających po zboczach. To sprawia, że linia brzegowa cofa się w głąb lądu nawet o 1 m rocznie. Wzgórza morenowe oddalone od brzegu zajmują większą część powierzchni parku. Najwyższym szczytem jest Grzywacz (115 m n.p.m.). Drugim typem krajobrazu jest delta Świny. Archipelag wysp i wysepek rozdzielony jest licznymi cieśninami. Każdego roku zmienia się układ dna, powstają nowe wysepki i płycizny. Ostatnim typem krajobrazu jest pojezierze z ozami i kemami w okolicach Warnowa. Znajdują się tu jeziora Warnowo Zachodnie, Warnowo Wschodnie, Czajcze, Domysłowskie, Zatorek i Wisełka.
42,5% powierzchni Wolińskiego Parku Narodowego zajmują lasy. W drzewostanie dominują sosny, buki i dęby. Są to przeważnie stare okazy, gdyż średnia wieku lasu wynosi aż 130 lat. Charakterystyczne dla tego obszaru są buczyny pomorskie i nadmorski bór bażynowy. Ochroną ścisłą objęto wiele cennych fragmentów parku, m.in. trawiastą buczynę pomorską z perłówką jednokwiatową, czy buczynę storczykową. Znaleźć można też niewielkie obszary z zespołem roślin wydmowych, solniskowych, muraw i zarośli kserotermicznych oraz rośliny wodne, szuwarowe i torfowiskowe.
Teren parku jest jednym z najciekawszych pod względem ornitologicznym. Leży bowiem na trasie wędrówek ptaków między Europą Północno-Wschodnią i Azją a Europą Zachodnią i Południową. Spotkać tu można m. in. ostrygojada, bataliona, różne gatunki biegusów, perkozów czy nurów. Zimują tu na przykład lodówki, szlachary, edredony i gągoły. Żeruje tu także największy polski ptak drapieżny, czyli bielik (drugi symbol Wolińskiego Parku Narodowego). Jego populacja nad Zalewem Szczecińskim jest najliczniejsza w Polsce. Poza tym istnieje tu bogaty świat owadów. Odnaleźć można największego polskiego chrząszcza jelonka rogacza, czy pachnicę dębową związaną z obumierającymi dębami. W wodach Zatoki Pomorskiej żyją między innymi łososie i trocie oraz foki szare i morświny.
Woliński Park Narodowy oferuje wiele ciekawych atrakcji dla odwiedzających. Ok. 1,5 km od centrum Międzyzdrojów usytuowana jest Zagroda Pokazowa Żubrów, gdzie mieszkają także wyleczone i wychowane przez człowieka dziki, jelenie i bieliki. Wzdłuż ogrodzenia zagrody znajdują się widokowe pomosty i tablice poglądowe o poszczególnych gatunkach. Warto odwiedzić Muzeum Przyrodnicze. Jest to nowoczesne Centrum Edukacyjno-Muzealne z 5 salami wystawowymi o łącznej powierzchni 900 m². W muzealnym ogrodzie znajdują się woliery z żywymi bielikami i puchaczami. Mieści się tu największa w Polsce muzealna kolekcja samców batalionów w szacie godowej (130 sztuk). Sieć pieszych szlaków turystycznych pozwala na terenowe poznanie tutejszych krajobrazów. Pomogą w tym także punkty widokowe. Kawcza Góra i Gosań, w pobliżu Międzyzdrojów, oferują widok na Zatokę Pomorską. Piaskowa Góra i Wzgórze Zielonka, położone w południowej części Parku, proponują zaś widok na Jezioro Turkusowe, deltę wsteczną Świny oraz Zalew Szczeciński. Kajakarze mogą skorzystać z wytyczonych szlaków w cieśninie Świny i Zalewie Szczecińskim. Żeglarze mają zaś do dyspozycji wody Zalewu Szczecińskiego oraz Morza Bałtyckiego.

Wrak statku Lubczyna
Wrak statku w Lubczynie to niezwykle interesująca atrakcja, która przyciąga miłośników historii, żeglarstwa i nietypowych krajobrazów. Spoczywający w pobliżu brzegu wrak jest świadkiem dawnych dziejów żeglugi na Zalewie Szczecińskim i stanowi wyjątkowy element lokalnego krajobrazu. Jego surowa sylwetka, stopniowo poddawana działaniu czasu i natury, tworzy malowniczą scenerię szczególnie cenioną przez fotografów.
To miejsce pobudza wyobraźnię i zachęca do snucia opowieści o dawnych rejsach oraz ludziach związanych z wodą. W połączeniu z urokliwym otoczeniem Lubczyny, nazywanej często „plażą Szczecina”, wrak statku nadaje temu zakątkowi niepowtarzalny charakter. Jest to ciekawy punkt spacerowy, który pozwala spojrzeć na historię regionu z nieco innej perspektywy.

Wyspa skarbów
Wyspa Skarbów to dobre miejsce na aktywny wypoczynek połączony z zabawą. Dzieci pod wodzą "Piratów" poszukują skarbu i zwiedzają "skarbiec". Na terenie gospodarstwa agroturystycznego znajdują się również zwierzęta m.in.: struś afrykański, koza miniaturowa, kuce szetlandzkie i króliki. W ramach pobytu można skorzystać także m.in. z: minigolfa, trampoliny, rowerków jednokołowych, tenisa stołowego oraz bilard
Na miejscu bezpłatny parking.

Wyspa Łasztownia w Szczecinie
Nazwa Łasztownia (łac. Lastadia) wywodzi się od łacińskich słów lastagium, lestagium, lastadium. Określały one ciężar ładunku. W XIV wieku łaszt (last) stał się powszechnie używaną miarą ładunku zabieranego przez statki. Za jej pomocą podawano również ilości towarów sypkich, głównie zboża.
Znając etymologię nazwy łatwo można się domyśleć jej przeznaczenia. Do celów portowych była jednak wykorzystywana od 1283 roku. Pierwotnie wyspa była zdecydowanie mniejsza. Można powiedzieć, że była kępą przybrzeżną naprzeciw obecnego Mostu Długiego.
Dzisiejsza Łasztownia leżała na trasie szlaku wiodącego do Szczecina z Dąbia. We wspomnianym 1283 roku Szczecin nabył prawa do wyspy. Zakup był podyktowany dynamicznie rozwijającym się portem handlowym i związanym z tym zwiększonym ruchem towarów. Miasto potrzebowało nowych terenów pod rozbudowę. Na wyspie zbudowano drewniane nadbrzeża i pomosty do załadunku i wyładunku towarów. Nie zabrakło również żurawia przeładunkowego, spichlerzy i składów innych towarów.
Dalszy dynamiczny rozwój portu spowodował zajęcie kolejnej wyspy. XIV-wieczne źródła mianem Łasztowni nazywają już wszystkie wyspy na północ od Parnicy. Poszczególne rejony Łasztowni dookreślano, do głównej dodając nazwę zakładu, np. zbudowana w 1500 roku Stocznia Łasztownia (schippbuwer lastadie).
W XVII wieku Łasztownię uznano za strategiczny punkt, wobec czego została otoczona ziemnymi wałami. Usypano je wzdłuż obecnego Bulwaru Gdańskiego i ulicy Władysława IV. W 1727 roku zostały zbudowane kamienne bramy: Parnicka i Kozia. W XIX wieku fortyfikacje zostały uznane za niepotrzebne, wobec czego zostały rozebrane.
Obecnie zachowany układ ulic pochodzi z I połowy XVIII wieku i wiążę się z uporządkowaniem terenu Łasztowni za czasów panowania króla pruskiego Fryderyka Wilhelma I. Na przełomie XIX i XX wieku XVIII-wieczna zabudowa w większości została zastąpiona nową, powstałą w stylu secesyjnym. Głód mieszkaniowy spowodował, że na dotychczas portowej wyspie zaczęto wznosić kamienice czynszowe dla robotników. Budowano również fabryki i zakłady produkcyjne, takie jak cukrownia (obecnie Przedsiębiorstwo Przemysłu Cukierniczego "Gryf" S.A.).
W latach drugiej wojny światowej Łasztownia została zbombardowana podczas regularnych nalotów alianckich (1942-1944). Po wojnie Łasztownia została dynamicznie zabudowana przez firmy związane z morzem. Mają tu swoje siedziby m. in. Polska Żegluga Morska, Żegluga Szczecińska czy Urząd Celny. Część powstałych w boomie budowlanym obiektów stoi obecnie pusta. Przyciągają one wydarzenia kulturalne, takie jak plenerowe spektakle czy festiwale muzyki.

Wzgórze Arkony - Park Leśny Arkoński w Szczecinie
Znajdujące się na terenie Parku Leśnego Arkońskiego Wzgórze Arkony to liczące 70,3 m n.p.m. naturalne wzniesienie porośnięte obecnie lasem. Teren ten został uporządkowany na początku XX w. Wówczas to na wzgórzu wytyczono alejki spacerowe, zasadzono zieleń ogrodową zaś na szczycie wybudowano wieżę widokową nazwaną Wieżą Quistorpa. Liczącą 45 m wysokości (wraz z masztem 52 m) budowla ufundowana przez szczecińskiego przedsiębiorcę i przemysłowca, Martina Quistorpa, miała w zamyśle upamiętniać jego ojca Johannesa. Był on także szczecińskim przedsiębiorcą, ale przede wszystkim fundatorem wielu przedsięwzięć filantropijnych. Wieża miała stanowić również reklamę dla materiałów budowlanych pochodzących z jego fabryk. Uroczyste otwarcie wieży nastąpiło 14 maja 1904 r. Od tego czasu wzgórze wraz wieżą stało się jedną z najpopularniejszych atrakcji Szczecina. Sama budowla składała się z dziewięciu kondygnacji, na jej parterze znajdowała się kawiarnia, zaś wyżej umiejscowione były trzy tarasy widokowe (w tym na szczycie skąd roztaczał się widok na okolicę). Podczas drugiej wojny światowej w wieży umieszczono punkt obserwacyjny obrony przeciwlotniczej. Pod koniec wojny wieża uległa zniszczeniu, według jednej z wersji została zbombardowana przez aliantów w 1944 r., w innej wysadzili ją w powietrze sami Niemcy szykujący się do obrony miasta w 1945 r. Po wojnie wieży nie odbudowano zaś założenie parkowe ulegało stopniowej dewastacji zamieniając się w las. Do dzisiejszych czasów na wzgórzu przetrwały ruiny najniższej kondygnacji wieży, a także znajdujące się obok, zasypane ziemią wejście do bunkru.

Wzgórze widokowe Zielonka
Wzgórze Zielonka osiąga wysokość 81 m n.p.m. Powstało w wyniku cofania się lądolodu ponad 10 tys. lat temu. Ze szczytu rozpościera się niesamowity widok. Jest to bowiem jedyne miejsce, skąd widać zarówno Morze Bałtyckie, jak i rozlewiska wstecznej Delty Świny, Zalew Szczeciński i wody Jeziora Wicko Wielkie. Przy dobrej widoczności można również dostrzec niemieckie miasteczko Ahlbeck, leżące tuż za Świnoujściem. O wyjątkowości tego miejsca świadczy fakt, że Międzynarodowe Towarzystwo Przyjaciół Przyrody uznało panoramę, roztaczającą się ze wzgórza za "Krajobraz roku 1993/94”.
Warto zaznaczyć, że ze Wzgórza Zielonka podziwiać można także "krainę 44 wysp" na Świnie. Jest ona zaliczana do tzw. "europejskiej ostoi ptaków". Tym samym stanowi jeden z ważniejszych obszarów Wolińskiego Parku Narodowego. Punkt widokowy Zielonka wyposażony jest w tablicę informacyjno-dydaktyczną, opisującą bardzo ciekawą historię powstania wysp.

Wzgórze Wisielców w Wolinie
Rezerwat Archeologiczny „Wzgórze Wisielców” Cmentarzysko Kurhanowe z IX-XI w.
Cmentarzysko kurhanowe na Wzgórzu Wisielców należy do grupy najstarszych wczesnośredniowiecznych nekropolii na Pomorzu Zachodnim. Jest unikalnym, po dziś zachowanym w sposób czytelny obiektem archeologicznym, który w wczesnym średniowieczu współtworzył rozległy zespół osadniczy Wolina. Nazwa „Wzgórze Wisielców” wiąże się z odbywającymi tu kaźniami piratów i przestępców. Pod koniec XIX w. naliczono na wzgórzu 93 kurhany, z których zachowały się 34 mogiły.

Zakątek Chełszcząca
Przystań położona w okolicy ujścia Chełszczącej do jeziora Dąbie, na terenie Sadlińskich Łęgów. Może w niej cumować osiem kajaków.

Zakątek Płońska Kępa
Przystań zlokalizowana przy cyplu Płońska Kępa, niedostępna od strony lądu. Na miejscu znajduje się pomost, wiata ze stołem i tablice informacyjne. Może w niej cumować osiem kajaków.

Zakątek Sadlińskie Łęgi
Przystań położona nad jeziorem Dąbie, w najdalej wysuniętej na północ części cypla Sadlińskie Łęgi. Znajduje się tu pomost rekreacyjny z miejscami do cumowania dla ośmiu kajaków, wiata oraz tablice informacyjne.

Zakątek wodny Jeziorna
Niewielkie miejsce odpoczynku umiejscowione na początku trasy po wałach powodziowych. W pobliżu przepływa rzeczka Chełszcząca i jest zlokalizowany parking.

Zalew Szczeciński
Obszar Ochrony Ptaków Natura 2000 Zalew Szczeciński zajmuje powierzchnię 472 km2. Obejmuje on polską część Zalewu Szczecińskiego – największego akwenu w naszym kraju (410 km2) wraz z terenami doń przyległymi - lasami, łąkami, pastwiskami i gruntami ornymi. Zalew Szczeciński jest zatoką Morza Bałtyckiego w jego południowej części. Zatoka ta jest odseparowana od Morza wyspami Uznam i Wolin. Do akwenu wpadają rzeki: Odra, Wkra i Piana. Ostoja rozciąga się na teren Roztoki Odrzańskiej i Ujścia Odry Zachodniej w okolicach Polic, gdzie obejmuje wyspy: Karw Wielki, Długi Ostrów i Radzin. Poza wodami Zalewu w skład Ostoi wchodzą: Jezioro Nowowarpieńskie, łąki w okolicach Nowego Warpna i Warnołęki, pas przybrzeżny Puszczy Wkrzańskiej, Struskie Bagna na południe od Trzebieży oraz przyujściowy odcinek Odry wraz z kilkoma wyspami w powiecie polickim. W okolicach Wolina natomiast do akwenu przylegają rozległe pola uprawne oraz półwysep Rów, stanowiący część wyspy Wolin. Położony na wschodnim brzegu Zalewu Szczecińskiego Basen Czarnociński jest jednym z  najbogatszych w torfowiska rejonów północno-zachodniej Polski. Teren ten położony jest na styku środowisk słodko- i słonowodnych i ma istotne znaczenie dla ryb występujących na tym obszarze. Leży on na szlaku wędrówek tarłowych wielu gatunków ryb. Ostoja Zalew Szczeciński jest jedną z najważniejszych w Polsce ostoi ptaków wodno-błotnych, a przede wszystkim stanowi schronienie dla tych migrujących i zimujących. Miejsce to należy do głównych krajowych ostoi lęgowych takich gatunków, jak: perkoz dwuczuby, ohar i gęgawa. Jest to także istotne miejsce żerowania i odpoczynku tego ptactwa. Spotkać można tutaj piękne, migrujące łabędzie krzykliwe, gęsi zbożowe czy mewy małe oraz zimujące kormorany czarne czy nurogęsi. Tereny przyległe do Zalewu znajdujące się w granicach obszaru Natura 2000 stanowią ważne żerowisko dla gęsi, łabędzi, ptaków siewkowych i szponiastych oraz lęgowisko m.in. dla bielika i derkacza. Poza tym to bardzo urokliwe tereny pozwalające na uprawianie sportów wodnych i ciekawe spędzanie czasu nad brzegami Zalewu Szczecińskiego, szczególnie w okresie letnim. Jest to akwen bogaty w atrakcje turystyczne z licznymi przystaniami jachtowymi, plażami i rozwiniętą turystyką wodną. Wokół Ostoi znajdują się miejsca prawem chronione, tak jak np. Woliński Park Narodowy, obszary Natura 2000 Ujście Odry i Zalew Szczeciński, Wolin i Uznam, rezerwaty przyrody: Czarnocin i Białodrzew Kopicki oraz użytek ekologiczny Łysa Wyspa.

Zamek Książąt Pomorskich - Duży Dziedziniec w Szczecinie
Duży Dziedziniec Zamku Książąt Pomorskich w Szczecinie to jedno z najbardziej reprezentacyjnych i klimatycznych miejsc w stolicy Pomorza Zachodniego. Otoczony renesansowymi krużgankami i historycznymi murami zachwyca elegancją oraz atmosferą nawiązującą do czasów, gdy zamek był siedzibą dynastii Gryfitów. To tutaj historia spotyka się ze współczesnością, tworząc wyjątkową przestrzeń dla mieszkańców i turystów.
Dziedziniec jest sercem zamku, gdzie przez cały rok odbywają się koncerty, spektakle, wystawy i wydarzenia kulturalne. Spacerując po jego brukowanej nawierzchni, można podziwiać piękno jednej z najważniejszych zabytkowych budowli regionu oraz poczuć niezwykły klimat dawnej książęcej rezydencji. To miejsce, które zachwyca zarówno miłośników historii, jak i osoby poszukujące wyjątkowych wrażeń w sercu Szczecina.

Zamek Stolpe
Od 1945 roku zamek popadał w ruinę. Od 1996 roku jest stopniowo odrestaurowywany przez gminę Stolpe i Stowarzyszenie Wspierania Zamku Stolpe. Obiekt można wynająć na uroczystości.

Zatoka Szkieletów
Zatoka Szkieletów znajduje się w południowo-wschodniej części jeziora Dąbie, otaczają ją łąki zwane Sadlińskimi Łęgami. Żartobliwa nazwa została nadana temu miejscu przez szczecińskich żeglarzy.

Zoo Ueckermünde
W Zoo Ueckermünde zobaczysz zwierzęta ze wszystkich kontynentów. Oprócz zwierząt domowych i dzikich można obserwować różne gatunki małp, duże koty, ptaki egzotyczne, lamy i wiele innych zwierząt. Prawie wszystkie zwierzęta są trzymane w przestronnych, naturalnie zaprojektowanych wybiegach zewnętrznych.
W naszym zoo zobaczysz również architekturę rolniczą. Liczne budynki zbudowane są w tradycyjnym stylu szachulcowym. Stary sprzęt rolniczy można podziwiać w stodole z muru pruskiego. Zabytkowy teren uzupełniają koźlak i most zwodzony.
Nowość w zoo: akwarium lagunowe z lokalnymi rybami i wybieg dla wilków z tunelem i zamkiem.

Źródlisko Studnia na Zamku
Źródlisko Studnia na Zamku zostało zatwierdzone jako powierzchniowy pomnik przyrody. Obejmuje obszar 0,71 ha, na którym znajduje się siedlisko grądowe, czyli las bukowo-dębowo-grabowy. Woda ze źródełka jest wykorzystywana przez miejscową ludność do celów spożywczych. W czasie II wojny światowej wybudowano tu studnię. Pobierano z niej wodę dla punktu opatrunkowego żołnierzy niemieckich, zlokalizowanego w pobliskim zamku Apenburg, położonego w Mokrzycy, który został zniszczony w 1945 roku. Pozostałością po zamku jest studnia.

Żuraw
Ptak nieco większy od bociana, z charakterystycznym pióropuszem na ogonie. Osiedla się na terenach podmokłych, w ostatnich latach coraz bliżej siedzib ludzkich. Żywi się głównie roślinami lub niewielkimi zwierzętami. Wydaje charakterystyczny dźwięk, tzw. klangor.