Ruiny kościoła w Karwowie
Ruiny kościoła w Karwowie należą do jednych z najbardziej urokliwych pozostałości po dawnych świątyniach w powiecie polickim. Murowany z kwadr granitowych, wzniesiony w II poł. XIII w. na planie prostokąta kościół był budowlą salową. Pod koniec XIX w. obiekt został przebudowany i pozbawiony elewacji wschodniej. Przy zachodnim narożniku północnej elewacji dobudowana została ceglana neogotycka wieża na kamiennej podstawie. Wieża u swojej podstawy ma cztery boki, natomiast w górnej części posiada formę ośmioboku i zwieńczona jest ceglanym stożkowym hełmem. Do dziś podziwiać możemy oryginalny wczesnogotycki portal oraz otwory okienne pochodzące już z czasów przebudowy. II wojna światowa niestety nie oszczędziła świątyni, w okresie tym uległa ona zniszczeniu, a potem zaczęła popadać w ruinę.
Cmentarz w Karwowie znajdował się przy kościele prawdopodobnie od czasów średniowiecznych i użytkowany był do II wojny światowej. Obiekty kultu znajdujące się na tym obszarze otoczone były kamiennym murem. Podczas działań wojennych świątynia wraz z cmentarzem uległy zniszczeniu. Zaniedbany teren kościelny ulegał degradacji, aby z czasem popaść w niemal całkowitą ruinę. Cmentarz ograbiono z cenniejszych elementów, takich jak żeliwne krzyże czy płyty marmurowe. Z ogrodzenia pozostały fragmenty, z czego największym zdają się być ceglane słupy, w których niegdyś była osadzona brama. Do czasów współczesnych przetrwało kilkanaście dobrze zachowanych elementów nagrobnych. Najokazalszym nagrobkiem jest widoczna już z daleka tablica nagrobna w kształcie portalu ostrołukowego, na której widnieje nazwisko Wilhelma i Hermine Engelmann. Teren dawnego cmentarza jest utrzymany w dobrym stanie, widać, że jest ktoś, kto o niego dba. Trawa jest wykoszona i brak jest tu dzikiej roślinności. Rosnące tutaj drzewa spowija bluszcz, płożący się także po ziemi, co dodaje uroku temu miejscu. Całość terenu przykościelnego jest zadbana i oznaczona tablicą informacyjną w języku polskim i niemieckim, na której opisana jest pokrótce historia wsi i tego miejsca. Pozostałości po dawnym cmentarzu wraz z ruinami kościoła w Karwowie mają w sobie niesamowity urok i zachęcają do odwiedzenia tego miejsca.

Zamek Penkun
Dzisiejszy zamek Penkun był po raz pierwszy wzmiankowany na tym miejscu około 1190 roku i został rozbudowany w XIII wieku przez książąt pomorskich jako zamek graniczny. Zamek został zbudowany w latach 1484-1486, włączając do niego tę poprzednią budowlę. Swój obecny wygląd w stylu renesansowym zawdzięcza przebudowie w latach 1580-1590, prawdopodobnie pod kierunkiem Thaddäusa Pagliona.
Po wywłaszczeniu przez rodzinę von der Osten po II wojnie światowej w zamku mieściła się szkoła z internatem i ośrodek kształcenia rolniczego. Z powodu braku konserwacji zamek pod koniec lat 80-tych XX wieku popadł w ruinę. Dzięki zaangażowanym mieszkańcom, gminie Penkun oraz w latach 1991-2001 przy pomocy Niemieckiej Fundacji Ochrony Zabytków zamek został uratowany przed rozpadem i odrestaurowany.