Jezioro Wełtyńskie
Jezioro Wełtyńskie, zwane również Wełtyń, jest największym akwenem w gminie Gryfino. Jego powierzchnia wynosi 310,1 ha, a maksymalna głębokość 11,6 m. Jezioro ma urozmaiconą linię brzegową o długości 14 km, z licznymi zatokami. Ma kształt nieregularnej elipsy. Morenowe wzgórza o wysokości do 20 m n.p.m. wokół zbiornika sprawiają, że krajobraz jest bardzo malowniczy. Uroku dodają trzy duże wyspy: Koźla, Dzicza i Ptasia, o łącznej powierzchni 32 ha. Z Jeziora Wełtyńskiego wypływa Struga Wełtyńska. W strefie przybrzeżnej jeziora, po stronie północnej i zachodniej, występują trzcinowiska i krzewy. Jezioro otaczają też niemal z każdej strony lasy. Na północno-wschodniej stronie akwenu znajdują się łąki ze storczykami, ziemowitem jesiennym i niskimi turzycami. Nad jeziorem warto też obserwować ptaki. Spotkać można między innymi perkoza dwuczubego, łabędzia, łyskę, perkoza rdzawoszyjego, zausznika, bączka, a nawet bociana czarnego.
Wełtyń już w średniowieczu słynął jako niezwykle rybne jezioro. Obecnie wędkarze łowią głównie leszcze, szczupaki, liny i karpie. Jezioro jest popularne także wśród turystów, głównie z pobliskiego Gryfina i Szczecina. Na południowym i zachodnim brzegu jest wiele ośrodków wypoczynkowych, pól namiotowych i gospodarstw agroturystycznych. Wypożyczalnie sprzętu wodnego oferują rowery wodne, kajaki i łodzie wieloosobowe. Obowiązuje jednak zakaz używania jednostek pływających napędzanych silnikami spalinowymi oraz skuterów wodnych. W pobliżu jeziora prowadzą dwa znakowane szlaki turystyczne, czarny Szlak Czepiński i niebieski Szlak Równiny Wełtyńskiej i Pojezierza Myśliborskiego.

Plaża nad jeziorem Dłużec
Plaża nad jeziorem Dłużec we wsi Banie, stanowi wygodne miejsce odpoczynku dla rowerzystów przemierzających trasę Blue Velo na odcinku Gryfino - Trzcińsko–Zdrój. Plaża wyposażona jest w przenośne toalety, rozstawione są ławeczki. W bezpośrednim sąsiedztwie znajdują się punkty gastronomiczne.

Rzeka Tywa
Rzeka Tywa ma długość ok. 48 km i powierzchnię dorzecza 264,5 km². Przepływa przez 8 jezior rynnowych: Trzcińskie, Dołgie (Dłużyna), Grzybno (Leśne), Grodzkie (Zamkowe), Długie, Długie Bańskie (Dłużec), Mostowe, Święte. Charakteryzuje się stosunkowo dużymi spadkami i silnym prądem. Raz jest rzeką łąkową, raz leśną, a raz wręcz górską. Ta różnorodność pozwalała na budowę młynów, a także jazów i progów do celów melioracyjnych. Pozostało 29 takich budowli. Obecnie służą także do zaopatrywania w wodę systemów stawowych oraz jako niewielkie elektrownie (7 sztuk). Tywa jest niedużą rzeką. Średnia szerokość koryta to raptem 1 m w rejonie źródłowym i do 6 m w środkowym biegu rzeki. Poza tym jest płytka, maksymalna głębokość to 0,79 m w odcinku środkowym, a minimalna 0,18 m w obszarze źródłowym.
W ciągu ostatnich 200 lat dolina Tywy uległa dużym zmianom krajobrazowym. Została silnie przekształcona w latach 30. XX wieku, a następnie uległa ponownej renaturalizacji w okresie powojennym. Dzięki temu stanowi przykład dość dobrze zachowanego naturalnego systemu rzecznego. Wiąże się to jednak z tym, że Tywa jest trudno dostępna dla odwiedzających ją kajakarzy. Spływ tą rzeką nie należy do łatwych, dlatego nie nadaje się dla osób, które będą pierwszy raz zasiadać w kajaku. Jedynie w górnym biegu jest stosunkowo łatwa i bezpieczna. Jednak wiele czynników sprawia, iż jest bardzo uciążliwa. Między innymi przyczynami są zarastanie połączeń między jeziorami, zazwyczaj niski stan wody oraz częste przenosiny kajaka przy okazji byłych młynów, zwalonych pni i innych przeszkód. Jeśli kogoś Tywa jeszcze nie zniechęciła to warto wybrać się na spływ zimą i wczesną wiosną, gdyż wtedy poziom wód jest najwyższy. Na przepłynięcie całości trzeba przeznaczyć ok. 4-5 dni. Po drodze warto zobaczyć ruiny zamku joanitów w Swobnicy, XIII-wieczny kościół z ciosów granitowych w Baniach, czy dwór w Tywicy.

Wiatrak holenderski
Obecnie Otoki są administracyjną częścią Lubanowa, od centrum wsi oddalone są 800 metrów na wschód. W 2013 roku na terenie Otoków mieszkało 5 osób.
W Otokach jedynym zabytkiem jest XIX-wieczny wiatrak holenderski. Budowla została wzniesiona w latach 70, obiekt został wybudowany najprawdopodobniej pomiędzy 1871 roku, a 1888 rokiem – w 1871 roku nie pojawiają się jeszcze żadne wzmianki dotyczące wiatraka, zaś na mapach z 1888 roku już odnajdziemy ten budynek. Według ustnych przekazów wiatrak działał tylko do przełomu XIX i XX wieku, wówczas na potrzeby wsi wystarczająca była praca istniejących młynów – dolnego i górnego, wybudowanego w 1895 roku. Po 1945 roku wiatrak został ponownie uruchomiony przez polskiego młynarza i działał do 1960 roku. Przez kolejne 30 lat obiekt był nieużywany i popadał w ruinę. Dopiero w 1990 roku budynek został wykupiony przez prywatnego inwestora.
Wiatrak holenderski w Otokach został wybudowany na planie okręgu o średnicy 815 cm. Obiekt ma charakterystyczną dla tego typu wiatraków bryłę w formie ściętego stożka. Jeszcze w latach 80. XX wieku całość była nakryta dwunaczółkowym dachem. Pierwotnie obiekt (łącznie z dachem) miał 1100 cm wysokości. Budowla została wzniesiona z czerwonej cegły. Wewnątrz budynek był podzielony drewnianymi stropami belkowymi na trzy kondygnacja. Na samej górze znajdowały się mechanizmy obrotowe czapy i część urządzeń transmisyjnych. Dziś z wyposażenia wiatraka zachowało się niewiele: drewniany wał sztorcowy na posadzce, metalowe koło trybowe na belkach stropowych, fragmenty odsiewacza cylindrycznego i dwa kamienie mlewnika o średnicy 145 cm.

Wieża widokowa w Mescherin