Dolina Dolnej Odry
Dolina Dolnej Odry to obszar specjalnej ochrony ptaków, należący do najważniejszych ostoi o randze europejskiej. Rozciąga się na długości 150 km. Leży na wysokości od 0 do 50 m n.p.m. Powierzchnia całkowita tego obszaru wynosi 61 648,4 ha. Dolina Dolnej Odry wyróżnia się bogactwem ptaków. Występuje tu ok. 250 gatunków lęgowych, wędrownych i zimujących. Gniazduje tu regularnie lub sporadycznie kilkadziesiąt gatunków ujętych w wykazach czerwonych list: europejskiej i polskiej. Do gatunków najcenniejszych i najbardziej charakterystycznych dla tego obszaru należą, między innymi ohar, gęś gęgawa, bąk zwyczajny, zimorodek, podróżniczek, wodniczka i żuraw. Dolina Dolnej Odry jest obszarem “ptasim”, ale to nie oznacza, że nie ma tu innych zwierząt. Tereny wodne są dobrym siedliskiem dla łosia, bobra europejskiego i wydry. Występuje tu także nietoperz nocek łydkowłosy i drobny ssak z rodziny ryjówkowatych - zębiełek białawy.
W obrębie Doliny Dolnej Odry znajduje się wiele ciekawych i zróżnicowanych siedlisk. Jezioro Dąbie to płytki, deltowy zbiornik. Z południowo-wschodnim brzegiem akwenu sąsiadują łąki i mokradła. Odra rozgałęzia się przy ujściu na Odrę Wschodnią i Odrę Regalicę. Pomiędzy nimi znajduje się Międzyodrze, czyli płaska równina z licznymi jeziorkami i mniejszymi kanałami. Na południe od Cedyni leży Kotlina Freienwaldzka z Rozlewiskiem Kostrzyneckim. Obszar ten posiada także duże walory poznawcze, rekreacyjne i turystyczne. Wędkarze znajdą dla siebie wiele miejsc do łowienia ryb. Zostały wytyczone szlaki dla amatorów kajakarstwa i żeglarstwa. Wzdłuż Odry prowadzi także szlak rowerowy i wiele szlaków pieszych. Będąc w tych okolicach warto zwiedzić Szczecin z Zamkiem Książąt Pomorskich, wiatrak holenderski we wsi Otoki, czy też park krajobrazowo-naturalistyczny o romantycznej nazwie Dolina Miłości oraz wiele innych interesujących miejsc.

Kościół filialny pw. Bożego Ciała
Wieś Kamieniec po raz pierwszy w źródłach pisanych pojawia się w średniowieczu. W 1203 r określana jest w dokumencie własnością biskupa kamieńskiego. W kolejnym dokumencie z 1243 r. wskazuje się już na kościół św. Jakuba ze Szczecina, jako na mającego od 1300 r. prawo do pobierania dziesięciny. Istniejący tu przez wieki Dom Boży został zniszczony w trakcie działań II wojny światowej i długo po jej zakończeniu pozostawał w formie ruiny. Dopiero 17 grudnia 1978 r. został na nowo przywrócony wiernym i poświęcony.
Kościół stanowi filię Parafii Świętej Trójcy w Kołbaskowie.

Miejsce odpoczynku w Siadle Dolnym

Odra koło Siadła Dolnego
Wieś Siadło Dolne położona jest ok. 6 km na południe od Szczecina. Swoją wyjątkowość zawdzięcza przepływającej przez nią Odrze, widokom na drugi brzeg rzeki z rozciągającym się po horyzont rezerwatem przyrody i parkiem krajobrazowym. Ponadto wieś położona jest u podnóża Wału Stobniańskiego.
Jest to wyjątkowe miejsce dla osób preferujących spędzanie wolnego czasu aktywnie na wodzie, gdyż na rzece organizowane są spływy kajakowe. Ponadto we wsi istnieje kilka punktów wypożyczania sprzętu wodnego, dzięki czemu można organizować sobie kajakowe wycieczki indywidualnie. Najpopularniejsze trasy wodne przechodzące przez Siadło Dolne to kajakowy szlak "Międzyodrze" oraz wodny szlak "Berlin - Szczecin - Bałtyk". Wzdłuż brzegu rzeki umieszczone są liczne pomosty, dzięki którym można swobodnie podziwiać piękno krajobrazu po drugiej stronie Odry. Szerokość rzeki na wysokości wsi to zaledwie 100 m.
Takie warunki oraz rozwinięta infrastruktura przybrzeżna sprzyja także wędkarzom. Często można tu spotkać miejscowych rybaków bądź przyjezdnych z okolicznych wsi.
Popularnym punktem widokowym na Odrę, panoramę Szczecina i okolicę Parku Krajobrazowego jest wzniesienie o wysokości 65 m n.p.m. Młyńska Góra, nazywana także Wzniesieniem Szczecińskim. Mieści się ona na południe od Siadła Dolnego. Na jej szczycie istnieją pozostałości grodziska o rozmiarach 40 x 50m. Jest ona miejscem bytowania wielu cennych zwierząt (szczególnie ptaków) oraz siedliskiem rzadkich roślin chronionych.
Przez wieś oraz jej wybrzeże przechodzi kilka szlaków rowerowych i pieszych. Cieszy się ona dużą popularnością za sprawą swojego malowniczego położenia oraz szerokiego wachlarza atrakcji jakie oferuje. Są to spływy rzeczne, wędkowanie czy podziwianie dzikiej natury.

Rezerwat przyrody Wzgórze Widokowe nad Międzyodrzem
Rezerwat przyrody Wzgórze Widokowe nad Międzyodrzem to rezerwat krajobrazowy, którego powierzchnia wynosi zaledwie 4,19 ha. Utworzony został na spadzistej krawędzi doliny Odry, która jest jednocześnie częścią Wału Stobniańskiego. Na terenie rezerwatu znajduje się Wzgórze Morenka o wysokości 65 metrów, na którym usytuowany jest punkt widokowy Wzgórze Widokowe nad Międzyodrzem. Na wzgórze można wejść stromą ścieżką ze schodkami. Umiejscowione zostało tutaj półokrągłe kamienne siedzisko, z którego można podziwiać piękne widoki. Panorama doliny Odry rozpościera się tutaj od Szczecina do Gryfina. Celem utworzenia rezerwatu jest ochrona wyjątkowych walorów przyrodniczych i krajobrazowych takich jak: wysoki brzeg doliny Odry oraz roślinność kserotermiczno-stepowa, czyli roślinność sucholubna. Obszar pozbawiony jest drzew, co umożliwia bezproblemowe podziwianie widoków. Na obszarze tym spotkać można takie gatunki chronione, jak: sasanka łąkowa, kalina koralowa, wilżyna ciernista i wiele innych. Okoliczna roślinność roztacza bardzo przyjemne zapachy.

Ruiny kościoła
Ruiny kościoła w Moczyłach usytuowane są na niewielkim wzniesieniu terenu, ogrodzonym niewysokim kamiennym murem, w którym od strony ulicy znajdują się kamienne schody. Murowana z kamieni narzutowych i cegły świątynia powstała w II poł. XIII w. jako budowla salowa na planie prostokąta. W wieku XVII świątynia poddana została kompleksowej przebudowie. Do czasów współczesnych zachował się jedynie fragment portalu południowego. W elewacji wschodniej widoczne są ślady trzech otworów okiennych, z których środkowy zachował się w całości. Widoczny jest także obmurowany cegłą portal w fasadzie zachodniej. Od wewnątrz, we wschodniej ścianie znajdują się trzy polichromowane zacheuszki, czyli elementy będące dowodem poświęcenia kościoła. Obiekt został naruszony podczas II wojny światowej, a następnie nieużytkowany zaczął popadać w ruinę. Wokół kościoła rozciągał się niegdyś cmentarz, po którym dziś praktycznie nie ma żadnego śladu. Pośród roślinności leży sporych rozmiarów tablica nagrobna oraz kilka porozrzucanych kamieni, być może będących fragmentami elementów nagrobnych. Pozostałości po kościele i cmentarzu zostały odpowiednio oznaczone. Przed murem, przy ulicy postawiono tablicę informacyjną z napisami w języku polskim i niemieckim, na której pokrótce przedstawiono historię tego miejsca i kościoła.

Ruiny kościoła w Pargowie
Ruiny kościoła w Pargowie to pozostałość po pięknej XIV-wiecznej świątyni, która nie przetrwała do czasów współczesnych. Kościół wybudowany został na planie prostokąta. Była to świątynia salowa, murowana z kwadr granitowych. W późniejszym czasie od strony północnej dobudowana została do niej zakrystia. Do dziś zachowały się wyłącznie ściany kościoła, w których widoczne są otwory okienne i portale.  Dwa do dziś widoczne portale znajdują się od strony północnej i południowej. Od zachodu zaś w fasadę kościoła wkomponowany został pomnik nagrobny z piaskowca w formie portyku arkadowego. Jest to najciekawszy i najcenniejszy element tej budowli. Znajdowała się tam niegdyś tablica, po której dziś zostało już puste miejsce, a nad nią, co obserwować możemy do dziś – widniał i widnieje herb rodziny von Blumennthal. Świątynia funkcjonowała do roku 1945, a po II wojnie światowej zaczęła stopniowo popadać w ruinę. Urokliwe pozostałości po kościele otoczone są wybrakowanym, niewysokim kamiennym murem, porośniętym gdzieniegdzie bluszczem.
Na terenie przykościelnym znajdował się niegdyś cmentarz. Cmentarz ten powstał prawdopodobnie w I połowie XIX wieku. Znajdują się tutaj fragmenty płyt nagrobnych, elementy, na których niegdyś umieszczano żeliwne krzyże, a także dwa dość dobrze zachowane, choć obficie porośnięte bluszczem obramowania po grobowcach. Cały obszar porośnięty jest gęsto dziką roślinnością, spod której wyłaniają się relikty przeszłości. Ciekawie zdobione elementy nagrobne przyciągają uwagę odwiedzających te okolice.
Znajduje się tutaj także sporo dostojnych i wiekowych drzew.

Węzeł tras na granicy