Most Europejski Siekierki – Neurüdnitz
Mosty składają się z przeprawy pieszo – rowerowej oraz punktu widokowego. Całość liczy około 700 metrów. Miejsce to jest bardzo ciekawą pamiątką historyczną, a teraz też świetną atrakcją turystyczną regionu łączącą Polskę i Niemcy. Obiekt jest wspaniałym punktem otwierającym imponujący widok na rozlewiska Odry oraz początkiem rowerowej Trasy Pojezierzy Zachodnich. Budowla powstała w XIX wieku jako most kolejowy, a podczas II wojny światowej została wysadzona. Później most odbudowano, ale przez dziesiątki lat nie był eksploatowany. W 2021 r. zakończono jego przebudowę na odcinku po polskiej stronie. Natomiast 25 czerwca 2022 r. otwarta została niemiecka częśc mostu. Tym samym przejazd rowerem przez Odrę i granicę jest już w możliwy. Na moście powstała ścieżka pieszo-rowerowa, miejsce odpoczynku dla turystów i zadaszona platforma widokowa, a wszystko znajduje się w malowniczej scenerii zachodniopomorskiej przyrody. Most w Siekierkach zlokalizowany jest bowiem na terenie parku krajobrazowego.

Skansen kolejowy w Lubianie
Prywatny skansen kolejowy utworzony przez Pana Ryszarda Kwiecińskiego.

Wieża widokowa w Ińsku
Wieża widokowa w Ińsku powstała w 2019 roku. To stalowa, ażurowa konstrukcja. Ma osiem  tarasów (pięter), z których można podziwiać piękne widoki. Aby wejść na sam szczyt trzeba pokonać 160 schodów albo skorzystać z windy. Wieczorem wieża jest podświetlana, co stanowi dodatkową atrakcję. Wstęp na nią jest bezpłatny.

"Hopferówka"
„Hopferówka” to obiekt położony w Połczyńskim Parku Zdrojowym w miejscowości Uzdrowiskowej Połczyn-Zdrój. Oferuje nocleg w komfortowych pokojach o podwyższonym standardzie. Restauracja serwuje dania kuchni polskiej, codziennie od godziny 12:00 do 22:00. Jest to idealne miejsce dla osób szukających odpoczynku w ciszy i spokoju. Zapraszamy do odkrywania uroków Szwajcarii Połczyńskiej.

"Pomnik Wdzięczności"
Pomnik został wzniesiony w 1953 roku. Jest to wysoki, smukły słup nazywany pomnikiem wdzięczności dla Armii Radzieckiej. W 1995 na obelisku umieszczono tablicę z napisem: "Pamięci wszystkich, którzy przyczynili się do zwycięstwa i polskości ziemi gryfickiej", wtedy też zamieniono radziecką gwiazdę, która wieńczyła pomnik, na orła.

Agroturystyka "Dom nad Rozlewiskiem"

Agroturystyka "Kaprys 2"

Agroturystyka "Magnolia"

Agroturystyka Piotrogródek

Al Pako - alpaki nad morzem

Aleja Gwiazd Plejstocenu
Aleja Gwiazd Plejstocenu w Moryniu to plenerowa ścieżka edukacyjna nad jeziorem Morzycko, która tworzy część ścieżki dydaktycznej „Promenada Wielkiego Raka”. Projekt stanowi polski fragment transgranicznego Geoparku „Kraina Lodowca nad Odrą”, skupiającego się na edukacji przyrodniczej i geologii. Ustawiono tam naturalnej wielkości modele zwierząt z epoki lodowcowej (m.in. mamuty, nosorożca włochatego, tygrysa szablozębnego, niedźwiedzia jaskiniowego). Figurki są pokryte futrem, można je dotknąć, a przy nich znajdują się tablice informacyjne i odlewy tropów. Aleja jest częścią Geoparku „Kraina Lodowca nad Odrą”, pełni funkcję edukacyjną i rekreacyjną, a zwiedzanie jest bezpłatne.

Aleja platanów klonolistnych
Aleja platanów klonolistnych została objęta ochroną jako pomnik przyrody Rozporządzeniem nr 2/99 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 30 marca 1999 r. Tworzą ją 74 drzewa, rosnące w dwóch, miejscami w trzech rzędach. Osiągają wysokość od 14 do 17 m. Obwody pni wahają się między 260 a 377 cm. Średnice koron wynoszą od 7 do 9 m. Platany mają już ok. 100 lat. Aleja stanowi drugie w Polsce i Europie Środkowej skupisko drzew tego gatunku. Największe znajduje się w Szczecinie na Jasnych Błoniach, gdzie rośnie ok. 200 platanów.

Amfiteatr w Kołobrzegu
Od roku 2002 dysponujemy amfiteatrem z czterema i pół tysiącem miejsc w Kołobrzegu jednym z czołowych kurortów w naszym kraju. Ten wspaniały, legendarny obiekt po przebudowie i gruntownym remoncie ponownie odżył. Co roku organizujemy 35-40 koncertów, kabaretów i festiwali. Występują tu czołowe zespoły muzyczne i gwiazdy polskiej estrady. Gościliśmy również wykonawców z zagranicy, Rosyjski Balet Męski i Rewię Brazylijską, cyklicznie co roku gościmy zespoły folklorystyczne z wielu krajów na festiwalu INTER FOLK.

Amfiteatr w Złocieńcu
Amfiteatr w Złocieńcu to nowy obiekt, który został wybudowany kilka lat temu w trakcie zagospodarowywania terenu położonego nad rzeką Wąsawą pomiędzy ulicami Mickiewicza i 5 Marca. Cały zagospodarowany teren, którego częścią jest amfiteatr otrzymał oficjalną nazwę „Teren rekreacyjno-sportowy im. Włókniarzy”, wśród mieszkańców przyjęła się nazwa potoczna „teren między mostami”. Na amfiteatr składa się niezadaszona scena wykonana z kostki brukowej oraz widownia z drewnianymi ławkami. Widownia została wkomponowana w naturalne zbocze, łagodnie wznoszące się od rzeki w kierunku ul. Pustej. Przy scenie wykonane są przyłącza elektryczne wykorzystywane przy podłączaniu oświetlenia i nagłośnienia. Podczas organizacji imprez i koncertów nad sceną rozkładane jest przenośne zadaszenie chroniące przed ewentualnym deszczem. Złocieniecki amfiteatr jest miejscem, gdzie często są organizowane imprezy kulturalne i rozrywkowe, takie jak: Dni Złocieńca, Festyn rodzinny, Ogólnopolskie Dni Tkaczy czy koncerty zespołów i solistów. Dużym atutem amfiteatru jest jego położenie w ładnym miejscu i praktycznie w centrum miasta. W pobliżu amfiteatru znajdują się korty tenisowe, boisko do koszykówki i plac zabaw dla dzieci.

Barszcz Sosnowskiego
Barszcz Sosnowskiego (Heracleum sosnowskyi) to roślina parząca! Przebywanie w bliskości barszczu stanowi duże zagrożenie dla zdrowia człowieka!
Barszcz Sosnowskiego jest  zaliczany do roślin inwazyjnych i występuje na terenie całej Polski. Najczęściej barszcz Sosnowskiego spotkać można wzdłuż strumieni wodnych, na skarpach rowów, na obrzeżach pól i lasów oraz na łąkach i pastwiskach.

Baszta Siedmiu Płaszczy
Baszta Siedmiu Płaszczy, inaczej zwana Basztą Panieńską, jest jedyną tego typu budowlą, która przetrwała do dziś. Powstała prawdopodobnie w 1462 r.
Baszta Siedmiu Płaszczy zwana także Basztą Panieńską jest jedyną zachowaną basztą z obwarowań miejskich. Zabytek został wzniesiony najprawdopodobniej przed 1462 roku jako budowla dwukondygnacyjna. Na początku XIX wieku obiekt nie został zburzony tak jak pozostałe baszty, ale przystosowany jako pomieszczenia gospodarcze. Po 1850 roku na szczycie baszty nadbudowano pomieszczenia mieszkalne i baszta została oficyną budynku przy Frauenstraße 910. W takiej formie baszta przetrwała do 1944 roku, do alianckich bombardowań. Resztki ruin po budynkach, które znajdowały się wokół baszty rozebrano w 1956 roku tym samym odkrywając mury baszty. W połowie lat 60. XX wieku podjęto się odbudowy i rekonstrukcji uszkodzonych części baszty.
Z Basztą Panieńską związane są dwie legendy, które tłumaczą nazwę zabytku. Pierwsza mówi o zamożnym księciu, który miał siedem córek. Każdą z nich chciał wydać za równie majętnych mężczyzn. Niestety, każda córka zakochała się w biednym rycerzu. Ojciec postanowił dać nauczkę nieposłusznym córkom i kazał je zamknąć w baszcie do czasu aż zmądrzeją. Te na znak sprzeciwu kazały uszyć sobie czarne płaszcze, które nosiły dzień i noc. Mijały miesiące, a następnie lata, pewnego dnia zauważono, że jedzenie, które jest wsuwane przez szczelinę w murze nie jest odbierane. Wystraszony książę kazał rozpruć mury baszty, gdy to uczyniono okazało się, że w środku nikogo nie ma. Poza wiszącymi płaszczami. Od tej pory baszta jest zwana Basztą siedmiu Płaszczy, albo Panieńską, a co się stało z nieszczęśliwie zakochanymi córkami majętnego księcia? Tego nikt nie wie do dziś.
Druga legenda opowiada o nadwornym krawcu księcia Bogusława X. Książę wybierając się na pielgrzymkę do Ziemi Świętej, rozkazał uszyć sobie siedem płaszczy z bardzo rzadkiego i drogiego materiału. Krawiec wykonał zadanie zgodnie z poleceniem, ale tak sprytnie wykroił płaszcze, że zostało mu kilka skrawków materiału. Sprawa wyszła na jaw, gdy któregoś razu książę ujrzał na ulicy kobietę w sukni uszytej z takiego samego materiału jak jego płaszcze. Szybko się okazało, że to żona krawca. Za karę nieuczciwy rzemieślnik został zamknięty w baszcie, która od tej pory nosi wspomniane wyżej nazwy.
Dwie legendy niestety najprawdopodobniej mijają się z prawdziwym źródłem nazwy baszty. Według historyków to cech krawców ufundował budowę obiektu, to także oni mieli jej bronić w wypadku oblężenia.
Baszta Siedmiu Płaszczy została wpisana na wojewódzką listę zabytków w czerwcu 1954 roku.

Bazylika Archikatedralna pw. św. Jakuba Apostoła w Szczecinie
Historia świątyni sięga roku 1187. Wówczas na tym miejscu znajdowała się budowla drewniana. Obecna bazylika archikatedralna jest drugim pod względem wysokości kościołem w Polsce. Uwagę przyciąga wysoka na ponad 110 m wieża, na której szczycie znajduje się taras widokowy.
Początki szczecińskiej katedry łączyć należy z rokiem 1187, kiedy w tym miejscu znajdował się drewniany kościół. Najprawdopodobniej świątynię ufundował mieszczanin bamberski Beringer w celu szybszej ewangelizacji Pomorza. W XIII w. budynek miał formę trzynawowej bazyliki gotyckiej, bez przypór. Z czasem podniesiono nawy boczne, tworząc w ten sposób halę. W 1534 r. świątynia przeszła w ręce zwolenników reformacji. Po pożarze w XVII w. kościół w ramach odbudowy zyskuje wygląd barokowy. W 1983 r. kościół uzyskał rangę bazyliki mniejszej. W 2008 r. wieżę przebudowano, aby przywrócić jej pierwotną sylwetkę, zwieńczono ją strzelistym hełmem, w którym umieszczono punkty widokowe. W 2010 r. na dachu katedry zainstalowano sygnaturkę o długości 18 m. Po odbudowie wieży katedra mierzy 110,18 m i jest drugim pod względem wysokości budynkiem w Szczecinie oraz drugą co do wysokości świątynią w Polsce, zaraz po bazylice w Licheniu. Świątynia znajduje się na Europejskim Szlaku Gotyku Ceglanego.
Wewnątrz najważniejszym miejscem jest prezbiterium ze stołem ołtarzowym, dekorowanym płaskorzeźbami odlanymi z mosiądzu. Znajduje się tu także tryptyk z kompilacji kilku ołtarzy z płaskorzeźbami z XIV w. oraz piękny krucyfiks, datowany na przełom XV i XVI w. W katedrze znajduje się aż 19 kaplic, a wśród nich m.in. Kaplica Matki Boskiej Częstochowskiej z neogotyckim wystrojem i obrazem Matki Boskiej Częstochowskiej, Kaplica Chrzcielna, w której można podziwiać tryptyk z lat 20. XVI w. i Kaplica Najświętszego Sakramentu z cennym ołtarzem tryptykiem z końca XIV wieku. Warto wspomnieć o organach znajdujących się w katedrze, to instrument wykonany na zamówienie w 2008 roku. Zostały zaprojektowane tak, aby okazała bryła instrumentu nie zasłaniała witrażu o powierzchni 30 m2  znajdującego się za organami. Instrument ma wysokość 10 m i waży 36 ton. Posiada 66 głosów i składa się z 4743 piszczałek o wysokości od 11 milimetrów do 10 m.
Msze święte w niedziele: 7:30, 9:00, 10:30, 12:00, 18:00, 21:00. Odpust odbywa się 25 VII.
Istnieje możliwość zwiedzania tarasu widokowego Bazyliki Archikatedralnej św. Jakuba Apostoła. Godziny otwarcia: piątek - niedziela 11:00 - 18:00. Wjazd na taras widokowy dla grup zorganizowanych poza godzinami otwarcia należy uzgodnić telefonicznie (tel. 510 800 202).

Bazylika pw. św. Jana Chrzciciela
Neogotycka świątynia powstała pod koniec lat 80. XIX w. Aż do roku 1931 była jedynym kościołem katolickim w Szczecinie. Od 2018 r. nosi tytuł bazyliki mniejszej.
Kościół farny pw. św. Jana Chrzciciela został wybudowany w latach 1888-1890 dla wiernych wyznania katolickiego, i aż do 1945 r. był to jedyny taki przybytek w mieście, w którym zdecydowanie przeważali zwolennicy tez Lutra. Ten neogotycki kościół powstał na planie krzyża łacińskiego, zatem w bryle czytelne są ramiona transeptu. Ciekawym elementem dekorującym bryłę są metalowe rzygacze w kształcie smoków, zainstalowane na narożnikach i przy portalach. Od zachodu uwagę zwraca smukła wieża. Od wschodu kościół zamyka wieloboczne prezbiterium. Kościół zaopatrzony jest w kruchtę dla wiernych ze sklepieniem dekorowanym malowidłami, przedstawiającymi czterech ewangelistów. Aby jednak wejść do środka świątyni, należy przekroczyć próg pięknego, neogotyckiego portalu z wizerunkiem Chrystusa na tympanonie.
Wnętrze kościoła to duża przestrzeń, nawiązująca ceglaną dekoracją do gotyku. Punktem centralnym jest szerokie prezbiterium z ołtarzem Matki Boskiej Królowej Polski. Warto zwrócić uwagę na neogotyckie ołtarze boczne, ambonę oraz przepiękne witraże. Całość dopełnia przepięknie malowane sklepienie krzyżowo-żebrowe, w części prezbiterialnej gwiaździste.
Odpust: 24 VI.

Berlinka - niedokończona autostrada
Berlinka to potoczna nazwa autostrady budowanej przez Niemców na początku lat 40.XX wieku. Miała połączyć niemiecką stolicę z pozostającym na rubieżach III Rzeszy Królewcem. Obecnie kilka fragmentów wciąż służy polskim kierowcom. W okolicach Cieszyna pozostały betonowe fundamenty i potężny filar. Miał tu powstać węzeł kolejowo-autostradowy, gdyż przez miejscowość prowadziła dawniej linia kolejowa Połczyn-Zdrój - Złocieniec. Gdy linia nie była już potrzebna, rozebrano torowisko i ułożono asfaltową nawierzchnię, tworząc szlak rowerowy. Jadąc tą trasą można zobaczyć właśnie pozostałości Berlinki. Podobne miejsce można dostrzec przy drodze z Cieszyna do Głęboczka.

Betonowe mosty wąskotorowe w Białogardzie
W Białogardzie znajdują się trzy obiekty: most nad kanałem ulgi, most-wiadukt nad rzeką Starą Parsętą i linią normalnotorową oraz mniejszy wiadukt – również nad linią normalnotorową. Wszystkie trzy budowle są łukowymi obiektami żelbetowymi z otworowanymi podporami.
więcej o historii mostów na STRONIE

Betonowiec
Wrak zbombardowanego w 1945 r. tankowca znajduje się na jeziorze Dąbie, w pobliżu Inoujścia. Powszechnie przyjęta nazwa betonowiec pochodzi od konstrukcji statku – jego kadłub został zbudowany z betonu.

Bike Cafe - Mobilna kawiarnia rowerowa Jasne Błonia
Czekamy na Ciebie z pyszną kawą na Jasnych Błoniach w Szczecinie! W otoczeniu platanów możesz skosztować gorącej kawy lub czekolady, w okresie letnim mrożonych specjalności. Bariści zawsze uraczą dobrym słowem, a cykliści mile widziani!

Bike Cafe - Mobilna kawiarnia rowerowa Wały Chrobrego
Czekamy na Ciebie z pyszną kawą na Wałach Chrobrego! Podziwiaj widoki na Łasztownię popijając gorącą kawę lub czekoladę, w okresie letnim mrożone specjalności. Bariści zawsze uraczą dobrym słowem, a cykliści mile widziani!

BOK Muzeum Regionalne w Barlinku
Muzeum Regionalne w Barlinku mieści się w tzw. Domu Gutenberga. Budynek ten został zbudowany w połowie XIX wieku i dawniej mieściła się w nim drukarnia i księgarnia. W głównej fasadzie od strony ulicy Niepodległości znajduje się popiersie twórcy druku Jana Gutenberga. Muzeum początkowo od 1961 roku  funkcjonowało jako Izba Pamiątek. Swoje zbiory udostępnił w niej publiczności Czesław Paśnik, miejscowy kolekcjoner. Z czasem Izba przekształciła się w Muzeum. Obecnie jest to jednostka miejska, działająca w strukturach Barlineckiego Domu Kultury. Muzeum posiada zbiory historyczne, archeologiczne, etnograficzne oraz biograficzne. Obecne w muzeum można oglądać cztery wystawy stałe:
- biograficzną - poświęconą życiu i rodzinie najsłynniejszego mieszkańca Barlinka Emanuela Laskera, szachowego mistrza świata (zdjęcia, kopie aktów urodzenia, książki, artykuły);
- historyczną - ukazującą historię miasta głównie w XIX i XX wieku (mapy, starodruki, akty erekcyjne budowli, diorama dworca kolejowego, ekspozycja poświęcona znanej restauracji Waldschenke);
- archeologiczną - przedstawiającą dawne narzędzia od neolitu po epokę żelaza;
- etnograficzną - przedstawiającą życie i zwyczaje dawnych mieszkańców Barlinka i okolic (sprzęty gospodarstwa domowego, warsztat szewski, zakład krawiecki, kącik pralniczy).
Poza wystawami muzeum organizuje też lekcje muzealne dla dzieci i młodzieży.
Muzeum Regionalne w Barlinku ma swoją filię w Dziedzicach. Mieści się tam Muzeum Wojskowości, Szkolnictwa i Wsi.

Brama Bańska
Pod koniec XIX wieku  bramie groziła likwidacja, której powodem miała być rozbudowa miasta. Dzięki uznaniu jej przez Radę Miejską w 1864 roku za zabytek budowla została nienaruszona. W 1888 roku obiekt został wyremontowany, a w 1979 roku podczas kolejnego remontu odtworzono blanki tarasu strzelniczego.
Południowa elewacja bramy Bańskiej, tuż nad przejazdem ma ceramiczną dekorację blendową. W północnej elewacji nad przejazdem znajduje się ostrołukowa blenda. W zachodniej ścianie jest wykusz pełniący funkcję latryny tzw. dansker. Także tam odnajdziemy strzelnice i półkoliste okienka.

Brama Królewska
Brama była dawniej częścią pruskich fortyfikacji, jej budowę zakończono w 1728 r. Niegdyś działała w niej galeria sztuki, obecnie mieści się tu kawiarnia.
Brama Królewska jest jedną z dwóch bram miejskich, które przetrwały do naszych czasów z obszernej linii obwarowań Szczecina. Obiekt został wzniesiony w latach 1725-1728 według projektu holenderskiego architekta Gerharda van Wallrawe. Brama Królewska – zwana wcześniej „Anklamer Tor” - została wzniesiona na miejscu dawnej Bramy Młyńskiej. Nazwa ta obowiązywała do 1840 roku, od 1841 roku brama nosi nazwę Królewskiej na cześć jej fundatora, czyli króla Fryderyka Wilhelma I.
Tak jak w przypadku Bramy Portowej ściany budowli zdobione są rzeźbami autorstwa Bartholome Damarata. Na bramie odnajdziemy m.in. Marsa z mieczem i tarczą oraz Herkulesa z maczugą i skórą lwa. Nad przejazdem znajduje się panoplium z tarczą i pruskim orłem, całość otoczona jest łańcuchem Orderu Czarnego Orła, zaś na szczycie znajduje się korona. Brama Królewska ozdobiona jest rzeźbionymi elementami oręża, zbrojami, tarczami i sztandarami.
Podczas drugiej wojny światowej w obawie przed zniszczeniami zdemontowano zdobienia, ukryte je w lesie, a budowlę obsadzono bluszczem. Dzięki temu obiekt nie uległ zniszczeniu. Zdobienia ukryte w Lesie Arkońskim odnaleziono w 1957 roku i ponownie zamontowana na bramie.
W 1994 roku została przeprowadzona modernizacja obiektu, w latach 90. XX wieku w budowli mieściła się galeria sztuki, od 2000 roku w bramie działa kawiarnia „Brama Jazz Cafe”.
Obiekt został wpisany na wojewódzką listę zabytków w czerwcu 1954 roku.

Brama Myśliborska
Brama wieżowa, dwustopniowa, na rzucie prostokąta o wymiarach 8 x 8,5 m i wysokości 20,25 m. Powstała na początku XIV wieku i stanowiła najważniejszą budowlę obronną miasta. Wybudowana z kamienia i nadbudowana z cegły na początku i pod koniec XV wieku. W XV wieku była rozbudowana o przedbramie, które zostało rozebrane w 1919 roku. Nazwa bramy związana jest z wyjazdem w kierunku Myśliborza.

Brama Portowa
Obiekt w stylu barokowym powstał w latach 20. XVIII w. To jedna z dwóch bram miejskich, które przetrwały do czasów współczesnych. Obecnie jest siedzibą Teatru Kameralnego.
Brama Portowa jest jedną z dwóch bram miejskich, które przetrwały z linii obwarowań miasta. Obiekt w stylu barokowym został wzniesiony w latach 1725-1727 według projektu holenderskiego architekta Gerharda Corneliusa van Wallrawe.
Zewnętrzne mury zabytku zostały ozdobione rzeźbami francuskiego artysty Bartholome Damarta. Z jednej strony odnajdziemy tarczę z monogramem króla Fryderyka Wilhelma, który ufundował budowę obiektu. W górnej części obiektu odnajdziemy złocony napis w języku łacińskim, który głosi o prawach Państwa Brandenburskiego do Pomorza i Szczecina. Nad inskrypcją umieszczona została panorama miasta i bóg rzeki Odry. Jeszcze wyżej znajduje się owalna tarcza zwieńczona koroną z herbem Prus.
W pierwszej połowie XX wieku przed bramą zbudowano fontannę z neobarokowym pomnikiem bogini Amfitryty. Podczas II wojny światowej zdobienia zdemontowano i ukryto w Lesie Arkońskim. Pod koniec lat 50. XX wieku zdobienia odnaleziono i ponownie zamontowano na bramie.
Brama Portowa wcześniej była zwana Bramą Berlińską, ponieważ droga przez nią prowadziła do Berlina. Obecna nazwa została nadana w 1945 roku, po to, by nie kojarzyła się z niemieckim miastem.
Od 1976 do 2013 roku wewnątrz Bramy Portowej dział sklep Cepelia. Od 2015 roku budowla jest siedzibą teatru kameralnego.
Brama Portowa została wpisana na wojewódzką listę zabytków w czerwcu 1954 roku.

Brzeźnica - wioska widmo
Brzeźnica, dawna własność rodziny Borków i Wedlów. Dziś to opuszczona wieś położona na wysokości 85 m. n.p.m. wśród pagórków i malowniczych terenów. Wzdłuż jednej drogi (ok. 300 m.) ciągnie się parterowa, murowana zabudowa z XIX wieku zadrzewiona lipami, topolami, cyprysikami, wierzbami, dębami.

Budynek poczty
Obiekt mieszczący się na „Nowym Mieście” jest najstarszym przykładem XIX-wiecznej architektury pocztowej. Szczecińska budowla została wzniesiona przed intensywnym rozwojem funkcji poczty w dziedzinie architektury, dlatego też można uznać, że obiekt w Szczecinie jest pierwowzorem dla wielu innych gmachów pocztowych.
Zespół został wzniesiony w latach 1872 – 1905 według projektu architekta Carla Schwatlo. Eklektyczny obiekt posiada detale i struktury neorenesansowe i neoklasycystyczne, w mniejszym stopnie występują także elementy przypominające rozwiązania secesyjne.
W górnej części elewacji umieszczone zostały tympanony, które są zwieńczone końskimi łbami, w nadprożach okien odnajdziemy orły. Także na elewacji odnajdziemy ciekawe detale i zdobienia w formie płaskorzeźb przedstawiające motywy roślinne i zwierzęce.
W holu pierwszego budynku znajduje się szklany dach i strop, który opiera się na kolumnach. Obiekt posiada jedno z najbogatszych w zdobienia wnętrz publicznych. Wewnątrz odnajdziemy m.in. tłoczoną blachę cynkową, ażurowe opaski, plecionkowe fryzy, motywy roślinne na ścianach i kolumnach.
Zespół mimo niebezpiecznego sąsiedztwa ze strefą zrzutu bomb alianckich nie ucierpiał szczególnie podczas działań wojennych, a prowadzone po 1945 roku modernizacje nie wpłynęły na całokształt obiektu, który wciąż jest zbliżony do oryginału. Dodatkowo w latach 90. XX wieku wnętrze obiektu zostało poddane renowacji, która w dużej mierze przywróciła walory artystyczne poczty.
Ciekawostką natomiast jest ciek płynący pod budynkiem. Jeśli spróbujemy zlokalizować miejsce, w którym wybudowano pocztę na mapach z przełomu XVI i XVII wieku dostrzeżemy kanał, który przepływał nieopodal miejsca budowy przyszłej poczty. Istnieje on do dziś i płynie w podziemiach gmachu. Wystarczy zejść do piwnicy, podnieść dużą klapę i zaświecić latarką w głąb -niewielka rzeczka wciąż tam płynie.
W budynku po drugiej wojnie światowej został przeznaczony dla urzędu pocztowego, inspekcji radiowej, laboratorium telekomunikacyjnego i Technikum Łączności. Obiekt przy ul. Dworcowej został wpisany na wojewódzką listę zabytków w listopadzie 1993 roku.

Bukowa Góra
Bukowa Góra została objęta ochroną jako zespół przyrodniczo-krajobrazowy Uchwałą Nr XVII/103/04 Rady Miejskiej w Golczewie z dnia 30 czerwca 2004 r. Celem ochrony jest zachowanie walorów krajobrazowych i przyrodniczych wzgórza kemowego, porośniętego starym drzewostanem bukowym. Obejmuje powierzchnię 8,73 ha.
Bukowa Góra wyróżnia się w okolicznym krajobrazie pól. To niewielkie wzgórze kemowe porośnięte jest buczyną, której wiek szacuje się na ok. 145 lat. W warstwie runa spotkać można między innymi konwalijkę dwulistną i szczawik zajęczy. Drzewa ze względu na swój wiek mają dużo dziupli. Stanowią one miejsce bytowania i gniazdowania wielu gatunków ptaków. Zaobserwowano tu na przykład różne gatunki dzięciołów, sowę uszatą i gołębia siniaka.
Wzdłuż wschodniej granicy zespołu przyrodniczo-krajobrazowego prowadzi droga z Ronicy do Kretlewa. Dzięki niej można zobaczyć z bliska Bukową Górę. Warto jednak przyjrzeć się także z daleka temu miejscu, gdyż stanowi bardzo ciekawą i malowniczą dominantę w krajobrazie.

Byłe lotnisko wojskowe
Lotnisko zbudowali Niemcy w 1939 roku tuż przed wybuchem II wojny światowej. Pełniło ono funkcję garnizonu 1. Floty Powietrznej Luftwaffe (Flugplazt Königsberg in der Neumark). W lutym 1945 roku przejęte ono zostało przez Armię Czerwoną, która stacjonowała tu aż do 1992 roku. Uciekający Niemcy zniszczyli część zabudowań. Po przejęciu przez Rosjan miejsce to pełniło funkcję lotniska operacyjnego dla 582. Pułku Lotnictwa Myśliwskiego. W skład uzbrojenia garnizonu wchodziły m. in. samoloty naddźwiękowe MiG-21F i MiG-21F-13 oraz rakiety S-75M. W 1951 roku obiekt został rozbudowany. Zajmował on powierzchnię 423 ha, a na jego terenie znajdowały się m.in. hangary i schrony, pasy startowe, budynki garnizonowe, stacje paliw, bocznica kolejowa, szpital, garaże, składy amunicji i stacja naprowadzania samolotów. Obecnie obiekt ten nie figuruje już w żadnym wykazie lotnisk. Jego teren jest stopniowo zagospodarowywany. Trwa rozbiórka części hangaro-schronów, na miejscu których ma powstać elektrownia słoneczna.

Cafe Rower
Zapraszamy do pierwszej w Szczecinie rowerowej kawiarni!
Jesteśmy dla Was od 2012 roku, w miejscu, gdzie las dochodzi do miasta, czyli na Jasnych Błoniach przy Urzędzie Miejskim.
Dostaniesz u nas kawę z lokalnej palarni, zjesz własnego wypieku ciastka (co czwartek są pączki), zjesz śniadanie na chlebie naszego wypieku, lunch bazujący na lokalnych warzywach i produktach.
A poza gastronomią - dowiesz się od nas o najlepszych miejscach na wycieczkę, usłyszysz sporo ciekawostek, dowiesz się gdzie pójść, co zjeść i czemu Szczecin to takie fajne miasto.
Zapraszamy!

Camping "Nad jeziorem" w Golczewie nr 131

Camping Bursztynek
Przyjazna przestrzeń nad morzem dla namiotów, przyczep, kamperów. Spokojny klimat wśród drzew i rodzinna atmosfera. 450 metrów do plaży. Na wschód i zachód rozciąga się malownicza ścieżka rowerowa w lesie nad samym morzem. Rowery do wypożyczenia i stacja do ich serwisu. Infrastruktura zapewniająca bezpieczeństwo i komfort. Zadbane i czyste sanitariaty. Miejsca i sprzęty do gier i zabaw: piłkarzyki, ping-pong, badminton, siatkówka, kosz. Plac zabaw dla dzieci. Świetlica z kącikiem malucha i TV. Wi-Fi na terenie. Wyposażona kuchnia. Punkty do zmywania naczyń. Murowany grill i ognisko. Pobliska, pyszna Jadłodajnia. Miejsce przyjazne zwierzętom.”

Cedyński Park Krajobrazowy
Cedyński Park Krajobrazowy został utworzony 1 kwietnia 1993 r. obejmuje teren o powierzchni 308,5 km², zaś jego otulina zajmuje 531,2 km². W jego granicach znajduje się Puszcza Piaskowa, Żuławy Cedyńskie, Wzgórza Krzymowskie, Wzgórza Moryńskie i część Lasów Mieszkowickich. Na stosunkowo niedużej powierzchni istnieje tu bardzo zróżnicowany krajobraz polodowcowy, z licznymi morenami, jeziorami, oczkami wodnymi, strumieniami, wąwozami oraz licznymi źródliskami. Najwyższy punkt stanowi wzgórze Zwierzyniec o wysokości 167 m n.p.m., zaś najniższy misa Jeziora Morzycko, znajdującego się w otulinie Parku. Ma głębokość 60 m, co oznacza, że znajduje się poniżej poziomu morza, tzw. kryptodepresja. Dzięki tak urozmaiconemu krajobrazowi, w Parku znajduje się wiele punktów widokowych. Można z nich podziwiać malowniczą dolinę Odry oraz okoliczne lasy i pola.
Szata roślinna Cedyńskiego Parku Krajobrazowego jest niezwykle bogata i zróżnicowana. Występuje tu 640 gatunków, z czego 18 jest objętych prawną ochroną. Przemierzając Park można zobaczyć zarówno stare, nieprzebyte kompleksy leśne, bagna i rozlewiska, jak i krajobraz stepowy. Do gatunków chronionych zalicza się między innymi cis pospolity, jarząb brekinia, wiciokrzew pomorski, zawilec wielkokwiatowy, ostnicę Jana i storczyk purpurowy. Spośród roślin śródziemnomorskich warto wymienić dąb omszony i nawrot czerwono-błękitny, gdyż nie można ich spotkać w żadnym innym miejscu w Polsce.
Zróżnicowany krajobraz jest idealny miejscem siedliskowym dla wielu zwierząt, w tym gatunków chronionych i zagrożonych wyginięciem. W Parku mieszka 12 gatunków płazów i 6 gatunków gadów (m.in. traszka grzebieniasta, kumak nizinny, żaba śmieszka, grzebiuszka ziemna, żółw błotny, padalec, żmija zygzakowata), 194 gatunki ptaków (m.in. orzeł bielik, kania czarna, rybołów, bocian czarny, ostrygojad, żuraw) i 39 gatunków ssaków (m.in. wilk, bóbr, nietoperz, wydra, jeż). Świat bezkręgowców jest szczególnie bogaty, choć wciąż mało zbadany. Wśród najciekawszych przedstawicieli wyróżnić można kozioroga dębosza, jelonka rogacza, tęczniki i trzmiele.
W Parku funkcjonuje 8 rezerwatów: Bielinek, Olszyna Źródliskowa, Dąbrowa Krzymowska,  Olszyny Ostrowskie, Dolina Świergotki, Jeziora Siegniewskie, Wrzosowiska Cedyńskie i Słoneczne Wzgórza. Znajduje się tu także wiele głazów i drzew, będących pomnikami przyrody. Między innymi głazy „Bliźniaki” czy dęby bezszypułkowe pod Lubiechowem Dolnym.
Na terenie Parku znaleźć można średniowieczne zespoły architektoniczne (np. Moryń, Mieszkowice, Chojna, Trzcińsko-Zdrój) oraz późnoromańskie obiekty sakralne, między innymi kaplicę templariuszy z XIII wieku w miejscowości Rurki. Na Górze Czcibora znajduje się zaś obelisk, upamiętniający bitwę pod Cedynią w 972 r.
Aby zobaczyć choć część bogactwa przyrodniczego Parku można wybrać się na wycieczki ścieżkami dydaktycznymi w rezerwatach Bielinek i Jeziora Siegniewskie oraz w Parku „Dolina Miłości”. Poza tym wytyczonych jest wiele szlaków turystycznych. Nad Jeziorem Ostrów urządzone jest kąpielisko z plażą i ośrodkiem wypoczynkowym. Wyznaczone są także leśne pola biwakowe w pobliżu rezerwatu Bielinek i Jeziora Siegniewskie oraz nad rzeką Słubią. Wzdłuż dróg prowadzących przez lasy wytyczono parkingi i miejsca postojowe z infrastrukturą turystyczną.

Centrum Dialogu Przełomy - Oddział Muzeum Narodowego w Szczecinie
Jeden z pawilonów wystawowych Muzeum Narodowego w Szczecinie. Ekspozycja została poświęcona istotnym momentom pomorskiej historii, zaczynając od 1945 r. i włączenia Szczecina do Polski.
Centrum Dialogu „Przełomy” umiejscowione jest w bezpośrednim sąsiedztwie Starego Miasta, w eksponowanym miejscu, obok ważnych zabytków – gotyckiego kościoła Świętych Piotra i Pawła – jednej z najstarszych świątyń Szczecina, Bramy Królewskiej – barokowej pozostałości pruskich fortyfikacji, wzniesionej jako jeden z czterech wjazdów do miasta przez Gerharda Corneliusa van Walrave w latach 1734–1738 – i ceglanej siedziby policji – okazałego gmachu urzędu powstałego w początku XX w., według planów berlińskiego architekta Oskara Launera.
Kwartał przylegający do prestiżowego placu Królewskiego (obecnie plac Żołnierza Polskiego), mieszczącego reprezentacyjny gmach Teatru Miejskiego, klasycystyczne dzieło Carla Ferdinanda Langhansa z lat 1845–1849, wytyczony został w latach 80. XIX stulecia, po likwidacji przebiegających tędy wałów fortyfikacji. Po decyzji o likwidacji twierdzy (1873 r.) układ wysadzanego drzewami pasażu Bramy Królewskiej określił plan sporządzony w latach 1876–1877 przez Konrada Kruhla, który wyznaczył szerokość ulicy Matejki (wzdłuż dawnej drogi prowadzącej od Bramy Królewskiej) oraz przebieg ulicy Małopolskiej.
W latach 1883–1884 powstała tu okazała neobarokowa filharmonia. Pierwszy budynek, kształtujący narożnik ulic Matejki i Małopolskiej. W obrębie regularnego, prostokątnego placu Solidarności przewidziano zwarty zespół czterokondygnacyjnych kamienic, częściowo z usługami w parterach. Zabudowę rozpoczęto od strony Bramy Królewskiej, gdzie wzniesiono dwie okazałe kamienice z oficynami. Ich elewacje frontowe ozdobione bogatym, eklektycznym detalem: boniowaniem, gzymsami, płycinami, pilastrami, naczółkami i wspornikami – także w formie kariatyd – uzyskały wyrazisty wertykalny podział wykuszami, które na ściętych narożach kwartału zostały wyeksponowane wieżyczkami dominującymi nad niską połacią ceramicznego dachu. Podobny charakter nadano fasadom budynków wzniesionych w centrum kwartału od strony placu Żołnierza Polskiego i ulicy Małopolskiej w latach 90. XX w., a także kamienic zbudowanych przed pierwszą wojną światową od strony ulicy Świętych Piotra i Pawła. Te ostatnie jednak, w myśl ówczesnych tendencji architektonicznych, pozbawione są rozdrobnionego detalu i horyzontalnych podziałów, lecz działają światłocieniowym rozczłonowaniem bryły wykuszami, balkonami, loggiami i szczytami wysuniętymi ponad połać dachu. Wysokie partery z wyeksponowanymi portalami wejść, mieściły siedziby prestiżowych firm, a od strony szerokiego, najbardziej atrakcyjnego komunikacyjnie pasażu, także sklepy i lokale gastronomiczne, które latem zapraszały do ogródków urządzanych na części chodnika.
Podczas drugiej wojny światowej, w wyniku nalotów bombowych cały kwartał został zniszczony. Po likwidacji gruzów utworzono tu plac, sukcesywnie wypełniany zielenią. Z trzech stron plac otaczają szpalery lip, a wnętrze wypełniają trawniki ozdobione skromną roślinnością, wśród której wyróżnia się stary okaz robinii. W latach 60. XX w. urządzono tu plac zabaw z piaskownicą i łodzią rybacką, która „przeszła do historii” po wydarzeniach grudnia 1970 r., gdy zgromadzeni tu robotnicy strajkujący przeciwko podwyżkom cen, próbowali jej użyć dla staranowania bramy pobliskiej siedziby milicji.
Jako miejsce symbolizujące solidarnościowy opór wobec władz komunistycznych, plac stał się terenem manifestacji opozycyjnych. W grudniu 2005 r. odsłonięto ustawiony od strony kościoła pomnik ofiar Grudnia ’70 – z żeliwną rzeźbą Anioła Wolności Czesława Dźwigaja. 30 sierpnia 2013 r. w 33. rocznicę podpisania Porozumień Sierpniowych, podczas oficjalnej uroczystości dokonano wmurowania aktu erekcyjnego pod budowę Centrum Dialogu „Przełomy”. Obiekt robi wrażenie. To betonowa, pofałdowana płyta na placu Solidarności, która z jednej strony schodzi do poziomu jezdni, z drugiej sięga ponad drugie piętro budynku policji. W zamierzeniu dach Muzeum ma być miejscem spotkań szczecinian.
Obecnie Centrum Dialogu „Przełomy” to multimedialne muzeum historyczne wojennego i powojennego Szczecina i Pomorza Zachodniego, dział Muzeum Narodowego w Szczecinie. Będący jednocześnie budynkiem i placem obiekt jest też syntezą historii miejsca.
Do pawilonu „Przełomów” można dostać się z dwóch stron. Wejście od ulicy znajduje się w jedynym narożniku - najwyższej części budynku. Drugie wejście - od strony wznoszącego się placu - dachu pawilonu, zaznaczone jest prostym wcięciem w płynnie ukształtowanej bryle. Powstałe w wyniku wypiętrzenia powierzchni placu, a następnie wycięcia w nim drogi do wejścia, różnice poziomów zabezpieczone są wypełnionymi szkłem barierkami o konstrukcji stalowej. Obrotowe fragmenty ścian od strony narożnika w razie potrzeby „na gładko” zamykają bryłę budynku, czyniąc ją przy okazji nieprzeniknioną i jednorodną całością, lub monolitem. Poza zrealizowanymi generalnymi założeniami w oczy rzuca się precyzyjna koordynacja i zgranie podziałów okładzin nawierzchni placu-budynku z otaczającym go chodnikiem oraz podziałami kompozytowych płyt elewacyjnych. Ta dyscyplina ciągłości linii łączenia okładzin ma kontynuować się w podłogach, ścianach, podziałach stolarki oraz sufitach wewnątrz pawilonu.
Celem ekspozycji jest pokazanie przełomowych momentów historii pomorskiej, począwszy od włączenia Szczecina w granice państwa polskiego w wyniku porozumień poczdamskich w 1945 roku, ze szczególnym uwzględnieniem momentów buntu społecznego (1970, 1981, 1989), które doprowadziły do odzyskania przez Polskę suwerenności w 1989 roku. Nie będzie to opowieść tylko o tym, co było wielkie – prawdziwa historia to również opowieść o ludzkich wyborach, dobrych i gorszych. Będzie to przestrzeń debaty ludzi o różnych poglądach, i różnej pamięci, niekonwencjonalnych projektów edukacyjnych, a także wykorzystanie najnowszych środków przekazu i technik multimedialnych przy tworzeniu wystawy.
Obecnie w Centrum oprócz imprez związanych z otwarciami ekspozycji wystawienniczych odbywają się debaty historyczne, lekcje muzealne i historyczne, wykłady i konferencje, widowiska historyczne, konkursy dla dzieci, warsztaty oraz celebrowane są rocznice i akcje promocyjne.

Centrum Edukacji Nieformalnej i Outdooru Teatr W Krzywym Zwierciadle, w Stepnicy
Teatr w Krzywym Zwierciadle jest alternatywnym teatrem działającym na terenie Stepnicy. Młodzi wykonawcy współpracują z Teatrem "Krzyk" z Maszewa, goleniowskim Teatrem "Brama" i Teatrem "Kana" ze Szczecina. Teatr powstał przypadkiem - początkowo w stepnickim Gminnym Ośrodku Kultury miały być prowadzone warsztaty kabaretowe. Kabaret się rozpadł, ale została grupa chętnych osób, aby stworzyć teatr na bardzo dobrym poziomie. I tak grupa prezentuje spektakle od 2007 roku, występując na różnego rodzaju przeglądach. Prócz tego organizowała ona Stepnickie Noce Teatralne, który miały propagować dziedzinę muzy Melpomeny.

Centrum Informacji Kulturalnej i Turystycznej**** w Szczecinie
Centrum z siedzibą na Zamku Książąt Pomorskich ma Certyfikat Polskiego Systemu Informacji Turystycznej w kategorii czterech gwiazdek. Jest obiektem całorocznym.
W Centrum Informacji Kulturalnej i Turystycznej na Zamku Książąt Pomorskich w Szczecinie można uzyskać informacje dotyczące oferty turystycznej regionu, można także uzyskać pomocy w kontakcie z pilotami i przewodnikami turystycznymi. Centrum prowadzi również sprzedaż map, planów miasta, gadżetów związanych ze Szczecinem i Zamkiem, przewodników, książek historycznych, Szczecińskiej Karty Turystycznej, biletów wstępu do Zamku oraz biletów na wydarzenia kulturalne.
Centrum Informacji Kulturalnej i Turystycznej na Zamku Książąt Pomorskich w Szczecinie posiada Certyfikat Polskiego Systemu Informacji Turystycznej w kategorii czterech gwiazdek. Certyfikat przyznawany jest przez Polską Organizacje Turystyczną i Zachodniopomorską Regionalną Organizację Turystyczną.

Centrum Informacji Turystycznej w Barlinku
W Centrum Informacji Turystycznej można uzyskać informacje dotyczące oferty turystycznej i kulturalnej gminy i miasta Barlinek, powiatu myśliborskiego oraz okolicznych miejscowości. Można nabyć tutaj mapy, przewodniki oraz książki związane z regionem, a także można uzyskać pomoc w kontakcie z pilotem i przewodnikami turystycznymi.
Informacje udzielane są w języku polskim oraz angielskim.

Centrum Informacji Turystycznej w Gryfinie
Centrum mieści się zaledwie kilka metrów od brzegu Odry Wschodniej, na Nabrzeżu Miejskim. Ten popularny wśród mieszkańców i turystów deptak oferuje wyjątkowe, o każdej porze dnia i roku, widoki na znajdujące się na przeciwległym brzegu Międzyodrze - unikalny w skali kraju obszar przyrodniczy będący fragmentem Parku Krajobrazowego Dolina Dolnej Odry.
Zaledwie kilkadziesiąt metrów dzieli Centrum od wjazdu na trasę rowerową Blue Velo (nr 3) prowadzącą w stronę Szczecina lub przez miasto i dalej na południe w stronę Trzcińska-Zdroju. Spod naszych drzwi rowerzyści mogą wyruszyć w kierunku mieszczącej się 3 kilometry dalej polsko-niemieckiej granicy, za którą można wjechać na wiele tras rowerowych, w tym międzynarodowy szlak rowerowy Odra-Nysa o długości 630 kilometrów. Kilkanaście minut dzieli rowerzystę od ścieżki z Gryfina do Gardna skąd niedaleko już do Puszczy Bukowej i kolejnych szlaków rowerowych. Pod oknami CIT można bezpiecznie zaparkować rower, w budynku i jego okolicy złapiecie wi-fi, a na nabrzeżu znajduje się bezpłatna toaleta. Przez całą długość nabrzeża prowadzi ścieżka rowerowa. Kluczową rolą całorocznego Centrum jest udzielanie informacji o ofercie turystycznej i kulturalnej okolic, ale to nie jedyna nasza działalność. To miejsce, w którym organizuje się wystawy promujące lokalnych twórców oraz liczne wydarzenia wykorzystujące potencjał turystyczny i przyrodniczy tych okolic, takie jak rajdy rowerowe, wyprawy kajakowe czy wycieczki piesze. Posiadamy szeroki wybór map rowerowych bliższych i dalszych okolic zarówno po polskiej jak i po niemieckiej stronie. Dysponujemy również licznymi mapami, folderami i opracowaniami turystycznymi oraz drobnymi pamiątkami jak pocztówki, naklejki czy magnesy. Każdy, kto chce wyjść od nas z pamiątkową pieczątką w Książeczce wycieczek kolarskich, w dzienniku podróży czy na widokówce, może wybierać spośród kilku różnych wzorów. Rowerzyści od lat stanowią największą grupę turystów odwiedzających nasze Centrum. Stałym widokiem u nas są zaparkowane rowery i turyści odpoczywający na ławkach przed dalszą podróżą.
Zaopatrzymy Was w niezbędne mapy, powiemy gdzie możecie wypić kawę czy zjeść obiad nie spuszczając oka z roweru i bagażu, podpowiemy, jeśli zajdzie potrzeba, gdzie znajdziecie serwis rowerowy i wysłuchamy Waszych opowieści z podróży, a to lubimy najbardziej :).

Centrum Informacji Turystycznej w Moryniu
Centrum Informacji Turystycznej w Moryniu to miejsce, w którym uzyskasz wszystkie niezbędne informacje o atrakcjach miasta i okolic.
Na miejscu znajdziesz:
-aktualne mapy i ulotki turystyczne
-lokalne pamiątki (magnesy, kartki, gadżety itp.)
-lokalne produkty i rękodzieło
-rowery do wypożyczenia
-informacje o szlakach, wydarzeniach i ciekawych miejscach w regionie
W ofercie również:
-krótkie spacery z przewodnikiem po Moryniu
-oferta dwóch wycieczek rowerowych po Moryniu i okolicy
CIT w Moryniu jest obecnie prowadzony przez Spółdzielnię Socjalną Tworzyć Razem, która działa na rzecz promocji lokalnej turystyki, wspierania inicjatyw społecznych i budowania partnerstwa w regionie.
Zapraszamy serdecznie-odkryj z nami Moryń!
Godziny otwarcia:
-sezon letni (maj- wrzesień)
codziennie 9:00-17:00
-poza sezonem (październik-kwiecień)
od czwartku do poniedziałku (5 dni w tygodniu) 9:00-17:00

Centrum Informacji Turystycznej w Połczynie-Zdroju
W Centrum można uzyskać informacje na temat atrakcji w samym Połczynie oraz w jego okolicach. Dla zainteresowanych dostępne są mapy, plany, foldery i informatory. Udzielane są tu również informacje o aktualnym kalendarzu imprez oraz prezentowana baza noclegowa i gastronomiczna okolicy.
Informacje udzielane są w języku polskim, angielskim oraz niemieckim.
Informacja Turystyczna mieści się w Centrum Kultury.

Centrum Informacji Turystycznej w Szczecinie
Centrum znajduje się na pl. Żołnierza Polskiego, w szklanym pawilonie w Alei Kwiatowej. Jest obiektem całorocznym.
W Centrum Informacji Turystycznej można uzyskać informacje o ofercie turystycznej, a także informacje dotyczące kultury w Szczecinie i regionie. Można nabyć tu mapy, przewodniki, książki i albumy związane z historia i kulturą miasta i regionu. W Centrum Informacji Turystycznej można uzyskać pomocy w kontakcie z pilotami i przewodnikami turystycznymi.

Centrum Informacji Turystycznej w Trzcińsku-Zdroju

Centrum Informacji Turystycznej w Złocieńcu
Centrum Informacji Turystycznej jest prowadzone przez Referat Strategii, Rozwoju Gospodarczego i Promocji Gminy Urzędu Miejskiego w Złocieńcu. Obsługuje turystów krajowych i zagranicznych oraz  udziela informacji o ofercie turystycznej i promocyjnej  miasta i gminy wszystkim zainteresowanym. CIT prowadzi także sprzedaż materiałów promocyjnych  i pamiątek ze Złocieńca, takich jak:  koszulki, pocztówki, długopisy, maskotki, kalendarze, kubki, itp. Pracownicy Informacji Turystycznej w Złocieńcu udzielą pomocy w zakresie informacji dotyczącej: bazy turystycznej i wypoczynkowej, bazy gastronomicznej, infrastruktury turystycznej, wypożyczalni rowerów, wypożyczalni sprzętu wodnego, ciekawych miejsc na terenie miasta i gminy, imprez turystycznych, sportowych i kulturalnych. W biurze informacji turystycznej można kupić mapy regionu, przewodniki turystyczne oraz książki związane z historią Złocieńca. Można tam także otrzymać materiały nieodpłatne, m.in. plan miasta, wykaz bazy noclegowej, ulotki i foldery usługodawców branży turystycznej i gastronomicznej.
Informacje udzielane są w języku polskim oraz angielskim.

Centrum Informacji w Chojnie
Centrum Informacji znajduje się w budynku Zabytkowego Ratusza

Centrum Kultury i Spotkań Europejskich * Galeria Sztuki CKISE w Białogardzie

Centrum Promocji i Turystyki w Cedyni
W Punkcie Informacji Turystycznej można uzyskać informacje dotyczące oferty turystycznej regionu.
Informacje dotyczące turystyki można uzyskać zarówno w Centrum Promocji i Turystyki przy Placu Wolności 8, jak i w Muzeum Regionalnym w Cedyni położonym przy Placu Wolności 4.
W punkcie tym informacje udzielane są w języku polskim, angielskim oraz niemieckim.

Centrum Sportu i Rekreacji w Gryfinie
Ośrodek, to przepięknie położony nad brzegiem Odry kompleks noclegowo-rekreacyjno-sportowy. To całoroczny obiekt posiadający odpowiednie warunki do obsługi zarówno gości indywidualnych jak i dużych grup zorganizowanych. Sąsiaduje z Międzyodrzem - unikalnym w skali kraju obszarem przyrodniczym znajdującym się na terenie Parku Krajobrazowego Dolina Dolnej Odry. Kameralna atmosfera, czyste powietrze oraz mnóstwo zieleni gwarantuje oderwanie od zgiełku miasta i wypoczynek. Jednocześnie wystarczy zaledwie krótki spacer do centrum miejscowości. Obiekt dysponuje 96 miejscami noclegowymi w pokojach jedno-, dwu- i trzyosobowych w budynku głównym oraz w domkach z pełnym węzłem sanitarnym, TV oraz Internetem. Na terenie Ośrodka znajduje się także pole biwakowe, na którym można rozbić namiot lub postawić przyczepę kempingową albo camper. Jest również miejsce na ognisko zarówno na terenie Ośrodka jak i drugie, ogólnodostępne tuż obok. Na terenie znajduje się, serwująca domowe obiady, prywatna restauracja z ogródkiem zewnętrznym oraz niewielkim placem zabaw dla najmłodszych. W skład kompleksu wchodzą również dwa pełnowymiarowe boiska trawiaste do piłki nożnej, pełnowymiarowe boisko do piłki nożnej o nawierzchni sztucznej, boisko do siatkówki plażowej. Nad brzegiem Odry, w miejscu do plażowania, Ośrodek prowadzi wypożyczalnię sprzętu wodnego. W jej ofercie są kajaki jednoosobowe, kajaki dwuosobowe z miejscem dla dziecka, deski SUP. Parę minut spaceru, a jeszcze mniej jazdy rowerem, dzieli Ośrodek od aquaparku z basenem sportowym, basenami rekreacyjnymi z masażami oraz kompleksem saun, solariów i tężni. Rowerzysta potrzebuje zaledwie kilku minut, żeby z Ośrodka wjechać na trasę Blue Velo (nr 3) prowadzącą na północ w stronę Szczecina lub przez miasto i dalej na południe w stronę Trzcińska-Zdroju. Równie blisko jest do granicy z Niemcami, gdzie można wjechać na wiele tras rowerowych w tym międzynarodowy szlak rowerowy Odra-Nysa o długości 630 kilometrów. Kilkanaście minut dzieli rowerzystę od atrakcyjnej krajobrazowo i kulturowo ścieżki z Gryfina do Gardna skąd niedaleko już do Puszczy Bukowej i kolejnych tras rowerowych.

Centrum Żeglarskie
Centrum umożliwia cumowanie łodzi oraz prowadzi zajęcia dla dzieci i młodzieży. Na miejscu można również wypożyczyć kajak, a także zorganizować imprezę okolicznościową – ośrodek dysponuje salą konferencyjną oraz zapleczem cateringowym.
Całoroczna przystań żeglarska pełniąca dwie funkcje: mariny i ośrodka szkoleniowego dla dzieci i młodzieży. Jest to przystań miejska, malowniczo położona wśród starodrzewia w obszarze Natura 2000 nad jeziorem Dąbie. Miejsca do cumowania znajdują się przy pomostach pływających i stałych. Na kei dostępna jest woda i prąd w systemie przedpłatowym. Żeglarze mogą skorzystać z nowych sanitariatów, rozbić namiot lub zaparkować kamper. Teren jest ogrodzony, do dyspozycji jest miejsce na ognisko. Na miejscu można wypożyczyć kajak. Przystań dysponuje slipem, na którym można zwodować jednostkę ważącą do 800 kg. Cięższe jachty obsługiwane są suwnicą, która może udźwignąć 6,4 tony.
Centrum Żeglarskie oferuje całodobową obsługę. To doskonałe miejsce do wypoczynku z rodziną. Znajduje się tu ciekawa ścieżka edukacyjna, atrakcyjna szczególnie dla dzieci. Wielkie koło wiedzy czy łamigłówka na pewno zainteresują najmłodszych. Na przystani znajduje się duża sala konferencyjna na blisko sto osób, z możliwością podziału na dwie mniejsze, wyposażona w nagłośnienie i sprzęt multimedialny, a także stołówka cateringowa oraz duży namiot, w którym można organizować imprezy plenerowe. Przystań pełni funkcję publicznej placówki oświatowej. Zajęcia żeglarskie odbywają się tutaj przez cały rok. Biorą w nich udział dzieci i młodzież od 7. roku życia. Do dyspozycji mają optymisty, małe jachty zatokowe, kajaki, deski windsurfingowe oraz kilka jachtów pełnomorskich. Przystań oferuje także profesjonalne szkolenia żeglarskie, organizuje szereg atrakcyjnych imprez i spotkań z ciekawymi ludźmi. Centrum Żeglarskie jest doskonale skomunikowane z najbliższą dzielnicą – Dąbiem. Do sklepów, ośrodka zdrowia, apteki czy na dworzec kolejowy są 2–3 kilometry. Można tam dotrzeć autobusem komunikacji miejskiej lub rowerem – wzdłuż ulicy, przy której znajduje się przystań, biegnie bezpieczna ścieżka rowerowa.

Choszczeńska Aleja Gwiazd
Aleja Gwiazd Kolarstwa Polskiego została otwarta w czerwcu 2002. Pomysł zainicjowali w 2000 roku Zbigniew Strużyński i Jan Szymkiewicz, a decyzję o jego realizacji podjął Jan Kiela, ówczesny burmistrz Choszczna. Pomnik odsłonięto przy okazji XXVIII ogólnopolskiego kryterium kolarskiego o memoriał red. Zygmunta Weissa. Znajdują się na niej odciski dłoni wielu sławnych i uznanych kolarzy, m.in.: Janusza Kierzkowskiego, Ryszarda Szurkowskiego, Stanisława Szozdy, Janusza Kowalskiego, Mariana Więckowskiego,Stanisława Królaka, Lecha Piaseckiego, Czesława Langa i Zenona Jaskuły oraz symboliczna tablica z pękniętą dłonią nieżyjącego już Joachima Halupczoka. Nad całością widnieje tablica poświęcona patronowi kolarskiego memoriału, red. Zygmuntowi Weissowi.
Aleja Gwiazd Kolarstwa ma bardzo ciekawy kształt, ponieważ... nie jest aleją. Jest zbudowana jako swoista ściana pamięci. To wysoki mur, na którym znajduje się tablica pamiątkowa i odbite dłonie. Po jednej stronie góra zwieńczona jest herbem Choszczna. Pozostałe prawie 30 pustych miejsc czekają na wypełnienie wybitnymi, kolarskimi dłońmi.
Autorem projektu alei jest pan Dariusz Łącki z Choszczna, a autorem podobizny Zygmunta Weissa jest choszczeński rzeźbiarz, pan Zygmunt Sitko.
Aleja powstała, ponieważ w Choszcznie odbywały się w od lat 70-tych wyścigi kolarskie,  a jako że stawały się coraz bardziej popularne, przyjeżdżali na nie coraz częściej znamienici kolarze.

Cmentarz Centralny
Powstały w 1901 r. cmentarz to największa nekropolia w Polsce i jedna z największych w Europie. Obecnie zajmuje powierzchnię ponad 172 ha. Rozległy teren uznawany jest za jeden z najpiękniejszych parków Szczecina, ogród dendrologiczny z ponad 400 gatunkami drzew i krzewów. Na cmentarzu znajduje się kilka zabytkowych obiektów architektury, kilkanaście pomników i ponad 100 zabytkowych nagrobków.
Cmentarz Centralny w Szczecinie jest największą w Polsce i trzecią co do wielkości nekropolią w Europie. Obiekt oficjalnie został otwarty w 1901 roku. Założenie zostało zaprojektowane przez Wilhelma Meyera-Schwaratu. Ten słynny szczeciński architekt zaplanował wschodnią część cmentarza, bramę główną, budynki administracji i kaplicę cmentarną. Od początku istnienia obiektu do 1928 roku zarządcą cmentarza był Georg Hannig, który nadał nekropolii ostateczną formę. To on miał wpływ na kształt pozostałej części nekropolii, która została włączona w skład cmentarza w 1919 roku. To Hannigowi zawdzięczamy dobór gatunków drzew i krzewów, które znajdują się na terenie „ogrodu umarłych”.
Cmentarz centralny składa się z trzech części – wschodniej (najstarszej), zachodniej i środkowej. Najstarsza część ma regularny, tarasowy układ, tutaj dominantami są kaplica i kwatera wojenna. Drogi we wschodniej partii cmentarza mają układ kolisty. Zachodnia część nekropolii ma układ pasmowy dróg, który jest związany z dolinami trzech strumieni.
W 1925 roku do kostnicy dobudowano krematorium – w latach 20. XX wieku Szczecin był jednym z pierwszych miast, które zdecydowało się na kremację. Propagatorem pochówków kremacyjnych i urnowych był dr Michaelis, który do swojej koncepcji przekonał dyrektora Hanniga. Gdy dr Michaelis zmarł w 1916 roku, jako pierwszy został skremowany. Jego nagrobek urnowy do dziś znajduje się na terenie Cmentarze Centralnego – odnajdziemy go na wzniesieniu na wschód od kwatery zasłużonych. W 1930 roku wybudowano drugą, modernistyczną kaplicę, która została rozebrana 1984 roku. Do końca 1940 roku na terenie cmentarza pochowano ponad 117 tysięcy zmarłych, liczba znacznie wzrosła podczas II wojny światowej. Po zakończeniu wojny i przejęciu miasta, Polaków początkowo chowano na wolnych kwaterach, a następnie w miejscu starych, likwidowanych grobów.
Wilhelm Meyer-Schwartau projektując Cmentarz Centralny starał się utworzyć ogród zmarłych. Nekropolia miała być jak najbardziej upodobniona do parku. Sporą część cmentarza przeznaczono na zieleńce, szerokie aleje, zbiorniki wodne czy żywopłoty. Odnajdziemy także schody i punkty widokowe. Cmentarz posiadał regulamin, który dokładnie określał jakie nagrobki mogą być stawiane na terenie nekropolii.
Oprócz nagrobków na terenie cmentarza odnajdziemy kilkadziesiąt pomników m.in. poświęcony bohaterom września 1939, ofiarom stalinizmu, „tym, którzy nie powrócili z morza” i sybirakom. Od strony ul. Mieszka I znajdziemy XIX-wieczny wiatrak holenderski, w którym dziś działa sklep ogrodniczy.
Główna brama cmentarza została wzniesiona w latach 1901-1903 w stylu neoromańskim. Do bramy przylegają dwa skrzydła, w których znajduje się administracja cmentarza oraz zaplecze gospodarcze. Obiekt został zniszczony we wrześniu 1941 roku i odbudowany w 1959 roku.
Kaplica według projektu Wilhelma Meyera-Schwartau została wybudowana w latach 1900-1902. Obiekt jest inspirowany architekturą romańską. Budynek mieści się na wzniesieniu naprzeciwko rozległej fontanny. Po zakończeniu II wojny światowej budynek nie był używany, został odbudowany ze zniszczeń dopiero w 1981 roku, w czasie remontu doszło do pożaru, który zniszczył m.in. centralną kopułę. Odbudowa trwała 13 lat, pierwszy pogrzeb po wojnie odbył się w niej w 1994 roku.
Na terenie Cmentarza Centralnego jest także kwatera wojenna, która znajduje się na głównej osi widokowej nekropolii – pomiędzy kaplicą i pomnikiem Braterstwa Broni. W kwaterze spoczywa 3379 żołnierzy – 367 żołnierzy polskich i 3012 żołnierzy radzieckich. Kwatera została założona w latach 1946- 1954, pochowano tutaj żołnierzy ekshumowanych z tymczasowych miejsc pochówków.
Na cmentarzu jest także kwatera zasłużonych, która została założona w latach 60. XX wieku. Tutaj chowane są osoby, które szczególnie zasłużyły się dla Szczecina – odnajdziemy tutaj m.in. nagrobek Janiny Szczerskiej, Jana Papugi, kpt. Konstantego Maciejewicza, kpt. Antoniego Ledóchowskiego czy Floriana Krygiera.
We wschodniej części cmentarza w 2010 roku utworzono tzw. trakt historyczny, który ma umożliwić poznanie najbardziej interesujących miejsc tej części cmentarza. W trakcie ujęto 21 stacji, m.in. nagrobek Bernharda Stoewera, lapidarium, nagrobek Hermanna Hakena, kwaterę zasłużonych, kaplica, krzyż katyński, pomnik sybiraków i kwaterę kombatantów.
Na terenie cmentarza odnajdziemy gatunki drzew i krzewów obcego pochodzenia, m.in. z Ameryki Północnej, np.: jodłę kalifornijską, sosnę amerykańską, żywotnik olbrzymi, kielichowiec wonny, lipę amerykańską, z Azji np.: forsycję zwisłą, modrzew japoński, miłorząb dwuklapowy, leszczynę turecką, z Europy np.: chmielograb europejski, lipę holenderską, jodłę grecką, dąb burgundzki, świerk serbski i jarząb szwedzki. W sumie według badań na terenie Cmentarza Centralnego znajduje się ponad 400 gatunków drzew i krzewów. W 2010 roku we wschodniej części wytyczono ścieżkę botaniczną, przy której ustawiono 32 tablice z opisem interesujących drzew.
Obecnie Cmentarz Centralny zajmuje powierzchnię 167,8 ha, od jego otwarcia pochowano na jego terenie ponad 300 tysięcy osób. Nekropolia została wpisana na wojewódzką listę zabytków w czerwcu 1986 roku.
Przed główną bramą cmentarza jest kilkanaście nieodpłatnych miejsc parkingowych. Możliwy jest także wjazd na teren nekropolii. Za przekroczenie bramy samochodem zapłacimy 45 zł. Jeżeli powodem wjazdu będzie pogrzeb, 5 pierwszych samochodów to koszt 20 zł, kolejne 40 zł.

Cmentarz Ewangelicki w Jankowie
„Pamiętając o przeszłości budujemy naszą tożsamość"
Projekt „Ławeczka Pamięci - Rewitalizacja Zapomnianych Miejsc V", zainicjowany i zreali- zowany przez członków Stowarzyszenia Historyczno-Kulturalnego „TEMPELBURG" 2 Caaplinka, wspomaganych przez wolontariuszy z 10 Wielopoziomowej Drużyny Harcerskiej "WATAHA" z Pomierzyna, 27 Wielopoziomowej Druzyny Harcerskiej "PESTKI"ze Złocieńca, Harcerski Ośrodek Wodny URAZ, Stowarzyszenie Historyczno-Eksploracyjne „MISERICORDIA" z Drawska Pomorskiego, Stowarzyszenie Wodne Sir Edwards, firmę ASGRAF z Dalęcina, Nadleśnictwo DRAWSKO POMORSKIE, URZĄD MIASTA I GMINY W DRAWSKU POMORSKIM, mieszkańców Jankowa oraz wolontariuszy przybyłych z wielu zakątków woj. zachodniopomorskiego.
Cmentarz Ewangelicki w Jankowie został założony w drugiej połowie XIX wieku, w niewielkim oddaleniu od miejscowości. Była to druga nekropolia Jankowa, pierwsza istniała wcześniej przy starym kościele. Cmentarz ogranicza z jednej strony linia kolejowa, z drugiej biegnąca droga gruntowa, od której prowadzi wejście do obiektu. Całość została otoczona kamiennym turem ogrodzeniowym. Jest wtopiony w krajobraz lasu i tworzy formę prostokąta 50 x 35 metrów (obrys kamiennego muru). Była to tzw. starsza część cmentarza, gdzie grzebano zmarłych w II połowie XIX wieku. Po roku 1945 zaprzestano pochówków a cmentarz zatracił swoją funkcję. W latach 70-tych XX wieku usunięto żeliwne krzyże. Obecnie tylko nieliczne nagrobki zachowały czytelne inskrypcje będąc świadectwem lokalnego kunsztu kamieniarstwa. Najstarszy nagrobek, poświęcony jest Albertowi Marpiardt, który zmarł 7 sierpnia 1882 roku, żyjąc 76 lat. Dokumentacja służb konserwatorskich potwierdza 47 wolnostojących, różnej wielkości mogił. Na nagrobkach pojawiają się zdobienia liści dębu, które wraz z żołędziami symbolizują sprawiedliwość oraz wieczny odpoczynek zmarłego.
"W tym chłodzie uświęconym, pod osłoną cienia, spójrz o przechodniu na ten grobowiec z kamienia"
Program zainicjowany przez Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego"

Cmentarz jeńców wojennych w Sosnowicach
CMENTARZ JEŃCÓW WOJENNYCH W SOSNOWICACH
Budowę obozu dla robotników przymusowych w Sosnowicach rozpoczęto jesienią 1941 r., kiedy to do lasu obok zakładów produkcji amunicji przywieziono pierwszych jeńców radzieckich. W czasie budowy obozu wybuchła epidemia tyfusu, w wyniku której zginęło około 300 więźniów. W latach 1942-1944 oprócz jeńców radzieckich przywożono jeńców z okupowanej Polski, Jugosławii, Francji i innych krajów. Jeńcy i więźniowie pracowali przy załadunku i rozładunku z wagonów amunicji produkowanej w lokalnych fabrykach. Obok obozu składającego się z baraków dla więźniów znajdowały się budynki mieszkalne dla oficerów dozoru i żołnierzy niemieckich SS, a w głębi lasu liczne budynki i magazyny fabryczne.
W lutym 1945 hitlerowcy wywieźli więźniów w głąb Niemiec, wysadzając budynki w powietrze i częściowo zniszczyli lager oraz fabrykę. Przez rok, aż do lata 1946 roku, stacjonowały tu wojska radzieckie. Po odejściu wojsk większość terenu przekazano miejscowej nadleśnictwa Golczewo. Liczne niewybuchy niemieckie pozostały w okolicznych lasach na obszarze ponad 260 ha, stwarzając zagrożenie dla pracowników leśnych, mieszkańców i grzybiarzy. Lasy te zostały oczyszczone z niewybuchów w 1949 r., w 1986 r. oraz kompleksowo przez saperów Wojska Polskiego z Pułku Inżynieryjnego w Szczecinie – Podjuchy i Brygady Zmotoryzowanej w Trzebiatowie w latach 2004-2005. Łącznie saperzy Wojska Polskiego zneutralizowali ponad 28 000 niewybuchów.
Przez długi okres, bo do lat 2014-2015, nie istniały dane osobowe dotyczące więźniów i więźniów przebywających w obozie. Jedyne informacje pochodziły od kilku ocalałych więźniów tego obozu oraz od pionierów, pierwszych mieszkańców Golczewa, którzy przybyli w te okolice wiosną 1945 r. Podali, że na południowy zachód od obozu, na leśnej polanie, hitlerowcy pochowali wielu zmarłych więźniów i więźniów. W latach 60. i 70. XX w. mieszkańcy Sosnowic oraz harcerze ze szkoły podstawowej w Golczewie budowali symboliczne groby, stawiali bezimienne krzyże brzozowe oraz opiekowali się terenem. W 1989 roku z inicjatywy władz gminy Golczewo postawiono betonowy pomnik. Dziś oprócz pomnika znajduje się cmentarz wojenny założony w 1997 r., który został odnowiony w 2015 r. Przez długi okres, aż do 2014 r., brak było danych osobowych dotyczących więźniów i przebywających tam więźniów oraz dokładnej liczby osób. W latach 2013-2014 przeprowadzono prace badawcze, które potwierdziły, że ówczesne władze niemieckie nadzorujące ten obóz i fabrykę utworzyły w tym miejscu w 1941 roku cmentarz dla zmarłych jeńców radzieckich. W trakcie prac badawczych odkopano szczątki 180 osób. Tożsamość 167 zmarłych osób ustalono na podstawie zachowanych znaków identyfikacyjnych z obozów oraz porównania danych antropologicznych z dokumentami archiwalnymi. Wszyscy zidentyfikowani jeńcy wojenni byli obywatelami ZSRR, żołnierzami Armii Czerwonej wziętymi do niewoli w 1941 r. Według dokumentów archiwalnych zostali oni skierowani do pracy w obozie fabrycznym 7 grudnia 1941 r. Pierwsze zgony odnotowano 15 grudnia 1941 r. a ostatni pochowany zmarł 27 czerwca 1942 r. Niemcy najczęściej jako przyczynę śmierci podawali „wycieńczenie”, jednak znalezione podczas badań ślady jednoznacznie wskazują, że co najmniej kilku z nich zostało rozstrzelanych. Ustalono, że byli to więźniowie narodowości rosyjskiej, tatarskiej i gruzińskiej. Konieczne są dalsze badania w celu ustalenia miejsc pochówku więźniów. oraz jeńcy z innych krajów i jeńcy radzieccy z późniejszych okresów.

Cmentarz wojenny
Cmentarz wojenny w Drawsku Pomorskim został założony w 1850 roku. Na cmentarzu znajdują się prochy polskich żołnierzy, poległych podczas operacji pomorskiej.

Dawna fabryka celulozy
Fabryka celulozy w Osinowie Dolnym została uruchomiona w latach 30. XX wieku przez Niemców. Był to duży zakład składający się z wielu budynków. Na jego terenie znajdował się między innymi 128 metrowy komin z cegły, który do dziś się niestety nie zachował. Fabryka została częściowo zburzona w 1945 roku. Po wojnie obiekt kilkakrotnie miał szansę wrócić do łask, jednakże okoliczności historyczne i gospodarcze pokrzyżowały te plany. Drugie życie zyskał dopiero, gdy w 1993 roku otworzono przejście graniczne Osinów Dolny - Hohenwutzen. Część zabudowań przekształcono wówczas na lokale usługowe. Do dziś wiele budynków jest nadal wykorzystywana.

Dawny Port Wolnocłowy
Siedzibą Zarządu Portów Morskich Szczecin-Świnoujście SA jest czterokondygnacyjny budynek z czerwonej cegły mieszczący się przy ulicy Bytomskiej 4 na wyspie – Łasztowni. Budynek został otwarty w 1898 roku, jako port wolnocłowy, a ceremonię otwarcia uświetnił sam cesarz – Wilhelm II Hohenzollern, który wypowiedział wówczas słynne słowa „Nasza przyszłość związana jest z wodą”. W nowej budowli mieściły się biura zarządu portowego, nadzorującego transport towarów znad Morza Bałtyckiego przez Odrę, aż do Śląska. Zarządowi podlegała także strefa wolnocłowa – obszar o powierzchni prawie 1700 m2, gdzie dokonywano rozładunku żaglowców i barek. W tej pracy pomocne były dwa żurawie portowe (jeden z nich znajdował się wewnątrz budynku i służył do transferowania kamieni młyńskich) oraz waga. Strefa wolnocłowa, budynek zarządu portu i cały kompleks portowy zostały zrównane z ziemią w trakcie II wojny światowej i alianckich nalotów bombowych. Po wojnie budynek został odbudowany i obecnie służy Zarządowi Portów Morskich Szczecin-Świnoujście SA, która sprawuje pieczę nad żeglugą morską i śródlądową. W siedzibie zarządu można wnioskować o organizację wycieczki autokarowej po porcie (szczegóły na stronie internetowej: www.port.szczecin.pl/pl/porty/wizyty-na-terenie-portu/). Przy nabrzeżu na Wałach Chrobrego kotwiczą statki, które chętnych turystów zabiorą na zwiedzanie portu od strony rzeki.

Deptak Bogusława
Deptak Bogusława jest jednym z głównych punktów miasta, bardzo chętnie odwiedzanym przez szczecinian i przyjezdnych. Jest to jedno z głównych miejsc, w którym odbywają się wydarzenia kulturalne, również plenerowe. Utworzony został w roku 2000 jako pierwsza strefa piesza w centrum miasta i w niedługim czasie stał się jednym z głównych punktów na mapie Szczecina. Na 200-metrowym odcinku ul. Bogusława X odrestaurowane zostały piękne przedwojenne kamienice, nadające miejscu wyjątkowy charakter. Wzdłuż deptaku otwarto liczne lokale – restauracje, puby oraz kluby nocne. Znajduje się tu także filia Teatru Współczesnego - Teatr Mały.

Deptak w Złocieńcu
Poidełko na deptaku w Złocieńcu

Dobino - miejsce odpoczynku

Dolina Dolnej Odry
Dolina Dolnej Odry to obszar specjalnej ochrony ptaków, należący do najważniejszych ostoi o randze europejskiej. Rozciąga się na długości 150 km. Leży na wysokości od 0 do 50 m n.p.m. Powierzchnia całkowita tego obszaru wynosi 61 648,4 ha. Dolina Dolnej Odry wyróżnia się bogactwem ptaków. Występuje tu ok. 250 gatunków lęgowych, wędrownych i zimujących. Gniazduje tu regularnie lub sporadycznie kilkadziesiąt gatunków ujętych w wykazach czerwonych list: europejskiej i polskiej. Do gatunków najcenniejszych i najbardziej charakterystycznych dla tego obszaru należą, między innymi ohar, gęś gęgawa, bąk zwyczajny, zimorodek, podróżniczek, wodniczka i żuraw. Dolina Dolnej Odry jest obszarem “ptasim”, ale to nie oznacza, że nie ma tu innych zwierząt. Tereny wodne są dobrym siedliskiem dla łosia, bobra europejskiego i wydry. Występuje tu także nietoperz nocek łydkowłosy i drobny ssak z rodziny ryjówkowatych - zębiełek białawy.
W obrębie Doliny Dolnej Odry znajduje się wiele ciekawych i zróżnicowanych siedlisk. Jezioro Dąbie to płytki, deltowy zbiornik. Z południowo-wschodnim brzegiem akwenu sąsiadują łąki i mokradła. Odra rozgałęzia się przy ujściu na Odrę Wschodnią i Odrę Regalicę. Pomiędzy nimi znajduje się Międzyodrze, czyli płaska równina z licznymi jeziorkami i mniejszymi kanałami. Na południe od Cedyni leży Kotlina Freienwaldzka z Rozlewiskiem Kostrzyneckim. Obszar ten posiada także duże walory poznawcze, rekreacyjne i turystyczne. Wędkarze znajdą dla siebie wiele miejsc do łowienia ryb. Zostały wytyczone szlaki dla amatorów kajakarstwa i żeglarstwa. Wzdłuż Odry prowadzi także szlak rowerowy i wiele szlaków pieszych. Będąc w tych okolicach warto zwiedzić Szczecin z Zamkiem Książąt Pomorskich, wiatrak holenderski we wsi Otoki, czy też park krajobrazowo-naturalistyczny o romantycznej nazwie Dolina Miłości oraz wiele innych interesujących miejsc.

Dolina Miłości
Podobno w 1850 roku przy wejściu na teren wzgórz został rozwieszony transparent z hasłem „witamy w dolinie, którą miłość stworzyła”. W ten sposób swego męża, Carla Philippa Humberta witała Anna.
Annie Humbert oprócz transparentu udało się przygotować cały teren parku. Na jego obszarze wytyczono aleje, zbudowano mostki nad strumykami, postawiono altany, stworzono sztuczne stawy. W parku rosło ponad 7000 drzew ( w tym czereśnie, platany, jodły i jesiony). Przez dziesiątki lat ród Humbertów dbał o park założony przez Annę. W połowie XIX wieku ogród stał się miejscem ogólnodostępnym, a do II wojny światowej park był ulubionym miejscem zakochanych.
W latach 60. XIX wieku na jednym ze zboczy, niedaleko stawów założono hodowlę bażantów. W tym samym okresie na urwisku opadającym do rzeki utworzono punkt widokowy, który był otoczony balustradą. W latach 80. XIX wieku w południowej części parku na tzw. wzgórzu ruin wybudowano ruinę greckiej świątyni, która była także punktem widokowym. Budowla była drewniana i nie przetrwała do naszych czasów.
W drugiej połowie XIX wieku krajobraz parku był nieco zachwiany przez pobliskie kopalnie. W 1873 roku syn Anny i Carla Philippa, Nery von Humbert kupił jedną z nich i zaprzestał eksploatacji, również w tym roku z powodu nieopłacalności zamknięto pozostałe. Tereny po kopalniach nie zostały zagospodarowane, pozostawione naturze po pewnym czasie zarosły. Jedynie dawny dom sztygara został przeznaczony na restaurację, która zaczęła działać w latach 80. XIX wieku. Lokal nazwany „Leśnym Kocurem” został połączony z pozostałą częścią ogrodu alejami.
Pod koniec XIX wieku parkiem zaczął się opiekować wnuk Anny i Carla, Rene von Humbert. W tym okresie Dolina Miłości zdobywała coraz większą popularność, przyjeżdżali tutaj turyści ze Szczecina, Berlina i Schwedt. Uruchomiono specjalne połączenia transportem wodnym, które były dodatkową atrakcją dla przyjezdnych.
Rene von Humbert na wyspach dwóch stawów ustawił dwie barokowe rzeźby, które przedstawiały Apolla i Wenus. Pomniki pochodziły z zamku w Schwedt, a ich twórcą był Carl Philipp Glume, który był nadwornym artystą króla pruskiego. W tym okresie także wybudowana tzw. diabelski most, usprawniono przepływ wody w źródle Klotyldy (nazwa pochodziła od imienia matki Rene) i nasadzono kolejne drzewa owocowe.
W 1907 roku zamknięto bażanciarnię i rozebrano budynki po niej. W czasie pierwszej wojny światowej część parku zaniedbano. Prace porządkujące park były związane z 1927 rokiem, w którym przypadała 100 rocznica objęcia majątku w Krajniku Górnym przez ród Humbertów. To wtedy zapoczątkowano zwyczaj ustawiania pamiątkowych kamieni. Pierwsze pojawiły się na Wzgórzu Uciech i były poświęcone Carlowi i Sophie von Humbert. Kolejne pojawiały się w innych częściach parku. Największe skupisko pamiątkowych kamieni powstało po 1930 roku na wzgórzu, do którego był łatwy dostęp z pół od strony Krajnika Górnego. Ustawiono tam 16 głazów ze znanymi nazwiskami, upamiętniono m.in. Mozarta, Beethovena i Bacha.
W dwudziestoleciu międzywojennym park jeszcze bardziej stał się obiektem publicznym. W 1945 roku Niemcy mieszkający w tych okolicach musieli uciekać przed wojskami radzieckimi – niestety ostatni potomek Anny i Carla – Rene von Humbert nie zdążył tego zrobić i został zabity przez czerwonoarmistów. Po wojnie zaniedbany park niszczał, zabudowania zostały zrujnowane.
Losem parku zainteresował się szczecinianin Ryszard Matecki, który za cel postawił sobie przywrócenie świetności parku.
Podczas pierwszego etapu rewitalizacji, który został przeprowadzony w latach 2005-2006 odtworzono park naturalistyczny na powierzchni 80 ha. W parku wybudowano cztery wiaty, dwie altany, cztery komplety stołów i ław, zorganizowano dwa miejsca na ognisko, ustawiono kosze na śmieci. Na odcinkach ścieżki edukacyjnej 14 dwujęzycznych tablic dydaktycznych i 12 kierunkowych. Ponadto teren Doliny Miłości został uporządkowany, odtworzono punkt widokowy panoramą na dolinę Odry. Odnowione zostały także kamienie upamiętniające ważne postacie polityki i sztuki.

Dom szachowego mistrza świata Emmanuela Laskera
Emmanuel Lasker urodził się 24 grudnia 1868 roku w Barlinku, jako czwarte dziecko kantora miejcowej synagogi. Tutaj uczęszczał do szkoły powszechnej. Po ukończeniu gorzowskiego gimnazjum w 1888 r. przeniósł się do Berlina by podjąć studia matematyczne i filozoficzne na Uniwersytecie Berlińskim. Dzięki starszemu bratu Bertoldowi, studiującemu medycynę, rozpoczął karierę szachową. Pokonywał najznamienitszych szachistów, co przyniosło młodemu Laskerowi nie tylko pieniądze, ale i sławę. W wieku 25 lat został szachowym mistrzem świata.

Domki całoroczne Nad Kamieniem
Szukasz idealnego miejsca na wypoczynek z rowerem? Domki całoroczne Nad Kamieniem, położone w sercu malowniczego Pojezierza Drawskiego, to doskonały wybór dla miłośników dwóch kółek! Otoczone jeziorami, lasami i licznymi trasami rowerowymi, oferują komfortowy relaks w harmonii z naturą. Po dniu pełnym rowerowych przygód możesz odpocząć w przytulnych domkach z dostępem do bali z jacuzzi, ciesząc się spokojem i pięknem okolicy.
Nad Kamieniem to miejsce stworzone z myślą o aktywnym wypoczynku! Doskonała lokalizacja pozwala na eksplorację urokliwych tras rowerowych prowadzących m.in. do Połczyna-Zdroju, Złocieńca, Wałcza, a nawet nadmorskiego Kołobrzegu.
Odkryj uroki Pojezierza Drawskiego, podziwiaj zapierające dech w piersiach krajobrazy pełne jezior i lasów, i przeżyj niezapomnianą rowerową przygodę.
Domki całoroczne Nad Kamieniem – tutaj zaczyna się Twoja idealna rowerowa wyprawa!

Dwór
Od początku istnienia wsi była ona związana z pobliskim Moryniem – z powodu znajdującej się w Przyjezierzu przeprawy promowej. W XIV wieku wieś była własnością Nicolausa von Sacka z Rosnowa, w pierwszej połowie XV wieku Przyjezierze było w rękach rodu von Blocków, a od 1487 roku ponownie majątek należał do rodziny von Sacków. Pod koniec lat 20. XX wieku we wsi mieszkało prawie 300 osób – 163 z nich było związanych z folwarkiem.
Na terenie zabudowań pofolwarcznych odnajdziemy zabytkowy, XVIII-wieczny dwór. Budynek został wzniesiony w barokowo – klasycystycznym stylu z wysuniętym ryzalitem zwieńczonym tympanonem. Obiekt jest jednokondygnacyjny z wysokim strychem, nadającym się do zagospodarowania. Na parterze znajduje się 10 pomieszczeń – w tym sala balowa oraz korytarz z klatką schodową. Na piętrze odnajdziemy dwa pomieszczenia. Obiekt jest całkowicie podpiwniczony. Całkowita powierzchnia dworu to 600 m kw.
Dwór został wzniesiony z czerwonej cegły, na szczycie odnajdziemy mansardowy dach. W XIX wieku obiekt został przebudowany. Budynek jest otoczony parkiem krajobrazowym, który rozciąga się na powierzchni 3 ha. W ogrodzie odnajdziemy ciekawy drzewostan i aleję kasztanową.
Obecnie zabytek wymaga gruntownego remontu, brakuje stolarki okiennej, renowacji domaga się elewacja i dach. Budynek jest w rękach prywatnych, właściciel próbuje sprzedać dworek wraz z otaczającym go parkiem. Budowla została wpisana na listę zabytków w październiku 1957 roku.

Dwór i park dworski
Park dworski w Rąbinie został założony w połowie XIX w. Park przedstawia styl krajobrazowy. Powierzchnia parku wynosi 4 ha. W części zachodniej park wygrodzony jest murem kamienno-ceglanym. Drzewostan parku jest liczny i różnorodny. W przewadze występują tu klony, dęby, kasztanowce i buki. Układ parku zatarł się i nie jest czytelny. Istniejące ciągi spacerowe utworzone są współcześnie, przez mieszkańców Rąbina. Park stanowił otoczenie dla dworu. Budynek dworu zachował się do dziś i jest on typowym dworem szlacheckim o skromnej architekturze. Budynek założony jest na planie prostokąta. Na osi fasady znajduje się ryzalit zakończony wystawką w dachu. Wystawka zakończona tympanonem trójkątnym. Od frontu, do wejścia do budynku prowadzą przez drewnianą werandę schody. Dach budowli jest dwuspadowy. Przy parku jest jeszcze jedna warta uwagi budowla - pałac z początku XX w. Dwór można oglądać z zewnątrz, natomiast po parku można swobodnie spacerować, jest ogólnodostępny.

Dwór i park dworski
Park dworski w Paszęcinie był częścią założenia dworsko-parkowego. pochodzącego z końca XIX w. Park założono na planie litery "L". Park przedstawia styl krajobrazowy. Powierzchnia parku wynosi 1,7 ha. W parku występują stare drzewa, w przewadze dęby i buki. Niegdyś w parku istniały szklarnia oraz basen wodny. Dziś już tych obiektów nie ma. Park stanowił otoczenie dworu. Dwór wzniesiono na planie litery "H". Budowla składa się z trzech części: środkowej i dwóch bocznych. Część środkowa jest jednokondygnacyjna, a boczne dwukondygnacyjne. Każdą z części pokrywa dach dwuspadowy, kryty papą. Okna dworu są prostokątne. Budynek w wyniku przeprowadzonych remontów utracił swój ozdobny charakter. Prace remontowe znacznie zeszpeciły to miejsce i sprawiły, że budowla nie przedstawia obecnie żądnego stylu. Dwór po wojnie przejęło Państwowe Gospodarstwo Rolne. Dziś znajdują się tu mieszkania prywatne. Dwór można oglądać z zewnątrz, natomiast park jest ogólnodostępny, można po nim swobodnie spacerować.

Dwór i park dworski
Dwór w Modrzewcu pochodzi z II połowy XIX w. Został wybudowany na zlecenie rodziny Pretzel. Dwór przedstawia styl neobarokowy. Dwór wybudowano z cegły na kamiennym wysokim fundamencie. Budynek jest podpiwniczony. Dwór założono na planie prostokąta. Jest to budynek dwukondygnacyjny z mieszkalnym poddaszem. W elewacji frontowej znajduje się ryzalit, w którym umieszczono duży balkon. Dwór zwieńcza dach mansardowy, pokryty dachówka karpiówką. Okna budowli w części piętra prostokątne, natomiast w  części poddasza zakończone łukiem. W ryzalicie znajduje się piękny balkon, na którym znajdują się jońskie kolumny wspierające dach ryzalitu. Ryzalit posiada trzy kondygnacje. Dwór jest ładnie utrzymany. Jednak przeszedł kilka remontów, w wyniku których utracił swój ozdobny wygląd. Obecnie dwór użytkowany jest jako Dom Pomocy Społecznej. W otoczeniu dworu utworzono na potrzeby DPS-u ogród i sad. Przy dworze znajduje się park dworski w stylu krajobrazowym. Powierzchnia parku wynosi 6 ha. Park jest fragmentem tzw. "połoniny Lipie". Drzewostan parku jest liczny i różnorodny. Występują tu: jodła jednobarwna, świerk kłujący, świerk żywotnik zachodni, buk pospolity, w tym purpurowy, brzoza brodawkowata,dąb czerwony, grab pospolity, jabłoń, jesion wyniosły, kasztanowiec biały, klon jawor, klon pospolity lipy, morwy wiąz. Wiek drzew liczy około 250-280 lat. Najstarsza jest lipa o obwodzie pnia ponad 400 cm, licząca ponad 270 lat. Po parku można swobodnie spacerować. Dwór nie jest dostępny, można go oglądać jedynie z zewnątrz.

Dwór i park dworski w Buku
Budynek w stylu późnorenesansowym. Dwór został zbudowany 1683 roku. Jego powierzchnia wynosi 758,6 m2. W dworze znajdują się XV-wieczne piwnice. Jest to budynek dwukondygnacyjny. Okna ujęte są opaskami. Nad wejściem do budynku znajduje się herb rodziny von Flemmingów. W dworze zachował się zabytkowy kominek. Po II wojnie światowej dwór pełnił funkcję siedziby Państwowego Gospodarstwa Rolnego. W budynku mieściło się przedszkole i świetlica, a przez jakiś czas sklep. Od 1990 roku budynek należy do Książnicy Pomorskiej im. Stanisława Staszica w Szczecinie. Ostatnio budynek został poddany całkowitej modernizacji. Obecnie dwór pełni funkcję biblioteki składowej, a także ośrodka szkoleniowego.
Na południowy wschód od dworu znajdują się ruiny zamku rodziny von Flemingów z XIV wieku.
Park dworski powstał w XVII wieku w czasie rozbudowy dworu rodziny von Flemmingów. Początkowo był to renesansowy ogród w stylu angielskim. W 1759 roku park został przekształcony na styl francuski. W parku znajduje się cenny starodrzew m.in. dęby szypułkowe, buki pospolite, lipy drobnolistne, olsze czarne, klony jaworów, kasztanowce zwyczajne, graby pospolite, a także świerki.
1,2 km na południe znajduje się rezerwat przyrody „Golczewskie Uroczysko”.

Dwór w Lubiechowie
Dwór, a raczej pałac w Lubiechowie był częścią zespołu parkowo-pałacowego. Zespół powstał w XIX w. na zlecenie niemieckiego mieszczanina Rudolfa Schrödera. Sam pałac pochodzi z 1835 r. i przedstawia styl neoklasycystyczny. Pałac usytuowany był między parkiem a podwórzem gospodarczym. Kubatura pałacu wynosi 5 600 m3, a całkowita powierzchnia użytkowa 800 m2. Budowlę wzniesiono na planie kwadratu. Każdy z czterech narożników ozdobiony jest wieżą trójkondygnacyjną ośmioboczną. Sam pałac ma dwie kondygnacje, jest w całości podpiwniczony. W centralnej części budowli na dachu znajduje się belweder (w architekturze - dodatkowe piętro lub nadbudówka nad najwyższą kondygnacją, stosowana głównie w pałacach). Okna pałacu są prostokątne zdobione gzymsem. Do pałacu prowadzą piękne schody. Od strony ogrodu na elewacji widnieje ryzalit z przyległym tarasem, z którego niegdyś schody prowadziły do parku znajdującego się za dworkiem. Największym pomieszczeniem w pałacu jest salon, którego powierzchnię zwiększa ryzalit. Obecnie właścicielami pałacu są osoby prywatne, które stopniowo w miarę posiadanych środków finansowych remontują tą piękną budowlę. Stan jaki zastali obejmując w posiadanie budowle był katastroficzny. Pałac nie miał dachu, wewnątrz nie było schodów między pietrami, wieżyczki chyliły się ku upadkowi, elewacje były doszczętnie zniszczone. Zlecono wykonanie projektu odnowy pałacu, który w prawie 90% przypomina dawny jego wygląd. Postępy w pracach już są widoczne. Właściciel dba o każdy szczegół nowej budowli. Do odbudowy sprowadzono nawet gotycką cegłę. Zamiarem właścicieli jest stworzenie w tym miejscu zakładu opiekuńczo-leczniczego dla osób starszych. Pałac można obejrzeć za zgodą właściciela. Pałacowi towarzyszy zabytkowy park, z cennym drzewostanem, dziś dosyć zniszczony, wymagający renowacji.

Dworek Myśliwski
Renesansowy budynek został wzniesiony w drugiej połowie XII wieku, gdy miasto (Dąbie nie wchodziło wówczas w granice Szczecina) weszło w skład majątku cystersów z Kołbacza. Dworek był ulubionym miejscem odpoczynku księcia Barnima I, który stąd mógł wyruszać na polowania do Puszczy Goleniowskiej, albo Puszczy Bukowej.
W XVI wieku budowla uległa zniszczeniu podczas pożaru miasta, ale na początku XVII na fundamentach na zlecenia księcia Jana Fryderyka wzniesiono kolejny dworek myśliwski. Ściany budynku były wybudowane w technice ryglowej. W XVIII i XIX wieku obiekt był wielokrotnie przebudowywany. Zmieniono rozkład wewnątrz budynku, utworzono drugie wejście z lewej strony, zrobiono nowy przewód kominowy. W takiej formie budynek służył jako mieszkanie dla wdów po protestanckich pastorach.
W 1934 roku podjęto decyzję o kolejnym remoncie, który tym razem zakładał przywrócenie dawnego wyglądu budynku. Podczas modernizacji ujednolicono okna, zamurowana drugie wejście, zlikwidowano korytarz i schody. W budynku utworzono pomieszczenia dla konfirmantów i podopiecznych domu opieki nad matką i dzieckiem. W 1940 roku w zachodniej elewacji wykuto wejście, które prowadziło do utworzonego w południowej części piwnicy schronu. Obiekt nie poniósł znacznych szkód podczas działań wojennych.
Po 1945 roku w dworku utworzono mieszkania, zasiedlenie przyczyniło się do znacznej dewastacji budynku. W 1955 roku podjęto próbę modernizacji obiektu. W sierpniu 1971 roku dworek opuścili ostatni lokatorzy, rok później rozpoczęły się prace, które trwały do 1975 roku. Od 1975 roku w dworku myśliwskim przy ul. Dziennikarskiej mieści się filia biblioteki publicznej.
Budynek został wpisany na wojewódzką listę zabytków w kwietniu 1955 roku.

Ekomural "Kot Gacek"
Mural nie tylko upiększa elewację budynku, lecz także – dzięki zastosowaniu farby fotokatalitycznej – przyczynia się do oczyszczania powietrza, gdy jego powierzchnia ma z nim kontakt. Dzieło powstało w ramach konkursu na ekomurale ogłoszonego przez Pomorze Zachodnie. Wydarzenie spotkało się z dużym zainteresowaniem – zgłoszono aż 87 projektów. W pierwszym etapie mieszkańcy regionu oddawali swoje głosy w plebiscycie internetowym, a następnie prace oceniała komisja konkursowa. Wyniki ogłoszono w czwartek, 17 lipca 2025 roku. Autorami zwycięskich projektów zostali Michał Szarko ze Szczecina oraz Bartosz Podlewski z Warszawy.
Bohater muralu, kot Gacek, przez lata był wolno żyjącym mieszkańcem centrum Szczecina, przy ulicy Kaszubskiej. Ten czarno-biały, elegancki i tajemniczy kot miał niezwykłą charyzmę, która przyciągała ludzi. Większość czasu spędzał w drewnianej budce przygotowanej specjalnie dla niego.
Rozpoznawalność zyskał w 2020 roku, kiedy nagranie z jego udziałem obiegło internet i w krótkim czasie stało się viralem. Od tamtej pory Gacek znalazł się wśród najbardziej znanych atrakcji Szczecina – wielu turystów przyjeżdżało do miasta tylko po to, by zobaczyć słynnego kota z Kaszubskiej. Obecnie mieszka on z trzyosobową rodziną i innymi kotami, gdzie po zakończonej kuracji odchudzającej wiedzie spokojne, emerytalne życie.

Filharmonia im. Mieczysława Karłowicza
Nowoczesny budynek filharmonii zbudowano w 2014 r. Jego imponująca biała bryła przyciąga wzrok. Na uwagę zasługują również przestronne wnętrza z dwiema salami koncertowymi, w których łącznie może się pomieścić ponad 1100 osób.
Filharmonia jest pięciokondygnacyjnym budynkiem z dwupoziomowym parkingiem podziemnym. Jej łączna powierzchnia to 12 734 m2. Obiekt posiada 2 sale koncertowe, z czego jedna może pomieścić ok. 900 osób, a druga ok. 200 osób. Zbudowana jest z białych spiczastych elementów, które do oświetlenia zewnętrznego potrzebują 25 000 świateł. Łączna suma inwestycji wyniosła ponad 100 mln zł. Część kwoty została sfinansowana z Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Zachodniopomorskiego. Autorem jej projektu była firma z Barcelony. Wygrała ona konkurs do którego nadesłano 44 projekty. Wykonawcą budowlanym została polska firma Warbud. Filmarmonia została otwarta we wrześniu 2014 r. Podczas ceremonii otwarcia przemawiał m in. prezydent Polski Bronisław Komorowski, nazywając filharmonię symbolem polskiej wolności. Filharmonia umożliwia organizacje koncertów na wielkim europejskim poziomie, więc przyjeżdżają tu mimo krótkiej historii istnienia, liczne wybitne zespoły z naszego kontynentu. Powstanie filharmonii zdecydowanie podniosło jakość życia kulturalnego w regionie. Budynek jest nowoczesny a zarazem majestatyczny, a jego powstanie nie odbiło się bez echa w całej Polsce. W filharmonii imponują przede wszystkim wnętrza.
Szczecińska filharmonia otrzymała nagrodę Młodych Talentów Architektury, przyznaną przez Krajową Radę Włoskich Architektów, Planistów i Architektów Krajobrazu. Podczas szczecińskiego Westivalu Architektury 2014 „Obiekt 25-lecia – Symbol Przemian” budynek zwyciężył w trzech kategoriach: Nagroda Główna, Nagroda dla Najlepszego Budynku Użyteczności Publicznej, Nagroda Prezydenta Miasta Szczecina. Filharmonia odniosła również sukces podczas Eurobuild Awards 2014 a także otrzymała Nagrodę im. Miesa van der Rohe 2015.

Fontanna
Fontanna na placu Zwycięstwa powstała w 2010 roku. Jest to niewątpliwie wielka atrakcja Gryfic, podświetlana fontanna znajduje się na wybrukowanym placu, który otaczają stylowe kamieniczki. Jest to idealne miejsce, żeby odpocząć sobie na ławeczce. Latem strumienie wody wypływające wprost z ziemi są doskonałym sposobem na schłodzenie się.

Fontanna
Myśliborski rynek pełnił w swych dziejach przeróżne role, różne nosił też nazwy. W średniowieczu było to miejsce handlu, ale również sądów i wykonywania wyroków, gdyż zlokalizowany był na nim pręgież. W XVIII w., gdy w mieście stacjonował garnizon wojskowy, rynek pełnił rolę placu ćwiczeń. Po II wojnie światowej ulokowano na nim cmentarz poległych żołnierzy Armii Czerwonej i Ludowego Wojska Polskiego. Zyskał wtedy też nową nazwę - Plac Armii Czerwonej. Nazwa ta pozostała do 1989 r., natomiast groby żołnierzy przeniesiono z niego w 1948 r., gdy powstawał cmentarz wojenny "na wieży". Rynek odzyskał wtedy rolę placu rekreacyjnego, a usiąść można było przy fontannie, prawdopodobnie z przełomu XIX i XX wieku. W połowie lat 60-tych starą fontannę usunięto, a na jej miejsce wstawiono nową, która istnieje do dziś. Rzeźba znajdująca się w okrągłym basenie, w którym w okresie letnim zbiera się woda, tryskająca ze szczytu fontanny jest nowoczsna, trudno więc określić co przedstawia. Niektórzy myśliborzanie nazywają ją "świdrem", inni widzą tam orle skrzydła. W pobliżu fontanny znajdziemy ławeczki, na których można odpocząć, podziwiając przy okazji rosnącą wokół zieleń miejską. Warto również odwiedzić znajdujące się nieopodal lodziarnie, zwłaszcza zlokalizowaną przy (znajdującym się we wschodnim rogu rynku) "dużym samie" PSS Społem - rodzinną lodziarnię "Malinka" z tradycyjnymi lodami w czterech smakach.

Fontanna Orła Białego
Fontanna usytuowana w centralnym punkcie pl. Orła Białego powstała w 1732 r. Autorem jej projektu jest Johann Fryderyk Grael, a wykonali ją Johann Konrad Koch oraz kamieniarz Angerer.
Projekt fontanny został wykonany przez J. F. Graela, a sama budowla przez rzeźbiarza J. K. Kocha oraz kamieniarza Angerera. Powstała ona w 1732 roku. Była wówczas częścią pierwszego wodociągu w mieście. Kształt jej podstawy przypomina czterolistną koniczynę, co może być symbolem szczęścia.  Na każdym z rogów koniczyny stały niegdyś gryfy, które podtrzymywały postać orła wzbijającego się do lotu i trzymającego jaszczurkę oraz żółwia. Jego rozpostarte skrzydła były niegdyś symbolem opieki władzy cesarskiej nad mieszkańcami.  Woda w fontannie wydobywa się z dzioba orła oraz czterech maszkaronów. Fontanna była wielokrotnie remontowana.

Fort Ujście
Port zawsze był miejscem o znaczeniu militarnym, gdyż gwarantował dostawy zaopatrzenia, posiłków i mógł być drogą ewakuacji. Fort Ujście, którego konstrukcja była doskonalona od siedmenastego wieku, zawdzięcza swój obecny kształt rozwojowi myśli technicznej - od prostego szańca, poprzez murowany bastion z drewnianą palisadą od strony morza z lat 1770-1774, aż do trzykondygnacyjnej budowli otoczonej murem w latach 1832-1836. W takim stanie fort przetrwał do lat II wojny światowej i w marcu 1945 roku był ostatnim puktem oporu Niemców. Został zdobyty w ostatnim dniu bitwy o Kołobrzeg - 18. marca.
Najniższa kondygnacja do dziś kryje źródło, które dawało załogom fortu zabezpieczenie w dostęp do słodkiej wody. Znajdowały się tam ponadto magazyny aprowizacji, broni, prochu, pocisków. Na drugiej, środkowej kondygnacji były stanowiska piechoty, a na trzeciej - artylerii. Po siedem okien strzelniczych w obu górnych kondygnacjach pozwalało na prowadzenie ognia we wszystkich kierunkach. Budowla była przykryta ziemią.
Pierwsza latarnia morska na Forcie Ujście została wybudowana w 1899 roku, kiedy to miasto żegnało się funkcją twierdzy a obiekty militarne zostały skomunalizowane. Po dziesięciu latach budynek o konstrukcji ryglowej rozebrano a na jego miejsce postawiono murowany. Przetrwał on do marca 1945, kiedy to sami Niemcy wysadzili go w powietrze, aby utrudnić wojskom polskim wykonywanie namiarów dla artylerii. Już 1 listopada 1945 roku uruchomiono nową latarnię, wybudowaną z cegieł rozbiórkowych przez żołnierzy garnizonu radzieckiego, która po kosmetycznych zmianach służy do dziś. W podziemnej kondygnacji Fortu Ujście mieści się muzeum minerałów. Do niedawna działał też klub muzyczny i dyskoteka.

Galeria Gotycka - Zamek Książąt Pomorskich w Szczecinie
Galeria Gotycka znajduje się w piwnicach skrzydła południowego Zamku Książąt Pomorskich w Szczecinie i jest jedną z najstarszych części szczecińskiego zamku. Na codzień pełni funkcję galerii wystawowej, w której prezentowane są ekspozycje czasowe, zarówno o tematyce historycznej, jak i plastycznej. Informacje o aktualnych wystawach można znaleźć w witrynie internetowej Zamku Książąt Pomorskich w Szczecinie.

Galeria Przedmiotu Zamek Książąt Pomorskich w Szczecinie
Wejście J - do Galerii Gotyckiej, skrzydło wschodnie

Galeria Sztuki w Bramie Wysokiej (zwanej Połczyńską) CKISE * Centrum Kultury i Spotkań Europejskich w Białogardzie
Galeria Sztuki w Bramie Wysokiej znajduje się w pięknym, starym, zabytkowym obiekcie. Brama Wysoka jest jedną z pięciu bram, które strzegły niegdyś wjazdu do miasta. Jest fragmentem murów obronnych, które w średniowieczu okalały miasto. Galerię w Bramie utworzono po gruntownym jej wyremontowaniu i przywróceniu świetności temu miejscu. Galeria ma dwa piętra. Na parterze urządzono część biurową, natomiast na pierwszym i drugim piętrze znajduje się część wystawowa. W Galerii organizowane są wystawy czasowe i tematyczne. Dominują prace artystów lokalnych. W Galerii odbywają się też zajęcia rysunku i malarstwa dla dzieci i młodzieży. Galeria jest własnością Centrum Kultury i Spotkań Europejskich. W galerii prezentowane są prace głównie lokalnych artystów, Do wakacji 2015 są prezentowane prace artystów fotografików. Bieżące informacje o wystawach są dostępne na stronie kultura.bialogard.info

Gandelinka Park Kędrzyno
Gospodarstwo Agroturystyczne „Gandelinka Park Kędrzyno” położone jest w połowie drogi między Kołobrzegiem (18 km) i Trzebiatowem (13 km). Obiekt położony jest na terenie XIX wiecznego zabytkowego założenia parkowego. Idealne miejsce na odpoczynek dla osób intensywnie pracujących na krótki wypad rowerowy lub dłuższy pobyt z dala od miejskiego zgiełku. Oferujemy pokoje z łazienkami. Do dyspozycji gości jest też duży salon i kuchnia z wyposażeniem. Na życzenie możliwe jest zamówienie posiłków domowych. Posiadamy duży teren do parkowania samochodów i przechowywania rowerów.
Po wcześniejszym umówieniu możliwy jest udział w warsztatach zielarskich i rękodzielniczych. Polecamy między innymi własnoręcznie robione kompozycje herbat ziołowo-owocowych a także inne przetwory oraz warzywa i owoce z własnego ogrodu i sadu. Można nabyć również różne produkty rękodzieła.
Jeśli marzysz o ciszy i błogim spokoju wśród wiekowych drzew to jest to miejsce dla Ciebie.
https://www.facebook.com/profile.php?id=100063192191723

Gawroniec - miejsce postojowe
Miejsce postojowe w Gawrońcu.

Gmach Urzędu Celnego
Miejsce nad brzegiem Odry, w którym odnajdziemy gmach Urzędu Celnego jest od wieków związane z poborem należności celnych. Na początku XVI wieku w okolicy dzisiejszej Trasy Zamkowej znajdował się Most Kłodny, na którym znajdował się szlaban celny, który był podnoszony dopiero po zapłaceniu przez przepływające statki odpowiedniej opłaty celno-podatkowej.
Po wciągnięciu Szczecina w terytorium Prus, król Fryderyk Wilhelm I podjął decyzję o budowie budynku, w którym mogłyby być załatwiane wszystkie podatkowe sprawy i który kontrolowałby przepływające przez Odrę jednostki. Na miejsce budowy wybrano to, w którym dziś stoi gmach Urzędu Celnego. Budowa obiektu rozpoczęła się w 1724 roku – ze względu na bagniste podłoże, budowla została wzniesiona na specjalnych palach. Obiekt został nazwany mianem „Pakowni”.
Z powodu dużego natężenia ruchu i kolejek, które się tworzyły podjęto decyzję o rozbudowie Pakowni. Dokładnie w 1900 roku powstał projekt głównego gmachu Urzędu Celnego – autorstwa Wilhelma Meyera-Schwartau, architekta, który zaprojektował także Wały Chrobrego czy budynek PUM-u. Gmach był budowany w latach 1904-1907.
Niezwykle ciekawe są zdobienia na obiekcie, a na szczególna uwagę zasługują dwie twarze umieszczone po obu stronach fasady, przy wejściach. Z jednej strony twarz jest uśmiechnięta – według wielu, jest symbolem interesanta, który jeszcze posiada pieniądze, ponieważ nie opłacił jeszcze żadnych należności. Z drugiej strony twarz jest smutna – to ta sama postać, tutaj jednak interesant jest już po dokonaniu opłat.
Na naszą uwagę zasługuje także wnętrze – na klatce schodowej odnajdziemy żebrowe sklepienie i głowy lwów nad wejściem. Mają one symbolizować siłę urzędu i wywołać w interesantach szacunek oraz pokorę. W obiekcie zachowały się także meble – m.in. sejf, szafa i fotele.
Po wojnie, gdy budynek został przejęty przez Polaków, obiekt został przeznaczony do celów, do których został wybudowany. Pierwsza zagraniczna odprawa celna z tego urzędu została przeprowadzona w czerwcu 1946 roku.
Obiekt znajdujący się tuż nad brzegiem Odry został wpisany na wojewódzką listę zabytków w grudniu 1988 roku.

Golczewskie Uroczysko
Golczewskie Uroczysko zostało objęte ochroną Rozporządzeniem Nr 16/2004 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 5 maja 2004 r. Ten leśny rezerwat obejmuje powierzchnię 101,05 ha. Celem ochrony jest zachowanie naturalnych torfowisk wysokich, śródleśnego Jeziora Żabie oraz półnaturalnych ekosystemów leśnych na siedliskach wilgotnych ekosystemów bagiennych. Spotkać można tu stare lasy i bory bagienne zbliżone do lasów naturalnych z sędziwymi kilkusetletnimi drzewami. Na terenie rezerwatu występuje 25 gatunków rzadkich i chronionych roślin, między innymi rosiczka okrągłolistna, kruszczyk szerokolistny i błotny, gółka długoostrogowa, bagno zwyczajne, grzybień północny, przygiełka biała, bagnica torfowa, pływacz drobny, modrzewnica, bażyna.
W rezerwacie są dwa bardzo interesujące miejsca. Wspomniane wcześniej Jezioro Żabie jest niedużym zbiornikiem o powierzchni 1,78 ha. Stanowi miejsce rozrodu ropuchy szarej oraz innych płazów. Inną atrakcją jest zaś gęsty dywan widłaków jałowcowatych, obejmujący obszar 24 ha. Warto wybrać się na spacer ścieżką dydaktyczną "Las Golczewski". Przebiega ona przez południową część rezerwatu. Dwa przystanki opisują właśnie Jezioro Żabie i "Widłakowy Las".

Góra Czcibora
Góra Czcibora to jedno ze wzniesień morenowych w pasie Wzgórz Krzymowskich. Osiąga wysokość 54,5 m n.p.m. Na jej szczycie znajduje się największy w Polsce pomnik orła. Umieszczona jest na nim tablica, na której widnieje napis w języku polskim i rosyjskim: "W 1000-lecie zwycięskiej bitwy pod Cedynią stoczonej w obronie ziem polskich nad Odrą i Bałtykiem przez Mieszka I i jego brata Czcibora z wojskami margrabiego Hodona pomnik ten zbudowano. Czerwiec 1972 r." Aby z bliska zobaczyć ten 15-metrowy monument autorstwa Czesława Wronki i Stanisława Biżka, należy pokonać 270 kamiennych schodów. Będąc na górze nie sposób nie zachwycić się pięknym widokiem na dolinę Odry i Niemcy. U podnóża Góry Czcibora, oprócz parkingu, znajduje się mozaika, przedstawiająca scenę z bitwy pod Cedynią. W pobliżu jest również fragment średniowiecznej osady. Warto pojawić się tu około 24 czerwca. Co roku organizowana jest inscenizacja bitwy pod Cedynią. Bractwa rycerskie ukazują wygraną wojsk Mieszka I. Poza tym prezentowane jest życie średniowiecznych rzemieślników, kowala, skórnika, zielarki, garncarza, sokolnika, tkaczki, czy rogownika. Raz do roku Góra Czciboru przenosi się w czasie o ponad tysiąc lat wstecz i warto tu wtedy być.

Gospodarstwo agroturystyczne "Bukowy Jar"
Zapraszamy do Gospodarstwa Agroturystycznego "Bukowy Jar" – idealnego miejsca na wypoczynek wśród natury! Nasze gospodarstwo położone jest w malowniczej okolicy, która sprzyja relaksowi, aktywnemu wypoczynkowi oraz odkrywaniu uroków polskiej wsi.
"Bukowy Jar" to miejsce szczególnie przyjazne rowerzystom. Oferujemy dogodne warunki dla miłośników dwóch kółek – bezpieczne miejsce na rowery, możliwość ich mycia oraz pomoc w drobnych naprawach. Nasza lokalizacja stanowi doskonały punkt wypadowy do wycieczek rowerowych po okolicznych trasach i szlakach turystycznych. To również świetny przystanek na trasie dłuższej podróży rowerowej – idealny, by odpocząć, zregenerować siły i nacieszyć się ciszą oraz pięknem przyrody.
Zapewniamy komfortowe noclegi, domową kuchnię oraz gościnną atmosferę, dzięki której każdy poczuje się u nas jak w domu.
Odwiedź nas i przekonaj się sam, że warto zatrzymać się w "Bukowym Jarze" – miejscu, gdzie rowerzyści są zawsze mile widziani!

Gospodarstwo agroturystyczne "Kaprys"

Głaz 700-lecia
W 1997 r. w Drawsku Pomorskim obchodzono uroczyście 700. rocznicę nadania praw miejskich, które miasto otrzymało 8 marca 1297 roku z rąk margrabiów brandenburskich Ottona IV i Konrada I. Z tej okazji na dawnym rynku, a obecnie na Placu Konstytucji został ustawiony duży głaz, do którego przytwierdzona jest tablica z herbem miasta oraz napisem "700 lat Drawska Pomorskiego 1297 - 1997". Głaz jest ustawiony na niewielkim skwerze, a w jego pobliżu rośnie „Drzewo przyjaźni” posadzone przez burmistrzów partnerskich miast - Drawska Pomorskiego i Bad Bramstedt.

Głaz w Trzcińsku-Zdroju
Ogromny pomnik-głaz był zwieńczony niegdyś pruskim orłem. Widniał na nim napis i wykuty krzyż w formie krzyża maltańskiego. Napis głosił, że postawiony został aby uczcić pamięć poległych w I wojnie światowej. Ufundowany został przez miejscowe stowarzyszenie wojenne. Odsłonięto go 16 listopada 1924 roku. Ciekawostką jest fakt, że podobno miejscowe wydawnictwo wydało z okazji odsłonięcia pomnika pocztówkę, która pokazywała w kilku fotografiach historię głazu, od wydobycia aż do powstania pomnika. Po 1946 roku, kiedy to kościół został przekształcony z ewangelickiego na rzymsko-katolicki, pomnik przebudowano. Obecnie na głazie znajduje się - zamiast orła - figura Matki Boskiej. Napisy zostały zamurowane i zakryte tablicą z polska inskrypcją: "Pamiątka Nawiedzenia Obrazu MB Jasnogórskiej w Trzcińsko Zdroju 9-10.IX.1962 r. Rok Soborowy".

Herkules walczący z Centaurem
Pomnik został zaprojektowany przez niezwykle cenionego w Szczecinie rzeźbiarza Ludwika Manzela. Powstał w 1912 roku. Jest on swobodną interpretacją mitycznej walki pomiędzy Herkulesem i Centaurem. Obydwie postaci przedstawione przez autora są łyse. Autor uchwycił w przedstawieniu dwóch rzeźb decydujący moment walki. Nagi Herkules obejmuje przeciwnika, który szykuje się do zadania potężnego ciosu. Centaur jest nieświadomy tego, że za chwilę heros go powali, ostatecznie wychodząc zwycięsko z pojedynku. Rzeźba razem z cokołem mierzy ponad 3 m.

Hotel Aquarius Spa 5*

Hotel JF Duet
JF DUET to nowoczesny 2-gwiazdkowy hotel, otoczony pięknymi ogrodami, posiadający 41 komfortowo urządzonych pokoi, restaurację serwującą wyśmienite potrawy kuchni polskiej i zagranicznej oraz bar z szeroką gamą trunków z całego świata.
Obiekt znajduje się w świetnej lokalizacji przy ulicy Maszewskiej 19, czyli tylko 7 min od lotniska Szczecin-Goleniów !
JF DUET posiada największe zaplecze bankietowe w okolicy.
W Hotelu znajdują 3 klimatyzowane sale, które można połączyć w jedna, mieszczącą do 600 osób z parkietem do tańczenia.
Dzięki ponad 20 letniemu doświadczeniu hotel specjalizuje się w organizacji przepięknych wesel z możliwością zaślubin w ogrodzie, a także innych przyjęć okolicznościowych takich jak komunie, imieniny, rocznice, urodzin zarówno na salach jak i w plenerze.
W tygodniu dzięki osobnej sali może zapewnić kameralną atmosferę do organizacji styp.
Hotel posiada również bogatą ofertę biznesową. Organizuje szkolenia, konferencje, spotkania biznesowe, catering, imprezy integracyjne oraz imprezy firmowe.
Hotel JF Duet - Twoje miejsce spotkań ! https://www.jfduet.pl

Iński Park Krajobrazowy
Iński Park Krajobrazowy powstał w 1981 roku i zajmuje teren 17763 ha, a jego otulina to dodatkowe 26240 ha.
Celem utworzenia tego parku było zachowanie w nienaruszonej formie krajobrazu polodowcowego wraz z całością walorów przyrodniczych występujących na tym terenie.
Wody stanowią ponad 8,5% całego obszaru parku co ukazuje wodną specyfikę obszaru. Łączna ilość jezior położnych w obrębie granic parku jest to aż 63, z czego 18 z nich cechuje się powierzchnią większą niż 5 ha. Największym jeziorem jest jezioro Ińsko, o charakterystycznej urozmaiconej linii brzegowej, osiągające w najgłębszym miejscu 42 m. Dodatkowo oznacza się ono czystą i krystalicznie czystą wodą, przez którą można dokładnie przyjrzeć się kamienistemu dnu. Kolejnymi jeziorami pod względem wielkości są: Krzemień i Stubnica. Istotny dla całego systemu wodnego terenu jest fakt, iż przez te 3 jeziora przepływa główna rzeka tego obszaru - Ina. Większość jezior całego pojezierza ma charakter przepływowy za sprawą rzek Iny i Regi.
Teren parku jest bardzo zróżnicowany, liczne są tu wzgórza czy mniejsze wzniesienia, najczęściej okalające właśnie jeziora, co tworzy przepiękne rynny i doliny. Największą górą parku jest Głowacz o wysokości 180 m n.p.m. Krajobraz przypomina w jakimś stopniu górski, stąd coraz popularniejszą nazwą dla parku jest "Bieszczady Ińskie".
Ponad 50% obszaru stanowią lasy, głównie kwaśna buczyna oraz buczyna pomorska. Dużą część terenu zajmują tez tzw. pustacie, czyli tereny niezalesione, odznaczające się niską roślinnością. W całym parku można spotkać ponad 700 gatunków roślin naczyniowatych (1/3 wszystkich gatunków występujących w Polsce). Liczne są tu gatunki objęte ścisłą ochroną tj.: wawrzynek, paprotka zwyczajna, orlik pospolity, rosiczka okrągłolistna, storczyki oraz wiele innych.
Iński Park Krajobrazowy to nie tylko piękne jeziora i rzadkie rośliny, to także bogaty świat fauny. Pierwszorzędna ze względu na wodne środowisko tego terenu są ryby. W czołówce występują sieja i sielawa. W takich warunkach odnajdują się doskonale też ssaki, płazy i gady, których długi szereg również znajduje się pod ścisłą ochroną. W zalesionych częściach parku królują ptaki, które to w konarach drzew umieszczają swoje gniazda. Liczy się, że występuje ich ok. 142 gatunki na tym terenie.
Na terenie parku znajduje się 5 rezerwatów przyrodniczych: Kamienna Buczyna, Wyspa Sołtyski, Głowacz, Krzemieńskie Źródliska, Bórbagno Miałka. Każdy z tych rezerwatów ma swój indywidualny plan ochronny i rozwojowy, oraz wyznaczone ścieżki edukacyjno-rekreacyjne. Ponadto w obrębie parku istnieją tzw. użytki ekologiczne oraz zespół przyrodniczo - krajobrazowy "Ostrowiec".
Teren Ińskiego Parku Krajobrazowego jest dostępny dla turystów, z wyłączeniem właśnie części, gdzie wstęp jest ograniczony bądź bezwzględnie zabroniony - jak na terenach rezerwatów.
Na terenie Ińskiego Parku Krajobrazowego wyznaczonych jest kilkanaście szklaków i ścieżek turystycznych o różnej trudności przebycia, o zróżnicowanej długości i formie ich przebycia. Najpopularniejszymi szlakami turystycznymi są:
Czerwony Szlak Turystyczny im. Hetmana Stefana Czarnieckiego
Niebieski Szlak Pojezierza Ińskiego
Zielony Szlak Wzniesień Moren Czołowych
Czarny Szlak - Szlak na Głowacz
Ponadto można odbywać wycieczki rowerem oraz konno także na wyznaczonych do tego ścieżkach.

Izba Historyczna
Izba Historyczna w Pełczycach powstała 11 grudnia 2003 roku. Inicjatorem założenia Izby było Stowarzyszenie Przyjaciół Ziemi Pełczyckiej. Siedziba Izby Historycznej mieści się w piwnicach Miejsko-Gminnego Ośrodka Kultury.
Eksponaty obejmują znaleziska prehistoryczne, w tym kamienne żarno z epoki kultury łużyckiej, ponadto: groty, topór, kamienne przęśliki, naczynia gliniane, nóż w oprawie rogowej, szydło kościane, rylec, kule kamienne. Eksponaty to przypadkowe znaleziska mieszkańców Pełczyc. Najliczniejsze zbiory stanowią przedmioty użytku codziennego: stare żelazka, lampy naftowe, sierpy, kosy, urządzenia ciesielskie, ceramika, wagi, butelki, gofrownice, prawidła, młynki, maszynki do mięsa i soków oraz inne narzędzia niezbędne w XIX-wiecznym domostwie. Ciekawostką jest zadziwiające urządzenie do łapania gryzoni.
W Izbie możemy obejrzeć przedwojenne dokumenty urzędowe, książeczki wojskowe oraz zdjęcia pradziadków. Perełką jest starodruk z XVIII wieku wydany na papierze czerpanym. Do tej pory nie został on niezidentyfikowany przez badaczy. Prawdopodobnie jest to księga zmarłych prowadzona przez pastora jednej z pomorskich miejscowości. W Izbie znajduje się gablota z numizmatyką. Można tam zobaczyć monety znalezione przez Pełczan. Są to między innymi monety z czasów rzymskich, monety pruskie oraz książąt pomorskich. Wśród zbiorów są także polskie monety m.in. boratynka Jana Kazimierza.
W zbiorach można znaleźć przedmioty kultu religijnego, w tym: mszał łaciński, przedwojenny testament oraz książeczki do nabożeństwa używane przez przedwojenne wojsko. Wśród eksponatów znajduje się kolekcja militariów - 70 hełmów, maski gazowe, łuski, plecaki, saperki, orzełki, gąsienice czołgów, medale wszystkich armii walczących w czasie II wojny światowej. Na uwagę zasługuje spora kolekcja widokówek Pełczyc przedstawiająca historię i życie Pełczyc.
Izba Historyczna, dzięki wielkiemu zaangażowaniu opiekunów i mieszkańców Pełczyc, posiada tak wiele eksponatów, że w pomieszczeniach brakuje miejsca, aby je wszystkie zaprezentować.

Izba Muzealna (Pamięci) - Młyn Wodny TCK w Trzcińsku-Zdroju
Oficjalne otwarcie Izby Pamięci
22.11.2013r. odbyło się oficjalne otwarcie Izby Pamięci w Trzcińsku – Zdroju.
Pomieszczenia w Izbie Pamięci
Zrekonstruowano koło młyńskie, które kręci się, poruszane wodami Rurzycy. Przepływającą pod budynkiem rzeczkę widać przez szklaną podłogę i balkoniki. Na parterze zgromadzono wiele przedmiotów życia codziennego w dawnym Trzcińsku, zarówno niemieckim, jak i polskim.
Na parterze jest umiejscowiona wystawa etnograficzna, w której znajdują się eksponaty
ze zbiorów stowarzyszenia, szkół, biblioteki miejskiej. W gablotach znajdują się znaleziska z czasów prehistorycznych, z kancelarii Hitlera, która mieściła się przy Aleii Wolności oraz przedmioty, którymi się posługiwano. Na tablicach możemy zobaczyć opis powstania Trzcińska – Zdroju, opis kościołów znajdujących się na terenie gminy Trzcińska – Zdroju, na innych widzimy opis bram, baszt, murów.
Na I piętrze znajduje się wystawa geologiczna. Wystawa składa się z dwóch części: paleontologicznej, w której znajdują się skamieniałości flory i fauny oraz z części kamiennej, która jest poświęcona technice, rzeźbie i historii poznania budowy geologicznej obszaru epoki polodowcowej.
W gablotach omówione są najważniejsze skały występujące na naszym obszarze.
Wydarzenia
Od momentu otwarcia Izby Pamięci organizowane są wystawy prac pokonkursowych Polsko – Niemieckiego Festiwalu „Europa bez Granic”. Różnego rodzaju  konferencje, spotkania Stowarzyszenia Miłośników Ziemi Trzcińskiej, Noc Muzeów, wycieczki dzieci i młodzieży, organizowane są lekcje historii oraz wszelkie dodatkowe wystawy.

Jelonki 2 - Kameralnie w dzikich chaszczach
Trzy niezależne, kameralne i bardzo nastrojowe przestrzenie o powierzchni 65 m², mieszczące się w starej, ogromnej stodole zanurzonej w dzikiej przyrodzie strefy ochrony uzdrowiskowej Połczyna-Zdroju, na terenie Drawskiego Parku Krajobrazowego, w bezpośrednim sąsiedztwie magicznego rezerwatu przyrody Doliny Pięciu Jezior.
Wege agroturystykę Jelonki 2 tworzymy jako miejsce regeneracji, głębokiego oddechu i powrotu do siebie. Otaczają nas nieujarzmione łąki, lasy, rozlewiska i czyste wody. Za naszym wzgórzem – dzikie stawy. I przestrzeń nieskończona. Dziki i jelenie. I para żurawi — zawsze blisko. Tutaj czas płynie wolniej, a świat przeżywa się pełniej i uważniej.
Przybywajcie w nasze chaszcze spragnieni zanurzenia w nieuczesanej przyrodzie i szeptach ziemi! Jest pięknie. A trasy rowerowe – obłędne. Gospodarz Mark podpowie, gdzie warto pojechać, i jeśli tylko zechcecie, przygotuje dla Was trasy w okolicy.
Ana & Mark McGurran

Jezioro Barlineckie
Jezioro Barlineckie zajmuje powierzchnię 250 ha i w całości znajduje się na terenie Barlinecko-Gorzowskiego Parku Krajobrazowego oraz Ostoi Barlinieckiej - obszaru chronionego programem Natura 2000. Średnia głębokość jeziora to 7,1 m podczas gdy maksymalna dochodzi nawet do 18 m. Zasilane  jest przez liczne źródełka i cieki wodne, a jego wody kwalifikują się do II klasy czystości.
Poza północnym brzegiem, na którym znajduje się miasto Barlinek, jezioro otaczają malownicze lasy. Dominuje drzewostan liściasty w postaci buczyny oraz dąbrowy.
Brzegi Jeziora Barlineckiego w przeważającej części są wysokie, czasami wręcz urwiste. Na jeziorze znajdują się 4 wysypy: Łabędzia, Sowia, Nadziei oraz Zielona. Jednak ze względu na żyjące tam kolonie ptaków są one niedostępne dla turystów.
W Barlinku, na północno-wschodnim brzegu jeziora, przy ulicy Sportowej udostępniona jest duża plaża miejska z polem biwakowym oraz kąpielisko z zabytkowym budynkiem pensjonatu "Pod Sosnami" z 1927 roku utrzymanym w stylu alpejskim. Do długich spacerów zachęcają widoki, które podziwiać można z mola. Poza tym na terenie miasta i poza nim, na brzegach jeziora znaleźć można wiele dzikich plaż. Nie brakuje również miejsc do przycumowania łodzi. Sprzęt pływający wypożyczyć można m.in. w klubie Żeglarskim TKKF „Sztorm”, który oferuje również rejsy żagłówkami z obsługą.
Południowy brzeg jeziora porastają lasy obfitujące w grzyby.
Poza plażowaniem i sportami wodnymi, na jeziorze Barlineckim z powodzeniem można oddawać się wędkowaniu. Złowić tutaj można okonie, węgorze, płocie leszcze, szczupaki. Zdarzają się nawet sumy. Jezioro objęte jest zakazem używania łodzi motorowych, dostępne w wypożyczalniach są jednak łodzie pozbawione takiego napędu. Łowienie z brzegów jest nieco utrudnione za sprawą szerokiego pasa szuwarów. Jednakże w porze nocnej dozwolony jest tylko ten rodzaj wędkarstwa.
W okolicach jeziora Barlineckiego przebiega wiele interesujących szlaków turystycznych: szlak pieszy zielony czyli "Ekologiczna Ścieżka Dydaktyczna wokół Jeziora Barlineckiego", pieszy szlak czerwony z Barlinka do wsi Lipy, Wodna Ścieżka Przyrodnicza na Jeziorze Barlineckim, niebieski szlak pieszy "Przez Puszczę Barlinecką" (prowadzący przez Okunie i Moczydło), Błękitna Trasa Legend oraz trasy Centrum Nordic Walking: "Do punktu widokowego Jezioro Barlineckie", "Trzy Jeziora Uklejowe, Stycko i Barlineckie”, "Krajobrazy Puszczy Barlineckiej do Płonna".
Z ciekawostek warto wspomnieć o legendzie o topielicy z jeziora Barlineckiego, opowiadającej tragiczną historię pięknej kobiety, wygnanej z miasta Barlinek z niemowlęciem. Kiedy nadeszła zima kobieta wraz z dzieckiem w akcie desperacji weszła do jeziora i słuch o nich zaginął. Do czasu kiedy bohaterka opowieści powróciła na ziemię jako pałająca rządzą zemsty rusałka. Swoje ofiary wabiła nad jezioro udając płacz dziecka, po czym zaciągała niosących pomoc mężczyzn w toń jeziora. Kiedy ludzie o zmierzchu zaczęli omijać okolice jeziora mściwa rusałka zaczęła zapuszczać się coraz dalej w stronę miasta, z którego porywała dzieci, zwłaszcza te najbardziej kochane przez rodziców.
Jednakże czas łagodzi rany i złagodził również charakter rusałki, która w końcu pokochała jedno z porwanych dzieci i pozwoliła mu żyć. Jednak pewnego dnia dziewczynka zechciała opuścić rusałkę, żeby poznawać zewnętrzny świat. Aby uchronić dziecko przed cierpieniem i złem czyhającym poza jeziorem rusałka zamieniła dziewczynkę w kamień i ukryła na dnie, w najgłębszym punkcie jeziora. Odczaruje ją dopiero kiedy znajdzie sposób na to aby była szczęśliwa poza jej wodnym domem.
Teraz, nocami rusałka przechadza się i rozmyśla o tym jak znaleźć szczęście. Można ją spotkać w czasie pełni o północy - zamiast stóp ma płetwy, wiec słychać dokładnie jak chlupocze na płyciznach. Znika kiedy zaczyna świtać. Zatrzymuje się przy każdym mostku, ale najwięcej czasu spędza pod mostkiem kolejowym, przy alei kasztanowej. Tam przekłada gałęzie, chlupie i zbiera kasztany. Jeśli ktoś przechodzi o północy przez ten most i nie chce jej ujrzeć powinien wrzucić do wody kasztana, aby odwrócić uwagę rusałki.

Jezioro Będzin
Jezioro Będzin ma powierzchnię 140 ha i średnią głębokość 4,2 m, choć w najgłębszym miejscu jest to aż 15,4 m. Na długość ma 3135 m i jest szerokie na 710 m. Dno ma twarde, przejrzystość wody sięga od 1 m do 1,5 m głębokości. Ten urokliwy akwen ma dwie zadrzewione wyspy. Jest też przepływowym zbiornikiem dla rzeki Myśli.
Zalicza się ono do jezior sielawowych, chociaż wymaga ono zwiększonego nakładu zarybień (zwłaszcza wspomnianych sielaw). Można napotkać takie gatunki ryb, jak sandacze i okonie (dominujące), karpie, leszcze, szczupaki, płocie, węgorze czy liny. Pozwolenia na połów można kupić w sklepie wędkarskim w Lipianach.
Jezioro nie posiada infrastruktury turystycznej, tak więc jeśli chodzi o plażowanie, to będzie to wyzwanie dla lubiących ciszę i spokój, zwolenników biwakowania "na dziko". Warto jednak przyjechać tu na ryby. Można również się tu zatrzymać w czasie spływu kajakowego Myślą.

Jezioro Brzeźno
Jeziora Brzeźno często nazywane jest Brzeźniakiem. Jest to duże jezioro, jego powierzchnia wynosi 98,6 ha. Dzięki swojej wielkości jest bardzo ważne dla całego ekosystemu terenu i sieci wodnej. Głębokość maksymalna jeziora wynosi 4,5 m a widoczność ograniczona jest do 1 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 92 m n.p.m.
Południowy brzeg jeziora porośnięty jest lasem. Linia brzegowa jeziora nie jest regularna. Roślinność jeziora obfituje w trawy i zarośla, ze znacznym udziałem oczeretów.
Jezioro ma przepływowy charakter za sprawą rzeki Brzeźnicka Węgorza. Ponadto uchodzi do niego struga Brzeźnica.
Jego rodzaj wg typologii rybackiej to linowo-szczupakowy. Oznacza to, że jezioro zalicza się do średnio głębokich, o dość mulistym dnie i niewysokiej klarowności wody. Ponadto roślinność wodna jest w takich jeziorach wyjątkowo dobrze rozwinięta, dzięki czemu mogą tu bytować w dużych ilościach takie ryby jak: lin, szczupak, okoń, karaś, leszcz czy węgorz. Bogactwo rybne oraz spokojne otoczenie wraz z niełatwo dostępnymi brzegami sprawia, iż jezioro cieszy się bardzo dużą popularnością wśród wędkarzy przez cały rok.

Jezioro Czarnogłowy
Jezioro Czarnogłowy to sztuczny zbiornik wodny o powierzchni ok. 35 ha. Akwen ten powstał w wyniku zalania kopalni odkrywkowej skał węglanowych, która działała w tym miejscu do 1960 roku. Po wyłączeniu pomp odwadniających kopalnia została w całości zalana. Średnia głębokość jeziora to ok. 26-28 m, chociaż niektóre źródła podają, że wynosi ona nawet 35-40 m. Trwają poszukiwania najgłębszego miejsca.
Brzegi jeziora są strome i urwiste, a jego dno opada pionowo w dół.
Na północno-zachodnim brzegu tego akwenu znajduje się kąpielisko oraz plaża. Tuż obok dostępny jest parking, pole biwakowe oraz miejsce na ognisko.
Historia jeziora, jego szmaragdowa woda oraz zatopiony las i inne podwodne ciekawostki przyciągają w to miejsce fanów nurkowania.
Ponadto, nad północnym brzegiem jeziora znaleźć można liczne skamieniałości z okresu jurajskiego.

Jezioro Czernikowskie
Jezioro Czernikowskie zajmuje powierzchnię 72,5 ha. Jego średnia głębokość wynosi 5,9 m, zaś maksymalna 11,2 m.
Akwen ten otoczony jest przede wszystkim malowniczymi polami uprawnymi. Brzegi porastają szuwary, w których pasie znajdują się jednak przerwy umożliwiając dostęp do wody.
Według typologii wędkarskiej jest to jezioro sandaczowe jednak złowić tutaj można również leszcza, okonia, płoć oraz szczupaka.

Jezioro Dąbie
Jezioro o powierzchni 54,08 km2, jest największe pod tym względem w całym województwie zachodniopomorskim i czwarte w kraju. Średnia głębokość jeziora wynosi 2,61 m, a najgłębsza – 10 m. Jezioro w typie deltowym ma długość 15 km, a szerokość 7,5 km. Akwen można podzielić na dwie części: Dąbie Wielkie na północy i Dąbie Małe na południu. Jezioro zajmuje prawie 18% powierzchni Szczecina, będąc przez miasto znacznie wykorzystywane. Akwen znajduje się w wykazie śródlądowych dróg wodnych, przez jezioro przebiega tor wodny o długości 14,5 km, szerokości 150 m i głębokości 10 m, łączący port Schwedt/Oder z Zatoką Pomorską. Dzięki swoim parametrom, Dąbie jest jedynym jeziorem w Polsce, po którym mogą pływać statki pełnomorskie.
Jezioro sąsiaduje z osiedlem szczecińskim Dąbie, od którego czerpie nazwę oraz miejscowościami z powiatu goleniowskiego: Lubczyna i Bystra (na północnym wschodzie). Bliskość miasta pozwoliła na stworzenie dobrze rozwiniętej infrastruktury turystycznej, stąd nad jeziorem znajduje wiele wodnych ośrodków turystycznych, marin i przystani jachtowych. Bez problemu można znaleźć nocleg w lokalnych hotelach, pensjonatach, kwaterach agroturystycznych czy polach namiotowych.
Z racji wykorzystania jeziora do celów transportowych na wielką skalę, Dąbie nie ma wyznaczonego obwodu wędkarskiego. Dodatkowo, jezioro w całości znajduje się w obszarze specjalnej ochrony ptaków „Dolina Dolnej Odry”. Wędkarze jednak znajdują dla siebie miejsce na tym akwenie, wykupując zgodę na wędkowanie w Szczecińskim Urzędzie Morskim. W wodach Dąbia pływają takie ryby, jak okonie, węgorze, płocie, liny czy leszcze. Nie jest to jednak jezioro łatwo dostępne z brzegu. Koniecznie trzeba mieć dostęp do łodzi, która pozwoli dostać się w trzcinowiska, kanały i zakamarki, w których chowają się przed wygłodniałymi kormoranami ryby. Wody jeziora nie należą do najczystszych (4 klasa czystości), nie stanowi to jednak problemu dla spragnionych wypoczynku nad wodami Dąbia lub na jego powierzchni.
Jako ciekawostkę można wspomnieć o swoistej betonowej wyspie, choć naturalnych wysp na Dąbiu nie brakuje. W północnej części jeziora leży potężny wrak – kadłub betonowca „Ulrich Finsterwalde”. Statek został zatopiony przez Niemców w 1945 r. i blokował tor wodny. Wrak jest długi na 90 m i ma 15 m szerokości, a znaczna jego część wystaje ponad taflę wody, będąc siedliskiem mieszkającego na nim ptactwa wodnego i swoistą atrakcją dla żeglarzy.

Jezioro Dobropolsko-Golenickie
Jezioro Dobropolsko-Golenickie zajmuje powierzchnię 109,3 ha. Objętość wody wynosi 3338,8 tys. m3, zaś maksymalna głębokość 12,1 m. Wody należą do III klasy czystości. Jezioro ma charakter rynnowy o przebiegu równoleżnikowym. Znajduje się w otoczeniu malowniczych pagórków. Brzegi południowe są niskie i zatorfione, zaś północne są wyższe i otoczone lasem bądź zadrzewieniami oraz zakrzaczeniami. Jest to idealne miejsce dla wędkarzy, gdyż występuje tu wiele gatunków ryb.
Na jeziorze znajduje się płaska wyspa o powierzchni 0,2 ha. Została objęta ochroną jako użytek ekologiczny, by chronić ją przed degradacją w wyniku wzmożonej penetracji turystycznej. Wyspa jest w całości porośnięta zwartymi kępami drzew i krzewów liściastych. Spotkać tu można między innymi olszę czarną, topolę szarą, jesion, brzozę, bez czarny, kalinę koralową, ligustr pospolity, wierzbę iwę, czeremchę, czy dziką różę. Brzegi są porośnięte szuwarami z trzciną pospolitą, pałką szerokolistną i manną mielec. Wyspa jest także ostoją dla ptaków, gniazdują tu między innymi krakwa, błotniak stawowy, wodnik, śmieszka, czernica i łyska.
Warto wybrać się do miejscowości Golenice po wschodniej stronie akwenu. Tam poza dworem i parkiem z XVIII wieku znajduje się także punkt widokowy, z którego rozciąga się panorama jeziora.

Jezioro Ińsko
Jezioro Ińsko jest największym, a zarazem najczystszym jeziorem (pierwsza klasa czystości), położonym na terenie gminy Ińsko. Jego kształt jest nieregularny, z wieloma rynnami jeziornymi w kierunku zachodnim, ma 5,4 km szerokości i 2,1 km długości. Powierzchnia jeziora wynosi 596 ha, natomiast maksymalna głębokość 42 m. Powierzchnia jeziora wynosi 596 ha, maksymalna głębokość 42 m. Na środku jeziora znajdują się 3 wyspy, w tym rezerwat przyrody Wyspa Sołtyski o powierzchni 20 ha, porośnięty starym, przeszło 150 – letnim lasem bukowo – dębowym. Linia brzegowa akwenu o długości 28,5 km jest dobrze rozwinięta, momentami brzegi są wysokie a nawet urwiste (wysokość względna dochodząca do 30 m). Jezioro jest zasilane przez rzekę Inę, która łączy je z położonym na południu Jeziorem Stubnica. Ińsko sąsiaduje na południu z miastem Ińsko, od którego bierze nazwę. Na północnym wschodzie znajduje się rezerwat leśny Kamienna Buczyna, który jest cenny ze względu na występowanie rzadkiego w Polsce reliktu epoki polodowcowej – gatunku skorupiaka palasea quadrospinosa oraz ochronę morenowych zboczy z licznymi głazami narzutowymi pochodzenia magmowego, które dotarły tutaj z dalekiej północy – Półwyspu Skandynawskiego, lasów buczyny kwaśnej i żyznej oraz grądu subatlantyckiego z wieloma stanowiskami rzadkiej fauny i flory. Ińsko jest częścią Ińskiego Parku Krajobrazowego i znajduje się w obszarze specjalnej ochrony ptaków Ostoja Ińska programu Natura 2000. Spotkać tu można w sumie ponad 140 gatunków ptaków, m.in. bielika, orlika krzykliwego, żurawia, bociana białego i czarnego.
Dzięki swoim niewątpliwym walorom przyrodniczym oraz wyjątkowej czystości, jezioro jest jednym z najbardziej popularnych miejsc do nurkowania w województwie zachodniopomorskim. Przejrzysta woda i bogactwo fauny i flory bardzo uatrakcyjniają nurkom pobyt pod wodą, a miejscowe centra nurkowania zapewniają zaplecze techniczne. Na dnie jeziora zostały zatopione przedmioty mniejsze (np. choinka, łabędź z pianki lub biurko z komputerem), jak i większe (samochody, garaż blaszany czy radiostacja wojskowa), które stanowią miejsce do ćwiczeń dla adeptów sztuki nurkowania. Poza nurkami, z jeziora będą zadowoleni również wędkarze, którzy przez przejrzystą taflę wody będą mogli wypatrzeć dorodne egzemplarze szczupaków, okoni, leszczy i płoci. Amatorzy sportów wodnych znajdą dla siebie przestrzeń do eksploracji, a sprzęt wynająć można w wielu ińskich wypożyczalniach. Na jeziorze obowiązuje strefa ciszy, tak więc można bez obaw wypłynąć kajakiem, łódką czy rowerem wodnym i z perspektywy wody podziwiać ińskie krajobrazy. Miejska plaża zapewnia mieszkańcom i turystom odpoczynek na zagospodarowanym terenie, z pomostem i piaskowo – trawiastą plażą, która zadowoli miłośników słonecznych kąpieli zarówno na leżaku, jak i na kocu.

Jezioro Jeleńskie
Jezioro Jeleńskie zajmuje powierzchnię 104,3 ha. Prawdopodobnie zbiornik ten powstał na skutek wydrążenia przez wodę spadającą z dużej wysokości lub na skutek stopienia się brył lodu, pochodzących z krawędzi wycofującego się lodowca. Przebieg linii brzegowej jest nieregularny i ma w sumie 7375 m. Akwen jest głęboki, najgłębszy punkt ma 21,4 m. Dzięki temu zbiornik jest ciekawym miejscem do penetracji przez nurków. Dno jest piaszczyste i urozmaicone. Znaleziono tu między innymi rzadki okaz ramienicy Lychnothamnus barbatus, będący gatunkiem wymierającym. Na całym świecie są jedynie 54 stanowiska tych glonów.
Jezioro Jeleńskie położone jest w strefie wododziałowej pomiędzy zlewnią rzeki Rurzyca i zlewnią rzeki Słubia. Ze zbiornika wypływa Potok Jeleński, zwany również Małą Kalicą, będący dopływem Rurzycy. Wody są czyste i żyje w nich dużo ryb. Wędkarze mogą tu łowić szczupaki, okonie, liny, płocie i wiele innych gatunków ryb jeziornych. W Jeleninie znajduje się infrastruktura turystyczna. Wypoczywający znajdą tam idealne warunki do biwakowania, można skorzystać z domków kempingowych, czy pola namiotowego. Istnieje bardzo ładna plaża z boiskiem do piłki siatkowej. Dla piłkarzy również jest wydzielone boisko. Jezioro Jelenin zachęca także do uprawiania sportów wodnych.

Jezioro Klukom (Tłukom, Kluki ), gm. Choszczno
Jezioro rynnowe pochodzenia polodowcowego, położone w granicach Choszczna. Zabudowa miejska przylega do jeziora na 2/3 długości linii brzegowej. Wzdłuż brzegu ciągną się dwa parki: Przyjeziorny i Miejska Górka, w których rosną pomniki przyrody, m.in. dwie topole czarne, buk zwyczajny i dąb szypułkowy. Okalający jezioro stosunkowo płaski pas lądu przechodzi w południowej części w skarpę porośniętą pojedynczymi drzewami. Klukom ma ubogą roślinność wodną, jednak w wielu zakątkach można spotkać rzęsę, rogatka, strzałkę wodną. Faunę przybrzeżną i brzegową najczęściej reprezentują ptaki. Żyją tu perkozy, łyski, kurki wodne, dzikie kaczki i łabędzie. Miłośnicy wędkowania mogą tu złowić lina, okonia, szczupaka, węgorza czy sandacza.
Jezioro Klukom wraz z jeziorami Żeńsko i Raduń, które zostały połączone kanałami, tworzą szlak wodny o długości ponad 10 km.
Powierzchnia: 85,4 ha
Głębokość max.: 17,9 m
Głębokość średnia: 8,2 m
Szerokość max.: 750 m
Długość max.: 2 425 m
Długość linii brzegowej: 5 900 m
Wysokość bezwzględna: 53,7 m n.p.m.

Jezioro Kościelne
Razem z Jeziorem Wądół (położonym na północy miejscowości Lipiany) kiedyś było jednym akwenem wodnym (dawniej Jezioro Wedyjskie), przez co stanowiło naturalną, wodną zaporę obronną Lipian. Dzisiaj jeziora te są połączone tylko wąskim kanałem, który przebiega pod ulicą Mostową w Lipianach. Z racji swojego położenia zwane jest czasem Lipiańskim Południowym. Akwen ten ma powierzchnię 28,6 ha i głębokość maksymalną 9 m.
W wodach Kościelnego wędkarze mogą znaleźć okazy takich ryb, jak szczupaki, leszcze, liny lub płocie. Brzegi tego jeziora są porośnięte trzcinami, krzewami i drzewami. Nachylenie stoków brzegu jest łagodne, dzięki czemu dostęp do wody jest bardzo łatwy praktycznie z każdego miejsca.

Jezioro Królewskie
Jezioro Królewskie słynie (nie tylko w okolicy, ale nawet wśród wędkarzy z Niemiec) z dużej ilości dorodnych karpi, ale także takich gatunków jak sum, lin, karaś. Jezioro dzierżawione i zarybiane jest przez Myśliborskie Towarzystwo Wędkarskie, które zadbało o odpowiednią infrastrukturę do połowu z brzegu - kilkanaście stanowisk wędkarskich. Jest też miejsce do wodowania łodzi wiosłowych. Ten niewielki akwen jest bardzo urokliwy. Wzdłuż południowego brzegu prowadzi trasa spacerowa, chętnie wykorzystywana przez młośników nordic walking i trekkingu. Raz w roku, na początku czerwca, nad Jeziorem Królewskim odbywa się międzynarodowa impreza "Myśliborskie Dni Karpiowe". Karty wędkarskie, uprawniające do korzystania z akwenu można nabyć w sklepie wędkarskim przy ul. Młyńskiej w Myśliborzu. Nie zaleca się kąpieli w tym jeziorze, gdyż jest bardzo głębokie (max. 11,4 m), a brzegi urwiste - zwłaszcza od strony północnej.

Jezioro Krosino
Jezioro Krosino ma charakter rynnowy, swoim kształtem przypomina odwróconą literę L. Długość tego akwenu wynosi 4 km w osi północ – południe, sam zbiornik ma powierzchnię 177 ha, a jego głębokość maksymalna wynosi 17 m. Na jeziorze, w jego środkowo – wschodniej części, leży wyspa Krosina. Jezioro leży na kajakowym szlaku turystycznym rzeki Drawy, jednym z najpiękniejszych i najpopularniejszych szlaków spływowych w Polsce. Kajakarze mogą z jeziora Krosino dopłynąć m.in. do oddalonego o 6 km jeziora Drawsko, które należy do jednych z największych w regionie. Drawa wpływa do Krosina w miejscowości Głęboczek (na północy), a wypływa w Budowie (na południu).
Jezioro ma bardzo czyste i przejrzyste wody, dzięki czemu jest popularne wśród płetwonurków, którzy podziwiają podwodne lasy i urozmaicone dno. Taki charakter jeziora docenią również wędkarze. Jezioro należy do jezior typu leszczowego, więc w wodach Krosina pływają płocie, liny, szczupaki, karasie, okonie, leszcze, sielawy czy węgorze. Aby móc łowić, należy wykupić zezwolenie od Gospodarstwa Rybackiego Czaplinek. Z racji wysokich wartości krajobrazowych i środowiskowych, na jeziorze obowiązuje strefa ciszy, zatem poruszanie się po akwenie jest możliwe tylko dla łodzi wędkarskich z elektrycznym silnikiem. Ten fakt docenią plażowicze, którzy mają do dyspozycji bardzo przyjemne, łagodnie schodzące i piaszczyste dno, czyste plaże i wodę, a na dodatek z racji położenia (lasy wokół kiedyś były określane Puszczą Polską), specyficzny mikroklimat, który przynosi wytchnienie, zwłaszcza osobom z problemami oddechowymi. W południowej części jeziora kiedyś znajdowały się przystanie, ale dzisiaj ten teren należy do wojska i wstęp na niego jest wzbroniony. Wypożyczalnia sprzętu wodnego i kąpielisko jest dostępne w miejscowości Głęboczek (na północnym brzegu jeziora).

Jezioro Morzycko
Jezioro Morzycko, zwane również Moryńskim, jest najgłębsze na Pomorzu Zachodnim i dziewiąte pod względem głębokości w Polsce. Maksymalna głębokość wynosi 60 m, przez co występuje tu zjawisko kryptodepresji. Jego powierzchnia wynosi 342,7 ha. Całkowita długość linii brzegowej to 12 km.
Zbiornik składa się z basenu głównego o owalnym kształcie oraz dwóch rozległych zatok. W centralnej części jeziora są gwałtowne spadki i przegłębienia, rzędu 30-40 m. Brzegi jeziora są przeważnie wysokie, ok. 5-12 m nad lustrem wody. Jezioro zasilane jest kilkoma niewielkimi ciekami, najważniejszym dopływem jest rzeka Słubia, która w swym dolnym biegu przecina Cedyński Park Krajobrazowy, przybierając charakter górskiego potoku. W strefie przybrzeżnej przeważają lasy i obszary zadrzewione.
Jezioro Morzycko oferuje bardzo dobre warunki do uprawiania żeglarstwa i kajakarstwa. W wielu ośrodkach wypożyczać można sprzęty wodne (kajaki, rowery wodne, łódki dla wędkarzy). Ciekawostką jest fakt, że na dnie akwenu leżą szczątki radzieckiego myśliwca Jak-9, który spadł tu pod koniec II wojny światowej. Przyciągają one amatorów nurkowania, tym bardziej, że wody jeziora są czyste i przejrzyste. Jest to również bardzo dobre miejsce dla wędkarzy. Występują tu między innymi szczupaki, okonie, liny, węgorze i płocie. Poza tym w sezonie letnim odbywa się nad jeziorem wiele imprez i zabaw, m.in. Dzień Sielawy i Jezior Bliźniaczych “Morzycko - Werbelinsee” oraz turnieje piłki plażowej.

Jezioro Myśliborskie
Jezioro Myśliborskie jest największym akwenem Pojezierza Myśliborskiego. Nadaje się świetnie do rekreacji i uprawiania sportów wodnych, korzystają z niego chętnie również wędkarze.
Do dyspozycji turystów jest kilka plaż, w tym dwa miejsca do kąpieli strzeżone przez ratowników WOPR (w Myśliborzu przy ul. Szarych Szeregów, i przy oś. XX-lecia PRL). Mniejsze, niestrzeżone plaże znajdują się przy leżących nad jeziorem mniejszych miejscowościach. Jezioru uroku dodają dwie małe wyspy - do jednej z nich można dojść pomostem z plaży, druga - podmokła i zarośnięta - dostępna jest głównie dla ptactwa wodnego. Jezioro wykorzystywane jest do uprawiania żeglarstwa.
W Myśliborzu funkcjonuje w pełni wyposażona marina "Szkuner", gdzie można wynająć łódź żaglową lub wiosłową, cumują tu też jachty prywatne. W ośrodku Szkuner i przy plaży miejskiej znajdują się wypożyczalnie sprzętu wodnego - rowerów wodnych, kajaków, można też wykupić przejażdżkę tzw. "bananem". Na części jeziora przyległej do miasta Myślibórz i miejscowości Utonie oraz w zatoce Ptasiej obowiązuje wyznaczona "strefa ciszy", w której obowiązują ograniczenia prędkości łodzi motorowych do 15 km/h. Zgodnie z Regulaminem Uprawiania Sportów Wodnych na Jeziorze Myśliborskim, dopuszczalne jest wodowanie jednostek pływających wyłącznie w wyposażonym w odpowiednie urządzenie ośrodku "Szkuner" w Myśliborzu (ul. Marcinkowskiego 5). Korzystanie ze sprzętu wodnego dopuszczone jest od świtu do zmroku. "Strefa ciszy" nie obowiązuje w dniach, gdy w przylegającej do Myśliborza części jeziora odbywają się Mistrzostwa Motorowodne (odbywały się tu imprezy o randze Mistrzostw Europy w klasach 0-125, S-550, T-400, T-550, JT-250, OSY400 i Eliminacje Mistrzostw Świata w klasie F500). Od kilkudziesięciu lat odbywają się w maju Regaty im. Leonida Teligi, podczas których rywalizuje młodzież z ośrodków wodnych z całej Polski, pływając na jachtach klasy Optymist i Cadet.
Jezioro, dla celów hodowli ryb, dzierżawi Gospodarstwo Rolno-Rybackie Grzegorz Siwek. Zezwolenia wędkarskie można zakupić w rybakówce - ul. Marcinkowskiego 1 w Myśliborzu oraz w myśliborskich sklepach wędkarskich.

Jezioro Narost
Jezioro Narost jest pochodzenia polodowcowego. Kształtem przypomina literę L. Zajmuje powierzchnię 108 ha. Maksymalna długość wynosi 2525 m, zaś szerokość 625 m. Jest to zbiornik stosunkowo głęboki (do 13 m) o urozmaiconym dnie. Linia brzegowa ma 6600 m i jest otoczona zadrzewieniami. Od strony zachodniej i południowej graniczy z dużym kompleksem leśnym, Puszczą Piaskową. Wschodnie brzegi ciągną się wzdłuż łąk i pól. Poza tym wody jeziora otoczone są pasem trzcin o szerokości od 3 do 10 m.
Narost jest akwenem o II klasie czystości wód. Występuje tu wiele gatunków ryb, jak choćby szczupaki, okonie, sielawy, czy sieje. Wędkować można zarówno z łódek i pontonów, jak i wielu pomostów usytuowanych na brzegach jeziora. Poza wędkarzami również nurkowie znajdą coś dla siebie. Jezioro jest dość głębokie i ma czyste wody, co sprzyja podwodnym obserwacjom. Narost jest również dobrym miejscem dla kajakarzy. Przez jezioro przepływa rzeka Słubia, dlatego można wybrać się na dłuższy spływ, jedynie z wizytą na tym akwenie. Narost ma także dobre warunki do żeglowania.Na południowym i zachodnim brzegu, który jest suchy i łatwo dostępny można biwakować. Będąc zaś w tej okolicy warto wybrać się na spacer po okolicznych lasach.

Jezioro Okonie
Jezioro Okonie jest zbiornikiem polodowcowym, powstałym w rynnie rzeki Niemicy. Obejmuje powierzchnię 57,44 ha. Jest to płytki akwen o średniej głębokości 1 m i maksymalnej 1,8 m. Linia brzegowa jest wyrównana, ale trudno dostępna ze względu na pas trzcin, okalający zbiornik oraz gęste zadrzewienie i zakrzewienie brzegów. Rosną tam między innymi olchy, wierzby i topole. Przez Okonie przepływa rzeka Niemica, mająca swój początek w Jeziorze Szczucze. Oba zbiorniki połączone są przesmykiem, nad którym góruje Wieża Zamkowa, część dawnego zamku biskupów kamieńskich.
Samo jezioro jest dość silnie zarośnięte i podlega procesowi eutrofizacji. Wędkarze mogą złowić tu np. leszcze, liny, płocie, wzdręgi i ukleje. Akwen ten jest również miejscem polowań bielika i kani rudej. Na zachodnich brzegach żeruje gągoł. W pobliskich bagnach żyje zaś wiele gatunków ptaków, między innymi czaple, żurawie, kaczki ogorzałki, głowieńki, tracze oraz remizy i rybołowy. By móc podziwiać bogactwo awifauny można skorzystać z punktu widokowego, usytuowanego w południowej części jeziora.
Warto wybrać się także na spacer żółtym Szlakiem Doliny Niemicy, który pozwala zobaczyć piękno przyrody zarówno Jeziora Okonie, jak i Jeziora Szczucze oraz Lasu Samlińskiego.

Jezioro Okra
Jezioro Okra (czasami spotykane nazwy to Okunino lub Okrze) to nieduże, ale bardzo atrakcyjne jezioro. Jego powierzchnia to 50,5 ha, a maksymalna głębokość dochodzi do 22 m. Jezioro jest zagospodarowane turystycznie i stanowi doskonałe miejsce rekreacji i wypoczynku. Nad jeziorem znajduje się kąpielisko miejskie z plażą, wypożyczalnią sprzętu wodnego i kawiarnią. Nad północnym brzegiem jeziora rozciąga się park miejski z licznymi alejkami spacerowymi. Na plaży miejskiej zostało przygotowanych wiele atrakcji, m.in. plac zabaw dla dzieci, boiska do plażowej piłki siatkowej i plażowej piłki nożnej. Przy pomostach są zamontowane zjeżdżalnie wodne, a na kąpielisku  boisko do piłki wodnej. Przy zachodnim brzegu jeziora znajduje się przystań z wypożyczalnią kajaków, łodzi wiosłowych i rowerów wodnych. Przystań dysponuje domkami kampingowymi oraz miejscem do organizacji imprez plenerowych.
Jezioro jest atrakcyjnym łowiskiem dla wędkarzy. Żyje tu wiele gatunków ryb takich jak: sieja, sielawa, szczupak, sum, okoń, węgorz, lin, leszcz, płoć, karp, ukleja, miętus oraz sandacz.

Jezioro Pełcz
Jezioro Pełcz należy do typu jezior rynnowych polodowcowych, o dużej powierzchni wynoszącej 257 ha. Jest też głębokie, gdyż średnia głębokość wynosi 12,2 m a maksymalna 31 m.
Jezioro ma kształt podłużny i lekko wygięty. Linia brzegowa jest urozmaicona, zdarzają się liczna wgłębienia czy zatoki. Wcięcie jeziora będące zarazem najwęższym miejsce znajduje się w Ługowie. Natomiast najszersze jezioro jest w Krzynkach. Długość linii brzegowej wynosi ok 20 km.
Brzeg jest dość stromy, porośnięty typową roślinnością przybrzeżną i krzakami. Ponadto gdzieniegdzie brzeg jest podmokły. Wody jeziora zakwalifikowane są do II klasy czystości.
W jeziorze jest wysoki rybostan leszcza, płoci, lina, szczupaka i okoni. Ze względu na trudno dostępne brzegi, charakteryzuje się niską antropopresją. Jednakże liczba wędkarzy stale wzrasta.

Jezioro Renickie
Jezioro Renickie jest jeziorem rynnowym o wydłużonym, lekko pokręconym kształcie. Rozciągnięte jest na ok. 2 km w kierunku południowo-zachodnim od wsi Renice. Powierzchnia lustra wody tego akwenu wynosi 51,1 ha. Jezioro nie jest eksploatowane ani przez amatorów sportów wodnych, ani nadmiernie przez wędkarzy.
Za gospodarkę rybacką w tym zbiorniku odpowiada Gospodarstwo Rolno-Rybackie Grzegorz Siwek. Zezwolenia wędkarskie można zakupić w rybakówce - ul. Marcinkowskiego 1 w Myśliborzu oraz w myśliborskich sklepach wędkarskich. Według relacji wędkarzy, w akwenie na co dzień można złowić ryby białe (sporo leszczy, płoci, karasi), ale zdarzają się niespodzianki - pozostałości po dawnej gospodarce państwowej - dużych rozmiarów amury, karpie i tołpygi.

Jezioro Siecino gm. Złocieniec
Nieopodal Złocieńca leży jedno z najczystszych jezior w Polsce – jezioro Siecino. Zbiornik położony w całości na obszarze Drawskiego Parku Krajobrazowego charakteryzuje się bardzo czystą i przejrzystą wodą, piaszczystym dnem oraz bogactwem fauny i flory występującej w jego wodach. Nad jeziorem znajdują się następujące miejscowości: Siecino, Cieszyno, Chlebowo i osada Słowianki. Jest to duże jezioro rynnowe o powierzchni 743 ha i maksymalnej głębokości wynoszącej 48 m. Akwen położony jest południkowo, a jego długość wynosi 7,5 km. W jeziornej toni tkwią dwie duże wyspy: Kępa (pow. 18 ha) i Ostrów (pow. 30 ha), z tym że ta druga połączona jest ze stałym lądem sztucznie usypaną groblą. Siecino posiada ciekawą, dobrze rozwiniętą linię brzegową. Brzegi są łatwo dostępne i na całej długości bez trudu znajdziemy dogodne miejsca do plażowania i wędkowania. Z jeziora wypływa rzeka Rakoń, która po ok. 9 km uchodzi do rzeki Kokny, stanowiąc jej główny dopływ. Baza turystyczna zlokalizowana jest głównie przy południowym brzegu jeziora. W Cieszynie oraz na wyspie Ostrów znajduje się kilka ośrodków wypoczynkowych, gospodarstw agroturystycznych, pól namiotowych oraz wypożyczalnie sprzętu wodnego. Znajdziemy tam także sklepy i zaplecze gastronomiczne. W Cieszynie zbiega się kilka szlaków turystycznych: pieszych i rowerowych, które doprowadzą nas do najciekawszych atrakcji okolic jeziora Siecino.  Z uwagi na przejrzystość wody Siecino jest ulubionym akwenem płetwonurków. Na wyspie Ostrów znajduje się dobrze wyposażona baza nurkowa „Shark”, gdzie można wypożyczyć sprzęt lub wziąć udział w kursie nurkowania. Jezioro także idealnie nadaje się do żeglowania i pływania na desce z żaglem. Wędkować można na całej długości jego brzegów, gdzie znajdziemy sporo kładek wędkarskich. Z uwagi na głębokość akwenu i czystość wody występują tu praktycznie wszystkie gatunki ryb jeziornych. Na wodach jeziora obowiązuje strefa ciszy i zakaz używania silników spalinowych.

Jezioro Sierakowo
Jezioro Sierakowo jest akwenem o powierzchni 70 ha, w kształcie nieregularnym, z odnogą w kierunku południowym. Do jeziora wpada od wschodu rzeka Rzeczyca, która wypływa z jeziora w kierunku zachodnim. Zdecydowanie największym atutem tego zbiornika jest jego czystość, ponieważ jako jeden z niewielu w Polsce posiada I klasę czystości. Dzięki temu przejrzystość wody sięga nawet do 3m. Przy jeziorze funkcjonuje jedna plaża żwirowa z dwoma pomostami (po zachodniej stronie jeziora, przy drodze na Sierakowo). Infrastruktura turystyczna jest słabo rozwinięta, co dla wielu jest dużą zaletą. Jezioro i plaża nie są licznie odwiedzane, dzięki czemu zachowały swoją ujmującą dzikość. Okolica nie jest zdewastowana przez działalność człowieka. Plaża jest czysta i łatwo dostępna od strony drogi, bardzo dobrze nasłoneczniona. Bardzo blisko brzegu znajduje się ściana lasu, który pozwala w upalne dni znaleźć wytchnienie w cieniu i odpoczynek od słonecznych kąpieli. Jezioro Sierakowo jest idealnym miejscem dla złaknionych spokojnego odpoczynku na łonie przyrody, wędkarzy oraz grzybiarzy i spacerowiczów.

Jezioro Szczucze
Jezioro Szczucze jest pochodzenia polodowcowego. Ma charakter rynnowy i położone jest w górnej części rynny rzeki Niemicy, która płynie dalej na północ w kierunku Jeziora Okonie. Na przesmyku między jeziorami wznosi się Wieża Zamkowa, część dawnego zamku biskupów kamieńskich. Lustro wody znajduje się na wysokości 7,8 m n.p.m., zaś powierzchnia akwenu wynosi 35,76 ha. Głębokość maksymalna to 8,7 m. Akwen ten można zaliczyć do jezior sandaczowych. Oznacza to, że ma ubogą roślinność podwodną, a brzegi są kamieniste, żwirowe lub piaszczyste. W wodach zaś żyją między innymi sandacze, leszcze, szczupaki, ale brakuje linów. Linia brzegowa jest dość wyrównana. W północno-wschodniej części zorganizowano plażę z kąpieliskiem miejskim. Zalesione są brzegi zachodnie i południowe. Z jeziorem Szczucze graniczy zespół przyrodniczo-krajobrazowy "Las Golczewski". Strome wzgórze z wielogatunkowym drzewostanem może pochwalić się około 140-letnimi sosnami. Występują tam też liczne źródliska i potoki, wypływające z urwiska.
Jezioro pełni funkcję rekreacyjną. Wędkarze mogą korzystać z pomostów i brać udział w zawodach, organizowanych na tym akwenie. Na wspomnianej plaży znajduje się zjeżdżalnia wodna oraz wypożyczalnia sprzętu wodnego. Dla wypoczywających utworzono promenadę, chodniki, a także wiaty z ławostołami. Znajduje się tu także mały amfiteatr i podświetlane fontanny. Spacerując wokół jeziora warto wypatrywać pomnika żabki w koronie na kuli ziemskiej. Związana jest z nią legenda, jakoby w czasie epidemii, panującej w Golczewie, żabka miała wskazać źródełko ze "zdrową" wodą. Dzięki temu mieszkańcy się uratowali i wierzą, że woda ze źródełka ma moc uzdrawiającą. Prawda jest bardziej prozaiczna. W 1910 roku architekt Otto Walter z Berlina (syn pastora z Golczewa) został poproszony o zaprojektowanie pomnika żabki, symbolu miasta. Żabkę w koronie, siedzącą na kuli ziemskiej ustawiono w pobliżu dawnego zamku, przy niewielkim źródełku. Gdy w 1974 roku przebudowywano drogę, zasypano źródełko, a pomnik przeniesiono na plażę. Pod miejscem, gdzie stał pomnik znajdował się zamknięty w butelce akt, opisujący ideę budowy żabki.

Jezioro Wierzbnickie
Jezioro Wierzbnickie zajmuje powierzchnię 23 ha. Nie jest zbyt głębokie - jego średnia głębokość wynosi 1,6 m, a maksymalna dochodzi do 3,2 m.
Jest to jezioro przepływowe o regularnej linii brzegowej, kształtem przypominającej prostokąt. Brzegi są niskie i choć zarośnięte to łatwo dostępne właściwie od każdej strony. Dno jeziora jest raczej muliste.
Wędkarze mogą tu złowić leszcza, płoć i lina oraz szczupaki i okonie. Zdarzają się również węgorze oraz sandacze. Według typologii wędkarskiej jezioro Wierzbnickie to akwen linowo - szczupakowy.
Nad samym jeziorem próżno szukać miejsc noclegowych, jednak nie ma z nimi problemu w samym Myśliborzu. Możliwe jest również wypożyczenie łódki w miejscowej  rybakówce znajdującej się przy ul. Marcinkowskiego 1.
Jezioro Wierzbnickie jest częścią szlaku kajakowego na rzece Myśli.

Jezioro Łubie (Głazowskie)
Jezioro Łubie przez miejscowych nazywane jest często Głazowskim. Jest to jezioro pochodzenia polodowcowego, silnie rozczłonkowane o ciekawej linii brzegowej. Powierzchnia lustra wody to 182,2 ha. Na jeziorze występują liczne wypłycenia, drobne wysepki.
Jezioro Łubie nie ma infrastruktury sprzyjającej turystyce wodnej, ale chętnie odwiedzane jest przez wędkarzy. Niedużą łódkę wiosłową nietrudno zwodować od strony Podłążka, można również łowić z brzegu, choć w znacznej mierze jest on porośnięty trzciną. Wędkarze znajdą tu leszcze, płocie, sandacze, okonie, szczupaki, karasie i węgorze. Cały akwen stanowi obręb ochronny. Zakaz wędkowania obowiązuje od 15 marca do 31 maja. Aby uchronić sandacze przed kłusownictwem, wprowadzono zakaz połowu ryb z łodzi w okresie od zmierzchu do świtu (całoroczny). Jezioro, dla celów hodowli ryb, dzierżawi Gospodarstwo Rolno-Rybackie Grzegorz Siwek. Zezwolenia wędkarskie można zakupić w rybakówce - ul. Ks. M. Sopoćki 1 w Myśliborzu oraz w myśliborskich sklepach wędkarskich.

Kąpielisko "Gęsia Łączka"
Kąpielisko "Gęsia Łączka" w Cieszynie nad jeziorem Siecino to jeden z najładniejszych obiektów tego typu na Pojezierzu Drawskim. Jest pięknie położone na skraju wsi, przestronne, doskonale wyposażone i bezpieczne. Kąpielisko znajduje się w zarządzie Ośrodka Sportu i Rekreacji w Złocieńcu. Gęsia Łączka to nie tylko kąpielisko. Znajduje się tu także zadbana plaża i pole namiotowe. Cały teren jest ogrodzony, a przy wjeździe znajduje się przestronny, utwardzony parking. W miejscu wyznaczonym do kąpieli zamontowany jest duży, pływający pomost rekreacyjny z drabinkami ułatwiającymi wejście i wyjście z wody. Wyznaczone są również strefy dla umiejących i nieumiejących pływać oraz strefa dla małych dzieci. Ponadto w obrębie obiektu znajdują się: prysznice, toalety, dwa boiska do piłki siatkowej, boisko do badmintona, mini golf, plac zabaw dla dzieci i wypożyczalnia sprzętu wodnego (kajaki, rowery wodne). Przy kąpielisku funkcjonuje także punkt małej gastronomii. W sezonie wakacyjnym, w godzinach 10:00-18:00 kąpielisko jest strzeżone przez wykwalifikowanych ratowników WOPR.

Kąpielisko Dąbie
Kąpielisko z plażą o długości 130 m położone na południowym brzegu jeziora Dąbie. W sezonie jest strzeżone. Zapewnia dostęp do toalet, natrysków, gastronomii oraz placów zabaw dla dzieci.
Kąpielisko w Dąbiu, pomimo swych stosunkowo niewielkich rozmiarów, uchodzi za bardzo urokliwe miejsce i jest chętnie odwiedzane przez mieszkańców. Szacuje się, że w sezonie letnim odwiedza je nawet do 2 tys. osób dziennie. Wzdłuż brzegu jeziora ciągnie się szeroka piaszczysta plaża o długości 130 m. Nad bezpieczeństwem osób kąpiących się czuwają wykwalifikowani ratownicy, samo kąpielisko posiada natomiast bogatą infrastrukturę. Jest tu wydzielony plac zabaw dla dzieci wraz z drabinkami i huśtawkami, boisko do siatkówki plażowej, 10 przebieralni, 4 prysznice, sanitariaty oraz punkt sanitarny. Można korzystać również z punktu gastronomicznego, a także wydzielonych miejsc na grill czy ognisko, znajdujących się na terenie kąpieliska. Obiekt jest ogrodzony, wewnątrz jest również dostęp do punktu czerpania wody.

Kąpielisko Dziewoklicz
Nieco oddalone od centrum Szczecina kąpielisko, położone na Międzyodrzu. Do dyspozycji wypoczywających są natryski, toalety, punkty gastronomiczne i wypożyczalnia sprzętu wodnego.
Kąpielisko w tym miejscu utworzono w roku 1933, miało ono 4 ha powierzchni, zaś plaża ciągnęła się na odcinku 300 m. Po drugiej wojnie światowej ponowne otwarcie kąpieliska nastąpiło w latach sześćdziesiątych. Do dziś jest to popularne kąpielisko szczególnie wśród mieszkańców prawobrzeżnych dzielnic miasta, a także położonych nieopodal dzielnic lewobrzeżnych (Pomorzany, Gumieńce). Szacuje się, że w sezonie letnim odwiedza je ok. 1000 osób dziennie. Głębokość wody na terenie kąpieliska dochodzi do 4 m. O bezpieczeństwo osób korzystających z obiektu dba 8 etatowch oraz 4 społecznych ratowników. Teren kąpieliska jest ogrodzony, wewnątrz znajdują się natryski, toalety, przebieralnie oraz kosze na śmieci. Do dyspozycji osób wypoczywających jest też punkt sanitarny. Wyznaczone jest duże boisko do siatkówki i miejsca na ogniska oraz do grillowania (można grillować oraz piec kiełbaski na 3 paleniskach) Jest też kilka punktów gastronomicznych. W pobliżu kąpieliska znajduje się wypożyczalnia sprzętu wodnego prowadzona przez PTTK. Zabetonowana część nabrzeża obok plaży jest z kolei popularnym miejscem wśród wędkarzy.

Kapliczka jerozolimska
Kaplica została zbudowana w XVI wieku, choć legendy wiążą jej powstanie z przemarszem wojsk Bolesława Krzywoustego na Pomorze i misją chrystianizacyjną z lat 1121-1122. Inna wersja wiąże ją z wyprawami krzyżowymi. Miała stanowić przystanek-punkt etapowy podczas wypraw do Ziemi Świętej. Jednak najprawdopodobniej była częścią drogi krzyżowej, stanowiąc jej ostatnią stację. Według przekazów odległość jaka dzieli ją od kaplicy św. Ducha jest równa długości drogi od miejsca skazania Chrystusa przez Piłata do miejsca, w którym Szymon z Cyreny pomógł Jezusowi nieść krzyż. 1 marca 1514 roku została poświęcona przez biskupa kamieńskiego Marcina. Bardzo szybko kapliczka stała się celem pielgrzymek
Kaplica Jerozolimska jest ceglaną, otynkowaną budowlą, przyozdobioną blendami. W XIX wieku ostrołukowy portal kaplicy został wzbogacony o kutą kratę. Uwagę zwraca konieczność zejścia do kapliczki po schodkach. Obniżenie względem obecnego poziomu ulicy należy wiązać z wybrukowaniem sąsiadujących z nią dróg. Wewnątrz kaplicy znajduje się kopia gotyckiej figury Chrystusa. Oryginał można zobaczyć w Muzeum Pojezierza Myśliborskiego.

Kemy Rymańskie
Obszar Natura 2000 Kemy Rymańskie to specjalny obszar ochrony siedlisk o powierzchni 2644,8 ha. Obejmuje rozległy teren lasów, łąk i pól uprawnych, łączący korytarz ekologiczny doliny rzeki Mołstowej z korytarzem Dębosznicy i Błotnicy. Obszar ten charakteryzuje się dużym zróżnicowaniem przyrodniczym. Wyróżniono tu 15 siedlisk z Załącznika I Dyrektywy Rady 92/43/EWG. Występuje tu także roślinność o dużym stopniu naturalności, między innymi piękne fragmenty dąbrów, bory i lasy bagienne oraz lasy łęgowe.
Obszar ten jest bardzo zróżnicowany pod względem rzeźby terenu. Wyraźnie zaznaczają się wzgórza kemowe pochodzenia polodowcowego, wznoszące się do 35 m ponad powierzchnię okolicznych obniżeń. Wyżej położone tereny porastają lasy, głównie kwaśne dąbrowy z licznym starodrzewem. Niektóre okazy przekraczają 4 m obwodu pnia, a największy osiąga rozmiar 610 cm. Masowo występuje tam borówka czarna, orlica pospolita i trzcinnik leśny. Niżej położone miejsca są zajęte przez roślinność bagienną oraz lasy łęgowe, grądy, wilgotne łąki i szuwary. Gdzieniegdzie znaleźć można mszary śródleśne, źródliska oraz małe jeziorka. Największy zbiornik stanowi Jezioro Kamienica, znajdujące się na wschodzie obszaru. Kemy Rymańskie stanowią także ważna ostoję dla płazów, takich jak kumak nizinny i traszka grzebieniasta. Swoje lęgowiska mają tu gatunki ptaków drapieżnych, między innymi orlik krzykliwy i kania ruda.

Kino Drawa
Kino Drawa w Drawsku Pomorskim to placówka z długoletnią historią. W obecnym miejscu kino zaczęło swoją działalność już w 1931 r. jako kino Capitol. Po zdobyciu miasta w 1945 r. kino zostało całkowicie zdewastowane, ale polskim władzom dość szybko udało się je reaktywować i uruchomić pod nową nazwą, jako kino Drawa. Obecnie drawskie kino to obiekt bardzo nowoczesny. W latach 2011-2012 została przeprowadzona duża inwestycja pod nazwą "Rozbudowa kina Drawa na Centrum Kultury w Drawsku Pomorskim". W wyniku jej realizacji kino Drawa otrzymało salę widowiskową na 250 miejsc, spełniającą funkcję sali kinowej, teatralnej i koncertowej. Do wyświetlania filmów zainstalowano kinowy projektor cyfrowy, umożliwiający projekcję filmów technologii 3D. Kino posiada również doskonałe nagłośnienie w systemie Dolby Digital, w oparciu o cyfrowy procesor dźwięku 5.1. Przy kinie działa Kawiarnia Kinowa, gdzie w miłej atmosferze można poczekać na rozpoczynający się seans. Kino prowadzi rezerwację oraz sprzedaż biletów on-line. W sali kinowej organizowane są również koncerty muzyczne, spektakle teatralne oraz różnego rodzaju imprezy okolicznościowe. W kinie Drawa organizowane są także specjalne pokazy dla szkół w indywidualnie ustalonych terminach.

Kino Goplana
Kino Goplana w Połczynie-Zdroju działa w ramach Centrum Kultury. Kino Goplana ma długą historię, otwarte zostało uroczyście w 1969 r. Wówczas mogło pomieścić 400 osób. Budynek kina zdobił kolorowy neon prezentujący unoszącą się na falach Goplanę. Jednak 10 lat później, podczas zimy stulecia, dach budynku zawalił się pod naporem śniegu. W czasie remontu pokazy filmów odbywały się w Połczyńskim Ośrodku Kultury. Po remoncie kino wznowiło działalność w roku 1986. W 2001 r. kino włączono w struktury Centrum Kultury. W 2013 r. rozpoczęto remont generalny pomieszczeń kina. Zakończono go w październiku 2014 r. Powstał nowoczesny obiekt wyposażony w salę widowiskowo-konferencyjną z 279 miejscami siedzącymi. Kino ma możliwość odtwarzania filmów w technologii 3D. W wyposażeniu kina jest aparatura nagłośnieniowa spełniająca najwyższe standardy współczesnej technologii kinowej. Sala kinowa posiada scenę o szerokości 10 metrów i głębokości 5 metrów oraz system profesjonalnego oświetlenia teatralnego. Oprócz seansów filmowych odbywają się tutaj konferencje, wystawy, spektakle i szkolenia. Scena kina stanowi także miejsce prób i pokazów lokalnego amatorskiego ruchu artystycznego. Kino Goplana należy do Sieci Kin Studyjnych i Lokalnych, która ma na celu rozpowszechnianie filmów o wysokich walorach artystycznych oraz podejmowanie działalności edukacyjnej w stosunku do młodej kinowej widowni. Kino dostosowane jest dla osób niepełnosprawnych, posiada podjazd dla wózków inwalidzkich.

Kino Gryf
Kino Gryf jest jedynym miejscem w Gryfinie, gdzie filmy można oglądać na wielkim ekranie. Jest to jednocześnie jedno z najmniejszych kin funkcjonujących w Polsce, filmy można tu oglądać w jednej sali. Należy do Sieci Kin Studyjnych i Lokalnych, co w praktyce oznacza, że rozpowszechnia się w nim sztukę filmową, szczególnie tę, o wyższych walorach artystycznych. Działa w nim również program edukacyjny, skierowany do najmłodszych widzów.
Warto również przyjrzeć się historii gryfińskiego Gryfa. Początki działalności kina w tej malowniczej miejscowości datuje się na wczesne lata trzydzieste XX wieku. Obecna siedziba w Gryfińskim Domu Kultury przy ulicy Szczecińskiej zastąpiła w 1973 roku lokalizację w centrum miasta, przy ulicy 1 Maja.
Koneserów sztuki filmowej, niezależnie od wieku, zainteresuje to, że od kwietnia 2012 roku w Gryfie oglądać można filmy w technologii 3D. Za sprawą cyfryzacji, mieszkańcy powiatu gryfińskiego mogą cieszyć się najnowszymi premierami w znakomitej jakości.
Aktualny repertuar kina i układ sali dostępne są na stronie internetowej.  Istnieje możliwość wcześniejszego zarezerwowania biletów, wyłącznie drogą telefoniczną, na pół godziny przed pierwszym seansem danego dnia.
Gryf przypomina wszystkim widzom, że film jest wspaniałą sztuką, niezależnie od tego czy ogląda się go w multipleksie, czy przytulnej kinowej salce. W tym małym kinie, można obejrzeć wielkie produkcje i doświadczyć prawdziwych emocji.

Kino Kapitol w Gryficach
Kino KAPITOL to profesjonalne, spełniające najwyższe standardy widzów. Mieści się w Centrum Rozrywki Rodzinnej  KAPITOL. Widzowie mają do dyspozycji salę na 199 osób. Kino posiada bufet w którym każdy widz może przed seansem kinowym kupić popcorn, napoje oraz słodycze. Sala wyposażona jest w najnowocześniejszy projektor 3D, który stwarza widzowi trójwymiarowy obraz i pełną przestrzenność oglądanego filmu. Wygodne fotele oraz najnowsze filmy powodują, że każdy wraz z przyjaciółmi bądź rodziną może mile spędzić swój wolny czas.

Kino Mewa - Złocieniecki Ośrodek Kultury ZOK
Kino Mewa działa przy Złocienieckim Ośrodku Kultury. Posiada wieloletnią tradycję i zawsze było ważną placówką kultury w Złocieńcu. Niestety w 2007 r. z powodu złego stanu technicznego budynku, będącego siedzibą placówki, kino zostało zamknięte. Kino nie zostało zamknięte na długo, ponieważ już w 2010 r. rozpoczął się generalny remont i rozbudowa obiektu. Prace remontowe polegały na modernizacji sali wielofunkcyjnej oraz administracyjnej części budynku, rozbudowie części za sceną i dobudowaniu zewnętrznej klatki schodowej. Pierwsze seanse w zmodernizowanym kinie odbyły się w 2011 r. Widzowie otrzymali komfortową salę z widownią na 183 miejsca i odpowiednio wyposażoną sceną, pozwalającą realizować funkcje: kinową, estradowa, teatralną i koncertową. Kino zostało wyposażone w cyfrowe nagłośnienie, a rok później w 2012 r. zamontowany został cyfrowy projektor umożliwiający wyświetlanie filmów w technologii 3D oraz transmisje na żywo ważnych wydarzeń kulturalnych, koncertów i imprez sportowych. Obiekt przystosowany jest do potrzeb osób niepełnosprawnych. Kino Mewa uczestniczy w Interdyscyplinarnym Programie Edukacji Medialnej „Kino Szkoła”, przeznaczonym dla dzieci i młodzieży ze szkół podstawowych, gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych.

Kino Morena w Ińsku
Kino funkcjonuje w ośrodku, jednak nie oferuje cyklicznych seansów filmowych. Swoją działalność prowadzi głównie sezonowo: w trakcie wakacji lub ferii zimowych. Obiekt znany jest przede wszystkim z organizacji jednego z najstarszych festiwali filmowych w Polsce - Ińskie Lato Filmowe. Pierwszy festiwal został zorganizowany w 1973 roku. Główną tematyką spotkań filmowych są polskie produkcje na tle kultury europejskiej i światowej, dlatego rokrocznie festiwal jest jedną z największych atrakcji kulturalnych województwa zachodniopomorskiego. Festiwalowi towarzyszą projekcje filmowe, spotkania z twórcami, aktorami, koncerty oraz pikniki.

Kino Pionier 1907
Kino jest jednym z najstarszych tego typu obiektów na świecie, powstało w 1907 r. Znalazło się również na liście 20 najlepszych kin świata według magazynu Total Film. Sala kinowa ma 82 miejsca. Przy kinie działa niewielka kawiarnia.
Jedno z najstarszych kin na świecie, działające nieprzerwanie od 1907 r. Kino zostało wpisane do Księgi Rekordów Guinessa w 2005 r. Niestety kilka lat później udowodniono, że na świecie istnieje jeszcze starsze kino we Francji. Po zaszczytnym tytule pozostał więc lekki niedosyt. Jego pierwszym właścicielem był Otto Blauert, który niedługo potem odsprzedał je Albertowi Pitzke. Nowy właściciel dopóki żył wykupywał większość kin w mieście, nie pozwalając nikomu innemu przebić się z biznesem kinowym na terytorium Szczecina. Według magazynu Total Film, kino jest nie tylko jednym z najstarszych w Europie, ale i najlepszym. Magazyn umieścił go w pierwszej 20-tce najlepszych kin na świecie obok znamienitych kin z Bangkoku, Londynu, czy Paryża. Seanse odbywające się w budynku przy ul. Wojska Polskiego 2, są ze starannością wybierane dla widza i nie każdy nowy film komercyjny jest tam wyświetlany. Obecny właściciel kina jest zwolennikiem i propagatorem kina ambitnego, pozostawiającego wiele do myślenia i budzącego refleksje. Klimat miejsca idealnie oddaje wiersz Konstantego Idelfonsa Gałczyńskiego "Najlepsze są małe kina". W kinie podczas seansu można napić się kawy, herbaty, bądź wina. W sali projekcyjnej, gdzie mieszczą się 82 wygodne fotele, znajduje się też ponadczasowe pianino z 1896 r. na którym podczas niektórych seansów, dogrywana jest na żywo muzyka.

Klasztor Cedynia Hotel

Kokos bar

Kolejowa Stacja Rowerowa przy Izbie Pamięci w Ińsku

Kościół filialny pw. MB Częstochowskiej
Kościół z 1780 r. o konstrukcji szkieletowej drewnianej z wypełnieniem ceglanym. W latach 80. XX w. wymieniono stolarkę okienną. Poświęcony: 3 V 1947 r.

Kościół filialny pw. Niepokalanego Serca NMP
Kościół pochodzi z 1746 r. Zbudowany w konstrukcji szkieletowej drewnianej z wypełnieniem ceglanym, w późniejszym okresie częściowo przebudowany.
Poświęcony w 1946 r. Należy do Parafii pw. św. Józefa w Wicimicach.

Kraina Choszcza

Krępa
Rzeka Krępa znajduje się w całości na terenie Puszczy Goleniowskiej, zaś na środkowym odcinku należy również do Uroczysk w Lasach Stepnickich - oba te obszary chronione są programem Natura 2000.
Ponadto wzdłuż jej północnego brzegu rozciąga się rezerwat Olszanka.
Krępa ma długość ok. 15 km. Płynie głównie wśród malowniczych łąk, jak również wśród chronionych torfowisk i lasów olsowych. Jej nurt jest powolny, a koryto niezbyt głębokie, aczkolwiek trudno dostępne, ze względu na gęsto zarośnięte brzegi.
Jest to ciek zdecydowanie mniej popularny wśród wędkarzy, ale na pewno godny polecenia. Brzegi są trudno dostępne, dlatego zalecane jest wędkowanie ze sprzętu pływającego np. z pontonu. Rzeka jest regularnie zarybiana. Najbardziej popularnymi gatunkami ryb w jej wodach są okonie, płocie, krąpy, leszcze i szczupaki, ale złowić można również lina, jazia czy miętusa.
Wody rzeki Krępy nadają się zarówno do wędkowania spinningowego, jak i spławikowego.

Krużganek Mariacki
Krużganek przy ul. Mariackiej jest jedyną pozostałością po istniejącej tu niegdyś kolegiacie Mariackiej. Niegdyś składała się ona z czterech skrzydeł, ale do współczesnych czasów przetrwało tylko skrzydło wschodnie. Krużganek pochodzi z ok. 1330 roku i przylegał do północnej nawy kościoła. Do 1558 roku obiekt otaczał wewnętrzny dziedziniec kanonii i pełnił rolę wirydarza-ogrodu.
Do naszych czasów przetrwało tylko skrzydło wschodnie, które na przestrzeni wieków było wielokrotnie przebudowywane. W piwnicy, do której było wejście od strony kościoła znajdowała się krypta grzebalna, w której pochowany został m.in. malarz Kote. Najdłuższe, północne skrzydło zostało wyburzone w 1833 roku, południowe spłonęło podczas oblężenia w 1677 roku, zaś zachodnie wyburzono pomiędzy 1544 a 1550 rokiem.
W 1562 roku północne i wschodnie zostało przystosowane do potrzeb Pedagogium. W północnym utworzono małe audytorium i przedsionek, pokój prowadzący do biblioteki, pokoje uczniowskie. We wschodnim skrzydle od północnego wejścia można było dostać się do biblioteki i pomieszczeń w skrzydle północnym.
W 1667 roku Pedagogium przekształcono w szkołę średnią nazwaną”Królewskie Gimnazjum Karolińskie”. Dziesięć lat później podczas oblężenia obiekt został spalony – jego odbudowa ciągnęła się aż do 1701 roku. W 1716 roku reaktywowana w murach skrzydeł gimnazjum. W XVIII wieku obiekt kilkakrotnie przebudowano, zmieniono rozkład pomieszczeń, usunięto stare trumny ze skrzydła wschodniego.
W 1805 roku gimnazjum mieszczące się przy ul. Mariackiej zostało połączone z miejskim gimnazjum. Jeszcze w XIX wieku obydwa skrzydła służyły potrzebom połączonej szkoły. W 1813 roku podczas oblężenia Szczecina we wschodnim skrzydle złożono zbiory biblioteczne w obawie przed zniszczeniem. W 1833 roku wyburzono północne skrzydło – były nawet plany wybudowania w jego miejscu powozowni, stajni i warsztatów krawieckich, ale nigdy nie doszły one do skutku. W latach 1869 – 1915 we wschodnim skrzydle umieszczono klasy tzw. „Vorschule” Królewskiego Gimnazjum Mariackiego, które zostało wybudowane na miejscu kościoła Mariackiego.
Obecnie jedyne skrzydło po kolegiacie Mariackiej jest zajmowane przez biuro Towarzystwa Budownictwa Społecznego „Prawobrzeże”. Obiekt został wpisany na wojewódzką listę zabytków w czerwcu 1954 roku.

Książnica Pomorska im. Stanisława Staszica
Powstała w 1905 r. jako Biblioteka Miejska Szczecina. Od 1907 do 1945 r. instytucją kierował dr Erwin Ackernecht, który zgromadził w niej wiele cennych księgozbiorów z Pomorza Zachodniego. Od 1994 r. placówka działa pod obecną nazwą. Pełni rolę biblioteki naukowej i publicznej, jest także organizatorem wydarzeń kulturalnych.
Książnica Pomorska znajduje się na ul. Podgórnej, ok. 1 km od dworca PKP. Osoby poruszające się samochodem mogą zaparkować swój pojazd w bezpośrednim sąsiedztwie biblioteki (strefa płatna). W pobliżu na placu Tobruckim zatrzymuje się tramwaj linii nr 3. Do Książnicy jest blisko z ul. Wyszyńskiego, która jest jedną z głównych dróg komunikacyjnych Szczecina.
Książnica powstała w 1905 roku. Swój rozwój zawdzięcza dr Erwinowi Ackernechtowi, który scalił księgozbiory pochodzące z całego Pomorza Zachodniego umieszczając je w gmachu jednego budynku. Przez lata biblioteka była uzupełniana o nowe zbiory, dzięki czemu w 1994 r. zmieniono jej statut z Biblioteki Publicznej na Książnicę. Biblioteka dzieli się na kilka działów. Są nimi Informatorium, Wypożyczalnia Główna, Wypożyczalnia Międzybiblioteczna, Czytelnia Główna, Czytelnia Młodzieżowa, Pomorzoznawcza, Zbiorów Specjalnych, Wypożyczalnia Muzyczna, Niemiecka, oraz Czytelnia Gospodarcza i Prawna Informacja. W Książnicy odbywają się liczne wystawy, wykłady i wydarzenia kulturalne. Biblioteka ponadto zajmuje się wydawaniem własnych publikacji. Dostępne są tutaj nieodpłatnie komputery, oraz liczne miejsca gdzie w zaciszu można czytać książki, pisać prace itp.

Kwatera myśliwska "Artemis"
Kwatera myśliwska Artemis położona jest nad jeziorem Okra w Drawsku Pomorskim. Kwatera posiada 20 miejsc noclegowych w klimatyzowanych pokojach. Goście mogą skorzystać na miejscu ze śniadania. Posiadamy obszerny ogród z placem zabaw, wiatą grillową i miejscem na ognisko. Rowerzyści mogą przechować rowery w bezpiecznym miejscu i w razie awarii skorzystać z narzędzi. Pensjonat położony jest w centrum Pojezierza Drawskiego i jest centralnym punktem wypadowym szlaków rowerowych. W recepcji goście otrzymają mapy ścieżek rowerowych oraz informacje o atrakcjach godnych zobaczenia w okolicy. Pracownicy w recepcji mówią w kilku językach obcych i posiadają dużą wiedzę na temat okolicznych atrakcji. Na miejscu czeka na gości całodobowy serwis kawowy oraz woda mineralna. Goście mogą także odpłatnie skosztować lokalnych piw z browaru w Połczynie Zdrój.

Lapidarium żydowskie
Sześć macew ocalałych z dwóch dawnych cmentarzy żydowskich ustawiono na planie gwiazdy Dawida. Pomiędzy jej ramionami utworzył się plac o średnicy 6 metrów. Lapidarium otwarto w 2000 roku. Czarna kamienna tablica informuje w trzech językach: polskim, hebrajskim i niemieckim, co to za miejsce i jaki los spotkał kołobrzeżan pochodzenia żydowskiego z rąk niemieckich narodowych socjalistów. Napis brzmi: "Ku pamięci członków społeczności żydowskiej Kołobrzegu wywiezionych w 1940 roku i zamordowanych przez hitlerowców w dniu 28.X.1942 roku w obozie zagłady w Bełżcu. Społeczność żydowska mieszkająca w Kołobrzegu w latach 1812-1940 wniosła wielki wkład w rozwój miasta jako nadmorskiego uzdrowiska". Treść ta podpisana jest: "Mieszkańcy Kołobrzegu", a pod nią jeszcze adnotacja: "W tym miejscu w latach 1812-1938 znajdował się cmentarz żydowski".
Wojna zastała w Kołobrzegu około 300 mieszkańców narodowości żydowskiej. Kołobrzeg liczył wtedy ponad 36 tysięcy mieszkańców. Dla rozwoju miasta zasłużyli się między innymi twórcy dobrej sławy miasta jako uzdrowiska, a wśród nich lekarze z rodziny Beherend, to jest Moses, Feliks i Walter oraz Herman Emanuel i Magnus Hirschfeld, a także Eberhard Margulies.
Lapidarium żydowskie było centralnym miejscem spotkań młodzieży z różnych państw w ramach Dni Tolerancji, które obyły się trzykrotnie w latach 2000, 2001 i 2002. Szczególnie duży zasięg miały ostatnie, w których wzięli udział przedstawiciele Wielkiej Brytanii, Białorusi, Estonii, Izraela, Litwy, Łotwy, Niemiec, Polski, Rosji, Ukrainy i Włoch. Gościem honorowym  był ambasador Izraela w Polsce Shewach Weiss.
Sześć macew ocalałych z dawnych cmentarzy żydowskich ustawiono na planie gwiazdy Dawida. Pomiędzy jej ramionami utworzył się plac o średnicy 6 metrów. Czarna kamienna tablica informuje w trzech językach: polskim, hebrajskim i niemieckim, co to za miejsce i jaki los spotkał kołobrzeżan pochodzenia żydowskiego z rąk niemieckich narodowych socjalistów. Napis brzmi: "Ku pamięci członków społeczności żydowskiej Kołobrzegu wywiezionej w 1940 roku i zamordowanych przez hitlerowców w dniu 28.X.1942 roku w obozie zagłady w Bełżcu. Społeczność żydowska mieszkająca w Kołobrzegu w latach 1812-1940 wniosła wielki wkład w rozwój miasta jako nadmorskiego uzdrowiska". Treść ta podpisana jest: "Mieszkańcy Kołobrzegu", a pod nią jeszcze adnotacja: "W tym miejscu w latach 1812-1938 znajdował się cmentarz żydowski".
, zniszczony podczas II wojny światowej przez Niemców.Szczególne zasługi dla rozwoju miasta i balneologii wnieśli żydowscy lekarze: dr Moses Beherend (1869), dr Feliks Beherend (1853-1917), dr Walter Beherend, dr Eberhard Margulies, dr Herman Emanuel Hirschfeld (1825-1885), dr Magnus Hirschfeld (1868-1935) i wielu innych."

Las Golczewski
Las Golczewski został objęty ochroną jako zespół przyrodniczo-krajobrazowy Rozporządzeniem Nr 3/2009 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 10 kwietnia 2009 r. Zajmuje obszar o powierzchni 204,75 ha. Celem ochrony jest zachowanie fragmentów krajobrazu leśnego oraz związanych z nimi rzadkich i chronionych gatunków płazów, gadów oraz ptaków. W Lesie Golczewskim występują bardzo żyzne siedliska, na których rosną klony jawory, dęby i buki. Tworzą one drzewostany nasienne. Poza tym jest też wiele drzew doborowych, wpisanych do ogólnopolskiego banku genów. Starodrzewia bukowe, jaworowe, dąbrowy stanowią lasy zbliżone do naturalnych.
Teren zespołu przyrodniczo-krajobrazowego, poza lasami, obejmuje także torfowiska i śródleśne wody. Są to siedliska wielu zwierząt, w tym gatunków rzadkich i chronionych. Między innymi jest to miejsce masowego rozrodu ropuchy szarej. Lęgi mają tu żurawie, gągoły i dzięcioły czarne. Żerują także bieliki. Na mokradłach rośnie wiele gatunków roślin, na przykład grzybień północny, rosiczka okrągłolistna, wełnianka, turzyca obła, żabirośl, przybieka, wrzosiec, kosaćce i bagno zwyczajne. W lasach spotkać zaś można wiciokrzew pomorski, turówkę, konwalię majową i widłaka jałowcowatego.
Przez Las Golczewski prowadzi zarówno czerwony szlak turystyczny, jak i ścieżka dydaktyczna, mająca siedem przystanków. Część z nich znajduje się na terenie zespołu przyrodniczo-krajobrazowego. Opisują ciekawostki, na które warto zwrócić uwagę, między innymi:
- Widłakowy Las - gęsty dywan widłaków jałowcowych na obszarze ok. 25 ha. Rosną na wykrotach i płożą się po pniach drzew do wysokości 30-45 cm,
- Dąb Władycha - pomnik przyrody, mający ok. 400 lat i obwód pnia ok. 502 cm.

Latarnia morska w Kołobrzegu
Jest to zabytkowy obiekt nawigacyjny a jednocześnie punkt widokowy i atrakcja turystyczna. To także jeden z symboli Kołobrzegu.
Po raz pierwszy zapalono w Kołobrzegu światło wskazujące statkom drogę do portu w 1666 roku. Dzięki latarni położenie kołobrzeskiego portu jest widoczne na morzu z prawie 30 kilometrów. Zazębia się w spójny system z latarniami w Gąskach na wschodzie i Niechorzu na zachodzie. Aparat optyczny z 20 żarówkami o mocy po 200 W umieszczony jest na wysokości 36,5 m. Wysokość samej wieży, wybudowanej na zabytkowym forcie z XVIII w., wynosi 26 m. Na szczyt prowadzi 110 krętych schodków - w połowie murowanych spiralnie w ciasnej klatce schodowej wokół trzonu, następnie metalowych przebiegających wewnątrz wieży.
Obecna latarnia zastąpiła poprzednią, zniszczoną w toku działań II wojny światowej.  Została wybudowana w 1945 roku przez żołnierzy Armii Czerwonej jako pomnik zwycięstwa tych wojsk nad wojskami hitlerowskimi. Początkowo posiadała pięcioramienną gwiazdę na szczycie i napis po rosyjsku, wychwalający czyn wojenny lat 1941 - 1945. U stóp latarni mieścił się wówczas cmentarz żołnierski. Z czasem, podczas kolejnych remontów, stopniowo została pozbawiona elementów ideologicznych.
Dużą wartość historyczną przedstawia fort, na którego stropie wybudowana jest wieża latarni. Sam fakt, że jest w stanie udźwignąć jej ciężar, świadczy o solidności tej konstrukcji obronnej z lat 1770 - 1774. Trzykondygnacyjna budowla, z czynnym do dzisiaj artezyjskim źródłem słodkiej wody na najniższym poziomie, służyła obronie portu. Źródło to jest przykryte przezroczystą płytą, znajduje się w  tej części podziemia, które zajmuje Muzeum Minerałów. W drugiej części piwnic mieści się kulturalno-rozrywkowy lokal muzyczny. Na półpiętrach wewnątrz wieży znajdują się wystawy marynistyczne i stoiska z pamiątkami

Lawendowy Zakątek
Przyjazne miejsce noclegowe w Gminie Moryń, na trasie rowerowej Trzcińsko Zdrój- Siekierki. W Wiosce Kwiatowej Mirowo. Łatwo do nas trafić, bo atrakcje Mirowa zapowiada ustawiona na szlaku „Ławeczka” zaprojektowana i wykonana przez mieszkańców. Lawendowy Zakątek znajduje się na wjeździe do Mirowa od strony trasy rowerowej. Oferujemy miejsca noclegowe dla 4 osób, łazienkę i kuchnię. Do dyspozycji gości jest ogród warzywny (w sezonie), miejsca zielone do wypoczynku i rekreacji oraz sprzęt sportowy. Na terenie posesji jest oddzielny, zamykany garaż na rowery. Istnieje także możliwość wypożyczenia 2 rowerów. Dla koneserów rękodzielnictwa mamy kram z oryginalnymi wyrobami, wykonanymi różnymi technikami. Na gości czekają także smakołyki wykonane według babcinych receptur. Strudzonym gościom zaproponować możemy także masaże. Lawendowy Zakątek może być bazą wypadową dla wielu jednodniowych rajdów, jak również miejscem na jeden nocleg.

Leśne Domowisko
Chcesz odpocząć od codziennego pośpiechu w otoczeniu pięknej przyrody i malowniczych krajobrazów? Marzą Ci się leniwe rodzinne wakacje, weekend z przyjaciółmi lub aktywny urlop nad wodą? Zapraszamy nad piękne jezioro Siecino położone w sercu Drawskiego Parku Krajobrazowego. Oferujemy komfortowe domki wypoczynkowe nad jeziorem Siecino do wynajęcia, położone zaledwie 300 m od brzegów jeziora. Domki w pełni wyposażone mogą ugościć maksymalnie 6 osób, pupile mile widziane. Zapraszamy.

Leśny parking i miejsce odpoczynku
Typowe leśne miejsce postoju przy trasie położone przy lokalnej drodze. Są tu dwie wiaty.

Letnisko Wisola

Licznik pieszo-rowerowy Most Siekierki
Licznik pieszo-rowerowy zlokalizowany na Moście Europejskim Siekierki – Neurüdnitz.

Licznik rowerowy Dąbie
Licznik znajduje się na trasie Wokół Zalewu Szczecińskiego oraz Blue Velo. Położony jest na samodzielnej szutrowej drodze rowerowej prowadzącej brzegiem jeziora Dąbie. Licznik znajduje się na pomiędzy Szecinem Dąbie a Czarną Łąką.

Licznik rowerowy Ińsko

Licznik rowerowy Karlino
Licznik jest położony na Starym Kolejowym Szlaku (nr 15) przed m. Karlino.

Licznik rowerowy Mostkowo

Licznik rowerowy Nowe Objezierze

Licznik rowerowy Podczele

Licznik rowerowy Rymań
Licznik zlokalizowany na drodze rowerowej z Gościna do Rymania i planowanej trasie Berlin - Szczecin - Kołobrzeg

Licznik rowerowy Toporzyk

Lipa Siedmiu Braci
Lipa Siedmiu Braci to wyjątkowy okaz lipy drobnolistnej. Swoją wyjątkowość zawdzięcza dwóm aspektom - imponującym rozmiarom oraz legendzie, która ściśle wiąże drzewo z powstaniem miasta Choszczno.
Jak mówi legenda, lipę zasadził Choszcz - założyciel miasta wraz z jednym z sześciu swoich braci. Drzewo miało być symbolem i gwarancją, że w mieście zawsze będzie panował spokój, a mieszkańcy będą żyć w dobrobycie.
Z lipą związana jest także druga opowieść, dotycząca potopu szwedzkiego. Mówi ona, że odpoczywał pod nią sam hetman Stefan Czarniecki wraz ze swoją armią. Stąd często nazywana jest Lipą Czarnieckiego. Uważane jest to jednak za błąd przez rodowitych mieszkańców - dbają o to by opowieść o siedmiu braciach była uznawana za jedyną właściwą i poprawną.
Jeszcze do niedawna, a dokładnie do roku 2008, pomnik tworzyły dwa zrośnięte ze sobą pnie. Niestety, drzewo zostało zniszczone na skutek podpalenia. Przy akcji ratowniczej trwającej ponad 6 godzin, brały udział 4 jednostki staży pożarnej. Nie udało się jednak uratować drzewa w nienaruszonej formie, gdyż ogień szybko się rozprzestrzeniał wewnątrz pustego pnia. Po tym jak pożaru nie można było ugasić w tradycyjny sposób, strażacy podjęli decyzję o odcięciu palącego się pnia. Aktualnie pomnik stanowi jeden pień o wymiarach 460 cm w obwodzie. Pień, który został usunięty mierzył w obwodzie aż 760 cm. Wysokość drzewa wynosi 22 m, a jego wiek szacowany jest przez specjalistów na ponad 300 lat.
Lipa Siedmiu Braci, choć straciła na wartości wizualnej, nadal cieszy się dużą popularnością wśród mieszkańców i turystów. Zabezpieczone pozostałości po zrośniętych lipach wciąż są odwiedzane, podziwiane i traktowane jako symbol miasta.

Luźne płyty drogowe na moście przez Inę
Podczas przejazdu przez most na rzece Ina proszę zachować ostrożność. Betonowe płyty drogowe tworzące nawierzchnię mostu posiadają szczeliny oraz mogą być luźne.

Magazyn solny
Magazyn solny to jeden z najstarszych budynków w Drawsku Pomorskim. Został wybudowany ok. 1700 r. podczas odbudowy miasta po ostatnim wielkim pożarze z 1696 r. Wybudowano go w konstrukcji ryglowej z wypełnieniem z czerwonej cegły (tzw. pruski mur) na fundamencie z nieregularnych bloków kamiennych. Budynek jest nietynkowany, parterowy z poddaszem użytkowym, nakryty wysokim dachem naczółkowym. Budynek wzniesiono jako magazyn soli na potrzeby istniejącej w XVII i XVIII w. w drawskiej faktorii solnej, obsługującej powiaty drawski i świdwiński. Gromadzono w nim sól sprowadzaną z Kołobrzegu, którą następnie spławiano Drawą dalej na południe. Tę funkcję pełnił on jednak tylko kilka lat, gdyż okazało się, że spławianie soli jest nieopłacalne. Na przestrzeni trzystu lat istnienia budynek pełnił wiele różnych funkcji. Po magazynie soli stał się depozytem garnizonu wojskowego. Następnie siedzibą straży ogniowej i magazynem szkolnym. Lepsze czasy przyszły dla budynku w latach 30. XX wieku. Został wtedy przebudowany, wyremontowany i umieszczono w nim powiatowe muzeum regionalne, które działało do 1945 r. Z tego czasu pochodzą wbudowane w dach tzw. wystawki i wewnętrzna, drewniana klatka schodowa. Po zdobyciu miasta przez wojska polskie i radzieckie muzeum przetrwało bez większych szkód. Niestety niedługo potem część zbiorów muzealnych rozkradziono, a te które ocalały znajdują się obecnie w Muzeum Regionalnym w Szczecinku i Muzeum Okręgowym w Koszalinie. Po II wojnie światowej budynek pełnił już tylko funkcje magazynowe. Obecnie budynek jest własnością parafii i służy jako magazyn kościelny. Przy budynku od strony Placu Jana Pawła II znajduje się tablica informacyjna przedstawiająca opis i historię obiektu. Na tablicy jest także informacja, że obecnie czynione są starania w celu przeprowadzenia remontu i ponownego uruchomienia w nim muzeum regionalnego.

Mamutowiec olbrzymi w Brwicach
Mamutowce olbrzymie naturalnie występują na zachodnich stokach gór Sierra Nevada w Kalifornii, na wysokości 1400-2700 m n.p.m. Niektóre drzewa osiągają wysokość 80-100 m, przy średnicy pnia 8-9 m. Są jednymi z najwyższych i najbardziej długowiecznych drzew iglastych. Mamutowce sprowadzono do Europy w 1853 r. W Polsce nieliczne okazy rosną w zachodniej części kraju, gdzie są odpowiednie warunkami siedliskowe.
Mamutowiec olbrzymi z Brwic jest największy, najstarszy i najgrubszy w Polsce. Został posadzony prawdopodobnie w 1895 r. przez rodzinę generała Henninga von Trescow, organizatora kilku zamachów na Hitlera. Po wojnie przybyli tu osadnicy ze wschodu, którzy dostrzegli wyróżniające się w parku drzewo. Zaczęto wierzyć, że mamutowiec ma specjalną moc. Przytulenie się do drzewa miało obdarzać szczęściem i dobrobytem, a dla małżeństw nawet upragnionym synem. Niestety wiara w moc mamutowca zaniknęła wraz z najstarszymi mieszkańcami Brwic. Drzewo w ogóle odeszło w niepamięć i dopiero w latach 70. XX wieku znów dało o sobie znać. Rodzeństwo Szelążek, które uczęszczało wtedy jeszcze do szkoły podstawowej, zgłosiło to drzewo do konkursu "Szukamy pomników przyrody" w programie telewizyjnym "Ekran z Bratkiem". W ten sposób mamutowiec stał się znany. Został opisany nawet w książce Cezarego Pacyniaka "Najstarsze drzewa w Polsce". Dorosły już Andrzej Szelążek, wciąż zauroczony tym drzewem został leśniczym w Brwicach, zaś jego siostra uczy przyrody. Ta historia świadczy o tym, że mamutowiec może faktycznie przynosić szczęście.
Drzewo to ma teraz 27 m wysokości i obwód pnia 361 cm. Rośnie na terenie parku podworskiego,  który został rozparcelowany. Mamutowiec znajduje się na gruntach prywatnych, jednak dostęp do niego jest wolny. Obecnie wokół drzewa ustawiony jest drewniany płotek, a obok stoi tablica informacyjna. Każdy może więc tu trafić i wziąć dla siebie trochę szczęścia.

Mała plaża nad jeziorem Morzycko
Plaża nad jeziorem Morzycko. Na plaży znajdują się wiaty ze stołami i ławkami.

Mała plaża w Gądnie
Mała plaża nad jeziorem Morzycko w Gądnie.

Mewa Marian Ratownik

Mewa Marian skater rzeźba Kołobrzeg

Miejsce biwakowania przy Leśniczówce Ginawa
Miejsce utworzone nad Jeziorem Dubie przy Leśniczówce Ginawa. Jest tu miejsce na ognisko i wiaty piknikowe oraz dostęp do jeziora.

Miejsce odpoczynku
Miejsce odpoczynku z wiatą i ławostołami

Miejsce odpoczynku

Miejsce odpoczynku
Przy drodze w centrum Widzeńska nad Gowienicą małe miejsce odpoczynku z dostępem do rzeki.

Miejsce odpoczynku i leśniczówka Borowice
Miejsce odpoczynku w pobliżu leśniczówki. Są tu wiaty oraz stoły piknikowe i przygotowane miejsce na ognisko. Całość znajduje się na terenie programu Zanocuj w Lesie więc można tu przenocować.
Pobliska leśniczówka to mały parterowy budynek ze spadzistym dachem. Budynek został wybudowany w 1829 roku. Obiekt zachował się w bardzo dobrym stanie do chwili obecnej. Przez wiele lat pełnił funkcję Domu Pracy Twórczej, którego założycielem był malarz Henryk Naruszewicz.

Miejsce odpoczynku i toaleta

Miejsce odpoczynku i wiata turystyczna

Miejsce odpoczynku Karlino

Miejsce odpoczynku przy boisku w Jankowie
Nieco ukryte. Z dala od zabudowań. Dobre miejsce na przeczekanie deszczu.

Miejsce odpoczynku przy cmentarzu w Starych Łysogórkach

Miejsce odpoczynku przy drodze do Buku

Miejsce odpoczynku przy pamiątkowym głazie w Siekierkach

Miejsce odpoczynku Rzesznikowo

Miejsce odpoczynku w miejscowości Zarańsko
Na północ od miejscowości Zarańsko, nad jeziorem o tej samej nazwie, znajduje się plaża wiejska. Za sprawą wiaty oraz ławostołów stanowi to dogodne miejsce odpoczynku dla rowerzystów podróżujących Trasą Pojezierzy Zachodnich.

Miejsce odpoczynku w Młynarach
Miejsce odpoczynku dla rowerzystów z możliwością ładowania urządzeń elektronicznych.

Miejsce odpoczynku w Przyjezierzu

Miejsce odpoczynku w Redlinie przy boisku
Kilkadziesiąt metrów od szlaku w Redlinie znajduje się teren rekreacyjny z boiskiem i wiatą piknikową.

Miejsce odpoczynku w Siadle Dolnym

Miejsce odpoczynku z siłownią i boiskiem Zajączkowo
Świetne miejsce na przerwę w podróży rowerowej!
Przy tutejszych wiatach stanął zupełnie nowy budynek świetlicy! Dzięki wyrównaniu terenu powstał również duży, wygodny parking dla samochodów, z którego bez problemu można wyruszyć na eksplorację Starego Kolejowego Szlaku.
Na miejscu czeka mnóstwo udogodnień:
Aktywny wypoczynek: Nowy kosz do koszykówki oraz ogólnodostępne piłki do różnych dyscyplin (nie musisz przywozić własnych!).
Pełna infrastruktura: Komfortowe wiaty i idealne miejsce do odpoczynku.
Historyczna ciekawostka: Tutejsza toaleta została wybudowana z wykorzystaniem dawnej infrastruktury przedwojennego dworca w Zajączkowie!

Miejsce odpoczynku ze stacją naprawy w Przyjezierzu
Miejsce odpoczynku dla rowerzystów z możliwością ładowania urządzeń elektronicznych oraz z samoobsługową stacją naprawy rowerów.

Miejska Informacja Turystyczna w Kołobrzegu
W Informacji Turystycznej można uzyskać informacje dotyczące oferty turystycznej i kulturalnej gminy i miasta Kołobrzeg, powiatu kołobrzeskiego oraz okolicznych miejscowości. Można nabyć tutaj mapy, przewodniki oraz książki związane z regionem, a także można uzyskać pomoc w kontakcie z pilotem i przewodnikami turystycznymi.
Informacje udzielane są w języku polskim, niemieckim oraz angielskim.

Miejska Informacja Turystyczna w Kołobrzegu
W Miejskiej Informacji Turystycznej można uzyskać informacje dotyczące oferty turystycznej i kulturalnej gminy i miasta Kołobrzeg, powiatu kołobrzeskiego oraz okolicznych miejscowości. Można nabyć tutaj mapy, przewodniki oraz książki związane z regionem, a także można uzyskać pomoc w kontakcie z pilotem i przewodnikami turystycznymi.
Informacje udzielane są w języku polskim, niemieckim oraz angielskim.

Molo nad Jeziorem Szczuczym
Molo zbudowane zostało z okazji 700-lecia Golczewa, w 2004 roku. Ma długość 70 metrów, zakończone jest wiatą widokową z miejscami do siedzenia. Można stamtąd podziwiać panoramę jeziora i walory krajobrazu, w którym dominują malowniczo kwitnące rośliny wodne, w tym objęty ochroną gatunkową grzybień biały.

Molo spacerowe w Kołobrzegu
Spacer ponad wodą po deskach należy do obowiązkowych atrakcji pobytu w Kołobrzegu. Od generalnego remontu w 2014 roku deski nie są już drewniane, nowe wykonane zostały z plastikowego kompozytu. Remont był już wyczekiwany, gdyż żelbetowe molo długości 220 metrów zostało oddane do użytku w czerwcu 1971 roku i od tego czasu poddawane było jedynie kosmetycznym poprawkom. Spacery i odpoczynek na ławkach, to oczywistość, a latem można też rozstawić leżaki. Na głowicy, na dwóch poziomach, mieszczą się tarasy o powierzchni 620 metrów kwadratowych, sezonowo otwierany jest lokal gastronomiczny. Oczko wodne pozwala turystom wrzucać monety "na szczęście" oraz jako wróżbę powrotu w to miejsce. Z molo otwiera się piękny widok na kołobrzeską plażę, park i port. W czasie sztormów atrakcją są fale zalewające obiekt, rozbijające się o betonową konstrukcję na kilka metrów w górę. Próby uruchomienia rejsów wycieczkowych z głowicy molo kończyły się po krótkim czasie niepowodzeniem - jest w tym miejscu zbyt płytko. Molo otwarte jest przez całą dobę, cały rok, bez względu na pogodę. Latarnie oświetleniowe rozmieszczone są na całej długości po obu stronach traktu spacerowego. Duże wrażenie robi kolorowe podświetlenie, zainstalowane w 2015 roku. Obowiązuje tu zakaz skakania do morza. W sprzyjających okolicznościach do głowicy molo można dojść przez wodę, ale tylko wtedy, gdy nie ma fal, a dno jest odpowiednio ukształtowane - co bywa nietrwałe i zmienne z dnia na dzień, w zależności od prądów morskich. W 2012 roku molo kołobrzeskie zostało uznane przez internautów portalu onet.pl za najromantyczniejsze miejsce w województwie.

Morskie Centrum Nauki im. prof. Jerzego Stelmacha (MCN)
Morskie Centrum Nauki im. prof. Jerzego Stelmacha (MCN) mieści się na Łasztowni w Szczecinie.
MCN jest nowoczesną instytucją edukacyjną umożliwiającą dzieciom i dorosłym odkrywanie sekretów nauki i techniki.
Motywem przewodnim centrum jest morze – temat pozwalający na atrakcyjną prezentację zagadnień z zakresu m.in. fizyki, matematyki, astronomii, geografii, medycyny, techniki, ekologii, socjologii, historii czy kultury. Pokazywanie różnorodnych zjawisk na przykładach związanych z żeglugą, falami, wiatrem, rybołówstwem czy życiem portu sprawia, że jest to placówka unikatowa nie tylko w Europie, ale i na świecie.
W Morskim Centrum Nauki znajdują się wystawa stała, składająca się z ponad 200 eksponatów interaktywnych, planetarium, pomieszczenia pracowni naukowo-edukacyjnych oraz na najwyższy poziom budynku – taras, skąd podziwiać można nocną panoramę Szczecina, Wały Chrobrego, marinę i port.
Więcej >>> https://centrumnauki.eu/

MoryńApartments
Nowiutkie 4-osobowe apartamenty z możliwością dostawki, z ogródkiem, przyjazne rowerzystom, blisko R20, 14 km od Mostu w Siekierkach, w urokliwym miasteczku Moryń położonym nad jeziorem Morzycko.
Dodatkowo nowy 10-osobowy APARTAMENT R20, który składa się z:
-dużego przestronnego salonu z 4 metrowym stołem do biesiadowania,
-części wypoczynkowej z wygodną sofą, fotelami , TV, radiem, oraz gramofonem z płytami winylowymi,
-3 klimatycznych pokoi o intrygujących nazwach Havana & Velo & Kapsuła,
-stylowej kuchni w pełni wyposażonej w nowe meble oraz sprzęty AEG i pralkę,
-4 łazienek 2xprysznic 2xWC 4x umywalka,
Możliwość wynajmu Apartamentu na wyłączność, jak i samego pokoju z dostępem do wspólnej kuchni, salonu oraz łazienek.

Most kolejowy nad Radwią
Most kolejowy nad Radwią w Karlinie jest jednym z ciekawszych walorów architektonicznych regionu. Stanowi ozdobę miasta i nieodłączny obrazek Karlina. Most wybudowano w 1859 r. Ceremonię otwarcia mostu zaszczycił sam Wilhelm I, regent i późniejszy cesarz niemiecki. Przez most prowadziła trasa kolejowa Stargard-Koszalin-Kołobrzeg. Most stanowił na tamten czas wyczyn inżynierii w dziedzinie budowy mostów, o czym świadczy zamieszczenie szczegółowego opisu konstrukcji mostu w ówczesnym niemieckim magazynie inżynieryjnym wydawanym w Berlinie - "Czasopismo Inżynierii Budowlanej". Przez przedwojennych mieszkańców Karlina most zwany był "Bogen", czyli "łuki". Most jest bardzo okazały, z czerwonej cegły, z pięcioma łukami. Najładniej się prezentuje patrząc na niego z przystani kajakowej w Karlinie.

Most na Redze
Żelbetowa konstrukcja została oddana do użytku w 1911 roku. Jest to pierwszy w Gryficach most wykonany z tego surowca. W 2001 roku przeprawa została przebudowana i odnowiona. Most zasługuje na uwagę ze względu na umieszczone na jego końcach cztery gryfy, które trzymają w swoich szponach herb miasta.

Motel Piastowska

Mury obronne
Mury zostały wybudowane prawdopodobnie w I połowie XIV w. Zbudowano je z cegły gotyckiej o układzie wendyjskim i podstawie fundamentowej z kamieni polnych. Szerokość muru u jego nasady wynosi 100 cm, a średnia wysokość 8 m. Dawniej mur był wzmocniony 25 basztami łupinowymi (otwartymi od wnętrza) rozmieszczonymi co 23 metry. Pierwotny wygląd murów obronnych można zobaczyć na mapie Lubinusa z 1618 r., znajdującej się w Urzędzie Miasta Białogard. Mury obronne okrążały miasto i stanowiły jego zabezpieczenie przed ewentualnymi napastnikami. Do miasta można było wjechać przez dwie bramy: zachowaną do dziś Bramę Wysoką (od strony Połczyna, ulica Grottgera) oraz nieistniejącą już Bramę Młyńską (u zbiegu ulic Staromiejskiej i Młynarskiej). Do miasta można było się również dostać przez furty umieszczone w pięciu miejscach murów (Wodna, Księża, Srebrna, Zamkowa i Ogrodowa). Obecnie można oglądać jedynie fragmenty murów obronnych. Według przekazów mury zostały zburzone w związku z dwoma epidemiami cholery, które nawiedziły miasto w latach 1853 i 1856. Utożsamiano wówczas przyczynę epidemii w morowym powietrzu zamkniętym w zwartej zabudowie miasta otoczonej murami. Brama Młyńska została rozebrana w 1794 r. Do dziś przetrwała jedynie Brama Wysoka, której wygląd od strony szczytowej odbiega od pierwotnego. Istnieją również do dziś częściowo odtworzone wrota urzędu przy ul. Siemiradzkiego. Przy wrotach znajdują się tzw. „schody czarownic”, których nazwa według legendy pochodzi od istniejącej kiedyś przy nich baszty, w której oskarżone o czary kobiety oczekiwały na proces. W latach 1994-1995 z inicjatywy władz miasta oraz Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Szczecinie odrestaurowano większość fragmentów istniejących murów.

Muszla koncertowa
Muszla koncertowa w parku miejskim im. Fryderyka Chopina to tradycyjne miejsce organizacji koncertów i plenerowych imprez kulturalnych w Drawsku Pomorskim. Obiekt jest bardzo ładnie położony wśród zieleni parkowej. W pobliżu zlokalizowany jest plac zabaw dla dzieci oraz obiekty sportowe: boisko Orlik 2012 i korty miejskie. Muszla koncertowa składa się z parterowego budynku, w którym znajdują się garderoby, pomieszczenia socjalne i magazyn sprzętu oraz z dużej zadaszonej sceny. Konstrukcja dachu nad sceną umożliwia montaż oświetlenia scenicznego, a po bokach znajdują się miejsca na nagłośnienie. Przed muszlą znajduje się duży plac z ławkami dla widzów. Podczas organizacji dużych imprez, takich jak Dni Ziemi Drawskiej, święto plonów czy Artystyczna Majówka na placu przed muszlą koncertową lokowane są stoiska gastronomiczne, handlowe i promocyjne. Obiekt należy do gminy Drawsko Pomorskie i jest użytkowany przez ośrodek kultury.

Muzeum 6 D - Maszoperia
Muzeum 6D – Maszoperia to miejsce, gdzie podczas zwiedzania ekspozycji zaangażowane są wszystkie zmysły. Dla odwiedzających przygotowano 500 m2 malowideł w technologii 3D, będących tłem dla dawnych przedmiotów codziennego użytku maszopskich społeczności. Podczas zwiedzania można poczuć zapach bryzy morskiej, a w chacie rybackiej - aromat jabłek. Można usłyszeć śpiew mew i szum morza. Wrażenia zmysłowe przeplatają się z historią rybaków, czy z legendą o zaczarowanej sieci i czarownicy. Licznie zgromadzone w muzeum przedmioty można nie tylko oglądać, ale i dotykać.

Muzeum Ackerbürger w Gartz
Wystawa znajduje się w dawnym domu strażnika bramy oraz w szachulcowym budynku przy zabytkowej Bramie Szczecińskiej. Prezentowane jest tu życie w mieście mieszczan-rolników od XVIII do XX wieku. W budynku mieści się również lokalna informacja turystyczna.
Średniowieczne miasto Gartz (Oder), z historycznymi budynkami i częściowo dobrze zachowanym murem miejskim, położone jest w Parku Narodowym Dolina Dolnej Odry, nad brzegiem Zachodniej Odry.
W informacji turystycznej można uzyskać:
wykaz miejsc noclegowych,
informacje o polu kempingowym,
możliwość umówienia zwiedzania miasta,
informacje o ofercie kulturalnej i turystycznej,
wskazówki dotyczące sposobów spędzania wolnego czasu, takich jak wycieczki rowerowe i piesze przez park narodowy, Tydzień Żurawia jesienią,
informacje o dobrze przygotowanych miejscach do cumowania łodzi sportowych, koncertach i wystawach oraz o Muzeum Mieszczan-Rolników.

Muzeum Historii Szczecina – oddział Muzeum Narodowego w Szczecinie
Muzeum Historii Szczecina znajduje się w datowanym na XIII w. Ratuszu Staromiejskim. Ekspozycje prezentują historię i kulturę miasta od czasów najdawniejszych aż do końca XX w.
W efektownych wnętrzach ratusza można oglądać wystawy poświęcone historii i kulturze Szczecina od czasów najdawniejszych – ilustrowanych zabytkami archeologicznymi – poprzez czasy książęce, okres szwedzki, pruski i niemiecki, aż po polski okres powojenny z bliskimi nam latami końca XX wieku.
Przed wejściem do muzeum umieszczono nowoczesną rzeźbę Wielki łuk (1991), urodzonego w Szczecinie Bernharda Heiligera (1915–1995), jednego z czołowych niemieckich rzeźbiarzy okresu powojennego (depozyt Fundacji Bernharda Heiligera z Berlina).

Muzeum i Galeria "Brama" GDK w Gryficach

Muzeum Narodowe w Szczecinie
Gmach główny muzeum zlokalizowany przy Wałach Chrobrego jest jednym z najbardziej reprezentacyjnych budynków miasta. Został oddany do użytku w 1913 r. Znajduje się w nim jedna z największych w Polsce kolekcji zabytków kultur pozaeuropejskich.
Gmach Muzeum Narodowego w Szczecinie przy ulicy Wały Chrobrego 3 to jeden z najbardziej znanych i reprezentacyjnych budynków miasta. Jest on centrum architektonicznego założenia nadodrzańskiego Wały Chrobrego (dawne Hakenterrasse), według projektu Wilhelma Meyera-Schwartaua. Gmach został oddany do użytku w 1913 roku i był do końca drugiej wojny światowej siedzibą Muzeum Miejskiego, w którym wystawiano zbiory archeologiczne i etnograficzne, sztukę pomorską i europejską, kolekcje z Afryki, Azji i Oceanii, eksponaty przyrodnicze.
W polskim Szczecinie nadal pełni funkcje muzealne, będąc najpierw jednym z budynków Muzeum Pomorza Zachodniego, a od 1970 roku – Muzeum Narodowego. Należy do najokazalszych gmachów muzealnych w Polsce. Jest tu przechowywana i eksponowana jedna z największych w kraju kolekcji zabytków kultur pozaeuropejskich.

Muzeum Oręża Polskiego w Kołobrzegu
Nazwa "Muzeum Oręża Polskiego", choć kryje w sobie zapowiedź wspaniałych zbiorów militarnych i już z tego powodu zachęca do odwiedzin, to nie oddaje całej prawdy o tej placówce. Ma ona do zaoferowania o wiele więcej, bowiem w czterech oddziałach położonych w różnych częściach Kołobrzegu, oprócz militariów, zgromadzone są m.in. znaleziska archeologiczne świadczące o imponującej, ponadtysiącletniej historii miasta.
Swoją działalność muzeum rozpoczęło 1963 roku jako muzeum wojskowe. Dzisiaj jednak charakter placówki można określić jako: wojskową, historyczną, miejską i morską.
Obecnie jest to muzeum wielodziałowe, którego najważniejszym elementem jest wystawa "barwa i broń", czyli uzbrojenie, wyposażenie i mundury polskich wojsk od czasów średniowiecza do XX wieku. Eksponaty zgromadzone są w pawilonie oraz na wystawie plenerowej. Zwiedzający mogą zobaczyć eksponaty znane im ze szkoły, książek i filmów, ale także uzyskać ciekawe informacje, na przykład dotyczące jedynego na świecie płaskiego pocisku do sekretnej haubicy Suwałowa. Inną atrakcją jest oryginalny egzemplarz maszyny szyfrującej "Enigma". Pod dachem tego samego pawilonu eksponowany jest między innymi wrak niemieckiego samolotu Focke-Wulf 190. Ciekawostką jest karabin przeciwpancerny UR. W Muzeum znajduje się zaaranżowana wystawa poświęcona Bitwie o Kołobrzeg z marca 1945, z wielkoformatową panoramą na płótnie. Na zewnątrz znajdują się armaty, działa samobieżne, samoloty i czołgi. Balistyczna rakieta SCUD, samoloty MiG-19 i Iryda, to przykłady współczesnej techniki wojskowej, które można obejrzeć w muzeum.
W skład muzeum, poza oddziałem dzieje oręża polskiego, wchodzą następujące oddziały: kołobrzeski skansen morski, kamienica kupiecka oraz historii miasta.
Muzeum należy do najchętniej odwiedzanych w Polsce, rocznie przychodzi tu około 130 tysięcy gości.

Muzeum Pamiątek 1 Armii Wojska Polskiego oraz Dziejów Ziemi Mieszkowickiej w Mieszkowicach - Oddział w Gozdowicach
Historia Muzeum
16 kwietnia 1965r., w 20-tą rocznicę forsowania Odry zostało otwarte Muzeum Pamiątek Wojsk Inżynieryjnych 1.Armii Wojska Polskiego w Gozdowicach. Powstanie placówki to duża zasługa i inicjatywa saperów, którzy pracowali pod kierownictwem mjr. Konstantego Majchajskiego z Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Inżynieryjnych we Wrocławiu. W budynku znajdowało się sztabowe stanowisko dowodzenia szefa wojsk inżynieryjnych 1. Armii Wojska Polskiego gen. Jerzego Bordziłowskiego oraz dowódcy 6. batalionu pontonowo-mostowego mjr. Aleksandra Kofanowa.
W historii muzeum w Gozdowicach niepoślednią rolę pełnił st. szer. Andrzej Kraska. To dzięki jego umiejętnościom kreślarza i geodety zbudowano modele mostów, plansz i makiety terenu, które miały odzwierciedlać odcinek frontu forsowania rzeki Odry od Gozdowic do Siekierek z 14 -20 kwietnia 1945r. Dalsze losy st. szer. Andrzeja Kraski były jeszcze bardziej związane z muzeum w Gozdowicach, a to za sprawą decyzji mjr. Machajskiego, który po uroczystym otwarciu muzeum 31.05.1965 r. powierzył funkcję pierwszego opiekuna muzeum i oprowadzającego zwiedzających właśnie Andrzejowi Krasce.
W budynku obecnego muzeum w czasie forsowania Odry (14.04-20.04.1945 r.) znajdował się punkt dowodzenia szefa wojsk inżynieryjnych 1. Armii Wojska Polskiego i dowódcy 6. Batalionu Pontonowo-Mostowego. W wyremontowanej w 2013 roku zwiedzający mogą zobaczyć na pierwszym piętrze zrekonstruowany punkt dowodzenia oraz eksponaty związane z wyposażeniem żołnierza niemieckiego, radzieckiego oraz rzeczy znalezione przez stowarzyszenia eksploracyjne na terenie Pomorza Zachodniego.
Na parterze w jednej z sal zwiedzający zobaczą m.in. dokumenty, odznaczenia, broń strzelecką oraz mapy sztabowe z 1945 roku. W kolejnym pomieszczeniu znajdują się makiety przepraw mostowych, pontonowych, umundurowanie i wyposażenie wojsk inżynieryjnych oraz fragment wraku łodzi z lekkiego parku przeprawowego NLP wydobytego z 2016 roku z dna Odry. W trzeciej sali, w szklanej gablocie, zobaczyć można rozmaite miny, granaty i bomby z okresu pierwszej i drugiej wojny światowej. W witrynie muzealnej znajduje na przykład niemiecka mina podlodowa Flascheneismine 42, tego typu mina przeciwpiechotna stosowana była w potencjalnych miejscach przepraw nieprzyjacielskich wojsk. Kolejnym ciekawym okazem jest ćwiczebna niemiecka mina przeciwpancerna typu Topfmine 4531 B wykonana z mieszanki trocin i żywicy. W minie zastosowano szklany zapalnik typu SF1. Korpus zamykano wykonaną ze szkła zakrętką.
Kolejnym ciekawym eksponatem jest odrestaurowany niemiecki motocykl NSU TS 601 z wózkiem bocznym. Eksponat ten został użyczony w 2019 roku. Maszyny tego typu pojawiają się w niemieckich katalogach po raz pierwszy w 1937 roku, niemniej jeździli nim początkowo jedynie kierowcy fabryczni.
Prom w Gozdowicach.
Historia przepraw promowych w Gozdowicach sięga XVIII wieku, wówczas mieszkańcy mogli za sprawą wozów konnych mogli przewozić na drugi brzeg produkty rolne oraz swoje zwierzęta na wypas. W kolejnych latach za sprawą budowy licznych restauracji, ośrodków wypoczynkowych oraz plaży, coraz liczniej zaczynali przybywać turyści z Berlina.
Wraz z zakończeniem działań drugowojennych przestaje funkcjonować swobodna możliwość przepłynięcia na drugi brzeg rzeki. Dopiero w 2007 roku prom bocznokołowiec „Bez Granic” zabiera turystów, rowerzystów w okresie od kwietnia do października na drugą stronę Odry.

Muzeum Pamiątek 1 Armii Wojska Polskiego oraz Dziejów Ziemi Mieszkowickiej w Mieszkowicach - Oddział w Starych Łysogórkach
Muzeum w Starych Łysogórkach powstało naprędce w 1961 roku dzięki ówczesnym władzom politycznych. Otwarcie placówki udało się połączyć z uroczystościami Dnia Wojska Polskiego, organizowanymi na Siekierkowskim Cmentarzu Żołnierzy 1. Armii Wojska Polskiego w Starych Łysogórkach. 15 października 1961 roku odsłonięty został pomnik Wdzięczności autorstwa szczecińskiego rzeźbiarza Sławomira Lewińskiego.
Obecnie w Muzeum w Starych Łysogórkach dzięki pracom remontowym, które miały miejsce w latach 2016 – 2018, na zwiedzających czekają ekspozycję muzealne zlokalizowane na trzech poziomach.
Na parterze znajduje się wystawa poświęcona forsowaniu Odry w 1945 roku w ramach operacji berlińskiej. Odświeżona, doposażona ekspozycja zawiera dokumenty osobiste żołnierzy i wyposażenie żołnierza niemieckiego, radzieckiego oraz polskiego z okresu drugiej wojny światowej. W muzeum zetkniemy się z m.in. z historią rodziny żołnierki 1. Armii Wojska Polskiego, dzięki determinacji pana Józefa Cygana, który po śmierci swoich dziadków postanowił kontynuować poszukiwania grobu ich córki – Zofii Cygan. Nasza placówka posiada oryginalne zdjęcia i dokumenty opisujące rodziną oraz frontową historię.
W szklanych gablotach prezentowane jest umundurowanie żołnierzy 1. Armii WP, w jednej z witryn eksponowany jest również mundur spadochroniarza Polskich Sił Zbrojnych, sformowanych w Wielkiej Brytanii, oddziałów gen. Stanisława Sosabowskiego. Ciekawostką jest także zakupiona w ostatnim czasie unikatowa kurtka mundurowa lotnicza wzorowana na przedwojennej kurtce lotniczej wz.36. Cenny eksponat ma charakterystyczne elementy mundurów niemieckich M42 produkowanych dla Wermachtu oraz oddziałów Waffen SS.
Na piętrze budynku znajdują się dwie ekspozycje czasowe. Pierwsza z nich, Sprzęty ukryte pod strzechą, prezentują m.in. dawne narzędzia gospodarstwa domowego. Druga ekspozycja Od pociągów do rowerów, prezentuje rowery wyprodukowane w XX wieku w Polsce, Niemczech oraz Szwecji. Najnowszym nabytkiem jest tandem Monark. Na turystów czekają także tablice informacyjne z archiwalnymi zdjęciami, mapami, prezentującymi okres 1747 – 1753, kiedy to decyzją króla Prus Fryderyka Wielkiego zbudowano nowy kanał między Gozdowicami a Osinowem Dolnym. W ten sposób zmieniono przebieg rzeki Odry. Co więcej na planszach można również przeczytać, jak powstał pierwszy most (1890 – 1892) oraz drugi most (1929-1930) łączący obszar Nowej Marchii z Berlinem.
Zgromadzone w nim eksponaty związane są z wydarzeniami nad Odrą w 1945 r. Ciekawą atrakcją dla zwiedzających jest czołg IS – 2 znajdujący się w pobliżu obiektu. Maszyna należała do polskiego 4. Samodzielnego Pułku Czołgów i w okresie od lipca 1944 r., do maja 1945r., przebyła szlak bojowy liczący 1300 km od Żytomierza po Łabę.
Cmentarz w Starych Łysogórkach
Żołnierze polscy polegli podczas operacji berlińskiej zostali pochowani na utworzonym w 1945 r. cmentarzu wojennym w Starych Łysogórkach. Spoczywają na nim prawie dwa tysiące żołnierzy, z których znaczna część poległa podczas przeprawy przez Odrę.
Cmentarz założony został na rzucie kwadratu, z zachowaniem ścisłej symetrii w rozplanowaniu kwater.
W 1961 r. na cmentarzu wzniesiono Pomnik Wdzięczności dłuta Sławomira Lewińskiego, który przedstawia kobietę z dzieckiem na rękach stojącą na tle 18 metrowego betonowego obelisku z żaglem.
Symbolika tego miejsca odwołuje się do powrotu ziem nadodrzańskich do macierzy oraz nowego życia.
Co roku na tym cmentarzu odbywają się uroczystości upamiętniające wybuch drugiej wojny światowej oraz forsowanie Odry.

Muzeum Patria Colbergiensis w Kołobrzegu
Muzeum Patria Colbergiensis powstało w 2014 roku. Otwarcie muzeum było spełnieniem marzeń jego twórcy Roberta Maziarza, który zauroczony swoim rodzinnym miastem od lat zbierał i skupował wszelkie przedmioty, dokumenty, rzeźby, obrazy wykonane i używane niegdyś w Kołobrzegu. Przez lata miał je dla siebie, aż w końcu postanowił podzielić się swoją pasją z innymi. Znalazł osoby, które go w tym wsparły, a także sposób finansowania oraz idealne miejsce na urządzenie muzeum miasta, czyli podziemia ratusza.
Wśród prezentowanych zbiorów zobaczyć można zbiory medalierstwa i numizmatyki miejskiej, wyjątkowe zbiory kartografii, rycin i malarstwa. Na uwagę zasługuje kolekcja szkła, porcelany i ceramiki, nieposiadającej sobie równych w regionie. Zwiedzając muzeum można poznać profesje dawnych kołobrzeskich mistrzów takich jak: kotlarz, rymarz czy tkacz lnu.
W muzeum zastosowano nowoczesne sposoby aranżacji wnętrza przy użyciu wydruków wielkoformatowych, doskonałego oświetlenia i dźwięku zwiedzający przenoszą się w inną epokę i w ten magiczny sposób poznają historię Kołobrzegu.

Muzeum Pojezierza Myśliborskiego
Muzeum prowadzi działalność wystawienniczą, edukacyjno-oświatową, naukową oraz wydawniczą. Obecnie można zwiedzić cztery wystawy: „Myślibórz we wczesnym średniowieczu”, „Z dziejów Myśliborza”, „Historia i etnografia”, Galeria „M” ze sztuką współczesną. Wśród licznych eksponatów można zobaczyć m. in.: eksponaty z wczesnego średniowiecza, wydobyte podczas prac archeologicznych, ceramikę z warsztatu garncarskiego, renesansowe piece kaflowe, krucyfiks z XV wieku, pochodzący z Kapliczki Jerozolimskiej, narzędzia rolnicze i gospodarstwa domowego czy dokumenty z lat 1945-1950.
Z Muzeum Pojezierza Myśliborskiego powiązany jest również Ośrodek Edukacji Plastycznej, mający siedzibę w Kaplicy św. Gertrudy.
Budynek muzeum - kaplica św. Ducha została wzniesiona w XIV wieku. Nie jest znany pierwotny opiekun. Historycy domniemają, że pełniła rolę kaplicy margrabiego lub jednej z gildii kupieckiej. W okresie reformacji straciła funkcję sakralną. W XVI wieku wykorzystywano ją jako owczarnie i browar, a od XVIII wieku jako magazyn soli. W XIX wieku mieściła remizę strażacką i mieszkania. Po II wojnie światowej ponownie pełniła funkcje magazynowe, a od 1979 roku jest siedzibą Muzeum Pojezierza Myśliborskiego.
Kaplicę wzniesiono w stylu gotyckim na planie prostokąta. W dolnych partiach jako budulca użyto kamienia, a w górnych cegły. Całość przykrywa ceramiczny dwuspadowy dach. Do budynku prowadzą dwuskrzydłowe drzwi z ostrołukowym portalem z okrągłym oknem. Uwagę przykuwa również dekoracyjny ceglany fryz, umieszczony pod gzymsem.

Muzeum Regionalne w Cedyni
Zbiory muzeum pochodzą głównie z wykopalisk archeologicznych prowadzonych na cedyńskim grodzisku, podgrodziu, cmentarzysku oraz w okolicach Cedyni. Ekspozycje z zakresu paleontologii, archeologii i historii wojskowości były systematycznie wzbogacane dzięki darom mieszkańców.
Efekty współpracy archeologów i miejscowej ludności podziwiać można w ramach stałej wystawy muzealnej zatytułowanej „Z dziejów Cedyni i okolic”. Wśród eksponatów paleontologicznych na uwagę zasługują: poroże jelenia olbrzymiego oraz łopatka i cios mamuta. Z epoki kamienia oraz brązu i żelaza obejrzeć tu można przedmioty codziennego użytku, m.in. ozdoby, naczynia i żarna, a także broń i popielnice. Ze średniowiecza oprócz narzędzi i ceramiki stołowej zachowały się także elementy wyposażenia grobów szkieletowych w postaci ozdób: kabłączków skroniowych, pierścionków, paciorków, sprzączek do pasa, a także innego rodzaju wyposażenie np. kości do gry, krzesiwa, czy noże. Muzeum posiada również egzemplarze wczesnośredniowiecznej broni, takie jak: groty włóczni i oszczepu, miecz oraz topory bojowe. Wyjątkowe uzupełnienie eksponatów pochodzących z wczesnego średniowiecza stanowi szkielet woja, pochodzący z cedyńskiego cmentarzyska.
16 kwietnia 2015 r została otworzona wystawa czasową, pt. „Na drodze stała Odra”. Prezentuje ona broń, ekwipunek wojskowy oraz przedmioty codziennego użytku z walk prowadzonych na Przyczółku osinowskim oraz z Forsowania Odry, które miały tu miejsce w marcu i kwietniu 1945 r. Prezentowane eksponaty przekrojowo ukazują wyposażenie żołnierzy niemieckich, żołnierzy sowieckich oraz żołnierzy polskich z 1. Armii Wojska Polskiego.
Więcej o muzeum można się dowiedzieć na stronie www.ckcedynia.pl/muzeum/8-muzeum/208-muzeum-regionalne-3
Źródło: http://www.ckcedynia.pl

Muzeum Straży Pożarnej
W dzielnicy Kunow w Schwedt znajduje się Muzeum Straży Pożarnej Uckermark. Jest ono prowadzone przez stowarzyszenie Feuerwehrhistorik Kunow e.V..
Od 2011 roku w nowym budynku muzealnym można podziwiać zgromadzone skarby. Wystawa prowadzi przez historię gaszenia pożarów i straży pożarnych. Dowiesz się, jak w dawnych czasach gaszono pożary i jak rozwijała się organizacja straży pożarnej.
W ekspozycji stałej można zobaczyć pojazdy, pompy, mundury i wiele innych eksponatów. Odbywają się również okresowe wystawy czasowe.

Muzeum Ziemi Karlińskiej
Celem muzeum w Karlinie jest ochrona materialnego i duchowego dziedzictwa kulturowego związanego z historią ziemi karlińskiej. Muzeum w Karlinie mieście się w pięknym starym neogotyckim budynku o bogatej historii. W budynku tym w okresie międzywojennym urzędowały służby sądownicze. Później kolejno pomieszczenia budynku zajmowały: Sąd Pokoju, Służba Polsce i ośrodek zdrowia. Obecnie budynek jest siedzibą kilku instytucji, w tym: Policji, Związku Miast i Gmin Dorzecza Parsęty, Zakładu Oświaty, Straży Miejskiej i Punktu Informacji Turystycznej.
Od 2010 roku na poddaszu budynku znajduje się Muzeum Ziemi Karlińskiej. W muzeum są ekspozycje stałe oraz wystawy czasowe. Ekspozycje stała tworzą eksponaty podarowane na rzecz muzeum przez byłych mieszkańców Karlina, którzy po 1945 roku opuścili te tereny. Znaczna część wystawy zajmują przedmioty apteczne pochodzące z lat 50 i 60 XX w., podarowane przez Alfonsa Tomczaka właściciela karlińskiej apteki. W skład eksponatów wchodzą także: starodruki, w tym list z 1825 r., napisany przez ówczesnego Burmistrza Karlina, pieczęcie lakowe, pochodzące sprzed 1900 r. oraz z czasów II wojny światowej, kronika autorstwa Reinholda Wediga, urodzonego w pobliskiej wsi Karścino. Był on pracownikiem szkoły i opiekunem archiwum powiatu Kołobrzesko-Karlińskiego. Kronika jest jednym z najcenniejszych źródeł historii Karlina. Zbiory Muzeum Ziemi Karlińskiej wzbogacają stare widoki miasta przedwojennego, krótka historia Browaru i innych miejsc w Karlinie.
Muzeum Ziemi Karlińskiej podlega pod Karliński Ośrodek Kultury. Do muzeum można dostać się windą, co umożliwia zwiedzanie również osobom niepełnosprawnym.

Myśliwski

Młyn wodny
Murowany-ryglowy młyn wodny zbudowany został w połowie XIX wieku. Młyn o konstrukcji szachulcowej, czyli niegdyś popularnej w budownictwie alpejskim i zachodnio-europejskim typie ściany szkieletowej drewnianej. W drugiej połowie XX wieku obiekt został przebudowany na zajazd. Obecnie przy obiekcie działa hotel „Stary Młyn”. Hotel posiada 54 miejsca noclegowe. Na północnym zachodzie w lesie, można zobaczyć zanikające jezioro Trzęsacz i jezioro Lewino. W okresie letnim odbywają się tam połowy pstrągów.

Młyn wodny
Młyn wodny w Połczynie-Zdroju powstał w XIX w. Koło młyńskie miało aż 13 m średnicy i 1 m szerokości. Dzięki tym rozmiarom przez ponad 100 lat młyn był dumą miasta. Najprawdopodobniej należał do dwóch największych młynów w ówczesnej Europie. Młyn działał do lat 70-tych XX w. W latach 90-tych XX w. stał się własnością prywatną. Właściciel nie podjął się jednak działań renowacyjnych. Obecnie młyn jest w stanie ruiny, natomiast koło jest mocno zmurszałe. Obiekt znajduje się na terenie prywatnym, widoczny jest z odległości kilkudziesięciu metrów.

Najdalej wysunięty na zachód punkt Polski
Jest tu pamiątkowy głaz oraz miejsce odpoczynku z wiatami piknikowymi.

Noclegi Arkadiusz Czarnecki
Obiekt noclegowy w miejscowości Karlino znajdujący się bezpośrednio przy trasie rowerowej Kołobrzeg - Białogard. Obiekt oferuje 7 miejsc noclegowych z dostępem do WiFi oraz zapleczem sanitarnym. Ponadto do dyspozycji gości są czajniki, kuchenki mikrofalowe itp. Na miejscu możliwość bezpiecznego przechowania roweru oraz skorzystania z podstawowych narzędzi serwisowych.

Noclegi Little Sheep
Zapraszamy do komfortowo urządzonego apartamentu w samym sercu Cedyńskiego Parku Krajobrazowego w bliskim sąsiedztwie Rezerwatu Słoneczne Wzgórza, w miejscowości Raduń ( 15 km) od Chojny, ( 60 km) od Szczecina i (110 km) od Berlina.Apartament jest w pełni wyposażony i urządzony dla 6 osób. Łączna powierzchnia mieszkania to 72 m2, 2 sypialnie, salon z tv satelitarna, w pełni wyposażona kuchnia ( piekarnik, lodówka, ekspres do kawy, zmywarka i mikrofala), ręczniki, pościel, kosmetyki, akcesoria dziecięce ( siedzisko do karmienia, łóżeczko), teren posesji ogrodzony.Na terenie ogrodu znajduje się palenisko z możliwością grilowania, ławki oraz taras.
To idealne miejsce dla osób ceniących sobie spokój i kontakt z natura. To jedyne siedlisko w miejscowości a dom jest na wyłączność. Nasze miejsce noclegowe to idealne miejsce dla miłośników aktywnego wypoczynku, tuż przed domem biegnie ścieżka rowerowa „ Zielona Odra” z dostępem do szlaku rowerowego Odra-Nysa.To trasa, która mierzy ok. 640 km i pozwala przejechać z Gór Izerskich nad Morze Bałtyckie.
Istnieje u nas również możliwość wypożyczenia 4 rowerów w różnych rozmiarach. Posiadamy zamykana wiatę z możliwością przechowywania rowerów oraz niezbędne narzędzia i akcesoria rowerowe.
W apartamencie znajdują się liczne informacje, broszury i mapy  o różnych szlakach rowerowych znajdujących się w naszym województwie.
Jesteśmy oddaleni od sklepu „Biedronka” 6 km, dla strudzonego rowerzysty służymy pomocą w organizacji wyjazdu do sklepu.

North East Marina Szczecin
Żeglarzom i wodniak oferuje możliwość postoju w komfortowych warunkach, właściwie w samym sercu Szczecina, vis-a-vis Wałów Chrobrego.

Obelisk poświęcony Januszowi Kusocińskiemu
Głaz, z płasko ściętą i wypolerowaną częścią, i umieszczonym napisem "Biegł, aż dobiegł do sławy, śmierci, pamięci. Januszowi Kusocińskiemu - społeczność SP nr 2 w Myśliborzu". Janusz Kusociński został upamiętniony tym obeliskiem, z okazji nadania imienia tego sławnego olimpijczyka szkole, w dniu 19 czerwca 1995 r.

Obszar Chronionego Krajobrazu "B" Myślibórz
Obszar Chronionego Krajobrazu  "B" Myślibórz zajmuje powierzchnię 21 564 ha. Na jego terenie znajdują się obszary chronione programem Natura 2000: Pojezierze Myśliborskie (na północy), Ostoja Witnicko-Dębniańska (na zachodzie) oraz Jezioro Kozie (na południowym zachodzie). Ponadto w granicach tego obszaru leżą również rezerwaty przyrody Tchórzyno i Jezioro Jasne (na północy) oraz Długogóry (na zachodzie).
Ten rozległy teren został objęty szczególną ochroną ze względu na różnorodność występujących tamże ekosystemów, które poza walorami krajobrazowymi są również bardzo istotne ze względu na pełnioną przez nie funkcję korytarzy ekologicznych.
Ponieważ jest to teren polodowcowy jego rzeźba jest bardzo zróżnicowana - występują tutaj zarówno sandry, jak również moreny denne oraz czołowe, a także rozległe równiny. Znajdują się tutaj jeziora takie jak: połączone ciekami wodnymi Zielin, Dolskie oraz Postne, a także Sitno Wielkie, jezioro Derczewskie i Jasne czy też Czernikowskie. Nie należy również zapominać o największym akwenie na terenie całego powiatu oraz Pojezierza Myśliborskiego, a mianowicie o jeziorze Myśliborskim. Poza nimi występuje tutaj również wiele mniejszych oczek wodnych. Malowniczości krajobrazu dopełnia wijąca się wśród nich rzeka Myśla.
Na południu oraz północnym-wschodzie Obszaru Chronionego Krajobrazu Myślibórz rozciągają się tereny leśne. Część centralna to w przeważającej części pola uprawne.
Za sprawą różnorodności środowiskowej spotkać tutaj można wiele ciekawych i rzadkich gatunków zwierząt. Do najciekawszych gatunków ptaków należą zimorodek, bociany białe oraz czarne, żurawie, bąki oraz błotniaki stawowe. Ssaki reprezentowane są przez wydry, płazy natomiast przez traszki grzebieniaste oraz liczną populację kumaka nizinnego.
Zalesiona część obszaru to raj dla grzybiarzy, natomiast okoliczne jeziora obfitują w ryby takie jak: płocie, leszcze, liny, a także okonie oraz szczupaki. Złowić można również krąpie, węgorze oraz wzdręgi. Poza "zwykłymi" jeziorami wędkować można również na łowisku specjalnym udostępnionym na jeziorze Postnym.
Za sprawą dużej ilości szlaków na opisywanym obszarze można uprawiać różnorodne formy turystyki od pieszej przez rowerową aż po wodną.

Obwarowania miejskie
Gryfino jest w posiadaniu praw miejskich od drugiej połowy XIII wieku. Szybki rozwój miasta w tym okresie wpłynął na decyzję o budowie obwarowań miejskich. Pierwsze, wybudowane w 1284 roku były podwójnymi wałami drewniano-ziemnymi. Następnie rozpoczęto budowę obwarowań kamienno-ceglanych. Prace nad fortyfikacją zakończyły się w XV wieku. Na przełomie XV i XVI wieku zdecydowano się umocnić bramy (dobudowano przedbramia).
Po zakończeniu wszystkich prac, w pełnej linii obwarowań Gryfina było 32 prostokątne czatownie, wysunięte nieco poza linię murów, rozstawione co 20 - 25 metrów i jedna baszta cylindryczna. Do miasta prowadziły dwie bramy – Szczecińska, która była ustawiona od strony północnej i Bańska, gwarantująca wjazd od strony południowej. Dodatkowo od strony Odry wybudowano trzy furty wodne. Bezpieczeństwo miasta było podniesione także przez otaczającą mury fosę zasilaną przez pobliską rzekę. Gryfińskie obwarowania przetrwały do XVII wieku. W 1640 roku wojska szwedzkie zniszczyły mury od strony Odry. Zachodnia część fortyfikacji do reszty została zniszczona przez powodzie, które miały miejsce w 1780 i 1830 roku. Pod koniec XVIII wieku podjęto decyzję o likwidacji przedbramia.
Dziś w Gryfinie zachowały jedynie niewielkie fragmenty murów wraz z pozostałościami po czatowniach po stronie południowej i północnej. Przy dzisiejszej ulicy Bolesława Chrobrego odnajdziemy jedyną zachowaną, gotycką bramę Bańską (wcześniej brama św. Jerzego). Pod koniec XIX wieku  bramie groziła likwidacja, której powodem miała być rozbudowa miasta. Dzięki uznaniu jej przez Radę Miejską w 1864 roku za zabytek budowla została nienaruszona. W 1888 roku obiekt został wyremontowany, a w 1979 roku podczas kolejnego remontu odtworzono blanki tarasu strzelniczego.
Południowa elewacja bramy Bańskiej, tuż nad przejazdem ma ceramiczną dekorację blendową. W północnej elewacji nad przejazdem znajduje się ostrołukowa blenda. W zachodniej ścianie jest wykusz pełniący funkcję latryny tzw. dansker. Także tam odnajdziemy strzelnice i półkoliste okienka.
Średniowieczne obwarowania Gryfina zostały wzniesione z głazów granitowych, które były łączone zaprawą gliniano-wapienną. Kamienie były układane nieregularnie. Część murów utworzonych z cegieł została stworzona zgodnie ze sposobem wendyjskim. Od strony południowo-wschodniej został zachowany najdłuższy fragment średniowiecznych obwarowań, ma około 70 metrów długości.
Obwarowania miejskie w Gryfinie zostały wpisane na listę zabytków we wrześniu 1958 roku.

Obwarowania miejskie
W pierwszej połowie XIV wieku rozpoczęto wznosić fortyfikacje. Barlinek otoczono eliptycznym pierścieniem siedmiometrowego, kamiennego muru. Prowadziły do niego bramy Myśliborska i Młyńska. Nad brzeg jeziora można było się dostać furtami wodnymi, Małą i Wielką. Obronę wzmacniało 27 baszt i czatowni. W latach dwudziestych XIX wieku ograniczające rozwój miasta mury i bramy w dużej mierze rozebrano. Obecnie możemy podziwiać dwa odcinki murów: obniżony fragment między ulicami Jeziorną i Grodzką oraz lepiej zachowany u zbiegu ulic Chmielnej i Górnej. W ciągu tego drugiego można zobaczyć koronę murów, czatownię oraz Psią Furtę.

Obwarowania miejskie
Budowa ceglanych fortyfikacji jest związana z otrzymaniem przez Gryfice praw miejskich. Miało to miejsce w 1262 roku. Prawdopodobnie już wtedy istniały drewniano-ziemne umocnienia. Budowa ceglanych murów została rozpoczęta dopiero w 1300 roku. W ich ciągu powstały trzy bramy (Wysoka, Reska i Kamienna), trzy wieże (Prochowa, Młyńska i Mostowa) oraz sześć baszt. Ponadto poza linią murów, przed bramami, zbudowano trzy barbakany. Mury przebiegały wzdłuż ulic: Murarskiej, Klasztornej, Nadbrzeżnej, Leśnej, Górskiej i Wałowej. Do budowy obwarowań wykorzystano kamienie polne oraz cegłę. Wzniesiono je na wysokość od 3 do 5 metrów, a ich grubość wahała się od 40 do 80 centymetrów. Korona murów została zwieńczona blankami, które podczas oblężenia chroniły stanowiska obrońców. Umocnienia okazały się przestarzałe wobec rozwoju sztuki oblężniczej, wobec czego w 1807 roku zostały wzmocnione dodatkowym wałem ziemnym. Zmodernizowane w ten sposób fortyfikacje nie zostały jednak sprawdzone w boju gdyż Prusacy pod naporem wojsk napoleońskich zdecydowali się oddać miasto bez walki. W późniejszym czasie wał został splantowany, a większa część murów została rozebrana. Obecnie można zobaczyć bramy Wysoką i Kamienną, wieżę Prochową oraz odcinki murów na ulicy Wałowej (od ulicy Niepodległości) oraz od Bramy Wysokiej do ulicy Murarskiej.

Obwarowania miejskie w Choszcznie zostały wzniesione na przełomie XIV i XV wieku. Do dzisiaj zachowały się tylko fragmenty murów. Mury wykonane były z kamienia i cegły, a ich długość wynosiła 1600 m. Wzmocnione były systemem wałów i fos. Północną stronę chroniły mokradła.
Obwarowania miejskie posiadały trzy bramy, siedem baszt i 36 czatowni. Bramy znajdowały się przy głównych wjazdach do miasta. Od zachodu znajdowała się Brama Kamienna (wyjazd w kierunku na Barlinek i Myślibórz). Od południowego wschodu Brama Wysoka (wyjazd w kierunku Dobiegniewa). Brama Młyńska znajdowała się od północy (wyjazd w kierunku Stargardu).
W pierwszej połowie XVIII wieku podjęto decyzję o rozbiórce systemu obronnego. Rozebrano trzy bramy, zaczęto zasypywać fosy i niwelować wały. Wówczas powstał pomysł, żeby te tereny przekształcić w tereny rekreacyjne. Na obszarze po zachodniej i południowej stronie murów urządzono park (obecnie Park Moniuszki) i tereny rekreacyjno-sportowe. Na wale południowym, wzdłuż ulicy Piastowskiej, założono aleję spacerową, która nosi nazwę Wały Piastowskie.
Do czasów obecnych zachowały się jedynie niewielkie fragmenty średniowiecznego muru miasta. Istnieje spora część muru północnego oraz cząstki muru południowego i zachodniego. Z rozebranych bram pozostała okrągła budowla - rondel przedramienia Bramy Kamiennej - Barbakan. Do dzisiaj zachowały się w nim otwory strzelnicze i fryz z czarnych cegieł. Barbakan znajduje się na rogu ul. Piastowskiej i ul. Wolności, jest to siedziba Rady Miejskiej.

Obwarowania miejskie Morynia
Gród obronny, który był początkiem Morynia został założony w X wieku przy zachodnim brzegu jeziora Morzycko. Prawa miejskie nadano Moryniowi przed 1306 roku. Także mniej więcej w tym czasie wybudowano miejskie fortyfikacje. W 1320 roku Moryń wszedł w skład miast Nowej Marchii. W XV wieku miastem rządzili Krzyżacy. Podczas ich rządów, w 1433 roku Moryń został zniszczony przez husytów. Nieco później, bo w XVIII wieku miasto trzykrotnie zostało zniszczone przez pożary. Podczas rządów Hitlera w Moryniu utworzono tzw. Szkołę Ojczyźnianą, ośrodek którego zadaniem było germanizowanie polskich dzieci.
Mury obronne miasta zostały wzniesione w pierwszej połowie XIV wieku. Obwarowania zostały wybudowane z kamieni polnych i cegieł na wysokość 6,5 metra (dziś ich wysokość wynosi 4,5 metra). Mury miejskie otaczają miasto kołem o średnicy 300 metrów. Pierwotnie w skład fortyfikacji wchodziło dwadzieścia osiem strażnic czworokątnych, czatownie i jedna brama wjazdowa z wieżą. Do naszych czasów zachowała się pełna linia murów bez bramy i strażnic. Przetrwały natomiast czatownie, a od strony jeziora zachowała się furta jeziorna, która umożliwiała donoszenie wody do miasta w przypadku wybuchu pożaru. Mury miejskie otoczone były wałem oraz fosą – te zabezpieczenia zostały zniesione dopiero w 1811 roku.
Moryń, który znajduje się poza ważniejszymi szlakami komunikacyjnymi nie poniósł większych strat podczas działań wojennych (ucierpiało około 15 % zabudowań). Obwarowania miejskie przetrwały do obecnych czasów niemal nienaruszone. To jedno z niewielu miast, w który zachowały się niemal w całości średniowieczne obwarowania. Dzięki temu fortyfikacje stanowią jeden z cenniejszych reliktów architektury militarnej.
W 1956 roku na wojewódzką listę zabytków został wpisany teren starego miasta Morynia (stare miasto w Moryniu ma zachowany średniowieczny charakter i układ ulic), niespełna 20 lat później, w 1974 roku na listę trafiły także obwarowania miejskie.

Obwarowania miejskie Myśliborza
Początek budowy obwarowań Myśliborza należy wiązać z otrzymaniem w XIII wieku praw miejskich. Wytyczona została wówczas zachowana do dzisiaj siatka ulic. Zaplanowano również fortyfikacje. Wzniesiono je w połowie XIII wieku. Do miasta prowadziły trzy bramy: Pyrzycka, Nowogródzka i jedna o nieustalonej nazwie. Spośród nich zachowały się tylko dwie pierwsze. Obronę miasta wzmacniało czterdzieści dziewięć baszt, w przewadze półotwartych. Do obecnych czasów pozostały jedynie Baszta Prochowa oraz fragmenty jednej z półotwartych (łupinowych) baszt. Zachowane fragmenty murów miejskich pochodzą z XIV wieku.
Brama Pyrzycka powstała w I połowie XIV wieku. Jest to gotycka ceglana budowla, założona na planie kwadratu. Zdobią ją ostrołukowe blendy. Brama została przykryta ceramicznym dachem namiotowym. Na przestrzeni wieków została kilkakrotnie przebudowana. Od 2002 roku mieści się w niej pracownia archeologiczna Muzeum Pojezierza Myśliborskiego.
Brama Nowogródzka powstała w I połowie XIV wieku. Jest to gotycka ceglana budowla, założona na planie kwadratu. Zdobią ją ostrołukowe blendy. Brama została przykryta ceramicznym dachem namiotowym. Od 1968 roku w bramie mieści się schronisko oraz myśliborski oddział PTTK.
Baszta Prochowa powstała na przełomie XIV i XV wieku. Jest to gotycka ceglana budowla, założona na planie koła. W XIX wieku zwieńczono ją krenelażem i stożkowym dachem oraz wykuto na poziomie wejście. Pierwotnie do baszty można było się dostać tylko z poziomu muru.
Zachowane odcinki murów można zobaczyć przy skrzyżowaniu ulic Pomorskiej i Wałowej oraz między Ogrodową i Pomorską. Najlepiej zachowany jest ten ostatni odcinek. Na jego przykładzie można sobie wyobrazić jak wyglądało w latach świetności całe założenie obronne Myśliborza. Mur w niemal całej zachowanej wysokości został wykonany z kamienia polnego. Wraz z rozwojem sztuki oblężniczej został nadbudowany z cegły. Wyraźnie widoczne są ślady po mocowaniach ganków straży. Co kilkanaście metrów mur przecinają półotwarte baszty, wykorzystywane obecnie w różny sposób.

Oceanarium w Kołobrzegu
W dwupoziomowym Oceanarium w Kołobrzegu można podziwiać szeroką gamę słodkowodnych i słonowodnych tropikalnych gatunków ryb (rekiny, płaszczki, mureny, skrzydlice, nadymki), koralowców, ukwiałów oraz poznać podwodną florę. Prezentowane okazy pochodzą z Morza Czerwonego, Oceanu Spokojnego i Indyjskiego. Pracownicy prowadzą także zajęcia edukacyjne dla zorganizowanych grup. Dzieci do 2 lat - wstęp wolny

Odcinek tymczasowy Brzeźniak - Kumki w złym stanie.
Na odcinku leśnym o długości około 2km Brzeźniak - Kumki droga leśna przez teren podmokły o nawierzchni gruntowej. Miejscowo błoto i głębokie koleiny w porze deszczowej. Zalecany objazd wariantem alternatywnym z Ińska przez Oleszno, prowadzi w całości po nawierzchni asfaltowej.

Ogród Dendrologiczny im. Stefana Kownasa
Początki dzisiejszego ogrodu dendrologicznego sięgają 1868 roku, kiedy to otwarto w tym miejscu Cmentarz Niemierzyński. W 1905 r. cmentarz poszerzony został do dzisiejszych rozmiarów. Cały teren otoczony był ceglanym murem,  a przy ul. Niemierzyńskiej usytuowana była brama wejściowa, zaś od strony ul. Słowackiego znajdowała się kaplica cmentarna. Po drugiej wojnie światowej na cmentarzu, nazywanym wówczas Cmentarzem Majdańskim odbywały się pochówki polskich osadników, które zakończyły się wraz z zamknięciem nekropolii w roku 1950. W latach 1973-1974 teren został uprzątnięty, nagrobki usunięto przekształcając miejsce w park miejski, z uwagi na bogatą roślinność nazywany początkowo parkiem dendrologicznym, a obecnie ogrodem dendrologicznym. Widoczną pozostałością po dawnej funkcji parku są alejki zachowujące swój dawny, cmentarny układ, równe tarasy na stokach w miejscach gdzie dawniej stały nagrobki oraz murki wzdłuż ulic Słowackiego i Niemierzyńskiej, które wykonane zostały z płyt nagrobnych usuniętych podczas likwidacji cmentarza. Na terenie zajmującego 15,5 ha parku zarejestrowano 82 gatunki i odmiany drzew i krzewów, w tym jeden pomnik przyrody (jesion wyniosły z bluszczem). Oprócz tego rosną tu m. in. dęby szypułkowe i bezszypułkowe, cisy, topole czarne, lipy drobnolistne czy buki zwyczajne. Znajduje się tu również kilka głazów polodowcowych, z których największemu nadano imię Juliusza Słowackiego. Patronem parku jest prof. Stefan Kownas, dendrolog, zasłużony badacz przyrody, pierwszy kierownik katedry botaniki w Wyższej Szkole Rolniczej w Szczecinie.

Ogród japoński
Ogród japoński został otwarty w 2008 roku i już na stałe wpisał się w krajobraz miasta. Jest to miejsce relaksu i odpoczynku bardzo popularne wśród mieszkańców, ale też odwiedzających Gryfice turystów. Został on zbudowany w oparciu o wzorce ogrodów japońskich. Jego cechy charakterystyczne to harmonia, prostota, asymetria i elegancja. Ważnym elementem ogrodów japońskich jest też woda jako symbol życia i ruchu oraz kamień jako symbol stałości. W gryfickiej oazie także możemy zauważyć te elementy, jest tam oczko wodne i strumień, a na nim kilkanaście mostków. Dla zmęczonych spacerowaniem przygotowano altanę i ławki. Rośnie tam mnóstwo drzew, krzewów i kwiatów, co zachęca do spędzania wolnego czasu. Atrakcją dla dzieci będzie plac zabaw.
Obiekt jest oświetlony stylowymi latarniami i znajduje się pod stałym nadzorem kamer, co czyni to miejsce otwartym, bezpiecznym i bezpłatnie dostępnym przez cały dzień. W ogrodzie znajduje się darmowa strefa Hot Spot.

Ogród Różanka
Ogród został założony w 1928 r. Zajmuje powierzchnię ok. 2 ha. W 2006 r. przeszedł rewitalizację, na jego terenie posadzono wówczas ponad 9 tys. róż. Jedną z atrakcji ogrodu jest fontanna z rzeźbami czterech gęsi.
Ogród Różany w Szczecinie został założony na powierzchni 2 hektarów w 1928 roku z okazji zjazdu ogrodników. Jeszcze przed wybuchem II wojny światowej, w 1935 roku w ogrodzie umieszczono tzw. „Ptasią Studnię” - fontannę z rzeźbami autorstwa Kurta Schwerdtfegera.
Podczas trwania drugiej wojny światowej obiekt nie poniósł szczególnych strat. Nienaruszony, po 1945 roku był jednym z ulubionych miejsc wypoczynku mieszkańców Szczecina. Taki stan utrzymał się aż do lat 70. XX wieku. Później nastąpiły nieco gorsze czasy – z powodu braku pieniędzy na pielęgnację ogrodu obiekt zaczął stopniowo popadać w ruinę. Od 1983 do 2005 roku teren Różanki należał do Archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej, w 2005 roku ponownie trafił w ręce miasta.
Rok później rozpoczęła się modernizacja i odbudowa ogrodu w stylu z lat 30. XX wieku. 20 kwietnia 2007 roku obiekt został oddany do użytku. Na terenie ogrodu zasadzono ponad dziewięć tysięcy róż w 99 odmianach. Na terenie Różanki odnajdziemy m.in. grab amerykański, świerk serbski, który występuje jedynie w górach Bośni i Hercegowiny, klon, kasztanowiec gładki, korkowiec amurski i drzewka owocowe. W ramach przeprowadzonej modernizacji wykonano schody, alejki i plac zabaw, odtworzono także „Ptasią Studnię”, której głównym elementem są cztery betonowe gęsi – trzy z nich są oryginalne.
Ogród Różany w Szczecinie został wpisany na wojewódzką listę zabytków w kwietniu 2004 roku.

Opera na Zamku
Opera od 1978 r. działa na Zamku Książąt Pomorskich. Jest jedną z ważniejszych scen muzycznych miasta. Oprócz wystawiania sztuk repertuarowych organizuje również wydarzenia cykliczne, m.in. Wielki Turniej Tenorów.
Opera na Zamku powstała jako Operetka Szczecińska Towarzystwa Przyjaciół Teatru Muzycznego. Od 1978 roku działa w obecnej siedzibie na Zamku Książąt Pomorskich w Szczecinie. To jedna z najważniejszych scen muzycznych miasta.
Repertuar jest zróżnicowany, zawiera nie tylko opery, ale również balety, operetki i musicale. Obok klasyki znaleźć w nim można nowoczesne spektakle. Opera organizuje również wydarzenia cykliczne, które na stałe wpisały się w kulturalny kalendarz miasta (np. Wielki Turniej Tenorów czy coroczny koncert „Tym, którzy nie powrócili z morza…")
Informacje o bieżącym repertuarze Opery na Zamku, jak i o zrealizowanych spektaklach, można znaleźć w witrynie internetowej tej instytucji: www.opera.szczecin.pl

Osada Narost 37
Osada Narost 37 położona jest u zbiegu trasy rowerowej Pojezierzy Zachodnich - Brwice, Jelenin. Kierunek Mostu w Siekierkach. Aktywny rowerowy wypoczynek zapewniamy poprzez dostęp do sprzetu rowerowego, serwisu. Jeziora Narost oraz Jelenin zapewniają atrakcje wodne. Lokalizacja nadaje miejscu specyficzny urok, a wypoczywając u nas Goście znajdują się w punkcie centralnym, z którego wszędzie jest blisko. Rowery, sprzęt wodny, jazda konna, loty awionetką oraz tor motocrossowy, rowerowa jazda nocna trasami leśnymi, domki całoroczne oraz wioska sferyczna są do Państwa dyspozycji. Ogniska i spotkania eventowe cykliczne według zapotrzebowania klientów. Do państwa dyspozycji oddajemy: Duży regionalny ceglano - drewniany dom (max 20 osób). Wszystkie pokoje posiadają łazienki, TV, ręczniki. Ogólnodostępny aneks kuchenny. Docelowo łaźnia SPA. Naszymi specjalnościami są produkty ekologiczne z gospodarstwa w postaci chleba orkiszowego oraz serów. Wyżywienie i posiłki smaczne i świeże każdego dnia.

Osady moreny czołowej w wyrobisku w Storkowie
Stanowisko dokumentacyjne „Osady moreny czołowej w wyrobisku  w Storkowie”. Przedmiotem ochrony jest wschodnia ściana wyrobiska kopalni żwiru w Storkowie, na której znajdują się  osady glacjalne moreny czołowej.

Ośrodek Konferencyjno-wypoczynkowy
Ośrodek konferencyjno – wypoczynkowy usytuowany jest w miejscowości Krajnik Górny, w malowniczym otoczeniu zieleni. Gwarantuje ciszę i spokój oraz stanowi idealne miejsce do odpoczynku i relaksu. W naszej ofercie posiadamy 3 pokoje 2-osobowe, 2 pokoje 3-osobowe oraz 1 pokój 4-osobowy. Wszystkie pokoje mają prywatne łazienki i są wyposażone w lodówkę oraz czajnik z zestawem do kawy i herbaty.  Każdy pokój ma możliwość dostawienia dostawki.
Usługi dodatkowe Miejsc Przyjaznych Rowerzystom:
- wysuszenie mokrych ubrań i sprzętu,
- bezpłatny bezpieczny parking samochodowy, udostępniony dla turystów rowerowych na dłuższy pobyt (powyżej 24h),
- mapy, przewodniki turystyczne po okolicy, materiały informacyjne.
- bezpieczne i nieodpłatne przechowanie rowerów wraz z bagażem w trakcie pobytu,
- nieodpłatne udostępnianie narzędzi do podstawowych napraw rowerów,
- posiadanie w widocznym miejscu w obiekcie aktualnej informacji o pobliskich punktach serwisowych i sklepach rowerowych.
Udogodnienia w obiekcie:
- bezpłatne Wi-Fi,
- lodówka i zestaw do parzenia kawy i herbaty we wszystkich pokojach,
- wynajem rowerów,
- miejsce do organizacji ogniska,
- leżaki,
- kącik dla dzieci.
Link do rezerwacji do przez stronę booking:
Strona www:

Ostoja Drawska
Obszar Natura 2000 Ostoja Drawska, o powierzchni 153906 ha, jest obszarem specjalnej ochrony ptaków. Na terenie ostoi znajduje się przeszło 50 jezior, stanowiąc 10% jej terenu, co razem z jego ukształtowaniem, w naturalny sposób staje się miejscem bytowania różnorodnych gatunków ptactwa lądowego i wodnego, stąd charakterystyka ochrony ostoi. Zróżnicowanie terenu wynika z działalności lądolodu w czasie ostatniego zlodowacenia bałtyckiego, które spowodowało powstanie wałów moreny czołowej, jarów, dolin rzecznych i jezior rynnowych i wytopiskowych, a także wąwozów, bagien czy torfowisk. Linia brzegowa akwenów jest urozmaicona, charakteryzuje się zarówno wysokimi brzegami, porośniętymi lasami, jak i niskimi, z bujną roślinnością przybrzeżną. Dzięki takiemu zróżnicowaniu, teren cieszy się bogactwem fauny i flory. Ważne dla Europy gatunki zwierząt, które występują na terenie Ostoi Drawskiej, to m.in. bocian biały, łabędź krzykliwy, bielik, kania czarna i ruda, orlik krzykliwy, rybołów, żuraw, puchacz, zimorodek, dzięcioł czarny, bóbr europejski, wydra a także ryby – minóg strumieniowy, piskorz czy koza.
Na terenie Ostoi Drawskiej znajduje się wiele atrakcji turystycznych. Dla osób, które szukają wypoczynku w aktywny sposób, dostępne są szlaki kajakowe (m.in. Szlak Drawy im. Kardynała Karola Wojtyły, Szlak Piławy lub Szlak Dobrzycy), szlaki rowerowe (Wokół Jeziora Lubie, Wzgórza Moreny Czołowej, Greenway Naszyjnik Północy) oraz liczne szlaki piesze, a także konne i żeglugowe. W skład Ostoi Drawskiej wchodzą również inne formy ochrony przyrody, w tym popularny Drawski Park Krajobrazowy, obszar chronionego krajobrazu Pojezierze Drawskie czy liczne rezerwaty przyrody, jak chociażby Dolina Pięciu Jezior, Torfowisko Toporzyk lub Brunatna Gleba.

Ostoja Goleniowska
Ostoja Goleniowska to obszar w całości znajdujący się na terenie Puszczy Goleniowskiej swoimi granicami obejmujący fragmenty dolin rzek Gowienica, Stepnica, Wołczenica oraz Trzechelska Struga, ich starorzecza oraz sąsiadujące z nimi torfowiska.
Ponadto w rejonie tym licznie występują śródleśne jeziora dystroficzne oraz eutroficzne.
Lasy Ostoi Goleniowskiej to głównie bory i lasy bagienne, warto również zwrócić uwagę, że na terenie ostoi występuje coraz liczniejsza populacja Cisa, który wraca na te tereny, po prawie całkowitym wytrzebieniu w przeszłości. Całości tego pięknego i zróżnicowanego krajobrazu dopełniają śródleśne łąki.
Wszystkie te fragmenty ostoi połączone są ze sobą naturalnymi korytarzami ekologicznymi.
Ostoja Goleniowska zapewnia schronienie takim gatunkom ptaków jak ściśle chronione kropiatki, kanie rude i czarne, żurawie i zimorodki. Ponadto na terenie ostoi występuje wiele również ściśle chronionych owadów (zalotka większa, czerwończyk nieparek, pływak szerokobrzeżek) oraz jeden gatunek płazów (traszka grzebieniasta). W rzekach natrafić można również na wydry, objęte ochroną gatunkową.

Ostoja Ińska
Ostoja Ińska to obszar specjalnej ochrony ptaków, o łącznej powierzchni 87711 ha.
Za główny cel powołania tej formy ochrony przyrody było zabezpieczenie siedlisk ptaków w nienaruszonym stanie oraz zapewnienie im naturalnych warunków do rozwoju i rozmnażania.
Jest to teren z niewielką ilością wzniesień, sięgających maksymalnie 180 m n.p.m..Natomiast bardzo zróżnicowane jest zagospodarowanie terenu. Przenikają się wszystkie formy: lasy stanową ok. 60% terenu (gównie liściaste), łąki i pola ok 22%. Liczne są jeziora, mniejsze zbiorniki wody i rzeki - wody gruntowe terenu to 8% ostoi. Obok siebie występują grunty suche i bagienne.
Szacuje się, iż na tym terenie bytuje ok. 140 gatunków ptaków, z czego 29 gatunków to pozycje załącznika Dyrektywy Europejskiej. Są to np.: bielik, orlik krzykliwy, bocian czarny, gąsiorek czy puchacz. Należy wspomnieć, iż 9 gatunków zamieszkałych ostoję Ińską znajduje się Polskiej Czerwonej Księdze. Tereny te są szczególne dla kilku gatunków ze względu na ilość osobników tu występujących. Przykładem idealnym jest żuraw. Odnotowuje się tu ponad 1% całej populacji żurawi w kraju, co jest niezwykłym zjawiskiem.
Dla turystów ważną informacją jest, że dzięki sieci rozbudowanych dróg łatwo dotrzeć na te tereny. Obcowanie z naturą pomagają oznaczone poziomem trudności ścieżki piesze i rowerowe. Istnieje również szeroki wachlarz atrakcji w samych lasach czy jeziorach. Przy jeziorze Ińsko znajdziemy molo, a przy innych pomosty i liczne wypożyczalnie sprzętów wodnych.
Obok priorytetowych ptaków, na obszarze bliskim Ińska spotkać można ciekawe okazy ssaków a w wodach jezior i rzek rzadkie ryby jak np. minóg strumieniowy.
Obszar specjalnej ochrony ptaków łączy się z innymi formami ochrony przyrody, których tereny pokrywają się z nim. Są to rezerwaty przyrody, obszary chronionego krajobrazu czy użytki ekologiczne.
Zagrożeniem terenu jest zbyt nadmierne korzystanie z walorów przyrodniczych,wiążące się z bezpośrednim zanieczyszczeniem środowiska i płoszeniem zwierząt - w tym przypadku chronionych ptaków.

Parasolki w Połczynie-Zdroju

Park dworski
Park został założony w XIX wieku. Rosną w nim cenne gatunki drzew m.in.: dęby piramidalne, świerki srebrne, buki i kasztanowce. Wiek niektórych okazów przekracza 100 lat. W parku nie zachował się pierwotny układ przestrzenny, miejscami jest on zaniedbany. Obiekt wpisany jest do rejestru zabytków.

Park dworski
Od początku istnienia wsi była ona związana z pobliskim Moryniem – z powodu znajdującej się w Przyjezierzu przeprawy promowej. W XIV wieku wieś była własnością Nicolausa von Sacka z Rosnowa, w pierwszej połowie XV wieku Przyjezierze było w rękach rodu von Blocków, a od 1487 roku ponownie majątek należał do rodziny von Sacków. Pod koniec lat 20. XX wieku we wsi mieszkało prawie 300 osób – 163 z nich było związanych z folwarkiem.
Na terenie zabudowań pofolwarcznych odnajdziemy zabytkowy, XVIII-wieczny dwór. Obiekt otoczony jest zajmującym 3 ha parkiem dworskim, który został założony na przełomie XVIII i XIX wieku.
Park znajduje się zachodniej części wsi, na niewielkim półwyspie jeziora Morzycko. Północna, zachodnia i południowa strona parku przylega do linii jeziora. Park ma kompozycję swobodną, przypomina krajobraz naturalny. Został założony na dwóch osiach kompozycyjnych. Główna oś oparta jest o linię biegnącą od pałacu do jeziora, druga oś także oparta o widok, biegnie od pałacu w północną stronę.
Układ dróg w parku jest zatarty, cały brzeg jeziora, przylegający do parku pokryty jest głazami narzutowymi. Między pałacem a jeziorem znajduje się polana. Na terenie parku odnajdziemy m.in. takie gatunki drzew jak dąb szypułkowy, jesion wyniosły, klon jawor, lipa drobnolistna, żywotnik wschodni. W sumie na terenie obszarze założenia występuje dwanaście gatunków drzew liściastych, jeden gatunek drzew iglastych i dziewięć gatunków krzewów. Najstarsze drzewa najprawdopodobniej są pozostałością po dawnym, naturalnym zespole leśnym. Wiek najstarszych drzew to ok. 200 lat.
Park dworski w Przyjezierzu został wpisany na wojewódzką listę zabytków w grudniu 1980 roku.

Park dworski
Park dworski w Pobłociu Wielkim tworzy tło dla dworu z I połowy XIX. Park pochodzi z około 1770 r. Założono go w stylu krajobrazowym. Powierzchnia parku wynosi 2,7 ha. Park położony jest na płaskim terenie, w otoczeniu łąk. Jest to typowy teren leśny o charakterze mieszanym. W parku dominują graby, dęby, klony i daglezje zielone. Dwór położony obok parku zbudowano w stylu neoklasycyzmu, założony na planie prostokąta. Kubatura budynku wynosi 2440 m3, a powierzchnia użytkowa 420 m2. Jest to budynek parterowy o 13-osiowej elewacji. Pięć osi w centrum tworzy piętrowy ryzalit. Budynek posiada użytkowe piętro oraz poddasze. Jest podpiwniczony. Dach budynku jest dwuspadowy, pokryty czerwona dachówką. Okna dworku są prostokątne, w ryzalicie znajduje się okulus (w architekturze okrągły lub owalny niezamykany otwór w ścianie lub szczytowej części sklepienia, który przepuszcza powietrze i światło do wnętrza budowli). W elewacji ogrodowej zostały zamurowane dawniej istniejące tu drzwi, stanowiące główne wyjście do ogrodu. W to miejsce wstawiono okno. Jedynymi elementami zdobiącymi elewacje budynku są trójkątne tympanony w ryzalicie oraz pilastry na tympanonie frontowym. Wnętrze budynku również nie zachwyca detalami architektonicznymi. Istniejące dawniej kominki zostały rozebrane podczas remontu pomieszczeń dworu. Po wojnie dwór przeszedł w ręce wojsk radzieckich, a następnie jego zarządcą było Państwowe Gospodarstwo Rolne. Do dworu prowadzi droga dojazdowa. Budynek nie jest w najgorszym stanie, ale wymaga odnowienia i zadbania o szczegóły architektoniczne. Po parku można swobodnie spacerować.

Powstanie parku dworskiego w Jankowie datuje się na drugą połowę XIX wieku. Aktualnie teren parku to 9 ha znajdujące się w zachodniej części wsi, tuż za ostatnimi zabudowaniami.
Park pełni funkcję krajobrazową. Jest to typowy park w stylu angielskim, gdzie kompozycja jest bardzo swobodna i naturalistyczna. Brak w nim typowo ogrodowej infrastruktury, swoim charakterem i wyglądem zbliżony jest do lasu. Drzewostan parku jest mieszany z lekką przewagą drzew liściastych takimi jak buki i dęby. Park można podzielić na dwie części - starszą, gdzie wiek drzew szacowany jest przez specjalistów nawet na 130 lat, oraz część młodszą o średnim wieku drzew ok. 60-80 lat. W parku znajdują się również okazy drzew pomnikowych ze względu na swoje wiek i rozmiary jak na przykład daglezja czy buk pospolity.
Przez teren parku wyznaczona została ścieżka przyrodniczo - historyczna "Park Jankowo" powstała w 2006 roku. Jest to bardzo łatwa ścieżka edukacyjna, kierowana głównie dla dzieci i osób chcących spędzić aktywnie czas, lecz nie wymagająca dużej wprawy w pieszych wycieczkach. Jej długość to zaledwie 3 km, a przejście zajmuje nie więcej niż godzinę. Wycieczka rozpoczyna się przy zabytkowym spichlerzu usytuowanym tuż przy parku i kolejno wiedzie przez najciekawsze obiekty parku jakimi są: główna aleja parku, zielona altana, Góra Konwaliowa, źródliska oraz kaskadowy system dawnych stawów pstrągowych. Ciekawym punktem na trasie jest niesamowicie piękny okaz lipy o obwodzie pnia ponad 7,5 m. Wzdłuż trasy rozmieszczone są tablice informacyjne oraz punkt odpoczynku dla turystów.
Spacerując parkiem trudno ominąć stary cmentarz ewangelicki znajdujący się tuż przy południowej granicy parku, oraz stanowisko cisów - uważane za najpiękniejsze i najokazalsze w regionie (liczy ponad 70 sztuk drzew).

Park im. Stefana Żeromskiego w Kołobrzegu

Park Krajobrazowy Doliny Dolnej Odry
Historia geologiczna doliny pokazuje, że jej rozwój cechował się znacznym urozmaiceniem. Ogromne bogactwo i zróżnicowanie krajobrazów wynikające z ukształtowania terenu, a także obecność różnorodnych gatunków roślinnych i zwierzęcych powodują, że region ten zaliczany jest do najcenniejszych pod względem przyrodniczym w tej części Europy. Biorąc pod uwagę unikatowe walory krajobrazowe i przyrodnicze doliny, utworzono tu wielki transgraniczny obszar chroniony, w skład którego wchodzi między innymi Park Krajobrazowy Doliny Dolnej Odry. Został on powołany do istnienia 1 kwietnia 1993 roku i rozciąga się na długości około 60 km pomiędzy korytami Odry Zachodniej i Odry Wschodniej, zwanej Regalicą, począwszy od Widuchowej na południu aż po Szczecin na północy. W obrębie parku występuje niezwykle gęsta sieć dawnych koryt rzecznych tzw. starorzeczy, będących pozostałościami rzek roztokowych, choć Odra ma już
dzisiaj cechy rzeki anastomozującej. Równie wiele jest kanałów (naturalnych i sztucznych) oraz rozlewisk.
Ich łączna długość przekracza 200 km! Ciekawostką jest fakt, iż pomimo znacznej odległości od
morza (ponad 80 km) większość terenu położona jest zaledwie kilkadziesiąt centymetrów ponad jego
poziom. Występują tu również nieznaczne depresje, czyli obszary położone poniżej poziomu morza. Tak słabo wyniesiony obszar, połączony z prawie zerowym spadkiem rzeki, narażony jest na częste zalewanie nawet przy nieznacznym podniesieniu się poziomu wody. Dzięki temu jednak rozwinęło się tu olbrzymie
torfowisko, będące największym fluwiogenicznym (pochodzenia rzecznego) torfowiskiem niskim w Europie Środkowej. Oczywiście nie tylko walory krajobrazowe przesądziły o objęciu ochroną tego unikatowego pod wieloma względami terenu. Na obszarze Parku stwierdzono obecność ponad 420 gatunków roślin. Większość z nich występuje tylko na tym terenie, m.in. paproć pływająca i grzebieńczyk wodny. Do unikatowych należą również łęgi nadrzeczne, których na próżno szukać w innych regionach kraju. Licznie występuje tu ptactwo wodne. Ptaki bytują tu na stałe bądź też okresowo w liczbie ponad 250 gatunków. Co ciekawe, dolina Odry leży dokładnie na osi szlaku corocznych przelotów ptaków na południe. Międzyodrze
stanowi miejsce odpoczynku dla tysięcy kaczek, gęsi i żurawi. Kolonie tych ostatnich spotyka się w liczbie ponad 15 tysięcy! Ważnym elementem krajobrazu nadodrzańskiego parku są liczne budowle hydrotechniczne (śluzy, przepusty) oraz poldery, które powstały podczas prac regulacyjnych i osuszających. Prace regulacyjne,
które na szeroką skalę były tu prowadzone pod koniec XIX i na początku XX wieku, doprowadziły m.in. do powstania sztucznego kanału Odry Wschodniej (Regalicy) na odcinku od Widuchowej do Gryfina. Na koniec warto dodać, że najlepszym i często jedynym sposobem na zobaczenie dzikich ostępów tego regionu, łącznie z zabytkowymi śluzami, do których niejednokrotnie nie ma dojścia, jest podróż kajakiem. Takie wycieczki kajakowe można odbyć we własnym zakresie, ale też – co jest jednak bezpieczniejsze – można
skorzystać z wypraw zorganizowanych.

Park miejski
Park miejski w Gryficach to jeden z dwóch głównych parków w mieście, obok niego funkcjonuje tzw. park leśny. Jego teren obejmuje 26 ha.
Jest to typowy park miejski z drzewostanem mieszanym, w którym liczne są okazy pomnikowe. Drzewa rosną w dużym rozproszeniu, lecz charakterystyczne są także aleje drzewne utworzone wzdłuż dróżek. Najpopularniejszymi alejami są: lipowa, jesionowa oraz topolowa.
Atrakcją główną parku jest płynąca przez cały jego teren rzeka Rega. Utworzony został na niej wodospad, który pięknie komponuje się ze starą zabudową miasta. Na rzece znajduje się przystań kajakowa, która organizuje spływy kajakowe i wypożycza kajaki. Warto wspomnieć, iż Rega jest najpopularniejszą rzeką w całym regionie, na której organizowane są spływy kajakowe.
Kolejną atrakcją parku jest staw z wyspą. Nadają one wyjątkowy charakter temu miejscu. Staw wraz z rzeką to istny raj dla wędkarzy. Wody tu są wyjątkowo bogate w ryby, co jest doceniane wśród amatorów wędkowania - można ich spotkać tu przez cały rok.
Zaleca się także odwiedzić pobliskie wzniesienie nazywane Górą Straceń (32 m n.p.m.). Z jej wierzchołka można swobodnie podziwiać piękną panoramę miasta oraz okolic.
Park wyposażony jest w typową infrastrukturę ogrodową - zadbane alejki z ławeczkami i koszami, latarnie, klomby i rabaty z kwiatami oraz krzewami.
Najnowszą i cieszącą się ogromną popularnością atrakcją całego miasta jest tzw. ogród japoński. Aktualnie funkcjonuje jako oddzielny obiekt parkowy, lecz lokalizacyjnie można uznać, iż jest to fragment parku miejskiego (północna część parku). Został zaprojektowany na wzór klasycznych ogrodów japońskich, gdzie króluje harmonia i asymetria. Przez teren płynie strumyk, nad którym znajduje się kilka mostków. Wzrok przyciąga czerwona drewniana altana. Dorośli mogą odpocząć na ozdobnych ławeczkach, a dzieci wyszaleć się na placu zabaw.

Park zdrojowy
Dawny zespół uzdrowiskowy znajduje się po wschodniej stronie układu staromiejskiego, zaraz poza obwarowaniami miejskimi. We wschodniej części znajdują się zabudowania, zaś w zachodniej części odnajdziemy przylegający do domu zdrojowego park krajobrazowy. Dawny dom zdrojowy został założony na przełomie XIX i XX wieku jako zakład leczniczo-kąpielowy, wykorzystujące złoża borowinowe.
Park zdrojowy został założony na przestrzeni 1,4 ha. Główna część – znajdująca się najbliżej dawnego domu zdrojowego, posiada zachowaną strukturę z kolistym podjazdem, dalsza ma charakter krajobrazowy. Założenie znajduje się na stosunkowo płaskim terenie, nad linią brzegową pobliskiego jeziora. W 2000 roku ścieżki parku zostały wyłożone polbrukiem.
Na terenie dawnego parku zdrojowego odnajdziemy m.in. takie gatunki drzew jak lipa szerokolistna, klon zwyczajny, robinia akacjowa, topola kanadyjska, jarząb pospolity, wierzba biała, olcha czarna, wiąz szypułkowy, lipa holenderska, dąb szypułkowy, magnolia pośrednia i jesion wyniosły. Obwód niektórych drzew wynosi ponad 400 cm (np. wierzba biała), jest tu kilka okazów z obwodem pnia powyżej 300 cm (np. dąb szypułkowy) i kilka z obwodem powyżej 200 cm (np. olcha czarna).
Obecnie w dawnym domu zdrojowym mieści się dom pomocy społecznej, z dawnego parku zdrojowego korzystają pensjonariusze DPS. Dawny park zdrojowy został wpisany na wojewódzką listę zabytków w styczniu 2003 roku.

Park Żubra
Park miejski obecnie nazywany Parkiem Żubra powstał na początku XVIII wieku u podnóża złocienieckiego zamku i do 1945 r. nazywany był ogrodem zamkowym. Pierwotnie był prywatną własnością rodziny von Griesheim i był niedostępny dla mieszkańców Złocieńca. Nie brakowało tam wspaniałej i różnorodnej roślinności. Oprócz rodzimych gatunków drzew i krzewów dużo było w nim roślin egzotycznych. Wzdłuż alejek i ścieżek stały wielkie donice z zachwycającymi okazami roślin. Na okres zimowy donice były przenoszone do zamkowej oranżerii. Obecna nazwa parku pochodzi od jego pierwszego powojennego opiekuna, którym był Jan Żuber. Nowa nazwa "Park Żubra" na tyle mocno przyjęła się wśród mieszkańców miasta, że stała się oficjalną nazwą. Głównym i najciekawszym elementem parku jest, biegnąca po jego wschodniej stronie, Aleja Grabowa. Tworzą ją fantastycznie ukształtowane ręką ogrodników 83 graby, których korony splatają się ze sobą dając wrażenie zielonego tunelu. W centralnej części występuje wiele cennych drzew, w tym kilkusetletnie pomniki przyrody, m.in. graby, buki, dęby, lipy, cisy i kasztanowce. W 2009 roku park przeszedł renowację. Usunięto samosiejki, dokonano nowych nasadzeń, wyremontowano alejki i ustawiono tablice informacyjne. Rok później wytyczono ścieżkę przyrodniczo - dydaktyczną. Obecnie park jest ulubionym miejscem odpoczynku mieszkańców Złocieńca. Zagląda tu także wielu turystów, a dla uczniów miejscowych szkół w parku prowadzone są zajęcia edukacyjne z przyrody i ekologii.

Parsęta
Parsęta jest rzeką płynącą przez Równinę Białogardzką. Rzeka ma swoje źródło w Parsęcku na Pojezierzu Drawskim i płynie przez Białogard, Karlino i Kołobrzeg. W Kołobrzegu Parsęta wpływa do Bałtyku. Dorzecze rzeki zajmuje obszar 3151 km2. Głównym dopływem rzeki jest Radew, która ma ujście w Karlinie. W miejscowości Rościno na rzece utworzona jest elektrownia wodna oraz zapora spiętrzająca wodę. Elektrownie wodne znajdują się także w Storkowie i Pustkowie. Administratorem rzeki jest Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Szczecinie. Gospodarzem obwodu Parsęty jest Polski Związek Wędkarski (Okręg PZW w Koszalinie). Rzeka ma średnią klasę czystości wody, jednak z racji występowania w niej licznych gatunków ryb, takich jak troć, lipień czy pstrąg, rzeka stanowi dogodne miejsce do wędkowania. Corocznie odbywają się tu m.in. Otwarte Ogólnopolskie Zawody Spinningowe „Salmo Parsęty”, „Święto Troci i Łososia”. Rzeka cieszy się dużym powodzeniem wśród wędkarzy z regionu oraz całej Polski. Wartość przyrodniczą siedlisk doliny Parsęty dostrzeżono obejmując je ochroną obszaru sieci Natura 2000. W 1992 roku powołano Związek Miast i Gmin Dorzecza Parsęty, zrzeszający 23 gminy w dorzeczu rzeki i jego sąsiedztwie. Związek został powołany w celu podejmowania działań w zakresie ochrony wód, ziemi, powietrza i krajobrazu. W dorzeczu Parsęty czynnie działa stowarzyszenie Towarzystwo Miłośników Parsęty, które zajmuje się ochroną rzeki i występujących w niej ryb oraz walką z kłusownictwem. Na Parsęcie są korzystne warunki do organizowania spływów kajakowych. Niektóre fragmenty rzeki przypominają strumienie górskie. W większości dostępna jest dla kajakarzy amatorów, choć są tu też odcinki trudne, wymagające częstego przenoszenia kajaków.

Pałac
Pałac został wybudowany w 1751 roku, w latach 80-tych XX wieku przebudowany. Obecnie znajduje się w nim hotel. Otoczenie budynku tworzy zabytkowy park. Obiekt dostępny dla turystów.

Pałac i park dworski w Cieszynie
Park w stylu angielskim został założony w sąsiedztwie eklektycznego pałacu w drugiej połowie XIX wieku. Obecnie zachowany ogród liczy około 5,5 hektara. Miłośnicy przyrody odnajdą w nim okazy złotokapu, oliwnika srebrzystego, daglezji zielonej, cyprysików Lawsona, jodeł i świerków. W pałacu znajduje się ośrodek wypoczynkowy.

Pałac pod Globusem
Barokowy pałac przy pl. Orła Białego jest obecnie siedzibą Akademii Sztuki – wyższej uczelni artystycznej. Odbywają się w nim także wystawy, koncerty i inne wydarzenia kulturalne dostępne dla szerszej publiczności.
Pałac pod Globusem powstawał w latach 1724-1725. Zaprojektował go pochodzący z Langwedocji we Francji Piotr de Montarque. Jego współpracownikiem był Filip Gerlach, który był architektem i twórcą licznych kościołów w Poczdamie i Berlinie. Dekoracje wykonane zostały z kolei przez Johanna Georga Gluma (nadworny artysta królewski). Budowla wykonana została w stylu barokowym. Materiałami użytymi do jej stworzenia były kamień i cegła. Obecna forma nie jest jednak oryginalną konstrukcją, bowiem pochodzi z 1890 roku. Jest dziełem Franza Wichardsa.
Charakteryzuje się przede wszystkim ciekawym ryzalitem przedzielonym przez cztery pilastry, na którego zwieńczeniu znajduje się tympanon z umieszczonym na nim globusem (w szmaragdowym kolorze) opartym na dwóch lwach. Globus jest elementem wyraźnie wyróżniającym się z beżowej fasady. Właśnie od niego bierze się nazwa pałacu. Fasada zwraca na siebie uwagę także kamienną rustyką i licówką.
W pałacu swoją siedzibę miał Filip Otton von Grumbkow (Naczelny Prezydent Prowincji Pomorskiej). Pałac słynie przede wszystkim z tego, że przyszła tu na świat księżniczka Zofia Dorota Wirtemberska, która została carycą Rosji dzięki małżeństwu z carem Pawłem II (syn carycy Katarzyny II, także urodzonej w Szczecinie).
Budynek był niegdyś siedzibą Towarzystwa Ubezpieczeniowego "National". Obecnie znajduje się w nim Akademia Sztuki. Pod koniec 2014 roku w listopadzie ukończony został remont obejmujący m in. odświeżenie fasady, a także zrekonstruowanie sufitu ozdobnego w Galerii Rektorskiej. Całkowity koszt remont budynku wyniósł 19 mln, a jego wykończenie było możliwe m in. dzięki pozyskanym na ten cel środkom unijnym. Akademia Sztuki posiada dzięki nim rozbudowaną Mediatekę, salę teatralno-prezentacyjną, ogród zimowy z funkcją czytelni oraz pracownie plastyczne. Zakończenie remontu miało swoją publiczną celebrację, podczas której wystąpili m. in. uczniowie Akademii, prezentując swoje umiejętności w różnych formach artystycznych. Osoby będące wówczas na pokazie mogły wejść do środka, aby zobaczyć nowy wystrój Akademii. Plac Orła Białego to niezwykle reprezentacyjne miejsce, a spod gmachu uczelni nierzadko ruszają piesze wycieczki organizowane przez lokalnych przewodników.

Pałac Siemczyno
Zespół pałacowo-folwarczny w Siemczynie to urokliwe miejsce położone między Czaplinkiem a Złocieńcem, w centrum województwa zachodniopomorskiego, na Pojezierzu Drawskim. Sama wieś Siemczyno (wcześniej Heinrichsdorf oraz Henrykowo), położona nad Zatoką Henrykowską jeziora Drawsko, powstała w 1292 roku. W zabudowaniach folwarcznych zlokalizowany jest hotel i restauracja, a w barokowym pałacu, wybudowanym w latach 1722 – 1726, dwa muzea (Interaktywne Muzeum Baroku oraz Uniwersalium Rzemiosł Różnych). Będąc na miejscu, warto  wybrać się na spacer po wsi „Henrykowskim Szlakiem w Siemczynie”. Trasa szlaku przebiega przez zabytkowy park z aleją grabową oraz wieś Siemczyno i okolice. Poszczególne przystanki trasy są oznaczone tablicami. Informacje na poszczególnych tablicach opisują budynki i miejsca ze wskazaniem na ich historyczne funkcje. Na terenie folwarku znajduje się również Kuźnia Ceramiczna, gdzie prowadzone są warsztaty lepienia w glinie.
Gościom hotelowym oferujemy 29 klimatyzowanych pokoi w budynku głównym oraz 5 pokoi z aneksem kuchennym i osobnym wejściem. W ofercie restauracji znajdą Państwo tradycyjne dania kuchni polskiej.
Pałac Siemczyno to doskonała baza wypadowa na wycieczki rowerowe, podczas których można eksplorować piękno Pojezierza Drawskiego. Wzgórza, lasy, jeziora, rzeki, łąki oraz okoliczna fauna, zachęcają do aktywnego rowerowego wypoczynku, a coraz to lepsza infrastruktura ścieżek rowerowych zaprowadzi nas w zupełnie nowe miejsca.

Pensjonat Nad Jeziorem

Plac rekreacyjny przy ul. Konopnickiej
Laureat konkursu na Najlepszą Przestrzeń Publiczną Województwa Zachodniopomorskiego 2016. Charakterystycznym elementem tego miejsca jest fontanna w kształcie koła z 3 strażakami naturalnej wielkości odlanymi w brązie, nawiązującymi do wybuchu ropy naftowej w 1980 r. Znajduje się tu również plac zabaw dla dzieci w kształcie statku oraz zadaszone ławostoły.

Plac zabaw i miejsce odpoczynku w Brzeźniaku
Położone kilkadziesiąt metrów od głównej drogi. Dobre miejsce na przystanek na trasie.

Platforma widokowa

Platforma widokowa - Widuchowa
Z nowoczesnego tarasu widokowego można podziwiać piękno Doliny Dolnej Odry, w tym  rzadkie gatunki ptaków i roślin. Warto jednak odwiedzić to miejsce nie tylko ze względu na malowniczą panoramę ukazującej bogactwo miejscowej przyrody i piękno krajobrazu, ale też nietypową konstrukcję obiektu. Platforma została zbudowana z drewna i szybko stała się miejscem chętnie odwiedzanym przez turystów. Pierścień jest złożony z dwóch poziomów: dolna część to strefa wypoczynkowa z ławkami do siedzenia, natomiast górna to punkt widokowy, z której rozciąga się widok na dolinę Odry.
fot. zasoby ZPKWZ

Platforma widokowa w Kołobrzegu

Plaża dla psów

Plaża i teren rekreacyjny w Czarnogłowach
Plaża w Czarnogłowach wraz z zapleczem piknikowym pod postacią wiat i stołów. Jest też miejsce na ognisko.

Plaża miejska nad jeziorem Okra
Plaża miejska wraz z kąpieliskiem nad jeziorem Okra w Drawsku Pomorskim to najlepiej przygotowane miejsce do kąpieli w gminie Drawsko Pomorskie. Kąpielisko wyposażone jest w pomost z drabinkami zejściowymi i zjeżdżalnie dla dzieci. Na kąpielisku zostały wyznaczone strefy dla umiejących pływać, dla nieumiejących pływać oraz dla małych dzieci. W okresie wakacji nad bezpieczeństwem kąpiących się czuwają ratownicy WOPR (codziennie w godz. 10.00 – 18.00). Przed sezonem rokrocznie dno czyszczone jest przez płetwonurka a w sezonie regularnie wykonuje się badania stanu czystości wody. Piaszczysto-trawiasta plaża stwarza doskonałe warunki do odpoczynku i rekreacji. Funkcjonuje tutaj wiele atrakcji dodatkowych, m.in.: plac zabaw dla dzieci, boisko do plażowej piłki siatkowej i boisko do plażowej piłki nożnej. Ponadto przy plaży znajduje się slip do wodowania łodzi a w pobliżu restauracja i miejsce na ognisko. W sezonie letnim na plaży można wypożyczyć piłki do gry na przygotowanych boiskach. W niewielkiej odległości funkcjonuje wypożyczalnia sprzętu wodnego (kajaki, rowery wodne, łodzie wiosłowe). Cały teren plaży jest ogrodzony i bezpieczny. W pobliżu znajduje się duży parking.

Plaża miejska w Choszcznie
Goście i mieszkańcy Choszczna mają do dyspozycji powierzchnię ok. 1 ha, na której w okresie letnim mogą opalać się, kąpać, zażywać relaksu, grać w siatkówkę na jednym z dwóch boisk - wszystko to nad Jeziorem Klukom, praktycznie w środku miasta. Kąpielisko wyposażone jest również w wypożyczalnię sprzętu wodnego (kajaki, rowery wodne, łódki wiosłowe), przebieralnie i prysznice. Plaża jest monitorowana przez Sanepid Choszczno.

Plaża nad jeziorem Barlineckim
Kąpielisko codziennie strzeżone przez ratownika od 11:00 do 19:00 w sezonie kąpielowym, czyli 23/06-31/08. Obiekt plaży jest czynny do godz.19:00. Kąpielisko "Plaża Miejska" w Barlinku znajduje się przy ul. Sportowej 2, nad jeziorem Barlineckim.

Plaża nad jeziorem Brzeźniak
Plaża nad jeziorem Brzeźniak znajduje się na południe od miejscowości Brzeźniak. Stanowi doskonałe miejsce odpoczynku dla rowerzystów pokonujących trasę pojezierzy zachodnich. Dodatkową atrakcją są nasypy, będące pozostałością prowadzonych prac ziemnych związanych z budową (przed i w czasie II wojny światową) autostrady. Droga miała połączyć Berlin - stolicę III Rzeszy z Królewcem, przebiegając przez tzw. korytarz polski. Nasypy można zlokalizować zarówno na przebiegu trasy, przed wsią Brzeźniak, jak również między miejscowością a plażą.

Plaża nad jeziorem Kłokowskim
Plaża nad jeziorem Kłokowskim we wsi Kłokowo. Na plaży znajdują się wiaty ze stołami i ławkami, miejsce na ognisko oraz toaleta typu Toi-Toi.

Plaża nad przeciwpożarowym zbiornikiem retencyjnym „Połczyn-Zdrój”
Na południe od miasta, w wyniku podpiętrzenia rzeki Wogra, powstało jezioro „Połczyn-Zdrój”, będące zbiornikiem wielofunkcyjnym, którego głównym zadaniem jest ochrona przeciwpożarowa miasta Połczyn–Zdrój. Na jego południowym brzegu znajduje się plaża. Na wyposażenie składają się obiekty małej architektury, ławki, wiaty ze stołami, boisko do gry w siatkówkę plażową oraz przenośna toaleta typu TOI–TOI.

Plaża Pełczanka
Plaża miejska Pełczanka to idealne miejsce wypoczynkowo-rekreacyjne dla grupki znajomych czy rodzin z dziećmi. W skład obiektu wchodzi obiekt gastronomiczno-usługowy oraz wypożyczalnia nart wodnych. Przy plaży znajduje się również drewniany pomost.

Plaża w Bystrej
Piaszczysta plaża położona w miejscowości Bystra, na wschodnim brzegu jeziora Dąbie.

Plaża w Ińsku
Przystań oferuje miejsce wypoczynku dla wszystkich korzystających z uroków jeziora Ińsko jak i samego Ińska. W obiekcie znajduje się jadłodajnia, wypożyczalnia sprzętu wodnego.

Plaża w Lubczynie
Do dyspozycji plażowiczów wyznaczono strefę do rekreacji i sportu (siatkówka plażowa, korty, itd.). Ponadto znajdują się takie udogodnienia jak pomost, śmietniki, przebieralnie, natryski, darmowe toalety (otwarte w sezonie letnim).

Plaża wiejska nad jeziorem Kamienica
W miejscowości Dargocice nad jeziorem Kamienica znajduje się plaża wiejska, która stanowi doskonałe miejsce odpoczynku dla rowerzystów przemierzających Stary Kolejowy Szlak na odcinku Kołobrzeg - Gościno.

Plaża wiejska nad jeziorem Wapnickim
Plaża we wsi Wapnica nad jeziorem Wapnickim wyposażona jest w pomost, ławostoły oraz wiatę.

Poczta
Przy ul. Sprzymierzonych 2 odnajdziemy wzniesiony w 1883 roku budynek z czerwonej cegły. Narożnikowy obiekt został wybudowany na rzucie litery L o ściętym narożniku. Budowla jest dwukondygnacyjna i podpiwniczona. Całość zwieńczona jest dwuspadowym dachem. Piętra budynku wyodrębnione są gzymsem. Okna w najniższej kondygnacji zakończone są półokrągłym motywem, na piętrze natomiast łukiem odcinkowym. Południowa elewacja poczty jest siedmioosiowa, główne wejście do budynku znajduje się w pierwszej osi od zachodu. Wschodnia elewacja jest taka sama jak południowa. Po generalnym remoncie, który został przeprowadzony w 2002 roku zmieniono lokalizację głównego wejścia i przystosowano je do potrzeb osób niepełnosprawnych.
Całkowita kubatura budynku wynosi 6609 m sześciennych, powierzchnia użytkowa budynku to ponad 939 metrów kwadratowych. Obiekt do dziś wykorzystywany jest zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem – w budynku mieści się poczta. Budowla przy ul. Sprzymierzonych 2 została wpisana na wojewódzką listę zabytków w listopadzie 1993 roku.

Podziemne Trasy Szczecina
Szczecińskie Podziemne Trasy Turystyczne znajdują się przy ulicy Kolumba 2 (Dworzec PKP Szczecin Główny) w czasie remontu torowiska wejście od ulicy Owocowej, przez kładkę na Peron 1.
Podziemne Trasy Szczecina to galeria ponad 70 wystaw tematycznych ciekawie oświetlonych, udźwiękowionych i opisanych w trzech językach. Przegotowane są trzy trasy połączone ze sobą fizycznie i chronologicznie. Czerwona to rekonstrukcja życia w schronie do końca wojny,  historia bombardowań Szczecina i przekazania miasta Polakom, do tego plan zdjęciowy filmu „Wielka Ucieczka na północ” kręconego min. w tym schronie, a będącego kontynuacją słynnego wątku historycznego tzw. Wielkiej Ucieczki pilotów Raf przez Szczecin do Anglii. Niebieska Trasa to oryginalne przestrzenie będące do 1992 roku tajnym miejscem ćwiczeń formacji Obrony Cywilne PKP, tu poczujesz ducha historii Zimnej Wojny, usłyszysz nagrania propagandowe, zobaczysz ciekawy film edukacyjny. Ostania to skok w czasy PRL-u widziane przez pryzmat życia codziennego, jego radości i bolączki. Trasa żółta to Selfie z PRL-em, gdzie możesz zrobić śmieszne zdjęcia z historią w tle min. na podziemnej plaży, albo z misiem z kultowego filmu Stanisława Barei.
Całkowita powierzchnia to 3000 m2, na zwiedzenie wszystkich wystaw trzeba przeznaczyć średnio 1,5 h. Obiekt jest dwupoziomowy z 5 piętrową klatką, umieszczony na głębokości 21 m pod ziemią.
Bilet ulgowy przysługuje: uczniom, studentom, emerytom, rencistom, niepełnosprawnym, dzieciom od 6 lat oraz posiadaczom Szczecińskiej Karty Turystycznej.
Dzieci do 5 roku życia zwiedzają gratis.
W przypadku rezerwacji grupowych  (powyżej 10 osób) można zamówić przewodnika.
Samodzielne zwiedzanie nie wymaga rezerwacji, jest możliwe w godzinach otwarcia Podziemnych Tras Szczecina, ostanie bilety sprzedawane są 1h przed zamknięciem.
Jak trafić na zwiedzanie 6 kroków:
peron 1
szklana wiata - schodami na dół
stary tunel pasażerski - start do zwiedzania 3 połączonych tras

Polana piknikowa i pomost nad jeziorem Buślary
Niewielkie miejsce piknikowe z pomostem nad jeziorem Buślary znajduje się nieopodal przebiegu trasy Stary Kolejowy Szlak

Pole biwakowe "Złocieniec"

Pole Namiotowe "Marigold"
Pole Namiotowe Marigold powstało z myślą o tych, którzy cenią sobie wypoczynek na łonie natury z dala od wielkomiejskiego zgiełku. To takie miejsce pośrodku niczego. Otwarte jest dla wszystkich: dla turystów pieszych, rowerzystów, dla rodzin z dziećmi, ze zwierzętami lub bez, gości na pobyt krótkoterminowy lub długoterminowy. Miejsce znajdzie się dla każdego. Dla gości dostępne są dwie jurty oraz namiot wiking, pamiętajcie tylko żeby zabrać ze sobą wszystkie potrzebne rzeczy do spania w takich namiotach :) A na rano można zamówić pożywne śniadanie. Na miejscu dostępne są umywalnia, prysznic outdoorowy, miejsca ogniskowe, wiata, hamaki, miejsce do przygotowywania posiłków, lodówka, pralka, podstawowy sprzęt do naprawy rowerów. Położone jest w malowniczej wsi Mirowo, w gminie Moryń. Usytuowane pomiędzy trzema jeziorami – Mętno, Morzycko, Jeleńskie. Bliskie sąsiedztwo Karpat Moryńskich sprzyja wyprawom w nieznane. Miłośnicy ptaków odnajdą w Ostoi Cedyńskiej interesujące gatunki. Przebiegająca w odległości 2,5 kilometra rowerowa Trasa Pojezierzy Zachodnich sprzyja organizacji wycieczek rowerowych. Nocować można w swoich namiotach, kamperach, kampervanach, hamakach ale można też skorzystać z przygotowanej infrastruktury.

Pole namiotowe "Żabia Łąka"
Pole namiotowe Żabia Łąka
Pole z doskonałą lokalizacją na brzegiem rzeki Drawy, z dostępem do plaży przy bardzo czystej rzece. Cisza, spokój -  a blisko do centrum miasta i sklepów. Super wyposażona polowa kuchnia z ekspresem do kawy, w dodatku cały czas napełnionym kawą. Wyposażenie kuchenne: naczynia, sztućce, grill. Pełne zaplecze sanitarne – ubikacja i klimatyczny prysznic na świeżym powietrzu daje moc niezapomnianych wrażeń. Polowa strefa rozrywkowa - huśtawka, gra plenerowa "lotki". W altance mała biblioteczka z książkami o różnorodnej tematyce, gry planszowe, mapy oraz materiały promujące Pomorze Zachodnie.
Idealne miejsce dla rodzin, dzieciaków i grup znajomych. Spływ kajakowy można zacząć w rzece dokładnie koło swojego namiotu.
Wszędzie czysto, segregacja śmieci i fotowoltaika – można naładować telefon, rower, skorzystać z prądu oraz narzędzi by naprawić rower.
Kilka miejsc ogniskowych z drewnem do dyspozycji, dużo ław i miejsc do siedzenia.
Na polu oko można nacieszyć nie tylko widokiem na przepiękną rzekę, ale również na galerię obrazów, autorstwa Właściciela i zakupić nie jedno dzieło.

Pomnik budowy ścieżki rowerowej Siekierki - Trzcińsko-Zdrój

Pomnik Ch. F. Kocha w Moryniu
Doktor Christian Friedrich Koch był fundatorem i inicjatorem utworzenia w 1874 roku w Moryniu zakładu opiekuńczego. Przeznaczony był on dla dzieci i mieścił ich około 80. Głównie były to sieroty. Nazywano go Kindergluck, czyli Szczęście Dzieci. Uważany był za wzorowy zakład, podnosił znaczenie i rangę miasta. Pomnik fundatora ustawiono przed głównym budynkiem dawnego zakładu w 1903 roku. Przedstawia on ustawione na cokole popiersie dr. Kocha oraz rzeźby dwójki dzieci poniżej. Rzeźba jest autorstwa Heinricha Wefinga.

Pomnik Gimnastyków w Karlinie
Pomnik ma kształt głazu z tablicą z nazwiskami poległych w czasie I wojny światowej karlińskich gimnastyków.
Pomnik karlińskich Gimnastyków został wzniesiony w 1921 r. na cześć gimnastyków poległych w I wojnie światowej. W 2011 r. pomnik został odnowiony i ponownie odsłonięty w obecności mieszkańców, władz miasta oraz gości z Niemiec. Pomnik upamiętnia działania członków Karlińskiego Związku Gimnastycznego, który powstał prawdopodobnie w 1826 r. Podczas I wojny światowej 22 członków związku straciło życie. Musiało to być znaczące wydarzenie dla mieszkańców Karlina, skoro 3 lata po wojnie wystawili poległym pomnik. Wśród poległych byli zwykli ludzie, w tym: ślusarze, tapicerze, kupcy, krawiec oraz aptekarz. Karliński Klub Gimnastyków w okresie międzywojennym odnosił sukcesy i przynosił swemu miastu chlubę. W 1928 r. na Pomorskich Mistrzostwach w Szczecinie jego członkowie zdobyli pierwsze miejsce. Sukcesy zawodników czczone były poprzez uroczyste fety mieszkańców. Sportowcy ćwiczyli w parku miejskim, a później na placu ćwiczeń przy ulicy Kościuszki.

Pomnik Jana z Kolna
Jan z Kolna to barwna postać, wokół której powstało wiele legend. Jedna z nich głosi, że dotarł do Ameryki przed Kolumbem, jako wysłannik duńskiego króla Christiana I Oldenburga. Podobno wylądował na półwyspie Labrador, a także poszukiwał skarbów w okolicach dzisiejszego Bostonu, lecz niestety brak na to dowodów. Nie do końca jest też pewne czy żeglarz w ogóle istniał i czy pochodził z Polski. Wielu historyków uważa jednak, że istnienie postaci jest faktem niepodważalnym. Rzeźba poświęcona morskiemu żeglarzowi postawiona została w 1976 roku. Zaprojektował i wykonał ją Stanisław Lewiński. Rzeźba ma 230 cm wysokości. Materiał użyty do jej stworzenia to sztuczny kamień.

Pomnik Kolejarza
Autorem pomnika jest Ryszard Chachulski, który zaprojektował także pomnik Marynarza znajdującego się przy al. Fontann. Postać Kolejarza została odsłonięta w 1964 roku. Przedstawia ona człowieka, który przestawia zwrotnicę. Zdaje się on pracować ciężko, o czym świadczy jego dobrze wyrzeźbione ciało. Jest częściowo rozebrany co sugeruje, że wykonuje on swoje zadania w upalny dzień. Materiałem użytym do wykonania rzeźby jest sztuczny kamień. Jej wysokość razem z cokołem to ok. 3 m. Pomnik pasuje idealnie do miejsca i jest często pierwszym punktem, na który zwracają uwagę turyści po wyjściu z Dworca Głównego. Stojąc pod pomnikiem można podziwiać jego piękno, a zarazem prostotę, jednocześnie obserwując Odrę.

Pomnik komandora Stanisława Mieszkowskiego
O pomnik postarali się miejscowi działacze Ligi Morskiej i Rzecznej, organizując komitet, sprzedając cegiełki i zbierając złom niezbędny do wykonania odlewu figury pierwszego kapitana kołobrzeskiego portu. Rzeźbę wykonał Romuald Wiśniewski. Odsłonięcie odbyło się w roku 2007. Ponad dwumetrowa figura S. Mieszkowskiego ustawiona jest na granitowym cokole. Komandor w rozwianym płaszczu patrzy w morze, opierając nogę na słupku - portowym pachołku. Komandor Stanisław Mieszkowski zapisał się we wrześniu 1939 roku jako bohaterski żołnierz, walcząc w obronie Wybrzeża. Po wojnie S. Mieszkowski przywracał kołobrzeskiemu portowi funkcjonalność po zniszczeniach, następnie w Gdyni został komendantem Oficerskiej Szkoły Marynarki Wojennej a potem dowódcą floty. Zginął rozstrzelany jako szpieg po fikcyjnym procesie stalinowskim w roku 1952. Został pochowany w nieznanym miejscu. Siedem lat po odsłonięciu tego jedynego pomnika kmdr. Mieszkowskiego, szczątki bohatera odnaleziono i zidentyfikowano w 2014 roku w Kwaterze na Łączce na warszawskich Powązkach.

Pomnik Matki Polki
Pomnik Matki Polki autorstwa Czesława Wronki znajduje się w najbardziej na zachód wysuniętej miejscowości w Polsce - w Osinowie Dolnym. Nazywany jest również pomnikiem Matek Polek, ponieważ przedstawia dwie kamienne postacie symbolicznie oczekujące powrotu swoich synów z wojny. Monument został wzniesiony w 1974 roku, jednak w czasach, gdy budowano pobliskie przejście graniczne został zdemontowany i niszczał pozostawiony w pobliskich zaroślach. W 2004 roku powrócił na swoje miejsce odrestaurowany przez uczniów Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Szczecinie.Pomnik ten jest jednocześnie upamiętnieniem 1 Samodzielnej Brygady Moździerzy, która brała udział w likwidacji ostatniego niemieckiego przyczółka mostowego na wschodnim brzegu Odry 27 marca 1945 roku.

Pomnik Ofiar Faszyzmu i Bolszewizmu
Pomnik Ofiar Faszyzmu i Bolszewizmu to wysoki obelisk. U góry znajduje się orzeł. Na postumencie jest płaskorzeźba Matki Boskiej z Jezusem. U dołu zaś znajdują się tablice, na których wyryte są daty II wojny światowej oraz napis "Ofiarom faszyzmu" i "Ofiarom bolszewizmu". Od przodu zaś widnieje myśl C.K.Norwida "Ojczyzna to wielki zbiorowy obowiązek".

Pomnik Ofiar Grudnia 1970 r.
Jeden z najmłodszych, ale i najciekawszych pomników w Szczecinie. Upamiętnia protest społeczny na placu Solidarności w Szczecinie (Grudzień 1970), podczas którego zabito 16 osób i raniono ok. 100. W całej Polsce odbywały się wówczas strajki związane z podwyżkami cen za mięso i produkty spożywcze. Pomnik odsłonięty został w 2005 roku w 25. rocznicę powstania NSZZ "Solidarność" Przedstawia on postać anioła, pod którym umieszczone są specjalne inskrypcje, oraz tablica pamiątkowa z nazwiskami tragicznie zmarłych. Jego projektantem jest Czesław Dźwigaj. Na uwagę zasługuje fakt, że przed realizacją jego pomysłu, władze miasta chciały postawić w miejscu pomnika kilka innych rzeźb. Żaden projekt nie został jednak zrealizowany. Inna nazwa pomnika to "Anioł Wolności".

Pomnik Orła Białego
Pomnik Orła Białego w Białogardzie znajduje się w pięknym otoczeniu, na terenie Parku Orła Białego. Historia pomnika jet długa, sięga początku XIX w. Pomnik powstał, gdy ówczesny burmistrz Białogardu Carl Friedrich Mücke postanowił założyć park w Białogardzie. Wówczas w centralnej jego części umieszczono postument, który był podstawą pomnika Wilhelma I, stojącego na rynku. Ten granitowy postument zawierał wówczas tablice upamiętniające zasługi cesarza. Po II wojnie światowej tablice te zamieniono na marmurowe zawierające następującą treść: "Ku czci poległych żołnierzy w walce z najeźdźcą niemieckim o Polskę, wolność i lud". Postument zwieńczono płaską rzeźbą orła piastowskiego. W 1950 r. orzeł został usunięty, a na cokole umieszczono wysoką kolumnę, a na niej orła z rozpostartymi do lotu skrzydłami. Wówczas też usunięto umieszczone tam wcześniej marmurowe tablice. Zastąpiono je kamienną tarczą z dwoma mieczami. Pomnik był kilka razy odnawiany, ale przetrwał w tej formie do dziś. Wokół pomnika posadzono kwiaty i ułożono plac z kostki brukowej. Pomnik znajduje się w otoczeniu drzew i zieleni.

Pomnik Papieża Jana Pawła II
Pomnik Papieża Jana Pawła II w Pełczycach, znajduje się przy Parafii Narodzenia NMP, w pięknym punkcie widokowym, gdyż patrząc na pomnik, za plecami Papieża mamy piękny widok na jezioro Stawno.
Pomnik umieszczony jest na czarnym cokole, który dokoła obsadzony jest kwiatami. Sam pomnik przedstawia Papieża opartego na lasce pasterskiej i trzymającego prawą rękę na sercu.

Pomnik poległych i zaginionych żołnierzy I wojny światowej
Pomnik upamiętniający żołnierzy poległych i zaginionych w I wojnie światowej w Trzcińsko-Zdroju (niemieckie Bad Schönfliess) został ufundowany w 1921 roku. Zabiegali o niego kombatanci i mieszkańcy miasta. Pomnik chciano kilkakrotnie likwidować, jednak przetrwał on do dziś. W ostatnich latach został odrestaurowany. Ma on formę obelisku z wykutym krzyżem żelaznym. Na froncie znajduje się tablica, a na niej data 1914-1918. Odczytać możemy z niej napis: "Naszym ukochanym braciom, którzy ponieśli śmierć w światowej wojnie" oraz dwie kolumny nazwisk żołnierzy i daty ich śmierci. Dwie kolumny nazwisk rozdziela miecz zakończony sercem. Osoby, których nazwiska znajdziemy na tablicy, to m.in.: Paul Gollnick (24.12.1914), Franz Fredrich (09. 05.1914), Erich Zastrow (25.12.1914), Franz Schulz (10.7.1916), Fritz Gollnick (11.02.1915), Walter Gericke (26.11.1916), Max Glase (26.02.1915), Herman Katzke (30.07.1917), Emil Unrath (29.03.1915). Na dole tablicy pod wymienionymi poległymi znajduje się jeszcze napis o treści: "Wierni i wdzięczni! Męskie Stowarzyszenie Gimnastyczne „Naprzód” Trzcińsko Zdrój".

Pomnik poległych w I WŚ
Wielki głaz z wyrytymi inskrypcjami znajduje się przy drodze ukryty w roślinności.

Pomnik poświęcony Czechom
Pomnik upamiętnia ofiary wojny. Ma związek z niegdysiejszym ciężkim więzieniem wojennym (obecnie zakład karny). W latach 1939-1945 przetrzymywanych w nim jeńców chowano za murami. Duża część z nich była pochodzenia Czeskiego. Po wojnie, w roku 1948 ciała pochowanych tam obywateli Czechosłowacji zostały ekshumowane, a w miejscu cmentarza postawiono pomnik, będący podwyższeniem z namalowaną czeską flagą w orientacji poziomej. Na pomniku znajduje się napis „Bojownikom czechosłowackim poległym o wolność ludu z rąk faszystowsko – hitlerowskich. Przyjaźń polsko – czechosłowacka. 7 VIII 1948 r.” w językach polskim i czeskim.

Pomnik przyrody Krzywy Las
Krzywy Las to powierzchniowy pomnik przyrody. Na niespełna 2 ha rośnie ok 100 sosen o charakterystycznie wygiętych pniach. Teorii na temat powstania deformacji tych sosen jest wiele. Jedna z nich mówi o czołgach, które ponoć rozjechały młode drzewka. Te przymarzły do gruntu i po roztopach odżyły w takiej formie. Niektórzy próbują doszukać się działania sił pozaziemskich czy zakłóceń grawitacji. Bliższa prawdy jest teoria o specjalnym mechanicznym uszkodzeniu młodych drzew przez człowieka.
Drzewa zostały zasadzone w latach 30. XX wieku. Dzięki badaniom liczby słojów w sękach wiadomo, że gdy miały one ok. 7 lat, na wysokości ok. 20 cm od ziemi uszkodzono wierzchołek i boczne gałęzie. To spowodowało, że jedyna boczna gałąź przejęła rolę pnia. Naturalne dążenie do pionu sprawiło, iż ten "nowy" pień wygiął się łukowato w kierunku północnym pod kątem 90° i dalej rósł pionowo. Wygięcia mają od jednego do trzech metrów długości. Sosny są stosunkowo niskie jak na swój wiek, najwyższe nie przekraczają 15 m wysokości.
Takie drzewo mogło posłużyć do budowy mebli, łodzi, sań, beczek, a może nawet harf. Niestety geneza Krzywego Lasu raczej pozostanie zagadką. W żadnych leśniczych dokumentach nie natrafiono na informacje na ten temat, a leśniczy którzy sadzili te sosny już nie żyją.

Pomnik Solidarności
Pomnik Solidarności znajduje się na skwerze zielonym, pod drzewami. Pomnik to duży głaz, na którym umieszczono tablicę, a całość posadowiono na podstawie z kostki granitowej. Napis na tablicy głosi: "Mieszkańcy Białogardu za patriotyczną postawę uczestników strajku okupacyjnego w zakładach Unitra-Unitech. 14.12.1981 r." Pomnik odsłonięto w grudniu 2006 r. Na tablicy obok napisu znajdują się symboliczne trzy krzyże z kotwicą oraz napis SOLIDARNOŚĆ. Pomnik ten ma dla mieszkańców Białogardu historyczne znaczenie, ponieważ to właśnie tu, w zakładach elektronicznych Unitra-Unitech w dniu 14 grudnia 1981 r., rozpoczęła się ogólnopolska akcja protestacyjna przeciwko wprowadzeniu stanu wojennego. Wówczas przez kilkanaście godzin zakłady okupowało ponad 160 osób. Milicja rozbiła protest, a jego organizatorzy zostali w 1981 r. skazani na kilkuletnie więzienie.

Pomnik upamiętniający saperów
Pomnik upamiętniający saperów postawiono w miejscu, w którym od 14 do 20 kwietnia 1945 roku miała miejsce przeprawa przez Odrę organizowana przez: 1. Batalion Saperów 1. Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki oraz 8. Batalion Saperów 1. Brygady Saperów podczas marszu na Berlin.
Monument składa się z dwóch interesujących abstrakcyjnych kształtów, symbolizujących wybuchy pocisków w wodzie.

Pomnik Walk II Wojny Światowej w Gawrońcu
Pomnik Walk II Wojny Światowej

Pomnik Zaślubin (Pomnik Zaślubin Polski z Morzem) w Kołobrzegu
Od listopada 1963 roku, gdy w atmosferze podniosłej uroczystości państwowej odsłonięto ten modernistyczny monument autorstwa Wiktora Tołkina, pomnik stał się jednym z symboli miasta. Bardzo często pokazywany na pocztówkach, położony jest w takim miejscu przy plaży, które nie sposób ominąć, spacerując między latarnią morską w porcie a molo. Pomnik to artystyczne ujęcie wojskowo-politycznego sukcesu żołnierzy polskich, którzy po dziesięciodniowej, najkrwawszej bitwie ulicznej polskiej armii w czasie II wojny światowej, 18 marca 1945 wyparli z miasta Niemców i dotarli do Bałtyku. Nastąpiły symboliczne „Zaślubiny z Morzem”. Betonowa bryła przedstawia poczet flagowy złożony z żołnierzy i flagę zwisającą ku wodzie. Pod  "flagą" utworzyło się przejście w kierunku morza – symboliczne okno na świat, tam też umieszczono schody. Widoczna z bliska mozaika terakotowa tworzy obrazy bitewne. U podstawy postumentu ułożone są płyty granitowe z wyrytymi nazwami jednostek wojskowych biorących udział w bitwie o Kołobrzeg. W roku 2014 pomnik został gruntownie odrestaurowany, gdyż przez 50 lat dały mu się we znaki słona bryza w połączeniu z nietrwałością materiałów, z których go wykonano. Pracami remontowymi kierował syn zmarłego rok wcześniej autora - Andrzej Tołkin.

Pomorski Uniwersytet Medyczny
W miejscu, w którym dziś stoi rektorat Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego niegdyś znajdował się magazyn prowiantowy, który został wybudowany w XVIII wieku na miejscu dworu opata. Na początku XIX wieku obiekt wraz z pobliskimi budynkami został kupiony przez wojsko. W latach 1806 – 1813 budynki służyły Francuzom za lazaret. Po zakończeniu okupacji francuskiej budynki oddano zarządowi garnizonu.
Pod koniec XIX wieku podjęto decyzję o wyburzeniu magazynu i na początku XX wieku (dokładnie w 1902 roku) w jego miejscu wzniesiono budynek administracji miejskiej według projektu słynnego szczecińskiego architekta Wilhelma Meyera-Schwartau. Budynek jest trójskrzydłowy o nieregularnym kształcie, w południowej części znajduje się wysoka wieża. W obiekcie utworzono m.in. Miejską Kasę Oszczędności, Sąd Gospodarczy, Urząd Stanu Cywilnego i biura policji miejskiej.
Na elewacji zabytkowego budynku odnajdziemy płaskorzeźby przedstawiające ule – które miały sugerować interesantom, że urzędnicy pracują jak pszczoły w ulu. W środku odnajdziemy rzeźby przy filarach, oryginalną stolarkę drzwiową – potężne, ozdobne framugi, przy schodach znajdują się płaskorzeźby przedstawiające ślimaki – czy miał sugerować mozolne załatwianie spraw w urzędzie?
Budynek nie ucierpiał szczególnie podczas drugiej wojny światowej. Od marca 1948 roku budynek jest przeznaczony na cele edukacyjne – to wtedy utworzono w nim Akademię Lekarską, która później zamieniła się w Pomorską Akademię Medyczną, a dziś jest Pomorskim Uniwersytetem Medycznym. Obiekt został wpisany na wojewódzką listę zabytków w czerwcu 1990 roku.

Pomost nad jeziorem Morzycko
Mały pomost i dostęp do wody jeziora Morzycko w ustronnym, spokojnym miejscu.

Port lotniczy Szczecin-Goleniów
Port Lotniczy im. NZZS „Solidarność” znajduje się nieco ponad 30 km od centrum Szczecina, obsługuje zarówno loty krajowe, jak i zagraniczne. Działa przy nim terminal kolejowy.
Port Lotniczy Szczecin-Goleniów oferuje obecnie 9 rozkładowych połączeń lotniczych oraz loty czarterowe.
Obsługiwane połączenia stałe to:
Szczecin - Bergen
Szczecin - Dublin
Szczecin - Liverpool
Szczecin - Londyn Luton
Szczecin - Londyn Stansted
Szczecin - Oslo Gardermon
Szczecin - Oslo Torp
Szczecin - Stavanger
Szczecin - Warszawa
W terminalu lotniska znajdują się: restauracja, kawiarnia, sklepy spożywcze, drogeria i perfumeria, saloniki prasowe, kantor, kaplica, punkt informacji, sala konferencyjna, taras widokowy, kasa biletowa, poczta, punkt pierwszej pomocy, wypożyczalnia samochodów, bankomaty, pokój dla matki z dzieckiem, kącik zabaw dla dzieci, bezpłatne WI-FI. Terminal jest czynny całą dobę, lecz przeważająca większość punktów i usług jest dostępna w godzinach 04:00 – 24:00.
Lotnisko posiada 450 miejsc postojowych, zlokalizowanych na parkingach: zielonym i czerwonym.
Lotnisko jest przystosowane do potrzeb osób niepełnosprawnych, a obsługa zapewnia pomoc przy wylocie oraz przylocie. Trzeba dokonać w tym celu wcześniejszej rezerwacji telefonicznie (91) 4817400, (91) 4817503), osobiście lub za pomocą poczty e-mail: info@airport.com.pl.
Punkt Informacji Lotniskowej: +48 91 481 7400
szzmarketing@airport.com.pl
Sprzedaż biletów lotniczych i ofert turystycznych: +48 91 481 7505, +48 91 481 7625, biuropodrozy@airport.com.pl
Zaginiony bagaż: +48 91 481 7503

Pozostałości średniowiecznych fortyfikacji w Barlinku
W XIV wieku Barlinek posiadał system fortyfikacyjny, opasujący miasto siedmiometrowej wysokości murem, długości 1800 metrów. W skład umocnień wchodziły fosy, czatownie, baszty i furty oraz dwie położone naprzeciwlegle bramy: Młyńska (której pozostałością jest kamieniczka z wykuszową wieżyczką, znajdująca się przy ulicy Niepodległości 7) i Myśliborska (po której do dziś nie zachowały się żadne obiekty).
W XIX wieku większość systemu ufortyfikowań została rozebrana, zaś pozostała część uległa znacznym zniszczeniom w okresie II wojny światowej. Fragmenty, które przetrwały – o długości 400 metrów, znajdują się w największej części przy zbiegu ulic Górnej i Chmielnej - gdzie można zobaczyć ocalałe efektowne detale korony murów, pozostałości czatowni oraz Psią Furtę.
Dalsze pozostałości fortyfikacji można zobaczyć również przy ulicy Jeziornej. Dają one wyobrażenie o potędze średniowiecznych umocnień, chroniących miasto w czasach gdy było ono nadgranicznym grodem obronnym.

Półokrąg kamienny "Megalit"
Półokrąg kamienny "Megalit" został odsłonięty pod koniec maja 2000 roku, jako upamiętnienie przełomu tysiącleci. Pomysłodawcą był Eugeniusz Piecewicz, znany ze swojej aktywności społecznik i miłośnik historii Drawska Pomorskiego. Obiekt został uformowany z głazów narzutowych w formie, przypominającej starożytne megality. Pod jednym z nich umieszczono kapsułę czasu. W środku znajdują się publikacje, przedmioty i zdjęcia, dokumentujące życie ludzi z Drawska Pomorskiego na przełomie milenium. Na centralnym głazie widnieje tablica, z informacją iż celem "Megalitu" jest upamiętnienie przełomu tysiącleci.

Prom Bez Granic w Gozdowicach
Prom kursuje od 1 maja 2026 do końca sierpnia.
Aktualne informacje dotyczące kursowania promu proszę sprawdzać na stronie Gminy Mieszkowice
Przeprawa nawiązuje do czasów przedwojennych, gdy Gozdowice były jeszcze cenionym kurortem. Promowe przejście graniczne Gozdowice - Güstebieser Loose to pierwsze promowe przejście graniczne na Odrze w Polsce. Przed laty wieś została podzielona między Polskę i Niemcy, zlikwidowano wówczas połączenie promowe. Dopiero w 2007 r. obie części wsi udało się symbolicznie połączyć i zintegrować.
Prom Bez Granic w Gozdowicach to nowoczesny prom, przewożący nie tylko ludzi, lecz także samochody, rowery i motocykle. Rejsy promem mogą być doskonałą rozrywką dla rodzin z dziećmi.
Gmina Mieszkowice zaprasza do korzystania z promowego przejścia granicznego Gozdowice - Güstebieser Loose. Prom zabiera na pokład 6 samochodów osobowych o masie do 2,25 ton oraz 20 pasażerów.
Cennik:
rowerzysta 3 PLN /0,75 EUR
pieszy 3 PLN /0,75 EUR
motocykl 8 PLN /2 EUR
samochód 10 PLN /2,50 EUR
Aktualizacja: 4.05.2026

Prywatne Muzeum Etnograficzne Leśniczówka
"Leśniczówka" w miejscowości Piasek jest interesującym miejscem wypoczynku dla rodzin, grup zorganizowanych, rowerzystów oraz wędkarzy. Teren leśniczówki jest ogrodzony i zagospodarowany zielenią. Istnieje możliwość rozłożenia namiotu. Dodatkową atrakcją dla dzieci są zwierzęta, m.in.: świnki wietnamskie, pawie, papużki, króliki, koty. Atrakcję "Leśniczówki" stanowi prywatne muzeum etnograficzne z pokaźnym zbiorem starych eksponatów codziennego użytku. Dodatkowym atutem są walory przyrodnicze Cedyńskiego Parku Krajobrazowego.
Do dyspozycji gości w leśniczówce znajdują się pokoje z TV, łazienki z prysznicami. Na terenie leśniczówki znajduje się także kuchnia z wyposażeniem, grill, miejsce na ognisko, a także możliwość udostępnienia salonu myśliwskiego.

Przylądek Czterech Szkieletów
Przylądek tworzy pięć przystani kajakowych, zwanych zakątkami, położonych nad Zatoką Szkieletów. W każdym z nich zbudowano pomosty i wiaty. Dwa są dostępne tylko od strony wody, z pozostałych mogą korzystać także rowerzyści.

Przystań kajakowa "Wodnik"
Przystań kajakowa w Karlinie usytuowana jest nad rzeką Radwią, przy moście kolejowym. Nadaje to temu miejscu stylowy i urokliwy charakter. Karlińska przystań „ Wodnik” to obiekt pozwalający na kompleksowa obsługę ruchu turystycznego. Przystań wyposażona jest w pełen węzeł sanitarny, miejsce do biwakowania, 10 miejsc postojowych, 5 stanowisk dla karawaningu, dwa pomosty do cumowania kajaków oraz hangar na kajaki, 1.100 m 2 plaży piaszczystej oraz 2.500 m2 plaży trawiastej, nie licząc 150 m2 piaszczystych pobrzeży. Dzieci swoje zadowolenie znajdą na placu zabaw o powierzchni 320 m2, oraz boisku do siatkówki przy którym znajdują się trybuny z ławkami dla kibiców. Świetna alternatywa do biwakowania to teren do grillowania oraz 23 ławki parkowe.
Jest to doskonałe miejsce na krótki odpoczynek i regenerację sił podczas wycieczki rowerowej.

Przystań kajakowa w Białogardzie
Przystań kajakowa w Białogardzie to teren rekreacyjny ogólniedostępny z miejscem na bezpłatny nocleg pod namiotem lub w kamperze. Na miejscu znajduje się parking dla pojazdów, stojaki dla rowerów, wiaty piknikowe ze stołami i ławkami, miejsce na ognisko, miejsca biwakowania, pomost spacerowy, pomost pływający, toaleta publiczna oraz prysznic. Toaleta i prysznic w sezonie są otwarte 24 godziny na dobę.
Korzystanie z urządzeń zapewniających dostęp do energii elektrycznej i wody poprzez słupki zasilania jest nieodpłatne. W celu zapewnienia dostępu ze słupków zasilania w miejscach biwakowania należy skontaktować się z administratorem, który udostępnia żetony umożliwiające dostęp czyli Białogardzki Ośrodek Sportu i Rekreacji Sp. z o.o., ul. Moniuszki 49, 78-200 Białogard, tel. 94 357 99 00.
Oprócz tego przy zadaszonych wiatach znajdują się słupki z możliwością ładowania sprzętu elektonicznego poprzez indukcję (telefon) oraz poprzez wyjście USB.

Przystań kajakowa w Karlinie
Wiaty piknikowe, miejsce na ognisko oraz zejście do rzeki.

Przystanek Dzikowo
To piękne Miejsce Odpoczynku Rowerzystów powstało w Dzikowie Jest altana, są ławki i stoły, kosze na śmieci przeznaczone do segregacji odpadów, stojaki oraz - stacja napraw rowerów To miejsce na pewno przyda się szlaku i w rowerowych przygodach. Inwestycję Lider Pojezierza LGD wspierają #FunduszeUE dla Obszarów Wiejskich.

Przystanek Góralice
To piękne Miejsce Odpoczynku Rowerzystów powstało w Góralicach Jest altana, są ławki i stoły, kosze na śmieci przeznaczone do segregacji odpadów, stojaki oraz - stacja napraw rowerów To miejsce na pewno przyda się szlaku i w rowerowych przygodach. Inwestycję Lider Pojezierza LGD wspierają #FunduszeUE dla Obszarów Wiejskich.

Przystanek Pełczyce
To piękne Miejsce Odpoczynku Rowerzystów powstało przy Trasie Pojezierzy Zachodnich. Jest altana, są ławki i stoły, kosze na śmieci przeznaczone do segregacji odpadów, stojaki oraz - stacja napraw rowerów To miejsce na pewno przyda się szlaku i w rowerowych przygodach. Inwestycję Lider Pojezierza LGD wspierają #FunduszeUE dla Obszarów Wiejskich.

Przystanek rowerowy w Myśliborzu
To piękne Miejsce Odpoczynku Rowerzystów powstało w Myśliborzu. Jest altana, są ławki i stoły, kosze na śmieci przeznaczone do segregacji odpadów, stojaki oraz - stacja napraw rowerów To miejsce na pewno przyda się na szlaku i w rowerowych przygodach. Inwestycję Lider Pojezierza LGD wspierają #FunduszeUE dla Obszarów Wiejskich.

Przystanek Zamęcin
To piękne Miejsce Odpoczynku Rowerzystów powstało przy Trasie Pojezierzy Zachodnich na wysokości Zamęcina. Jest altana, są ławki i stoły, kosze na śmieci przeznaczone do segregacji odpadów, stojaki oraz - stacja napraw rowerów To miejsce na pewno przyda się szlaku i w rowerowych przygodach. Inwestycję Lider Pojezierza LGD wspierają #FunduszeUE dla Obszarów Wiejskich.

Punkt Informacji Turystycnej w Gartz
Informacja turystyczna mieści się w zabytkowym szachulcowym domu przy Stettiner Tor, objętym ochroną zabytków.
Średniowieczne miasto Gartz (Oder), z historycznymi budynkami i częściowo dobrze zachowanym murem miejskim, położone jest w Parku Narodowym Dolina Dolnej Odry, nad brzegiem Zachodniej Odry.
Usługi: wykaz miejsc noclegowych, pośrednictwo w rezerwacji pól kempingowych, możliwość zwiedzania miasta po wcześniejszym uzgodnieniu, informacje o ofercie kulturalnej i turystycznej.
Możliwości spędzania wolnego czasu: wycieczki rowerowe i piesze po parku narodowym, Tydzień Żurawia jesienią, dobrze przygotowane miejsca do cumowania łodzi sportowych, koncerty i wystawy oraz Muzeum Mieszczan-Rolników.

Punkt Informacji Turystycznej w Drawsku Pomorskim
Biuro it oferuje profesjonalną pomoc w zakresie informacji odnośnie bazy noclegowej i gastronomicznej, infrastruktury turystycznej, atrakcji turystycznych, szlaków rowerowych, konnych, pieszych i spacerowych, imprez kulturalnych i sportowych oraz wypożyczalni sprzętu turystycznego. Ponadto w informacji turystycznej można otrzymać nieodpłatne materiały promocyjne gminy jak i oferty gestorów branży turystycznej. Informacja prowadzi także sprzedaż map, przewodników turystycznych, publikacji o historii miasta i regionu oraz pamiątek i gadżetów. Turyści mogą skorzystać z komputera, a na terenie biura działa bezpłatny punkt dostępu do Internetu (WiFi). W biurze można uzyskać informacje w języku polskim, angielskim i niemieckim.

Punkt Informacji Turystycznej w Ińsku
W Punkcie Informacji Turystycznej można uzyskać informacje dotyczące oferty turystycznej i kulturalnej gminy i miasta Ińsko, powiatu stargardzkiego oraz okolicznych miejscowości. Można nabyć tutaj mapy, przewodniki oraz książki związane z regionem, a także można uzyskać pomoc w kontakcie z pilotem i przewodnikami turystycznymi.
Informacje udzielane są w języku polskim oraz angielskim.

Punkt Informacji Turystycznej w Karlinie
Punkt Informacji Turystycznej w Karlinie działa w strukturach Referatu Promocji i Rozwoju Gospodarczego Urzędu Miejskiego. Oprócz kompleksowych informacji na temat atrakcji Gminy Karlino i najbliższej okolicy, turysta może otrzymać w Centrum darmowe ulotki, mapy, foldery, przewodniki. Pracownicy Centrum informują również o okolicznych imprezach i wydarzeniach kulturalnych i sportowych. Poza tym można tu uzyskać informacje o bazie noclegowej i gastronomicznej okolic Karlina. Uzyskamy tu informacje o istniejących w regionie szlakach pieszych i ścieżkach rowerowych.
W sezonie letnim (01.06-31.08) dodatkowo działa punkt informacji na przystani kajakowej "Wodnik" (ul. Nadbrzeżna 1) , który jest czynny codziennie w godzinach od 10.00 do 18.00.
Informacje udzielane są w języku polskim i angielskim.

Punkt widokowy na Czarnowskim Wzgórzu

Punkt widokowy na przeprawę promową w Gozdowicach

Punkt widokowy na Rozlewiska Kostrzyneckie
Na punkt widokowy można dojść ścieżką wspinającą się od drogi wojewódzkiej.

Punkt widokowy nad jeziorem Drawsko
Punkt widokowy, znajdujący się nad naturalnym wzniesieniem, położony pośrodku drogi między Warniłęgiem a Urazem, jest wspaniałym miejscem do podziwiania malowniczej panoramy jeziora Drawsko.

Puszcza Barlinecka
Puszcza Barlinecka to obszar specjalnej ochrony ptaków, o łącznej powierzchni 26505,7 ha.
Puszcza obejmuje teren Puszczy Gorzowskiej na Równinie Gorzowskiej. Teren ten jest wyjątkowo bogaty w wody, obok jezior większych i mniejszych, podstawowymi formami są rzeki i liczne ich dopływy.
Lasy stanowią 80% terenu całej Puszczy Barlineckiej. W większej mierze są to lasy iglaste, głównie sosnowe, lecz spory swój udział mają również dąbry i buczyny. Na obszarze Puszczy odnaleźć można miejsca o charakterze łęgów i olsów.
Priorytetem w ochronie są ptaki, których ok. 20 gatunków znajduje się na liście z Dyrektywy Unii Europejskiej. Ponadto 5 gatunków ptaków tam bytujących zawartych jest w Polskiej Czerwonej Księdze.
Ptaki obserwowane na terenach Puszczy Barlineckiej to:
bąk
bocian czarny
kania ruda i czarna
bielik
derkacz
zimorodek
puchacz
dzięcioł czarny i średni
gąsiorek
wiele innych.
Niektóre z tych gatunków występują w zaskakująco dużym natężeniu jak na ogólne normy, często są to grupy stanowiące od 1 do 2% populacji gatunku całego kraju.
Dwoma głównymi punktami turystycznymi obszaru są miasta Barlinek i Strzelce Krajeńskie. Obok swoich podstawowych funkcji turystycznych jakimi są bazy hotelowo-gastronomiczne i szereg miejskich atrakcji, umożliwiają turystom odbywanie wędrówek licznymi szlakami przyrodniczymi.
W samym Barlinku jest 7 tras pieszych oraz kilka rowerowych. Miasto promowane jest jako Europejska Stolica Nordic Walking, gdyż istnieje aż 7 tras o różnym stopniu trudności przeznaczonych specjalnie dla miłośników tego sportu, o łącznej długości aż 50 km. W Strzelach sytuacja prezentuje się podobnie - wyznaczonych zostało 4 tras pieszych i kilka rowerowych.
Puszcza Barlinecka pokrywa się z kilkoma innymi formami ochrony przyrody, tj. rezerwaty przyrody. Dysponują one swoimi oddzielnymi planami ochronnymi i planami promocji terenu wśród turystów. Przez ich tereny wyznaczone są kolejne ścieżki i szklaki turystyczne, z trasami których warto się zapoznać.

Puszcza Goleniowska
Puszcza Goleniowska to obszar chroniony programem Natura 2000 o powierzchni 25039ha, położony na terenie ogromnego kompleksu leśnego pod tą samą nazwą.
Puszcza Goleniowska należąca do wspomnianego powyżej programu to tereny leśne, zmienione pod wpływem działalności człowieka jednak mimo tego prezentujące bardzo wysoką wartość przyrodniczą m.in. ze względu na dobrą kondycję drzewostanów. W lasach tej części Puszczy Goleniowskiej dominują sosny, jednak można również natrafić na pozostałości lasów liściastych (głównie bukowych i dębowych).
Głównym celem ochrony tego rejonu w ramach programu Natura 2000 są ostoje ptasie w których bytuje 36 gatunków ptaków z Załącznika I Dyrektywy Ptasiej oraz 17 gatunków z Polskiej Czerwonej Księgi. Na szczególną uwagę zasługują ostoje lęgowe bielika. Poza tym można tu spotkać kanię czarną i rudą oraz podróżniczka - wszystkie objęte są ścisłą ochroną gatunkową.

Ratusz
Historyczna, ale i obecna siedziba Rady Miasta, to drugi po bazylice pod względem wielkości i okazałości zabytek Kołobrzegu. Niewątpliwa ozdoba starówki, chętnie uwieczniana na zdjęciach i pocztówkach. Choć przypomina szkocki zamek obronny (i słusznie, gdyż architekt tam szukał inspiracji przed stworzeniem projektu), to nigdy nie pełnił funkcji militarnej. Nie jest tak stary, jakby można było oczekiwać w mieście z tysiącletnią historią. Budynek z czerwonej cegły został wybudowany w latach 1829-1832 w stylu neogotyckim według projektu znanego nie tylko Niemczech architekta Karla Frydricha Schinkla. Kołobrzeg potrzebował wtedy nowego ratusza, gdyż poprzedni spłonął w lipcu 1807 roku, ostrzelany przez oblegające miasto wojska napoleońskie. Ze zniszczonej XIV-wiecznej budowli pozostało jedynie część piwnic i północno-zachodni narożnik - od strony dzisiejszego starostwa powiatowego. Różnice między gotykiem a neogotykiem widać gołym okiem: nieco inne są cegły, okna i kamienne kolumny.
Z lotu ptaka budynek przypomina literę "C", otwartą od strony południowej. Od frontu, po schodach, znajduje się dziedziniec i główne drzwi oraz dwa wejścia do ratuszowych skrzydeł. W środku góruje wieża zegarowa z herbem miasta i godłem Polski. Z ratusza rozbrzmiewa hejnał miasta. Można go usłyszeć w godzinach 9.00, 15.00 i 18.00. W 2014 roku w podziemiach otwarto muzeum miasta "Patria Colbergiensis", oparte na prywatnych zbiorach zakochanego w mieście Roberta Maziarza. Eksponaty zdobywał od lat na aukcjach na całym świecie w sobie tylko znany sposób, aż powstał zbiór, który już nie mieści się w jego domu. Postanowił na własny koszt zorganizować muzeum i podzielić się swoją pasją z innymi. Muzeum sąsiaduje z restauracją muzyczną "Adabar", która od lat zajmuje pięknie sklepione piwnice, starsze niż sam budynek, bo będące pozostałością starego ratusza.  W ratuszu ma siedzibę Biuro Rady Miejskiej, Urząd Stanu Cywilnego, Galeria Sztuki Współczesnej, niektóre wydziały Urzędu Miasta i Informacja Turystyczna. W zabytkowej sali koncertowej  odbywają się podniosłe uroczystości.
Zabytkowy budynek zajmuje centralne miejsce placu, otoczonego przez kamieniczki tak zwanej nowej starówki, ze sklepami i lokalami gastronomicznymi. Przed ratuszem okolicznościowe monety wybija mincerz, od 2015 jest tu też pręgierz, ale tylko jako atrakcja dla turystów.
W przeszłości prawdziwy pręgierz znajdował się na tyłach ratusza. Turysta ma powód by tam podejść ze względu na postać Jakuba Adebara, o której do dziś krążą legendy. Zanim się rozpocznie opowieść o tym młodzieńcu, należy się rozejrzeć, czy w pobliżu nie ma nieletnich osób, gdyż przeplatają się tu drastyczne wątki polityczne, sensacyjne i miłosne z pierwszej połowy XVI wieku.
Rok 1524 upłynął w Kołobrzegu pod znakiem buntu cechów przeciwko zdominowanej przez patrycjuszy Radzie Miasta. We wrześniu na czele protestujących stanął Jakub Adebar i nie przeszkadzało nikomu to, że sam był patrycjuszem i radnym. Jakub był synem burmistrza i w przyszłości liczył na odziedziczenie tego stanowiska, ale do tego czasu chciał załatwić rodzinną, pokoleniową wręcz zadrę z dominującymi w Radzie Schlieffenami. Doprowadził więc do rewolty i wymusił osłabienie Rady Miasta w taki sposób, że 48 przedstawicieli cechów utworzyło jakby drugą izbę, która również miała prawo wypowiadać się w sprawach dotyczących Kołobrzegu. Patrycjusze stracili monopol na władzę, od tego czasu liczyły się wyniki głosowania w obu radach. Walka o wpływy nie zakończyła się na tym. Jakub wszedł w porozumienie z biskupem kamieńskim Erazmem von Manteufflem i zaczął reprezentować jego interesy. Obóz przeciwny uznał to za zdradę stanu. W efekcie doprowadzono do aresztowania ambitnego lokalnego polityka, a pomiędzy Bożym Narodzeniem a Nowym Rokiem ścięto mu głowę... Dramat tych wydarzeń mogą nieco osłodzić przekazy, według których Jakub miał życie krótkie, ale za to barwne. Zajmowały go ponoć nie tylko interesy i polityka, ale i nieujarzmione ciągotki ku kobietom. I to jego wyczyny jako amanta, którego urok działał na panny i mężatki, miały być prawdziwą przyczyną aresztowania i stracenia młodego Adebara. Jak było naprawdę?
Jedna z kolumn ratusza, ta przy której znajdował się pręgierz miejski, nazywana jest "kolumną Adebara", ponieważ wyrzeźbiono w niej maszkarona - twarz legendarnego przywódcy buntu mieszczan i ówczesnego Casanowy. Warto ją odszukać, pochylić się, aby od spodu dojrzeć wyryte w kamiennej głowicy kolumny oczy, nos i usta. Stęsknieni za szczęściem w miłości głaszczą to oblicze i marzą. Jedno jest pewne: kolumna z wyrytą twarzą Adebara ocalała z pożogi wojny napoleońskiej i gdy cały ratusz spłonął, to ta jego część ocalała. Ocalała też legenda...

Ratusz Czerwony
Ratusz Nowy, zwany inaczej Ratuszem Czerwonym, powstał w 1879 r. Swoją konstrukcją nawiązuje do stylu gotyckiego. Obecnie pełni rolę siedziby dla wielu urzędów, m.in. Urzędu Morskiego.
Ratusz Nowy zwany także Ratuszem Czerwonym został wzniesiony w latach 1875 – 1879 według projektu szczecińskiego radcy Konrada Kruhla. Obiekt nawiązuje do stylu gotyckiego. Budowla została wzniesiona na skarpie, na planie prostokąta. Przy narożnikach i w centralnej części po stronie pl. Batorego znajdują się ryzality. Od wschodniej strony znajduje się taras i dwubiegowe schody – całość miała podkreślić funkcje reprezentatywne budowli.
Wejście od zachodu ozdobione jest arkadowym portykiem i rzeźbami na filarach, które symbolizują „Przemysł”, „Rolnictwo”, „Żeglarstwo” i „Wiedzę”. Obiekt jest zdobiony także balkonami i wieżyczkami. Wewnątrz obiektu odnajdziemy sklepienie krzyżowo-żebrowe. W budynku odnajdziemy także herb Szczecina z 1660 roku, który do Czerwonego Ratusza został przeniesiony ze starego ratusza. Budynek był siedzibą zarządu miasta do 1945 roku.
Dziś w budynku Czerwonego Ratusza mieszczą się m.in. Urząd Morski, Polska Izba Handlu Zagranicznego, Rada Morska przy Sądzie Wojewódzkim, Biuro Projektowe Budownictwa Morskiego, Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej.
Budynek ratusza został wpisany na wojewódzką listę zabytków w czerwcu 1993 roku.

Reduta Bagienna (Fort Morast)
Reduta została wzniesiona w latach 1770-1774, w czasie rozbudowy twierdzy po doświadczeniach wojny siedmioletniej. Ówczesne oblężenia, a były to lata 1758 - 1761 i zdobycie miasta przez Rosjan dały impuls do ufortyfikowania północnych przedmieść Kołobrzegu. To teraz nam się wydaje, że Kołobrzeg zawsze leżał bezpośrednio nad morzem. Wówczas jeszcze pomiędzy średniowiecznym miastem a portem istniały podmokłe puste przestrzenie, po których w czasie wojny hulały wojska nieprzyjacielskie. Z lotu ptaka widać pięcioramienny obrys Reduty Bagiennej. Jeszcze w 1945 roku Niemcy umocnili się tu i podczas bitwy o miasto przez trzy dni blokowali przesuwanie się wojsk polskich. Obecnie działa w niej tawerna - sezonowy lokal gastronomiczno-rozrywkowy. Od strony miasta widoczna jest ceglana ściana z otworami strzelniczymi, wejściem bocznym oraz bramą główną. Przez ową bramę wchodzi się na obszerny dziedziniec, na którym mieszczą się stoły biesiadne pod parasolami i scena. Wał ziemny od środka jest widownią z rzędami ławek. Na miejscu wędzone i smażone są ryby, działa rożen. Położenie reduty z dala od zabudowań mieszkalnych pozwala na organizowanie letniej rozrywki także po godzinie 22.00, bez narażania się na zarzut zakłócania ciszy nocnej. Po lewej stronie od wejścia znajduje się główny budynek fortu, wykorzystywany jako restauracja. Na terenie redurty są w sumie trzy obiekty murowane. Całość obwałowana jest ziemią na wysokość murów, tworząc zamknięty pięciobok. Kiedyś reduta była otoczona wodą, a do bramy prowadził most zwodzony. Dla wygody odwiedzających zasypano część fosy od strony wyspy, a jedynymi śladami po moście są żelazne bloczki nad wejściem, po których dawniej przesuwały się wciągane lub zwalniane łańcuchy. Osobną ciekawostką jest brama, która po latach nieobecności na swoim miejscu, wróciła tu w roku 2013 po gruntownej konserwacji. Oryginalne są dębowe klepki od zewnątrz oraz metalowe okucia. Wymieniono natomiast zbutwiałe klepki od wewnątrz fortu oraz 200 żelaznych szpilek, gdyż stare były mocno skorodowane. Dwuskrzydłowa brama waży 600 kilogramów.

Reduta Solna
Redutę Solną wybudowano zbyt późno, aby zdążyła odegrać przypisaną jej rolę osłaniania portu od zachodu. Nie było jej jeszcze ani podczas wojny siedmioletniej, ani napoleońskiej, a już w II wojnie światowej nie miała znaczenia militarnego - Niemcy obsadzili ją jedynie volkssturmem, czyli pośpiesznie przeszkoloną młodzieżą i osobami starszymi i nie było problemu z jej zdobyciem przez wojska 6. Dywizji Piechoty. Plusem takiej sytuacji jest to, że reduta przetrwała do naszych czasów w dobrym stanie. Dotyczy to zarówno obu budynków, jak i wału ziemnego oraz fosy. Reduta zawdzięcza swoją nazwę mostowi solnemu, prowadzącemu do warzelni soli, której to przeprawy miała bronić. Została wybudowana w latach 1832 - 1836, kiedy to wyciągnąwszy wnioski z wojny 1807 roku, umacniano te punkty miasta, które okazały swoją słabość w konfrontacji ze współczesną techniką wojskową. Tutaj zdarzyło się tak, że istniejący przyczółek przy moście solnym Francuzi wzięli z marszu.
Wnętrze jest bardzo ciekawe ze względu na zastosowane sklepienie kolebkowe, które pozwoliło uzyskać salę o dużej powierzchni bez stawiania filarów. Budynek ten ma kształt dwóch stykających się kół o różnej wielkości. Dziesięć metrów dalej, w mniejszym ceglanym pomieszczeniu wbudowanym w wał ziemny, prawdopodobnie dawnej prochowni, od 2014 roku mieści się urządzona przez "Wanię" wystawa znalezisk, które łączy temat wojny napoleońskiej. Wokół Reduty Solnej można pływać kajakiem.

rejsy statkiem Szczecin - Nowe Warpno - Świnoujście
Statki cumują w Szczecinie przy nabrzeżu ulicy Jana z Kolna 7. Naprzeciwko Restauracji Porto Grandę.
Więcej informacji po 24.06 na stronie www.statek.pl
Rejscy w każdą sobotę i niedzielę od 28.06 do 24.08.2025.
Dodatkowa opłata za rower 10 PLN.

Restauracja Palupe

Rezerwat Jezioro Czarnówek
Rezerwat przyrody „Jezioro Czarnówek” znajduje się w gminie Złocieniec. Utworzono go w 1974 roku w celu ochrony śródleśnego, niewielkiego jeziora z występującymi tu roślinami reliktowymi. Jezioro Czarnówek to tzw. jezioro lobeliowe, które charakteryzuje się bardzo czystą wodą i występowaniem rzadkiej rośliny lobelii jeziornej. W tego typu jeziorach lobelia występuje zazwyczaj z innymi rzadkimi gatunkami roślin. Nie inaczej jest też w rezerwacie jezioro Czarnówek, gdzie obok lobelii spotkamy poryblina jeziornego, brzeżycę jednokwiatową, wywłócznika skrętoległego i sit drobny. Rezerwat, jest niewielki i posiada powierzchnię 11,88 ha. Jezioro choć małe, ale jest zbiornikiem głębokim i posiada maksymalną głębokość 9,5 m. Cechą charakterystyczną jeziora jest bardzo kwaśny odczyn wody, który wynosi 4,5 pH. Piaszczyste dno, brak szerokiej strefy szuwarów i kwaśna woda sprawiają, że jest zaliczane do grupy jezior oligotroficznych, czyli ubogich w składniki pokarmowe. Rezerwat położony jest z dala od siedzib ludzkich, ale dostęp do niego jest dogodny.

Rezerwat nad jeziorem Morzysław Mały
Rezerwat przyrody "Torfowisko nad Jeziorem Morzysław Mały" znajduje się w gminie Złocieniec. Utworzono go w 1965 roku w celu ochrony torfowiska węglanowego i przejściowego ze stanowiskami roślin reliktowych. Rezerwat posiada powierzchnię 7,57 ha i obejmuje niewielkie jezioro Morzysław Mały wraz z przyległym do niego torfowiskiem. W rezerwacie najcenniejsze są zbiorowiska roślinne. Stwierdzono tu występowanie aż 112 gatunków roślin naczyniowych, 48 gatunków mchów i 4 gatunków porostów. Cenne są zbiorowiska roślin wodnych i bagiennych, a najbardziej interesujące jest mechowisko z turzycą strunową. W wodach jeziora występują: rdestnica pływająca, grzybienie północne i żabiściek pływający. Na przyległych do jeziora torfowiskach przeważają mszary i torfowiska mszysto-turzycowe. Torfowisko w rezerwacie porasta las, tzw. bór bagienny. Najciekawszymi roślinami obserwowanymi w rezerwacie są rośliny reliktowe, w tym objęte ścisłą ochroną gatunkową: rosiczka okrągłolistna, bagno zwyczajne, grzybienie północne, storczyki: plamisty, krwisty i Traunsteinera.

Rezerwat Przyrody "Wrzosowiska Cedyńskie im. inż. Wiesława Czyżewskiego"
Celem ochrony w rezerwacie jest zachowanie wzgórz pokrytych wrzosowiskami oraz stanowisk roślinności kserotermicznej. Z punktu widokowego umiejscowionego na wzgórzy rozpościera sie widok na rozległe wrzosowisko oraz dolinę Dolnej Odry.

Rowerowy Sprzedaż Serwis Części Sebastian Rosik

Ruiny dworu w Kłodzinie
Pierwsza historyczna wzmianka o wsi pochodzi z 1314 roku. Była wówczas lennem von Bersterbeków. W XVI wieku była własnością von Flemmingów. W XIX wieku Kłodzino nabyli Wendelerowie, a w 1892 roku Schultze. Przedstawiciel tej ostatniej rodziny zbudował istniejący do dzisiaj dwór. Do 1945 roku majątek jeszcze dwukrotnie zmienił właściciela. Najpierw był nim Herbert Schroeder, a później Herman Witte. Po wojnie folwarkiem zarządzały Państwowe Gospodarstwa Rolne, które doprowadziły do zaniedbania dworu i parku.
Parterowy dwór z użytkowym poddaszem został zbudowany na planie prostokąta. Przed front budynku wysunięto ganek wejściowy. W dwuspadowym dachu z naczółkami umieszczono pionowe okienka doświetlające poddasze - lukarny. Dwór jest nieużytkowany, w związku z czym popada w coraz większą ruinę. Nieopodal rozciągają się budynki folwarczne i pozostałości parku. Całość kompleksu jest dostępna, jednak ze względu na bezpieczeństwo warto poprzestać na zwiedzaniu budynków z zewnątrz.

Ruiny kościoła w Pargowie
Ruiny kościoła w Pargowie to pozostałość po pięknej XIV-wiecznej świątyni, która nie przetrwała do czasów współczesnych. Kościół wybudowany został na planie prostokąta. Była to świątynia salowa, murowana z kwadr granitowych. W późniejszym czasie od strony północnej dobudowana została do niej zakrystia. Do dziś zachowały się wyłącznie ściany kościoła, w których widoczne są otwory okienne i portale.  Dwa do dziś widoczne portale znajdują się od strony północnej i południowej. Od zachodu zaś w fasadę kościoła wkomponowany został pomnik nagrobny z piaskowca w formie portyku arkadowego. Jest to najciekawszy i najcenniejszy element tej budowli. Znajdowała się tam niegdyś tablica, po której dziś zostało już puste miejsce, a nad nią, co obserwować możemy do dziś – widniał i widnieje herb rodziny von Blumennthal. Świątynia funkcjonowała do roku 1945, a po II wojnie światowej zaczęła stopniowo popadać w ruinę. Urokliwe pozostałości po kościele otoczone są wybrakowanym, niewysokim kamiennym murem, porośniętym gdzieniegdzie bluszczem.
Na terenie przykościelnym znajdował się niegdyś cmentarz. Cmentarz ten powstał prawdopodobnie w I połowie XIX wieku. Znajdują się tutaj fragmenty płyt nagrobnych, elementy, na których niegdyś umieszczano żeliwne krzyże, a także dwa dość dobrze zachowane, choć obficie porośnięte bluszczem obramowania po grobowcach. Cały obszar porośnięty jest gęsto dziką roślinnością, spod której wyłaniają się relikty przeszłości. Ciekawie zdobione elementy nagrobne przyciągają uwagę odwiedzających te okolice.
Znajduje się tutaj także sporo dostojnych i wiekowych drzew.

Ruiny młyna wodnego

Ruiny młyna wodnego
W głębokiej dolinie otoczone źródliskami znajdują się malownicze ruiny młyna nad rzeką Brzeźnicka Węgorza. Oprócz młyna, widoczne są również ruiny zabudowań mieszkalnych i gospodarczych oraz pozostałości infrastruktury hydrologicznej. Piękne miejsce, ale trudno dostępne. Przygotuj się na dużo błota i komarów więc lepiej odwiedzić w zimie. Wtedy też więcej widać.

Ruiny pałacu w Dobropolu
Pierwsze wzmianki o wsi pochodzą z 1338 roku. W XVI wieku Dobropole należały do rodu von Sydow. Rodzina miała w swych rękach wieś do 1815 roku. W 1828 roku należała ona do von Rütsa, a w 1858 roku do von Senfft-Pilsacha. W drugiej połowie XIX wieku majątek wrócił do rodziny von Sydow – przejął go Carl Friedrich von Sydow. To właśnie za czasów rodziny von Sydow we wsi wzniesiono barokowy kościół z 1766 roku, pałac z 1760-1770 i obszerny park krajobrazowy.
Pałac został wybudowano w stylu barokowym. Budynek ulokowano po wschodniej części majątku, od wschodu do budowli przylegał park, który wytyczony był do linii brzegowej jeziora. Budynek był przeznaczony na mieszkanie dla zarządcy dóbr majątku należącego do rodziny von Sydowów ze Stołecznej. Pałac był dwukondygnacyjny, wybudowany z czerwonej cegły. Architekt, który zaprojektował pałac jest nieznany. Obecnie obiekt jest w stanie postępującej ruiny. Częściowo zachowały się ściany frontowe budowli, brakuje stolarki okiennej i drzwiowej. Obiekt jest dostępny z zewnątrz, wchodzenie do pałacu może być niebezpieczne. Dziś pałac należy do prywatnego właściciela. Obiekt został wpisany na listę zabytków w październiku 1956 roku.
Do pałacu od strony wschodniej przylega założony na planie elipsy park krajobrazowy, który w XVIII wieku został przekształcony w park w stylu angielskim. Na terenie ogrodu odnajdziemy bogaty drzewostan złożony m.in. kasztanów, lip i klonów.

Ruiny pałacu w Łoźnicy
Pałac w stylu neobarokowym. Budynek dwukondygnacyjny, założony na rzucie prostokąta. Budynek jest pokryty dachem mansardowym. Dwór został zbudowany w XVIII wieku. W XIX wieku budynek został przebudowany. Na przełomie XIX i XX wieku dobudowane zostało parterowe skrzydło zachodnie. Po II wojnie światowej pałac pełnił funkcje mieszkalno-biurowe Państwowego Gospodarstwa Rolnego. W latach 80-tych budynek został wyremontowany. Obecnie pałac jest w bardzo złym stanie i popada w ruinę. Obiekt jest dostępny z zewnątrz. W pobliżu pałacu znajduje się kościół ryglowy z 1772 roku. Przy dworze rozpościera się park dworski z XVIII wieku.

Rynek Białogardzie

Rzeka Kokna
Kokna jest prawobrzeżnym dopływem Drawy o długość 24 km. Źródła rzeki znajdują się w okolicach wsi Gawroniec, na terenie Drawskiego Parku Krajobrazowego. Rzeka płynie na południe, mija miejscowość Ostrowice, a następnie przepływa przez jeziora: Ostrowiec i Dołgie. Kilka kilometrów za jeziorem Dołgie do Kokny uchodzi rzeka Rakoń, która zasila ją w wodę. Kokna wpada do Drawy w połowie drogi pomiędzy wsią Darskowo a wsią Dalewo. W górnym odcinku rzeka płynie wśród pól uprawnych i łąk. Natomiast poniżej zespołu jezior, Kokna płynie przez tereny leśne, często podmokłe i niedostępne. Tereny nad Kokną są cenne przyrodniczo. Spotkamy tu wiele gatunków ptaków, szczególnie wodno - błotnych (perkoz, łabędź, czapla, żuraw) oraz roślin chronionych (wawrzynek wilczełyko, paprotka zwyczajna). Na brzegach rzeki znajdziemy ślady bytowania bobrów, a ponad lasem czasami uda się dostrzec bielika. Woda w rzece jest czysta, dno przeważnie żwirowe i piaszczyste. Na odcinku od jeziora Ostrowiec do ujścia, rzeką prowadzi szlak kajakowy o długości 12,5 km. Szlak jest ciekawy, jednak miejscami uciążliwy z uwagi na niewielką głębokość rzeki oraz bujnie porastające koryto rzeki krzewy. Na jego przebycie doświadczonemu kajakarzowi wystarczy jeden dzień. Po prawej stronie ujścia Kokny, już na Drawie, znajduje się urokliwe pole biwakowe Czubajka. Kokna jest także dostępna dla wędkarzy. Spotkamy tu miętusa, płoć, ukleję, leszcza, lina, okonia, szczupaka i jeszcze kilka innych rzadziej spotykanych gatunków. Jednak z uwagi na utrudniony dostęp do rzeki, Kokna nie jest popularnym miejscem wędkowania.

Rzeka Mołstowa
Mołstowa jest jedną z rzek przymorza. Jej długość, w zależności od opracowania, wynosi od 48 do 57 km, a jej dorzecze rozciąga się na obszarze dochodzącym do 377 km2. W górnym biegu płynie przez tereny bezludne, leśne, wchodzące w skład Puszczy Popielewskiej. Ma wtedy charakter rzeki górskiej, jej nurt jest rwący, a koryto mocno meandruje. Natomiast w dolnym odcinku jest już spokojniejsza, tereny wokół stają się bardziej zaludnione, pokryte polami uprawnymi i łąkami. Otoczenie rzeki, w postaci wielu starych drzew (m.in. jesionów i olch) i ich pochylonych nad wodą konarów, stanowią malownicze krajobrazy, szczególnie ciekawe dla miłośników obcowania z przyrodą.
Wody Mołstowej bogate są w ryby. Występują tu przede wszystkim takie gatunki, jak jelec i kiełb krótkowąsy, a poza tym także pstrąg, lin, ciernik, troć czy lipień. Z tego powodu jest świetnym miejscem dla amatorów wędkarstwa. Jednak na rzece obowiązuje zakaz spinningowania od końca sierpnia do 1 stycznia, a od 1 listopada do 30 kwietnia także zakaz brodzenia. Rzeka otoczona jest lasami i szuwarami, które stanowią strefę życia i żerowania licznego ptactwa wodnego i błotnego, np. kaczek, czapli, żurawi.
Na rzece istnieje możliwość organizacji spływów kajakowych. Jednak z powodu licznych zakoli i dużej liczby powalonych do koryta drzew szlak bywa momentami bardzo uciążliwy. Płynąć tędy można głównie w okresie wiosennym, a latem jedynie po znacznych opadach deszczowych.

Rzeka Płonia
Pod względem swoich walorów przyrodniczych oraz krajobrazowych, rzeka Płonia jest porównywana do Drawy, jednego z najpiękniejszych szlaków kajakowych w Europie i ma wiele z nią wspólnego, chociażby przelewanie się przez dużą ilość wielkich jezior (wystarczy wspomnieć, że jezioro Miedwie, przez które Płonia przepływa, jest zaliczane do największych jezior Polski).
Na rzece Płoni również przebiega szlak kajakowy o długości 65 km, rozpoczynający się od Niepołcka (most na drodze z Barlinka do jeziora Płoń). Szlak należy do łatwiejszych, choć trzeba się nastawić na momenty spływu, w których trzeba będzie przenieść kajak (zwłaszcza przy niższych stanach rzeki). Cała trasa przewidziana jest na 6 dni spływu, natomiast dla bardziej doświadczonych kajakarzy, pokonanie całego szlaku nie powinno zająć więcej niż 3 dni. Niestety, ale infrastruktura biwakowa dla uczestników spływów jest uboga, co znacznie ogranicza m.in. organizację większych spływów. Warto się zatrzymać w Kołbaczu, by zwiedzić budowle cystersów. Należy wspomnieć o roli zakonu w historii rzeki – cystersi sprowadzili się do Kołbacza w XII w. i na prawie 200 lat podpiętrzyli rzekę, co spowodowało powstanie żyznych ziem, nawożonych osadami rzecznymi. Później rzekę przekopano, powodując w dolnym odcinku obniżenie jej koryta.
Wiele osób ceni sobie spokój i ciszę, która nad rzeką jest przerywana tylko szelestem szuwarów i śpiewem okolicznego ptactwa. W wodach Płoni wędkarze znajdą wiele okazów ryb, zwłaszcza w jej dolnym biegu (poniżej jeziora Miedwie). Wśród takich gatunków, jak węgorz, kleń, szczupak, jaź, białoryb, pstrąg potokowy, można spotkać również suma oraz objętą całkowitą ochroną gatunkową kozę.
Płonia jest rzeką o wysokiej klasie czystości, ze spokojnym nurtem i  praktycznie przezroczystą taflą wody, która umożliwia podziwianie wielu okazów ryb i roślinności. Dno o charakterze piaszczysto-mulistym, porośnięte łagodnie falującymi wodnymi trawami, zbocza brzegów stosunkowo wysokie (90cm), porośnięte lasami. Wyjątkowości tej rzece i jej łagodności nadaje fakt ilości jezior, na jakie rzeka natrafia w swojej wędrówce. Dzięki nim rzeka nie wzbiera na wiosnę ani nie ma ogromnych spadów latem, zachowując swoją w miarę stałą linię brzegową.

Rzeźba Choszcza
Wykonana z drewna postać wojownika trzyma w ręku miecz i tarczę, na niej znajduje się herb miasta. Choszcz jest legendarnym założycielem miasta. Pierwotna rzeźba została wykonana w 1984 roku przez Zbigniewa Tracza z Bierzwnika i była obecna w krajobrazie Choszczna do 2018 roku kiedy to została usunięta z powodu złego stanu technicznego. Kolejne wcielenie Choszcza stanęło przed dworcem PKP w październiku 2021 roku. Autorem rzeźby jest Stefan Szymoniak, snycerz pochodzący z Tuczna.
Rzeźba Choszcza nawiązuje do legendy o Choszczu i lipie siedmiu braci. Poniżej tekst legendy, zaczerpnięty z portalu www.choszczno.pl.
"Wydało się Lutkowi, że za daleko zapuścił się w knieję. Było tutaj ciemno i strasznie. Czy uda się odnaleźć drogę do domu? Dlaczego konie tak nerwowo parskają? Napotykał przed sobą coraz większy gąszcz leśny, przedzieranie się sprawiało mu coraz więcej trudności. Postanowił zatrzymać się w miejscu, gdzie stał duży kamień. Rozpalił ognisko i zamierzał odpocząć. Ogrzewał zziębnięte dłonie i spożywał resztki jedzenia, które zabrał ze sobą na polowanie. Ogień migotał wesoło u stóp głazu, a młodzieńca powoli ogarniała senność. Zdawał on sobie jednak sprawę, że będzie musiał ruszać w dalszą drogę.
Uwagę Lutka znowu zwróciło parskanie konia. Po chwili z ciemnego gąszczu wyłonił się mężczyzna wysokiego wzrostu. Jego długie zmierzwione włosy wystawały spod hełmu. Ubranie stanowiła skóra spięta srebrnymi rzemieniami. Pomimo zimna nogi miał gołe, a na nich sandały sznurowane wysoko. Do nóg przybysza łasiły się liczne zwierzęta, między innymi łanie, borsuki i lisy.
Lutek zamarł ze strachu. Nie potrafił wydusić z siebie jednego choćby słowa. Nawet koń przestał parskać. Tymczasem nieznajomy, gdy znalazł się blisko ogniska, przemówił:
- Nie obawiaj się. Chociaż jesteś daleko od swoich, nie spotka tutaj ciebie żadna krzywda. Zawędrowałeś do mojego państwa, które jest tak duże, że wzrokiem trudno ogarnąć. Jestem Choszcz, a mój gród znajduje się niedaleko.
- A ja Panie jestem Lutko, syn Dobiegniewa. Wybrałem się na polowanie, ale nie dość, że nie upolowałem żadnego zwierza, to w dodatku zgubiłem drogę.
Po tych słowach Choszcz podszedł bliżej do młodzieńca, uścisnął jego dłoń i usiadł przy ognisku. Z torby, która dźwigał na plecach wyjął chleb i podzielił się z Lutkiem, a następnie zaprosił go swojego grodu, gdzie będzie mógł spocząć zanim wyruszy w drogę powrotną. Podczas drogi do grodu zastanawiał się Lutek, dlaczego spotkało go tak życzliwe przyjęcie ze strony nieznajomego, skoro naruszył granice posiadłości jego ludu. Wyjechali na wzgórze, z którego widać było całą okolicę. Pomiędzy jeziorami i mokradłami wznosiły się wysoko mury drewnianego grodu. Wokół murów usypane były podwójne wały ziemne, miedzy którymi biegła fosa. Słońce już zachodziło i podróżni musieli się pospieszyć. Po drewnianym moście przerzuconym przez rzekę dostali się do wnętrza grodu. Na dziedzińcu zsiedli z koni, a służebni przywołani przez nieznajomego podbiegli, aby odprowadzić zwierzęta do stajni.
*
W ciemnej izbie płonął ogień. Przy stole siedział na dużym stołku Choszcz, obok jego żona i córki. W kącie izby dziewczęta tkały materiał, chłopcy w tym czasie podkładali drwa do ognia. Gdy podano jedzenie i wino, książę zwrócił się do Lutka, aby wysłuchał jego opowieści, z której dowie się rzeczy mu dotąd nieznanych.
- Jesteś młodzieńcze w grodzie, który od mojego imienia poddani moi Choszcznem nazywają, ale dawniejsi przodkowie posiadali więcej osad. Wieleci, czy jak nazywają nas "Pomorzanie" przybyli w te okolice znad wielkiego oceanu. Na czele wędrujących z północy na południe kroczył wiekowy starzec i mędrzec Wszemir. Za nim jego synowie i inne rody. Na przodzie każdego z rodów niesiono znaki rodowe: węże, ptaki oraz broń. W czasie wędrówki Wszesimir wskazywał swoim synom miejsca, w których mieli osiąść ze swoimi rodzinami. Wszędzie, gdzie ich wysyłał powstawały osady.
Okolica była urodzajna. Liczne lasy, rzeki i jeziora mogły zapewnić pożywienie na długi czas. Zimy były ostre, śniegi zasypywały okolice grubą warstwą i wtedy żaden wróg nie mógł im zagrozić.
Przez długi czas walczyli z naturą. Karczowali puszczę, wypalali chaszcze, osuszali podmokłe tereny i zakładali pola. Na polach budowali wioski, a w trudno dostępnych miejscach - grody. W kierunku zachodzącego słońca Wszesimir wysłał dwóch najstarszych: Myślibora i Lipiana. Na północ powędrowali: Świętopełek i Reczko. Kolejni trzej bracia przybyli z Wszemirem nad jeziora Klukom i Sowno. Wszyscy oni: Świętobór, Radomir i Dobiegniew założyli swoje grody. Najdłużej mędrzec trzymał u swojego boku Dobiegniewa, ojca twego, ale w końcu i jemu pozwolił, żeby założył własne gniazdo.
Teraz Lutko przypomniał sobie, że matka opowiadała mu o rodzie ojca, który zginął w młodym wieku. Wspomniała jednak o tym, że Dobiegniew poległ w bitwie ze swoimi braćmi. W młodzieńcu odezwały się więzy krwi i zawrzała ciekawość. Tymczasem Choszcz kontynuował opowieść:
- Wszesimir zamieszkał w chacie na wysokiej górze, nad jeziorem Klukom. Zanim zezwolił swoim synom założyć własne osiedla, zebrał ich niedaleko wzgórza, w pobliżu wioski i kazał, aby każdy z nich w jednym miejscu świętą lipę. Drzewo miało symbolizować, że pochodzą z jednego rodu. Z biegiem czasu drzewa urosły, a rosnąc obok siebie wyglądały jakby wyrastały z jednego pnia. Odtąd też drzewa i miejsce nazwano Lipą siedmiu braci albo Siedmioma bratnimi lipami. Każdy z braci wzniósł wielki gród obronny, który otrzymał nazwę od imienia swojego założyciela. Dopóki żył Wszemir- pomiędzy braćmi panowała zgoda. Obchodzono wspólnie uroczystości plemienne i wszyscy tworzyli jedno państwo rządzone przez mądrego starca. W czasie takich uroczystości zasiadano pod lipami mi bawiono się przez kilka dni. Wtedy też mędrzec wskazywał na drzewa i upominał synów, że gdy jego zabraknie będą musieli być jako te lipy - zawsze razem. Wtedy będą silni. Jeżeli każdy stawał będzie osobno - zginą. Wróżba mówiła, że oni i ich potomkowie będą bezpieczni tak długo, jak długo będą rosły te lipy. Bracia wysłuchali rad ojca, ale po jego śmierci doszło między nimi do swarów i podzielili się krajem. Myślibor pokonał Dobiegniewa, twego ojca. Dobiegniew zebrał wojów i ruszył na Myślibórz.
Zginął w tej wyprawie a przyczyną jego zguby była kobieta, którą pokochali obaj bracia. Wzajemne waśnie wykorzystali też sąsiedzi i zaczęli podbijać ziemie Pomorzan. Wojownicze plemię Dragowita, mające swoje siedziby za Drawą, w kilku najazdach zniszczyło grody w Reczu, Raduniu i Zamęcinie. Na południu zagrażali polanie. Wpierw pokonali Świetopełka, a potem Świętobora, mego ojca. Zniszczono wówczas nasz gród oraz chram boga Sława. Wówczas to przyszło dopiero opamiętanie. Przypomnieliśmy sobie o lipach. Gdy powrócił nasz ojciec z wojami przenieśliśmy swoje siedziby nad jeziora Klukom i Sowno, gdzie postanowiliśmy zbudować nowy gród, niedaleko drzewa.
Razem z ojcem wybraliśmy miejsce na stoku wzgórza, pomiędzy jeziorami i mokradłami. Miejsce osłonięte, bezpieczne, lecz wymagające długich prac, aby można było się osiedlić. Świętobór zdążył przed śmiercią umocnić drogę drewnianymi balami. Potem ja musiałem dokończyć dzieła. Przez kilka lat trwały prace przy wznoszeniu grodziska. Usypywano wał z ziemi i kamieni. Kopano fosę, budowano palisady, bramę i chaty. Wzniosłem gród i chronię drzewo. Chciałbym aby zapanowała zgoda wśród wszystkich potomków Wszemira. Dlatego też Ciebie tutaj zaprosiłem. Chcę żyć z krewnymi i sąsiadami w przyjaźni. Cieszę się, że las sprowadził w moje okolice potomka Dobiegniewa. Mam nadzieję, że razem będziemy chronić lipę".

Samoobsługowa stacja naprawy rowerów

Samoobsługowa stacja naprawy rowerów
Stacja znajduje się przy wejściu do supermarketu budowlanego.

Samoobsługowa stacja naprawy rowerów
Stacja znajduje się przy parkingu i campingu.

Samoobsługowa stacja naprawy rowerów znajduje się na parkingu przed wejściem do marketu budowlanego.

Samoobsługowa stacja naprawy rowerów znajduje się przy Centrum Kultury w Drawsku Pomorskim

Stacja zlokalizowana jest przy wjeździe z ulicy na parking wielopoziomowy centrum handlowego.

Samoobsługowa stacja naprawy rowerów i poidełko
Na terenie rekreacyjnym w środku osiedla znajduje się stacja naprawy rowerów i poidełko.

Sanatorium "Gryf" w Połczynie-Zdroju
GRYF to największy i najbardziej okazały obiekt Uzdrowiska Połczyn Grupa PGU S.A. Zbudowany pod koniec XIX wieku zachwyca dawną architekturą. Budynek jest zatopiony w zieleni, a położenie w angielskiej części parku sprawia, że najbliższa okolica jest wymarzonym miejscem do pieszych wędrówek. W bliskim sąsiedztwie znajdują się korty tenisowe, ścieżka zdrowia i droga rowerowa. Dziesięciominutowy spacer dzieli GRYF od zabytkowej starówki miasta. Wewnątrz obiektu szczególną uwagę zwraca rozbudowana baza rekreacyjna. Basen zewnętrzny, kryty kompleks basenowy z saunami i jacuzzi oraz kawiarnia sprawiają, że obok turnusów rehabilitacyjnych i leczniczych „Gryf” jest idealnym miejscem również dla pobytów wypoczynkowych.

Scena plenerowa RCK - Regionalne Centrum Kultury im. Zbigniewa Herberta w Kołobrzegu
Adresy do korespondencji w sprawie Przeglądów: Mateusz Prus Regionalne Centrum Kultury w Kołobrzegu im. Zbigniewa Herberta ul. Solna 1 78-100 Kołobrzeg dopisek: Przegląd RoCKowy tel. 691 813 803 m ateusz.prus@rck.kolobrzeg.eu

Serwis Rowerowy Allbike
„Jeździsz po to by widzieć i czuć świat”
„Sam zadbasz o rower – my nauczymy Cię jak.”
Allbike jest nie tylko serwisem, ale centrum wiedzy i wsparcia dla każdego rowerzysty.
Skupia się na edukacji codziennych użytkowników i pasjonatów turystyki rowerowej, aby mogli samodzielnie wykonywać podstawowe naprawy i regulacje, a jednocześnie korzystać z serwisu Allbike przy bardziej zaawansowanych interwencjach wymagających narzędzi, wiedzy i autoryzacji producentów.

Sklep rowerowy Synkros
W branży rowerowej jesteśmy od 1999r.
Jesteśmy pasjonatami kolarstwa górskiego,szosowego.
Naszą pasję życiową połączyliśmy z praktyczną sferą życia otwierając sklep.
Mieścimy się w Szczecinie przy ul. 5 Lipca 38/2, tel. (91)48-61-280.
Od początku działalności zajmujemy się sprzedażą części rowerowych, rowerów oraz serwisem.
Naszym głównym celem jest zadowolenie klientów, dlatego dokładamy wszelkich starań aby nasza obsługa była na najwyższym poziomie.

Sklep sportowy SPORTGRYF
Nasz sklep znajduje się nieopodal nadodrzańskiej trasy rowerowej Blue Velo północ-południe - etap IV - V (Szczecin - Gryfino - Trzcińsko-Zdrój), łączącej się od północy z trasą Wokół Zalewu Szczecińskiego (Blue Velo etap I - II – III), a od południa z Trasą Pojezierzy Zachodnich – etap I Siekierki – Myślibórz.
Sklep sportowy prowadzi m.in. sprzedaż części zamiennych i naprawczych do rowerów oraz innych artykułów przydatnych turystom rowerowym,  jak np. sakiewki i sakwy, bidony, śpiwory, plecaki itp.  a także odzieży sportowej i obuwia. Można tu napompować opony, otrzymać mapki rowerowe oraz uzyskać  informacje o wydarzeniach, atrakcjach turystycznych i miejscach gastronomicznych. Z uwagi na to, że w sklepie funkcjonuje punkt przyjmowania zakładów bukmacherskich, jest on czynny również w niedziele.
Nasz obiekt zlokalizowany jest 350 m od górującego nad miastem XIII wiecznego kościoła, tuż przy stadionie miejskim w Gryfinie, Centrum Sportowo-Rekreacyjnym z miejscami noclegowymi, punkcie gastronomicznym z obiadami domowymi, sieci sklepów spożywczo-przemysłowych, nieopodal Nabrzeża nad Odrą, Centrum Wodnego Laguna, Parku Krajobrazowego Doliny Dolnej Odry, przejścia granicznego Gryfino – Mescherin, niespełna 6 kilometrów od słynnego Krzywego Lasu. W pobliżu znajdują się również inne lokalne szlaki piesze i rowerowe nad pobliskie jeziora oraz miejsca atrakcyjne turystycznie.

Sklep wielobranżowy A. Raksimowicz
Sklep wielobranżowy w Starym Worowie to miejsce przyjazne turystom, stworzone przez małżeństwo, które chętnie opowiada o atrakcjach i historii regionu. Stare Worowo to wieś na teren powiatu drawskiego, miejsce piękne i urokliwe gdzie rządzi spokój i cisza. Staramy się, aby w naszym sklepie był szeroki asortyment, więc gdy zapomnisz czegoś na wakacje z domu zajrzyj do nas. Posiadamy produkty regionalne: miody, krówki, wędzone ryby. Nasz sklep i otaczający go teren to miejsce gdzie możesz odpocząć pod parasolem w czasie wycieczki rowerowej.  W razie potrzeby znajdziesz u nas podstawowe narzędzia do naprawy roweru lub skorzystasz z toalety

Spichlerz
Spichlerz został wybudowany na początku XX wieku (ok. 1905 roku) według projektu Waltera Gropiusa - światowej sławy architekta. Jest to jedyny obiekt zachowany z całego kompleksu zabudowań folwarcznych w Jankowie.
Gropius przybył do Jankowa w roku 1904, w odwiedziny do swojego stryja. Za jego przyzwoleniem, po ukończeniu szkoły, rozpoczął w Jankowie swoją praktykę jako młody mistrz. Wówczas powstał cały kompleks budynków: dwór, pralnia, kuźnia, budynki mieszkalne dla robotników oraz spichlerz. Do dzisiejszego dnia swój pierwotny wygląd zachował tylko spichlerz, reszta budynków została przebudowana lub całkowicie rozebrana.
Spichlerz jest w całości murowany, część fasady jest otynkowana. Bryłę budynku tworzą trzy przenikające się prostokąty. Posiada on dwie kondygnacje, wysoką piwnicę oraz wieżyczkę z 5 kondygnacjami. Pokryty jest dachem dwu i czterospadowym. Warte uwagi są drewniane umocnienia w wyższych kondygnacjach budynku.
Był to bardzo nowoczesny obiekt, gdyż posiadał ręczne windy do transportu pionowego, zegar (aktualnie została tylko po nim tarcza) oraz zbiornik wyrównawczy o pojemności 5m3.
W spichlerzu magazynowano zboże, aż do lat sześćdziesiątych XX wieku. Następnie do 1975 roku był wykorzystywany przez PGR do gromadzenia nawozów sztucznych. Z biegiem czasu obiekt popadł w ruinę. W 1977 roku został wpisany na listę zabytków, lecz to nie poprawiło jego sytuacji. Dopiero w 2004 roku Gmina Drawsko Pomorskie przejęła obiekt i zabezpieczyła budynek przez dalszą dewastacją naprawiając dach i wzmacniając ściany.
Według gminnej dokumentacji stan budynku określa się na 3 poziom w 5-stopniowej skali zachowania obiektu. Najpoważniejsze zagrożenia dla budowli stanowią ubytki cegieł. Ze względów bezpieczeństwa wejścia do spichlerza są zamurowane. Budynek można podziwiać z zewnątrz, przy okazji odwiedzając pobliski park dworski.

Stacja Białogard
Dworzec PKP Białogard - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stacja Chojna
Dworzec PKP Chojna - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stacja Choszczno
Dworzec PKP Choszczno - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stacja Drawsko Pomorskie
Dworzec PKP Drawsko Pomorskie - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stacja Godków
Dworzec PKP Godków - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stacja Goleniów
Dworzec kolejowy położony w pobliżu dworca PKS oraz galerii handlowej. Zatrzymują się tu pociągi jadące do Szczecina, Kamienia Pomorskiego, Świnoujścia i Kołobrzegu.
Dworzec kolejowy Goleniów znajduje się przy placu Józefa Piłsudskiego, na samym końcu głównej ulicy - ul. Konstytucji 3 Maja. W pobliżu dworca znajduje się Galeria Handlowa Mini Park, postój taksówek, Dworzec PKS oraz przystanek busów.
Na stacji kolejowej w Goleniowie zatrzymują się pociągi osobowe kursujące na trasach Szczecin Główny - Świnoujście, Szczecin Główny - Kamień Pomorski, Szczecin Główny - Kołobrzeg/Koszalin.
Dworzec PKP Goleniów - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stacja Gryfice
Dworzec PKP Gryfice - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stacja Gryfino
Dworzec PKP Gryfino - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stacja Karlino
Dworzec PKP Karlino - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stacja Klępicz
Stacja Klępicz od początku powstania ścieżki gości rowerzystów, którzy mogą tu odpocząć i zostawić ślad po sobie. Twórczynią tego miejsca jest Pani Jolanta Kurpiel i jej rodzina.
To piękne miejsce zostało stworzone od serca. Pani Jolanta wraz z rodziną przygotowała miejsce odpoczynku własnymi siłami i środkami. Jest tu kolorowo dzięki licznym kwiatom i ozdobom. Drzewa rzucają cień w którym zmęczeni podróżą rowerzyści mogą usiąść i odpocząć. Są przygotowane stoły. Jest butla z gazem, czajnik, woda i szafka w której znaleźć można herbatę, kawę i cukier.

Stacja Kliniska
Dworzec PKP Kliniska - odjazdy, przyjazdy, informacje >> KOLEO

Stacja Kołobrzeg
Dworzec PKP Kołobrzeg - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stacja Kołobrzeg Ogrody
Dworzec PKP Kołobrzeg Ogrody - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stacja Kołobrzeg Stadion
Dworzec PKP Kołobrzeg Stadion - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stacja naprawy rowerów Szczecin ul. Niepodległości

Stacja Ognica
Dworzec PKP Ognica - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stacja rowerowa Chlebowo
Stacja rowerowa.

Stacja Szczecin Dąbie
Dworzec Szczecin Dąbie powstał zaledwie trzy lata po dworcu głównym – w 1846 r. Jest największą stacją w prawobrzeżnej części miasta.
Dworzec kolejowy Szczecin Dąbie zlokalizowany jest w prawobrzeżnej dzielnicy Szczecina, Dąbie, przy ul. Stacyjnej.
Dworzec kolejowy Szczecin Dąbie jest największą stacją w prawobrzeżnej części Szczecina. Powstał w 1846 roku, podczas budowy linii kolejowej Szczecin Główny - Stargard Szczeciński. W budynku dworca znajdują się kasy biletowe, w których można płacić kartą, kiosk, barek oraz toalety. Istnieją tu trzy perony, z których odjeżdżają pociągi pasażerskie. Nad torami wybudowano kładkę. Na stacji zatrzymują się wszystkie pociągi, które przez nią przejeżdżają, z wyjątkiem pociągów pośpiesznych zmierzających w stronę Świnoujścia.
Dworzec PKP Szczecin Dąbie - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stacja Szczecin Główny
Szczeciński dworzec główny, powstały w 1843 r., jest jednym z najstarszych dworców w Polsce. W trakcie II wojny światowej uległ znacznym zniszczeniom, udało się go jednak odbudować. Obsługuje połączenia lokalne, krajowe i międzynarodowe.
Dworzec kolejowy Szczecin Główny znajduje się na terenie osiedla Nowe Miasto. Zlokalizowany jest pomiędzy ul. Owocową i ul. Kolumba.
Dworzec kolejowy Szczecin Główny jest najważniejszym szczecińskim dworcem i jedną z najstarszych stacji kolejowych w Polsce. W 1836 roku w Berlinie podjęto decyzję o budowie Kolei Berlińsko-Szczecińskiej. W sierpniu w 1843 roku na szczeciński dworzec wjechał pierwszy pociąg z Berlina. Miejsce stało się w związku z tym pierwszym etapem likwidacji obwarowań miejskich Fortu Prusy. W 1859 r. dworzec został rozbudowany i przekształcony na przelotowy. Około 1900 r. wybudowano budynek dworca, który podczas II wojny światowej uległ zniszczeniom. Został on jednak odbudowany i istnieje do dzisiaj. Szczeciński węzeł kolejowy został zelektryfikowany w latach 1975-1980.
Stacje docelowe połączeń bezpośrednich to: Angermuende , Berlin-Gesundbrunnen, Białystok , Bielsko-Biała Główna, Częstochowa Stradom, Chojna, Choszczno, Gdynia Główna, Goleniów, Gryfino, Kalisz Pomorski, Kamień Pomorski, Katowice, Kołobrzeg, Kostrzyn, Koszalin, Kraków Główny, Kraków Płaszów, Krzyż, Kutno, Lublin, Luebeck Hauptbahnhof, Neubrandenburg, Olsztyn Główny, Piła Główna, Poznań Główny, Przemyśl Główny, Rzepin, Schwerin Hauptbahnhof, Słupsk, Stargard Szczeciński, Szczecinek, Świnoujście, Świnoujście Port, Ustka, Warszawa Wschodnia, Wrocław Główny, Zakopane, Zamość, Zielona Góra.
W obrębie dworca biegną linie kolejowe: Wrocław Główny - Szczecin Główny, Poznań Główny - Szczecin Główny, Szczecin Główny - Trzebież, Szczecin Główny - Grambow, Szczecin Główny - Szczecin Gumieńce.
Dworzec PKP Szczecin Główny - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stacja Szczecin Port Centralny
Dworzec PKP Szczecin Port Centralny - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stacja Szczecin Zdroje
Dworzec PKP Szczecin Zdroje - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stacja Wiewiecko
Dworzec PKP Wiewiecko - odjazdy, przyjazdy, informacje >> KOLEO

Stacja Złocieniec
Dworzec PKP Złocieniec - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stacja Łoźnica
Dworzec PKP Łoźnica - odjazdy, przyjazdy, informacje >> KOLEO

Stadion Miejski im. Floriana Krygiera
Stadion został oddany do użytku w 1925 r. Swoje mecze rozgrywa na nim Pogoń Szczecin. Poza meczami jest to obiekt ogólnodostępny. W pobliżu znajdują się boiska treningowe oraz skatepark.
Obiekt położony jest w dzielnicy Pogodno, niedaleko centrum. Dojazd komunikacją miejską przy pomocy linii tramwajowych 5 i 7 (przystanek Karłowicza) oraz autobusowych 75 (przystanek Witkiewicza Szkoła) i 67 (Poniatowskiego). Przy stadionie znajduje się parking na 700 samochodów.
Historia obiektu rozpoczęła się w roku 1914, kiedy to nieczynną żwirownię przerobiono na boisko do piłki nożnej. W roku 1925 do użytku oddany został stadion o pojemności 15 tysięcy miejsc, w którego skład, oprócz pełnowymiarowego boiska, wchodziła także bieżnia lekkoatletyczna. Pod koniec drugiej wojny światowej teren stadionu służył wojskom niemieckim jako punkt obrony przeciwlotniczej. Odbudowa po wojennych zniszczeniach rozpoczęła się w 1949 roku, zaś w 1955 stadion stał się siedzibą klubu MKS Pogoń Szczecin, który do dziś rozgrywa na nim swoje mecze. W swej historii obiekt przechodził wiele modernizacji, m. in. podwyższona została trybuna południowa oraz łuk, zlikwidowano bieżnię okalającą boisko. Trybuny (jako pierwsze w Polsce) w całości wyposażono w plastikowe krzesełka. Obecnie stadion posiada 18027 miejsc, oświetlenie o mocy 2300 lx oraz podgrzewaną płytę boiska o wymiarach 105 x 68 m. Od 2004 roku nosi imię zasłużonego trenera, działacza i wychowawcy młodzieży Floriana Krygiera. W bezpośredniej bliskości stadionu znajdują się cztery pełnowymiarowe boiska treningowe oraz skatepark.
Obiekt otwarty za wyjątkiem meczów rozgrywanych przez Pogoń Szczecin.

Stare miasto
Stare miasto w Karlinie stanowi centrum. Znajduje się tu ratusz, kościół oraz kilka zabytkowych kamienic. Obecnie rynek zwany jest placem Jana Pawła II.
Wygląd starego miasta zmieniał się przez wieki. W szczególności zmianom ulegał budynek karlińskiego ratusza. Świadkiem historii Karlina jest również kościół z 1510 roku. Ciekawą historię ma również dom przy ulicy Plac Jana Pawła II 17, zwany "domem Napoleona". Nazwa jest myląca, historia tego miejsca nie ma żadnego związku z Napoleonem. Stacjonował tu jednak jeden z generałów cesarza - generał Parma.

Stare Miasto
Historia Choszczna sięga XIII wieku. W roku 1284 r. miasto otrzymało przywilej lokacyjny. Pod koniec XIII w. miasto miało powierzchnię 24 ha. Rozplanowane było w układzie równoleżnikowym. Miało kształt półowalu. Podzielone Było na cztery kwartały z placem rynkowym w centralnym punkcie. W XIV i XV wieku miasto przeżywało rozkwit gospodarczy i polityczny. Wówczas zabudowę miasta tworzyły: czworoboczny rynek, plan czterech ulic głównych i poprzecznych oraz system fortyfikacji. Na rynku znajdował się kościół parafialny z cmentarzem, ratusz, dom handlowy, kramy i jatki. System obronny miasta tworzyły mury kamienno-ceglane, 36 czatowni, 5 baszt obronnych i 3 bramy: Wysoka, Młyńska i Kamienna.
Podczas wojny trzydziestoletniej (1618-1648) miasto uległo znacznemu zniszczeniu. Z dawnej zabudowy zostały tylko obwarowania miejskie. Odbudowując miasto po wojnie rozgęszczono jego zabudowę i wybrukowano główne ulice. Pod koniec XVIII wieku powstały pompy uliczne. Do XIX wieku zabudowa miejska lokalizowana była w obrębie murów i przedmieść przed bramami miejskimi. W latach 20-30-tych XX wieku powstała zabudowa ulic wytyczonych na południe od starego miasta.
Kiedy w lutym 1945 roku Choszczno zostało zdobyte przez wojska radzieckie zniszczeniu uległo 1345 budynków - ponad 80% zabudowy. Najbardziej ucierpiało stare miasto. Żmudna odbudowa miasta trwała do lat 60-tych. Z przedwojennej architektury zachowało się zaledwie kilka obiektów, to m.in. kościół farny, barbakan, połowa wieży ciśnień, dworzec, resztki muru miejskiego. W 1984 roku Choszczno obchodziło 700-lecie założenia miasta. Teren starego miasta jest wpisany do rejestru zabytków.

Stare miasto
Stare miasto w Połczynie-Zdroju wpisane jest do rejestru zabytków, ponieważ zachował się tu średniowieczny układ urbanistyczny. Zabudowa śródmieścia Połczyna-Zdroju pod względem przebiegu ulic i lokalizacji budynków nie uległa znaczącym zmianom od początku istnienia miasta. Nawet wówczas, gdy zmieniano budowle szachulcowe na murowane, w obrębie starego miasta zachowano pierwotny ich układ. Zabudowa ma jednolity, zwarty charakter i styl architektoniczny. Miasto nie było otoczone murami, a jedynie wałem ziemnym i palisadą. Do miasta wjeżdżało się przez Bramę Czaplinecką oraz Bramę Kołobrzeską. W XIV w. rynek znajdował się w centrum miasta, miał kształt kwadratu a ratusz usytuowany był w jego centralnej części. Z ratusza do zamku prowadziła stroma uliczka (zachowana do dziś). Na przeciągu wieków miejsce to omijanie było przez znaczące wydarzenia. Uchroniło się również przed zniszczeniami w trakcie II wojny światowej. Począwszy od końca XIX w. zaczęły się stopniowe remonty poszczególnych kamienic znajdujących się w obrębie starówki. Zamek, dawniej należący do rodziny von Wedel, jest częścią starego miasta. Obok zamku w obrębie starówki znajduje się kościół pw. Niepokalanego Poczęcia NMP. Do kościoła warto wejść i go zwiedzić, ze względu na zabytkowe elementy jego wnętrza. Obecnie starówka w Połczynie-Zdroju jest bardzo ładnie utrzymana, jej remont i odnowa zakreśla coraz większe kręgi. Centrum rynku zajmuje plac Wolności. W średniowieczu na jego środku stał ratusz. Przed ratuszem stała figura naturalnej wielkości rycerza Rolanda, uznawanego za wzór cnót i symbol walki o prawa obywateli. Dzisiaj w centralnej części placu znajduje się fontanna w kształcie tulipana. Plac wyłożony jest brukiem, oświetlają go latarnie w stylu retro, co nadaje temu miejscu szczególnego uroku. W kamieniczkach okalających rynek znajdują się: Urząd Miejski, Urząd Stanu Cywilnego oraz punkt informacji turystycznej z bezpłatnym dostępem do internetu.
Stare miasto w Połczynie-Zdroju to nie tylko plac. Warto przespacerować się uliczkami znajdującymi się w obrębie starówki. Jedną z bardziej reprezentacyjnych uliczek jest ulica Grunwaldzka. Oprócz tego ulica ta kryje pewne tajemnice. Pod jej powierzchnią znajduje się jedno z najciekawszych znalezisk zawiązanych z początkiem dziejów miasta. Znaleziska dokonano w 1997 r. podczas prac ziemnych związanych z budową sieci gazowej i wymianą instalacji wodno-kanalizacyjnych. Wówczas na głębokości około 1,5 m odnaleziono warstwę okrągłych belek drewnianych ułożonych równolegle w poprzek ulicy. Jest to prawdopodobnie dawna nawierzchnia ulicy z okresu XIII-XIV w. Podobne znaleziska zostały odkryte również na ulicach 5 Marca i Mariackiej. Jednak odkrycie dawnej ulicy pod deptakiem jest szczególnie cenne, ponieważ  sugeruje, iż w średniowieczu prawdopodobnie przebiegał tędy Szlak Solny. Ulica Grunwaldzka musiała być dawniej ważnym miejscem dla karawan kupieckich wiozących sól z kołobrzeskich warzelni w kierunku południowym, na trakt do zamku Drahim i dalej w stronę Wielkopolski. Dzisiaj ulica Grunwaldzka zamknięta jest dla ruchu kołowego i stanowi deptak dla pieszych mieszkańców miasta i turystów. Znajdują się tu liczne sklepy i punkty gastronomiczne. Ulica zabudowana jest kamieniczkami 2 lub 3 kondygnacyjnymi pochodzącymi z II połowy XIX i początku XX w. Niektóre z kamienic wymagają remontów, ale to nie odbiera uroku uliczce, tym bardziej że niektóre z nich już odnowiono. Nawierzchnia ulicy wyłożona jest brukiem, oświetlona latarniami w stylu retro. Warto zwrócić uwagę na ułożony z kostki brukowej herb miasta, wkomponowany w nawierzchnię na początku deptaku od strony ul. 5 Marca. Deptak kończy się niewielkim placem. Na placu zwracają uwagę piękna zieleń oraz dwa stojące naprzeciwko siebie budynki. Jednym z nich, starszym, jest gmach szkoły podstawowej zbudowany w latach 1866-1867, charakteryzujący się bogatą formą architektoniczną. Wyróżnikiem tego stylu są elewacje z czerwonej cegły i zastosowanie kształtek ceramicznych tworzących bogatą dekorację plastyczną ścian. Drugim budynkiem przy placu jest siedziba poczty, która pochodzi z przełomu XIX i XX w.  Przed wejściem do budynku rośnie piękny pomnik przyrody. Jest to górujący nad całym skwerem dąb o obwodzie 320 cm, liczący ponad 120 lat. Inną uliczką, którą warto się przespacerować jest ulica 5 Marca. W chwili obecnej jest ona niemal całkowicie odnowiona.

Staromiejski układ urbanistyczny
W Złocieńcu do czasów współczesnych zachował się historyczny, XIV-wieczny układ Starego Miasta. Jego początki sięgają początków naszej ery. Wydarzeniem, które ukształtowało obecny wygląd miasta było nadanie mu praw miejskich. 13 grudnia 1333 roku bracia Hasso i Ludeke von Wedel dokonali lokacji miasta Falkenburg w oparciu o prawo magdeburskie. Złocieniec od samego początku był miastem prywatnym. Dominowała w nim ludność przybyła z terenów obecnych Niemiec. Wytyczono wówczas widoczną do dzisiaj charakterystyczną siatkę ulic oraz centralnie umieszczony rynek. Dynamiczny rozwój Złocieńca przerwała wojna trzydziestoletnia (1618-1648), a ciężki okres podtrzymał pożar z 1658 roku. Za sprawą otwarcia pierwszej na Pomorzu Zachodnim przędzalni wyposażonej w maszynę parową Złocieniec przeżywa ożywienie gospodarcze. Pomocne w tym było wyjście miasta spod zarządu prywatnych właścicieli i doprowadzenie kolei. Z pierwotnego założenia miejskiego do naszych czasów dotrwał jedynie kościół. Pewne wyobrażenie o dawnym Złocieńcu dają: XIX-wieczny ratusz, stojący w miejscu pierwszej budowli z XIV wieku oraz resztki zamku przy ulicy Ogród Pałacowy. Całość założenia Starego Miasta w Złocieńcu została wpisana do rejestru zabytków.

Staropolska Miodziarnia. Lokalny Produkt Tradycyjny Pomorza Zachodniego

Stepnica - zatoka
Zdjęcie wykonane współcześnie z parkingu przy ul. Kościuszki, w pobliżu Przystani Stepnica. Na drugim planie widoczna restauracja „Panorama”, istniejąca do dziś.

Stepnica, ul. Kościuszki
Archiwalne zdjęcie z lat 30. XX w., przedstawia obecną ul. Kościuszki (dawniej Strandstrasse), widok w stronę Zatoki Stepnickiej.

Stowarzyszenie Historyczne Pamięć i Tożsamość - Izba Muzealna w Rymaniu
Kustosz izby: Tadeusz Dach, Edmund Kaźmierski
Kontakt: Tadeusz Dach – admin@gorawino.net
lub przez FB: https://www.facebook.com/stowarzyszeniehistoryczneryman/

Studnia artezyjska z żabą w koronie
Wykuty w kamieniu pomnik żabki w koronie siedzącej na kuli ziemskiej uchodzący za symbol Golczewa, zdobi studnię artezyjską w pobliżu Jeziora Szczuczego.Wiążą się z nim lokalne legendy. Jedna głosi, że w kamienną żabę przemieniła się córka miejscowego rycerza, która zapałała uczuciem do piekarskiego czeladnika. Ojciec panny, przyłapawszy ich na schadzce nad jeziorem, przeklął dziewczynę słowami "obyś na wieki pozostała żabą!". Wtedy nad wodami rozszalał się sztorm, a gdy ucichł, na brzegu zamiast rycerskiej córki znajdowała się figurka żaby.
Druga legenda mówi o tym, że w czasie jednej z wielkich epidemii życie mieszkańców ówczesnej osady uratowała żaba, która wskazała im źródło zdatnej do picia, czystej wody.
Pomnik powstał w roku 1910, autorem projektu jest architekt Otto Walter - syn pastora z Golczewa. Figurkę żaby wykuł berliński rzeźbiarz. Pierwotnie usytuowano ją w pobliżu dawnego zamku, przy skrzyżowaniu dróg, gdzie biło niewielkie źródełko. W 1974 roku, podczas przebudowy drogi  studzienkę zburzono, a w trakcie prac odkryto pod nią zamknięty w butelce dokument informujący o idei budowy tego pomnika. Figurkę przeniesiono wówczas na aktualnie zajmowane przez nią miejsce nad studnią artezyjską, gdzie stanowi chętnie odwiedzaną ciekawostkę turystyczną i charakterystyczny punkt miasta Golczewa.

Święty Spokój Bielinek
„Witajcie w naszym kameralnym domku Święty Spokój -idealnym miejscu dla tych, którzy pragną odpocząć od miejskiego zgiełku. Nasz 4-osobowy domek znajduje się na obrzeżach malowniczej wsi- Bielinek, gwarantując wyjątkową ciszę i spokój. Apartament jest komfortowo wyposażony, by sprostać wszystkim Waszym potrzebom. Usytuowany blisko granicy, stanowi doskonały wybór dla osób szukających łatwego dojazdu do pracy za granicą. Bielinek to idealne miejsce dla miłośników wędkowania, ze względu na bliskość rzeki Odry. W sezonie letnim zapraszamy do zbierania jagód, a jesienią - do grzybobrania w pobliskich lasach. Na terenie naszej nieruchomości możecie cieszyć się porannym śpiewem ptaków i towarzystwem leśnych zwierząt. Nasza lokalizacja to również doskonałe miejsce dla entuzjastów jazdy na rowerze, z dostępem do trasy Dolina Odry (Nadodrzańska, szlak "Zielona Odra"), która przebiega ze Szczecina wzdłuż doliny rzeki Odra do południowo-zachodniej granicy województwa. Istnieje możliwość wypożyczenia rowerów po wcześniejszym uzgodnieniu. Posiadamy zamykaną wiatę na rowery. Odkryjcie uroki Doliny Odry, poznajcie lokalne atrakcje i zakochajcie się w Świętym Spokoju. Czekamy na Was!”

Szczecin - dawny Teatr Miejski
Zdjęcie archiwalne przedstawiające Teatr Miejski – w latach swojego istnienia uważany za jeden z nowocześniejszych obiektów na terenie ówczesnych Niemiec. W czasie II wojny światowej został on nieznacznie uszkodzony, pomimo szans na odbudowę wyburzono go w 1954 r. Po lewej stronie widoczny kościół pw. świętych Piotra i Pawła, a po prawej wieża Zamku Książąt Pomorskich.

Szczecin - Most Długi
Widok z obecnego Mostu Długiego w stronę centrum, w tle Bazylika Archikatedralna pw. św. Jakuba. Zdjęcie archiwalne z ok. 1905 r.

Szczecin - tarasy Wałów Chrobrego
Widok z jednego z tarasów przy Wałach Chrobrego, zwanych dawniej jako Tarasy Hakena, nazwanych tak na cześć nadburmistrza Szczecina, z którego inicjatywy w latach 1902–1921 zostały one wzniesione.

Szczecin - Wały Chrobrego
Zdjęcie współczesne wykonane z ul. Komandorskiej nad Nabrzeżem Wieleckim. Zdjęcie archiwalne przedstawia obiekt w 1929 r. z przelatującym nad nim sterowcem Graf Zeppelin o długości ponad 230 metrów.

Szczecin - Zamek Książąt Pomorskiach
Brama prowadząca na dziedziniec Zamku Książąt Pomorskich z obecnej ul. Kuśnierskiej.

Szczecin Dąbie
Zdjęcie współczesne przedstawia plac w centrum osiedla Dąbie, przy ul. Emilii Gierczak z pomnikiem poświęconym „Poległym w Walce o Wyzwolenie Dąbia”. Przed 1945 r. w tym miejscu znajdował się miejski rynek z ratuszem i pomnikiem poświęconym poległym w I wojnie światowej żołnierzom niemieckim.

Szczecińskie Centrum Informacji Turystycznej „Szmaragdowe-Zdroje”
Centrum mieści się w przedwojennym schronie nad Jeziorem Szmaragdowym. Od kwietnia do września można zwiedzać tutejsze podziemia. W pozostałych miesiącach są one zamknięte ze względu na zimujące w nich nietoperze.
Centrum pracuje od poniedziałku do piątku w godz. 9:00 - 15:00 oraz okazjonalnie w weekendy.
Podziemia obiektu, ze względu na prawnie chronione zimowisko nietoperzy, są dostępne do zwiedzania od 16. kwietnia do 30. września (wstęp wolny).

Szkolne Schronisko Młodzieżowe
Szkolne Schronisko Młodzieżowe w Starym Borku znajduje się w Gminie Kołobrzeg, gdzie rowerzyści znajdą tutaj cztery wyjątkowe trasy rowerowe o różnym stopniu trudności, nawierzchni. Łączna długość tras to 144 km wytyczonych szlaków rowerowych. Wzdłuż schroniska biegnie "Szlak Ku Słońcu" - jest to szlak przyrodniczo - historyczny liczący 33 km, pełen malowniczych krajobrazów idealny na rodzinne wyprawy rowerowe. Pozostałe trasy to: "Szlak Bocianich Gniazd", "Międzynarodowy Szlak Nadmorski R10" i "Szlak Wokół Jeziora Resko Przymorskie". Więcej informacji na temat powyższych szlaków znajduje się na stronie Gminy Kołobrzeg. Schronisko otoczone jest dużą ilością zieleni, można tu odpocząć w ciszy i w spokoju wśród Natury 2000. Schronisko oferuje: pokoje z umywalkami (wc i prysznice na korytarzu), pokoje z łazienkami, kuchnię i jadalnię dla turystów indywidualnych, kuchnię i stołówkę zbiorowego żywienia, boiska, plac zabaw, świetlicę, WiFi, bezpłatny parking, stojak na rowery, wypożyczalnię rowerów, garaż na rowery, miejsce do wysuszenia ubrań, pralnię, miejsce na grill, ognisko. Obiekt znajduje się 2,8 km od plaży w Grzybowie. Jest to jedna z najpiękniejszych plaż polskiego wybrzeża. Szeroka, czysta, piaszczysta plaża oraz czyste i ciepłe wody Bałtyku zachęcają do kąpieli słonecznych oraz morskich. Przy plaży na wydmach rosną lasy sosnowe tworzące unikalny mikroklimat dobroczynnie wpływający na nasze drogi oddechowe.

Tandem Szczecin
Z połączenia miłości do Szczecina i pasji do rowerów, narodził się Tandem Szczecin. Zwiedzanie Szczecina może stać się jeszcze bardziej unikalnym przeżyciem, kiedy połączy się je z jazdą na tandemie.  Ci, co już znają Szczecin, mogą odkryć go na nowo z perspektywy pierwszej jazdy rowerem dla dwojga.  A może chcecie napisać własny scenariusz swojej wycieczki? Zapraszamy!
W swojej ofercie posiadamy tandemy klasyczne i kierowane z tyłu.
Tandemy klasyczne dostępne są w klasycznej wersji napędowej lub ze wspomaganiem elektrycznym.
Tandem kierowany z tyłu wyposażony w napęd elektryczny to rower stworzony dla rodzica z dzieckiem. Przednia część roweru umożliwia zajęcie wygodnej pozycji za kierownicą dziecku o wzroście od 100 do 140 cm.

Teatr Brama w Goleniowie
Założony w 1996 r. alternatywny Teatr Brama, początkowo był tylko kółkiem teatralnym działającym przy Goleniowskim Domu Kultury. Obecnie Fundacja ma stałą siedzibę w budynku starego amfiteatru. Zaprezentowali oni wiele przedstawień na terenie miasta i nie tylko. Teatr współpracuje z innymi formacjami teatralnymi na terenie województwa jak z maszewskim teatrem Krzyk czy stepnickim Teatrem w Krzywym Zwierciadle. W ramach współpracy międzyteatralnej aktorzy Teatru Brama zorganizowali Akademię Teatru Alternatywnego.
Prócz siedziby w Goleniowie teatr realizuje swoje projekty artystyczne w letniej rezydencji w Strzelewie oraz w przekazanej przez władze Goleniowa siedzibie w Danowie.

Teatr Polski w Szczecinie
Teatr został założony w 1946 r. W budynku, w którym mieści się obecnie, są trzy sceny. Można na nich zobaczyć zarówno sztuki klasyczne, jak i nowoczesne. Odbywają się tu także wieczorki autorskie.
Inicjatorem utworzenia teatru w powojennym Szczecinie był S. Czapelski, a pierwszym dyrektorem B. Skąpski. 15.04.1946 r. zainaugurował działalność premierą "Damy i Huzary" A. Fredy w reżyserii B. Skąpskiego, a zakończył 31.08.1946 r. "Myszą kościelną" Fodora. W tym czasie przygotował 5 premier, zagrał łącznie 84 przedstawienia.
Teatr Polski był przedsiębiorstwem prywatnym, częściowo subwencjonowanym, podobnie jak jego następca - Teatr "Komedia Muzyczna". Działał on w tej samej siedzibie od 1.09.1946 r. (inauguracja rewią "Na falach Odry") do grudnia 1948, zmieniając w 1947 nazwę na "Teatr Polski" (09 -12.1948 pod zarządem komisarycznym F.Smosarskiego).
Przygotował w tym czasie 39 premier, zagrał ponad 800 przestawień, które obejrzało łącznie ok. 230 tys. widzów, również spoza Szczecina. Teatr S. Czosnowskiego prowadził także działalność objazdową. Największe wydarzenia teatralne tego okresu to m.in.: "Przeprowadzka" Roztworowskiego (26.09.1946), "Moralność pani Dulskiej" Zapolskiej (4.10.1947), "Cień" Niccodemiego z M. Malicką (18.10.1947), "Przy drzwiach zamkniętych" i "Ladacznica z zasadami" Sartre'a (5.05.1948). W 1949 roku uruchomiono w Teatrze Polskim na krótko "Małą Scenę" (m.in. "Mąż i żona Fredry").
(źródło: www.teatrpolski.eu)
Budynek
Budynek, w którym od 1945 r. mieści się teatr, powstał ok. 1920 r. Wcześniej znajdowała się w nim m.in. siedziba loży masońskiej, partii narodowo-socjalistycznej oraz kino.
Obecny obiekt został wzniesiony na miejscu XIX-wiecznego budynku „Loży 3 Cyrkli”. Dawny, drewniany o konstrukcji ryglowej obiekt był otoczony ogrodem, altanami, fontannami, rzeźbami i tarasami, były tu także korty tenisowe. Ogrody były ogólnodostępne dla szczecinian i cieszyły się sporą popularnością wśród spacerowiczów.
Gmach Teatru Polskiego został wybudowany ok. 1920 roku według projektu Adolfa Thesmachera i przebudowany w latach 1935- 1937 zgodnie z projektem Gustava Gaussa. Budynek został wzniesiony przez szczecińskich wolnomularzy dla loży masońskiej pod Trzema Cyrklami.
Od końca lat 30. XX wieku do 1945 roku w obiekcie mieściła się siedziba żeńskiego oddziału narodowo-socjalistycznej organizacji partyjnej. Po zakończeniu II wojny światowej, w latach 1945 – 1946 w obiekcie umieszczono kino „Bałtyk”, odbywały się tutaj także walki bokserskie i koncerty. W połowie 1946 roku z inicjatywy Stanisława Czapelskiego w budynku utworzono teatr.
W kolejnych latach obiekt przechodził wiele modernizacji - remonty przeprowadzano w 1948, 1952, 1977 i 2008 roku. W wyniku prac zmniejszono liczbą miejsc dla publiczności (w 1945 roku było ich 700). Obecnie w budynku działają trzy sceny – duża na 319 gości, mała na 120 gości i scena „Czarny Kot Rudy”, która może pomieścić 80 osób. Za budynkiem teatru znajduje się doskonały punkt widokowy na Odrę i znajdujące się dalej wyspy.
Gmach dawnej loży masońskiej został wpisany na wojewódzką listę zabytków w lutym 1996 roku.

Teatr Uhuru w Gryfinie
Teatr, a raczej grupa teatralna Uhuru funkcjonuje już od osiemnastu lat pod czujnym okiem Janusza Janiszewskiego. Działa przy Gryfińskim Domu Kultury. Występującym w nim młodym aktorom, przyświeca  filozofia wybitnego polskiego dramaturga Stanisława Witkiewicza. To przede wszystkim grupa ludzi, którzy nie działają zgodnie ze schematami, kierują się własnymi inspiracjami i zainteresowaniami. Nie wykorzystują gotowych scenariuszy, wszystkie sztuki od początku działalności teatru są oryginalnymi pomysłami. Do najlepiej znanych spektakli należą „Pewna Mucha”, czy „Pierogi”. Uhuru to młodzież, która nie boi się pytać o rzeczy ważne, która nie boi się pokazać na scenie własnych rozterek i emocji.
Właśnie dzięki temu, teatr ten zyskuje coraz większą sławę, zwłaszcza w kręgach offowych. Pojawia się na festiwalach, podejmuje współpracę międzynarodową z niemieckimi ośrodkami. Oprócz tego, Uhuru działa na rzecz teatru w powiecie, organizuje między innymi Gryfińskie Spotkania Teatralne „Karton”. To młodzi ludzie, którzy kochają to, co robią i chcą pokazać to innym.

Teatr Współczesny
Teatr mieści się przy Wałach Chrobrego, w jednym z budynków Muzeum Narodowego. W jego repertuarze są sztuki współczesne i klasyczne. Teatr prowadzi też warsztaty i wystawia spektakle dla dzieci.
Teatr Współczesny to jedno z najważniejszych miejsc na szczecińskiej scenie kulturalnej. Jest to jednocześnie jeden z najważniejszych teatrów w kraju. Posiada trzy sceny, dwie z nich: Duża Scena i Mała Scena „Malarnia” znajdują się w budynku przy Wałach Chrobrego. Najmniejsza, kameralna scena, nazywana Teatrem Małym, mieści się przy ul. Bogusława 6 (Deptak Bogusława).
W teatrze zobaczyć można przede wszystkim współczesne sztuki, nie brakuje jednak także klasycznych dramatów. W repertuarze licznie pojawiają się nowatorskie, zaskakujące interpretacje znanych dzieł. Jest to w dużej mierze zasługa Anny Augustynowicz – dyrektor artystycznej i uznanej polskiej reżyserki. Teatr współpracuje z wieloma młodymi, odważnymi reżyserami i aktorami, dzięki czemu zyskuje świeże, innowacyjne spojrzenie na sztukę.
Oferta szczecińskiego Teatru Współczesnego jest też skierowana do najmłodszych widzów. Odbywają się spektakle dla dzieci, warsztaty (na przykład Letnie Warsztaty Teatralne), prowadzona jest działalność edukacyjna. Jako instytucja kultury, teatr zajmuje się propagowaniem sztuki  wśród mieszkańców regionu, zarówno wśród młodszych, jak i dorosłych widzów. To idealne miejsce na zażycie odrobiny kultury.

Teren rekreacyjny "Między mostami"
Teren rekreacyjny „Między mostami” jest częścią kompleksu Ośrodka Sportu i Rekreacji w Złocieńcu. W jego skład wchodzą sezonowy amfiteatr/muszla koncertowa oraz miejsce wypoczynku z ławkami i fontanną. Teren jest zamykany na noc, a korzystanie z niego jest nieodpłatne.

Teren rekreacyjny w Białuniu
Jest tu plac zabaw i wiata gdzie można się schronić przed deszczem.

Teren rekreacyjny w Borzysławcu
Wiata gdzie można się schronić przed deszczem.

Teren rekreacyjny w centrum Nosowa
Duża wiata i teren zielony idealny na przystanek. W pobliżu jest też samoobsługowa stacja naprawy rowerów.

Teren rekreacyjny w Kątach
Miejsce odpoczynku z wiatą i ławkami. Plac zabaw. Miejce na ognisko.

Teren rekreacyjny w Krępsku
Miejsce odpoczynku, ławostoły, wiata

Teren rekreacyjny w Modrzewiach
Jest tu plac zabaw i wiata gdzie można się schronić przed deszczem.

Teren rekreacyjny w parku w Linówku
Położony malowniczo w dawnym parku dworskim niewielki teren rekreacyjny. Jest tu boisko oraz ławki. Parkowymi ścieżkami można dojść do jeziora gdzie znajduje się pomost i jest dostęp do wody.

Teren rekreacyjny w Radaczewie
Duża wiata i teren zielony idealny na przystanek.

Teren rekreacyjny w Złocieńcu
Niewielki teren rekreacyjny. Jest tu boisko plac zabaw oraz ławki, oraz dwie duże wiaty.

Teren rekreacyjny w Łaniewie
Jest tu plac zabaw i wiata gdzie można się schronić przed deszczem.

Teren Starego Miasta
Dzisiejszy obraz Starego Miasta zdecydowanie różni się od układu, który miał miejsce przed II wojną światową. Szczecin przede wszystkim został „odsunięty” od rzeki, nie odbudowano także wielu cennych obiektów. W dużej mierze obecny stan jest zasługą pierwszego polskiego prezydenta miasta, Piotra Zaremby, który był przeciwnikiem odbudowy Starówki. To za jego zarządzania zdecydowano się porzucić plany odbudowy Teatru Miejskiego czy budowę arterii odcinającej zabudowę miejską od bulwarów.
Do dziś pozostał jedynie zarys dawnego rozkładu ulic. W niektórych częściach starego miasta postawiono budynki mieszkalne z tzw. wielkiej płyty. Najwięcej zabytkowych budynków, które wchodzą w skład starówki zachowało się w okolicy placu Orła Białego, ul. Tkackiej, Grodzkiej i Staromłyńskiej.
Dziś osiedle Stare Miasto mieści się pomiędzy ul. Kapitańską, Malczewskiego, Matejki, pl. hołdu Pruskiego, pl. Żołnierza, al. Niepodległości i ul. Dworcową. Na jego terenie – wbrew zaburzenia układu po II wojnie światowej – odnajdziemy wiele ciekawych i ważnych zabytków. m.in. Gmach poczty nr 2, kościół św. Jana Ewangelisty, który jest najstarszym kościołem w Szczecinie, Ratusz Staromiejski na dawnym pl. Siennym, Zamek Książąt Pomorskich, który został odbudowany po 1945 roku, Basztę Panieńską – jedną, która pozostała z licznych baszt i warowni otaczających niegdyś miasto, Bramę Królewską – jedną z dwóch zachowanych bram miejskich, pałac pod Globusem, który jest związany z carycą Katarzyną II i Bazylikę archikatedralną św. Jakuba.
Stare Miasto w Szczecinie zostało wpisane na wojewódzką listę zabytków w listopadzie 1952 roku.

Teren starego miasta
Początków Gryfina należy upatrywać w średniowiecznej osadzie rybackiej. Gryfino prawa miejskie otrzymała w 1254 roku. Najintensywniejszy rozwój miasta przypadł na XIII-XIV wiek. By obronić miejscowość przed napadami Brandenburczyków, pod koniec XIII wieku wybudowano podwójny wał drewniano-ziemny, zaś w XIV wieku wzniesiono obwarowania miejskie.
Z linii fortyfikacji zachowały się jedynie nieliczne fragmenty oraz brama Bańska. Najlepiej prezentuje się odcinek murów w południowo-wschodniej części miasta - ma ok. 70 metrów długości.
Stare miasto Gryfina zachowało średniowieczny układ ulic z rynkiem w centralnej części. Przy głównym placu odnajdziemy romański kościół Narodzenia NMP, który został wybudowany w latach 1254 – 1278 i przebudowany w stylu gotyckim na przełomie XV i XVI wieku. Kościół Narodzenia NMP jest jednym z większych na Pomorzu Zachodnim. Świątynia została wzniesiona na planie krzyża greckiego. Szczyt zdobi wieża z neobarokowym hełmem i latarnią. Wewnątrz obiektu odnajdziemy gwieździste sklepienie oraz renesansową ambonę z 1605 roku. Najcenniejszym wyposażeniem kościoła jest pochodzący z 1580 roku ołtarz główny, autorstwa Dawida Redtela. Dziś część ołtarza (nastawa) znajduje się w Muzeum Narodowym w Szczecinie, w świątyni w Gryfinie pozostała predella z przedstawieniem „Ostatniej Wieczerzy”. Obecny, neogotycki ołtarz pochodzi z XIX wieku. Organy, które znajdziemy w kościele są dziełem słynnego, szczecińskiego producenta - Barnima Grüneberga.
Przy skrzyżowaniu obecnych ul. 1 Maja i Sprzymierzonych znajduje się zabytkowy budynek poczty z 1883 roku. Lokalizacja poczty nie jest przypadkowa i wiążę się z uruchomieniem w 1877 roku linii kolejowej na trasie Kostrzyn-Szczecin.
Niestety Gryfino znacznie ucierpiało podczas walk w 1945 roku. Zniszczono większość zabytkowej zabudowy. Stare miasto Gryfina zostało wpisane na listę zabytków w październiku 1955 roku.

Teren Starego Miasta
W średniowieczu Kołobrzeg był zamknięty linią obwarowań miejskich, których pozostałością są XIV-wieczna Baszta Lontowa, odcinek muru i ruiny baszty więziennej. Decydującym wydarzeniem, mającym wpływ na obecny wygląd miasta było nadanie mu w 1255 roku praw miejskich. Wówczas wytyczono szachownicowy, charakterystyczny układ ulic z głównym placem – rynkiem. Na środku rynku około 1364 roku wzniesiono gotycki ratusz. Obecnie na jego pozostałościach wznosi się neogotycki nowy ratusz. Autorem jego projektu był znany niemiecki architekt Karl Friedrich Schinkel. Równie ważną budowlą jest Bazylika konkatedralna Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, której wznoszenie rozpoczęto w 1280 roku. Pierwotną zabudowę Kołobrzegu stanowiły gotyckie murowane kamienice, w późniejszym czasie przebudowywane lub wznoszone od nowa w aktualnie panujących stylach. Przykładem tego typu zabudowy jest mająca XV-wieczny rodowód kamienica Schliffenów (ul. Emilii Gierczak). Kołobrzeg figuruje na liście miast Europejskiego Szlaku Gotyku Ceglanego. Innymi wartymi zobaczenia obiektami w obrębie Starego Miasta są: zespół klasztorny diakonis ewangelickich, magazyn „Katownia” z XV wieku, Akademia Rycerska z końca XVIII wieku, Pomnik Tysiąclecia i Muzeum Oręża Polskiego. Teren Starego Miasta w Kołobrzegu jest wpisany do rejestru zabytków.

Teren Starego Miasta
Zabytkowy układ urbanistyczny Gryfic ma swój początek w 1262 roku. Wówczas Gryfice otrzymały prawa miejskie. Wraz z nimi wytyczono tereny pod zabudowę, które przecinają pod kątem prostym ulice. Całość założenia po otoczeniu murami miejskimi otrzymała charakterystyczny dla Pomorza wrzecionowaty kształt. W centrum założenia wytyczony prostokątny rynek na którym nie mogło zabraknąć ratusza. W jego sąsiedztwie zbudowano kościół pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Pozostałe kwartały wypełniały kamienice mieszkalne, których styl zmieniał się wraz z panującymi w architekturze modami. Średniowieczny układ urbanistyczny przetrwał niezmieniony do drugiej połowy XVII wieku. Na jego modernizację zdecydowano się w związku z ogromnymi pożarami, które strawiły miasto. Poszerzono wówczas główne arterie, wzniesiono nowe domy, przebudowano ratusz, a przed murami miejskimi dosypano wał obronny. Druga połowa XIX wieku przyniosła demilitaryzację przestarzałych elementów fortyfikacji. Wał został splantowany, a mury w większości rozebrano. W tym czasie nastąpiła przebudowa kamienic, która ostatecznie zatarła ich dawne style. Na skutek działań wojennych w 1945 roku gryficka starówka ucierpiała w ponad 40%. Powstałe w miejscu dawnej zabudowy bloki przyczyniły się do zatarcia dawnego układu urbanistycznego.
Obecnie na terenie Starego Miasta w Gryficach można podziwiać: Bramy Wysoką i Kamienną, wieżę Prochową, pozostałości murów obronnych, kościół pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, XIX-wieczne kamienice. Poza obrębem dawnych murów warto zobaczyć XV-wieczną kaplicę pod wezwaniem św. Jerzego.

Toporzyk, miejsce postoju i obsługi rowerzystów
Miejsce postoju i obsługi rowerzystów, plac zabaw dla dzieci przy polanie wypoczynkowej, wiata i miejsce na ognisko.

Tor rowerowy Choszczno
Tor rowerowy w Choszcznie to raj dla miłośników jazdy i akrobacji na rowerze. Tor składa się z elementów skateparku takich jak: Curved Wallride, Pumptrack, Northshore, Kicker x4, Jump+Box, Kładka, Wallride, Rollin. Dostępny jest przez cały rok.

TRAFO Trafostacja Sztuki w Szczecinie
Obiekt, w którym od 2013 r. działa centrum sztuki współczesnej, pochodzi z początku XX w. Pierwotnie pełnił rolę transformatorowni dla szczecińskich tramwajów.
Modernistyczny budynek Trafostacji Sztuki został wzniesiony w 1911 roku. Do 1945 roku obiekt pełnił funkcję transformatorowni dla szczecińskich tramwajów. Inicjatorem budowy dzisiejszego budynku Trafostacji Sztuki był Ernst Kuhlo – który przez wielu jest określany mianem szczecińskiego Edisona. Kuhlo, pionier elektryfikacji Szczecina, w XIX wieku zakupił działkę przy dzisiejszej ul. Św. Ducha i wybudował tam omawiany budynek. Jego projektantem był Georg Vallentin, który zaplanował jednobryłową halę. Budynek swoją funkcję pełnił do 1945 roku.
Po zakończeniu II wojny światowej obiekt zajęła Szczecińska Elektrotechniczna Spółdzielnia Inwalidów Selsin, która zajmowała się produkcją różnych przedmiotów – począwszy od lampek, a skończywszy na zabawkach. Zakład pracy Selsin funkcjonował w budynku przy ul. Św. Ducha 4 do lat 70. XX wieku. Przez kolejne 20 lat budynek stał pusty, aż do lat 90. XX wieku, gdy został przejęty przez prywatnego inwestora. Mimo planów nowy właściciel nie zmodernizował i nie zagospodarował przestrzeni dawnej transformatorowni – w końcu budynek został odebrany przez gminę.
Od 2013 roku w dawnej transformatorowni mieści się centrum sztuki współczesnej „Trafostacja Sztuki - TRAFO”. Obiekt został zmodernizowany zgodnie z planem szczecińskiego biura architektonicznego Studio A4. Odnowiona została ceglana elewacja budynku, prace przeprowadzono także wewnątrz.
W środku odnajdziemy centralną przestrzeń wystawową, która jest otwarta i wykorzystuje całą wysokość budynku. W głównej sali oprócz wystaw odbywają się także koncerty i przedstawienia. Dookoła głównej sali mieszczą się galerie widokowe, które umożliwiają obserwację wydarzeń w przestrzeni z różnych poziomów. Kolejne sale wystawowe mieszczą się w piwnicy, która od pierwszego poziomu oddzielona jest częściowo przeszkloną podłogą. We wnętrzu obiektu dominują jasne barwy – przede wszystkim biel. Ponadto w „TRAFO” znajdują się: pokoje dla artystów, sala konferencyjna na ok. 25 osób z zapleczem socjalnym, w hallu wejściowym bar kawowy, recepcja, szatnia, czytelnia i księgarnia.
Ceny biletów jednej wystawy wahają się od 5 zł/os. przy bilecie rodzinnym (maksymalnie 7 osób) lub grupowym (powyżej 10 osób), do 10 zł za bilet normalny. Obiekt jest przystosowany dla osób niepełnosprawnych - w budynku znajduje się winda dla osób poruszających się na wózku inwalidzkim.
Budynek Trafostacji Sztuki został wpisany na wojewódzką listę zabytków w kwietniu 1984 roku.

Turystyka wiejska "Leśniczówka"
Turystyka wiejska Leśniczówka umiesczona w miejscowosci Piasek - 12 km od Cedyni. Oferujemy noclegi w pokojach, a także jest możliwość noclegu na polu namiotowym. Oferujemy łóżka zascielone poscielą, tv, wifi, dostęp do wyposażonej kuchni. Miejsce na grila i ognisko. Zapraszam również do obejrzenia prywatnego Muzeum Etnograficznego oraz najwiekszej kolekcji długopisów  w Polsce. Zapraszamy na nocleg do Babki z Piasku!

Utrudnienia w związku z II etapem budowy obwodnicy Przecławia i Warzymic
W związku z budową obwodnicy Przecławia i Warzymic droga rowerowa zmieni swój przebieg. Przez teren budowy zostaną wyznaczone objazdy dla rowerzystów, jednak możliwe są utrudnienia w przejeździe.
Planowane zakończenie prac w 2028 roku.
Data dodania: 14.11.2025

Utrudnienia w związku z miejscową przebudową drogi
Droga rowerowa na odcinku od ul. Zwierzęcy Zakątek do ul. Radomskiej jest zablokowana ze względu na prace drogowe.
Z dniem 25.09.2025 r. wykonawca prac zadania: „Budowa zatoki do kontroli pojazdów w ciągu ul. Południowej w Szczecinie”  wprowadzi czasową organizację ruchu na ul. Południowej w Szczecinie, na odcinku od ul. Zwierzęcy Zakątek do Wiaduktu kolejowego (kierunek centrum).
Prace prowadzi firma EUROVIA POLSKA S.A.
Data dodania: 29.09.2025

Utrudnienia w związku z remontem nitki wyjazdowej Trasy Zamkowej
W związku z kompleksowym remontem nitki wyjazdowej Trasy Zamkowej brak przejazdu na zaznaczonym odcinku. Należy korzystać z drogi rowerowej prowadzącej przy nitce wjazdowej (wschodniej). Przebieg przedstawiony na mapie. Wjazd na rampę na wysokości Wałów Chrobrego.
Zadanie obejmuje remont obiektów inżynieryjnych (estakad, mostów oraz łącznicy) zlokalizowanych w ciągu drogi wojewódzkiej nr 115 w Szczecinie (Trasa Zamkowa, nitka wyjazdowa) wraz z dojazdami do obiektów. Prace obejmować będą m.in na naprawie powierzchni betonowych, uzupełnieniu ubytków, wyrównaniu powierzchni oraz wykonaniu nowych powłok malarskich i izolacyjnych. Wymienione zostanie ponadto wyposażenie tj. m.in balustrady, nawierzchnie, urządzenia dylatacyjne, bariery ochronne, elementy odwodnienia. Przebudowane zostanie również oświetlenie uliczne wraz z przyłączami kablowymi.
Data dodania: 2025.03
Informacja z 12.05.2025:
Od wtorku 13 maja w związku z remontem Trasy Zamkowej nastąpią zmiany w tymczasowej organizacji ruchu.
Zmiany wprowadzone będą w rejonie ulic Kanał Parnicki i Gdańskiej (na wysokości zjazdu z południowej nitki Trasy Zamkowej – przy stacji Orlen) i obejmować będą:
• zamknięcie przejazdu rowerowego na jezdni południowej ulicy Gdańskiej;
• zamknięcie drogi rowerowej na jezdni wspomagającej ulicy Gdańskiej;
• wprowadzenie ruchu jednokierunkowego na jezdni wspomagającej ulicy Gdańskiej w kierunku wschodnim;
• wyznaczenie objazdu z kierunku ulicy Pieszej do Centrum poprzez jezdnie wspomagającej ulicy Gdańskiej pod Estakadą Pomorską.

Wanta
Wanta Kołobrzeg oferuje Państwu noclegi w apartamencie z antresolą w bardzo spokojnej, wschodniej dzielnicy Kołobrzegu. Apartamenty posiadają taras z widokiem na rozległe łąki.
Na terenie obiektu znajduje się prywatny parking.
Apartamenty wyposażone są w bezpłatne Wi-Fi, telewizor z płaskim ekranem, prywatną łazienkę z prysznicem i suszarką do włosów oraz aneks kuchenny. W aneksie znajduje się lodówka, płyta kuchenna, toster oraz wszystkie akcesoria niezbędne do przygotowania posiłku.
Ponadto do dyspozycji gości udostępniony jest kamienny grill ogrodowy.

Węzeł tras na granicy

Wiata rowerowa

Wiatrak holenderski
Wiatrak pochodzi z połowy XIX wieku. W dobrym stanie zachował się nieruchomy murowany korpus wiatraka, natomiast nie zachowała się obracalna bryła dachu. Obiekt jest jednym z nielicznych zachowanych wiatraków holenderskich, które w XVIII i XIX wieku budowano na zachodnich i północnych rubieżach Polski. Obecnie obiekt jest dostępny z zewnątrz.

Wiatrak holenderski
Wiatrak holenderski pochodzi z połowy XIX w. Ze względu na stan budowli, jest niedostępny dla zwiedzających. Ten rodzaj młynów napędzanych wiatrem był mniej popularny na naszych terenach, niż tzw. "koźlaki" - wiatraki drewniane, które w całości posadowione były na obrotowym "koźle", więc cały budynek obracał się zgodnie z kierunkiem wiatru. Według zdjęć z początku XX wieku, taki wiatrak również stał na tym wzgórzu, mniej więcej w miejscu obecnego basenu. Wiatrak holenderski, zwany również wieżowym, różnił się tym, że cały korpus budynku był nieruchomy (stąd możliwość zastosowania kamieni lub cegieł, jak w tym przypadku, do jego budowy). Obrotowa była tylko głowica, o charakterystycznym wyglądzie odwróconej do góry dnem łódki, ze śmigłami. Niestety ta najbardziej interesująca część wiatraka uległa zniszczeniu już w czasach powojennych. Do 2010 roku można było oglądać jedynie resztki konstrukcji głowicy oraz pas drewnianych klepek, które okalały zwieńczenie murów, po którym dawniej poruszało się łożysko głowicy. Obecnie cały wiatrak nakryty jest drewnianą konstrukcją, która ma zabezpieczyć budynek przed dalszą dewastacją. Otwory okienne, wskazujące, że budynek miał aż trzy kondygnacje, zostały zamurowane.

Wiatrak holenderski
Ten niepozorny, zbudowany w XIX wieku wiatrak w typie holendra stoi obecnie w ruinie. W swoim złotym okresie był częścią prężnie działającego kompleksu młyńskiego, który był jednym z nielicznych w Europie obiektów niezależnych od kaprysów pogody, stanu wód czy dostaw prądu. Młyn w Worowie, mógł produkować mąkę korzystając z napędów: wiatrowego, wodnego, elektrycznego oraz parowego. Holender w Worowie jest przykładem szczytowego okresu ewolucji wiatraków młyńskich. Na masywnym kamienno-ceglanym korpusie osadzona była na łożyskach obrotowa część dachowa ze stosunkowo rzadko występującym śmigłem dwupłatowym. Niestety do naszych czasów dotrwał jedynie korpus budowli. Uszkodzony mechanizm można zobaczyć we wnętrzu wiatraka. Ruina jest własnością prywatną. Właściciel próbuje go wyremontować.

Wieża ciśnień
Wodociągowa wieża ciśnień w Choszcznie została wzniesiona w 1903 roku. W czasie II wojny światowej wieża została niemal całkowicie zniszczona. Uratował się tylko murowany trzon wieży. W latach pięćdziesiątych XX wieku wieżę odbudowano. Do odbudowy wieży wykorzystano beton i żelbeton. W rezultacie utworzyło to kontrastowe połączenie z oryginalnym trzonem wieży. Zmieniono też pierwotny, urokliwy kształt wieży. Obecnie wieża pełni funkcje użytkowe, w jej wnętrzu znajduje się apteka. Na potrzeby apteki na parterze wieży dobudowano dodatkowe pomieszczenie przeznaczone na zaplecze.
Wieża ma wysokość 32 m, do 13 m sięga oryginalny trzon wieży. Niedawno elewacja wieży została odświeżona. Wieża jest ciekawym obiektem, warto ją zobaczyć zwiedzając Choszczno. Można ją oglądać z zewnątrz.

Wieża obserwacyjna
Wieża widokowa znajduje się na ścieżce edukacyjnej ,,Lasy Studnickie" na terenie Nadleśnictwa Drawsko. Wieża została odremontowana w 2014 r., ponieważ jej stan techniczny zagrażał bezpieczeństwu. Po remoncie, obok odnowionej konstrukcji, zostały postawione nowe tablice informacyjne, przycięto również drzewa, które zasłaniały widok na zalewy i osiedlone tam ptactwo. Obok wieży jest przygotowana infrastruktura turystyczna, znajduje się parking dla samochodów i poprawiono stan dróg dojazdowych. Wysokość wieży wynosi 7 m.

Wieża Prochowa
Baszta pierwotnie znajdowała się w ciągu murów miejskich. Do jej wnętrza można było się dostać wejściem usytuowanym na wysokości około 3 metrów nad ziemią. Wieża oprócz funkcji obserwacyjnej i strzelniczej była też magazynem prochu. Składowano go w dolnej kondygnacji lub w bliskim sąsiedztwie wieży.
Baszta została wzniesiona na przełomie XIV i XV wieku. Zaprojektowano ją na planie koła. Jest to dwucylindryczna budowla, zwieńczona stożkowym dachem. U podstawy górnego cylindra znajdował się w przeszłości ganek, po którym zachował się otwór wyjściowy od południowego zachodu.
W ramach przeprowadzonej w 2007 roku rewitalizacji baszty wykonano drewniane wejście do wieży, wymianę stolarki w wewnętrznej części budowli na metalową konstrukcję oraz podniesiono zadaszenie, tworząc balkon widokowy. Baszta jest udostępniona dla zwiedzających.

Wieża widokowa
Wieża została wybudowana w 1895 roku za czasów burmistrza Cedyni Ernesta Melchera. Wzniesiono ją na cześć żołnierzy poległych w czasie XIX wiecznych wojen. Do 1945 roku w dolnej części wieży znajdowały się tablice z nazwiskami poległych żołnierzy.
Obiekt wysoki na 14 metrów, w kształcie walca jest zakończony galerią widokową, z której widoczna jest całą panorama miasta i okolic – stąd m.in. widać Górę Czcibora, na której stoi pomnik „polskiego zwycięstwa nad Odrą”. Dzięki rozpostartej na dole panoramie w lutym 1945 roku wieża była wykorzystywana przez sowieckie wojska jako punkt obserwacyjny. Po II wojnie światowej, do 1956 roku obiekt służył Wojsku Ochrony Pogranicza. W drugiej połowie lat 50. XX wieku wieża została odremontowana i udostępniona turystom. Obiekt był także remontowany w latach 80. XX wieku.
Budowla została wzniesiona z ciosów granitowych i cegły półklinkierowej. Taras widokowy pełni zarazem funkcję dachu. W środku odnajdziemy ceramiczną posadzkę i kręcone schody oparte na na stalowym rdzeniu. Schody są drewniane. Wieża została wybudowana na planie koła. Kubatura obiektu wynosi 130 m sześciennych.
Teren wokół wieży jest gęsto porośnięty drzewami – przede wszystkim dębami i lipami. Przy alei, która jest wyłożona płytami chodnikowymi, rozmieszczono ławki. Wieża dzięki swojemu położeniu jest jednym z bardziej charakterystycznych obiektów w Cedyni. Widoczna nad miastem jest bardzo popularna wśród mieszkańców i turystów. Obiekt stosunkowo późno trafił na wojewódzką listę zabytków, bo dopiero w grudniu 2005 roku.

Wieża widokowa Katedry
Wjazd na taras widokowy wyłącznie windami. Klatki schodowe wewnątrz wieży nie są przeznaczone dla ruchu turystów. Wieża kościoła ma 110,175 m, ale punkt widokowy znajduje się na wysokości 53 m (72 m n.p.m). Z góry, przy dobrej widoczności, można podziwiać panoramę na odległość do 40 km. Z tarasu widać: Panoramę Szczecina i okolic aż po Stargard Szczeciński, Gryfino i część terytorium Niemiec.

Wieża widokowa „Dolina Iny”
Wieża znajduje się w Puszczy Goleniowskiej, w Leśnictwie Bącznik, Nadleśnictwie Kliniska.
Jest to drewniana wieża o wysokości ponad 14 m., z której  można podziwiać meandry malowniczej rzeki Iny oraz nadrzeczne łąki wchodzące w skład użytku ekologicznego "Dolina rzeki Iny".
Przy wieży znajduje się miejsce odpoczynku wyposażone w stoły, ławki, kosze na śmieci i stojak na rowery.
Regulamin obiektu dostępny na stronie:

Wieża zamkowa w Golczewie
Wieża zamkowa w  Golczewie to pozostałość po zamku biskupów kamieńskich. Zamek budowany był w latach 1302 - 1317. W 1304 roku za zgodą księcia szczecińskiego został sprzedany biskupom kamieńskim. Zamek czasowo użytkowała Kapituła, później przeszedł on pod rządy rodziny Flemmingów, która w 1406 roku sprzedała go księciu Bogusławowi VIII. W roku 1436 zamek ponownie trafił pod rządy Kapituły, co trwało aż do roku 1534, kiedy Golczewo zostało własnością książęcą. Po roku 1684, kiedy wygasła panująca na Pomorzu dynastia Gryfitów, a całe księstwo włączono w obszar Brandenburgii, zamek został opuszczony i od tej pory popadał w ruinę.
W 1895 i 1929 roku wieża zamkowa została poddana renowacji, a jej zwieńczenie zostało zrekonstruowane, dzięki czemu ta część zamku przetrwała do dnia dzisiejszego. Pierwotnie 24 - metrowa wieża po rekonstrukcji osiągnęła wysokość 33 metrów i obecnie stanowi najwyższą na Pomorzu. Dawniej zamek składał się jeszcze z budynku mieszkalnego na południu przy wieży, który nie był z nią połączony oraz budynku bramnego na północy. Całość otaczał mur obwodowy powiązany z wieżą, którego kamienny fragment można jeszcze zobaczyć przy północnej części wzgórza. Wejście do wieży znajdowało się 6 m nad dziedzińcem i prowadziło z ganku przy murze obwodowym. Wieża posiadała 6 kondygnacji, w tym loch więzienny, do którego prowadził otwór służący do spuszczania więźniów i żywności. Do górnych kondygnacji dostawało się drabiną. W przyziemiu wieża była czworokątna zbudowana z kamiennych głazów, a wyżej okrągła, zbudowana z cegły.
Obecnie teren Wzgórza Zamkowego, którego właścicielem jest Gmina Golczewo, został zagospodarowany, przeszedł renowację i stał się miejscem atrakcyjnym turystycznie, a wieża zamkowa została udostępniona dla zwiedzających. Obiekt jest wpisany do rejestru zabytków.

Willa Metzlera
Budynek został wzniesiony w 1906 roku jako dom mieszkalny dla rodziny Otto i Elisabet Metzler. Autorem projektu domu był Walter Gropius. W swoi projekcie zastosował tradycyjną dla tego terenu formę wypełnienia konstrukcją szkieletową górnych partii ścian szczytowych i wystawek. Zupełnie nowym pomysłem Gropiusa była konstrukcja dachu, w którym dolna połać mansardy nachodzi bardzo głęboko na elewacje, będąc jednocześnie lekko wyłamana na końcach i osłaniając otwarte tarasy. Innowacyjny jest również kształt okien w elewacji, które wszystkie są wprawdzie prostokątne, jednak ich wielkość jest bardzo różna. Niektóre z nich osadzono pionowo, inne poziomo. Do 1945 roku dom był własnością rodziny Metzler. Po II wojnie światowej w domu prowadzono jedynie bieżące remonty związane z potrzebami mieszkańców, m.in. od strony północnej zabudowano taras zamieniając go w łazienkę a od strony południowej taras przekształcono w garaż. Od 1946 mieszkały tu dwie kobiety narodowości niemieckiej, które w 1955 roku wyjechały do Niemiec. Następnie obiekt przejął skarb państwa. Swoją siedzibę miała tu Słupska Fabryka Mebli – w willi znajdowały się mieszkania służbowe dyrektora i jego zastępcy. W latach 70-tych funkcjonująca fabryka została przejęta przez Koszalińską Fabrykę Mebli, by w latach 80-tych stać się samodzielną filią: Drawską Fabryką Mebli. Pod koniec lat 90. budynek został przejęty przez Przedsiębiorstwo Przeróbki Mechanicznej Węgla Biskupice Sp. z o.o w Zabrzu. Obecnie w budynku znajdują się prywatne mieszkania. Dom jest otoczony małym ogrodem i parkiem, który łączy się krajobrazowo z położonym po przeciwległej stronie rzeki Parkiem Chopina. Willa Metzlera znajduje się dziś w złym stanie technicznym i wymaga generalnego remontu.

Winnica Pałacu Rajkowo
Winnica Pałacu Rajkowo jest jedną z winnic, która znajduje się najbliżej Szczecina, we wsi Smolęcin.
Winnicę prowadzą Małgorzata i Arkadiusz Śnieżkowie, zaś opiekę nad winnicą sprawuje Ireneusz Ochmian. Winorośla w winnicy posadzono w 2016 roku w Dolinie Dolnej Odry. Takie położenie powoduje, że zimy są bardzo łagodne. Południowo-zachodnie zbocze moreny czołowej daje duże nasłonecznienie. Dzięki temu w winnicy jest korzystny dla winorośli mikroklimat. Ponadto gleba wpływa na mineralność wytwarzanych win, co przekłada się na ich wyjątkowy smak.
Od 2019 roku winnica Pałacu Rajkowo objęta jest programem ochrony ekologicznej, co oznacza, że uprawa winorośli odbywa się bez środków ochrony roślin i nawozów sztucznych. Wina wytworzone z takich owoców są zdrowsze, mają bogatszy smak i aromat.

Winnica Wine&Tennis
W znajdującej na Pomorzu Środkowym winnicy Wine&Tennis wino łączy się ze sportem.
Winnica położona jest w dwóch lokalizacjach. Pierwsza znajduje się w Koszalinie, w bezpośredniej okolicy Góry Chełmskiej, druga zaś w Rościnie w okolicach Białogardu.
Winnica powstała z pasji do winorośli, polskiego wina oraz jako uzupełnienie życiowych zainteresowań jej właścicieli - Tomasza Sobczyka i jego żony Emilii (tenis ziemny, hodowla psów rasy Jack Russell Terrier).
Ich przygoda z winiarstwem zaczęła się od win owocowych z upraw z przydomowego ogrodu.
Winnica prowadzona jest w sposób całkowicie ekologiczny. W przyszłości planowane jest zwiększenie powierzchni upraw w Rościnie, jak również przeniesienie w to miejsce samej winiarni.
Jak sama nazwa winnicy wskazuje można się tu nauczyć i pograć w tenisa ziemnego, a nawet wziąć udział w turniejach.

Winnica Ziemomyśl
Winnica Ziemomyśl zlokalizowana jest we wsi Ziemomyśl B w powiecie stargardzkim, w gminie Dolice, 24 km od Stargardu.
To młoda winnica, znajdująca się na obszarze gospodarstwa rolnego, która obecnie prowadzi monitoring uprawy wielu odmian winorośli, by w przyszłości skupić się tylko na tych, które na tym terenie sprawdzą się najlepiej.
Teren winnicy graniczy z lasem i jeziorami, z których najważniejszym jest jezioro Gardzko. Dzięki zwartemu rozłogowi gospodarstwa oraz pięknej lokalizacji w terenie obfitującym w liczne pagórki i malownicze nieużytki, winnica ma duży potencjał rozwoju.
Winnica jest przedsięwzięciem rodzinnym. Zajmuje się nim Wojciech Bigos z żoną Izabelą oraz córki Ola i Madzia. Właściciele wiedzę na temat uprawy winorośli i wina czerpią z książek oraz fachowego doradztwa innych winiarzy. Z pewnością nie bez znaczenia jest ich wieloletnie doświadczenie wynikające z prowadzenia biznesu rolniczego.

Woda pitna

Woda pitna i wystawa historycznych znaków drogowych
Przy rondzie w Moryniu została utworzona niewielka ekspozycja historycznych znaków drogowych. Jest też poidełko.

Wrak statku Lubczyna

Wypożyczalnia rowerów - Połczyn-Zdrój, Solankowa 6
Wypożyczalnia rowerów - sanatorium „Podhale”, ul. Solankowa 6, 78-320 Połczyn-Zdrój

Wypożyczalnia rowerów - Połczyn-Zdrój, ul Parkowa
Wypożyczalnia rowerów przy Centrum Kultury, kino „Goplana”, ul Parkowa 4, 78-320 Połczyn-Zdrój.

Wypożyczalnia rowerów - Połczyn-Zdrój, ul. J. III Sobieskiego
Wypożyczalnia rowerów - sanatorium „Borkowo” , ul. J. III Sobieskiego 13, 78-320 Połczyn-Zdrój.

Wypożyczalnia rowerów - Połczyn-Zdrój, ul. Solankowa 8
Wypożyczalnia rowerów - sanatorium „Gryf” ul. Solankowa  8, 78-320 Połczyn-Zdrój.

Wypożyczalnia rowerów - Połczyn-Zdrój, ul. Zdrojowa
Wypożyczalnia rowerów - sanatorium „Irena”, ul. Zdrojowa 5, 78-320 Połczyn-Zdrój.

Wyspa Biskupia w Karlinie
Tereny na wyspie wraz z zabudową folwarczną o powierzchni 22 ha do 1989 roku były użytkowane w charakterze gospodarstw rolnych, a po roku 1989 wyłączone ze stałego użytkowania. To spowodowało ich stopniową dewastację.
Wyspa, którą przecinają rzeki Parsęta i Radew został zakupiony przez prywatnego inwestora w 2008 roku. Koncepcja rozwoju „zespołu na wyspie” przewiduje adaptację zabudowy folwarcznej na resort hotelowo-rekreacyjny z zapleczem konferencyjnym oraz stanicą wodną. Obecnie teren wyspy jest ogrodzony i nie jest dostępny dla zwiedzających.
Historia wyspy biskupiej sięga XIV wieku. Wówczas powstał na niej zamek biskupów kamieńskich. Na powstanie zamku w tym miejscu miały wpływ dwie przyczyny. Po pierwsze ówczesny biskup von Rehberg zauważył korzystne położenie Karlina. Po drugie Karlino w tym czasie otrzymało prawa lubeckie i zostało wyniesione do rangi rezydencji biskupiej. Począwszy od lat 80-tych XIV w. Karlino było siedzibą biskupów kamieńskich. Przy ujściu Radwi do Parsęty, po przekopaniu kanału, utworzono sztuczną wyspę, na której stanął zamek. Pierwotnie zamek był budowlą prostokątną o wymiarach 11 x 35 m. Wybudowano go z cegły na fundamencie kamiennym. Na przełomie XIV i XV w. zamek przeżywał zawieruchy, a jego istnienie zostało zagrożone. W 1409 r. książę Bogusław VIII najechał na Karlino, jednak go nie zdobył. W złości w odwrocie spalił miasto. Zamek dzięki otaczającej go wodzie i dzielnej obronie ustrzegł się od pożaru. Przez lata długi zamku rosły, dlatego w 1440 r. rada miejska w Kołobrzegu wzięła w zastaw połowę biskupiego folwarku. w 1450 r. rozpoczęto pierwszą rozbudowę zamku. Prace trwały do 1575 r. i spowodowały, że zamek stał się piękną renesansową rezydencją. Wówczas też postanowiono rozbudować zamek na planie regularnym, trójskrzydłowym. Powstała okazała trójkondygnacyjna budowla, której boczne skrzydła zwieńczone były szczytami. Wybudowano wąski dziedziniec, który zamykał mur z bramą zwróconą w stronę miasta. Pomiędzy zamkiem i miastem powstało oddzielone fosą podzamcze. Zamek zajmował powierzchnię 50 x 50 m, natomiast przedzamcze wynosiło 50 x 100 m. Zamek nie ustrzegł się jednak od zagłady. W roku 1481 został zdobyty i spalony przez kołobrzeskich i koszalińskich mieszczan. W 1486 r. rozpoczęto odbudowę zamku, a następnie rozbudowywano go w latach 1602-1618. Niestety w roku 1761, podczas wojny siedmioletniej, Karlino zostało zdobyte przez wojska radzieckie dowodzone przez generała Romancowa. W wyniku tych działań zamek został splądrowany i prawie doszczętnie spłonął. Niedługo potem jego ruiny rozebrano, zasypano fosę oddzielająca zamek od miasta. Ocalała jedynie najniższa jego kondygnacja skrzydła głównego z zachowanym sklepieniem gwiaździstym. W późniejszym okresie, w XIX w. w miejscu zamku na zachowanych fundamentach wybudowano browar królewski. Ciekawostką jest to, że przez wiele lat fragmenty zamku stanowiły tajemnicę. Uważano, że po zamku nic się nie zachowało. Jednak w trakcie prac archeologicznych, na terenie jednego z gospodarstw rolnych, odkryto pozostałości zamku. Odkryto wówczas w przyziemiu budynku gospodarczego dwie gotyckie sale z gwiaździstymi sklepieniami oraz najstarszy na Pomorzu Zachodnim kominek gotycki dwustronny (kominek ścianie dla sąsiadujących ze sobą dwóch pomieszczeń). Niestety tak istotne odkrycie archeologiczne nie zostało należycie zabezpieczone i objęte ochroną, dlatego też ulegało szybkiej dewastacji.
Natomiast w XIX w. powstał dworek, magazyn zbożowy, obora, stodoła i kuźnia. Najbardziej okazałą budowlą zespołu jest budynek dworku Fryderyka Wilhelma. Pochodzi on z 1721 r. Dworek jest budowlą murowaną, o konstrukcji szachulcowej, parterową z użytkowym poddaszem. Przejawia styl secesyjny. Zdobią go szczyty i sztukateria. Przez lata dworek ulegał zniszczeniu. Obecnie prowadzone są w nim prace restauratorskie.
Właściciel wyspy biskupiej:
ZIYAD RAOOF
Hotele i Restauracje w zabytkach
Tomaszowice k/Krakowa
ul. Krakowska 68; 32-085 Modlnica
e-mail:  recepcja@dwor.pl

Wyspa Łasztownia w Szczecinie
Nazwa Łasztownia (łac. Lastadia) wywodzi się od łacińskich słów lastagium, lestagium, lastadium. Określały one ciężar ładunku. W XIV wieku łaszt (last) stał się powszechnie używaną miarą ładunku zabieranego przez statki. Za jej pomocą podawano również ilości towarów sypkich, głównie zboża.
Znając etymologię nazwy łatwo można się domyśleć jej przeznaczenia. Do celów portowych była jednak wykorzystywana od 1283 roku. Pierwotnie wyspa była zdecydowanie mniejsza. Można powiedzieć, że była kępą przybrzeżną naprzeciw obecnego Mostu Długiego.
Dzisiejsza Łasztownia leżała na trasie szlaku wiodącego do Szczecina z Dąbia. We wspomnianym 1283 roku Szczecin nabył prawa do wyspy. Zakup był podyktowany dynamicznie rozwijającym się portem handlowym i związanym z tym zwiększonym ruchem towarów. Miasto potrzebowało nowych terenów pod rozbudowę. Na wyspie zbudowano drewniane nadbrzeża i pomosty do załadunku i wyładunku towarów. Nie zabrakło również żurawia przeładunkowego, spichlerzy i składów innych towarów.
Dalszy dynamiczny rozwój portu spowodował zajęcie kolejnej wyspy. XIV-wieczne źródła mianem Łasztowni nazywają już wszystkie wyspy na północ od Parnicy. Poszczególne rejony Łasztowni dookreślano, do głównej dodając nazwę zakładu, np. zbudowana w 1500 roku Stocznia Łasztownia (schippbuwer lastadie).
W XVII wieku Łasztownię uznano za strategiczny punkt, wobec czego została otoczona ziemnymi wałami. Usypano je wzdłuż obecnego Bulwaru Gdańskiego i ulicy Władysława IV. W 1727 roku zostały zbudowane kamienne bramy: Parnicka i Kozia. W XIX wieku fortyfikacje zostały uznane za niepotrzebne, wobec czego zostały rozebrane.
Obecnie zachowany układ ulic pochodzi z I połowy XVIII wieku i wiążę się z uporządkowaniem terenu Łasztowni za czasów panowania króla pruskiego Fryderyka Wilhelma I. Na przełomie XIX i XX wieku XVIII-wieczna zabudowa w większości została zastąpiona nową, powstałą w stylu secesyjnym. Głód mieszkaniowy spowodował, że na dotychczas portowej wyspie zaczęto wznosić kamienice czynszowe dla robotników. Budowano również fabryki i zakłady produkcyjne, takie jak cukrownia (obecnie Przedsiębiorstwo Przemysłu Cukierniczego "Gryf" S.A.).
W latach drugiej wojny światowej Łasztownia została zbombardowana podczas regularnych nalotów alianckich (1942-1944). Po wojnie Łasztownia została dynamicznie zabudowana przez firmy związane z morzem. Mają tu swoje siedziby m. in. Polska Żegluga Morska, Żegluga Szczecińska czy Urząd Celny. Część powstałych w boomie budowlanym obiektów stoi obecnie pusta. Przyciągają one wydarzenia kulturalne, takie jak plenerowe spektakle czy festiwale muzyki.

Wystawa Zachodniopomorskich Kolei Dojazdowych
Oddział Muzeum Narodowego w Szczecinie. Istniejąca w tym miejscu ekspozycja pn. " Wystawa Zachodniopomorskich Kolei Dojazdowych" została otwarta w 1993 r., zastąpiła ona działające tam od 1978 r. "Muzeum i Skansen Kolei Wąskotorowych Pomorza Zachodniego", które było filią Muzeum Kolejnictwa w Warszawie. Obecna wystawa została włączona w struktury Oddziału Muzeum Narodowego w Szczecinie w lipcu 2010 r.
Wystawa zajmuje w przybliżeniu obszar 5,5 tysiąca m². Składają się na nią: sale wystawowe, pawilon muzeum oraz plac wystawowy na wolnym powietrzu. Spacerując po salach wystawowych zwiedzający mają możliwość prześledzenia historii kolei wąskotorowej na Pomorzu Zachodnim. Czeka na nich ekspozycja precyzyjnie odwzorowanych modeli pojazdów kolejowych, a także fotografii prezentujących dzieje kolei wąsko- i normalnotorowej na Pomorzu Zachodnim w okresach „niemieckim” i „polskim”. Zbiory fotograficzne muzeum wzbogacone są zdjęciami obrazującymi historię kolei światowej. Na torach umieszczonych na zewnątrz muzeum dumnie prezentuje się zwiedzającym tabor w postaci parowozów, wagonów osobowych, towarowych oraz maszyn i urządzeń kolejowych.
Do najciekawszych eksponatów należy zaliczyć: kilkanaście parowozów wąskotorowych o szerokości toru równej 1000 mm (m.in. parowozy typu Tyn6 zbudowane w 1927 r. w zakładach „VULCAN" w Szczecinie oraz typu Ty9785 zbudowane w 1921 r. w fabryce „Orenstein i Koppel" w Berlinie), wagony (m.in. wagon osobowy z 1904 r. zbudowany w Fabryce Wagonów w Görlitz) oraz pojazdy trakcyjne (np. pługi odśnieżne czy podnośniki). Muzeum może poszczycić się sprawną obrotnicą przeznaczoną dla parowozów, a także układem torowym połączonym z torami czynnej Rewalskiej Kolejki Wąskotorowej.
Oferta muzeum wzbogacona jest o możliwość oprowadzania grup przez przewodnika (również w języku angielskim, po wcześniejszym telefonicznym ustaleniu terminu pod nr: 48 22 620 04 80, wew. 106). Na spragnionych bezpośredniego sprawdzenia możliwości transportowych kolejki czeka nie lada atrakcja - przejazd autentyczną, odrestaurowaną maszyną wchodzącą w skład taboru Rewalskiej Kolejki Wąskotorowej na trasie Gryfice-Pogorzelica (Gryfice wąsk., Popiele, Rybokarty, Niedźwiedziska, Modlimowo, Paprotno, Karnice, Dreżewo, Trzęsacz, Rewal, Śliwin, Niechorze, Pogorzelica) lub na odcinku skróconym Trzęsacz-Pogorzelica. Pełna oferta Rewalskiej Kolejki Wąskotorowej dostępna na stronie internetowej: www.kolej.rewal.pl lub pod nr tel. 48 91 38 42 235.
W muzeum dostępne są bilety: normalne, ulgowe, rodzinne, z przewodnikiem. Niedziela jest dniem wolnym od pobierania opłat za wstęp. W obiekcie honorowana jest Karta Dużej Rodziny. Cennik opłat za bilety wstępu na wystawę wraz z wykazem zniżek dostępny na stronie internetowej: https://kolejki.muzeum.szczecin.pl
Obiekt jest przystosowany do potrzeb osób poruszających się na wózkach inwalidzkich. Na terenie dostępne jest WC.

Zagroda "Przysłowiowa Sielanka"
Zagroda „Przysłowiowa Sielanka” w Gogolicach (Gm. Trzcińsko-Zdrój) leży bezpośrednio przy szlaku rowerowym „Blue Velo”.
Jadąc można zauważyć odpowiednie oznaczenia. Nasza Zagroda jest doskonałym miejscem na odpoczynek i przerwę w podróży dla każdego rowerzysty. Ofertę dostosowujemy do potrzeb naszych gości, określonego czasu, kondycji i wieku. Grupy mogą być zróżnicowane wiekowo. Nasi goście  mogą wybrać, jak chcą spędzać czas i w co się chcą bawić. Główną naszą atrakcją sportowo-relaksową  jest profesjonalne, pełnowymiarowe  pole do minigolfa typu „concrete”. Można na nim zagrać na 18 betonowych torach z różnymi  przeszkodami (dł. toru 12 m). Na tej trasie u nas możesz łapać bezpieczne „dołki”, w które wpada tylko piłka. Minigolf to doskonała rozrywka dla każdego –dużego i małego. Nie wymaga szczególnych umiejętności , ani niezwykłej sprawności fizycznej. Gra może spodobać się dorosłym i młodzieży - można rozegrać turniej. Do gry w minigolfa zapewniamy: kije golfowe typu „putter”, specjalne piłki do minigolfa, karty startowe, dyplomy i opiekę instruktora.  Młodszym dzieciom proponujemy minigolfa w formie zabawowej np. poszukiwanie słodkiego „skarbu”, gdzie dzieci zdobywają dołki , aby zdobyć kolejne literki wskazówki, gdzie go szukać. Pole do minigolfa znajduje si ę wśród kwiatów i zieleni. Oferujemy ceny, które mogą spodobać się gościom. Cenimy przysłowiowe mądrości, więc u nas możecie też przypomnieć sobie znane przysłowia i powiedzenia. Uczymy ich poprzez zabawę i  gry terenowe.
Co jeszcze proponujemy naszym gościom?
TEAM BUILDING”, którego celem jest budowanie i integrowanie grupy ludzi poprzez wspólne wyzwania, ustalanie strategii, aby osiągnąć wspólny cel oraz aktywne współdziałanie w ramach zespołu. Można wybrać różne dynamiczne aktywności terenowe np.: tor przeszkód z goglami animacyjnymi, wieloosobowe narty, „latające dywany”  „żywe czołgi”, przeciąganie liny czy też grę w tenisa stołowego. Zajęcia spokojniejsze i wymagające ruszenia „szarych komórek” to np. „Zagrodowe Koło Fortuny”, ustawianie na linach wieży  z drewnianych klocków, „Sielankowa Polka” z żywych klocków, tematyczne prezentacje multimedialne z zadaniami, quizy, krzyżówki – to dla starszych. Jeśli chcesz możesz sprawdzić, czy masz „dobre oko” w strzelaniu z wiatrówki (broń długa i krótka) lub w strzelaniu z łuku do tarczy.
Dla dzieci też może być gogolicka baśń o księżniczce Sielance i na jej podstawie Quiz z Uśmiechem oraz poszukiwanie złotego serca Sielanki  a  także zabawy z chustą klanzy na zagrodowych trawiastych wzgórzach, zagadki i „Koło Fortuny” dostosowane do wieku gości. Z naszych wzgórz można „rzucić okiem”  na rozległe i piękne widoki na okolicę.
Na pewno biesiadowanie przy zadaszonym częściowo ognisku znajdzie swoich wielu amatorów. Dla chętnych proponujemy obsługę ogniska i domowe posiłki, dostosowane do potrzeb gości.
W pobliżu jest duży namiot cateringowy i toaleta z pełnym węzłem sanitarnym.  Zainteresowanych naszą ofertą zapraszamy szczególnie do kontaktu telefonicznego, poprzez SMS-a lub e-maila, aby ustalić wizytę u nas w godzinach, które są odpowiednie dla naszych gości. W razie potrzeby możemy też wspomóc w różnych sytuacjach, które mogą zdarzyć się na trasie wycieczki.  Mamy wieloletnią  praktykę w organizowaniu imprez turystycznych dla dzieci, młodzieży  i dorosłych. Właścicielka Zagrody jest przewodnikiem Turystycznym i Nauczycielem Kraju Ojczystego. Jesteśmy kreatywni i naszym celem jest uśmiech naszych gości i zadowolenie ich z pobytu w naszej Zagrodzie, aby dobre wspomnienia jeszcze cieszyły po powrocie do domu. Sprawdź specjalne zniżki dla rowerzystów.
Jeśli chcesz dowiedzieć się, co jeszcze proponujemy to zajrzyj naszą stronę na fb –Zagroda „Przysłowiowa Sielanka” lub po prostu odwiedź nas w Gogolicach! Jeśli Państwo chcecie miło  i przyjemnie spędzić czas otoczeni pięknem natury, a przy okazji zapomnieć o rutynie dnia codziennego serdecznie zapraszamy do Zagrody!

Zając Złocieniaszek
Zając Złocieniaszek to sympatyczna, kamienna płaskorzeźba, przedstawiająca zajączka. Ma on bardzo długie uszy, które są ustawione idealnie poziomo. Na obu widniał niegdyś napis "Falkenburg" (dawna nazwa Złocieńca). Uszy zająca wskazywały, że obie drogi prowadzą do miasta. Na postumencie widniał jeszcze napis w języku niemieckim "Szczęść Boże". Obecnie Złocieniaszek jest jednym z symboli miasta. Za drogowskazem ustawiono tablicę z legendą „O srebrnej Syrenie i złocienieckim Zajączku” napisaną przez Zbigniewa Czerwenko.
Opowieść głosi, że dawno temu, w jeziorze Siecino, żyła srebrna Syrena. Pewnego dnia została złowiona przez rybaków. Pięknie im śpiewała, prosząc o uwolnienie. Niestety proboszcz z Cieszyna postanowił nawrócić pogańską boginię na wiarę chrześcijańską i uwięził ją w miejscowym kościele. Uczył ją modlitw, przykazań i pieśni kościelnych. W tym czasie wszystkie ryby w jeziorze się pochowały i rybacy nie byli w stanie nic złowić. Mieszkańcom groził głód i niedostatek. Mimo nalegań proboszcz nie uwolnił Syreny. Skropił ją wodą święconą, a ona zaczęła przejmująco śpiewać. Pieśń była pełna żalu i tęsknoty. Rybacy w końcu nie wytrzymali i ruszyli do kościoła, by pomóc Syrenie. Kiedy wtargnęli do zakrystii, jej jednak już tam nie było. Pod postacią zajączka uciekała w kierunku Złocieńca. Do końca nie wiadomo, kto zamienił Syrenę w zajączka. Może bóg Trygław, może diabeł, a może czarownica. Dzięki przemianie powiodła się ucieczka, jednak zajączek zaczął rozpaczać, że już nigdy nie będzie srebrną Syreną. Zaczął płakać i złorzeczyć czarownicy. Kiedy dobiegł już na skraj lasu, skąd widać było zamek i mury obronne Złocieńca, został zamieniony w kamień. Czarownica w ten sposób ukarała niewdzięcznego zajączka, który stoi na rozdrożu do dnia dzisiejszego.

Zakątek Chełszcząca
Przystań położona w okolicy ujścia Chełszczącej do jeziora Dąbie, na terenie Sadlińskich Łęgów. Może w niej cumować osiem kajaków.

Zakątek Różany
Na terenie dawnego dworu w Wiewiecku mieszkańcy wsi urządzili mały zieleniec którego strzeże postać ostatniej właścicielki dworu. Jest też wiata i ławki.

Zakątek wodny Jeziorna
Niewielkie miejsce odpoczynku umiejscowione na początku trasy po wałach powodziowych. W pobliżu przepływa rzeczka Chełszcząca i jest zlokalizowany parking.

Zamek Książąt Pomorskich w Szczecinie
Renesansowy Zamek Książąt Pomorskich w Szczecinie, położony na wzgórzu w pobliżu Odry, to jeden z najważniejszych zabytków Pomorza Zachodniego. W przeszłości był rezydencją Gryfitów – dynastii panującej w Księstwie Pomorskim od XII w. do 1637 r.
Obecny kształt zabytku jest odbiciem jego burzliwej historii. Nad pięcioskrzydłowym gmachem z dwoma dziedzińcami – Dużym i Menniczym, górują wieże: Dzwonów, Więzienna i Zegarowa. Fasady zamku zdobią późnogotyckie maswerki i renesansowe attyki. Uwagę przykuwają: barokowy zegar z maszkaronem i postacią błazna, płyty Barnima III i Barnima XI, Filipa II i Franciszka I, figura biskupa Ottona z Bambergu. We wnętrzach zamkowych znajduje się m.in. Cela Czarownic z replikami narzędzi kar i tortur, poświęcona straconej po oskarżeniu o czary Sydonii von Borck, a także Gabinet Lubinusa, wybitnego kartografa z XVII w., z cennym egzemplarzem Wielkiej Mapy Księstwa Pomorskiego jego autorstwa (ponowne otwarcie po zakończeniu wielkiej modernizacji na terenie Zamku). Szczególnym miejscem jest Krypta Gryfitów z sarkofagami dawnych władców Księstwa. Na dachu Skrzydła Północnego znajduje się Taras Książęcy, z którego, podobnie jak z Wieży Dzwonów – najwyższego punktu widokowego w zamku – roztacza się imponujący widok na Szczecin.
Zabytkiem zarządza mieszcząca się w nim samorządowa instytucja pod nazwą Zamek Książąt Pomorskich w Szczecinie, jedna z największych instytucji kultury na Pomorzu Zachodnim. Prowadzi ona własne galerie wystawowe, Kino Zamek, Teatr Piwnica przy Krypcie oraz Centrum Informacji Kulturalnej i Turystycznej (CIKiT), organizuje liczne wydarzenia kulturalne: wystawy, koncerty, spotkania i zajęcia edukacyjne, warsztaty, konferencje, wykłady oraz popularne imprezy plenerowe, jak np. coroczne Święto Gryfa z Turniejem Rycerskim czy Noc Kupały.
Swoje siedziby w zamku mają również Urząd Marszałkowski Województwa Zachodniopomorskiego i Opera na Zamku.
Do zamku można wygodnie dotrzeć z dworca głównego PKP i PKS nie tylko komunikacją miejską, ale także pieszo.
Więcej informacji: zamek.szczecin.pl oraz na Facebooku: facebook.com/zamek.szczecin.

Zamek Penkun
Dzisiejszy zamek Penkun był po raz pierwszy wzmiankowany na tym miejscu około 1190 roku i został rozbudowany w XIII wieku przez książąt pomorskich jako zamek graniczny. Zamek został zbudowany w latach 1484-1486, włączając do niego tę poprzednią budowlę. Swój obecny wygląd w stylu renesansowym zawdzięcza przebudowie w latach 1580-1590, prawdopodobnie pod kierunkiem Thaddäusa Pagliona.
Po wywłaszczeniu przez rodzinę von der Osten po II wojnie światowej w zamku mieściła się szkoła z internatem i ośrodek kształcenia rolniczego. Z powodu braku konserwacji zamek pod koniec lat 80-tych XX wieku popadł w ruinę. Dzięki zaangażowanym mieszkańcom, gminie Penkun oraz w latach 1991-2001 przy pomocy Niemieckiej Fundacji Ochrony Zabytków zamek został uratowany przed rozpadem i odrestaurowany.

Zamek Wapnica
W dawnych, wczesnośrednowiecznych czasach znajdowała się tutaj wyspa na jeziorze, a na niej najprawdopodobniej słowiańskie grodzisko na miejscu którego, przypuszczalnie pod koniec XIII wieku wybudowano zamek. Miała to być strażnica granicy z Nową Marchią. Zamek zbudowali Güntersbergowie jako lennicy księcia pomorskiego. Ród ten przybył z gór Harzu. W 1295 r. gdy dokonano podziału księstwa, do działu Bogusława IV (wołogoskiego) należały w ziemi stargardzkiej też dobra panów Ravenstein, zatem von Güntersbergów. W początkach lutego 1296 r. doszło do zabójstwa króla Przemysła II w Rogoźnie. Wedle rocznika kołbackiego na czele oddziału brandenburskiego, który dokonał tego, był rycerz margrabiów Jakub Kaszuba. To zapewne Jakub von Güntersberg/Ravenstein, który z rodem przeszedł wtedy do służby margrabiów i ziemię wapnicką im przyporządkował. Później Güntersbergowie z Wapnicy opuścili księstwo wołogoskie na wiele lat. Pojawili się ponownie w roku 1336 i otrzymali prawo budowy zamku w Bytowie (dzisiejsze województwo pomorskie). Dwa lata później, w 1338 roku został zniszczony przez Brandenburczyków. Güntersbergowie mogli zamej odbudować, jednakże wcześniej musieli zamek w Bytowie zburzyć. Odbudowany zamek w Wapnicy miał kształt regularny czworoboczny z przylegającym przedzamczem. Podczas kampanii wojennej elektora Albrechta Achillesa w 1478 r. "dobrą warownię, zamek, rynek i okoliczne wsie spalono". Po von Güntersbergach otrzymał w lenno Wapnicę Wedige von der Osten, a po nim kolejni właściciele. W latach 1631-1637 wieś została splądrowana przez Szwedów i zrujnowana rok póxniej przez stacjonujące wojska generała Stainhusena. W 1703 r. miejscowość powróciła do domeny państwowej. W 1840 roku przeprowadzono przez teren zamkowy groblę, która połączyła dotychczasową wyspę z oboma brzegami jeziora, a jej koroną przebiegła droga. W latach 70-tych XX wieku pod kierunkiem E. Cnotliwego przeprowadzono badania archeologiczne.
Źródło: "Średniowieczne zamki Pomorza Zachodniego"   Zbigniew Radacki   PWN 1976
rb

Zatoka Szkieletów
Zatoka Szkieletów znajduje się w południowo-wschodniej części jeziora Dąbie, otaczają ją łąki zwane Sadlińskimi Łęgami. Żartobliwa nazwa została nadana temu miejscu przez szczecińskich żeglarzy.

Zespół dworca kolei waskotorowej
Zespół budynków stacji Gryfice Wąsk. powstał na przełomie XIX i XX wieku. Składa się z budynku dworca oraz szachulcowego magazynu. Stacja jest częścią zabytkowej linii kolei wąskotorowej Gryfice-Popiele-Trzebiatów w obrębie której rozmieszczone są także inne obiekty infrastruktury kolejowej. Do najciekawszych należy most nad kanałem jeziora Liwia Łuża w okolicy Niechorza oraz most nad rzeką Regą koło wsi Nowielice. Obiekty te również pochodzą z okresu XIX/XX wieku. Opisywany fragment linii kolei wąskotorowej Gryfice-Popiele-Trzebiatów stanowi przykład wysokiego poziomu techniki z przełomu XIX i XX wieku. Jest ponadto nie lada atrakcją dla miłośników „wąskotorówki” - niegdyś tak popularnego środka transportu na lokalnym terenie.
Obecnie linia na wskazanym odcinku nie jest już w pełni użytkowana. Zainteresowane osoby mogą jednak w przemierzyć popularną "ciuchcią" odcinek linii na trasie Gryfice - Popiele. Wystarczy, że skorzystają z oferty Nadmorskiej Kolei Wąskotorowej i w okresie letnim wybiorą się w podróż z Gryfic do Pogorzelicy.

Zespół pałacowo-parkowy
Rokokowy pałac został wzniesiony w latach 1775-1780 przez Christopha von Doeberitza, ówczesnego właściciela okolicznych ziem. Budowla została zaprojektowana jako dwukondygnacyjna z częściowym podpiwniczeniem. Fasadę ożywia trójosiowy ryzalit środkowy zwieńczony odcinkiem gzymsu i attyką. Elewacje obiega wydatny gzyms międzykondygnacyjny, a piętro rozczłonkowane jest pilastrami. W fasadzie od strony północnej znajduje się górująca nad skrzydłami wieża, która nakryta jest dachem iglicowym. W fasadzie umieszczony jest barokowy kartusz herbowy z piaskowca, z herbami Borków i Doeberitzów. W sali balowej zachował się rokokowy kominek z XVIII wieku.
Na początku XIX wieku majątek został częściowo wyeksploatowany w trakcie pobytu w nim wojsk napoleońskich, które stacjonowały tutaj w czasie odwrotu spod Moskwy. W 1806 roku, już po opuszczeniu Darskowa przez wojsko napoleońskie ówczesnym właściciel Ludwik von Knebel - Doeberwiz przeprowadził generalny remont pałacu. W 1840 roku jego syn Rudolf, który odziedziczył majątek przystąpił do rozbudowy posiadłości. Klasycystyczny korpus został wzbogacony o boczne skrzydło. W czasie ostatniej wojny pałac nie doznał większego uszczerbku. Do jego ruiny doprowadziło dopiero użytkowanie przez Państwowe Gospodarstwo Rolne i dwadzieścia lat braku opieki. Dopiero w latach 90-tych doczekał się gruntownego remontu i zaadaptowania na potrzeby Ośrodka Pomocy Społecznej.
Jeszcze w XVIII wieku został założony park. Obecnie posiada 3 hektary powierzchni. Zachował się cenny przyrodniczo starodrzew oraz malownicza aleja klonów.

Zespół pałacowo-parkowy Słowianki
Zespół pałacowo-parkowy z XIX w. położony w kompleksie leśnym Drawskiego Parku Krajobrazowego nad brzegami jeziora Siecino. Obecnie całość w rękach prywatnych, dlatego też obiekt jedynie do obejrzenia na zewnątrz.