Baszta więzienna
Do Kołbacza cystersi przybyli w 1173 roku, zostali tu sprowadzeni przez Warcisława Świętoborzyca z Danii. Zakonnicy specjalizowali się w rolnictwie, pobudzili gospodarczo wieś, przyczynili się do budowy najważniejszych obiektów. W latach 1210-1347 dzięki zakonnikom w Kołbaczu wzniesiono  klasztor, kościół, obiekty gospodarcze i fortyfikacje. Jedyną pozostałością po obwarowaniach, która przetrwała do naszych czasów jest baszta więzienna.
Wieża więzienna została wybudowana w 1349 roku, nieopodal mostu nad rzeką Płonią, naprzeciwko domu Opata.
Wybudowany w XIII wieku klasztor otoczono murami i basztami, by obronić go przed najeźdźcami. A ci atakowali niezwykle często. W 1242 roku, gdy książę szczeciński dowiedział się, że zakonnicy przyjęli niemiecką protekcję, najechał i doszczętnie splądrował majątek cystersów. W 1273 roku i 1478 roku zespół klasztor został zaatakowany przez armię brandenburskie, w 1433 roku w rolę najeźdźcy weszli Husyci. Z powodu często powtarzających się ataków zakonnicy podjęli decyzję o wybudowaniu murów obronnych i fosy. Z fortyfikacji zachowała się jedynie baszta więzienna, w której niegdyś znajdował się loch więzienny.
Obiekt został zbudowana z czerwonej cegły, jej szczyt zwieńczony jest dwuspadowym dachem. W murach baszty widoczne są niewielkie, prostokątne otwory okienne. W środku odnajdziemy puste miejsce po drzwiach, ale z zachowanymi w ścianie zawiasami. Baszta jest unikatem na skalę ogólnopolską, to jedyna w kraju pozostałość po obwarowaniach, które służyły do obrony majątku zakonników.
Do baszty przylega młodszy o kilkaset lat budynek mieszkalny, w którym znajduje się sklep przemysłowo-spożywczy „Pod Basztą.”.Z całego kompleksu średniowiecznych zabudowań klasztornych baszta więzienna jest jednym z niewielu budynków, który przetrwał w bardzo dobrym stanie. Mimo to obiekt nie był remontowany od lat. Wieża więzienna wraz z gotycką stodołą i refektarzem konwersów została wpisana na listę zabytków w kwietniu 1955 roku. Obiekt nie był remontowany, obecnie baszta nie jest udostępniona do zwiedzania.

Dąb Napoleona
Dąb Napoleona, będący okazem dębu szypułkowego, został wpisany do rejestru pomników przyrody Uchwałą Rady Gminy Stare Czarnowo z 25 października 2004 roku. Drzewo to ma obwód 362 cm, mierzony w odległości 1,3 m od gruntu. Ma 26 m wysokości. Jego nazwa związana jest z historią tego obszaru. Napoleon trafił na Pobrzeże Szczecińskie w czasie jego marszu na Rosję. Stacjonujące tu francuskie wojska przetrzebiły trochę lasy Puszczy Bukowej, jednak ten dąb o dość imponujących rozmiarach został zachowany. Rodacy nazwali go na cześć swego cesarza. Mimo iż później te tereny przejęły Prusy, a później znalazły się w granicach Polski, nazwa dębu pozostała do dziś.

Dawny klasztor cystersów
Do Kołbacza cystersi zostali ściągnięci pod koniec XII wieku z Danii przez kasztelana szczecińskiego, Warcisława Świętoborzyca. Zakonnicy specjalizowali się w rolnictwie, pobudzili gospodarczo wieś, przyczynili się do budowy najważniejszych obiektów. Zakon w Kołbaczu był pierwszy zakonem cystersów na Pomorzu.
Zakonnicy wznieśli w Kołbaczu klasztor, kościół, obiekty gospodarcze i w późniejszym okresie fortyfikacje. W centrum wsi został wybudowany okazały, romańsko-gotycki kościół (powstawał w latach 1210-1347). Świątynia jest jedną z pierwszych budowli z cegły na Pomorzu Zachodnim i jednym z ważniejszych zabytków sakralnych w całym kraju. Kościół powstał jako trzynawowa bazylika. Obiekt wraz z innymi zabudowaniami klasztornymi tworzył wielki czworobok z dużym dziedzińcem. Dziś z zabudowań, które wchodziły w skład czworoboku została tylko świątynia i dom konwersów.
Po przycięciu reformacji w 1534 roku w Kołbaczu dobiegł kres cystersów. We wsi utworzono letnią rezydencję książąt szczecińskich. Potem kościół popadł w ruinę. W 1662 roku w wieżę świątyni uderzył piorun, w wyniku tego spłonął jej dach. W XVII wieku obiekt został wyremontowany – rozebrano nawy boczne, a główną przerobiono na spichlerz. W połowie XIX wieku kościół został poddany restauracji. Obecnie do celów sakralnych wykorzystywane jest tylko prezbiterium i transept, pozostała część kościoła nadal pełni funkcję magazynu.
Na terenie dawnego zespołu klasztornego pozostał także dom konwersów. Konwersi byli świeckimi braćmi, których głównym zadaniem były ciężkie prace fizyczne. Dom konwersów został zbudowany w XIII wieku z czerwonej cegły. Obiekt był remontowany w XVII i XVIII wieku. W latach 70. XX wieku budynek został zmodernizowany i przeznaczony na dom kultury. Obecnie należy do Akademii Rolniczej w Krakowie, która dzierżawi go na cele restauracyjne.
Z licznych zabudowań gospodarczych, które zostały wzniesione przez zakonników, do naszych czasów przetrwała gotycka stodoła, która niegdyś była owczarnią. Wybudowana z cegły w XV wieku, była przebudowywana w XVIII i XIX wieku. Gotycka stodoła jest jedynym takim budynkiem na Pomorzu i fenomenem w skali całej Polski. Obiekt jest wykorzystywany do dziś. Obecnie pełni funkcję magazynu.
Na terenie dawnych zabudowań klasztornych odnajdziemy wyremontowany w latach 80. XX wieku dom Opata. XIII-wieczny budynek wzniesiony z czerwonej cegły wyposażony jest w gotyckie okna oraz ozdobiony blendami, na górze obiektu odnajdziemy ryglową nadbudowę z XVII-XIX wieku. Obecnie w budynku funkcjonują gminna biblioteka, kawiarenka internetowa i poczta polska.
Ostatnim zachowanym elementem, który niegdyś wchodził w skład klasztoru jest wieża więzienna z czerwonej cegły. Baszta umieszczona około 100 metrów od kościoła jest jedyną pozostałością po fortyfikacjach. Jest także unikatem na skalę ogólnopolską, ponieważ to jedyna pozostałość po murach obronnych klasztoru.
Budowa obwarowań była konieczna, ponieważ bogaci zakonnicy często byli atakowani przez najeźdźców, którzy próbowali zagrabić ich dobra, a także z powodu częstych konfliktów (m.in. z Brandenburczykami czy Barnimem I).

Dawny refektarz konwersów
Zakon cystersów został sprowadzony do Kołbacza pod koniec XII wieku. W latach 1210-1347 dzięki zakonnikom we wsi wzniesiono takie budynki jak klasztor, kościół, obiekty gospodarcze i fortyfikacje.
Do zachodniej strony kościoła przylega skrzydło, zwane także domem konwersów. Konwersami byli bracia zakonni, bez święceń, których głównym zadaniem nie były modlitwy, ale praca fizyczna. Konwersi często byli przeznaczeni do ciężkich prac, zazwyczaj także nie mieli prawa uczestniczyć w pełnym życiu zakonu.
Dom Konwersów został wybudowany w XIII wieku, a następnie przebudowany XVII i XVIII wieku. Budynek jest niski, w ścianach odnajdziemy niewielkie okna. W dolnej partii budowli utworzono kamienny mur, całość jest wzniesiona z czerwonej cegły.
Najprawdopodobniej w fundamentach domu mieściły się pomieszczenia, które służyły do przechowywania produktów spożywczych. W wyżej części domu mieścił się refektarz konwersów.
W latach 70. XX wieku dom został odrestaurowany. Miejscowy rolny Zakład Doświadczalny, który zajął się modernizacją obiektu dobudował piętro, przybudówkę i całość przeznaczył na restaurację. W obiekcie zachował się stary piec do wypieku chleba. Interesująca jest także "wiecznie wilgotna ściana" jednego z pomieszczeń. W Kołbaczu znana jest legenda, która wyjaśnia fenomen „płaczącej ściany”.
Według niej, niegdyś w oddalonym o kilka kilometrów Dąbiu mieszkał osierocony chłopiec, którego przygarnął młynarz. Dziecko było wykorzystywane do najcięższych prac przy młynie. Ale gdy chłopiec ze wzajemnością zakochał się w córce właściciela majątku, został przez niego pobity i wyrzucony z gospodarstwa. Nieszczęśliwie zakochany chłopak trafił do Kołbacza, do zakonu cystersów. Po kilku latach wraz z braćmi zakonnymi młodzieniec powrócił do Dąbia, ale jego spotkanie z ukochaną skończyło się jak za pierwszy razem. Chłopak został ponownie pobity. Po tym zdarzeniu, po powrocie do klasztoru mężczyzna zamknął się w swej celi, bez woli dalszego życia. Podobno został pochłonięty przez ścianę, która do dziś jest mokra od jego łez.
Obecnie budynek należy do Akademii Rolniczej w Krakowie, która dzierżawi go na cele restauracyjne. Obok budynku odnajdziemy głaz z tablicą upamiętniającą „40-lecie powrotu Pomorza Zachodniego do macierzy”. Dom konwersów został wpisany na listę zabytków wraz z gotycką stodołą i basztą więzienną w 1955 roku.

Dom Opata
Ślady osadnictwa na terenie dzisiejszego Kołbacza sięgają VII wieku, w średniowieczu istniał tutaj gród książęcy, a największy wpływ na wieś miał klasztor cystersów.
Zakonnicy przybyli w te rejony w 1173 roku,  zostali sprowadzeni z Danii przez Warcisława Świętoborzyca. Cystersi specjalizowali się w rolnictwie, pobudzili gospodarczo wieś, przyczynili się do budowy najważniejszych obiektów. W średniowieczu Kołbacz uchodził za stolicę „państwa zakonnego”.
W latach 1210-1347 dzięki zakonnikom w Kołbaczu wzniesiono takie budynki jak klasztor, kościół, obiekty gospodarcze i fortyfikacje. We wsi zachowały się liczne cenne zabytki – Kołbacz obok Kamienia Pomorskiego uchodzi za miejscowość z najstarszymi i najciekawszymi obiektami zabytkowymi w województwie zachodniopomorskim.
Z zespołu zabudowań klasztornych, które zostały wybudowane pod koniec XII wieku zachował się tzw. Dom Konwersów, baszta Więzienna, gotycka stodoła i Dom Opata.
Dom Opata został zbudowany przy południowo-wschodnim narożniku klasztoru w XIV wieku. Obiekt jest dwukondygnacyjny oraz podpiwniczony, z pozostałą częścią klasztoru łączył go kryty krużganek. Budynek był wielokrotnie przebudowany, w górnej części odnajdziemy ryglową nadbudowę z XVII-XIX wieku, obiekt jest zwieńczony dwuspadowym dachem. Najciekawszym elementem Domu Opata jest mieszczący się w zachodniej ścianie dwudzielny portal z profilowanymi ościeżami.
W pierwszej połowie XVI wieku po likwidacji zakonu cystersów Dom Opata został przeznaczony na letnią rezydencję książąt pomorskich. W 1721 roku budynek został zajęty przez dzierżawcę majątku. Dom był przebudowywany w XVIII i XIX wieku – modernizacji podległy: układ wnętrz, więźba dachowa oraz pokrycie dachu, zlikwidowano także niektóre elementy charakterystyczne dla gotyku. Na początku XX wieku budynek popadł w ruinę, jeszcze przed wojną obiekt został wyremontowany i przeznaczony na siedzibę sądu rejonowego i mieszkanie sędziego. W czasie drugiej wojny światowej w budynku mieszkali robotnicy najemni, a po jej zakończeniu obiekt został przekazany PGR-owi, a następnie Zootechnicznemu Zakładowi Doświadczalnemu.
W drugiej połowie lat 80. XX wieku dom Opata został wyremontowany. Dziś w budynku funkcjonują gminna biblioteka, kawiarenka internetowa i poczta polska. Obiekt jest dostępny w poniedziałek, środę i czwartek od 11 do 19, zaś we wtorek i piątek od 8 do 16, w weekend instytucje mieszczące się w domu Opata nie działają.

Głaz Grońskiego
Głaz Grońskiego został objęty ochroną jako pomnik przyrody już w 1956 roku. Wcześniej nazywano go Kamieniem Aleksandra Świętochowskiego albo Bolkowym Głazem, na cześć Bolesława Krzywoustego. Eratyk ma 1235 cm w obwodzie, 450 cm długości i ok. 150 cm wysokości. Poza tym ma otwór do założenia ładunku wybuchowego. Na głazie umieszczono w 1959 roku tablicę z napisem "Pamięci Stanisława Grońskiego, czołowego taternika polskiego, Pioniera turystyki Ziemi Szczecińskiej. Zginął w masywie Mount Blanc w sierpniu 1957 roku." Stanisław Groński był bardzo barwną postacią. Pasjonował się górami, co wynikało po części z jego pochodzenia. Był bowiem synem tatrzańskiego juhasa. Odbył wiele wypraw w Alpy i góry Atlas w Maroku. W czasie II wojny światowej wspierał partyzantów z Polski Podziemnej. Później los rzucił go do Szczecina. Tu osiedlił się wraz z rodziną. Mimo iż pracował w PKP, to krajoznawstwo pochłaniało go bez reszty. Stał się wręcz znawcą i piewcą Pomorza Zachodniego. O górach nigdy nie zapomniał, a one o nim. Zginął w 1957 roku podczas trawersowania Mont Blanc. Głaz jego imienia w Puszczy Bukowej nie jest jedynym. Uczczono jego pamięć symbolicznymi tablicami również w Alpach Julijskich, na Tatrzańskim Cmentarzu Symbolicznym pod Osterwą i na cmentarzu w Chamonix.

Głaz Krajoznawców w Puszczy Bukowej, Kołowo gm. Stare Czarnowo
Głaz Krajoznawców, zwany również Osmykańcem (od smykać, oskubywać), został wpisany do rejestru pomników przyrody Uchwałą Rady Gminy Stare Czarnowo z 28 grudnia 2001 roku. Eratyk ten jest największy w całej Puszczy Bukowej. Ten blok różowo-szarego, różnoziarnistego granitu biotytowego ma obwód 17,5 m i wysokość 2,7 m. Już przed wojną cieszył się popularnością. Ogrodzono wtedy drewnianym płotkiem dojście do głazu. Obecnie nie ma śladu po płocie, a miejsce stało się trochę bardziej dzikie. Warto jednak odszukać w lesie ten eratyk, by przekonać się jak wielką siłę miał lodowiec, który pozostawiał za sobą takie "skarby" jak Głaz Krajoznawców.

Kościół filialny pw. Podwyższenia Krzyża Świętego
Kościół pochodzi z 1863 r., wzniesiony został w stylu neogotyckim z granitowych ciosów i cegły. Po II wojnie światowej zdewastowany, odnowiony w 1977 r.
Posiada dwukondygnacyjną wieżę oraz pięcioboczną absydę z sześciobocznym sklepieniem żebrowym. W wieży znajduje się ostrołukowy portal, smukłe, uskokowe otwory okienne, ponad nimi - tarcze zegarów i jeszcze wyżej – kolejna linia nieco większych okien. Wnętrze kościoła wypełniono drewnianymi ławkami oraz emporą chórową wspartą filarami. Nawę przykrywa deskowany strop. W kościele umieszczono również figury Matki Boskiej oraz św. Józefa z Dzieciątkiem. Na ścianach widnieją stacje Drogi Krzyżowej.

Kościół parafialny pw. Najświętszej Rodziny
Kościół z II poł. XIX w., stojący na miejscu wcześniej średniowiecznej świątyni, o konstrukcji szkieletowej drewnianej z ceglanym wypełnieniem pól międzyryglowych. Wieża drewniana, odeskowana.
Cmentarz przykościelny przy obecnej ulicy Klonowej to najstarszy cmentarz ewangelicki w Płoni. Powstał prawdopodobnie na przełomie XIII i XIV wieku, w tym samym czasie, kiedy budowano tam kościół. W tamtych czasach powszechna była bowiem tradycja chowania zmarłych w pobliżu świątyni. Z początków istnienia nie zachowały się żadne pomniki, prawdopodobnie dla mieszkańców wsi nie były one stawiane w ogóle. Ważniejsze osoby spoczywały wewnątrz świątyni. W XIX wieku w Płoni powstało nowe miejsce pochówku, ale jeszcze przez jakiś czas użytkowano oba. Cmentarz przy Klonowej zamknięto dopiero w początkach XX wieku. Po II wojnie światowej teren uprzątnięto, posadzono drzewa, zasiano trawę. Zachowany został jednak pierwotny kamienny mur, który wskazuje granice dawnej nekropolii. W 1990 roku, cmentarz wraz z szachulcowym kościołem, zostały wpisane na listę szczecińskich zabytków.

Kościół parafialny pw. MB Wspomożenia Wiernych
Stare Czarnowo jest dużą wsią, należącą niegdyś do cystersów z Kołbacza. W środkowej części miejscowości pierwszy kościół wzniesiono najprawdopodobniej w XII w. Zniszczony pożarem w 1531 r. został zastąpiony przez kolejny. Obecny kształt świątyni jest wynikiem gruntownej przebudowy obiektu dokonanej w 1826 r. W czasie II wojny światowej kościół wykorzystywany był jako magazyn. W nawę wpuszczona jest drewniana wieża z zegarowymi tarczami. Obok świątyni ustawiono pomnik poświęcony zmarłym strażakom z Ochotniczej Straży Pożarnej w Starym Czarnowie oraz metalowy krzyż, upamiętniający jubileusz dwóch tysięcy lat chrześcijaństwa. Parafię erygowano w 1951 r.
Przykościelna nekropolia została założona na powierzchni 0,64 ha, niegdyś w obrębie cmentarza chowano wiernych wyznania ewangelickiego. Niestety z historycznych elementów nie zachował się żaden. Nie ma muru, nagrobków czy płyt. Z istniejącego kiedyś starodrzewia zachowało się ok. 30%. Na terenie cmentarza odnajdziemy sześć lip, dąb, dwa orzechy i dwie grusze. Obwód pnia zachowanego dębu wynosi ok. 310 cm. Nekropolia w Starym Czarnowie została wpisana na wojewódzką listę zabytków w grudniu 2003 roku.

Kościół parafialny pw. św. Stanisława BM
Okoliczne tereny należały w wiekach średnich do Jakuba von Staffldes, co czyniło wioskę siedzibą rycerską. W 1274 r. dotychczasowy właściciel sprzedał swój majątek wraz ze wsią cystersom z Kołbacza. Powiększając swoje uposażenie zakonnicy zadecydowali o wybudowaniu świątyni dla wiernych. Budowla postawiona została w stylu gotyckim przy użyciu kamienia. O stylu stanowiły takie elementy, jak sklepienia gwiaździste oraz witrażowe okna ostrołukowe z maswerkami. Po sekularyzacji zakonu w XVI w. tereny weszły pod jurysdykcję książąt zachodniopomorskich. Na fali popularności reformacji kościół przechodzi w ręce protestantów, którzy korzystają z jej podwojów aż do czasu II wojny światowej. Pod koniec XVII w. do kościoła dobudowano wieżę, natomiast w latach 30. XX w. przeprowadzono renowację sklepień i fresków, zwłaszcza tych renesansowych. W 1945 r. kościół został poważnie zniszczony. Do czasów obecnych zachowały się jedynie gotyckie fragmenty okien i murów. Nowa świątynia została poświęcona dnia 25 stycznia 1979 r.

Lisica
Lisica jest drugim co do wysokości szczytem Wzgórz Bukowych i ma 140 m n.p.m. Znajduje się na skraju lasu i polany, dlatego część tego płaskiego wzniesienia porośnięta jest buczyną, a trochę poniżej z łąk rozciąga się już widok na Polanę Kołowską. Już od dawna wykorzystywano to miejsce do budowy wież. W latach 20. XX wieku postawiono tu wieżę spadochronową. Po 1930 roku przebudowano ją i oddano do użytku jako punkt widokowy o wysokości 36 m. W pierwszej połowie lat 60. na jej miejscu ustawiono maszt o wysokości 228 metrów, na którym zainstalowano radiowo-telewizyjne anteny nadawcze. Później dostawiono jeszcze antenę paraboliczną, podwyższając go o dalsze 25 m. W 1985 roku postawiono nowy maszt, mający wraz z anteną 267 m wysokości. Cztery lata później starą konstrukcję rozebrano do wysokości 61 m. Oba maszty Radiowo-Telewizyjnego Centrum Nadawczego w Kołowie zapewniają odbiór programów telewizyjnych i radiowych w dużej części województwa zachodniopomorskiego oraz w północnej części lubuskiego. Wyróżniają się wysokością na tle Puszczy Bukowej i stanowią dobry punkt orientacyjny. Są widoczne nawet z kilkunastu kilometrów. Warto też, będąc na szczycie podejść do ogrodzenia wokół masztów i spojrzeć w górę. Ich wysokość robi niesamowite wrażenie.

Miejsce odpoczynku

Ogród Dendrologiczny w Glinnej
Ogród Dendrologiczny (arboretum) w Glinnej obejmuje 6 ha zalesionych wzgórz. W 1823 r. zostały zakładane tu prywatne szkółki drzew i krzewów, będące zalążkiem ogrodu. W 1870 r. zostały one przejęte przez nadleśnictwo w Śmierdnicy. Już wtedy pojawiało się wiele nasadzeń drzew egzotycznych. Początkowo były one tylko ozdobą, ale później zaczęto obserwować ich przystosowanie do naszych warunków klimatycznych. W 1911 r. pojawiły się pierwsze wzmianki o ogrodzie dendrologicznym, a w 1938 r. wykazano już 51 egzotycznych gatunków drzew i krzewów. Do lat 70. XX wieku wykonywano tylko prace porządkowe i gospodarcze, przez co liczba gatunków spadła do 23. W ostatnich dekadach jednak Lasy Państwowe i Arboretum SGGW w Rogowie rozbudowały ogród, gdzie dokonano wielu prac pielęgnacyjnych i nowych nasadzeń. Panuje tu wyjątkowy mikroklimat nasłonecznionych, południowych zboczy Wzgórz Bukowych, a miejsce to jest dodatkowo osłonięte od północnych wiatrów ścianą lasu. To sprawia, że są tu bardzo korzystne warunki do aklimatyzowania się roślin. Obecnie znaleźć już można ponad 600 gatunków egzotycznych. Do najcenniejszych zaliczyć należy obumarły już, skutkiem przemarznięcia, największy w Polsce okaz mamutowca olbrzymiego, a także jodłę olbrzymią, jodłę szlachetną i orzesznika pięciolistkowego. Poza tym rosną tu kasztany jadalne, platany klonolistne, choina kanadyjska, cyprysik groszkowy, cypryśnik błotny, największy w Polsce cyprysik żywotnikowaty, 24 gatunki klonów, 10 gatunków magnolii, 5 gatunków stewarcji i liczne gatunki oraz odmiany ostrokrzewów.
Każdy szczególny okaz posiada swoją tabliczkę z nazwą, opisem i miejscem występowania gatunku. Ze względu na bardzo dużą liczbę gatunków nie wszystkie drzewa są oznaczone. Pasjonaci mogą spróbować samodzielnie rozpoznać te okazy. W kilku miejscach ustawiono tablice, opisujące różne zagadnienia związane z życiem drzew i krzewów. Nadleśnictwo Gryfino, opiekun Ogrodu, prowadzi również edukację przyrodniczą, nie tylko dla dzieci i młodzieży. Warto odwiedzać arboretum w różnych porach roku, gdyż to pozwala na uchwycenie całego piękna ogrodu.
Ogród Dendrologiczny jest udostępniony dla zwiedzających od 15 marca do października. Bilety dostępne są w kasie przy wejściu do Ogrodu i kosztują 2 zł dla dzieci i młodzieży oraz 4 zł dla osób dorosłych. W pobliżu znajduje się parking oraz wiata z kominkiem, stołami i ławami na około 70 osób. Z tyłu zaś jest plac zabaw z huśtawką, bujakami, zjeżdżalnią. Na skraju lasu stoi altana z paleniskiem i miejscami do siedzenia. U leśników można zamówić drewno na ognisko. Przez ogród prowadzi wiele ścieżek z miejscami do odpoczynku.

Rezerwat przyrody Buczynowe Wąwozy im. prof. Floriana Celińskiego
Rezerwat Buczynowe Wąwozy został utworzony 30 maja 1956 r. Na początku obejmował 65,18 ha, jednak w 1964 r. zmniejszono jego powierzchnię do 39,94 ha, by w 2005 r. powiększyć ją do 56,38 ha. Patronem rezerwatu jest prof. dr hab. Florian Celiński (1924-2001), wybitny geobotanik, który proponował utworzenie parku narodowego w Puszczy Bukowej. Jego praca habilitacyjna również dotyczyła tego miejsca: „Zespoły leśne Puszczy Bukowej pod Szczecinem”.
Buczynowe Wąwozy to rezerwat leśny na bardzo urozmaiconym pod względem rzeźby terenie. Znajdują się tu strome zbocza porośnięte żyzną buczyną niżową, zaś na najbardziej nachylonych stokach występuje buczyna kwaśna. Gatunkiem lokalnie charakterystycznym jest żywiec cebulkowy. W dolinach przeważają łęgi olszowe z olszą czarną, trzmieliną zwyczajną, klonem jaworem, głogiem czy jesionem wyniosłym. Gatunkami charakterystycznymi są między innymi skrzyp leśny i czartawa drobna. Najpiękniejszy łęg znajduje się nad Potokiem Kłobuckim.
Celem ochrony jest zachowanie cennych siedlisk rzadkich i chronionych roślin naczyniowych (133 gatunki), mszaków (51 gatunków) i grzybów (165 gatunków). Wśród nich są między innymi kruszczyk siny, gwiazdnica bagienna, marzanka wonna, przylaszczka pospolita, szczaw gajowy, żankiel zwyczajny, bielistka siwa, soplówka bukowa, czy szyszkowiec łuskowaty i smolucha bukowa. Poza tym na terenie rezerwatu gnieździł się także bocian czarny. Od dawna jednak już nie był obserwowany. Prawdopodobnie opuścił ten teren ze względu na wycinkę drzew w pobliżu rezerwatu. Wciąż można spotkać jednak inne rzadkie ptaki, jak dzięcioł czarny, siniak i muchołówka mała.
Aby móc poznać lepiej rezerwat można się wybrać żółtym Szlakiem Buczynowych Wąwozów. Prowadzi on wzdłuż wschodniej granicy rezerwatu, Drogą Bieszczadzką w dolinie Potoku Kłobuckiego.

Rezerwat przyrody Kołowskie Parowy im. inż. Józefa Lewandowskiego
Został utworzony 30 maja 1956 r. i obejmował powierzchnię 24,07 ha. W 1964 r. zwiększono nieznacznie jego obszar do 24,39 ha. Rezerwat znajduje się na zboczach wzniesień morenowych, urozmaiconych wąwozami, potoczkami i wywierzyskami. Przez ten teren przepływa strumień Utrata, który pojawia się bądź znika z powierzchni.
Celem ochrony jest zachowanie buczyny pomorskiej w różnych odmianach typologicznych z bogatymi zespołami roślin zielnych w runie. Ponad stuletnie buki osiągają wysokość do 40 m. Występują tu rośliny rzadkie i ginące, między innymi kostrzewa leśna, kokorycz pusta, perłówka jednokwiatowa, zachyłka oszczepowata i przytulia pospolita. Wśród roślin chronionych występują na przykład kruszczyk szerokolistny, kruszczyk siny, kalina koralowa, kruszyna pospolita i marzanka wonna. Dno parowu zajmuje buczyna źródliskowa.
Rezerwat nosi imię inż. Józefa Lewandowskiego, wybitnego leśnika, pioniera zagospodarowania lasów Pomorza Zachodniego. Głaz narzutowy z tablicą upamiętniającą tego zasłużonego dla lasów człowieka znajduje się w południowo-wschodniej części rezerwatu, na skrzyżowaniu dróg ze Szczecina-Śmierdnicy i z Kołowa.
Dla osób chcących bliżej poznać krajobraz Kołowskich Parowów są dostępne dwa szlaki turystyczne. Czerwony Szlak im. Stanisława Pawelskiego prowadzi ze Szczecina Kijewo do Glinnej. Niebieski Szlak im. Stanisława Grońskiego prowadzi ze Szczecina Zdroje do Zdunowa.

Rezerwat przyrody Osetno
Rezerwat przyrody Osetno został utworzony 14 listopada 2008 r. i obejmuje powierzchnię 111,59 ha. Osetno jest rezerwatem leśnym, ale jednocześnie jednym z pierwszych w Polsce rezerwatów mikologicznych, czyli chroniących rzadkie i zagrożone wyginięciem gatunki grzybów. Występuje tu co najmniej 240 gatunków grzybów, z czego 7 jest prawnie chronionych, a 53 gatunki należą do rzadkich i zagrożonych wyginięciem. Najważniejszym celem ochrony jest zachowanie grzybów kapeluszowych, występujących w lasach i borach z dużym udziałem rozkładającego się drewna. Sprzyja ono bardzo rozwojowi różnorodnej mikroflory. Znajdują się tu stanowiska bardzo rzadkich grzybów żylaka kolczatego i gąski czarnołuskowej.
W rezerwacie Osetno spotkać można różne formacje leśne, buczyny, łęgi, olsy źródliskowe, a także torfowiska i oczka wodne. Rzeźba terenu jest bardzo urozmaicona, dzięki czemu krajobraz jest bardzo malowniczy. Poza tym znajduje się tutaj ostoja rzadkich gatunków ptaków. Spotkać można między innymi bielika, kanię rudą czy muchołówkę małą.
Na grzybobranie nie można się tu wybrać, ale dla amatorów pieszych wędrówek udostępniony jest niebieski Szlak im. Bolesława Czwójdzińskiego. Prowadzi ze Szczecina Klęskowa przez Arboretum w Glinnej, Dobropole Gryfińskie do Kępy Bukowej pod Cisewem.

Rezerwat przyrody Trawiasta Buczyna im. prof. Stefana Kownasa
Rezerwat leśny Trawiasta Buczyna został utworzony 30 maja 1956 r. Na początku miał powierzchnię 70,75 ha. W 1964 r. powiększono go do 79,63 ha, z czego 20,12 ha jest pod ochroną ścisłą, a 59,51 ha pod ochroną częściową. Rezerwat nosi imię prof. Stefana Kownasa. Był on organizatorem i pierwszym kierownikiem Katedry Botaniki Akademii Rolniczej, obecnie Zachodniopomorskiego Uniwersytetu Technologicznego.
Trawiasta Buczyna obejmuje wyniesienia moreny dennej, łagodnie wznoszącej się nad jeziorkami i torfowiskami przejściowymi, z licznymi głazami narzutowymi. Rezerwat porośnięty jest starodrzewem bukowym, głównie buczyną niżową z udziałem buczyny kwaśnej, z perłówką jednokwiatową w runie. W zagłębieniach gruntu spotkać można olsy i zarośla wierzbowo-kruszynowe (łozy). Poza tym drzewostan bukowy uzupełniają dęby, olchy, jesiony i jawory. Występują tu cenne siedliska rzadkich i chronionych roślin, takich jak: rosiczka okrągłolistna, bluszcz pospolity, porzeczka czarna, kruszyna pospolita, marzanka wonna, konwalia majowa, perłówka jednokwiatowa, skrzyp bagienny, gwiazdnica bagienna, kokorycz wątła, bobrek trójlistkowy, przytulia pospolita, czworolist pospolity, kokoryczka wonna.
Poza walorami przyrodniczymi warto obejrzeć pozostałość olbrzymiego cmentarzyska kurhanowego kultury łużyckiej z IV epoki brązu (1100-900 lat p.n.e.). Do dziś przetrwały cztery kurhany, częściowo przykryte płaszczem kamiennym. Obok znajduje się głaz narzutowy zwany Ołtarzem. Dotrzeć do nich można jedyną udostępnioną trasą przez Rezerwat - czerwonym szlakiem przez Trawiastą Buczynę.

Samoobsługowa stacja naprawy rowerów
Stacja znajduje się przy wejściu do supermarketu budowlanego.

Samoobsługowa stacja naprawy rowerów
Przed wejściem do centrum handlowego.

Samoobsługowa stacja naprawy rowerów

Stacja Szczecin Dąbie
Dworzec Szczecin Dąbie powstał zaledwie trzy lata po dworcu głównym – w 1846 r. Jest największą stacją w prawobrzeżnej części miasta.
Dworzec kolejowy Szczecin Dąbie zlokalizowany jest w prawobrzeżnej dzielnicy Szczecina, Dąbie, przy ul. Stacyjnej.
Dworzec kolejowy Szczecin Dąbie jest największą stacją w prawobrzeżnej części Szczecina. Powstał w 1846 roku, podczas budowy linii kolejowej Szczecin Główny - Stargard Szczeciński. W budynku dworca znajdują się kasy biletowe, w których można płacić kartą, kiosk, barek oraz toalety. Istnieją tu trzy perony, z których odjeżdżają pociągi pasażerskie. Nad torami wybudowano kładkę. Na stacji zatrzymują się wszystkie pociągi, które przez nią przejeżdżają, z wyjątkiem pociągów pośpiesznych zmierzających w stronę Świnoujścia.
Dworzec PKP Szczecin Dąbie - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stacja Szczecin Zdroje
Dworzec PKP Szczecin Zdroje - odjazdy, przyjazdy, informacje

Stacja Szczecin Zdunowo
Dworzec PKP Szczecin Zdunowo - odjazdy, przyjazdy, informacje

Staw Cysterski
Staw Cysterski (niem. Ober Teich) to sztucznie utworzony zbiornik wodny, którego początki sięgają czasów średniowiecza. Wtedy to przepływającą obecnie rzekę Płonia spiętrzono w tym miejscu na potrzeby wybudowanego tu młyna wodnego. Tereny stawu wraz z młynem (dziś już nie istniejącym) były wówczas własnością klasztoru cystersów w Kołbaczu. Obecnie staw ze względu na występującą tu faunę rybną jest popularnym miejscem wśród okolicznych wędkarzy. Znajduje się tu także wypożyczalnia sprzętu wodnego „Przystań Cysterska”. Nad brzegiem usytuowana jest niewielka plaża. Ponadto na infrastrukturę stawu składa się plac zabaw, drewniany pomost oraz dom z drewna przystosowany do organizacji przyjęć i imprez okolicznościowych. Staw Cysterski wchodzi w skład powołanego uchwałą Rady Miejskiej z 1994 r. zespołu przyrodniczo-krajobrazowego Jezierzyce.

Staw Klasztorny
Staw Klasztorny (niem. Unter Teich) to sztucznie utworzony zbiornik wodny, którego początki sięgają czasów średniowiecza. Wtedy to przepływającą obecnie rzekę Płonia spiętrzono w tym miejscu na potrzeby wybudowanego tu młyna wodnego. Tereny stawu wraz z młynem (dziś już nie istniejącym) były wówczas własnością klasztoru cystersów w Kołbaczu. Obecnie Staw Klasztorny to rybny staw będący popularnym łowiskiem wśród wędkarzy. Wchodzi on w skład powołanego uchwałą rady miejskiej z 1994 r. zespołu przyrodniczo-krajobrazowego Jezierzyce. W drugiej połowie XVIII w. nieopodal stawu, przy dzisiejszej ul. Mostowej powstał młyn, który w XIX w. został przekształcony w restaurację noszącą nazwę Kellerbecker Mühle. Restauracja, w której znajdowały się również miejsca noclegowe stanowiła wówczas główne miejsce spotkań mieszkańców włączonej w 1939 r. do Szczecina wsi Jezierzyce. Po drugiej wojnie światowej budynek został rozebrany w celu pozyskania materiału budowlanego, do dziś zachowały się jedynie fundamenty młyna.

Stodoła gotycka
Zakon cystersów został sprowadzony do Kołbacza pod koniec XII wieku. Zakonnicy specjalizowali się w rolnictwie, pobudzili gospodarczo wieś, przyczynili się do budowy najważniejszych obiektów. W latach 1210-1347 dzięki zakonnikom w Kołbaczu wzniesiono takie obiekty jak klasztor, kościół, obiekty gospodarcze i fortyfikacje. Ale do naszych czasów ze średniowiecznego zespołu klasztornego przetrwało zaledwie kilka budynków. Podziwiać możemy kościół, dom opata, refektarz konwersów, basztę więzienną i stodołę gotycką.
Co ciekawe stodoła jest jedynym zachowanym obiektem z licznych budynków gospodarczych, które niegdyś mieściły się na terenie zakonu. Została wybudowana w połowie XIV wieku na planie prostokąta, jako owczarnia. Budynek został przebudowany w XVIII-XIX wieku, najprawdopodobniej początkowo stodoła była otwarta ostrołukowymi arkadami, które później zabudowana tworząc okna szczelinowe.
Budynek został wzniesiony z czerwonej cegły. Obiekt jest oszkarpowany, elewacja jest podzielona ostrołukowymi blendami, w górnej części odnajdziemy fragment późniejszych, pruskich murów, na nich opiera się dwuspadowy dach. Ale wnętrze obiektu i znajdujące się tam opory sklepienne sugerują pierwotny zamiar przesklepienia budowli. Gotycka stodoła jest jedynym takim budynkiem na Pomorzu i fenomenem w skali całej Polski. Obiekt jest wykorzystywany do dziś. Obecnie pełni funkcję magazynu.
Mimo wielu ataków, które zostały przeprowadzone na zakonników (bogactwo zakonników kusiło innych, dodatkowo zakon często wchodził w spory – m.in. z Brandenburczykami czy księciem Barnimem I) budynek przetrwał do naszych czasów w nienagannym stanie. Budowla została wpisana na listę zabytków dziesięć lat po zakończeniu II wojny światowej. W kwietniu 1955 trafił tam wraz z basztą więzienną i refektarzem konwersów.

Szczeciński Park Krajobrazowy “Puszcza Bukowa”
Szczeciński Park Krajobrazowy Puszcza Bukowa został utworzony uchwałą nr IX 55/81 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Szczecinie z dnia 4 listopada 1981 r. Jednak historia ochrony tego terenu jest o wiele dłuższa. W 1940 r. ustanowiono tu Landschaftschutzgebiet. W 1956 r. utworzono pierwsze rezerwaty, między innymi Bukowe Zdroje i Kołowskie Parowy. W latach 70. rozpoczęto prace projektowe nad utworzeniem parku krajobrazowego, które zakończyły się dopiero w 1981 r. Park obejmuje powierzchnię 9096 ha, w tym 6742 ha lasów i gruntów leśnych, a także 1616 ha użytków rolnych na Polanach: Binowskiej, Kołowskiej i Dobropolskiej oraz między południową granicą lasów a jeziorami Glinna, Leniwe i Dereń. W granicach Parku położony jest Park Leśny Zdroje z Jeziorem Szmaragdowym. Obecnie istnieje tu 7 rezerwatów: Buczynowe Wąwozy, Bukowe Zdroje, Kołowskie Parowy, Osetno, Trawiasta Buczyna, Zdroje i Źródliskowa Buczyna. Puszcza Bukowa porasta polodowcowe wzniesienia morenowe zwane Wzgórzami Bukowymi. Najwyższym punktem jest góra Bukowiec o wysokości 148,4 m n.p.m. Deniwelacje dochodzą nawet do 100 m. Specyficzna budowa geologiczna powoduje, że występuje tu wiele źródeł, cieków wodnych i zanikających strumieni (Ponikwa, Utrata). Krajobraz urozmaicają meandrujące potoki Chojnówki i Rudzianka, zagłębienia wypełnione wodą lub torfem, a także malownicze jeziora, takie jak Glinna, Binowskie, czy Piasecznik Wielki.
Puszcza Bukowa charakteryzuje się bardzo ciekawą mozaiką siedlisk, wynikającą z urozmaiconej rzeźby terenu. Przeważają lasy, głównie buczyny, ale znaczne powierzchnie zajmują także lasy łęgowe, olszyny i dąbrowy. Poza tym znaleźć tu można bardzo ciekawe, niekiedy też wyjątkowo rzadkie rośliny bagienne na torfowiskach, wodne w jeziorach oraz łąkowe na skarpach i w dolinach rzek. Interesujące jest też to, że ochroną objęte są również grzyby, na przykład purchawica olbrzymia, soplówka gałęzista, szmaciak gałęzisty, czy podgrzybek pasożytniczy. W 2008 r. założono na terenie Parku jeden z pierwszych w Polsce rezerwatów mikologicznych (chroniących grzyby), Osetno. Różnorodne siedliska to też odpowiednie ostoje dla zwierząt. Spośród większych ssaków spotkać można jelenie, dziki i sarny. Swoje lęgowiska ma tu kilka gatunków ptaków drapieżnych: bielik, orlik krzykliwy, kania ruda, błotniak stawowy.
Warto wybrać się do Szczecińskiego Parku Krajobrazowego na spacer lub przejażdżkę rowerową jednym z wielu wytyczonych tu szlaków. Nie można też przeoczyć Ogrodu Dendrologicznego w Glinnej oraz Jeziora Szmaragdowego, powstałego w starym wyrobisku kopalni kredy i margla. Wiele atrakcji oferują także miasto Szczecin oraz niewielkie miejscowości rozsiane po Puszczy Bukowej.

Teren rekreacyjny w centrum Rekowa

Winnica Jassa
Winnica Jassa położona jest w miejscowości Kołowo, w Puszczy Bukowej, górującej nad aglomeracją Szczecina.
Siedlisko ma południowo-zachodnią ekspozycję oraz ponad 25 metrowe przewyższenie. Położenie w najwyższej części regionu powoduje, że wegetacja flory zaczyna się dwa tygodnie później w porównaniu z niżej położoną okolicą. Dzięki temu winnica chroniona jest przed wiosennymi przymrozkami. Stanowi to idealne warunki dla uprawy winorośli.
Odmiany zostały dobrane pod kątem produkcji win spokojnych i musujących.
Właścicielem winnicy jest Piotr Jassa, który ukończył Technologię Winiarstwa na Uniwersytecie Wrocławskim.
Winnica powstała z miłości do wina, pasji do natury oraz chęci stworzenia wyjątkowego miejsca i doskonałego wina.

Woda pitna

Wzgórza Bukowe
Wzgórza Bukowe to specjalny obszar ochrony siedlisk o powierzchni 11971,2 ha. Obejmuje teren, cechujący się bardzo zróżnicowaną rzeźbą. Pasmo morenowych wzgórz z najwyższym punktem, górą Bukowiec, różnicami wysokości terenu do 100 m, poprzecinane jest dolinami i wąwozami. Zagłębienia terenu wypełnione są jeziorami i torfowiskami mszarnymi. Wzgórza stanowią lokalny dział wodny. Liczne strumienie odprowadzają wody na zewnątrz obszaru. Obszar ten porośnięty jest lasem, głównie buczyną, a w mniejszym stopniu występują tu łęgi jesionowo-olszowe i jesionowe, dąbrowy oraz olsy. Można też spotkać małe płaty brzezin bagiennych, lasów mieszanych z sosną i bory sosnowe. Z wielu względów lasy te zachowały swój naturalny charakter. Poza siedliskami leśnymi są tu tereny rolne (pola uprawne, użytki zielone i sady) oraz niewielkie naturalne zbiorniki wodne, mszary, murawy napiaskowe i kserotermicze oraz ciepłolubne zarośla. Tak zróżnicowane siedliska są miejscem życia wielu gatunków zwierząt. Wśród płazów spotkać można kumaka nizinnego i traszkę grzebieniastą. Żyje tu wiele ptaków związanych z wodami, takie jak gęś gęgawa, gągoł, zimorodek, bocian biały, czy bączek, a także związanych z lasami i terenami otwartymi, takie jak dzięcioł średni, muchołówka mała, gąsiorek i lerka. Obszar ten jest również siedliskiem, między innymi wydry oraz nietoperzy mopka, nocka Bechsteina i nocka dużego.
By poznać Wzgórza Bukowe najlepiej wybrać się na wycieczkę pieszą lub rowerową. Obszar ten poprzecinany jest bowiem wieloma szlakami turystycznymi. Warto zobaczyć Jezioro Szmaragdowe, powstałe w wyrobisku dawnej kopalni kredy i margla, Ogród Dendrologiczny w Glinnej, czy opactwo cystersów w Kołbaczu. Dla aktywnych można polecić pole golfowe w Binowie, ośrodki jazdy konnej w Kołówku i Binowie oraz spływ kajakowy rzeką Płonia.

Zbiór głazów narzutowych w Kołbaczu
Głazy narzutowe, znajdujące się w Kołbaczu, zostały zebrane z okolicznych pól. Związane było to głównie z działalnością Zakładu Doświadczalnego Instytutu Zootechniki Państwowego Instytutu Badawczego, powołanego do prowadzenia badań naukowych oraz chowu i hodowli bydła, trzody chlewnej i owiec. Wieloletni dyrektor tej instytucji, Władysław Mazurkiewicz, był również pasjonatem miejscowości Kołbacz. To z jego inicjatywy przetransportowano tu z Dębiny nad Jeziorem Miedwie największy głaz w zbiorze, czyli Miedwieński Kamień, zwany Czarcim Głazem. Eratyki są swego rodzaju pomnikami. Na kilku z nich umieszczone są pamiątkowe tablice. Dotyczą one ważnych wydarzeń z życia miejscowości i całego regionu.
Wspomniany Miedwieński Kamień w 1973 roku uświetnił obchody 800-lecia przybycia cystersów do Kołbacza. Jest to okazały czerwono-brunatny granit rapakiwi, pochodzący z Wysp Alandzkich na Morzu Bałtyckim. Ma obwód 9 m i wysokość 2,2 m. Waży ok. 40 ton. Został objęty ochroną jako pomnik przyrody. Inny eratyk, mający równie imponujące rozmiary (obwód 10,4 m, wysokość 1,55 m), uwiecznia powrót Pomorza Zachodniego do Macierzy. Tablicę umieszczono w 1985 roku, w 40. rocznicę tego wydarzenia. Jeden z mniejszych głazów ma zaś przytwierdzoną płytę z logo Zakładu Doświadczalnego Instytutu Zootechniki. Została ona wykonana w 1987 roku, upamiętniając 20-lecie istnienia tej instytucji.
Będąc w Kołbaczu warto odszukać wszystkie głazy narzutowe. Większość znajduje się w pobliżu zabudowań opactwa cystersów oraz pałacu. Jest to więc okazja do poznania także ciekawych zabytków tej miejscowości.