Most Siekierki – Neurüdnitz

Wieża widokowa w Ińsku

Залізничний музей під відкритим небом Lubianie

BOK Muzeum Regionalne w Barlinku

Budynek przy ul. Armii Polskiej 18

Buk pospolity

Centrum Informacji Turystycznej

Choszczeńska Aleja Gwiazd

Dąb bezszypułkowy

Dawny dom zdrojowy

Dawny kościół

Dawny urząd powiatowy
Myślibórz otrzymał prawa powiatu w 1816 roku. W związku ze wzrostem liczby urzędników zaistniała potrzeba budowy nowej siedziby. Nowy budynek starostwa powstał na przełomie XIX i XX wieku. Jest to dwukondygnacyjna budowla, z wysokim podpiwniczeniem i użytkowym poddaszem. W fasadzie dominują okna sali obrad rady powiatowej. Budynek jest obecnie siedzibą Urzędu Stanu Cywilnego w Myśliborzu oraz banku, w związku z czym jego zwiedzanie wewnątrz jest ograniczone. Starostwo ma obecnie swoją siedzibę w wybudowanym po II wojnie światowej budynku przy ulicy Spokojnej 22.

Dom Chiński

Dom przy ul. 1 Maja 16

Dom ryglowy przy ul. Wąskiej 9

Drzewko Przyjaźni

Dwór

Fontanna

Fontanna na Rynku

Fontanna Wielkiego Raka w Moryniu
Wielki Rak to fikcyjna postać z ponad 300-letniej legendy miasteczka. Opowiadali ją sobie jeszcze niemieccy mieszkańcy. Historia z nim związana miała wydarzyć się bardzo dawno temu. Na gród w Moryniu mieli napaść najeźdźcy, otoczyć go i czekać, aż z powodu głodu mieszkańcy poddadzą się. Jeden z dzielnych wojów broniących grodu zgłosił się na ochotnika, aby przeprawić się na drugą stronę jeziora i znaleźć pomoc. Nazywał się Rak. Sprytem ominął patrole najeźdźców i znalazł pomoc, jednak w drodze powrotnej nieprzyjaciele otoczyli go i zabili . Przed śmiercią zdążył jeszcze krzyknąć do oblężonych, że pomoc już nadchodzi. Ugodzony toporem w głowę miał wpaść do jeziora. Podobno od tej pory nocami z jeziora Morzycko wynurza się wielki rak i podpływa w pobliże miasta. Fontanna Wielkiego Raka została odsłonięta na Placu Wolności 20 września 2008. Metalowe zwierzę przedstawione jest na dużym głazie. Obok niego znajduje się herb miasta.

Fontanna z figurą Gęsiarki
Rzeźbę tę podarowali miastu w 1912 roku dwaj mieszkańcy Barlinka, którzy dorobili się w Niemczech znacznego majątku, zaś autorem jej jest monachijski artysta Knut Ackerman (lub Knut Akberg, jak podają inne źródła). Malowniczy wodotrysk to ulubione miejsce spotkań mieszkańców. Gęsiarka stała się symbolem Barlinka, zaś postać dziewczyny wiązana jest z miejscową  legendą o pasterce niesprawiedliwie skazanej na śmierć za rzekome uprawianie czarów. Ocaliły ją gęsi, które nadleciały tuż przed egzekucją i uniosły dziewczę na swych skrzydłach.

Geopark “Kraina Lodowca nad Odrą”

Głaz narzutowy
Głaz znajduje się w pięknym otoczeniu przyrody, na wybrukowanym podwyższeniu. Znajdują się na nim dwie tablice upamiętniające. Pierwsza, na 25-lecie wyzwolenia Choszczna o następującej treści: "W XXV rocznicę wyzwolenia powiatu choszczeńskiego tym, którzy przywrócili te ziemie Macierzy. Społeczeństwo ziemi choszczeńskiej. Choszczno, luty 1970 rok". Druga upamiętnia 50-lecie powojennego Choszczna: "W 50-lecie powojennego Choszczna - mieszkańcy ziemi choszczeńskiej."

Głaz pamiątkowy "Pionierom Ziemi Myśliborskiej"

Głaz pamiątkowy Jana Pawła II

Izba Historyczna

Izba Muzealna (Pamięci) - Młyn Wodny TCK w Trzcińsku-Zdroju

Izba muzealna w Czaplinku

Jezioro Barlineckie

Jezioro Broczyno

Jezioro Byszkowo

Jezioro Ińsko

Jezioro Kańsko

Jezioro Klukom (Tłukom, Kluki ), gm. Choszczno
Jezioro rynnowe pochodzenia polodowcowego, położone w granicach Choszczna. Zabudowa miejska przylega do jeziora na 2/3 długości linii brzegowej. Wzdłuż brzegu ciągną się dwa parki: Przyjeziorny i Miejska Górka, w których rosną pomniki przyrody, m.in. dwie topole czarne, buk zwyczajny i dąb szypułkowy. Okalający jezioro stosunkowo płaski pas lądu przechodzi w południowej części w skarpę porośniętą pojedynczymi drzewami. Klukom ma ubogą roślinność wodną, jednak w wielu zakątkach można spotkać rzęsę, rogatka, strzałkę wodną. Faunę przybrzeżną i brzegową najczęściej reprezentują ptaki. Żyją tu perkozy, łyski, kurki wodne, dzikie kaczki i łabędzie. Miłośnicy wędkowania mogą tu złowić lina, okonia, szczupaka, węgorza czy sandacza.
Jezioro Klukom wraz z jeziorami Żeńsko i Raduń, które zostały połączone kanałami, tworzą szlak wodny o długości ponad 10 km.
Powierzchnia: 85,4 ha
Głębokość max.: 17,9 m
Głębokość średnia: 8,2 m
Szerokość max.: 750 m
Długość max.: 2 425 m
Długość linii brzegowej: 5 900 m
Wysokość bezwzględna: 53,7 m n.p.m.

Jezioro Krzemno

Jezioro Miejskie

Jezioro Morzycko

Kamienica przy ul. Buczka 11

Kamienica przy ul. Rynek 9 w Barlinku

Kapliczka jerozolimska

Klasztor

Klasztor pocysterski

Kościół filialny pw. Dobrego Pasterza
Kościół zbudowany w 1892 r., neogotycki, ceglany.
Poświęcony 20 X 1946 r. Należy do Parafii pw. św. Wojciecha BM w Sulimierzu.
Plan nabożeństw: niedz. 9:30, czw. 17:00 lub 18:00. Odpust: IV Niedziela Wielkanocna.

Kościół filialny pw. Matki Boskiej Różańcowej

Kościół filialny pw. MB Ostrobramskiej

Kościół filialny pw. św. Józefa

Kościół filialny pw. św. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny

Kościół filialny pw. św. Rocha

Kościół filialny pw. Świętej Trójcy

Kościół filialny pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła

Kościół filialny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny

Kościół parafialny pw. MB Różańcowej

Kościół parafialny pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny

Kościół parafialny pw. Niepokalanego Serca NMP

Kościół parafialny pw. św. Bonifacego

Kościół parafialny pw. św. Jana Chrzciciela

Kościół parafialny pw. św. Jana Kantego

Kościół parafialny pw. św. Michała Archanioła
Kościół znajduje się w miejscu wcześniejszej świątyni średniowiecznej. Salowa budowla wzniesiona została z cegieł, na planie prostokąta. Wnętrze jest przestronne i jednolite architektonicznie. Nad nawą główną zauważyć można fresk z Ostatnią Wieczerzą. Centralny punkt stanowi zamknięte prostą ścianą prezbiterium z ołtarzem i tabernakulum. Wnętrze oświetlają okna z kolorowymi witrażami, z wizerunkami papieża Jana Paweła II i prymasa Augusta Hlonda.
Kościół poświęcony 23 IX 1946 r.

Kościół parafialny pw. św. Stanisława BM

Kościół parafialny pw. św. Wojciecha BM

Kościół parafialny pw. Świętego Krzyża

Kościół pw. Matki Boskiej Bolesnej

Kościół pw. Matki Boskiej Królowej Polski
Kościół w Mielenku Drawski to najstarszy zabytek w tej miejscowości i jeden z najstarszych i najważniejszych w gminie Drawsko Pomorskie. Bez wątpienia zalicza się on także do najcenniejszych zabytków o konstrukcji szkieletowej Pomorza Zachodniego. Początki świątyni sięgają roku 1662, kiedy to powstała jej nawa. Lecz podobnie jak w innych miejscowościach naszej okolicy, świątynia ta miała swoją poprzedniczkę, która spłonęła w wyniku pożaru wznieconego przez wojska polskie podczas najazdu w roku 1657.  Dzieło odbudowy świątyni zapoczątkował jej patron Hans Georg von der Goltz, który zlecił je niejakiemu mistrzowi Danielowi, o czym dowiadujemy się z zachowanej do dziś inskrypcji na wschodniej elewacji kościoła. Podobnie jak większość kościołów zorientowano ją na osi wschód-zachód, z ołtarzem usytuowanym po wschodniej stronie. Nawę w drewnianej konstrukcji szkieletowej wzniesiono na ceglanym cokole. Tak zwane fachy zostały wypełnione cegłą, która jak wskazały badania konserwatorskie, była pierwotnie otynkowana. Najbardziej pierwotną, tj. nieodbiegającą wyglądem od roku 1662, formę architektoniczną prezentuje dziś elewacja wschodnia z dwoma symetrycznie umieszczonymi oknami w górnej części elewacji i wyjątkowo bogatą ciesiółką szczytu. Krzywolinijne belki, zwane zastrzałami,  nawiązują do popularnego w budownictwie ryglowym motywu krzyża św. Andrzeja. Tego typu dekoracje są bardzo rzadkie w architekturze sakralnej Pomorza Zachodniego, a występują w Hesji i Frankonii. Zachowała się również pierwotna forma stropu kościoła, który zbudowany jest z belek podpartych zastrzałami. Obecnie jest on ukryty pod podwieszony sufitem z płyt paździerzowych. Wieża kościoła, dostawiona do elewacji zachodniej, powstała prawdopodobnie dopiero w 2 połowie XVIII wieku, być może w momencie przetopienia jednego z dzwonów w 1786 roku. Kościół ulegał także wielu przekształceniom, których charakter był raczej destrukcyjny. Poza usunięciem rygli w wieży, dość drastycznym zabiegiem dla oryginalnej konstrukcji i wartości zabytkowych obiektu było usunięcie oryginalnej podwaliny nawy i zastąpienie jej murowanym, wysokim cokołem, co miało miejsce już w XX wieku. Na wartości zabytkowej straciły również okna, które miały inne rozmiary, co najwyraźniej widać na ścianie wschodniej. Poza tym okna zdobione były kolorowymi gomółkami oraz kwadratowymi szybkami, które były obecne jeszcze przed 1945 rokiem. Również powojenne remonty nie przysłużyły się wartościom historycznym świątyni. Szczególnego spustoszenia dokonano w latach 70-tych we jej wnętrzu. Przeniesiono wówczas ołtarz ze ściany wschodniej na zachodnią, gdzie wbudowano trójboczną ściankę i urządzono prezbiterium. We wschodniej części z kolei wydzielono niewielką zakrystię, zmniejszając powierzchnię kościoła. Również wtedy zasłonięto oryginalny strop płytami paździerzowymi oraz odeskowano belki zastrzałów i ściągi. Obecnie kościół w Mielenku Drawskim jest w bardzo złym, a nawet katastrofalnym stanie technicznym. Na szczęście już czerwcu 2015 roku rozpoczęto generalny remont kościoła, poczynając od jego wieży. Z zabytkowego wyposażenia kościoła, które przetrwało do dnia dzisiejszego, na uwagę zasługuje w szczególności dzwon znajdujący się pierwotnie w pobliskim Olesznie, zniszczony w pożarze roku 1657 oraz ponownie odlany w 1664 roku. 122 lata później, 22 kwietnia 1786 roku, w Szczecinie ludwisarz Philip Heinrich Paul Schenn przetopił dzwon po raz kolejny czyniąc go jednym z najpiękniejszych dzwonów w Powiecie Drawskim.
Plan nabożeństw: niedz. 12:30. Coroczny odpust kościelny odbywa się 3 maja.

Kościół pw. św. Barbary

Kościół pw. św. Ignacego Loyoli
Kościół p.w. św. Ignacego Loyoli został zbudowany w stylu neogotyckim w 1899 roku. Wcześniej w miejscowości znajdowała się murowana świątynia, która jednak nie była już w stanie pomieścić wszystkich wiernych, w związku z czym w 1897 roku zdecydowano o budowie obecnego kościoła. Wzniesiono go w formie salowej ceglanej i nieotynkowanej nawy z dobudowaną wieżą przy elewacji północnej. Wewnątrz, nad prezbiterium znajduje się sklepienie krzyżowe, natomiast nad nawą drewniany sufit. Na szczególna uwagę zasługuje najstarszy zachowany element wyposażenia, pochodzący zapewne jeszcze ze średniowiecznej świątyni, a mianowicie bezstylowa kamienna chrzcielnica. Pozostałe elementy wyposażenia pochodzą z początków XX w., a należą  do nich: drewniana ambona przyścienna, chrzcielnica, nastawa ołtarzowa, wisząca lampa sześcioramienna, okucia drzwi i belek stropowych, drewniany zydel oraz szafa zakrystyjna. Szczególnie piękne są barwne witraże zamontowane w prezbiterium wraz z jego fundacją. Wykonano je w formie wydłużonego prostokąta zamkniętego ostrym łukiem. Główny witraż przedstawia Chrystusa Zmartwychwstałego, boczne natomiast, w tonacji oliwkowo-turkusowo-niebieskiej, przestawiają rozety kwiatowe przeplecione wstęga tworzącą skomplikowane układy ornamentalne wypełnione płatkami kwiatów. W wieży odnajdziemy dzwon odlany przez Boettgera z Tuczna w 1850 roku, a więc również należący jeszcze do poprzedniej linowskiej świątyni. U góry dzwonu znajduje się piękny pas dekoracji w formie wici roślinnej oraz dużych liściastych palmet. Z jednej strony ujrzymy plakietę z popiersiem Chrystusa niosącego krzyż oraz inskrypcje mówiące o wykonawcy oraz wszystkich ważniejszych osobach w ówczesnej wsi. Przed kościołem znajduje się tablica informacyjna opisująca historię świątyni, do której przytwierdzono część karylionu znajdującego się do drugiej wojny światowej w wieży kościelnej oraz kogut będący niegdyś zwieńczeniem wieży.

Kościół pw. św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny

Miejska (Żydowska) Góra w Choszcznie

Mural Złocieniecki 2017 w Złocieńcu

Muzeum Pojezierza Myśliborskiego

Młyn Papiernia

Obelisk poświęcony Januszowi Kusocińskiemu

Obszar Chronionego Krajobrazu "B" Myślibórz

Obwarowania miejskie

Obwarowania miejskie Morynia

Obwarowania miejskie Myśliborza

Obwarowania miejskie Trzcińska Zdrój

Ostnicowa skarpa

Park pałacowy
Park pałacowy w Ziemsku to klasyczny przedstawiciel stylu angielskiego, o funkcji krajobrazowej. Charakteryzuje się naturalistyczną formą oraz swobodną kompozycją.
Park powstał w pierwszej połowie XIX wieku, a następnie pod koniec tego wieku został rozbudowany, dzięki czemu aktualny jego obszar to 7,5 ha.
Park odznacza się czytelnym układem, oddzieloną od gęstego starodrzewia polaną oraz brakiem typowo ogrodowej infrastruktury, co jest typowe dla ogrodu angielskiego. Roślinność terenu jest bardzo urozmaicona, występuje tu dużo gatunków krzewów (ok. 30) i drzew (ok. 35). Drzewostan określa się jako mieszany, lecz dominują tu drzewa iglaste, głównie wiązy i świerki. Ciekawym okazem jest rosnąca w centralnej części parku choina kanadyjska, będąca uznana za pomnik przyrody. Obwód drzewa wynosi 285 cm a wysokość 16 m. Na terenie parku rośnie także drugi okaz pomnikowy jakim jest okazały dąb szypułkowy.
W 1945 roku, po zakończeniu II wojny światowej, tereny rolne majątku Ziemsko przetworzono na PGR a sam park został włączony do lasów Nadleśnictwa Drawsko. W latach dziewięćdziesiątych zaprzestano uprawy gruntów co korzystnie wpłynęło na gospodarkę wodną terenu. Brak konserwacji systemu melioracyjnego doprowadził do utworzenia płytkiego zbiornika wodnego niedaleko parku, który aktualnie w połączeniu z leśnymi warunkami obok jest domem dla blisko 40 gatunków ptaków. Spacerując parkiem oraz pobliskimi terenami można zaobserwować między innymi: bociany, łabędzie, bieliki, dzięcioły, gągoły i wiele innych ptaków bytujących tam na stałe lub jedynie w okresie lęgowym.
Przez teren parku poprowadzona jest popularna ścieżka przyrodnicza "Park Ziemsko - Zalewy Studnickie". Jest to bardzo łatwy i przyjemny szlak, przeznaczony dla osób chcących spędzić aktywnie czas, lecz bez większego wysiłku fizycznego, zalecana także dla osób spacerujących z dziećmi. Ścieżka została utworzona w 2004 roku przez Nadleśnictwo Drawsko w głównym przeznaczeniu dla uczniów okolicznych szkół, aby móc prowadzić lekcje przyrody i biologii w terenie. Jej łączna trasa wynosi 2 km i szacowany czas przejścia to niespełna godzina.
Początek trasy wyznaczony jest na parkingu w Ziemsku, gdzie znajduje się pierwsza tablica informacyjna z mapą terenu. Przez ok. 1,2 km trasa wiedzie przez park a przez resztę wokół zalewu. Wycieczka kończy się na wieży widokowej nad zalewem, gdzie także jest umieszczona tablica informacyjna.

Park zdrojowy

Park Żubra

Pałac

Pałac i park dworski

Pałac rodziny von Schroeder
Pałac w Lubianie został wybudowany w 1900 roku przez rodzinę von Schroeder. Jest budynek eklektyczny, zdobiony ryzalitami. Jego forma architektoniczna odzwierciedla nowe tendencje w budownictwie rezydencjonalnym początków XX wieku.
Pałac jest dosyć dużym budynkiem, jego długość wynosi 408 m, a szerokość 173 m, jest wysoki na 145 m. Dwór został założony na rzucie trzech stykających się prostokątów. Fasada budynku skierowana jest na południowy-wschód. Jest to budynek dwukondygnacyjny, podpiwniczony, pokryty dachem czterospadowym. W połaciach długich dachu korpusu obiektu znajdują się niewielkie facjatki pokryte dwuspadowymi daszkami. Elewacja wzbogacona jest o ryzality nakryte niezależnymi konstrukcyjnie dachami naczółkowymi. Pozorne ryzality elewacji długich zostały wyprowadzone poza lico ścian o ok. 70 cm. Weranda usytuowana na ceglanym cokole wsparta jest drewnianymi, zdobionymi słupami spiętymi ażurowymi łukami arkadowymi. Wejście na werandę znajduje się od strony mieszkalnej. Do budynku prowadzi wejście główne oraz wejścia w elewacjach długich. Drzwi główne budynku to drzwi dębowe, dwuskrzydłowe. Otwory okienne w formie stojących prostokątów zwieńczonych łukami, w sali balowej okna sześcioskrzydłowe. Na szczególną uwagę zasługuje sala balowa z doskonale zachowanym wnętrzem.
Pałac jest budynkiem zadbanym. Jest to obiekt, który warto zobaczyć Otoczenie pałacu stanowi park z drugiej połowy XIX wieku.
W latach pięćdziesiątych Lubianę włączono w skład zakładu rolnego Państwowego Ośrodka Hodowli Zarodowej, w latach sześćdziesiątych do Lubiany przeniesiono siedzibę POHZ. W roku 1994 zakład przekształcono w OHZ Lubiana sp.z o.o., a właścicielem został Skarb Państwa, w dalszym ciągu w pałacu mieści się siedziba zarządu.

Pałacyk Cebulowy

Plaża i teren rekreacyjny w Gudowie

Plaża miejska w Choszcznie

Plaża nad jeziorem Czaplino

Plaża Pełczanka

Plebania przy ul. Kościelnej

Poczta

Pomnik "Odwrócona karta historii"

Pomnik Carla Sonnenburga

Pomnik Jana Pawła II

Pomnik Papieża Jana Pawła II

Pomnik upamiętniający saperów

Pozostałości średniowiecznych fortyfikacji w Barlinku

Punkt Informacji Turystycznej

Ratusz

Ratusz
Ratusz w Złocieńcu znajduje się na rynku i został zbudowany w latach 1833-1863, na miejscu wcześniejszych budowli pełniących tą funkcję. Budynek, który możemy zobaczyć współcześnie powstał dzięki staraniom ówczesnego burmistrza miasta Karola Lentza. Budynek był pierwotnie siedzibą rady miejskiej, sądu oraz urzędu stanu cywilnego. Przed I wojną światową został on przebudowany, w wyniku czego powstał widoczny do dzisiaj na frontonie ratusza herb Złocieńca. Jest to biały zamek z dwoma wieżami, a na nim sokół, wszystko to przedstawione jest na niebieskim tle. Po wojnie miały tam siedzibę władze wojskowe oraz Urząd Bezpieczeństwa, sytuacja ta nie trwała jednak długo, ratusz ponownie stał się siedzibą władz miejskich i taką funkcję pełni do dzisiaj.
Ratusz jest budynkiem zbudowanym na planie prostokąta i posiada dwie kondygnacje, podzielone gzymsami. Przykryty jest dachem czterospadowym z kilkoma facjatami. Na rogach widoczne są boniowania. Główne wejście do budynku znajduje się od wschodu, prowadzą do niego kilkustopniowe schody. Na środku znajduje się płytki ryzalit zwieńczony półkolistą wystawką z herbem miasta na środku. W części północno-zachodniej usytuowana jest dobudówka z półkolistym dachem.
Budynek jest obecnie siedzibą Urzędu Miasta, więc jego oglądanie wewnątrz jest ograniczone.

Ruiny młyna wodnego

Ruiny pałacu w Dobropolu

Ruiny pałacu w Rościnie

Rynek w Czaplinku

Samoobsługowa stacja naprawy rowerów

Stacja Klępicz

Stare Miasto

Stare miasto

Sławogród

Teren Starego Miasta

Tor rowerowy Choszczno

Wiatrak holenderski

Wieża ciśnień

Wieża kolejowa

Zabytkowy budynek kąpieliska miejskiego

Zespół Szpitalny

Велосипедний лічильник Mostkowo

Велосипедний лічильник Nowe Objezierze

Водяний млин руїна

Муніципальний плавальний басейн на Дравському озері
Муніципальна купальня на Дравському озері - найкраще місце для купання та засмагання в Чаплінеку. Об'єкт є сучасним, безпечним та оснащеним повною інфраструктурою. Територія пляжу та купальні огороджена, доступ до неї можливий лише через спеціально відведені входи. Зона купання велика, з береговою лінією довжиною 175 м. Є плавучий рекреаційний причал у формі літери U, до якого можуть швартуватися яхти або гребні човни. Причал обладнаний захисними перилами та сходами для полегшення входу та виходу з води. Є окремі зони для плавців і тих, хто не вміє плавати. Також є безпечна зона для купання для маленьких дітей. Пляж, як правило, піщаний, але є також трав'янисті ділянки на краю пляжу. Крім того, пляж і зона для купання включає майданчик для пляжного волейболу, дитячий ігровий майданчик, роздягальні та санітарні приміщення. Під час літніх канікул рятувальники ВООПР щодня з 10.00 до 18.00 стежать за безпекою відпочиваючих. Протягом сезону вода регулярно перевіряється на чистоту та придатність для купання. На пляжі також працює пункт прокату водного спорядження (каное, водні велосипеди, гребні човни). Неподалік від зони купання знаходиться муніципальний стадіон і амфітеатр, де проводяться концерти та розважальні заходи.

Парафіяльний костел св. Франциска Ассизького
Парафіяльний костел св. Франциска Ассизького був збудований з польового каменю та цегли наприкінці 15 століття. Південний портал костелу був перебудований у 19 столітті у вигляді круглого арочного порталу в загостреній ніші. Східний фронтон прикрашений блендами та пінаклями. Костел був зруйнований під час Другої світової війни. Його відбудова розпочалася лише у 1982 році і тривала шість років. Церковну територію оточують фрагменти кам'яного муру з готичною брамою 15-16 століття. Інтер'єр костелу прикрашають скульптури та розписи із зображеннями святих.
Освячений 5 жовтня 1986 року, належить до парафії Матері Божої Неустанної Помочі в Сучані.
Розклад богослужінь: неділя. Неділя: 10.30, середа: 16.00: 4 X.

Пляж в Інсько
Пристань для яхт пропонує місце відпочинку для всіх, хто насолоджується красою озера Інско та самого Інско. До послуг гостей їдальня та прокат водного спорядження.

Прогулянкова алея в Злоцінці
Поїлка на пішохідній зоні в Злоцінці

Сільський пляж на озері Вапницьке

Скульптура Хоща

Спостережна вежа
Оглядова вежа розташована на навчальній стежці "Студницькі ласи" на території Дравського лісництва. Вежа була відремонтована у 2014 році, оскільки її технічний стан загрожував безпеці. Після ремонту поруч з оновленою спорудою встановили нові інформаційні щити, а також обрізали дерева, які заважали огляду лагун і птахів, що там оселилися. Поруч з вежею облаштовані туристичні об'єкти, є парковка для автомобілів, а також покращені під'їзні шляхи. Висота вежі становить 7 м.

ТУР - Славечин - Носово
У зв'язку із закриттям мостового переходу через річку Іна були розроблені пропозиції щодо об'їзду ділянки Славенцін - Носово доступними ґрунтовими дорогами з поганим покриттям. Піщані та багнисті ділянки в залежності від пори року та лісових робіт.
Об'їзд асфальтованою дорогою до Радачево і далі лісовою дорогою, як показано на доданих фотографіях.
Коротка ділянка на провінційній дорозі загального користування.
Ділянки на луках по зарослих плитах YOMB. У районі луків на річці Іна в періоди високих рівнів води можливі епізодичні підтоплення та заболочування.
Дата додана: 4.06.2025 r.

Туристичний інформаційний центр у Барлінеку
Туристичний інформаційний центр надає інформацію про туристичну та культурну пропозицію гміни та міста Барлінек, Мисліборського повіту та околиць. Тут можна придбати карти, путівники та книги, пов'язані з регіоном, а також отримати допомогу в контакті з пілотами та туристичними гідами.
Інформація надається польською та англійською мовами.

Туристично-інформаційний центр у Тшцінсько-Здруй