Amfiteatr w Złocieńcu

Budynek poczty

Buk pospolity

Centrum Informacji Turystycznej

Dworzec kolejowy

Galeria Kazimiery Szatkowskiej i innych artystów gminy Wałcz w Karsiborze

Głaz pamiątkowy

Jezioro Wąsosze

Jezioro Zamkowe

Kościół filialny pw. Narodzenia NMP

Kościół filialny pw. św. Heleny

Kościół parafialny pw. Matki Bożej Różańcowej

Kościół parafialny pw. św. Wawrzyńca

Kościół parafialny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny

Kościół pw. św. Wojciecha

Most wiszący "Kłosowski"

Mural Złocieniecki 2017 w Złocieńcu

Park Żubra

Pałac i park dworski

Promenada nad jeziorem Zamkowym
Promenada nad Jeziorem Zamkowym składa się z dwóch części, oddzielonych półwyspem z ulica Orlą. Pierwsza część promenady rozpoczyna się przy nadjeziornym skwerku przy ulicy Kilińszczaków, niedaleko fontanny zamontowanej na jeziorze. Wiedzie ona przy ogrodach należących do posesji leżących przy tej ulicy, pod starymi drzewami porastającymi brzeg jeziora. Można tu niekiedy latem obserwować majestatycznie pływające żaglówki, zawsze zaś można liczyć na spotkanie kaczek krzyżówek. Ten odcinek promenady kończy się malutkim parkiem przy ulicy Pocztowej. Kiedyś stała tu najstarsza i największa w mieście lipa, będąca pomnikiem przyrody, niestety powalona przed kilkoma laty przez wichurę. Aby przejść do drugiej części promenady, należy skierować się w ulicę Sądową, przechodząc przy kilku ciekawych zabytkach – „notariacie” czyli willi myśliwskiej o interesujących detalach zdobniczych, budynku szkolnym z pięknym portalem i zegarem słonecznym na frontowej ścianie oraz przy neogotyckim kościele św. Antoniego. U zbiegu ulic Sądowej i Orlej widoczny jest kolejny skwer nadjeziorny, z fragmentem urządzonym jako plac zabaw dla dzieci. Tu rozpoczyna się druga, znacznie dłuższa część promenady. W tej zatoczce bytują łabędzie, kaczki krzyżówki i łyski- ich ilość wzrasta znacznie w okresie zimowym. Promenada wiedzie wzdłuż nadbrzeża jeziora Zamkowego aż do dzielnicy Wałcza noszącej nazwę Dolne Miasto. Spacer ocienioną alejką z pięknym widokiem na rozległe jezioro, może być prawdziwą przyjemnością, zwłaszcza w upalne dni.

Ratusz

Ratusz
Ratusz w Złocieńcu znajduje się na rynku i został zbudowany w latach 1833-1863, na miejscu wcześniejszych budowli pełniących tą funkcję. Budynek, który możemy zobaczyć współcześnie powstał dzięki staraniom ówczesnego burmistrza miasta Karola Lentza. Budynek był pierwotnie siedzibą rady miejskiej, sądu oraz urzędu stanu cywilnego. Przed I wojną światową został on przebudowany, w wyniku czego powstał widoczny do dzisiaj na frontonie ratusza herb Złocieńca. Jest to biały zamek z dwoma wieżami, a na nim sokół, wszystko to przedstawione jest na niebieskim tle. Po wojnie miały tam siedzibę władze wojskowe oraz Urząd Bezpieczeństwa, sytuacja ta nie trwała jednak długo, ratusz ponownie stał się siedzibą władz miejskich i taką funkcję pełni do dzisiaj.
Ratusz jest budynkiem zbudowanym na planie prostokąta i posiada dwie kondygnacje, podzielone gzymsami. Przykryty jest dachem czterospadowym z kilkoma facjatami. Na rogach widoczne są boniowania. Główne wejście do budynku znajduje się od wschodu, prowadzą do niego kilkustopniowe schody. Na środku znajduje się płytki ryzalit zwieńczony półkolistą wystawką z herbem miasta na środku. W części północno-zachodniej usytuowana jest dobudówka z półkolistym dachem.
Budynek jest obecnie siedzibą Urzędu Miasta, więc jego oglądanie wewnątrz jest ograniczone.

Ruiny zespołu pałacowego
Pałac został zbudowany w latach 1731-1745 przez rodzinę Golców, którzy byli właścicielami wsi Kłębowiec od XVI wieku. Była to budowla w stylu barokowym, nawiązującym do wzorów francuskich, zaprojektowana zasadniczo na planie prostokąta, rozbudowanego ryzalitami tworzącymi niemal oddzielne skrzydła, zaś poprzez dobudowanie w narożnikach dwóch oficyn układ całości przybrał kształt podkowy. Główna  fasada zwrócona jest na północ, elewacja ogrodowa zaś na południe. Pałac był dwukondygnacyjny, przy czym piętro części głównej było wyższe, niż piętra skrzydeł bocznych, w których większość pomieszczeń miało przeznaczenie gospodarcze . Pałac został wymurowany z cegły ceramicznej, pierwotnie otynkowany, z bogatymi zdobieniami architektonicznymi,  licznymi pilastrami, ryzalitami, gzymsami. Również w wnętrzach wielu pomieszczeń występowały profilowane gzymsy, stiukowe dekoracje, różnokształtne płyciny urozmaicające płaszczyzny ścienne. Zachowało się zdjęcie wnętrza sieni pałacu, na którym widoczne są dwuskrzydłowe drzwi zdobione płycinami w formie zbliżonej do owalu obramowanych szczeblinami w kształt prostokątów o zróżnicowanych wymiarach.   Na ścianach jednej z sal zachowały się malowidła, w innej – arkadowe wnęki w ścianach. Przed kilkunastu laty widoczna była dobrze zachowana wieńcząca szczyt tarcza herbowa flankowana postaciami rycerzy w zbrojach i hełmach z przyłbicami. Na niej gniazdo założyła para bocianów, dodając ruinom malowniczości. Obramowania okien również przez wiele lat przyciągały wzrok zdobieniami.  Po pożarze w 1945 r. zamek stopniowo popadał w ruinę. Ciekawostką może być fakt, iż najdłużej w miarę dobrym stanie zachowała się kaplica ewangelicka w oficynie wschodniej. Istnieje legenda mówiąca o tym, że w czasie budowy pałacu ktoś z rodziny Goltzów obraził starą kobietę, mieszkającą w tej wsi. Wielu mieszkańców Kłębowca i innych okolicznych wsi uważało, iż zajmuje się ona czarami. Na pewno zaś znała się na zielarstwie i umiała wyleczyć wiele chorób. Pomagała i ludziom i zwierzętom, zawsze więc jakieś zwierzaki kręciły się koło niej. Młody von Goltz  (imienia legenda nie wspomina, rzucił kamieniem w kota towarzyszącego kobiecie idącej przez wieś. Kiedy zwróciła paniczowi uwagę, ten wyśmiał ją obraźliwie. Kobieta powiedziała po cichu: „Zło do złego wraca, ty się ani zdrowiem ani pieniędzmi nie będziesz cieszył, a twoje dzieci nie pomieszkają w tym pałacu”. Budowa pałacu zakończyła się w 1745 roku, Goltzowie po czterdziestu latach przestali być jego właścicielami.

Staromiejski układ urbanistyczny

Велосипедний лічильник Рудки
Лічильник розташований на маршруті Залізничного шляху (№ 15) на третьому етапі (Злоцієць - Вальч). Лічильник знаходиться в лісі на асфальтованій велосипедній дорозі, побудованій в 2025 році. Маршрут є рівним, оскільки був побудований на колишній залізничній колії. Ділянка, на якій розташований лічильник, з'єднує Свєрчину і Колно.

Місце відпочинку
Притулок на краю галявини.

Палац і садибний парк у Вонсоші
Садибний парк був створений у другій половині 19 століття. Він формує оточення для історичного, стильного палацу. Це парк в англійському стилі. У ньому ростуть чудові старі дерева, зокрема буки, дрібнолисті липи та ялини. Ця територія занесена до реєстру історичних пам'яток.

Палац Семчино
Палацово-фермерський комплекс у Семчино - це чарівне місце, розташоване між Чаплінеком і Злоченцем, у центрі Західнопоморського воєводства, у Дравському озерному краї. Саме село Семчино (колишнє Гайнріхсдорф і Генріково), розташоване в затоці Генріко на Дравському озері, було засноване в 1292 році. У садибних будівлях розташовані готель і ресторан, а в бароковому палаці, побудованому між 1722 і 1726 роками, знаходяться два музеї (Інтерактивний музей бароко і Музей різних ремесел). Перебуваючи на місці, варто прогулятися селом по "Стежці Генрика в Семчині". Маршрут стежки пролягає через історичний парк з грабовою алеєю, село Семчино та його околиці. Окремі зупинки маршруту позначені табличками. Інформація на окремих табличках описує будівлі та місця із зазначенням їх історичних функцій. На території маєтку також знаходиться Керамічна кузня, де проводяться майстер-класи з розпису по глині.
Гостям готелю пропонується 29 номерів з кондиціонерами в головному корпусі та 5 номерів з міні-кухнею та окремим входом. У ресторані подають страви традиційної польської кухні.
Палац Семчино є чудовою базою для велосипедних прогулянок, під час яких можна дослідити красу Дравського озерного краю. Пагорби, ліси, озера, річки, луки та навколишня фауна заохочують до активної їзди на велосипеді, а постійно вдосконалювана інфраструктура велосипедних доріжок приведе вас до абсолютно нових місць.

Палац Семчино - Інтерактивний музей бароко - Музей різних ремесел
У великому парку площею близько 3,4 га, закладеному ще в 1830-х роках, що складається з дубів, лип, кленів, ялин, каштанів і красивої грабової алеї, знаходиться найбільший і найкрасивіший палац в районі Чаплінек.
Він був побудований між 1722 і 1726 роками в стилі бароко, пізніше розширений і перебудований. Він був побудований у формі підкови, з терасою посередині, середня частина вкрита мансардним дахом, ліве крило має два поверхи, праве крило є невисокою прибудовою. Від колишнього оздоблення збереглося небагато: фрагменти двох камінів, залишки однієї голландської кахельної плити, гіпсова ліпнина в одній з кімнат палацу на першому поверсі. До кінця 18 століття палац належав родині Голець, у 19 столітті - родині фон Арнім, а до 1945 року - родині фон Бредов. Зараз ви можете відвідати це надзвичайне місце і відчути магію Семчина.
У палаці знаходяться два чудові музеї - Інтерактивний музей бароко та Музей різних ремесел
Інтерактивний музей бароко розташований у просторих підвалах палацу. Окремі кімнати організовані відповідно до історичного аналізу, а також відповідно до уяви творців, як могла функціонувати барокова садиба, які окремі кімнати та кабінети могли бути в такому палаці і як виглядало повсякденне життя мешканців.
Це не звичайний музей, тут можна торкатися, досліджувати і ставити запитання.
Величезні горища палацу, з іншого боку, приваблюють дослідників виставкою, присвяченою старовинним ремеслам (наприклад, гончарству, бондарству, кип'ятінню). Через вікна можна помилуватися панорамою околиць і порівняти вигляд з фотографіями кілька десятиліть тому. Прекрасно збережені ферми даху демонструють майстерність архітекторів минулого, яка вражає сучасників. Універсаліум - це не лише виставка, а й жива зустріч з мистецтвом майстерності та першими кроками майбутніх будівельників. Незвичайний простір стимулює уяву і приносить багато задоволення відвідувачам.
У палаці також розміщена виставка порцеляни з колекції місцевої колекціонерки пані Чеслави Хамерської та мистецькі роботи, створені під час майстер-класів під відкритим небом, організованих Асоціацією "Stacja Kultura" з Борне-Суліново.
Інформація та бронювання:

Пункт ремонту велосипедів самообслуговування