Instytut Badawczy Hydrauliki i Budowy Okrętów (1903/1974)

Z inicjatywy cesarza Wilhelma II na berlińskiej Wyspie Śluz (Schleuseninsel) w 1903 roku wzniesiono obiekt wyposażony w kanał przepływowy, przeznaczony do badań nad konstrukcją okrętów wojennych. Był to jeden z najnowocześniejszych ośrodków tego typu w Niemczech, służący do testowania zachowania jednostek pływających w kontrolowanych warunkach.

Spektakularną rozbudowę kompleksu zaprojektował architekt Ludwig Leo, a jej otwarcie nastąpiło w 1974 roku. Charakterystycznym elementem stała się ogromna różowa rura, przebiegająca przez intensywnie niebieską halę laboratoryjną. Ten odważny zestaw kolorów sprawił, że budynek zyskał status ikony architektury pop-artowej.

Wewnątrz znajduje się duży zbiornik wodny, w którym woda jest wprawiana w ciągły ruch. Za pomocą specjalnej windy badacze umieszczają w nim modele statków o długości do 9 metrów i poddają je działaniu prądów wodnych, odtwarzając warunki zbliżone do rzeczywistych. Pozwala to analizować właściwości hydrodynamiczne projektowanych jednostek pływających.

Obecnie ten historyczny obiekt badawczy jest wykorzystywany przez Politechnikę Berlińską (Technische Universität Berlin), gdzie prowadzone są badania z zakresu obliczeniowej mechaniki płynów i dynamiki przepływów.