Kąpielisko Wannsee

Nadmorska plaża nad jeziorem na obrzeżach miasta

W okresie Republiki Weimarskiej narodził się nowy ideał zdrowego stylu życia. Mieszkańcy miast mieli spędzać wolny czas na świeżym powietrzu, korzystając ze słońca, światła i czystego powietrza oraz dbając o kondycję fizyczną poprzez aktywność sportową. W odpowiedzi na te potrzeby Berlin inwestował w parki publiczne, stadiony sportowe i kąpieliska.

Patrząc na wzniesiony w 1928 roku budynek wejściowy utrzymany w konserwatywnym stylu Heimatschutz, trudno wyobrazić sobie nowoczesny charakter całego kompleksu. Zaprojektowany przez Martina Wagnera i Richarda Ermischa obiekt odzwierciedlał założenia architektury Nowej Rzeczowości.

Cztery pawilony mieściły przebieralnie, natryski oraz punkty usługowe i handlowe. Budynki, częściowo wkomponowane w skarpę nad jeziorem, połączono długą kolumnadą. Na dachach urządzono tarasy i miejsca do uprawiania sportu.

Do 1930 roku zrealizowano jedynie tę część projektu. Pierwotne plany przewidywały budowę kolejnych pięciu pawilonów, dużego okrągłego budynku z restauracją, pomostu nad jeziorem, przystani oraz teatru na wolnym powietrzu. Ich realizację uniemożliwił jednak światowy kryzys gospodarczy.

Po 1933 roku nazistowski reżim ostatecznie wstrzymał dalszą rozbudowę, uznając modernistyczną architekturę za „nieniemiecką”. Mimo to już w chwili otwarcia obiekt był największym i najnowocześniejszym śródlądowym kąpieliskiem w Europie.

Plaża o długości ponad kilometra i szerokości około 80 metrów pozostaje do dziś jednym z najpopularniejszych miejsc wypoczynku i kąpieli w Berlinie.