Południowy pas startowy (po 1945 roku)

Pasy startowe dla „rodzynkowców” i lotnictwa cywilnego

W latach 30. XX wieku trawiaste nawierzchnie uważano za idealne miejsca do startów i lądowań samolotów. Samoloty śmigłowe przemieszczały się z hangarów na szeroką drogę okalającą lotnisko, a następnie kierowały się na jedno z trzech pierwotnych półkolistych betonowych stanowisk postojowych.

Tam uruchamiano i rozgrzewano silniki, po czym maszyny rozpędzały się pod wiatr po trawiastym polu i startowały. Dopiero po przejęciu lotniska przez siły zbrojne Stanów Zjednoczonych wybudowano utwardzone pasy startowe.

To z nich korzystały później zarówno samoloty uczestniczące w moście powietrznym do Berlina, zwane „rodzynkowcami” (Rosinenbomber), jak i regularny ruch lotnictwa cywilnego.