Teren targowy | 1930 / 1935 / do dziś

Miejsce spotkań świata w Berlinie   – Tradycja berlińskich targów sięga 1822 roku, kiedy rząd pruski po raz pierwszy połączył targi i jarmarki w jedno kompleksowe wydarzenie wystawiennicze. Początkowo nie miały one stałej lokalizacji, a pawilony były wznoszone i rozbierane w zależności od potrzeb.

Od 1913 roku tereny dawnego placu parad i strzelnicy w Grunewaldzie stały się dostępne dzięki stacji kolei miejskiej S-Bahn (obecnie   Messe Nord/ICC). W 1924 roku otwarto tutaj   Dom Przemysłu Radiowego, który stał się siedzibą pierwszej Wielkiej Niemieckiej Wystawy Radiowej.

W 1930 roku architekci   Martin Wagner   i   Hans Poelzig   opracowali całościową koncepcję architektoniczną terenów targowych, jednak zrealizowano ją tylko częściowo. W okresie nazistowskim architekt   Richard Ermisch   znacząco zmienił projekt. Świadectwem tych zmian są budynek wejściowy oraz hala honorowa z 1936 roku.

Od 1939 roku hale były wykorzystywane przez   Rzeszowy Urząd ds. Zboża   jako magazyny. W 1946 roku rozpoczęto odbudowę terenów zniszczonych podczas wojny, a już rok później zorganizowano pierwszą powojenną wystawę pod nazwą   „Wartości pośród ruin”   (Werte unter Trümmern).

Do dziś tereny targowe są stopniowo rozbudowywane i pozostają jednym z najważniejszych centrów wystawienniczych w Niemczech.