Wyścigi ultra wygrywa się na postojach

Rozmawiamy tuż po twoim powrocie z Azji, gdzie brałeś udział w wyścigu Peninsular Divide 2026 w Malezji. Co więcej, wygrałeś go, ustanowiłeś rekord. Co to za wyścig?

To trasa o dystansie ponad 1500 km, prowadzi przez Półwysep Malajski, od Pengerangu na południu, w pobliżu Singapuru, aż do Wang Kelian na północy, przy granicy z Tajlandią. Przecina m.in. pasmo górskie Banjaran Titiwangsa. Jedzie się i odcinkami asfaltowymi, drogami szutrowymi, ale i przez trudny teren dżungli, gdzie czasami musiałem przenosić rower, bo droga nie nadawała się do jazdy. Tam jest obecnie lato, a jest to kraj położony blisko równika, jest bardzo wilgotno, a jeśli pada deszcz, to nie widzisz, co jest dwa metry przed tobą. Pierwszym wyzwaniem było już samo dostanie się z rowerem do Malezji. To był wyścig bez wsparcia, zatem byłem zdany sam na siebie. Wszystkie części serwisowe, bidony, jedzenie musiałem mieć przy sobie i odpowiednio nimi zarządzać.

Pobiłeś rekord trasy, pokonałeś ją w 75 godzin i 34 minuty.

Jechałem trzy dni i noce bez snu, a rekord trasy pobiłem o sześć godzin. Nie zrobiłbym tego, gdyby nie mój konkurent, który mocno na mnie naciskał. On też miał bardzo dobry wynik, przyjechał tylko dwie godziny później ode mnie. Na ostatnim punkcie kontrolnym nawet się spotkaliśmy, gdzie miałem problem ze stopami. Na całej trasie miałem łącznie sześć godzin przerwy.

Rowerem na poważnie zainteresowałeś się po 40. roku życia. Jak doszedłeś do ultrakolarstwa?

Sport zawsze mi towarzyszył. Grając w piłkę z kolegami robiłem to nawet pięć razy w tygodniu. Z kolei z kolarstwem nie chciałem się mierzyć, bo wydawało mi się, że będę w tym słaby. Przełomem była dla mnie przejażdżka na pożyczonym rowerze od sąsiada. Przejechałem się z Mierzyna do Uckermunde i z powrotem. Spodobało mi się. Później wziąłem udział w ultramaratonie wokół Zalewu Szczecińskiego, na który co prawda nie było już miejsc, ale udało mi się jeszcze zapisać. Potem pojawiły się kolejne imprezy w Polsce, takie jak „Piękny Wschód”, czy w 2022 roku wziąłem udział w „Race Around Poland”, który wygrałem w kategorii solo semisupported. Jego ukończenie dawało kwalifikację do „Race Across America”. W nim też wziąłem udział, ale organizacja całej logistyki i zespołu wymagała wiele pracy. Tu zająłem drugie miejsce w klasyfikacji generalnej, ale byłem najszybszy w kategorii do lat 50.

Mówisz, jakby to wszystko przychodziło bez wysiłku. Jak się przygotowujesz?

Być może to zabrzmi dziwnie, ale ja robię wiele rzeczy na żywioł. Nie stosuję opasek do mierzenia tętna, czujników mocy, kadencji, specjalnej diety itd. Oczywiście, muszę trenować, bo trzeba „mieć nogę”, bez tego nie pojedziesz. Najważniejsza jest głowa, to ona rusza nogami. Gdy jechałem „Race Across America”, to na starcie wydawało mi się, że karty będą rozdawać zawodnicy w wieku 20, 25 lat, wśród nich zawodowcy z Portugalii czy Niemiec z dużymi zespołami, świetnym sprzętem. Okazało się, że na mecie z pierwszych czterech zawodników byłem najmłodszy, a miałem 48 lat. Oczywiście sprawność, predyspozycje, przygotowanie są ważne, ale bardzo istotna jest strona mentalna. W wyścigach ultra nie można się „podpalać”, trzeba dobrze zarządzać snem, jedzeniem. Ultra wygrywa się na postojach. Podczas wyścigu w Malezji mój rywal na niektórych segmentach pewnie miał lepszy czas niż ja, ale może to ja lepiej zarządzałem kryzysami, które są nieodłączną częścią tej dyscypliny.

Ultrakolarstwo to bardzo sprofesjonalizowana dyscyplina, czy sport dla zapaleńców? Ty bierzesz udział w wyścigach łącząc je z życiem zawodowym.

Kolarstwo zawodowe jest tylko dla pewnej grupy ludzi. Z kolei w ultra może wziąć udział właściwie każdy. Ja swoją jazdę do Malezji zakończyłem w trzy dni, ale przed chwilą dostałem wiadomość od innego uczestnika, który dopiero po trzech tygodniach ukończył tę trasę. Niektórzy robią to dla samej jazdy, przeżycia przygody. Ryszard Szurkowski powiedział, że z wyścigów pamięta tylko przednie koło. Tutaj, jeżeli masz zachwyt nad światem, a ja mam, to jest idealny sport. Bardzo się cieszę z tego, co robię. Kiedy zakończę jeden wyścig, myślę jaki kolejny mógłbym przejechać. To oczywiście duże wyzwanie logistyczne, finansowe, dlatego też muszę być marketingowcem. Lecz warto, bo jeśli później mogę powiedzieć, że w ciągu roku zrobiłem dziesięć wyjazdów w różne miejsca świata, to sam sobie zazdroszczę. Oczywiście muszę to pogodzić ze swoim życiem rodzinnym i zawodowym.

Jak ci się jeździ po Pomorzu Zachodnim?

Jestem dumny, że tu mieszkam i często powtarzam, że to najlepszy region, aby zostać ultrakolarzem. Mamy mnóstwo ścieżek rowerowych i ciągle powstają kolejne odcinki. Dużym atutem jest to, że jesteśmy na pograniczu i nasze ścieżki łączą się tymi po niemieckiej stronie. Już dziś bez większych przeszkód możemy rowerem dojechać ze Szczecina do Berlina, czy wokół Zalewu Szczecińskiego. Moim marzeniem jest zaprosić najlepszych zawodników na świecie i móc im pokazać nasze trasy.

Rozmawiał: Szymon Wasilewski

Artykuł jest współfinansowany ze środków Unii Europejskiej z projektu pn. „Trasa rowerowa Berlin-Szczecin-Kołobrzeg” realizowanego w ramach Programu Współpracy Interreg VI A Mecklenburg-Vorpommern/Brandenburg/Polska 2021-2027.